Από της Ζενγκ Τσι, Κίνα

Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια Του, συνειδητοποίησα ότι μόνο αν η ανθρωπότητα πιστεύει στον Θεό και Τον λατρεύει μπορεί να έχει καλή μοίρα και καλό προορισμό, και κατανόησα ότι σε αυτόν τον σκοτεινό και κακό κόσμο, η πίστη στον Θεό είναι το μόνο σωστό μονοπάτι στη ζωή. Εκείνη την εποχή, ο γιος μου πήγαινε στο γυμνάσιο, και εγώ του μιλούσα συχνά για την πίστη στον Θεό. Του έλεγα ότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από τον Θεό και άρα πρέπει να πιστεύουν σε Αυτόν και να Τον λατρεύουν, και ήλπιζα μέσα μου να πιστέψει στον Θεό όπως εγώ. Έτσι, θα κατάφερνε να λάβει τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και να έχει έναν καλό προορισμό. Λίγο αφότου βρήκα τον Θεό, άρχισα να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία, αλλά επειδή το ΚΚΚ είχε ξεκινήσει τις συλλήψεις και τις διώξεις εναντίον των χριστιανών, καθώς και να διαδίδει αβάσιμες φήμες παντού, ο άντρας μου άρχισε να με εμποδίζει και να με καταδιώκει, από φόβο μήπως με συλλάβουν για την πίστη μου ή μήπως βρεθεί μπλεγμένη και οικογένειά μου, με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε συχνά. Ο γιος μου, όμως, υποστήριζε πολύ την πίστη μου και συχνά προσπαθούσε να πείσει τον πατέρα του να μην μπαίνει εμπόδιο στον δρόμο μου. Κάθε φορά που ο γιος μου γύριζε σπίτι τα σαββατοκύριακα, όποτε είχα χρόνο, του έλεγα ιστορίες από τη Βίβλο και του διάβαζα τα λόγια του Θεού. Μερικές φορές, όταν τον έβλεπα να βλέπει τηλεόραση και να μη διαβάζει ενεργά τα λόγια του Θεού, αγχωνόμουν και του ζητούσα συνεχώς να τα διαβάσουμε μαζί. Εκείνος δεν έλεγε όχι, αλλά καθόταν απλώς εκεί χωρίς να κινείται, με αποτέλεσμα να εκνευρίζομαι και κάποιες φορές να τον κατσαδιάζω. Όταν έβλεπε ότι ήμουν θυμωμένη, ερχόταν γρήγορα κοντά μου για να διαβάσουμε μερικά χωρία των λόγων του Θεού. Καταλάβαινα ότι ο γιος μου δεν είχε καμία όρεξη να βρίσκεται εκεί μαζί μου, αλλά ένιωθα ότι, όπως και να ’χει, ήταν προτιμότερο από το να μη διαβάζει καθόλου τα λόγια του Θεού. Όταν ο γιος μου ξεκίνησε το λύκειο, άρχισα να κάνω το καθήκον μου σε μια γειτονική εκκλησία, και κάθε σαββατοκύριακο, έβαζα τα δυνατά μου να πηγαίνω σπίτι για να του μιλάω για την πίστη στον Θεό. Αργότερα, ο γιος μου έφυγε για το πανεπιστήμιο και του αγόρασα ένα MP5, για να το έχει μαζί του στη σχολή και να βρίσκει χρόνο για να διαβάζει τα λόγια του Θεού. Όταν πέρασε λίγος καιρός, του τηλεφωνούσα για να του το υπενθυμίσω, λέγοντάς του «να παίρνει μερικά συμπληρώματα», υπονοώντας ότι θα έπρεπε να διαβάζει περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Όταν ο γιος μου ήρθε σπίτι για διακοπές, το πρώτο που τον ρώτησα ήταν: «Διάβαζες τα λόγια του Θεού στη σχολή;» Όταν είπε ότι τα διάβαζε όποτε είχε χρόνο, ένιωσα ανακουφισμένη.

Την άνοιξη του 2011, κάποιος ανέφερε στις αρχές την πίστη μου, και αναγκάστηκα, για να αποφύγω τη σύλληψη από το ΚΚΚ, να φύγω από το σπίτι για να κάνω τα καθήκοντά μου. Εκείνη την εποχή, ο γιος μου ήταν στο δεύτερο έτος, σε ένα πανεπιστήμιο πολύ μακριά, και χρειαζόταν να ταξιδεύω δεκάδες χιλιόμετρα για να του τηλεφωνώ από κάποιο δημόσιο τηλέφωνο, υπενθυμίζοντάς του το εξής: «Μην ξεχνάς να παίρνεις τα συμπληρώματά σου’». Όταν τον άκουσα να μου το υπόσχεται, χαλάρωσα. Πάντα ήλπιζα ότι μετά την αποφοίτηση, θα άρχιζε κι αυτός να πιστεύει στον Θεό όπως εγώ, και συχνά προσευχόμουν σε Αυτόν ζητώντας Του να συγκινήσει την καρδιά του γιου μου και να τον καθοδηγήσει για να πιστέψει σε Αυτόν. Τα πράγματα όμως δεν πήγαν όπως θα ήθελα. Το φθινόπωρο του 2013, ο γιος μου, μόλις αποφοίτησε, πήγε στη στρατιωτική ακαδημία. Αγχώθηκα: «Το ΚΚΚ είναι ένα αθεϊστικό κόμμα και δεν επιτρέπει στους στρατιωτικούς να πιστεύουν. Από τη στιγμή που θα μπει στην ακαδημία, το ΚΚΚ όχι μόνο θα του απαγορεύσει να διαβάζει τα λόγια του Θεού, αλλά και θα του κάνει καθημερινά πλύση εγκεφάλου και θα του ενσταλάζει αθεϊστικές ιδέες. Αν συνεχιστεί αυτό, τότε σίγουρα θα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τον Θεό. Θα καταφέρει άραγε να πιστέψει στον Θεό παρ’ όλα αυτά; Όλα αυτά τα χρόνια, πάντα ήλπιζα ότι ο γιος μου θα πίστευε στον Θεό και θα είχε έναν καλό προορισμό. Τώρα, όμως, αυτή μου η επιθυμία είχε ματαιωθεί απόλυτα». Όταν σκεφτόμουν τον γιο μου να πηγαίνει σε εκείνο το κολαστήριο, δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ, και έκλαιγα συνεχώς. Θυμήθηκα τότε που πήγαινε στο λύκειο, που ερχόταν σπίτι κάθε δεκαπέντε μέρες, κι εγώ δεν μπορούσα να επιστρέψω εγκαίρως εξαιτίας των καθηκόντων μου. Αργότερα, όταν έφυγα από το σπίτι για να κάνω τα καθήκοντά μου, δεν είχα πλέον χρόνο για να συναναστραφώ μαζί του. Ένιωσα ότι αν έκανα τα καθήκοντά μου κοντά στο σπίτι μου, ίσως να είχαμε διαβάσει μαζί περισσότερα από τα λόγια του Θεού και να τον είχα καθοδηγήσει καλύτερα, και ότι ίσως να μην είχε πάρει το λάθος μονοπάτι. Στη σκέψη αυτή, ένιωσα ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως μητέρα και αισθάνθηκα υποχρέωση απέναντι στον γιο μου. Σαν να μην έφτανε αυτό, ανησυχούσα και για το μέλλον και τη μοίρα του. Αργότερα, είδα στην εκκλησία πολλούς νεαρούς αδελφούς και αδελφές που ήταν περίπου στην ίδια ηλικία με τον γιο μου. Είδα ότι πίστευαν στον Θεό και βάδιζαν στο σωστό μονοπάτι, ενώ ο γιος μου ήταν εκεί έξω, επιδιώκοντας τα εγκόσμια. Πάντα ένιωθα τύψεις όσον αφορά τον γιο μου· μετάνιωνα που δεν είχα καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια για εκείνον και δεν είχαμε διαβάσει μαζί περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Όταν δεν ήμουν απασχολημένη με τα καθήκοντά μου, τον σκεφτόμουν και γέμιζα ενοχές και θλίψη.

Αργότερα, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού και κατάφερα να απαλλαχτώ από κάποιους προβληματισμούς για τον γιο μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πέρα από τη γέννηση και την ανατροφή, η ευθύνη των γονέων στη ζωή των παιδιών τους είναι απλώς να τους προσφέρουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσουν, και τέλος, γιατί τίποτε άλλο, πέραν του προκαθορισμού του Δημιουργού, δεν επηρεάζει τη μοίρα ενός ανθρώπου. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τι είδους μέλλον θα έχει ένας άνθρωπος· έχει προκαθοριστεί πολύ καιρό νωρίτερα, και ούτε οι γονείς του δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του. Σύμφωνα με τη μοίρα, κάθε άνθρωπος είναι ανεξάρτητος και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοίρα. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή και κανενός οι γονείς δεν μπορούν να του δώσουν την παραμικρή ώθηση σε ό,τι αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). «Είναι λάθος να λέμε “Η αποτυχία των παιδιών ν’ ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι έχει να κάνει με τους γονείς τους”. Όποιος κι αν είναι, αν είναι ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου, θα βαδίσει σ’ ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Δεν είναι σίγουρο αυτό; (Ναι.) Το μονοπάτι που ακολουθεί ένας άνθρωπος καθορίζει τι άνθρωπος είναι. Από εκείνον εξαρτάται ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει και τι είδους άνθρωπος θα γίνει. Αυτά τα πράγματα είναι προκαθορισμένα και έμφυτα, κι έχουν να κάνουν με τη φύση του καθενός. Σε τι ωφελεί, λοιπόν, η διαπαιδαγώγηση από τους γονείς; Μπορεί να καθορίσει τη φύση ενός ανθρώπου; (Όχι.) Η διαπαιδαγώγηση από τους γονείς δεν μπορεί να καθορίσει την ανθρώπινη φύση και δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει ένας άνθρωπος. Ποια είναι η μοναδική διαπαιδαγώγηση που μπορούν να δώσουν οι γονείς; Κάποιες απλές συμπεριφορές στην καθημερινότητα των παιδιών τους, κάποιες σχετικά επιφανειακές σκέψεις και κάποιους κανόνες διαγωγής· αυτά είναι πράγματα που έχουν κάποια σχέση με τους γονείς. Οι γονείς πρέπει προτού ενηλικιωθούν τα παιδιά τους να εκπληρώσουν την ευθύνη που τους αναλογεί, δηλαδή να τα διαπαιδαγωγήσουν ώστε εκείνα ν’ ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι, να μελετούν σκληρά και να αγωνίζονται για να μπορέσουν όταν μεγαλώσουν να γίνουν καλύτεροι απ’ τους υπόλοιπους, να μην κάνουν κακές πράξεις και να μη γίνουν κακοί άνθρωποι. Οι γονείς θα πρέπει επίσης να κρατούν υπό έλεγχο τη συμπεριφορά των παιδιών τους, να τα διδάσκουν να είναι ευγενικά και να χαιρετούν τους μεγαλύτερους όποτε τους βλέπουν, καθώς και άλλα πράγματα που σχετίζονται με τη συμπεριφορά —αυτή είναι η ευθύνη που οφείλουν να εκπληρώσουν οι γονείς. Να φροντίζουν τη ζωή των παιδιών τους και να τα διαπαιδαγωγήσουν με κάποιους βασικούς κανόνες διαγωγής —μ’ αυτό ισοδυναμεί η επιρροή των γονιών. Όσο για την προσωπικότητα των παιδιών τους, δεν μπορούν να το διδάξουν οι γονείς αυτό. Κάποιοι γονείς είναι χαλαροί και κάνουν τα πάντα με την ησυχία τους, ενώ τα παιδιά τους είναι πολύ ανυπόμονα και δεν μπορούν να κάτσουν ούτε λίγο ήσυχα. Φεύγουν μόνα τους για να βγάλουν το ψωμί τους στα 14 ή στα 15, παίρνουν μόνα τους αποφάσεις για τα πάντα, δεν χρειάζονται τους γονείς τους και είναι πολύ ανεξάρτητα. Τους το δίδαξαν οι γονείς τους αυτό; Όχι. Άρα, η προσωπικότητα, η διάθεση ή ακόμα και η ουσία ενός ανθρώπου, καθώς και το μονοπάτι που θα επιλέξει στο μέλλον, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους γονείς του. […] Η έκφραση “Είναι λάθος ο πατέρας να ταΐζει χωρίς να διδάσκει” έχει κάποιο πρόβλημα. Παρόλο που είναι ευθύνη των γονιών να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, το πεπρωμένο ενός παιδιού δεν καθορίζεται από τους γονείς του, αλλά από τη δική του φύση. Μπορεί η διαπαιδαγώγηση να λύσει το πρόβλημα της φύσης ενός παιδιού; Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση. Το μονοπάτι που ακολουθεί ένας άνθρωπος στη ζωή δεν καθορίζεται από τους γονείς του, αλλά προκαθορίζεται από τον Θεό. Λέγεται ότι “Τη μοίρα του ανθρώπου την ορίζει ο Ουρανός”, κι αυτό το ρητό είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης εμπειρίας. Προτού ενηλικιωθεί ένας άνθρωπος, δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει. Μόλις ενηλικιωθεί, και έχει σκέψεις και μπορεί να στοχαστεί προβλήματα, θα επιλέξει τι θα κάνει στην ευρύτερη κοινότητα. Κάποιοι λένε ότι θέλουν να γίνουν ανώτατοι αξιωματούχοι, άλλοι ότι θέλουν να γίνουν δικηγόροι και άλλοι ότι θέλουν να γίνουν συγγραφείς. Ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές και έχει τις δικές του ιδέες. Κανείς δεν λέει: “Απλώς θα περιμένω να με διαπαιδαγωγήσουν οι γονείς μου. Θα γίνω ό,τι με διαπαιδαγωγήσουν εκείνοι να γίνω”. Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος. Μόλις ενηλικιωθούν οι άνθρωποι, οι ιδέες τους αρχίζουν ν’ αναδεύονται και σταδιακά ωριμάζουν, οπότε το μονοπάτι και οι στόχοι που βρίσκονται μπροστά τους αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν όλο και περισσότερο. Τη συγκεκριμένη περίοδο, λίγο λίγο γίνεται εμφανές και ξεκάθαρο τι είδους άνθρωποι είναι και σε ποια ομάδα ανήκουν. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, σιγά σιγά ορίζεται ξεκάθαρα η προσωπικότητα του καθενός, όπως και η διάθεσή του και το μονοπάτι που θ’ ακολουθήσει, η κατεύθυνσή του στη ζωή και η ομάδα στην οποία ανήκει. Σε τι βασίζονται όλα αυτά; Σε τελική ανάλυση, αυτό προκαθόρισε ο Θεός —δεν έχει καμία σχέση με το ποιοι είναι οι γονείς του καθενός» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πρώτο)]. Από τα λόγια του Θεού συνειδητοποίησα ότι οι γονείς είναι υπεύθυνοι για να φέρουν στον κόσμο και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να τους παρέχουν ένα καλό περιβάλλον για να αναπτυχθούν, να τα μορφώσουν για να γίνουν καλοί άνθρωποι, να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι και να μην κάνουν κακά πράγματα πριν ενηλικιωθούν, και να τους διδάξουν τις πιο βασικές αρχές της διαγωγής. Ωστόσο, η μοίρα ενός παιδιού και το μονοπάτι που θα πάρει στη ζωή έχουν προκαθοριστεί από τον Θεό και δεν είναι πράγματα που μπορούν να αποφασίσουν ή να ελέγξουν οι γονείς. Όταν τα παιδιά ενηλικιωθούν, έχουν τις δικές τους ιδέες και επιλογές, και πράγματα όπως το τι είδους άνθρωποι είναι, σε ποια ομάδα ανήκουν και ποιο μονοπάτι επιλέγουν να ακολουθήσουν γίνονται ξεκάθαρα. Όταν, όμως, το παιδί μου μεγάλωσε και δεν πίστευε στον Θεό ούτε βάδιζε στο σωστό μονοπάτι, έκανα την παράλογη σκέψη ότι γι’ αυτό έφταιγα εγώ που είχα αποτύχει ως μητέρα, επειδή δεν του είχα διαβάσει περισσότερα από τα λόγια του Θεού ούτε το είχα καθοδηγήσει περισσότερο, με αποτέλεσμα να βαδίσει στο μονοπάτι του κόσμου. Τα δέκα τελευταία χρόνια, ζούσα βυθισμένη στις ενοχές, νιώθοντας συνεχώς υπόχρεη απέναντί του. Πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, αλλά δεν έβλεπα τους ανθρώπους και τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Αυτό ήταν πραγματικά επαίσχυντο! Το ότι ο γιος μου επέλεξε να μη βαδίσει στο μονοπάτι της πίστης είχε καθοριστεί κι αυτό από τη φύση του, που δεν αγαπάει την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, στο σπίτι τού μιλούσα αρκετά συχνά για την πίστη στον Θεό, αλλά δεν τον ενδιέφεραν τα λόγια του Θεού. Κάθε φορά που έπρεπε να τον φωνάξω και να τον παροτρύνω, διάβαζε απλώς λίγα από τα λόγια του Θεού για να με καθησυχάσει. Όταν μεγάλωσε, ερωτεύτηκε τον κόσμο, τη φήμη και το κέρδος, επομένως ήταν φυσικό να επιλέξει να βαδίσει στο μονοπάτι του κόσμου. Ακόμα και αν δεν είχα φύγει από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου, αλλά έμενα για να του διαβάζω κάθε μέρα τα λόγια του Θεού, και πάλι δεν θα πίστευε στον Θεό. Η μοίρα του και το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει δεν είναι πράγματα που μπορώ να ελέγξω εγώ ως μητέρα του. Αυτά σχετίζονται με τη φύση του και εξαρτώνται επίσης από το τι έχει προκαθορίσει ο Θεός. Ήταν μια αδελφή που, μόλις τελείωσε το κολέγιο, αφοσιώθηκε στο καθήκον της με πλήρη απασχόληση, αλλά, εξαιτίας του άπιστου πατέρα της, την έπιασε η αστυνομία. Όταν την άφησαν ελεύθερη, συνέχισε να πιστεύει στον Θεό και να κάνει το καθήκον της. Μια άλλη αδελφή πήγε σε ένα πανεπιστήμιο υψηλού κύρους, και όταν διάβασε τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκε βαθιά και αποφάσισε να πιστέψει στον Θεό. Έτσι, εγκατέλειψε τις σπουδές της, και άρχισε να κάνει το καθήκον της και να δαπανά τον εαυτό της για τον Θεό με πλήρη απασχόληση. Αυτά τα γεγονότα μού έδειξαν ότι το μονοπάτι στο οποίο επιλέγουν να βαδίσουν οι άνθρωποι δεν έχει στ’ αλήθεια καμία σχέση με τους γονείς τους.

Μια μέρα, στη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι γονείς έχουν τις εξής απαιτήσεις απ’ τα παιδιά τους: “Πρέπει τα παιδιά μας να ξεκινήσουν να βαδίζουν στο ορθό μονοπάτι, να πιστέψουν στον Θεό, να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια και να παρατήσουν τις δουλειές τους. Αν δεν τα κάνουν όλα αυτά, τότε, όταν εισέλθουμε στη βασιλεία, εκείνα δεν θα μπορούν να εισέλθουν και θα τα χάσουμε. Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσε όλη η οικογένειά μας να εισέλθει μαζί στη βασιλεία! Θα ήμασταν και στον ουρανό μαζί, όπως είμαστε και εδώ στη γη. Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε ο ένας τον άλλον όταν θα είμαστε στη βασιλεία, πρέπει να μείνουμε μαζί στους αιώνες των αιώνων!” Τελικά, όμως, τα παιδιά τους δεν πιστεύουν στον Θεό και προτιμάνε να επιδιώκουν πράγματα του κόσμου, πασχίζοντας να βγάλουν πολλά λεφτά και να γίνουν πολύ πλούσια· φοράνε ρούχα της μόδας, κάνουν και μιλάνε για ό,τι επιβάλλουν οι τάσεις της εποχής και δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες των γονιών τους. Τότε οι γονείς τους στενοχωριούνται και το ρίχνουν στις προσευχές και τις νηστείες, νηστεύοντας για μια βδομάδα, 10 ή ακόμα και 15 ημέρες, και καταβάλουν μεγάλες προσπάθειες για το καλό των παιδιών τους για το συγκεκριμένο ζήτημα. Πολλές φορές ζαλίζονται απ’ την πείνα και προσεύχονται πολύ συχνά ενώπιον του Θεού με δάκρυα στα μάτια. Όσο, όμως, κι αν προσευχηθούν, όσο κι αν προσπαθήσουν, τα παιδιά τους δεν συγκινούνται και δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να αφυπνιστούν. Και όσο περισσότερο τα παιδιά αρνούνται να πιστέψουν τόσο περισσότερο σκέφτονται οι γονείς τους: “Αχ, απέτυχα με τα παιδιά μου, τα απογοήτευσα. Δεν κατάφερα να τους κηρύξω το ευαγγέλιο και δεν τα έφερα μαζί μου στο μονοπάτι της σωτηρίας. Τι ανόητα που είναι· αυτό είναι το μονοπάτι προς τις ευλογίες!” Δεν είναι ανόητα· απλώς δεν έχουν μια τέτοια ανάγκη. Οι γονείς είναι οι ανόητοι, που προσπαθούν να πιέσουν τα παιδιά τους να εισέλθουν σ’ αυτό το μονοπάτι, έτσι δεν είναι; Θα χρειαζόταν να μιλήσουν για τέτοια πράγματα οι συγκεκριμένοι γονείς αν τα παιδιά τους είχαν μια τέτοια ανάγκη; Θα πίστευαν από μόνα τους. Τέτοιοι γονείς σκέφτονται συνέχεια: “Τα απογοήτευσα τα παιδιά μου. Τους έλεγα από όταν ήταν μικρά να πάνε να σπουδάσουν και, από τότε που πήγαν στο πανεπιστήμιο, δεν έχουν αλλάξει ρότα. Όλο τα κοσμικά πράγματα επιδιώκουν και, όποτε έρχονται, μιλάνε συνέχεια για τη δουλειά, για τα λεφτά, για το ποιος πήρε προαγωγή ή αγόρασε αυτοκίνητο, ποιος έκανε πλούσιο γάμο, ποιος πήγε στην Ευρώπη για ανώτερες σπουδές ή για να συμμετάσχει σε κάποιο πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, και λένε πόσο υπέροχα κυλάει η ζωή των άλλων. Όλο γι’ αυτά μιλάνε κάθε φορά που έρχονται στο σπίτι κι εγώ δεν θέλω να τα ακούω, όμως δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Ό,τι κι αν πω για να τα πείσω να πιστέψουν στον Θεό, δεν ακούνε με τίποτα”. Αφού τα σκέφτονται όλα αυτά, χαλάει η σχέση τους με τα παιδιά τους. Κάθε φορά που τα βλέπουν, το πρόσωπό τους σκοτεινιάζει· κάθε φορά που τους μιλάνε, ξινίζουν. Κάποια παιδιά που δεν ξέρουν τι να κάνουν σκέφτονται: “Δεν καταλαβαίνω τι πρόβλημα έχουν οι γονείς μου. Δεν πιστεύω στον Θεό —και τι έγινε; Για ποιον λόγο έχουν συνέχεια αυτήν τη στάση απέναντί μου; Πίστευα πως όσο πιο πολύ πιστεύει κανείς στον Θεό τόσο καλύτερος άνθρωπος γίνεται. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάνε τόσο λίγο την οικογένειά τους οι πιστοί στον Θεό;” Τέτοιοι γονείς κοντεύουν να σκάσουν από την ανησυχία τους για τα παιδιά τους, και λένε: “Δεν είναι παιδιά μου αυτά! Δεν έχω πια καμία σχέση μαζί τους, τα αποκληρώνω!” Παρόλο που λένε αυτά τα λόγια, στην πραγματικότητα δεν αισθάνονται έτσι. Δεν είναι ανόητοι τέτοιοι γονείς; (Ναι.) Θέλουν να έχουν πάντα τον έλεγχο και να καθορίζουν τα πάντα, θέλουν να καθορίζουν οι ίδιοι το μέλλον των παιδιών τους, την πίστη τους και τα μονοπάτια στα οποία βαδίζουν. Τι ανοησία! Δεν είναι σωστό αυτό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. Αυτά που εκθέτει ο Θεός είναι απολύτως ακριβή. Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν μέσα μου και έτσι ακριβώς είχα πράξει. Όταν το παιδί μου πήγαινε σχολείο, μέσα μου είχα ήδη σχεδιάσει ότι, μετά την αποφοίτησή του, θα πιστεύαμε μαζί στον Θεό και θα εισερχόμασταν στη βασιλεία ως μάνα και γιος. Τι όμορφο που θα ήταν αυτό! Έτσι, όταν το παιδί μου ήταν σπίτι, έβρισκα χρόνο για να του μιλήσω για την πίστη στον Θεό, παροτρύνοντάς τον ξανά και ξανά να διαβάσει τα λόγια του Θεού. Όταν δεν με άκουγε, θύμωνα και κάποιες φορές μάλιστα τον μάλωνα. Όταν μελετούσε στο πανεπιστήμιο σε μια άλλη πόλη, έκανα δεκάδες χιλιόμετρα για να του τηλεφωνώ και να του υπενθυμίζω να διαβάζει τα λόγια του Θεού. Μέσα στον παραλογισμό μου, προσευχόμουν στον Θεό και προέβαλα απαιτήσεις σ’ Εκείνον, ζητώντας Του να αγγίξει την καρδιά του παιδιού μου και να το οδηγήσει στην πίστη. Ενώ δεν μπορούσα να ελέγξω ούτε τη δική μου μοίρα, προσπαθούσα να ενορχηστρώσω και να χειραγωγήσω τη μοίρα του παιδιού μου, και να το κάνω να ακολουθήσει το μονοπάτι που είχα σχεδιάσει για εκείνο. Πόσο αλαζονική και υπερβολικά σίγουρη για τον εαυτό μου ήμουν! Όταν έμαθα ότι ο γιος μου είχε επιλέξει το μονοπάτι του κόσμου, αγχώθηκα, αναστατώθηκα, δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ και μετάνιωσα που δεν είχα προσπαθήσει περισσότερο να τον καθοδηγήσω προς το μονοπάτι της πίστης. Στην πραγματικότητα, είχα άγχος επειδή φοβόμουν πως, αν το παιδί μου δεν πίστευε στον Θεό, θα το έβρισκαν συμφορές. Υπό τον έλεγχο των συναισθημάτων μου, αγνόησα τις προθέσεις του Θεού και απλώς επέμενα να κάνω με το ζόρι τον γιο μου να πιστέψει στον Θεό παρά τη θέλησή του. Μάλιστα, προσευχόμουν παράλογα στον Θεό για να με βοηθήσει να εκπληρώσω το όνειρό μου να εισέλθω μαζί με τον γιο μου στη βασιλεία. Ό,τι έκανα ήταν πραγματικά ανόητο και εντελώς απεχθές στον Θεό.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Σχετικά με τη στάση που πρέπει να τηρεί κανείς απέναντι στα ενήλικα παιδιά του, το μόνο που μπορεί να κάνει, εκτός από το να τους δίνει σιωπηλές ευλογίες και να έχει προσδοκίες από αυτά, είναι να αφήνει τα πράγματα να έρθουν όπως έρχονται, άσχετα με το εισόδημα των παιδιών τους, με τη μοίρα ή τη ζωή τους. Κανένας γονιός δεν μπορεί να αλλάξει ούτε να ελέγξει τίποτα από αυτά. Ναι μεν γέννησες και μεγάλωσες τα παιδιά σου, αλλά, όπως έχουμε συζητήσει και στο παρελθόν, οι γονείς δεν είναι οι κύριοι της μοίρας των παιδιών τους. Οι γονείς συλλαμβάνουν και γεννάνε το υλικό σώμα των παιδιών τους και τα μεγαλώνουν μέχρι να ενηλικιωθούν. Τη μοίρα, όμως, που θα έχουν τα παιδιά τους δεν τη δίνουν, δεν τη διαλέγουν και ασφαλώς δεν την αποφασίζουν οι γονείς τους. Το γεγονός ότι θέλεις τα παιδιά σου να τα πάνε καλά σημαίνει ότι όντως αυτό θα γίνει; Το ότι δεν θέλεις να βιώσουν δυστυχία, κακοτυχία και κάθε λογής δυσάρεστα γεγονότα σημαίνει ότι θα μπορέσουν να τα αποφύγουν; Ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν τα παιδιά σου, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν εξαρτάται από την ανθρώπινη βούληση ούτε καθορίζεται από τις δικές σου ανάγκες ή προσδοκίες. Τι σου λέει, λοιπόν, αυτό; Εφόσον τα παιδιά είναι πλέον ενήλικες, εφόσον μπορούν να φροντίσουν τον εαυτό τους, να έχουν τις δικές τους σκέψεις, τις δικές τους απόψεις για τα πράγματα, τις δικές τους αρχές συμπεριφοράς και τις δικές τους απόψεις για τη ζωή, και εφόσον δεν τα επηρεάζουν, δεν τα εξουσιάζουν, δεν τα περιορίζουν και δεν τα διαχειρίζονται πλέον οι γονείς τους, τότε είναι πραγματικά ενήλικες. Τι σημαίνει ότι έχουν γίνει ενήλικες; Σημαίνει ότι οι γονείς τους πρέπει να τα εγκαταλείψουν. Στον γραπτό λόγο, αυτό λέγεται “εγκατάλειψη”, γιατί επιτρέπει στα παιδιά να εξερευνήσουν μόνα τους και να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι στη ζωή» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. «Ως πιστός στον Θεό, αν θέλεις να επιδιώκεις την αλήθεια και να αποκτήσεις τη σωτηρία, τότε την ενέργεια και τον χρόνο που σου απομένει στη ζωή σου πρέπει να τα αφιερώνεις στο καθήκον που κάνεις και σε αυτά που σου έχει αναθέσει ο Θεός· δεν υπάρχει λόγος να αφιερώνεις καθόλου χρόνο στα παιδιά σου. Δεν ανήκει στα παιδιά σου η ζωή σου, και δεν πρέπει να την αναλώνεις για χάρη της δικής τους ζωής ή επιβίωσης, ούτε για να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες που έχεις απ’ αυτά. Αντίθετα, να την αφιερώνεις στο καθήκον σου και στο έργο που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, καθώς και στην αποστολή που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιούργημα. Εδώ έγκειται η αξία και το νόημα της ζωής σας. Αν θέλεις να χάσεις την αξιοπρέπειά σου και να γίνεις σκλάβος των παιδιών σου, να αγχώνεσαι και να κάνεις τα πάντα για αυτά, με σκοπό να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες που έχεις από αυτά, τότε όλα αυτά δεν έχουν νόημα και αξία, δεν θα τα θυμάται κανείς. Αν επιμείνεις στην ίδια πρακτική και δεν εγκαταλείψεις αυτές τις ιδέες και τις ενέργειες, τότε αυτό σημαίνει απλά και μόνο ότι δεν επιδιώκεις την αλήθεια, δεν είσαι δημιούργημα που ανταποκρίνεται στα πρότυπα και είσαι πολύ επαναστατικός. Δεν εκτιμάς ούτε τη ζωή ούτε τον χρόνο που σου έδωσε ο Θεός. […] Μετά το πέρας αυτής της υποχρέωσης, και από τη στιγμή που θα ενηλικιωθούν τα παιδιά σου, το αν αυτά θα σημειώσουν μεγάλες επιτυχίες ή αν απλώς θα παραμείνουν απλοί και συνηθισμένοι άνθρωποι δεν έχει την παραμικρή σχέση μ’ εσένα, αφού το πεπρωμένο τους δεν είναι κάτι που μπορείς να καθορίσεις εσύ ούτε είναι δική σου επιλογή, ούτε φυσικά τους παραχωρείται από εσένα —είναι προκαθορισμένο από τον Θεό. Εφόσον είναι προκαθορισμένο από τον Θεό, εσύ δεν πρέπει να ανακατεύεσαι ούτε να χώνεις τη μύτη σου στη ζωή ή στην επιβίωσή τους. Οι συνήθειές τους, το καθημερινό τους πρόγραμμα και η στάση που υιοθετούν απέναντι στη ζωή, οποιεσδήποτε στρατηγικές επιβίωσης, απόψεις για τη ζωή ή οποιαδήποτε στάση έχουν προς τον κόσμο, οποιοδήποτε μονοπάτι επιδιώκουν —όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση μ’ εσένα. Εσύ δεν έχεις καμία υποχρέωση να υποφέρεις επειδή ανέλαβες αυτά τα ζητήματα, και επίσης δεν έχεις τα μέσα να φροντίσεις να ζουν ευτυχισμένα κάθε μέρα. Όλες σου οι προσπάθειες απ’ αυτήν την άποψη είναι άσκοπες. Τη μοίρα του κάθε ανθρώπου την προκαθορίζει ο Θεός· άρα, όσον αφορά τον πόνο ή τις ευλογίες που θα νιώσουν στη ζωή τους, το τι είδους οικογένεια θα κάνουν, το πώς θα είναι ο γάμος τους και το τι παιδιά θα κάνουν, τα πράγματα που θα βιώσουν στην κοινωνία και τα γεγονότα που θα συμβούν στη ζωή τους, όλα αυτά είναι πράγματα που ούτε τα ίδια τα παιδιά δεν μπορούν να προβλέψουν ή να αλλάξουν, άρα οι γονείς έχουν ακόμα μικρότερη ικανότητα να το κάνουν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Τα λόγια του Θεού περιέγραφαν ξεκάθαρα με τι στάση πρέπει να φερόμαστε στα παιδιά μας. Αφού οι γονείς μεγαλώσουν τα παιδιά τους και εκείνα ενηλικιωθούν, οι ευθύνες τους τελειώνουν. Όσο για το μονοπάτι που παίρνουν τα παιδιά τους και ποια θα είναι η μοίρα τους, αυτά τα πράγματα δεν τα αποφασίζουν οι γονείς. Οι ευθύνες μου απέναντι στον γιο μου είχαν εκπληρωθεί εδώ και καιρό, επομένως δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνω παράλογα στη ζωή του ή στο μονοπάτι που θα επέλεγε. Έπρεπε να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, και να αποδεχτώ τα πάντα από Εκείνον. Σκέφτηκα τον Ιώβ. Ως πατέρας, και εκείνος ήλπιζε ότι τα παιδιά του θα πίστευαν στον Θεό και θα Τον λάτρευαν όπως εκείνος, αλλά μεταχειριζόταν τα παιδιά του σύμφωνα με αρχές. Απλώς τους κήρυττε το ευαγγέλιο και εκπλήρωνε την ευθύνη του ως πατέρας. Όσο για το εάν πίστευαν στον Θεό, ο Ιώβ δεν προσπάθησε να τα κάνει να πιστέψουν παρά τη θέλησή τους, ούτε παρενέβη στο μονοπάτι που επέλεξαν. Δεν προσευχόταν ενώπιον του Θεού για τα παιδιά του, παρακαλώντας Τον να τα συγκινήσει για να πιστέψουν σ’ Εκείνον. Απλώς υποτάχθηκε στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού. Η άσκηση του Ιώβ ήταν σύμφωνη με τις προθέσεις του Θεού. Ντράπηκα όταν σύγκρινα τον εαυτό μου με τον Ιώβ. Είχα φάει και πιει τόσο πολλά από τα λόγια του Θεού, αλλά στην καρδιά μου δεν υπήρχε θέση για Εκείνον. Όταν αντιμετώπιζα καταστάσεις, δεν αναζητούσα την αλήθεια ούτε αντιλαμβανόμουν τις προθέσεις του Θεού, αλλά αντιθέτως, έκανα τυφλά ό,τι ήθελα. Έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμα του Ιώβ και να φερθώ στον γιο μου σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές.

Τώρα ο γιος μου είναι έξω, αναζητώντας τα εγκόσμια, αλλά δεν ανησυχώ πλέον για το μέλλον και τη μοίρα του ούτε λυπάμαι ή στεναχωριέμαι γι’ αυτόν. Τα λόγια του Θεού άλλαξαν τις παράλογες απόψεις μου. Δόξα τω Θεώ!