Της Λι Σιντσέν, Κίνα

Άρχισα να παρακολουθώ συναθροίσεις με τους παππούδες μου όταν πήγαινα δημοτικό. Όταν, όμως, πήγα στο γυμνάσιο, τα μαθήματά μου δυσκόλεψαν, και γι’ αυτό δεν μπορούσα να τις παρακολουθώ πλέον ούτε να διαβάζω τα λόγια του Θεού, και η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από Αυτόν. Μόνο τον Νοέμβριο του 2011 κατάφερα επιτέλους να συνεχίσω την εκκλησιαστική ζωή μου, τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού και τραγουδώντας ύμνους προς τιμήν Του μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αυτό με έκανε να νιώσω πραγματικά γεμάτη. Τον Δεκέμβριο του 2012, είχα μόλις περάσει στο πανεπιστήμιο. Το ΚΚΚ χρησιμοποιούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και διαδικτυακές πλατφόρμες για να κατασκευάσει και να διαδώσει διάφορες αβάσιμες φήμες, καταδικάζοντας και δυσφημώντας την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Οι συγκάτοικοί μου είδαν αυτήν την αρνητική προπαγάνδα και ανέφεραν την πίστη μου στον καθηγητή μας. Στη συνέχεια, ο καθηγητής ενημέρωσε τους γονείς μου και έμαθαν κι εκείνοι για την πίστη μου.

Το απόγευμα της 20ης Δεκεμβρίου 2012, είχα μόλις τελειώσει τα καθήκοντά μου και επέστρεφα στη σχολή. Λίγο αφότου μπήκα στους κοιτώνες, ήρθαν δύο καθηγητές για να με ανακρίνουν. Με ρώτησαν πού ήμουν και τι έκανα τις τελευταίες μέρες, και αν κήρυττα το ευαγγέλιο στη σχολή. Έπειτα, ήρθαν στους κοιτώνες η μητέρα μου και ο θείος μου. Με κατσάδιασαν και είπαν ότι θα με έπαιρναν σπίτι. Ο θείος μου είχε κλείσει την ξαδέρφη μου στο σπίτι για μήνες επειδή πίστευε στον Θεό, κι εγώ φοβόμουν μήπως κάνουν το ίδιο και σ’ εμένα οι γονείς μου. Έτσι, συνέχιζα να προσεύχομαι μέσα μου στον Θεό, ζητώντας Του να μου βρει μια διέξοδο. Είπα στη μητέρα μου: «Θέλω να μείνω στη σχολή, δεν θέλω να έρθω σπίτι». Όταν η μητέρα μου είδε πόσο αποφασισμένη ήμουν, μου επέτρεψε να μείνω στη σχολή. Ωστόσο, πίσω από την πλάτη μου, είπε στους καθηγητές μου να με έχουν από κοντά. Την επόμενη μέρα, μου μίλησαν με τη σειρά οι καθηγητές και ο επικεφαλής του τμήματος. Είπαν ότι η σχολή διαχειριζόταν πλέον αυστηρά τα ζητήματα που σχετίζονταν με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, και μου είπαν να μείνω για μερικές μέρες στους κοιτώνες και να μην το κουνήσω από εκεί. Οι φύλακες της σχολής είχαν μια φωτογραφία μου. Αν με έβλεπαν να περνάω την πύλη της σχολής, θα με ανέφεραν. Λόγω της πίστης μου στον Θεό, οι καθηγητές και οι συμφοιτητές μου άρχισαν να με κοιτάζουν περίεργα και να μου φέρονται σαν να ήμουν τρελή. Ένιωσα βαθιά ταπεινωμένη και δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να το υπομείνω όλο αυτό. Απλώς πίστευα στον Θεό. Δεν έκανα τίποτα κακό. Γιατί, λοιπόν, μου φέρονταν έτσι; Σκέφτηκα μάλιστα το εξής: «Αν δεν κήρυττα το ευαγγέλιο, θα σταματούσαν άραγε να οι καθηγητές και οι συμφοιτητές μου να με παρεξηγούν και να με κοιτάζουν περίεργα;» Ένιωσα πολύ αδύναμη, γι’ αυτό και πήρα τηλέφωνο τη μεγαλύτερη αδερφή μου που σπούδαζε σε άλλο πανεπιστήμιο, για να της τα πω και να ξαλαφρώσω. Η αδερφή μου είπε ότι και οι δικοί της συγκάτοικοι την είχαν αναφέρει, και ότι ο καθηγητής της, μάλιστα, την είχε επιπλήξει μπροστά σε όλη την τάξη. Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, συνειδητοποίησα ότι πολλοί αδελφοί και αδελφές είχαν διωχθεί λόγω των αβάσιμων φημών και των λασπολογιών εναντίον της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού από το ΚΚΚ. Όταν σκέφτηκα την κυβέρνηση του ΚΚΚ, που διέδιδε αβάσιμες φήμες, καταδικάζοντας και δυσφημώντας την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο άμεσος στόχος του ήταν ο Θεός και ότι Αυτός είχε υπομείνει τεράστιους και αμέτρητους εξευτελισμούς και μαρτύρια. Σε αυτήν την περίπτωση, σκεφτόμουν μόνο τα δικά μου μαρτύρια, αλλά δεν αναλογίστηκα ποτέ πώς νιώθει η καρδιά του Θεού μπροστά σε αυτήν τη λασπολογία και τις επιθέσεις. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Πόσες άγρυπνες νύχτες πέρασε ο Θεός, λόγω του έργου για την ανθρωπότητα. Από τα πιο υψηλά σημεία μέχρι τα πιο μεγάλα βάθη, Εκείνος κατέβηκε στην ζωντανή κόλαση όπου κατοικεί ο άνθρωπος, προκειμένου να ζήσει με τον άνθρωπο ανάμεσα στα πέρατα της γης. Ποτέ Του δεν παραπονέθηκε για την αθλιότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, και ποτέ Του δεν τους επέκρινε για την επαναστατικότητά τους, παρά υπομένει ακραίο εξευτελισμό, την ώρα που φέρει ο ίδιος εις πέρας το έργο Του. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να ανήκει στην κόλαση; Πώς θα μπορούσε να περάσει τη ζωή Του στην κόλαση; Όμως, για χάρη όλης της ανθρωπότητας, ώστε όλη η ανθρωπότητα να βρει πιο σύντομα ανάπαυση, Εκείνος υπέμενε τον εξευτελισμό και την αδικία ερχόμενος στη γη και εισήλθε ο ίδιος στην “κόλαση” και στον “Άδη”, μέσα στο στόμα του λύκου, για να σώσει τον άνθρωπο. Με τι προσόντα μπορεί ο άνθρωπος να αντιτίθεται στον Θεό; Τι λόγο έχει να παραπονιέται για τον Θεό; Πώς έχει το θράσος να αντικρίζει τον Θεό;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (9)]. Ο Θεός είναι άγιος και κατέβηκε από τους ουρανούς στη γη για να σώσει την ανθρωπότητα. Ωστόσο, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα Τον είχε παρεξηγήσει και Τον είχε αντιμετωπίσει σαν εχθρό, απορρίπτοντας και καταδικάζοντάς Τον. Παρόλο που υπέμεινε τεράστιο εξευτελισμό και πόνο, συνέχισε να μιλάει και να εργάζεται για τη σωτηρία μας. Εγώ, όμως, δεν κατανοούσα την πρόθεση του Θεού. Παραπονιόμουν και γινόμουν αρνητική μπροστά στο παραμικρό μαρτύριο. Μπροστά στον παραμικρό αποκλεισμό και τα περίεργα βλέμματα των συμφοιτητών και των καθηγητών μου, ένιωθα αδικημένη και πληγωμένη, και μάλιστα μετάνιωνα που κήρυττα το ευαγγέλιο. Το ανάστημά μου ήταν πραγματικά πολύ μικρό! Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ένιωθα πλέον ότι το μαρτύριό μου ήταν τόσο μεγάλο και θεωρούσα ότι οι διώξεις που αντιμετώπιζα ήταν το μαρτύριο που έπρεπε να υπομείνω για την πίστη μου στον Θεό.

Αργότερα, οι καθηγητές έβαλαν τους συγκάτοικούς μου να με παρακολουθούν και να ελέγχουν τις κινήσεις μου. Δεν είχα άλλη επιλογή παρά να κρύβομαι κάτω από τα σκεπάσματα και να χρησιμοποιώ το MP4 μου για να διαβάζω τα λόγια του Θεού και να ακούω ύμνους. Εκείνες τις μέρες, οι καθηγητές μου μου μιλούσαν για να δουν αν κήρυττα το ευαγγέλιο. Κάποιοι συμφοιτητές μου, με τους οποίους παλιότερα ήμασταν κοντά, άρχισαν να απομακρύνονται. Κάποιοι με κατσάδιασαν, λέγοντας ότι δεν έπρεπε να πιστεύω στον Θεό, και κάποιοι με χλεύασαν. Μου τηλεφώνησαν επίσης κάποιοι συγγενείς, προσπαθώντας να με πείσουν να μην πιστεύω στον Θεό. Μάλιστα, δύο ξαδέρφια μου μου έστειλαν κάποιες αβάσιμες φήμες και διαβολικές παρατηρήσεις που λασπολογούσαν και καταδίκαζαν την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Εκείνες τις μέρες, όποτε άκουγα το τηλέφωνο να χτυπάει, με έπιανε πανικός. Φοβόμουν μήπως ήταν κάποιο μέλος της οικογένειάς μου που έπαιρνε για να με κατσαδιάσει. Αυτές οι λίγες μέρες μού φάνηκαν αιώνας, και ένιωθα απομονωμένη και αβοήθητη. Πραγματικά μου έλειπαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου. Ήθελα να μοιραστώ τα βάσανά μου μαζί τους. Αλλά λόγω της επιτήρησης των καθηγητών και των συμφοιτητών μου, δεν μπορούσα να πηγαίνω στις συναθροίσεις. Ένιωθα πολύ αδύναμη μέσα μου και δεν ήξερα πώς να βιώσω αυτήν την κατάσταση. Εκείνη την εποχή ανησυχούσα πραγματικά: Οι γονείς μου πάντα εναντιώνονταν σθεναρά στην πίστη της μεγαλύτερης αδερφής μου και τη δική μου, και δεν ήμουν σίγουρη για το τι θα έκαναν αυτήν τη φορά. Θα μου φέρονταν άραγε όπως ο θείος μου στην ξαδέρφη μου και θα με κλείδωναν στο σπίτι; Θα μπορούσα να μείνω σταθερή μπροστά σε όλη αυτήν την κριτική και τις διώξεις; Παλιότερα, οι γονείς μου είχαν πει ότι, αν μάθαιναν ότι πίστευα στον Θεό, θα με αποκλήρωναν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο πατέρας μου δεν μου είχε τηλεφωνήσει. Άραγε αυτό να σήμαινε ότι πράγματι δεν με ήθελε πλέον; Μπροστά σε όλη αυτήν την αβεβαιότητα, ένιωσα εντελώς αβοήθητη. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να εμπιστευτώ τις δυσκολίες μου στον Θεό και να βασιστώ πάνω Του, ζητώντας την καθοδήγησή Του. Μέσα στη σύγχυση και την απελπισία μου, έπεσα πάνω σε ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη. Πιστεύοντας στον Θεό, βάδιζα στο σωστό μονοπάτι της ζωής. Έτσι, ακόμα κι αν όλος ο κόσμος με παρεξηγούσε, με χλεύαζε και με απέρριπτε, εφόσον έμενα σταθερή στην πίστη μου, αυτές οι δυσκολίες δεν θα με κατατρόπωναν. Πάντα φοβόμουν μήπως με απορρίψει και με κατσαδιάσει η οικογένειά μου, και φοβόμουν επίσης το ρεζιλίκι και τα περίεργα βλέμματα των συμφοιτητών και των καθηγητών μου. Γι’ αυτό και ένιωθα πάντα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω. Αυτό συνέβαινε επειδή ήμουν πολύ δειλή και δεν είχα την αποφασιστικότητα για να υπομείνω μαρτύρια. Θυμήθηκα τον τίτλο ενός κεφαλαίου των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει μερικές μέρες νωρίτερα: «Ξέφυγε από την επιρροή του σκότους και θα αποκτηθείς από τον Θεό». Ο Θεός είχε ρυθμίσει αυτήν την κατάσταση με την ελπίδα να αποδεσμευτώ από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά. Όλον αυτόν τον καιρό, περιοριζόμουν πάρα πολύ από τους γονείς μου εξαιτίας της εναντίωσής τους στην πίστη μου στον Θεό και, για όσον καιρό βρίσκονταν τριγύρω μου, δεν τολμούσα να φάω ή να πιω τα λόγια του Θεού ούτε να πάω σε συναθροίσεις και να κάνω τα καθήκοντά μου. Δεν μπορούσα να υποκύπτω άλλο στον εξαναγκασμό τους. Μόνο αν ξέφευγα από αυτήν τη σκοτεινή επιρροή και γλίτωνα από τα δεσμά τους θα μπορούσα να πιστεύω σωστά στον Θεό και να κάνω τα καθήκοντά μου. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, θέλω πραγματικά να ξεφύγω από τη σκοτεινή επιρροή της οικογένειάς μου, αλλά δεν έχω το κουράγιο. Δώσε μου πίστη και δύναμη, ώστε να απελευθερωθώ από την επιρροή του Σατανά και να κάνω καλά τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος». Μέσα από την προσευχή, απέκτησα κάποια πίστη, και ένιωσα επίσης ότι ο Θεός ήταν πάντα δίπλα μου. Μέσα στον πόνο και την απελπισία μου, τα λόγια του Θεού με παρηγόρησαν, και μου έδωσαν κουράγιο και πίστη. Σκέφτηκα μέσα μου: «Όπως κι αν μου φέρονται η οικογένεια και οι καθηγητές μου, εγώ θα επιμείνω στην πίστη και στα καθήκοντά μου». Έτσι, τηλεφώνησα στην αδερφή μου και συμφωνήσαμε να αφοσιωθούμε στα καθήκοντά μας σε πλήρη απασχόληση. Προσευχήθηκα επίσης στον Θεό, ζητώντας Του να μου δείξει έναν τρόπο για να απελευθερωθώ από την επιτήρηση των καθηγητών και των συμφοιτητών μου.

Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα τον ύμνο των λόγων του Θεού: «Μόνο αν οι άνθρωποι αναζητήσουν να κατανοήσουν την αλήθεια σε όλα τα πράγματα θα οδηγηθούν στην τελείωση από τον Θεό»: «Εάν επιθυμείτε να οδηγηθείτε στην τελείωση από τον Θεό, πρέπει να μάθετε πώς να βιώνετε το καθετί και να είστε σε θέση να κερδίζετε διαφώτιση σε καθετί που σας συμβαίνει. Είτε είναι καλό είτε κακό, πρέπει να σου φέρνει όφελος και δεν θα πρέπει να σε κάνει αρνητικό. Όπως και να ’χει, θα πρέπει να είσαι σε θέση να βλέπεις τα πράγματα βρισκόμενος στο πλευρό του Θεού και όχι να τα αναλύσεις και να τα μελετάς από την οπτική του ανθρώπου. Εάν βιώνεις τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο, τότε η καρδιά σου θα γεμίσει με τα φορτία της ζωής σου· θα ζεις μονίμως υπό το φως της όψης του Θεού, και πιθανότατα δεν θα έχεις αποκλίσεις στην άσκησή σου. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν λαμπρό μέλλον μπροστά τους» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Υποσχέσεις προς αυτούς που οδηγούνται στην τελείωση). Αναλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, κατανόησα κάπως καλύτερα την πρόθεσή Του. Εκείνη την εποχή, εξαιτίας της πίστης μου στον Θεό, αντιμετώπιζα τον αποκλεισμό και τη γελοιοποίηση απ’ τους συμφοιτητές μου, και παρόλο που αυτό φαινόταν αρκετά άσχημο, στην ουσία ήταν ευεργετικό για την ανάπτυξη της ζωής μου. Δεν θα έπρεπε να το αναλύω από την οπτική του προσωπικού οφέλους. Θα έπρεπε να το αποδέχομαι από τον Θεό και να αναζητώ την πρόθεσή Του. Το ΚΚΚ διαδίδει αβάσιμες φήμες στο διαδίκτυο, λασπολογώντας και καταδικάζοντας τον Θεό. Και παρόλο που αυτό μοιάζει να είναι κακό, ο Θεός στην ουσία χρησιμοποιεί τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα για να εξυπηρετήσει τους δικούς Του σκοπούς, καθώς μέσω της αρνητικής προπαγάνδας του, περισσότεροι άνθρωποι κατάφεραν να μάθουν το όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αυτή είναι όντως η παντοδυναμία και η σοφία του Θεού. Οι συγκάτοικοί μου με είχαν αναφέρει και όλοι έμαθαν για την πίστη μου στον Θεό. Η οικογένεια, οι καθηγητές και οι συμφοιτητές μου με είχαν γελοιοποιήσει και κατσαδιάσει, και παρόλο που υπέφερα κάπως σωματικά, αυτή η κατάσταση με ανάγκαζε να αποδεσμευτώ από την επιρροή του σκότους και να επιλέξω το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Αυτό ήταν κάτι καλό για εμένα. Χάρη στην καθοδήγηση των λόγων του Θεού, η κατάστασή μου βελτιώθηκε σταδιακά, και κατάφερα να αντιμετωπίσω σωστά αυτές τις συνθήκες. Όποτε είχα χρόνο, στοχαζόμουν τα λόγια του Θεού και δεν ένιωθα ότι αυτή η απομόνωση ήταν τόσο οδυνηρή. Αντιθέτως, επειδή είχα έρθει κοντά στον Θεό, η καρδιά μου ήταν πολύ πιο γεμάτη από πριν.

Αργότερα, ο Θεός μού έδειξε μια διέξοδο. Οι συγκάτοικοί μου δεν με παρακολουθούσαν πλέον, κι έτσι άρπαξα την ευκαιρία να βγω για να παρακολουθήσω μια συνάθροιση. Όταν ξαναείδα τους αδελφούς και τις αδελφές μου, με πλημμύρισε μια αίσθηση ζεστασιάς και η καρδιά μου γέμισε απερίγραπτη χαρά. Παρόλο που μπορούσα να παρακολουθώ συναθροίσεις, η άπιστη οικογένειά μου εξακολουθούσε να εναντιώνεται στην πίστη μου και οι καθηγητές μου με έλεγχαν κάπου κάπου ή τηλεφωνούσαν για να ρωτήσουν πού βρισκόμουν. Κάποιες φορές, όταν έβγαινα για να πάω σε συναθροίσεις, η καρδιά μου αναστατωνόταν και, σε αυτό το περιβάλλον, δεν μπορούσα να πιστεύω ελεύθερα στον Θεό ούτε να κάνω τα καθήκοντά μου. Συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει και να μου δώσει την αποφασιστικότητα για να κάνω τις σωστές επιλογές. Μια μέρα, άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού:

Οι άνθρωποι θα πρέπει να επιδιώκουν να βιώσουν μια ουσιαστική ζωή

1  Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να επιζητούν να βιώσουν μια ζωή με νόημα, και δεν θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι με τις τρέχουσες συνθήκες τους. Πρέπει να καταφέρουν να βιώσουν την εικόνα του Πέτρου, και πρέπει να διαθέτουν τη γνώση και τις εμπειρίες του Πέτρου. Πρέπει να επιδιώκουν πράγματα που είναι ανώτερα και πιο βαθυστόχαστα. Πρέπει να επιδιώκουν μια βαθύτερη, πιο αγνή αγάπη για τον Θεό, και μια ζωή που έχει αξία και νόημα. Μόνο αυτό είναι ζωή· μόνο τότε θα είναι ίδιοι με τον Πέτρο. Πρέπει να εστιάζεις στο να εισέρχεσαι ενεργά στη θετική πλευρά, και δεν πρέπει να είσαι παθητικός και να επιτρέπεις στον εαυτό σου πισωγυρίσματα επειδή αρκείσαι στην προσωρινή άνεση, ενώ ταυτόχρονα αγνοείς πιο βαθυστόχαστες, πιο λεπτομερείς και πιο πρακτικές αλήθειες. Πρέπει να διαθέτεις έμπρακτη αγάπη και πρέπει να βρεις κάθε δυνατό τρόπο για να απελευθερωθείς από αυτήν την παρακμιακή, ξέγνοιαστη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός ζώου. Πρέπει να βιώσεις μια ζωή με νόημα, μια ζωή με αξία και δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου ή να μεταχειρίζεσαι τη ζωή σου σαν ένα παιχνίδι με το οποίο παίζεις.

2  Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί. Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι αδύναμος άνθρωπος χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό αφότου πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Πρέπει να ζεις μια ζωή με νόημα και να μην παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου. Ως άνθρωπος και ως άτομο που ακολουθεί τον Θεό, πρέπει να εξετάσεις και να προσεγγίζεις τη ζωή σου προσεκτικά: να σκέφτεσαι πώς πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου στον Θεό, πώς πρέπει να έχεις μια πιο ουσιαστική πίστη στον Θεό και πώς, εφόσον αγαπάς τον Θεό, θα πρέπει να Τον αγαπάς με έναν τρόπο που είναι πιο καθαρός, πιο όμορφος και πιο καλός.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση

Όταν άκουσα αυτόν τον ύμνο, κατανόησα την πρόθεση του Θεού. Έπρεπε να εισέλθω και να επιδιώξω από μια θετική σκοπιά, και δεν έπρεπε να μου φτάνει απλώς το ότι δεν υποχωρούσα ή δεν ήμουν αρνητική. Έπρεπε να επιδιώξω ενεργά την αλήθεια και να αναζητήσω πώς θα μπορούσα να ζήσω μια ουσιαστική ζωή. Ειδικά όταν άκουσα τα λόγια του Θεού: «Πρέπει να διαθέτεις έμπρακτη αγάπη και πρέπει να βρεις κάθε δυνατό τρόπο για να απελευθερωθείς από αυτήν την παρακμιακή, ξέγνοιαστη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός ζώου. Πρέπει να βιώσεις μια ζωή με νόημα, μια ζωή με αξία και δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου ή να μεταχειρίζεσαι τη ζωή σου σαν ένα παιχνίδι με το οποίο παίζεις». Ειδικά τότε, ένιωσα ότι με αυτόν τον τρόπο ο Θεός μάς έδινε οδηγίες και απαιτήσεις, και ότι αυτό θα έπρεπε να επιδιώκω. Όντως, η ζωή μου ήταν πολύ έκφυλη. Στο πανεπιστήμιο, οι καθηγητές δεν μας δίδασκαν πώς να καθορίζουμε τους σωστούς στόχους για τη ζωή, αλλά αντιθέτως, μας μάθαιναν πώς να απολαμβάνουμε τη φοιτητική ζωή. Ορισμένοι καθηγητές, μάλιστα, έλεγαν ότι αν δεν είχες κάνει κοπάνα, σχέσεις ή τρέλες στο πανεπιστήμιο, τότε δεν είχες ζήσει τίποτα. Αυτή ήταν η ατμόσφαιρα σε ολόκληρη τη σχολή· όλοι πήγαιναν για φαγητό, ποτά και διασκέδαση, και ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Ελάχιστοι επικεντρωνόντουσαν αληθινά στις σπουδές τους. Ο κόσμος δεν μιλούσε για το πώς να μελετήσεις ή να τελειοποιήσεις μια δεξιότητα, αλλά για το τι να φας, τι να πιεις, πώς να διασκεδάσεις και να γλείφεις τους καθηγητές, και πώς να διαχειριστείς τις προσωπικές σου σχέσεις. Φαινομενικά, ζούσαμε μια ελεύθερη και εύκολη ζωή, αλλά κατά βάθος, νιώθαμε κενοί και μπερδεμένοι, χωρίς να έχουμε ιδέα για το ποιο μπορεί να είναι το νόημα της ζωής και χωρίς να γνωρίζουμε τι ακριβώς να επιδιώκουμε στη ζωή. Παρόλο που γνώριζα ότι η επιδίωξη αυτών των πραγμάτων δεν είχε πραγματικό νόημα, το ανάστημά μου ήταν μικρό και, σε αυτό το περιβάλλον, δεν μπορούσα παρά να ακολουθήσω αυτόν τον τρόπο ζωής. Δυσκολευόμουν να ηρεμήσω και να επιδιώξω την αλήθεια. Μου αρκούσε να πηγαίνω περιστασιακά σε συναθροίσεις και να διατηρώ μια καλή σχέση με τους γονείς μου, και δεν σκεφτόμουν πώς να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Αυτό δεν έδειχνε ότι ήμουν αρνητική και ότι υποχωρούσα για να απολαύσω την προσωρινή άνεση; Στο παρελθόν, δεν κατανοούσα την αλήθεια και δεν γνώριζα τι ήταν πραγματικά πολύτιμο για να το επιδιώξω. Ζούσα απλώς σύμφωνα με τις επιθυμίες των καθηγητών και των γονιών μου, και σκεφτόμουν ότι αν έμπαινα στο πανεπιστήμιο, θα έβρισκα κάποια κατεύθυνση και έναν στόχο στη ζωή μου. Αλλά στην πραγματικότητα, η φοιτητική ζωή δεν μου προσέφερε ένα λαμπρό μονοπάτι στη ζωή, αλλά μια ζωή γεμάτη με ακόμα περισσότερη ανηθικότητα και σύγχυση. Για ποιον λόγο να συνέχιζα να μένω εκεί; Σκέφτηκα εκείνη τη φορά, λίγο καιρό πιο πριν, που πήγα να κηρύξω το ευαγγέλιο με τους αδελφούς και τις αδελφές. Παρόλο που κάποιες φορές μάς προσέβαλλαν και μας κορόιδευαν, ένιωθα την καρδιά μου γεμάτη και χαρούμενη, και αισθανόμουν ότι αυτό που έδινε ουσία στη ζωή ήταν το να κάνω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος και να κάνω δίκαια πράγματα. Αυτή η χαρά και η αγαλλίαση της καρδιάς δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα. Στο παρελθόν, δεν πίστευα σωστά στον Θεό και είχα χάσει πάρα πολύ χρόνο επιδιώκοντας τη γνώση. Δεν θα ήταν άραγε εντελώς ανόητο εκ μέρους μου να συνεχίσω να περιορίζομαι από τους γονείς μου και να πηγαίνω σε αυτήν την έκφυλη σχολή; Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, αποφάσισα να παρατήσω τις σπουδές μου και να κάνω το καθήκον μου.

Το απόγευμα της 1ης Ιανουαρίου του 2013, επιστρέψαμε με την αδερφή μου στο σπίτι. Ο πατέρας μου μας είπε: «Σας κάλεσα πίσω σήμερα για να σας ξεκαθαρίσω τα πάντα. Πρέπει να σκεφτείτε καλά και να αποφασίσετε αν θέλετε να συνεχίσετε να πιστεύετε στον Θεό. Αν θέλετε να πιστεύετε στον Θεό, τότε μην μπαίνετε στον κόπο να συνεχίσετε τις σπουδές σας και θεωρήστε ότι και οι δυο σας έχετε πεθάνει για εμένα! Αν αποφασίσετε να αφήσετε την πίστη σας, τότε κόψτε τους δεσμούς σας με εκείνους που πιστεύουν στον Θεό και συνεχίστε τις σπουδές σας». Είπε επίσης: «Η κυβέρνηση είναι ενάντια στην πίστη στον Θεό και ζούμε υπό το καθεστώς του ΚΚΚ. Πραγματικά πιστεύετε ότι μπορείτε να τους εναντιωθείτε;» Μόλις η αδελφή μου κι εγώ τους καταθέσαμε μαρτυρία στο έργο του Θεού, ο πατέρας μου και ο θείος μου εξαγριώθηκαν. Άρχισα να απαρνούνται και να βλασφημούν τον Θεό, επιπλήττοντας και κατσαδιάζοντάς μας. Πραγματικά τρόμαξα όταν τους είδα έτσι. Άρχισα να προσεύχομαι ασταμάτητα μέσα μου στον Θεό, ζητώντας Του να μου δώσει πίστη και δύναμη για να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση. Συνέχισαν να μας κατσαδιάζουν μέχρι τις δύο-τρεις το πρωί. Η μητέρα μου δεν σταματούσε να μας ρωτάει αν θέλαμε ακόμα να πιστεύουμε στον Θεό. Ήθελα πραγματικά να μείνω σιωπηλή μέχρι να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο, αλλά σκέφτηκα ότι, επειδή μέχρι τότε φοβόμουν μήπως με απορρίψει η οικογένειά μου, δεν τολμούσα να παραδεχτώ ότι πίστευα στον Θεό και δεν Του κατέθετα μαρτυρία. Δεν μπορούσα να κάνω πάλι τα ίδια. Δεν περίμενε μόνο η οικογένειά μου την απάντησή μου, αλλά και ο Θεός να δηλώσω τη θέση μου. Ο Σατανάς παρακολουθούσε επίσης τι θα επέλεγα. Όπως κι αν μου φέρονταν οι γονείς μου, έπρεπε να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Έτσι, είπα με αποφασιστικότητα: «Θα συνεχίσω να πιστεύω στον Θεό!» Ο πατέρας μου είπε θυμωμένος: «Αφού σκοπεύεις να συνεχίσεις να πιστεύεις στον Θεό, να φύγεις από το σπίτι. Από εδώ και πέρα, έχεις πεθάνει για μένα!» Μετά, μας πέταξε έξω από το δωμάτιό του. Η καρδιά μου πονούσε αφόρητα. Ήθελα απλώς να πιστεύω στον Θεό. Ποτέ δεν είπα ότι δεν ήθελα τους γονείς μου. Μα γιατί δεν μπορούσαν να ακούσουν την καρδιά μου; Γιατί με ανάγκαζαν να επιλέξω; Όταν επέστρεψα στο δωμάτιό μου, δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ό,τι κι αν κάνουν για να με σταματήσουν, εγώ θα Σε ακολουθήσω. Δώσε μου πίστη και δύναμη, και καθοδήγησέ με στο μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά μου».

Το επόμενο πρωί, πριν ακόμα χαράξει, ήρθαν στο σπίτι μας ο θείος και η θεία μου για να παροτρύνουν εμένα και την αδερφή μου να μην πιστεύουμε στον Θεό. Η θεία μου είπε ότι ο πατέρας μας είχε υποφέρει πολύ για να μας μεγαλώσει. Μάλιστα, έβαλε τα κλάματα, ικετεύοντάς με να σταματήσω να πιστεύω στον Θεό. Ήμουν πολύ αδύναμη και ήθελα πραγματικά να συμφωνήσω μαζί της, μόνο και μόνο για να τους ηρεμήσω, αλλά ήξερα ότι, αν το έκανα αυτό, δεν θα κατέθετα μαρτυρία, και ότι δεν μπορούσα να απαρνηθώ τον Θεό ούτε να Τον προδώσω. Δεν μπορούσα να πληγώσω την καρδιά του Θεού. Τις επόμενες μέρες, δεν σταματούσαν να κατηγορούν την αδερφή μου κι εμένα για έλλειψη συνείδησης. Ο πατέρας μου επέμενε επίσης ότι έπρεπε να επιλέξουμε: ή την πίστη μας ή την οικογένειά μας. Μέσα μου, ήξερα ότι το σωστό μονοπάτι ήταν η πίστη στον Θεό. Ο Θεός με καθοδηγούσε και με συντρόφευε από τότε που ήμουν μικρή, και η πίστη μου είχε ήδη γίνει κομμάτι της ζωής μου. Δεν μπορούσα να αποχωριστώ τον Θεό. Όταν, όμως, σκέφτηκα πόσο σκληρά δούλευαν οι γονείς μου για να με μεγαλώσουν, δεν μπορούσα να σταματήσω να νιώθω μέσα μου υπόχρεη απέναντί τους ούτε ήθελα να πληγώσω τα αισθήματά τους. Δεν ήξερα τι να κάνω, κι έτσι συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο και έφερε τον άνθρωπο, ένα ζωντανό ον στο οποίο έδωσε ζωή, μέσα του. Με τη σειρά του, ο άνθρωπος κατέληξε να έχει γονείς και συγγενείς, και δεν ήταν πλέον μόνος. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος αντίκρισε αυτόν τον υλικό κόσμο, ήταν προορισμένος να υπάρξει μέσα στον προκαθορισμό του Θεού. Είναι η ανάσα της ζωής από τον Θεό που υποστηρίζει κάθε ζωντανό ον ξεχωριστά καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του μέχρι την ενηλικίωση. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, κανείς δεν νιώθει ότι ο άνθρωπος υπάρχει και αναπτύσσεται υπό τη φροντίδα του Θεού· αντιθέτως, πιστεύουν ότι ο άνθρωπος αναπτύσσεται υπό τη χάρη της γονικής ανατροφής και ότι την ανάπτυξή του την οδηγεί το ίδιο το ζωτικό του ένστικτο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποιος του έδωσε τη ζωή ή από πού προήλθε αυτή, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο το ζωτικό ένστικτο δημιουργεί θαύματα. Γνωρίζει μόνο ότι η τροφή είναι η βάση πάνω στην οποία συνεχίζεται η ζωή του, ότι η επιμονή είναι η πηγή της ύπαρξης της ζωής του και ότι οι πεποιθήσεις που έχει στο μυαλό του είναι το κεφάλαιο από το οποίο εξαρτάται η επιβίωσή του. Ο άνθρωπος αγνοεί παντελώς τη χάρη και την πρόνοια του Θεού, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο χαραμίζει τη ζωή που του χάρισε ο Θεός… Ούτε ένας άνθρωπος, τον οποίο ο Θεός φροντίζει μέρα-νύχτα, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να Τον λατρεύει. Ο Θεός απλώς κάνει το έργο πάνω στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία προσδοκία, όπως Εκείνος έχει σχεδιάσει. Το κάνει με την ελπίδα ότι μια μέρα ο άνθρωπος θα ξυπνήσει από το όνειρό του και θα συνειδητοποιήσει ξαφνικά την αξία και τη σημασία της ζωής, το τίμημα το οποίο έχει πληρώσει ο Θεός για όλα όσα του έχει δώσει και την ανυπομονησία με την οποία ο Θεός λαχταρά απελπισμένα να επιστρέψει σε Εκείνον ο άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η ζωή μου προέρχεται από τον Θεό και ότι ο Θεός μού έδωσε αυτήν την πνοή ζωής, επιτρέποντάς μου να επιβιώσω σε αυτόν τον κόσμο. Οι οικογένεια και οι γονείς μου είχαν ρυθμιστεί από τον Θεό. Αν και φαινόταν πως οι γονείς μου με είχαν μεγαλώσει, στην πραγματικότητα έχω επιβιώσει μέχρι σήμερα επειδή ο Θεός με παρακολουθούσε και με προστάτευε μυστικά. Από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι την ενηλικίωσή μου, οι γονείς μου φρόντιζαν μόνο για τις υλικές ανάγκες και τη μόρφωσή μου, αλλά σπάνια νοιάζονταν για εμένα ή με μάθαιναν πώς να φέρομαι. Μόνο μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού έμαθα πώς να φέρομαι σωστά. Όταν ήμουν μικρή, τσακωνόμασταν συχνά με την ξαδέρφη μου για μικροπράγματα, και η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε τα λόγια του Θεού για να με μάθει να είμαι ανεκτική και υπομονετική, και όχι μικροπρεπής και εκδικητική. Στο σχολείο, πολλοί από τους συμμαθητές μου επεδίωκαν κακές τάσεις, εθίστηκαν στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και άρχισαν από πολύ νωρίς να κάνουν σχέσεις. Διάβασα τα λόγια του Θεού και ήξερα ότι αυτά τα πράγματα δυσαρεστούσαν τον Θεό, και γι’ αυτό δεν τους ακολούθησα στην επιδίωξη αυτών των πραγμάτων. Στο πανεπιστήμιο, πολλοί συμμαθητές μου έκαναν σκονάκι στις εξετάσεις, έγλειφαν τους καθηγητές για χάρη μιας ακαδημαϊκής καριέρας κι εκμεταλλεύονταν ο ένας τον άλλον. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι Εκείνος απαιτεί από εμάς να είμαστε ειλικρινείς, να μην εξαπατούμε, να μη ζηλεύουμε ούτε να τσακωνόμαστε, κι έτσι δεν έκανα τέτοια πράγματα όπως εκείνοι. Επίσης, όταν μεγάλωσα, αντιμετώπισα πολλές φοβερές και τρομερές καταστάσεις. Αλλά, με τη βοήθεια της προσευχής και του Θεού, πάντα κατάφερνα να βρω στήριγμα και να σταματήσω να φοβάμαι. Τα λόγια του Θεού με καθοδηγούσαν και με βοηθούσαν να κατανοήσω ορισμένες αλήθειες, οπότε δεν παραπλανήθηκα ούτε δελεάστηκα ποτέ από αυτές τις κακές τάσεις, και δεν έγινα αδύναμη ή διεφθαρμένη. Ο Θεός πάντα με παρακολουθούσε και με προστάτευε, επιτρέποντάς μου να μεγαλώσω ήρεμη και υγιής. Ο Θεός είχε προκαθορίσει να με γεννήσουν οι γονείς μου. Αυτά που μου προσέφεραν βρίσκονταν επίσης υπό την κυριαρχία του Θεού, γι’ αυτό κι έπρεπε να ανταποδώσω την αγάπη Του. Έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, δεν είχα κάνει πολλά για Εκείνον, παρά απλώς απολάμβανα τη χάρη και τις ευλογίες Του. Στο παρελθόν, οι γονείς μου με περιόριζαν, και γι’ αυτό δεν έκανα τα καθήκοντά μου, αλλά δεν μπορούσα να συνεχίσω να επαναστατώ έτσι και δεν ήθελα πλέον να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου για να διατηρήσω τη σχέση μου με τους γονείς μου.

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ποιες είναι οι αρχές με βάση τις οποίες ζητείται στα λόγια του Θεού από τους ανθρώπους να μεταχειρίζονται ο ένας τον άλλον; Να αγαπούν αυτό που αγαπά ο Θεός και να μισούν αυτό που μισεί: αυτή είναι η αρχή που θα πρέπει να τηρούν οι άνθρωποι. Ο Θεός αγαπά όσους επιδιώκουν την αλήθεια και είναι σε θέση να ακολουθήσουν το θέλημά Του· αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα πρέπει να αγαπάμε κι εμείς. Όσοι δεν είναι σε θέση να ακολουθήσουν το θέλημα του Θεού, Τον μισούν και επαναστατούν ενάντιά Του —αυτούς τους απεχθάνεται ο Θεός και θα πρέπει να τους απεχθανόμαστε κι εμείς. Αυτό ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο. Εάν οι γονείς σου δεν πιστεύουν στον Θεό, εάν γνωρίζουν μεν πολύ καλά ότι η πίστη στον Θεό είναι το σωστό μονοπάτι και ότι μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία, όμως παραμένουν μη δεκτικοί, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για ανθρώπους που αποστρέφονται την αλήθεια και τη μισούν, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι άνθρωποι που αντιστέκονται στον Θεό και Τον μισούν —και ο Θεός φυσικά τους απεχθάνεται και τους μισεί. Θα μπορούσες να απεχθάνεσαι τέτοιους γονείς; Εναντιώνονται στον Θεό και μιλούν άσχημα σ’ Εκείνον —οπότε, στην περίπτωση αυτή, είναι σίγουρα δαίμονες και Σατανάδες. Θα μπορούσες να τους μισείς και να τους καταριέσαι; Όλα αυτά είναι πραγματικά ερωτήματα. Εάν οι γονείς σου δεν σε αφήνουν να πιστεύεις στον Θεό, πώς θα πρέπει να τους συμπεριφέρεσαι; Όπως ζητά ο Θεός, θα πρέπει να αγαπάς αυτό που αγαπά ο Θεός και να μισείς αυτό που μισεί ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας τις εσφαλμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Όταν είδα ότι τα λόγια του Θεού έλεγαν: «Να αγαπάς αυτό που αγαπά ο Θεός και να μισείς αυτό που μισεί ο Θεός», κατανόησα καλύτερα τι θα έπρεπε να επιλέξω. Οι γονείς μου δεν πίστευαν στον Θεό, και μάλιστα προσπάθησαν ακόμα και να με διώξουν και να με αποτρέψουν από το να πιστεύω. Όταν η αδερφή μου κι εγώ τους καταθέσαμε μαρτυρία για τον Θεό, ο πατέρας μου θύμωσε πάρα πολύ και Τον καταράστηκε, λέγοντας βλασφημίες. Η ουσία τους είναι διαβολική και ανήκουν στον Σατανά. Στο παρελθόν, σκεφτόμουν ότι εναντιώνονταν στην πίστη μου επειδή είχαν παραπλανηθεί από τις αβάσιμες φήμες του ΚΚΚ, αλλά και άλλοι άνθρωποι που τις είδαν, μπόρεσαν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και δεν ακολούθησαν τυφλά το ΚΚΚ καταδικάζοντας τον Θεό. Οι γονείς μου, όμως, δεν έκαναν αυτήν τη διάκριση και πίστευαν τυφλά το ΚΚΚ, και Τον καταδίκασαν όπως κι αυτό. Επιπλέον, παλιότερα, τους είχαν κηρύξει το ευαγγέλιο και οι παππούδες μου, αλλά εκείνοι δεν το είχαν αποδεχτεί, ενώ αργότερα, όταν είδαν ότι οι παππούδες μου μας οδηγούσαν να πιστέψουμε στον Θεό, άρχισαν να τους μισούν, και ακόμα και να τους επιτίθενται και να τους προσβάλλουν. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τους απειλήσουν, λέγοντας ότι αν συνέχιζαν να πιστεύουν στον Θεό, θα σταματούσαν να τους δίνουν χρήματα. Όλον εκείνον τον καιρό, απειλούσαν επίσης συνεχώς την αδερφή μου κι εμένα να μην πιστεύουμε στον Θεό. Αυτήν τη φορά, όταν έμαθαν ότι πιστεύαμε στον Θεό, προσπάθησαν να μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε την πίστη μας κόβοντας τους δεσμούς τους με εμάς. Συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα δεν ήταν ότι ήταν ανόητοι και αδαείς ή ανίκανοι να διακρίνουν, αλλά ότι η φύση τους ήταν γεμάτη μίσος και αντίσταση προς Εκείνον. Εκείνη τη μέρα, επέλεξα να πιστεύω στον Θεό και να βαδίζω στο σωστό μονοπάτι, αλλά οι γονείς μου συνέχιζαν να με διώκουν και να μου εναντιώνονται. Δεν βάδιζα στο ίδιο μονοπάτι με εκείνους και γινόταν να συνεχίσω να περιορίζομαι απ’ αυτούς. Εκείνη τη νύχτα, στριφογύριζα στο κρεβάτι μου μην μπορώντας να κοιμηθώ και προσευχόμουν συνέχεια στον Θεό, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει και να μου δώσει μια ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου.

Το επόμενο πρωί, ο πατέρας μου με πήγε με το αυτοκίνητο στη σχολή. Μετά τις τελικές εξετάσεις, παρέδωσα από νωρίς την πτυχιακή μου, και ενώ έλειπαν οι συμφοιτητές μου, μάζεψα τα πράγματά μου και βγήκα για να κάνω το καθήκον μου. Από τώρα και στο εξής, κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία για περίπου δέκα χρόνια, και μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού και την εκπαίδευση πάνω στο καθήκον μου, έμαθα σταδιακά να ξεχωρίζω κάθε λογής άνθρωπο, γεγονός και πράγμα, και κατανόησα κάπως τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Σιγά-σιγά, άρχισα να αποκτώ μια κάποια ανθρώπινη ομοιότητα. Κάθε φορά που φέρνω στη μνήμη μου αυτήν την εμπειρία, νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό. Αν και πίστευα στον Θεό από μικρή, ήμουν υπερβολικά αδαής και δειλή, και παρόλο που ήξερα την αληθινή οδό, δεν είχα το θάρρος να την ακολουθήσω. Είχα υποκύψει στον εξαναγκασμό των γονιών μου και δεν μπορούσα να ακολουθήσω σωστά την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου. Ο Θεός με καθοδηγούσε πάντα, χρησιμοποιώντας τα λόγια Του για να με κατευθύνει στο σωστό μονοπάτι στη ζωή. Είμαι ευγνώμων για την αγάπη και τη σωτηρία του Θεού.