Από του Γουανγκ Κουαν, Κίνα

Το 1999, αποδέχτηκα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι αυτό είναι το τελικό στάδιο του έργου του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, και ότι μόνο αν κάποιος αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, επιδιώξει την αλήθεια, και προετοιμάσει αρκετές καλές πράξεις, θα έχει την ευκαιρία να επιβιώσει από τις μεγάλες καταστροφές. Ένιωσα πραγματικά ότι ήμουν ευλογημένος, και ότι έπρεπε να αρπάξω αυτήν τη μοναδική ευκαιρία να κάνω σωστά το καθήκον μου και να δαπανήσω τον εαυτό για τον Θεό. Έτσι, έφυγα από το σπίτι και κήρυττα ενεργά το ευαγγέλιο. Εργαζόμουν ακούραστα μέρα-νύχτα στην εκκλησία. Ακόμα και όταν με συκοφάντησε ο κόσμος και με απέρριψε η οικογένειά μου, δεν τα θεώρησα βάσανα όλα αυτά. Αργότερα, όταν με συνέλαβε η αστυνομία επειδή κήρυττα το ευαγγέλιο, δεν πρόδωσα τον Θεό και, όταν με άφησαν ελεύθερο, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου όπως πριν. Ένιωσα ότι είχα προετοιμάσει πολλές καλές πράξεις όλα αυτά τα χρόνια και ότι στο μέλλον, ακόμα και αν οι άλλοι δεν θα σώζονταν, εγώ θα σωζόμουν.

Πριν καλά-καλά το καταλάβω, είχαμε φτάσει στα τέλη του 2015. Άρχισε να πονάει πολύ η μέση μου, μετά βίας μπορούσα να σηκωθώ το πρωί χωρίς βοήθεια και δεν είχα καν τη δύναμη να περπατήσω. Στην αρχή, δεν έδωσα μεγάλη σημασία, αλλά έπειτα από λίγο, ο πόνος στη μέση μου επιδεινωνόταν ολοένα και περισσότερο, και άρχισα να κουτσαίνω. Ένα πρωί, ο πόνος στη μέση μου ήταν τόσο δυνατός που δεν μπορούσα να σηκωθώ καθόλου. Σκέφτηκα: «Αυτό ήταν. Πώς θα μπορέσω να κάνω τα καθήκοντά μου αν δεν μπορώ καν να σηκωθώ; Αν δεν μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου και να προετοιμάσω καλές πράξεις, θα με σώσει άραγε ο Θεός;» Αλλά μετά σκέφτηκα: «Ίσως ο Θεός με δοκιμάζει. Εφόσον δεν κάνω παράπονα για Εκείνον και συνεχίσω τα καθήκοντά μου, ίσως να μου δώσει τη χάρη Του και να με ευλογήσει, και να θεραπευτεί η ασθένειά μου». Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπιζα. Η ασθένειά μου επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα. Δεν μπορούσα να γυρίσω πλευρό στον ύπνο μου και κάποιες φορές ο πόνος στη μέση μου ήταν τόσο άσχημος που δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Ούτε τα φάρμακα είχαν αποτέλεσμα. Αργότερα, πήγα στο νοσοκομείο για ακτινογραφία και, προς έκπληξή μου, διαγνώστηκα με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. Ο γιατρός είπε: «Αυτήν την πάθηση την ονομάζουν και “ο καρκίνος που δεν πεθαίνει ποτέ”. Πρόκειται για μια χρόνια, εφ’ όρου ζωής ασθένεια που, αν επιδεινωθεί, μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη παράλυση». Όταν άκουσα αυτά που είπε ο γιατρός, μου κόπηκαν τα πόδια και σκέφτηκα μέσα μου: «Πώς είναι δυνατόν να πάθω κάτι τόσο σοβαρό; Από τότε που βρήκα τον Θεό, έκανα απλόχερα θυσίες και δαπανούσα τον εαυτό μου. Γιατί, λοιπόν, δεν με προστάτευσε ο Θεός; Αν μείνω παράλυτος και δεν μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου, δεν θα καταντήσω άχρηστος;» Η καρδιά μου βυθίστηκε στη στενοχώρια και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με είχε χτυπήσει μια τόσο σοβαρή ασθένεια. Ένιωσα σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι και απελπίστηκα εντελώς. Μετά από αυτό, πήγα σπίτι για να συνέλθω.

Όταν επέστρεψα σπίτι, η κατάστασή μου χειροτέρεψε και δεν είχα πια την πίστη που είχα άλλοτε. Ένιωσα ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα στη ζωή. Σκέφτηκα μέσα μου: «Άλλοι αδελφοί και αδελφές είναι υγιείς και κάνουν τα καθήκοντά τους γεμάτοι ενέργεια, αλλά εγώ κουτσαίνω πάρα πολύ όταν περπατάω και δεν μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου. Ίσως μια μέρα η ασθένειά μου να επιδεινωθεί και να πεθάνω, και τότε δεν θα έχω θέση στη σωτηρία του Θεού». Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο πιο πολύ ένιωθα ότι ο Θεός με είχε εγκαταλείψει, και δεν ήθελα να επιδιώξω πλέον την αλήθεια ούτε μπορούσα να συγκεντρωθώ στα λόγια του Θεού όταν τα διάβαζα. Περνούσα τις μέρες μου βυθισμένος στη σύγχυση και άρχισα να τρώγομαι με τα ρούχα μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν ζήσω τελικά, θα βάλω τον γιο μου να μου αγοράσει ένα διαμέρισμα, ώστε να ζήσω εκεί και να φροντίσω την ασθένειά μου. Θα προσπαθήσω μονάχα να ζήσω όσο περισσότερο μπορώ». Έβλεπα άπιστους συγγενείς και φίλους να είναι υγιείς και να έχουν αυτοκίνητα και σπίτια, ενώ εγώ πίστευα στον Θεό, και έκανα θυσίες και δαπανούσα τον εαυτό μου για τόσο πολλά χρόνια, απλώς και μόνο για να αρρωστήσω. Έτσι, άρχισα να μετανιώνω για όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες που είχα κάνει. Η γυναίκα μου είδε ότι η κατάστασή μου ήταν εσφαλμένη και συναναστράφηκε μαζί μου: «Πίσω από αυτήν την ξαφνική ασθένεια βρίσκεται η πρόθεση του Θεού. Ο Σατανάς μάς είχε διαφθείρει πάρα πολύ και οι διεφθαρμένες διαθέσεις μας είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας. Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και να αλλάξουμε ριζικά αυτά τα πράγματα, δεν αρκεί να διαβάζουμε μόνο τα λόγια του Θεού. Πρέπει να περάσουμε διάφορες δοκιμασίες και εξευγενισμούς. Πρέπει να αναζητήσουμε περισσότερο, ώστε να κατανοήσουμε ποια πτυχή των διεφθαρμένων μας διαθέσεων προτίθεται να αντιμετωπίσει ο Θεός μέσα από το ξέσπασμα μιας τόσο σοβαρής ασθένειας. Πρέπει γρήγορα να μετανοήσεις και να αλλάξεις! Δεν μπορείς να κάνεις παράπονα για τον Θεό!» Όταν άκουσα τα λόγια της γυναίκας μου, η καρδιά μου γαλήνεψε περισσότερο και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, αυτήν τη στιγμή πονάω τρομερά. Δεν καταλαβαίνω την πρόθεσή Σου. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με».

Αφότου προσευχήθηκα, αναζήτησα τα λόγια του Θεού σχετικά με το πώς δοκιμάζει και εξευγενίζει τους ανθρώπους. Ένα χωρίο των λόγων του Θεού με ενθάρρυνε πραγματικά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Εάν ήσουν ανέκαθεν πολύ αφοσιωμένος και τρέφεις μεγάλη αγάπη για Μένα, κι όμως υπομένεις το βάσανο μιας ασθένειας, της οικονομικής στενότητας, της εγκατάλειψης από τους φίλους και τους συγγενείς σου ή των οποιωνδήποτε άλλων κακοτυχιών στη ζωή, θα συνεχίσει να υπάρχει η αφοσίωση και η αγάπη σου για Μένα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα σαν ο Θεός να με αμφισβητούσε μπροστά στα μάτια μου. Ντράπηκα πολύ. Στο παρελθόν, όταν ο Θεός με είχε ευλογήσει και όλα κυλούσαν ομαλά χωρίς καταστροφές ή ατυχίες, ήμουν πρόθυμος να κάνω τα καθήκοντά μου για να Τον ικανοποιήσω. Ήμουν πρόθυμος να φάω και να πιω τα λόγια Του, και να επιδιώξω την αλήθεια για να ανελιχθώ. Ακόμα και όταν με είχε συλλάβει το ΚΚΚ, δεν είχα κάνει πίσω ούτε είχα γίνει αρνητικός, αλλά συνέχισα να κάνω τα καθήκοντά μου όταν με άφησαν ελεύθερο. Ένιωθα ότι είχα ατελείωτη ενέργεια. Μπροστά, όμως, σε αυτήν την ασθένεια και την πιθανότητα να μείνω παράλυτος, και βλέποντας ότι οι ελπίδες μου για ευλογία είχαν γκρεμιστεί, έχασα την πίστη μου στον Θεό, και όλα τα παράπονα και οι παρανοήσεις μου για τον Θεό είχαν βγει στη φόρα. Πίστευα ότι, εφόσον είχα κάνει τόσο πολλές θυσίες και είχα δαπανήσει τον εαυτό μου, ο Θεός δεν θα με άφηνε να βιώσω ασθένειες ή κακοτυχίες, και ότι θα με ευλογούσε και θα μου έδινε καλή υγεία. Όταν δεν ικανοποιήθηκαν οι επιθυμίες μου, βρέθηκα βουτηγμένος σε μια κατάσταση όπου εναντιωνόμουν σιωπηλά προς τον Θεό. Δεν ήθελα να διαβάσω πλέον τα λόγια του Θεού ούτε ένιωθα ότι είχα διάθεση να πάρω μαθήματα. Αντιθέτως, είχα γίνει αρνητικός και παραπονιόμουν, και είχα παραδοθεί στην απόλυτη απόγνωση. Μέσα από την αποκάλυψη των γεγονότων, είδα τελικά ότι η αλλοτινή αγάπη και αφοσίωσή μου ήταν ψεύτικες. Ο Θεός είχε επιτρέψει να με χτυπήσει αυτή η ασθένεια όχι για να με αποκλείσει, αλλά για να καθάρει τη διαφθορά μου μέσα απ’ αυτήν την κατάσταση, και δεν θα έπρεπε να παρανοώ τον Θεό. Όταν κατανόησα την πρόθεση του Θεού, ένιωσα βαθιά υπόχρεος σε Αυτόν. Δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο τόσο αρνητικός και, είτε βελτιωνόταν η ασθένειά μου είτε όχι, έπρεπε πρώτα να υποταχθώ και να πάρω μαθήματα από το μαρτύριό μου.

Μια μέρα, διάβασα ότι τα λόγια του Θεού λένε: «Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να τους θεραπεύσω. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να χρησιμοποιήσω τη δύναμή Μου και να βγάλω τα ακάθαρτα πνεύματα από τα σώματά τους, και τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα απλώς και μόνο για να λάβουν ειρήνη και χαρά από Εμένα. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να απαιτήσουν από Εμένα μεγαλύτερο υλικό πλούτο. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να περάσουν τη ζωή αυτή με ειρήνη και να είναι σώοι και αβλαβείς στην επόμενη ζωή. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα για να αποφύγουν τα δεινά της κόλασης και να λάβουν τις ευλογίες του ουρανού. Τόσο πολλοί πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για προσωρινή άνεση, αλλά δεν επιζητούν να κερδίσουν τίποτα στην επόμενη ζωή. Όταν δίνω τον θυμό Μου στους ανθρώπους και τους στερώ όλη τη χαρά και τη γαλήνη που είχαν πριν, αρχίζουν να αμφιβάλλουν. Όταν δίνω στους ανθρώπους τα δεινά της κόλασης και παίρνω πίσω τις ευλογίες του ουρανού, εξοργίζονται. Όταν οι άνθρωποι Μου ζητούν να τους θεραπεύσω κι Εγώ δεν τους δίνω καμία σημασία και νιώθω απέχθεια για εκείνους, οι άνθρωποι Με εγκαταλείπουν και αναζητούν αντ’ αυτού την οδό της κακής ιατρικής και της μαγείας. Όταν αφαιρώ όλα όσα οι άνθρωποι έχουν απαιτήσει από Εμένα, όλοι εξαφανίζονται χωρίς ίχνος. Συνεπώς, λέω ότι οι άνθρωποι πιστεύουν σ’ Εμένα επειδή η χάρη Μου είναι σε υπερβολική αφθονία και επειδή έχουν να κερδίσουν υπερβολικά πολλά οφέλη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι γνωρίζεις περί πίστης;). «Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σ’ αυτού του είδους τη σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα. Τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αναστρέψει μια τέτοια πορεία; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να καταλάβουν πραγματικά πόσο κρίσιμη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω ότι, όταν οι άνθρωποι πλέουν στη χαρούμενη ατμόσφαιρα του να ευλογούνται, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και άσχημη είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού). Η έκθεση του Θεού απευθυνόταν ευθέως στην κατάστασή μου. Πίστευα στον Θεό και έκανα τα καθήκοντά μου απλώς και μόνο για να λάβω τη χάρη του θεού, να αποφύγω τις μεγάλες καταστροφές και να απολαύσω τις ευλογίες των ουρανών. Θυμήθηκα ότι όταν είχα αποδεχτεί για πρώτη φορά αυτό το στάδιο του έργου, νόμιζα ότι, εφόσον μπορούσα να εκτελέσω τα καθήκοντά μου, να κάνω θυσίες και να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό, να υποφέρω και να πληρώσω ένα τίμημα, τότε θα λάμβανα έναν όμορφο προορισμό. Αργότερα, για να λάβω τις ευλογίες του Θεού, είχα κάνει θυσίες, είχα δαπανήσει τον εαυτό μου και είχα εκτελέσει τα καθήκοντά μου, και όσο κι αν με συκοφαντούσε ο κόσμος και με απέρριπτε η οικογένειά μου, τίποτε δεν με σταματούσε. Ακόμα και όταν με είχε συλλάβει η αστυνομία, δεν είχα εγκαταλείψει τα καθήκοντά μου. Νόμιζα ότι, εφόσον πλήρωνα ένα τέτοιο τίμημα, σίγουρα θα λάμβανα τις ευλογίες του Θεού και θα επιβίωνα από τις μεγάλες καταστροφές. Όταν όμως με χτύπησε η ασθένεια, και κινδύνευα να μείνω παράλυτος χωρίς να μπορώ να κάνω τα καθήκοντά μου, ένιωσα ότι είχα χάσει κάθε ελπίδα για σωτηρία. Παραπονιόμουν και επιχειρηματολογούσα συνεχώς με τον Θεό μέσα μου. Ένιωθα ότι, εφόσον είχα δώσει τόσο πολλά για τον Θεό, ο Θεός θα έπρεπε να με προστατεύσει και όχι να με αφήσει να υποφέρω τα βασανιστήρια της αρρώστιας. Όταν γκρεμίστηκε η επιθυμία μου για ευλογίες, άρχισα να αντιστέκομαι στην κατάσταση που είχε ρυθμίσει για εμένα ο Θεός, και να γίνομαι αρνητικός και να εναντιώνομαι σε αυτήν, σε σημείο μάλιστα που να μετανιώνω για τις προηγούμενες θυσίες μου. Μόνο τότε είδα πια ότι αντιμετώπιζα την πίστη μου στον Θεό με μια μεταβατική νοοτροπία, και ήθελα να εκμεταλλευτώ τις φαινομενικές θυσίες και προσπάθειές μου για να προσπαθήσω να παζαρέψω με τον Θεό, με αντάλλαγμα τις ευλογίες Του. Συμπεριφερόμουν σαν απλός δουλευτής και νόμιζα ότι, έπειτα από τη σκληρή δουλειά, θα έπρεπε να λάβω τις ανάλογες ανταμοιβές από τον Θεό. Δεν έδειχνα καμία ειλικρίνεια απέναντι στον Θεό. Προσπαθούσα απλώς να Τον εξαπατήσω και να Τον χρησιμοποιήσω. Σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Αν η αφοσίωσή σου συνοδεύεται από προθέσεις και όρους, τότε θα προτιμούσα να μην έχω τη δήθεν αφοσίωσή σου, διότι απεχθάνομαι τους ανθρώπους που Με εξαπατούν με τις προθέσεις τους και Με εκβιάζουν με όρους. Επιθυμώ μονάχα ο άνθρωπος να είναι απόλυτα πιστός σ’ Εμένα και να ενεργεί για χάρη του να αποδείξει, και προκειμένου να αποδείξει, αυτήν και μόνο τη λέξη: την πίστη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είσαι στ’ αλήθεια πιστός στον Θεό;). Η διάθεση του Θεού είναι δίκαιη και αγία. Ο Θεός είναι ειλικρινής με τους ανθρώπους και δεν ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα. Επίσης, ο Θεός ελπίζει οι άνθρωποι να μπορούν να αφοσιωθούν απόλυτα σε Αυτόν, και δεν θέλει να πιστεύουν σε Εκείνον με ψευδή και ακάθαρτα αισθήματα. Πληρώνοντας, όμως, τίμημα και δαπανώντας τον εαυτό μου, προσπαθούσα να παζαρέψω με τον Θεό, με αντάλλαγμα τη χάρη και τις ευλογίες. Ήθελα να χρησιμοποιήσω τον Θεό για να επιτύχω τους δικούς μου στόχους, και όταν δεν έλαβα ευλογίες, είχα κάνει παράπονα για τον Θεό. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να μην απεχθάνεται και να μη μισεί έναν εγωιστή σαν εμένα; Αν δεν ήταν η αποκάλυψη από τον Θεό, δεν θα γνώριζα τις ποταπές προθέσεις μου που κρύβονταν πίσω από την πίστη μου στον Θεό, θα συνέχιζα να βαδίζω στο λάθος μονοπάτι και, τελικά, θα είχα αποκλειστεί από τον Θεό. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα βαθιά υπόχρεος στον Θεό και προσευχήθηκα σε Αυτόν: «Θεέ μου, πίστευα σ’ Εσένα τόσα χρόνια, αλλά δεν ήμουν ειλικρινής. Προσπαθούσα να παζαρέψω μαζί Σου και να Σε εξαπατήσω. Αυτή η πίστη μου είναι απεχθής και μισητή σ’ Εσένα. Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να μετανοήσω. Σε παρακαλώ, διαφώτισε και φώτισέ με, και καθοδήγησέ με για να βγω από την εσφαλμένη μου κατάσταση».

Αργότερα, αναλογίστηκα το εξής: Θεωρούσα ότι αν πίστευα στον Θεό, έκανα θυσίες και δαπανούσα τον εαυτό μου για εκείνον, θα κέρδιζα την προστασία και τις ευλογίες Του, και δεν θα με έβρισκαν αρρώστιες ή κακοτυχίες. Ποιο ήταν το λάθος σ’ αυτήν την άποψη; Σκέφτηκα κάποια χωρία των λόγων του Θεού: «Όταν ο Ιώβ υπέφερε βαριά καθώς τον ρήμαζε ο Σατανάς, κι όμως δεν αποκήρυξε το όνομα του Ιεχωβά Θεού, η σύζυγός του ήταν η πρώτη που βγήκε μπροστά και, παίζοντας τον ρόλο του Σατανά υπό μορφή ορατή στα μάτια του ανθρώπου, επιτέθηκε κατά του Ιώβ. Το πρωτότυπο κείμενο αναφέρει το εξής: “Τότε είπε προς αυτόν η γυνή αυτού, Έτι κρατείς την ακεραιότητά σου; Βλασφήμησον τον θεόν και απόθανε” (Ιώβ 2:9)». «Αντιμέτωπος με τη συμβουλή της γυναίκας του, ο Ιώβ όχι μόνο δεν εγκατέλειψε την ακεραιότητά του ούτε απαρνήθηκε τον Θεό, αλλά είπε μάλιστα στη γυναίκα του: “Τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τις αντιξοότητες δεν θέλομεν δεχθή;” Είναι σημαντικά αυτά τα λόγια; Εδώ, υπάρχει μόνο ένα γεγονός ικανό να αποδείξει τη σημασία αυτών των λόγων. Η σημασία αυτών των λόγων είναι ότι έχουν εγκριθεί από τον Θεό στην καρδιά Του, είναι αυτό που επιθυμούσε ο Θεός, είναι αυτό που ο Θεός ήθελε να ακούσει και είναι το αποτέλεσμα που ο Θεός λαχταρούσε να δει. Αυτά τα λόγια είναι, επίσης, η ουσία της μαρτυρίας του Ιώβ» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Όταν ο Ιώβ έχασε τα παιδιά και το βιος του, και γέμισε όλο το σώμα του πληγές, όχι μόνο δεν έκανε παράπονα για τον Θεό, αλλά είπε στη γυναίκα του ότι έπρεπε και οι δύο να αποδεχτούν από τον Θεό τις ευλογίες και τις κακοτυχίες. Ο Ιώβ γνώριζε ότι ο Θεός τού είχε δώσει τα παιδιά και το βιος του, και ότι ήταν δίκαιο να τα πάρει πίσω. Όπως κι αν του φέρθηκε ο Θεός, δεν παραπονέθηκε ποτέ, δεν είχε απαιτήσεις ούτε προσπάθησε να παζαρέψει με τον Θεό. Από την εμπειρία του Ιώβ, κατάλαβα ότι η πίστη στον Θεό δεν έχει να κάνει μόνο με την απόλαυση της χάρης και των ευλογιών του Θεού, αλλά και με την αποδοχή των δοκιμασιών και των κακουχιών που Εκείνος στέλνει. Όλες ευλογίες ή οι κακοτυχίες που δεχόμαστε βρίσκονται στα χέρια του Θεού, και πρέπει να τις αποδεχόμαστε και να υποτασσόμαστε χωρίς να έχουμε απαιτήσεις από Εκείνον. Κατάλαβα επίσης ότι ο λόγος που μπορούσα να παραπονιέμαι όταν αρρώσταινα ήταν ότι δεν κατανοούσα τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Διάβασα ότι τα λόγια του Θεού λένε το εξής: «Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός ούτε σημαίνει πως θα λάβεις αυτό που αξίζεις για το έργο σου, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Ωστόσο, αν δεν βλέπουν κάτι να εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις τους —αν πρόκειται για κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε δυσκολεύονται να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τον Ιώβ τότε, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι είναι δίκαιος. Στην πραγματικότητα, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε έχουν διαφθαρεί βαθιά είτε όχι, οφείλει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέφει; Οφείλει να εξηγήσει στους ανθρώπους πού βασίζεται και το κάνει αυτό; Πρέπει ο Θεός να πει στους ανθρώπους τους νόμους που έχει θεσπίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος που είναι διεφθαρμένος και επιρρεπής στο να αντιστέκεται στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός θα είναι ενδεδειγμένο, και όλα γίνονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Θεού. Αν ήσουν δυσάρεστος στα μάτια του Θεού, και αν Εκείνος έλεγε ότι δεν σε χρειάζεται μετά τη μαρτυρία σου και γι’ αυτό σε κατέστρεφε, θα ήταν αυτό η δικαιοσύνη Του; Και αυτό θα ήταν δικαιοσύνη. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το κατανοήσεις αυτό τώρα από άποψη γεγονότων, αλλά πρέπει να το κατανοήσεις ως προς το δόγμα. Τι θα λέγατε, η καταστροφή του Σατανά από τον Θεό αποτελεί έκφραση της δικαιοσύνης Του; (Ναι.) Τι θα γινόταν αν ο Θεός επέτρεπε στον Σατανά να παραμείνει; Δεν τολμάτε να πείτε, έτσι δεν είναι; Η ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Αν και δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς αυτό που κάνει ο Θεός, όλα όσα κάνει είναι δίκαια· απλώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Όταν ο Θεός έδωσε τον Πέτρο στον Σατανά, πώς αποκρίθηκε ο Πέτρος; “Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;”» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η άποψή μου ήταν στρεβλή. Μέσα μου, θεωρούσα ότι η δικαιοσύνη περιλάμβανε αμεροληψία και λογική, ότι σήμαινε ισονομία και ότι ο όγκος της εργασίας μου θα έπρεπε να αναλογεί στην πληρωμή που θα λάμβανα. Όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα, είχα στερηθεί πολλά, και είχα απαρνηθεί και την οικογένεια και την καριέρα μου. Γι’ αυτό θεωρούσα ότι ο Θεός θα έπρεπε να με ευλογήσει, και να με κρατήσει ασφαλή από ασθένειες και συμφορές, ότι όλα θα έπρεπε να κυλούν ομαλά και ότι, στο τέλος, θα έπρεπε να εισέλθω στη βασιλεία. Θεωρούσα ότι αυτό ήταν δίκαιο και λογικό, και ότι με αυτόν τον τρόπο θα ήταν δίκαιος ο Θεός. Όταν είδα άλλους αδελφούς και αδελφές να ζουν μακάριοι και χωρίς προβλήματα, ενώ εγώ υπέφερα από μια τόσο σοβαρή ασθένεια, παραπονέθηκα ότι ο Θεός ήταν άδικος. Χρησιμοποιούσα διεφθαρμένες ανθρώπινες απόψεις και τη λογική του εμπορίου και των συναλλαγών για να κρίνω τη δικαιοσύνη του Θεού. Αυτή η άποψη ήταν στρεβλή και δεν ευθυγραμμιζόταν με την αλήθεια. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και ό,τι έχω προέρχεται από Αυτόν. Επομένως, δεν θα έπρεπε να είχα αυτές τις παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό. Υστερούσα υπερβολικά σε λογική! Όπως κι αν φέρεται ο Θεός στους ανθρώπους, είτε τους στέλνει ευλογίες είτε κακοτυχίες, όλα τους περιέχουν τις καλές προθέσεις Του. Οι άνθρωποι πρέπει να τα αποδέχονται και να υποτάσσονται, και να μην έχουν απαιτήσεις από τον Θεό. Αυτή είναι η συνείδηση και η λογική που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, η καρδιά μου ξαλάφρωσε αρκετά. Μετά από αυτό, άρχισα να διορθώνω την κατάστασή μου τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού κάθε μέρα. Λίγο καιρό αργότερα, η ασθένειά μου βελτιώθηκε σημαντικά και η εκκλησία κανόνισε να κάνω και πάλι το καθήκον μου. Χάρηκα κι ένιωσα ευγνωμοσύνη. Ευχαριστούσα συνεχώς τον Θεό. Ήμουν πρόθυμος να αγαπήσω το καθήκον μου, κι όχι να δαπανώ άλλο τον εαυτό μου και να κάνω το καθήκον μου για να κερδίσω ευλογίες, όπως έκανα παλιά. Το μόνο που επιθυμούσα ήταν να εκπληρώσω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον για να ικανοποιήσω τον Θεό.

Έξι μήνες αργότερα, η αρρώστια μου υποτροπίασε και ο πόνος στη μέση μου ήταν χειρότερος από πριν. Χρειαζόμουν μπαστούνι για να πάω στο μπάνιο και κάθε βήμα ήταν εξουθενωτικό. Η θεραπεία δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ο γιατρός μου ξεφύσηξε απελπισμένος και είπε ότι η ασθένειά μου δύσκολα θα θεραπευόταν. Όταν άκουσα αυτά που μου είπε ο γιατρός, ένιωσα μα σουβλιά στην καρδιά μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Είναι πράγματι ανίατη η ασθένειά μου; Θα καταντήσω παράλυτος; Αν τα πράγματα συνεχιστούν έτσι, στο τέλος δεν θα είμαι άραγε άχρηστος;» Μετά σκέφτηκα: «Δεν έχω καθυστερήσει τα καθήκοντά μου εξαιτίας της αρρώστιας μου και έδωσα όλο μου το είναι. Η κατάστασή μου θα έπρεπε να έχει βελτιωθεί. Γιατί όμως επιδεινώθηκε; Θα με αποκλείσει άραγε ο Θεός;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο πιο αρνητικός γινόμουν και ενδόμυχα, άρχισα να ζητάω από τον Θεό να με απαλλάξει από την ασθένειά μου. Είχα εστιάσει ολοκληρωτικά στις ελπίδες μου να βελτιωθεί η ασθένειά μου, και η διάθεσή μου άλλαζε κάθε μέρα, ανάλογα με το πώς εξελισσόταν η νόσος μου. Αν η νόσος βελτιωνόταν ακόμα και λιγάκι, ήμουν χαρούμενος. Αν, όμως, έβλεπα τη νόσο να χειροτερεύει, αποκαρδιωνόμουν. Μια μέρα, σκέφτηκα ξαφνικά μια πρόταση από τα λόγια του Θεού: «Από τα πάντα στο σύμπαν, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο δεν έχω τον τελικό λόγο. Υπάρχει κάτι που δεν βρίσκεται στα χέρια Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 1). Τα λόγια του Θεού μού ξεκαθάρισαν το τοπίο. Ο Θεός ελέγχει τα πάντα στο σύμπαν, ακόμα και την κατάσταση της ασθένειάς μου. Δεν θα έπρεπε να απαιτώ από τον Θεό να με απαλλάξει από την ασθένειά μου. Αυτό ήταν παράλογο. Έπρεπε να υποταχθώ.

Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Για όλους τους ανθρώπους ο εξευγενισμός είναι επώδυνος και πολύ δύσκολα γίνεται αποδεκτός —κι όμως, κατά τον εξευγενισμό ο Θεός αποκαλύπτει τη δίκαιη διάθεσή Του στον άνθρωπο, γνωστοποιεί τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και προσφέρει μεγαλύτερη διαφώτιση και περισσότερο πρακτικό κλάδεμα. Μέσω της σύγκρισης μεταξύ των γεγονότων και της αλήθειας, ο άνθρωπος κερδίζει μεγαλύτερη γνώση του εαυτού του και της αλήθειας, και μεγαλύτερη κατανόηση των προθέσεων του Θεού, πράγμα που επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει πιο αληθινή και πιο αγνή αγάπη για τον Θεό. Αυτοί είναι οι στόχοι του Θεού όταν εκτελεί το έργο του εξευγενισμού. Όλο το έργο που πραγματοποιεί ο Θεός στον άνθρωπο έχει τους δικούς του στόχους και τη δική του σημασία· ο Θεός δεν εκτελεί έργο άνευ σημασίας ούτε κάνει έργο που δεν έχει όφελος για τον άνθρωπο. Ως εξευγενισμός δεν νοείται η απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό ούτε νοείται η καταστροφή τους στην κόλαση. Αντιθέτως, νοείται η αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου κατά τον εξευγενισμό, η αλλαγή των προθέσεών του, των παλαιών του απόψεων, της αγάπης του για τον Θεό και η αλλαγή ολόκληρου του τρόπου ζωής του. Ο εξευγενισμός είναι μια πρακτική δοκιμή για τον άνθρωπο και μια μορφή πρακτικής εκπαίδευσης, ενώ μόνο κατά τον εξευγενισμό μπορεί η αγάπη του να εκπληρώσει την έμφυτη λειτουργία της» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο βιώνοντας τον εξευγενισμό μπορεί ο άνθρωπος να κατέχει αληθινή αγάπη). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου ξαφνικά φωτίστηκε. Αποδείχτηκε τελικά ότι η αρρώστια δεν οφειλόταν στο ότι ο Θεός ήθελε να με αποκλείσει, αλλά στην υπερβολικά μεγάλη επιθυμία μου για ευλογίες, και αυτό έπρεπε να επιλυθεί μέσα από αυτήν την κατάσταση. Αυτή ήταν η αγάπη του Θεού για εμένα. Αν και κατανοούσα κάπως τις προθέσεις και τις απόψεις μου σχετικά με την απόκτηση ευλογιών, δεν τις είχα αντιμετωπίσει πλήρως και, όταν η αρρώστια μου υποτροπίασε, άρχισα ξανά να τα παράπονα και τις παρανοήσεις για τον Θεό. Είδα ότι είχα βαθιά ριζωμένες προθέσεις να αποκτήσω ευλογίες, και ότι έπρεπε να υπομείνω περισσότερο πόνο και δοκιμασίες για να καθαρθώ. Η διάθεση του Θεού είναι δίκαιη και αγία. Επομένως, πώς μπορούσε ο Θεός να επιτρέψει σε ένα βρομερό και διεφθαρμένο άτομο που μάλιστα έκανε παράπονα γι’ Αυτόν και Του αντιστεκόταν, να εισέλθει στη βασιλεία Του; Είχα περάσει τα χρόνια που πίστευα επιδιώκοντας με ζέση ευλογίες, εστιάζοντας μόνο στις φαινομενικές θυσίες και δαπάνες, χωρίς όμως να επιδιώκω την αλήθεια. Η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει καθόλου, αλλά εγώ ήθελα ακόμα να εισέλθω στη βασιλεία και να λάβω τις ευλογίες του Θεού. Αυτό δεν ήταν ευσεβής πόθος; Αν συνέχιζα αυτού του είδους την επιδίωξη, ο Θεός όχι μόνο δεν θα με έσωζε, αλλά και θα με τιμωρούσε. Σε αυτό το σημείο, συνειδητοποίησα ότι αν και φαινομενικά αυτή η ασθένεια έμοιαζε να είναι κάτι κακό, στην πραγματικότητα, ο Θεός εκάθαρε τη διαφθορά μου και με έσωζε, και πίσω από αυτό ήταν η φιλόπονη πρόθεση του Θεού. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, συγκινήθηκα βαθιά και με πλημμύρισαν ενοχές, και ένιωσα ότι δεν ήμουν καθόλου άξιος μιας τέτοιας σωτηρίας από τον Θεό. Δεν είχα κατανοήσει την καρδιά του Θεού, Τον είχα παρανοήσει και παραπονεθεί επανειλημμένως γι’ Αυτόν. Υστερούσα πραγματικά σε συνείδηση και λογική!

Μετά, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Με βάση ποιο πρότυπο κρίνονται ως καλές ή κακές οι πράξεις και η συμπεριφορά ενός ανθρώπου; Αυτό εξαρτάται απ’ το αν μέσα στις σκέψεις, τις αποκαλύψεις και τις ενέργειές του διαθέτει τη μαρτυρία της άσκησης της αλήθειας και της βίωσης της αλήθεια-πραγματικότητας. Αν δεν έχεις αυτήν την πραγματικότητα ή δεν το βιώνεις αυτό, τότε είσαι αδιαμφισβήτητα κακοποιός. Ποια είναι η άποψη του Θεού για τους κακοποιούς; Όπως το βλέπει ο Θεός, οι σκέψεις και οι εξωτερικές πράξεις σου δεν καταθέτουν μαρτυρία για Εκείνον, ούτε ταπεινώνουν και νικούν τον Σατανά· αντιθέτως, ντροπιάζουν τον Θεό και είναι γεμάτες με τα σημάδια της ατίμωσής Του. Δεν καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό, δεν δαπανάς τον εαυτό σου γι’ Αυτόν ούτε εκπληρώνεις τις ευθύνες σου και τις υποχρεώσεις σου για χάρη του Θεού· αντιθέτως, ενεργείς για χάρη του εαυτού σου. Τι υπονοεί η φράση “για χάρη του εαυτού σου”; Για την ακρίβεια, σημαίνει για χάρη του Σατανά. Άρα, στο τέλος ο Θεός θα πει: “Φεύγετε απ’ Εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν”. Στα μάτια του Θεού, οι ενέργειές σου δεν θα θεωρηθούν καλές πράξεις, αλλά κακές. Όχι μόνο δεν θα τις εγκρίνει ο Θεός, αλλά θα τις καταδικάσει. Τι ελπίζει να κερδίσει κάποιος από μια τέτοια πίστη στον Θεό; Δεν θα καταλήξει, τελικά, στο κενό μια τέτοια πίστη;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ποιες είναι οι πραγματικά καλές πράξεις. Αν ένας άνθρωπος εκπληρώσει το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, που είναι να αγαπάει και να ικανοποιεί τον Θεό, χωρίς τις δικές του προθέσεις και σκοπούς, και δεν ενεργεί προς όφελος των δικών του συμφερόντων ή εγωιστικών επιθυμιών, τότε αυτή η άσκηση εγκρίνεται από τον Θεό και είναι μια πραγματικά καλή πράξη. Στο παρελθόν, θεωρούσα ότι εφόσον μπορούσα να κάνω θυσίες, να δαπανώ τον εαυτό μου, να κάνω περισσότερα στο καθήκον μου και να υπομένω περισσότερα, τότε αυτό μετρούσε σαν να προετοίμαζα καλές πράξεις και σίγουρα θα μου εξασφάλιζε έναν καλό προορισμό στο μέλλον. Τώρα, με βάση τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι απόψεις μου για τον υπολογισμό των καλών πράξεων ήταν εσφαλμένες. Η εκτέλεση του καθήκοντος και η προετοιμασία καλών πράξεων συνάδουν με τις προθέσεις του Θεού. Αν, όμως, ένας άνθρωπος έχει νοθευμένες προθέσεις και θέλει να χρησιμοποιήσει τον Θεό για να επιτύχει τους δικούς του στόχους, αυτό είναι μια κακή πράξη και, ακόμα και αν αυτός ο άνθρωπος πληρώσει μεγάλο τίμημα, ο Θεός δεν θα τον εγκρίνει, αλλά αντιθέτως θα τον θεωρήσει κακοποιό. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν μετανοήσει και συνεχίσει να επιδιώκει με αυτόν τον τρόπο, ο Θεός σίγουρα θα τον αποκλείσει, επειδή έχει πει τα εξής: «Πρέπει να ξέρεις τι είδους ανθρώπους επιθυμώ· όσοι είναι βρόμικοι δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία, όσοι είναι βρόμικοι δεν επιτρέπεται να σπιλώσουν το άγιο έδαφος. Παρόλο που μπορεί να έχεις κάνει πολύ έργο και να έχεις εργαστεί εδώ και πολλά χρόνια, τελικά είσαι ελεεινά βρόμικος και ο νόμος του Ουρανού δεν ανέχεται την επιθυμία σου να εισέλθεις στη βασιλεία Μου! Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, δεν έχω προσφέρει ποτέ τόσο εύκολη πρόσβαση στη βασιλεία Μου σε όσους προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά Μου. Αυτός είναι ένας ουράνιος κανόνας και κανείς δεν μπορεί να τον παραβιάσει!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Με βάση τα όσα φανέρωναν τα λόγια του Θεού, αποδείχθηκε κάπως η εσφαλμένη μου άποψη για τα πράγματα. Προσευχήθηκα στον Θεό, λέγοντας ότι στο εξής, επιθυμούσα να κάνω το καθήκον μου με τις σωστές προθέσεις, ότι δεν θα προσπαθούσα πλέον να παζαρέψω με τον Θεό και ότι είτε δεχόμουν ευλογίες είτε κακοτυχίες, θα ήμουν πρόθυμος να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος για να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι άνθρωποι, ως δημιουργήματα, οφείλουν να εκτελούν το καθήκον τους· μόνο τότε μπορούν να πάρουν την έγκριση του Δημιουργού. Τα δημιουργήματα ζουν υπό την κυριαρχία του Δημιουργού και αποδέχονται όλα όσα τους παρέχει ο Θεός και όλα όσα προέρχονται από Εκείνον, γι’ αυτό και πρέπει να εκπληρώνουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους. Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσικό και δικαιολογημένο, και το έχει ορίσει ο Θεός. Αυτό δείχνει ότι, όταν οι άνθρωποι εκτελούν το καθήκον ενός δημιουργήματος, αυτό είναι πιο δίκαιο, πιο όμορφο και πιο ευγενές από οτιδήποτε άλλο κατά τη διάρκεια της ζωής τους σε αυτόν τον ανθρώπινο κόσμο· τίποτα μέσα στην ανθρωπότητα δεν έχει περισσότερο νόημα ή αξία και τίποτα δεν δίνει μεγαλύτερο νόημα και μεγαλύτερη αξία στη ζωή ενός δημιουργημένου ανθρώπου από το να εκτελεί το καθήκον ενός δημιουργήματος. Στη γη, οι μόνοι που υποτάσσονται στον Δημιουργό είναι η ομάδα των ανθρώπων που εκτελούν αληθινά και ειλικρινά το καθήκον τους ως δημιουργήματα. Αυτή η ομάδα δεν ακολουθεί τις κοσμικές τάσεις· υποτάσσεται στην ηγεσία και την καθοδήγηση του Θεού, ακούει μόνο τα λόγια του Δημιουργού, αποδέχεται τις αλήθειες που εκφράζει ο Δημιουργός και ζει με βάση τα λόγια του Δημιουργού. Αυτή είναι η πιο αληθινή και ηχηρή μαρτυρία, και αποτελεί την καλύτερη μαρτυρία πίστης στον Θεό. Αν ένα δημιούργημα μπορέσει να εκτελέσει το καθήκον του ως δημιούργημα, μπορέσει να ικανοποιήσει τον Δημιουργό, είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στην ανθρωπότητα και κάτι που πρέπει να διαδοθεί ανάμεσα στους ανθρώπους σαν μια ιστορία που αξίζει τον έπαινο. Τα δημιουργήματα πρέπει να αποδέχονται χωρίς όρους οτιδήποτε τους εμπιστεύεται ο Δημιουργός· για την ανθρωπότητα, είναι ζήτημα και ευτυχίας και προνομίου, ενώ για όλους εκείνους που εκτελούν το καθήκον ενός δημιουργήματος, τίποτα δεν είναι πιο όμορφο ή περισσότερο άξιο να το θυμούνται· είναι κάτι θετικό. Κι όσο για το πώς μεταχειρίζεται ο Δημιουργός όσους μπορούν να εκτελέσουν το καθήκον ενός δημιουργήματος και τι τους υπόσχεται, αυτό είναι ζήτημα που αφορά τον Δημιουργό· δεν είναι δουλειά της δημιουργημένης ανθρωπότητας. Για να το πω με πιο απλά και ξεκάθαρα λόγια, κάτι τέτοιο εξαρτάται από τον Θεό και οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ανακατευτούν. Θα πάρεις ό,τι σου δώσει ο Θεός, κι αν δεν σου δώσει τίποτα, τότε δεν σου πέφτει λόγος. Όταν ένα δημιούργημα αποδέχεται την ανάθεση από τον Θεό και συνεργάζεται με τον Δημιουργό για να εκτελέσει το καθήκον του και να βάλει τα δυνατά του, δεν πρόκειται για συναλλαγή ούτε για εμπόριο· δεν πρέπει οι άνθρωποι να προσπαθούν να ανταλλάξουν οποιεσδήποτε στάσεις ή πράξεις και συμπεριφορές τους για χάρη οποιωνδήποτε υποσχέσεων ή ευλογιών απ’ τον Θεό» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι εφόσον ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και του έδωσε την πνοή της ζωής, και πλέον είχε δώσει σ’ εμένα την ευκαιρία να κάνω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, αυτό ήταν ήδη η χάρη του θεού και μια μοναδική ανύψωση, και δεν έπρεπε να έχω απαιτήσεις από τον Θεό. Είμαι ένα δημιουργημένο ον, και πρέπει να εκπληρώνω πάντα το καθήκον μου, άνευ όρων και χωρίς να προσπαθώ να παζαρέψω ή να έχω απαιτήσεις. Αυτή τη λογική πρέπει να έχω. Επιπλέον, η πρόθεση του Θεού δεν είναι να κάνουμε φαινομενικές θυσίες και δαπάνες για να αποκτήσουμε τη χάρη και τις ευλογίες του, αλλά να αποκτήσουμε την αλήθεια μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων μας, να επιλύσουμε τις διαφθορές, τις νοθείες και τις σατανικές διαθέσεις μας, και, τελικά, να καθαρθούμε και να αποκτήσουμε τη σωτηρία. Αυτό ελπίζει να δει ο Θεός και αυτός είναι ο στόχος που πρέπει να επιδιώξω στο καθήκον μου. Από τότε που κατανόησα την πρόθεση του Θεού, ένιωσα πολύ πιο χαλαρός, και παρόλο που η αρρώστια μου δεν είχε βελτιωθεί, δεν ένιωθα πλέον τόσο περιορισμένος. Μετά, έκανα την αυτοκριτική μου ενώ λάμβανα θεραπεία, και αποφάσισα ότι ανεξάρτητα από το εάν θα βελτιωνόταν η αρρώστια ή ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα, θα εμπιστευόμουν τα πάντα στον Θεό και δεν θα είχα πλέον καμία απαίτηση. Λίγο καιρό αργότερα, η κατάστασή μου άρχισε να βελτιώνεται και μπορούσα να περπατήσω κανονικά. Πριν περάσει πολύς καιρός, μπορούσα να κάνω και πάλι το καθήκον μου στην εκκλησία.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι ο επώδυνος εξευγενισμός είναι απαραίτητος για τη ζωή μου και ότι χωρίς αυτόν, θα ζούσα ακόμα σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, και θα εξακολουθούσα να πιστεύω στον Θεό και να κάνω τα καθήκοντά μου με πρόθεση να κερδίσω ευλογίες. Αν συνέχιζα έτσι κατά την επιδίωξή μου, στο τέλος θα είχα αποκαλυφθεί και αποκλειστεί από τον Θεό. Ευχαριστώ τον Θεό που ρύθμισε αληθινές καταστάσεις για να με αποκαλύψει, να με αλλάξει και να με εξαγνίσει. Αυτή ήταν η σωτηρία του Θεού για εμένα!