Τον Αύγουστο του 2023, ήμουν επικεφαλής σε μια εκκλησία. Στις 29 του μήνα, έφτασε ένα γράμμα από τους ανώτερους επικεφαλής. Έλεγε ότι τις τελευταίες μέρες, δύο γειτονικές εκκλησίες είχαν γίνει στόχοι συλλήψεων από το ΚΚΚ, και ότι είχαν συλληφθεί πολλοί αδελφοί και αδελφές. Ρωτούσαν αν γνώριζα αυτήν την κατάσταση. Όταν διάβασα το γράμμα, έπαθα σοκ: «Πώς είναι δυνατόν να συλληφθούν ξανά τόσο πολλοί αδελφοί και αδελφές; Πιθανώς οι επικεφαλής να έστειλαν αυτό το γράμμα για να δουν αν μπορώ να πάω και να χειριστώ τα επακόλουθα. Παρόλο που δεν κατανοώ την κατάσταση εκεί, έχω κάποια προηγούμενη εμπειρία με τη διαχείριση επακόλουθων. Αν τελικά πάω, θα μπορώ να κάνω την εργασία. Επιπλέον, καθώς έχουν συλληφθεί τόσο πολλοί αδελφοί και αδελφές από τις εκκλησίες, θα είναι δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι για να χειριστούν τα επακόλουθα». Μετά, όμως, σκέφτηκα κάτι άλλο: «Είναι πολύ επικίνδυνο να χειριστώ τα επακόλουθα. Η αστυνομία με κυνηγάει. Αν πάω, μπορεί να συλληφθώ και εγώ. Σε κάθε περίπτωση, δεν κατανοώ πραγματικά τι συμβαίνει σε αυτές τις εκκλησίες και εξάλλου, οι επικεφαλής δεν κανόνισαν να πάω εγώ. Καλύτερα να μην προθυμοποιηθώ να αναλάβω την εργασία». Έτσι, απάντησα ότι δεν είχα πάει ποτέ εκεί και ότι δεν κατανοούσα την κατάσταση. Δεν περίμενα ότι, πριν προλάβω να στείλω το γράμμα, θα έφτανε άλλο ένα από τους ανώτερους επικεφαλής. Έλεγε ότι έπρεπε να πάω σε αυτές τις εκκλησίες για να χειριστώ τα επακόλουθα. Οι επικεφαλής έστειλαν, επίσης, μια λίστα με δεκαεφτά άτομα που είχαν συλληφθεί. Οι επικεφαλής εκκλησίας και όσοι έκαναν διάφορα άλλα σημαντικά καθήκοντα είχαν όλοι συλληφθεί. Στο γράμμα, οι ανώτεροι επικεφαλής συναναστρέφονταν πάνω σε μονοπάτια για τη διαχείριση των επακόλουθων, μου ζητούσαν να βρω εκεί την αδελφή Ζου Να και να συνεργαστώ μαζί της, και με παρότρυναν να προσευχηθώ πολύ στον Θεό και να προσέχω πολύ. Ένιωσα πολύ άβολα όταν το διάβασα αυτό. Σκέφτηκα ότι είχαν συλληφθεί πάρα πολλοί αδελφοί και αδελφές από αυτές τις εκκλησίες, επομένως υπήρχαν πολύ λίγα άτομα ικανά να χειριστούν τα επακόλουθα. Είχα κάποια εμπειρία ως προς αυτό και ήμουν κατάλληλη για να κάνω αυτό το καθήκον, αλλά είχα επιλέξει να μείνω άπραγη επειδή φοβόμουν μήπως με συλλάβουν και ανησυχούσα για την ασφάλειά μου, και δεν ήμουν πρόθυμη να κάνω το έργο εκτός εάν μου το ζητούσαν ρητά. Όταν ο κλήρος έπεσε σ’ εμένα, το μόνο που έλαβα υπόψη ήταν τα δικά μου συμφέροντα —δεν έλαβα καθόλου υπόψη τα συμφέροντα της εκκλησίας. Ήμουν υπερβολικά εγωίστρια! Έτσι, απάντησα στους επικεφαλής ότι ήμουν πρόθυμη να χειριστώ τα επακόλουθα. Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Οι περισσότεροι επικεφαλής και εργάτες σε αυτές τις δύο εκκλησίες έχουν συλληφθεί. Αν κάποιοι δεν αντέξουν τα βασανιστήρια και γίνουν Ιούδες, τότε, αν πάω, δεν θα είναι σαν να πέφτω απευθείας σε παγίδα; Καταζητούμαι από το ΚΚΚ, επομένως, αν με συλλάβουν, σίγουρα θα με υποβάλουν σε πολύ χειρότερα βασανιστήρια από ό,τι τους άλλους. Θα μείνω ανάπηρη, αν δεν με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου». Όταν το σκέφτηκα αυτό, κατατρόμαξα. Ωστόσο, το καθήκον με καλούσε και δεν μπορούσα να είμαι εγωίστρια και ποταπή, και να σκέφτομαι μονάχα τον εαυτό μου. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, ικετεύοντάς Τον να με καθοδηγήσει. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Σε ό,τι έχει να κάνει με το καθήκον και τις ευθύνες σου, και, για να το θέσουμε σε ένα πιο μακροσκοπικό επίπεδο, την ανάθεση που σου έχει δώσει ο Θεός και κάποιο σημαντικό έργο που σου έχει παραχωρήσει ο Θεός, θα πρέπει πάντα να πληρώνεις ένα τίμημα. Όσο δύσκολο κι αν είναι —ανεξάρτητα από το αν πρέπει να μοχθήσεις σκληρά, ανεξάρτητα από το αν έρθεις αντιμέτωπος με διώξεις ή ακόμα κι αν κινδυνεύσει η ζωή σου— δεν πρέπει να λυπηθείς το κόστος, αλλά πρέπει να προσφέρεις την αφοσίωσή σου και να υποταχθείς μέχρι θανάτου. Αυτή είναι μια αληθινή εκδήλωση, μια αληθινή δαπάνη και μια αληθινή άσκηση της επιδίωξης της αλήθειας» («Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να κατανοήσω ότι με αυτό το καθήκον με δοκίμαζε ο Θεός. Ο Θεός ήθελε να δει τι στάση είχα απέναντι στο καθήκον μου και να διαπιστώσει αν πίστευα και υποτασσόμουν σε Εκείνον. Παρόλο που η διαχείριση των επακόλουθων ήταν επικίνδυνη, κλήθηκα προσωπικά να κάνω αυτό το καθήκον. Έπρεπε να το κάνω καλά, με κάθε τίμημα. Το πιο σημαντικό ήταν να προστατεύσω τις προσφορές του Θεού για να μη χαθούν. Σκέφτηκα ότι ο οίκος του Θεού με είχε ποτίσει και καλλιεργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Τώρα, σε αυτήν την κρίσιμη καμπή, έπρεπε να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να σκέφτομαι τον εαυτό μου και να κρύβομαι μέσα στο καβούκι μου σαν χελώνα. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι ένα δημιουργημένο ον, και είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να υποτάσσομαι σ’ Εσένα. Δεν θα πρέπει να έχω τις δικές μου επιλογές και απαιτήσεις. Παρόλο που είμαι αδύναμη, είμαι πρόθυμη να λάβω υπόψη μου την πρόθεσή Σου και να κάνω το καθήκον μου χωρίς ενοχές. Μακάρι να με οδηγήσεις και να με καθοδηγήσεις».

Στις 31 Αυγούστου, έφτασα σε μία από τις γειτονικές εκκλησίες και συνάντησα τη Ζου Να. Άκουσα τη Ζου Να να λέει ότι το ΚΚΚ είχε στείλει πολλούς αστυνομικούς για να συλλάβουν τους αδελφούς και τις αδελφές τότε. Οι δύο επικεφαλής, ο διάκονος του ευαγγελίου και οι οικοδεσπότες είχαν όλοι συλληφθεί. Δεν είχε απομείνει ούτε ένα ασφαλές σπίτι. Σκέφτηκα μέσα μου: «Έχουν συλληφθεί τόσο πολλά άτομα. Φαίνεται ότι η αστυνομία τους παρακολουθούσε και τους επιτηρούσε για πολύ καιρό. Είναι πολύ επικίνδυνο να κάνω καθήκοντα εδώ!» Στη σκέψη αυτήν, τρόμαξα αρκετά. Μέσα μου, προσευχήθηκα στον Θεό. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Ανεξάρτητα από το πόσο “εξαιρετικά δυνατός” είναι ο Σατανάς, ανεξάρτητα από το πόσο θρασύς και φιλόδοξος είναι, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη ικανότητα έχει να προξενεί ζημιές, ανεξάρτητα από το πόσο ευρείας κλίμακας είναι οι ικανότητές του να διαφθείρει και να παρασύρει τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το πόσο έξυπνα είναι τα κόλπα και τα σχέδια με τα οποία τρομοκρατεί τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το πόσο ασταμάτητα ευμετάβλητη είναι η μορφή του, ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ούτε ένα έμψυχο ον, ποτέ δεν μπόρεσε να θέσει νόμους και κανόνες για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων και ποτέ δεν μπόρεσε να ελέγξει και να κυβερνήσει κανένα αντικείμενο, είτε έμψυχο ή άψυχο. Στο σύμπαν και στο στερέωμα, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή αντικείμενο που να έχει γεννηθεί από τον Σατανά, ή που να υπάρχει εξαιτίας του. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή αντικείμενο που αυτός κυβερνά ή ελέγχει. Αντιθέτως, ο Σατανάς όχι μόνο είναι αναγκασμένος να ζει υπό την κυριαρχία του Θεού, αλλά και πρέπει να υποταχθεί σε όλες τις εντολές και τις προσταγές του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί εύκολα να ακουμπήσει ακόμα και μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί ούτε να κινήσει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη. Ο Θεός κυβερνά και κυριαρχεί επί των πάντων. Ακόμα και ο Σατανάς βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, όσο ανεξέλεγκτος κι αν είναι ο Σατανάς, δεν μπορεί να μου κάνει τίποτα. Το αν θα συλληφθώ ή όχι είναι στα χέρια του Θεού. Την επόμενη μέρα, πήγαμε με τη Ζου Να να βρούμε τους ανθρώπους που φυλούσαν τις προσφορές και τα αντικείμενα της εκκλησίας. Με μια φωνή, προσευχηθήκαμε στον Θεό και συζητήσαμε πώς θα συνεργαζόμασταν. Μέσα σε λίγες μέρες, είχαμε μεταφέρει με ασφάλεια τα αντικείμενα και τις προσφορές της εκκλησίας μακριά από εκεί. Είδα την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού, και Τον ευγνωμονούσα μέσα μου.

Αμέσως μετά, πήγαμε με τη Ζου Να στην άλλη εκκλησία. Σχεδόν όλοι οι επικεφαλής και οι διάκονοι αυτής της εκκλησίας είχαν συλληφθεί. Μόνο ο διάκονος του ευαγγελίου είχε αποφύγει τη σύλληψη, και δεν υπήρχε ούτε ένα σπίτι για να ξαποστάσουμε. Δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να κανονίσουμε να συναντήσουμε τον διάκονο του ευαγγελίου σε ένα καλαμποχώραφο ή στους λόφους, για να συζητήσουμε το έργο. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλές δυσκολίες με το έργο, και δεν μπορούσαμε να τις λύσουμε όλες μεμιάς. Ένιωσα αδύναμη μέσα μου και η ζωή μου ήταν γεμάτη δυσκολίες. Προσευχήθηκα στον Θεό, ικετεύοντάς Τον να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει. Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Η μεγαλύτερη σοφία είναι να προστρέχει κανείς στον Θεό και να βασίζεσαι σ’ Αυτόν για τα πάντα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η πίστη στον Θεό πρέπει να ξεκινά από τη διάκριση των κακών τάσεων του κόσμου). Η καρδιά μου ξαφνικά φωτίστηκε: «Ναι, πρέπει να βασιστώ στον Θεό. Ο Θεός έχει την εξουσία και τη δύναμη να ελέγχει τον ουρανό και τη γη και όλα τα πράγματα. Αν βασιστώ στον Θεό, θα καταφέρω τα πάντα». Τα λόγια του Θεού ήταν σαν μια σανίδα σωτηρίας που μου έδωσε πίστη και δύναμη. Άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω χωρίς κάποιο ασφαλές σπίτι να με φιλοξενήσει. Μετά, συνειδητοποίησα ότι αν ζητούσα από μια αδελφή να νοικιάσει ένα σπίτι, τότε δεν θα είχαμε κάπου να μείνουμε και να συζητήσουμε το έργο; Είπα γρήγορα στη Ζου Να την ιδέα μου. Οι δυο μας συμφωνήσαμε και πήγαμε να συναναστραφούμε μια αδελφή σχετικά την ίδια κιόλας μέρα. Ωστόσο, εξακολουθούσα να έχω κάποιες αμφιβολίες. Το περιβάλλον ήταν πολύ επικίνδυνο —θα συμφωνούσε άραγε η αδελφή; Δεν περίμενα να μας πει ότι σκόπευε ήδη να νοικιάσει ένα σπίτι για να μας φιλοξενήσει. Κατά έναν περίεργο τρόπο, είχαμε κάνει την ίδια σκέψη. Συγκινήθηκα βαθιά. Οι δυο μας σφίξαμε το χέρι της αδελφής με ευγνωμοσύνη, μην μπορώντας να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας. Κατανόησα βαθιά ότι όλα αυτά ήταν η καθοδήγηση του Θεού. Τη στιγμή της μεγαλύτερης αδυναμίας, της μεγαλύτερης δυσκολίας και του χειρότερου μαρτυρίου μου, βασίστηκα στον Θεό και είδα το χέρι του Θεού. Είδα τον Θεό να προστατεύει το έργο Του προετοιμάζοντας κάποιον να μας φιλοξενήσει, χαράσσοντας έτσι ένα μονοπάτι για να συνεχίσουμε. Δεν μπορούσα να σταματήσω να ευχαριστώ τον Θεό μέσα μου. Αργότερα, έμαθα ότι μετά τη σύλληψη της διακόνισσας γενικών υποθέσεων, Λιν Σι, ο γιος της ξόδεψε κάποια χρήματα και ζήτησε από έναν γνωστό του να την αφήσουν ελεύθερη με εγγύηση. Η Λιν Σι είπε ότι η αστυνομία την είχε βασανίσει. Τη χτύπησαν, την κλότσησαν, τη χαστούκισαν και της έκαναν ηλεκτροσόκ με ηλεκτρικό γκλομπ. Επίσης, είχαν ρίξει έλαιο μουστάρδας πάνω της, την κατέβρεξαν με κρύο νερό και μετά τη ζεμάτισαν με καυτό νερό. Την είχαν χτυπήσει τόσο άσχημα που το πρόσωπό της είχε γεμίσει μελανιές και οι χειροπέδες είχαν μπηχτεί τόσο βαθιά μέσα στη σάρκα της που δεν μπορούσαν να της τις βγάλουν. Άκουσα, επίσης, ότι είχαν χτυπήσει τόσο πολύ την επικεφαλής εκκλησίας, αδελφή Λι Σουάνγκ, που είχε γίνει αγνώριστη. Μου κόπηκε η χολή όταν τα άκουσα όλα αυτά. Ένιωσα να μουδιάζω ολόκληρη, και η καρδιά μου πονούσε τόσο πολύ, σαν να με είχαν μαχαιρώσει. Σκέφτηκα μέσα μου: «Χειρίζομαι τα επακόλουθα, επομένως κάποιες φορές πρέπει να μεταφέρω εγώ η ίδια τις προσφορές και τα βιβλία των λόγων του Θεού. Το να κάνω το καθήκον μου εδώ είναι σαν να παίρνω πίσω τις προσφορές κάτω από τη μύτη της αστυνομίας. Σήμερα υπάρχουν κάμερες και κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης παντού, και εγώ είμαι καταζητούμενη. Κινδυνεύω να συλληφθώ ανά πάσα στιγμή. Αν με συλλάβουν ενώ μεταφέρω τα βιβλία των λόγων του Θεού, τι βασανιστήρια θα μου κάνουν άραγε; Η Λιν Σι είναι 78 ετών, και δεν δίστασαν να την ξυλοκοπήσουν άγρια μέχρι θανάτου. Αν με συλλάβουν, δεν ξέρω τι βασανιστήρια θα μου κάνει η αστυνομία. Δεν θα με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου; Δεν ξέρω καν αν θα καταφέρω να βγω ζωντανή από τη φυλακή. Αν δεν αντέξω τα βασανιστήρια και γίνω Ιούδας, τότε όλη μου η ζωή πίστης στον Θεό θα τελειώσει και δεν θα έχω ευκαιρία να σωθώ». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ φοβόμουν. Δεν μου είχε απομείνει δύναμη στο σώμα μου και μάλιστα ένιωθα και κάποιες ενοχές: «Τώρα, βρίσκομαι πραγματικά στο μάτι του κυκλώνα. Γιατί δεν σκέφτηκα καθαρά πριν αποδεχτώ τόσο βιαστικά αυτό το καθήκον; Πώς γίνεται να ήμουν τόσο ανόητη;» Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν εσφαλμένη και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, άκουσα ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας έχει συλλάβει πολλούς επικεφαλής και εργάτες, έχει κάνει κάποιες αδελφές αγνώριστες από το ξύλο και τις έχει βασανίσει με κάθε τρόπο. Η καρδιά μου είναι αδύναμη και φοβισμένη, κι εγώ ζω μέσα στη δειλία. Θεέ μου, σε ικετεύω να με οδηγήσεις και να με καθοδηγήσεις, και να μου δώσεις την πίστη και τη δύναμη να μη φοβάμαι τη σκοτεινή επιρροή του ΚΚΚ!»

Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα μια γραμμή από τα λόγια του Θεού: «Ακόμη κι αν πρέπει κανείς να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή, πρέπει να εκπληρώσει την ανάθεση από τον Θεό». Έψαξα το χωρίο για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Στο συγκεκριμένο θέμα, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν πλήρως πώς να μεταχειρίζονται τις αναθέσεις από τον Θεό και πρέπει, τουλάχιστον, να κατανοούν το εξής: ο Θεός με τις αναθέσεις που εμπιστεύεται στον άνθρωπο τον εξυψώνει, του δείχνει ειδικά τη χάρη Του, είναι το πιο ένδοξο πράγμα, και όλα τα άλλα μπορεί κανείς να τα εγκαταλείψει —ακόμη και την ίδια του τη ζωή— αλλά οι αναθέσεις από τον Θεό πρέπει να ολοκληρωθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι το καθήκον είναι μια ανάθεση που κάνει ο Θεός στους ανθρώπους, και μια πολύ τιμητική ευθύνη που οι άνθρωποι δεν μπορούν να αρνηθούν. Αν δεν μπορείς να τη φέρεις εις πέρας, δεν αξίζει να ζεις. Σκέφτηκα τους αγίους του παρελθόντος. Για να φέρουν εις πέρας την ανάθεση από τον Θεού, κήρυτταν το ευαγγέλιο του Θεού σε κάθε γωνιά του κόσμου. Παρόλο που έδωσαν το αίμα και τη ζωή τους, δεν υποτάχθηκαν ποτέ στις δυνάμεις του Σατανά. Συνέχισαν να διακηρύττουν το ευαγγέλιο του Θεού χωρίς δισταγμό ή αμφιβολίες. Ωστόσο, όταν μου έλαχε εμένα αυτό το καθήκον, δεν το είδα ως κάτι το τιμητικό. Αντιθέτως, ζούσα μέσα στη δειλία επειδή φοβόμουν μήπως με συλλάβουν. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα δικά μου συμφέροντα, κέρδη και απώλειες. Όταν βρέθηκα σε κίνδυνο, θέλησα να τρέξω μακριά. Πριν ακόμα με συλλάβουν και με βασανίσουν, είχα αρχίσει να μετανιώνω που δέχτηκα αυτό το καθήκον και είχα ήδη προδώσει τον Θεό στην καρδιά μου. Όταν συγκρίθηκα με τους αγίους του παρελθόντος, ντράπηκα πολύ! Εκείνοι μπόρεσαν να καταθέσουν τέτοια μαρτυρία ακόμα και χωρίς να έχουν διαβάσει τόσο πολλά από τα λόγια του Θεού, αλλά εγώ, παρόλο που πίστευα στον Θεό για τόσα χρόνια, και είχα φάει και πιει τόσο πολλά από τα λόγια του Θεού, την κρίσιμη στιγμή, δεν μπορούσα να λάβω υπόψη τις προθέσεις του Θεού και δεν έδειχνα καμία αφοσίωση στην εκτέλεση του καθήκοντός μου. Δεν είχα καθόλου συνείδηση και ανθρώπινη φύση!

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι είναι υπερβολικά εγωιστές και ποταποί. Δεν έχουν πραγματική πίστη στον Θεό, πόσο μάλλον αφοσίωση σ’ Αυτόν· όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάποιο ζήτημα, μόνο τον εαυτό τους προστατεύουν και προφυλάσσουν. Δεν θεωρούν τίποτα πιο σημαντικό από τη δική τους ασφάλεια. Εφόσον μπορούν να ζήσουν και να μην τους συλλάβουν, δεν τους ενδιαφέρει πόση ζημιά θα γίνει στο έργο της εκκλησίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά εγωιστές, δεν σκέφτονται καθόλου τους αδελφούς και τις αδελφές ή το έργο της εκκλησίας, σκέφτονται μόνο τη δική τους ασφάλεια. Είναι αντίχριστοι. Κι όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε όσους είναι αφοσιωμένοι στον Θεό και έχουν αληθινή πίστη σ’ Αυτόν, εκείνοι πώς τα αντιμετωπίζουν; Πώς διαφέρει ό,τι κάνουν αυτοί με όσα κάνουν οι αντίχριστοι; (Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε όσους είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, σκέφτονται οποιονδήποτε τρόπο για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, για να προστατεύσουν τις προσφορές του Θεού από απώλειες, ενώ κάνουν τις απαραίτητες διευθετήσεις για τους επικεφαλής και τους εργάτες, αλλά και για τους αδελφούς και τις αδελφές, ώστε να υπάρξουν όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Οι αντίχριστοι, στο μεταξύ, το πρώτο πράγμα που φροντίζουν είναι να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Δεν τους νοιάζει το έργο της εκκλησίας ούτε η ασφάλεια του εκλεκτού λαού του Θεού, και όταν πρόκειται να γίνουν συλλήψεις στην εκκλησία, αυτό οδηγεί σε απώλειες για το έργο της.) Οι αντίχριστοι παρατάνε το έργο της εκκλησίας και τις προσφορές του Θεού, και δεν κανονίζουν ποιοι θα ασχοληθούν με τα επακόλουθα. Αυτό είναι σαν να επιτρέπουν στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα να αρπάξει τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του. Άραγε, έτσι δεν προδίδουν έμμεσα τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του; Όσοι είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, όταν γνωρίζουν σαφέστατα ότι ένα περιβάλλον είναι επικίνδυνο, και πάλι αντιμετωπίζουν με θάρρος το ρίσκο που συνεπάγεται το να κάνουν το έργο της διαχείρισης της επόμενης μέρας και περιορίζουν τις απώλειες του οίκου του Θεού στο ελάχιστο πριν αποσυρθούν οι ίδιοι. Δεν δίνουν προτεραιότητα στη δική τους ασφάλεια. Πες Μου, σ’ αυτήν τη μοχθηρή χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ποιος θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στο να πιστεύεις στον Θεό και να εκτελείς ένα καθήκον; Όποιο καθήκον κι αν αναλάβει κανείς, ενέχει κάποιο ρίσκο —όμως, η εκτέλεση του καθήκοντος είναι ανάθεση από τον Θεό, και ενώ ακολουθεί κανείς τον Θεό, πρέπει να αναλάβει το ρίσκο του να κάνει το καθήκον του. Θα πρέπει να ασκείται κανείς με σοφία και χρειάζεται να λαμβάνει μέτρα για την ασφάλειά του, αλλά δεν πρέπει να βάζει την προσωπική του ασφάλεια πάνω απ’ όλα. Θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις προθέσεις του Θεού, βάζοντας σε προτεραιότητα το έργο του οίκου Του και τη διάδοση του ευαγγελίου. Το πιο σημαντικό και αυτό που προηγείται είναι η ολοκλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό. Οι αντίχριστοι δίνουν τη μεγαλύτερη προτεραιότητα στην προσωπική τους ασφάλεια· πιστεύουν ότι τίποτα άλλο δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση μ’ αυτούς. Όταν κάτι συμβαίνει σε κάποιον άλλον, όποιος κι αν είναι, δεν τους νοιάζει. Αν δεν συμβαίνει τίποτε κακό στους ίδιους, τότε αισθάνονται χαλαροί. Δεν έχουν την παραμικρή αφοσίωση, πράγμα που το καθορίζει η φύση-ουσία του αντίχριστου» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεταν την εγωιστική και ποταπή φύση των αντιχρίστων. Συνειδητοποίησα ότι όταν το επικίνδυνο περιβάλλον των συλλήψεων του μεγάλου κόκκινου δράκοντα απειλεί τους αντιχρίστους, προσπαθούν να προστατευτούν σε κάθε ευκαιρία. Βάζουν πάνω από όλα τη δική τους ασφάλεια και δεν λαμβάνουν ποτέ υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Μάλιστα, εγκαταλείπουν τις προσφορές του Θεού προκειμένου να διαφυλάξουν τη δική τους ασφάλεια. Σε συνδυασμό με τα λόγια του Θεού, σύγκρινα αυτήν τη συμπεριφορά με τα όσα είχα αποκαλύψει εγώ και διαπίστωσα ότι δεν διέφερα σε τίποτα από τους αντιχρίστους. Όταν άκουσα ότι η αστυνομία είχε κινητοποιήσει πολλούς αστυφύλακες σε αυτό το κύμα συλλήψεων, ότι οι αδελφοί και οι αδελφές που είχαν συλληφθεί είχαν υποστεί κάθε λογής βασανιστήρια, ότι η Λι Σουάνγκ είχε ξυλοκοπηθεί σε βαθμό που ήταν εντελώς αγνώριστη, και ότι δεν είχαν λυπηθεί ούτε καν την εβδομηνταοκτάχρονη Λιν Σι, φοβήθηκα ότι θα έπεφτα στα χέρια της αστυνομίας ενώ χειριζόμουν τα επακόλουθα, και ότι θα έμενα ανάπηρη, αν δεν με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου. Αν δεν κατάφερνα να αντέξω τα βασανιστήρια και γινόμουν Ιούδας, δεν θα μπορούσα να σωθώ. Ζούσα μέσα στη δειλία και τον φόβο, και μάλιστα μετάνιωνα που είχα δεχτεί αυτό το καθήκον. Όταν ο κίνδυνος μου χτύπησε την πόρτα, εγώ ήθελα μόνο να προστατευτώ. Δεν έλαβα υπόψη την ασφάλεια των αδελφών μου ούτε αν οι προσφορές του Θεού θα έπεφταν στα χέρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Ήταν σαν να μη με ένοιαζε ποιον θα συλλάμβαναν, αρκεί να μην ήμουν εγώ. Δεν προστάτευα καθόλου το έργο της εκκλησίας. Ήμουν εντελώς εγωίστρια και ποταπή! Σκεφτόμουν ότι, αν πιστεύουμε στον Θεό ή κάνουμε καθήκοντα στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, κινδυνεύουμε να συλληφθούμε, αλλά ο Θεός χρησιμοποιεί αυτό το περιβάλλον για να μας δοκιμάσει και να οδηγήσει την πίστη μας στην τελείωση. Όσοι μπορούν να αψηφήσουν την ασφάλειά τους σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, προστατεύουν τις προσφορές του Θεού και τους αδελφούς και τις αδελφές τους, είναι εκείνοι που διαφυλάσσουν το έργο της εκκλησίας και είναι πιστοί στον Θεό. Όταν το κατανόησα αυτό, δεν φοβόμουν όσο πριν, και είχα την πίστη να χειριστώ καλά τα επακόλουθα, και να μεταφέρω τις προσφορές και τα βιβλία των λόγων του Θεού μακριά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, για να ελαχιστοποιήσω τις απώλειες.

Διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Πώς πέθαναν οι μαθητές του Κυρίου Ιησού; Κάποιοι απ’ τους μαθητές Του λιθοβολήθηκαν, άλλοι σύρθηκαν πίσω από άλογα, άλλοι σταυρώθηκαν ανάποδα, άλλοι διαμελίστηκαν από πέντε άλογα· τους βρήκαν ένα σωρό διαφορετικοί θάνατοι. Για ποιον λόγο θανατώθηκαν; Εκτελέστηκαν για τα εγκλήματά τους βάσει νόμου; Όχι. Διακήρυτταν το ευαγγέλιο του Κυρίου, αλλά οι άνθρωποι του κόσμου δεν το δέχτηκαν και, αντ’ αυτού, τους καταδίκασαν, τους χτύπησαν και τους επέπληξαν, ενώ έφτασαν μέχρι και να τους θανατώσουν —με αυτόν τον τρόπο μαρτύρησαν. Ας μην μιλήσουμε για την τελική έκβαση εκείνων των μαρτύρων ή για την ετυμηγορία του Θεού για τις πράξεις τους, αλλά ας ρωτήσουμε το εξής: Όταν έφτασαν στο τέλος, οι τρόποι με τους οποίους ήρθε το τέλος της ζωής τους ήταν σύμφωνοι με τις ανθρώπινες αντιλήψεις; (Όχι, δεν ήταν.) Από την οπτική των ανθρώπινων αντιλήψεων, πλήρωσαν τόσο μεγάλο τίμημα για να διακηρύξουν το έργο του Θεού, αλλά τελικά τους σκότωσε ο Σατανάς. Αυτό δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις, αλλά ακριβώς αυτό τους συνέβη. Είναι αυτό που επέτρεψε ο Θεός να συμβεί. Ποια αλήθεια μπορεί να αναζητήσει κανείς σ’ αυτό; Το ότι ο Θεός τούς επέτρεψε να πεθάνουν έτσι ήταν η κατάρα και η καταδίκη Του ή ήταν το σχέδιό Του και η ευλογία Του; Τίποτα απ’ τα δύο δεν ήταν. Και τι ήταν; Οι άνθρωποι τώρα αναλογίζονται με πολλή θλίψη το πώς πέθαναν, αλλά έτσι ήταν τα πράγματα. Εκείνοι που πίστεψαν στον Θεό πέθαναν με αυτόν τον τρόπο· πώς εξηγείται αυτό; Όταν αναφέρουμε αυτό το θέμα, βάζετε τον εαυτό σας στη θέση τους· θλίβεται τότε η καρδιά σας και νιώθετε έναν κρυφό πόνο; Σκέφτεστε: “Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους για να διακηρύξουν το ευαγγέλιο του Θεού και θα έπρεπε να θεωρούνται καλοί άνθρωποι· πώς λοιπόν έγινε και έφτασαν σε ένα τέτοιο τέλος, ένα τέτοιο αποτέλεσμα;” Στην πραγματικότητα, έτσι πέθαναν και χάθηκαν τα σώματά τους· αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο έφυγαν απ’ τον ανθρώπινο κόσμο, όμως αυτό δεν σήμαινε ότι είχαν το ίδιο αποτέλεσμα. Άσχετα με τα μέσα ή τον τρόπο του θανάτου και της αναχώρησής τους, ο Θεός δεν είχε καθορίσει έτσι το τελικό αποτέλεσμα αυτών των ζωών, αυτών των δημιουργημάτων. Πρέπει να το καταλάβεις ξεκάθαρα αυτό. Αντιθέτως, με αυτά ακριβώς τα μέσα καταδίκασαν αυτόν τον κόσμο και κατέθεσαν μαρτυρία για τις πράξεις του Θεού. Αυτά τα δημιουργήματα χρησιμοποίησαν την πολυτιμότατη ζωή τους, χρησιμοποίησαν την τελευταία στιγμή της ζωής τους για να καταθέσουν μαρτυρία για τα έργα του Θεού, να καταθέσουν μαρτυρία για τη μεγάλη δύναμη του Θεού και να δηλώσουν στον Σατανά και στον κόσμο ότι τα έργα του Θεού είναι σωστά, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Θεός, ότι είναι ο Κύριος και η ενσάρκωση του Θεού. Ακόμη και μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, δεν αρνήθηκαν ποτέ το όνομα του Κυρίου Ιησού. Αυτό δεν ήταν μια μορφή κρίσης πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο; Χρησιμοποίησαν τη ζωή τους για να διακηρύξουν στον κόσμο, για να επιβεβαιώσουν στους ανθρώπους ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Κύριος, ότι ο Κύριος Ιησούς είναι ο Χριστός, ότι είναι η ενσάρκωση του Θεού, ότι το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας που έκανε επιτρέπει σ’ αυτήν την ανθρωπότητα να συνεχίσει να ζει. Αυτό το γεγονός είναι για πάντα αναλλοίωτο. Σε ποιον βαθμό εκτέλεσαν το καθήκον τους όλοι όσοι μαρτύρησαν για τη διακήρυξη του ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού; Το εκτέλεσαν στον απόλυτο βαθμό; Πώς εκδηλώθηκε στον απόλυτο βαθμό του; (Πρόσφεραν τη ζωή τους.) Σωστά, πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Η οικογένεια, τα πλούτη και τα υλικά πράγματα αυτής της ζωής, όλα αυτά είναι εξωτερικά πράγματα· το μοναδικό πράγμα που έχει να κάνει με τον εαυτό του καθενός είναι η ζωή του. Για κάθε ζωντανό άνθρωπο, η ζωή είναι αυτό που αξίζει να λατρεύει περισσότερο απ’ όλα, το πολυτιμότερο πράγμα και, όπως φαίνεται, αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να προσφέρουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχαν, τη ζωή τους, ως επιβεβαίωση και μαρτυρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα. Μέχρι και τη μέρα που πέθαναν δεν απαρνήθηκαν το όνομα του Θεού ούτε το έργο Του, και χρησιμοποίησαν τις τελευταίες τους στιγμές στη ζωή για να καταθέσουν μαρτυρία γι’ αυτό το γεγονός· δεν είναι αυτή η ύψιστη μορφή μαρτυρίας; Είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνει κανείς το καθήκον του· αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς την ευθύνη του. Όταν ο Σατανάς τούς απείλησε και τους τρομοκράτησε, και τελικά όταν τους έκανε μέχρι και να πληρώσουν το τίμημα με τη ζωή τους, εκείνοι δεν εγκατέλειψαν την ευθύνη τους. Αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς το καθήκον του στον μέγιστο βαθμό. Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ, μήπως, πως θα κάνω κι εσάς να καταθέσετε με την ίδια μέθοδο μαρτυρία για τον Θεό και να διακηρύξετε το ευαγγέλιό Του; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνεις αυτό, μα πρέπει να καταλάβεις πως είναι δική σου ευθύνη, πως αν ο Θεός χρειαστεί κάτι τέτοιο από εσένα, θα πρέπει να το αποδεχθείς ως κάτι που δεσμεύεσαι να κάνεις ως καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Αφού αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι, όταν πιστεύεις στον Θεό, η καρδιά σου πρέπει να επιθυμεί διακαώς τον Θεό. Σκέφτηκα τους αγίους του παρελθόντος, που έδωσαν τη ζωή τους για να διακηρύξουν το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Κάποιους τους έσυραν πίσω από άλογα, άλλους τους έριξαν μέσα σε καυτό λάδι, και ο Πέτρος σταυρώθηκε ανάποδα και υποτάχθηκε μέχρι θανάτου. Όλοι τους είχαν καταθέσει ηχηρές μαρτυρίες στον Θεό. Ο θάνατός τους είχε τεράστια σημασία και αξία, και ο Θεός θα τον θυμόταν. Παρόλο που ο Σατανάς είχε πληγώσει και σκοτώσει το σώμα τους, η ψυχή τους δεν πέθανε ποτέ. Αν, επειδή φοβόμουν μήπως με συλλάβουν και με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου, εγκατέλειπα το καθήκον μου ή γινόμουν Ιούδας και πρόδιδα τον Θεό, τότε θα ζούσα σαν ζωντανή νεκρή. Στο τέλος, η ψυχή μου θα ριχνόταν στην κόλαση για να υπομένει την αιώνια τιμωρία. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, έχεις τον τελευταίο λόγο στη ζωή και τον θάνατό μου. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τις ρυθμίσεις Σου. Αν όντως με συλλάβουν, θα είναι με την άδειά Σου. Είμαι πρόθυμη να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου σ’ Εσένα. Ακόμα και αν η αστυνομία με βασανίσει μέχρι θανάτου, ποτέ δεν θα γίνω Ιούδας ούτε θα πουλήσω τα συμφέροντα της εκκλησίας». Αφού προσευχήθηκα, η καρδιά μου πλημμύρισε με περισσότερη πίστη.

Καθώς είχαν συλληφθεί όλοι οι επικεφαλής εκκλησίας, δεν είχαμε ιδέα πόσα σπίτια είχε χρησιμοποιήσει η εκκλησία για τη φύλαξη των βιβλίων. Αργότερα, ρωτήσαμε τριγύρω και μάθαμε ότι τα βιβλία των λόγων του Θεού που φυλούσε η αδελφή Χάο Γι και άλλη μία αδελφή έπρεπε να μεταφερθούν. Μάθαμε, επίσης, από μια αδελφή που είχε αφεθεί ελεύθερη ότι η αστυνομία σκόπευε να εξαπολύσει δεύτερο κύμα συλλήψεων. Αν τα βιβλία δεν μεταφέρονταν εγκαίρως, θα έπεφταν στα χέρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Βρήκαμε ένα απόμερο μέρος για να συναντήσουμε τη Χάο Γι, αλλά εκείνη είπε ότι στην πόρτα του σπιτιού όπου φυλάσσονταν τα βιβλία των λόγων του Θεού υπήρχαν δύο κάμερες επιτήρησης. Φοβόταν μήπως κάτι πήγαινε στραβά αν προσπαθούσαμε να τα μεταφέρουμε, και δεν μας άφηνε να δοκιμάσουμε με τίποτα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Η αστυνομία έχει μια φωτογραφία της Χάο Γι, και έχει ζητήσει από τους αδελφούς και τις αδελφές που έχει συλλάβει να την αναγνωρίσουν. Αν δεν μεταφέρουμε τα βιβλία, τότε αν κάτι της συμβεί, όλα τα βιβλία των λόγων του Θεού θα πέσουν στα χέρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, και τα συμφέροντα της εκκλησίας θα δεχτούν τεράστιο πλήγμα. Αν, όμως, η αστυνομία με συλλάβει ενώ μεταφέρω τα βιβλία, δεν θα με ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου;» Μέσα μου, ανησυχούσα κάπως και φοβόμουν, γι’ αυτό προσευχήθηκα στον Θεό. Σκέφτηκα αυτά που είχε πει ο Κύριος Ιησούς: «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη» (Κατά Ματθαίον 10:28). Ναι. Ο Σατανάς μπορεί να βλάψει το σώμα, αλλά δεν μπορεί να σκοτώσει την ψυχή. Αν με συλλάμβαναν ενώ μετέφερα τα βιβλία, αυτό θα γινόταν με την άδεια του Θεού. Είχε έρθει η ώρα μου να καταθέσω μαρτυρία στον Θεό. Δεν μπορούσα να αφήσω τα βιβλία των λόγων του Θεού να πέσουν στα χέρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Είπα στη Χάο Γι: «Δεν χρειάζεται να εμπλακείς στη μεταφορά των βιβλίων των λόγων του Θεού. Θα τα μεταφέρουμε εμείς». Η Χάο Γι συμφώνησε. Συζητήσαμε με τη Ζου Να και συμφωνήσαμε για το πώς θα μεταφέραμε τα βιβλία των λόγων του Θεού. Η Ζου Να είπε: «Αυτή η μεταφορά είναι πολύ επικίνδυνη. Καταζητείσαι —δεν πρέπει να δείξεις το πρόσωπό σου. Θα πάω μόνη μου, ώστε αν με συλλάβουν, να είμαι μόνο εγώ». Συγκινήθηκα βαθιά όταν άκουσα τη Ζου Να να λέει αυτά τα πράγματα, και ήθελα να την αφήσω να το κάνει μόνη της. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι η υγεία της δεν ήταν καλή, και ότι θα κινδύνευε, επειδή θα της έπαιρνε πολλή ώρα να μεταφέρει όλα τα βιβλία μόνη της. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να είμαι εγωίστρια και ποταπή, και να προστατεύω τον εαυτό μου. Είπα: «Καλύτερα να πάμε και οι δύο. Έτσι, θα τελειώσουμε πιο γρήγορα. Όσο λιγότερη ώρα κάνουμε, τόσο πιο ασφαλές θα είναι». Έτσι, μεταμφιεστήκαμε και μεταφέραμε προσεκτικά τα βιβλία των λόγων του θεού μακριά από εκεί. Μερικές μέρες αργότερα, ολοκληρώσαμε τη μεταφορά των βιβλίων των λόγων του Θεού και από την άλλη τοποθεσία. Είδα τη φροντίδα και την προστασία του Θεού και Του ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων μέσα μου!

Ο χειρισμός των επακόλουθων με συγκίνησε βαθύτατα. Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να ξεφύγω σταδιακά από τη δειλία και τον φόβο. Την ώρα που βασανιζόμουν περισσότερο και ένιωθα εντελώς αβοήθητη, ο Θεός άνοιξε για εμένα ένα μονοπάτι και με βοήθησε να κατανοήσω και να βιώσω πραγματικά την παντοδυναμία και την κυριαρχία Του. Ταυτόχρονα, κατανόησα επίσης κάπως την εγωιστική κι ελεεινή σατανική φύση μου. Συνειδητοποίησα ότι κάνοντας το καθήκον μου σε αυτό το επικίνδυνο περιβάλλον, αποκάλυπτα τον εαυτό μου και τον οδηγούσα στην τελείωση. Δεν απέφυγα να κάνω το καθήκον μου σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον. Όλα αυτά τα αποτελέσματα επιτεύχθηκαν με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!