Από της Μπάι Χο, Κίνα

Τον Φεβρουάριο του 2023, έκανα το καθήκον μου ως επικεφαλής περιοχής. Μια μέρα, έλαβα ένα γράμμα απ’ την ανώτερη επικεφαλής, που έλεγε ότι το ΚΚΚ είχε λάβει δραστικά μέτρα κατά της Εκκλησίας της πόλης Σιντσάνγκ και ότι, σε πολλά σπίτια όπου φυλάσσονταν βιβλία με τα λόγια του Θεού, η αστυνομία είχε κατασχέσει τα βιβλία. Άλλα δύο σπίτια όπου φυλάσσονταν τα βιβλία κινδύνευαν ακόμα. Έπρεπε να μεταφερθούν επειγόντως, οπότε μας έλεγαν να βρούμε γρήγορα καινούργια κρησφύγετα. Τότε, έγραψα γρήγορα στις εκκλησίες που είχα υπό την επίβλεψή μου, ζητώντας τους να παράσχουν κρησφύγετα. Αφότου έστειλα το γράμμα, σκέφτηκα ξαφνικά: «Αν οι διευθετήσεις μου είναι λανθασμένες, και πιάσουν τους αδελφούς και τις αδελφές ενώ μεταφέρουν τα βιβλία, δεν θα πρέπει να αναλάβω την ευθύνη γι’ αυτό; Για να εκδοθούν αυτά τα βιβλία με τα λόγια του Θεού, χρησιμοποιήθηκαν οι προσφορές του Θεού και, αν τα βιβλία κατασχεθούν απ’ την αστυνομία κατά τη μεταφορά, θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες. Μπορεί ακόμα και να απαλλαγώ απ’ τα καθήκοντά μου γι’ αυτό». Σκέφτηκα τη Μα Σιάο, που είχε υποκύψει στα οφέλη της θέσης ενώ ήταν επικεφαλής. Έκανε πάντα του κεφαλιού της και ήθελε διαρκώς να έχει τον τελευταίο λόγο, με αποτέλεσμα να προκληθεί μεγάλη απώλεια στις προσφορές. Στη συνέχεια, μάλιστα, αποποιήθηκε την ευθύνη και δεν μετανόησε καθόλου, και τελικά αποβλήθηκε. Η φύλαξη των βιβλίων με τα λόγια του Θεού είναι μείζον ζήτημα. Πολλοί αδελφοί και αδελφές γύρω μου βρίσκονταν σε κίνδυνο, άρα ήταν δύσκολο να βρεθεί κρησφύγετο. Σκέφτηκα: «Κι αν γινόταν κάτι; Θα κατέληγα να αποκλειστώ, όπως ακριβώς η Μα Σιάο; Όμως έχω ήδη στείλει το γράμμα, τι να κάνω τώρα; Αν είχα πει στην επικεφαλής ότι δεν υπήρχαν κρησφύγετα, θα είχε λήξει το ζήτημα. Εντάξει, τώρα που το έγραψα, μάλλον θα αφήσω απλώς τα πράγματα να εξελιχθούν». Κάποιες μέρες αργότερα, οι επικεφαλής της εκκλησίας έστειλαν γράμματα όπου έλεγαν ότι δεν είχαν βρει κατάλληλα σπίτια. Στην πραγματικότητα, όμως, γνώριζα τρεις εκκλησίες όπου τα πράγματα δεν ήταν και τόσο δύσκολα, και, εφόσον προσέχαμε, θα μπορούσαμε να βρούμε μερικά σπίτια για την προσωρινή στέγαση των βιβλίων. Δεν ήθελα, όμως, να πάρω την ευθύνη για όλα αυτά, κι έτσι έγραψα στην ανώτερη επικεφαλής, λέγοντας: «Η κατάσταση εδώ δεν είναι καλή, ενώ πολλά σπίτια δεν είναι κι αυτά ασφαλή. Το καλύτερο θα ήταν να αναζητήσετε κρησφύγετα σε άλλες εκκλησίες».

Κάποιες μέρες αργότερα, η ανώτερη επικεφαλής έστειλε ένα γράμμα όπου έλεγε ότι δεν προστατεύαμε τα συμφέροντα του οίκου του Θεού εκείνη την κρίσιμη στιγμή και ότι οι άλλες εκκλησίες, αν και δυσκολεύτηκαν κι αυτές να βρουν κρησφύγετα, είχαν προσευχηθεί στον Θεό, είχαν συνεργαστεί πραγματικά και είχαν καταφέρει να βρουν μερικά. Είχαν δει την καθοδήγηση του Θεού. Αφότου διάβασα το γράμμα, ένιωσα και ντροπή και ενοχές, επειδή σκέφτηκα: «Κάνουμε το ίδιο καθήκον, όμως οι άλλοι, όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, είναι σε θέση να βασιστούν στον Θεό για να χειριστούν το έργο, ενώ όταν αντιμετωπίζω εγώ δυσκολίες, τρέχω και ενεργώ σαν την χελώνα που χώνεται στο καβούκι της. Με τίποτα δεν μπορώ να συγκριθώ μαζί τους!» Προσήλθα, λοιπόν, ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, σε αυτό το ζήτημα ζωτικής σημασίας, τη μεταφορά των βιβλίων με τα λόγια Σου, δεν έχω λάβει καθόλου υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν έχω συνεργαστεί ενεργά για να βρεθούν κρησφύγετα. Έτσι είμαι ως άνθρωπος, δεν κάνω τον κόπο να δώσω ένα χεράκι όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Αν ο επικεφαλής δεν με είχε κλαδέψει και δεν με είχε προειδοποιήσει, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική. Τόσο απαθής ήμουν!»

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού που με βοήθησε να κατανοήσω, επιτέλους, κάπως τον εαυτό μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν η εκκλησία τούς αναθέσει μια δουλειά, θα εξετάσουν πρώτα αν η δουλειά απαιτεί ανάληψη ευθύνης και, αν ναι, δεν θα δεχτούν τη δουλειά. Οι όροι τους για την εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι, πρώτον, ότι πρέπει να είναι μια χαλαρή δουλειά· δεύτερον, ότι δεν είναι φορτωμένη ή κουραστική· και τρίτον, πως ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη. Αυτό είναι το μόνο είδος καθήκοντος που αναλαμβάνουν. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ένα πονηρό, δόλιο άτομο; Δεν θέλει να επωμιστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη. Όταν τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα, φοβάται μάλιστα μη σπάσουν το κεφάλι τους. Ποιο καθήκον μπορεί να εκτελέσει ένα τέτοιο άτομο; Ποια είναι η χρησιμότητά του στον οίκο του Θεού; Το έργο του οίκου του Θεού έχει να κάνει με το έργο της καταπολέμησης του Σατανά, καθώς και με τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Ποιο καθήκον δεν συνεπάγεται ευθύνες; Θα λέγατε ότι το να είσαι επικεφαλής συνεπάγεται ευθύνη; Δεν είναι οι ευθύνες τους ακόμη μεγαλύτερες, και δεν πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη ακόμη περισσότερο; Δεν έχει σημασία αν κηρύττεις το ευαγγέλιο, καταθέτεις μαρτυρίες, φτιάχνεις βίντεο και τα λοιπά —ό,τι έργο κι αν κάνεις— εμπεριέχει ευθύνες εφόσον αφορά τις αλήθεια-αρχές. Εάν η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν έχει αρχές, αυτό θα επηρεάσει το έργο του οίκου του Θεού, και εάν φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, τότε δεν μπορείς να εκτελέσεις κανένα καθήκον. Είναι δειλός κάποιος που φοβάται ν’ αναλάβει ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του ή υπάρχει πρόβλημα με τη διάθεσή του; Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Είναι γεγονός ότι δεν πρόκειται για θέμα δειλίας. Εάν το άτομο αυτό κυνηγούσε πλούτη, ή έκανε κάτι προς το συμφέρον του, εκεί πώς θα μπορούσε να είναι τόσο γενναίο; Θα έπαιρνε οποιοδήποτε ρίσκο. Όταν όμως πράττει για την εκκλησία, για τον οίκο του Θεού, δεν παίρνει κανένα απολύτως ρίσκο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ελεεινοί, οι πιο ύπουλοι όλων. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος δεν είναι στο ελάχιστο ειλικρινής προς τον Θεό, για να μη μιλήσω για την αφοσίωσή του. Ποιο είδος ατόμου τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη; Ποιο είδος ανθρώπου έχει το θάρρος να σηκώσει ένα βαρύ φορτίο; Κάποιος που πρωτοστατεί και βγαίνει με γενναιότητα μπροστά την πιο κρίσιμη στιγμή στο έργο του οίκου του Θεού, που δεν φοβάται να φέρει κάποια βαριά ευθύνη και να υπομείνει μεγάλες δυσκολίες όταν βλέπει το πλέον σημαντικό και κρίσιμο έργο. Αυτός είναι αφοσιωμένος στον Θεό, ένας καλός στρατιώτης του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι φοβούνται ν’ αναλάβουν ευθύνες στο καθήκον τους το κάνουν επειδή δεν κατανοούν την αλήθεια; Όχι· το πρόβλημα έγκειται στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν έχουν κανένα αίσθημα δικαιοσύνης ή ευθύνης, είναι εγωιστές και ελεεινοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν ειλικρινά στον Θεό και δεν αποδέχονται στο ελάχιστο την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να σωθούν. Οι πιστοί στον Θεό πρέπει να πληρώσουν μεγάλο τίμημα για να κερδίσουν την αλήθεια και θα συναντήσουν πολλά εμπόδια για να την κάνουν πράξη. Θα χρειαστεί να απαρνηθούν πράγματα, να εγκαταλείψουν τα σαρκικά τους συμφέροντα και να υπομείνουν κάποια βάσανα. Μόνο τότε θα μπορέσουν να κάνουν πράξη την αλήθεια. Άρα, μπορεί κάποιος που φοβάται να αναλάβει ευθύνες να κάνει πράξη την αλήθεια; Σίγουρα δεν μπορεί να κάνει πράξη την αλήθεια, πόσο μάλλον να την κερδίσει. Φοβάται να κάνει πράξη την αλήθεια, να υποστεί κάποια ζημιά στα συμφέροντά του· φοβάται μήπως ταπεινωθεί, φοβάται τη συκοφάντηση και την κρίση και δεν τολμά να κάνει πράξη την αλήθεια. Επομένως δεν μπορεί και να την αποκτήσει και, όσα χρόνια κι αν πιστεύει στον Θεό, δεν μπορεί να επιτύχει τη σωτηρία Του. Όσοι μπορούν να εκτελέσουν ένα καθήκον στον οίκο του Θεού πρέπει να είναι άνθρωποι που έχουν αίσθημα φορτίου σε ό,τι αφορά το έργο της εκκλησίας, άνθρωποι που αναλαμβάνουν ευθύνες, που στηρίζουν τις αλήθεια-αρχές, που μπορούν να υποφέρουν και να πληρώσουν το τίμημα. Αν υπολείπεται κανείς σε αυτούς τους τομείς, είναι ακατάλληλος να εκτελέσει ένα καθήκον και δεν διαθέτει τις προϋποθέσεις για την εκτέλεση του καθήκοντος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος. Ο φόβος τους εκδηλώνεται με τρεις βασικούς τρόπους. Ο πρώτος είναι ότι επιλέγουν καθήκοντα που δεν απαιτούν την ανάληψη ευθύνης. Εάν ένας επικεφαλής της εκκλησίας κανονίζει να εκτελέσουν κάποιο καθήκον, ρωτούν πρώτα αν πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη γι’ αυτό: Εάν πρέπει, δεν το αποδέχονται. Εάν δεν απαιτεί να αναλάβουν την ευθύνη και να είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό, το δέχονται απρόθυμα, και πάλι όμως πρέπει να δουν εάν το έργο είναι κουραστικό ή ενοχλητικό και, παρά την απρόθυμη εκ μέρους τους αποδοχή του καθήκοντος, δεν έχουν κίνητρο να το εκτελέσουν καλά, προτιμώντας ξανά να είναι επιπόλαιοι. Να περνάνε την ώρα τους, όχι να εργάζονται, και χωρίς καμία σωματική ταλαιπωρία —αυτή είναι η αρχή τους. Ο δεύτερος είναι ότι όταν βρεθούν μπροστά σε κάποια δυσκολία ή αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, η πρώτη τους λύση είναι να το αναφέρουν σε κάποιον επικεφαλής και να ζητήσουν στον επικεφαλής να το χειριστεί και να το επιλύσει, με την ελπίδα ότι δεν θα ξεβολευτούν. Δεν τους νοιάζει πώς θα χειριστεί το ζήτημα ο επικεφαλής, δεν δίνουν καμία σημασία —εφόσον δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη, τότε όλα είναι καλά για εκείνους. Είναι μια τέτοια εκτέλεση καθήκοντος αφοσιωμένη στον Θεό; Αυτό λέγεται μετάθεση ευθυνών, παραμέληση καθήκοντος, τέχνασμα. Όλο λόγια είναι· δεν κάνουν τίποτα αληθινό. Λένε μέσα τους: “Αν είναι δική μου ευθύνη να το χειριστώ, τι θα γίνει αν στο τέλος κάνω λάθος; Όταν διερευνήσουν ποιος φταίει, δεν θα φτάσουν σ’ εμένα; Δεν θα βαρύνει πρώτα εμένα η ευθύνη για τούτο;” Γι’ αυτό ανησυχούν. Πιστεύεις όμως ότι ο Θεός εξετάζει σχολαστικά τα πάντα; Όλοι κάνουν λάθη. Εάν κάποιος του οποίου η πρόθεση είναι σωστή δεν έχει εμπειρία και δεν έχει χειριστεί κάποιου είδους θέμα στο παρελθόν, αλλά έχει κάνει το καλύτερο δυνατό, αυτό είναι ορατό στον Θεό. Πρέπει να πιστεύεις ότι ο Θεός εξετάζει σχολαστικά όλα τα πράγματα και την καρδιά του ανθρώπου. Αν κάποιος δεν πιστεύει ούτε καν αυτό, δεν είναι δύσπιστος;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Ο Θεός εξέθεσε επακριβώς την κατάστασή μου κι εγώ στενοχωρήθηκα πολύ, σαν να με είχαν μαχαιρώσει στην καρδιά. Το ΚΚΚ έκανε συλλήψεις στην Εκκλησία της Σιντσάνγκ και χρειαζόταν να βρεθούν επειγόντως δύο κρησφύγετα. Οποιοσδήποτε είχε συνείδηση θα είχε λάβει υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και, ακόμα κι αν υπήρχαν δυσκολίες, θα είχε βασιστεί στον Θεό και θα είχε καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να μεταφέρει εγκαίρως τα βιβλία σε ασφαλές μέρος. Εγώ, όμως, σκέφτηκα πρώτα τα δικά μου συμφέροντα και ανησυχούσα διαρκώς μήπως κάτι πάει στραβά κατά τη μεταφορά των βιβλίων. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα θεωρούσαν εμένα υπεύθυνη και θα κατέληγα να έχω κάνει παράβαση, κι αν οι παραβάσεις μου πολλαπλασιάζονταν συνεχώς, τότε θα έχανα την ευκαιρία να σωθώ. Προκειμένου να προστατευτώ, προσπαθούσα διαρκώς να αφήσω στον εαυτό μου μια διέξοδο κι έβρισκα δικαιολογίες για να μην ασχολούμαι με το καθήκον μου. Ήμουν ακριβώς αυτός ο πανούργος και δόλιος άνθρωπος που εξέθετε ο Θεός. Δεν ήμουν καθόλου διατεθειμένη να αναλάβω καμία ευθύνη. Δεν είχα συνείδηση ούτε λογική! Σε αυτό το σημείο, τα βιβλία με τα λόγια του Θεού βρίσκονταν μονίμως σε κίνδυνο κατάσχεσης απ’ την αστυνομία, εγώ, όμως, δεν νοιαζόμουν καθόλου, και σκεφτόμουν μόνο τα συμφέροντά μου. Είχα εγώ με καμία έννοια ανθρώπινη φύση; Ήμουν εντελώς εγωίστρια και ποταπή!

Αργότερα, άρχισα να στοχάζομαι: «Γιατί φοβάμαι πάντα να αναλάβω την ευθύνη; Τι είδους διεφθαρμένη διάθεση προκαλεί κάτι τέτοιο;» Διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Μέχρι να βιώσουν οι άνθρωποι το έργο του Θεού και να κατανοήσουν την αλήθεια, η φύση του Σατανά είναι αυτή που αναλαμβάνει τον έλεγχο και τους εξουσιάζει εκ των έσω. Τι περιλαμβάνει ακριβώς αυτή η φύση; Για παράδειγμα, γιατί είσαι εγωιστής; Γιατί προστατεύεις τη θέση σου; Γιατί έχεις τόσο ισχυρά συναισθήματα; Γιατί απολαμβάνεις εκείνα τα άδικα πράγματα; Γιατί σου αρέσουν εκείνα τα κακά πράγματα; Πού βασίζεται η αρέσκειά σου για αυτά τα πράγματα; Από πού προέρχονται αυτά τα πράγματα; Γιατί αποδέχεσαι αυτά τα πράγματα με τόση χαρά; Τώρα πια έχετε όλοι σας φτάσει στο σημείο να καταλάβετε ότι ο κύριος λόγος πίσω από όλα αυτά τα πράγματα είναι ότι βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο το δηλητήριο του Σατανά. Ποιο είναι λοιπόν το δηλητήριο του Σατανά; Πώς μπορεί να εκφραστεί; Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: “Πώς θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι; Για ποιον λόγο θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι;” Αυτοί θα απαντήσουν: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτή η μία φράση εκφράζει την ίδια τη ρίζα του προβλήματος. Η φιλοσοφία και η λογική του Σατανά έχουν γίνει η ζωή των ανθρώπων. Ό,τι και να επιδιώκουν οι άνθρωποι, το κάνουν για τον εαυτό τους —και έτσι ζουν μονάχα για τον εαυτό τους. “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” —αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου, κι αυτό αντιπροσωπεύει και την ανθρώπινη φύση. Αυτά τα λόγια έχουν ήδη γίνει η φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, είναι το αληθινό πορτρέτο της σατανικής φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτή η σατανική φύση έχει ήδη γίνει η βάση για την ύπαρξη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα ζει με αυτό το δηλητήριο του Σατανά, μέχρι σήμερα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι, όταν αντιμετώπιζα κάτι, φοβόμουν πάντα να αναλάβω την ευθύνη και λάμβανα πρώτα υπόψη τα δικά μου συμφέροντα, επειδή ζούσα σύμφωνα με το σατανικό δηλητήριο «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και όλα αυτά είχαν γίνει η φύση μου. Στο παρελθόν, όταν αλληλεπιδρούσα με τους άλλους ή χειριζόμουν υποθέσεις, πρώτα σκεφτόμουν αν κάτι θα με ωφελούσε ή αν θα χρειαζόταν να αναλάβω την ευθύνη. Έκανα το ίδιο ακόμα και στο καθήκον μου. Όταν η επικεφαλής μού ανέθεσε να βρω ένα μέρος για να μεταφερθούν τα βιβλία, προβληματίστηκα πολύ, το σκεφτόμουν και το ξανασκεφτόμουν. Φοβόμουν ότι, μόλις έβρισκα ένα μέρος, αν κάτι πήγαινε στραβά κατά τη μεταφορά ή αν τα βιβλία κατάσχονταν απ’ την αστυνομία, τότε θα έπρεπε να επωμισθώ την ευθύνη. Αν προέκυπταν μεγάλες απώλειες, μπορεί ακόμα και να απαλλασσόμουν απ’ τα καθήκοντά μου. Προκειμένου να μην πάθω το οτιδήποτε, δικαιολογήθηκα ότι δεν μπορούσα να βρω κανένα κατάλληλο μέρος, ώστε να αποποιηθώ αυτήν την ευθύνη. Γνώριζα πολύ καλά ότι η κατάσταση στην Εκκλησία της Σιντσάνγκ ήταν δύσκολη, ότι τους είχαν πουλήσει κάποιοι Ιούδες και ότι η αστυνομία θα μπορούσε να εισβάλει ανά πάσα στιγμή στα σπίτια όπου φυλάσσονταν τα βιβλία. Γνώριζα, επίσης, ότι, εκείνη την κρίσιμη στιγμή, είχα την ευθύνη ως επικεφαλής να προστατεύσω τα βιβλία με τα λόγια του Θεού και θα έπρεπε να είχα κάνει ό,τι μπορούσα για να προστατεύσω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Εγώ, όμως, λάμβανα υπόψη μόνο τα δικά μου συμφέροντα, φοβόμουν να πάρω την ευθύνη και απέφευγα το καθήκον μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και υστερούσα σε ανθρώπινη φύση! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα βαθύ αίσθημα χρέους και μου ήρθε να αυτοχαστουκιστώ.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με την αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει το πότε κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να διακρίνει την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. Δεν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος αν δεν έχει αυτήν τη σωστή στάση, αν αφήνει τις προσωπικές επιδιώξεις να τον σπιλώσουν τελείως, αν καταστρώνει αισχρά σχέδια και αποκαλύπτει μόνο διεφθαρμένες διαθέσεις και αν, μάλιστα, όταν προκύπτουν προβλήματα, προσποιείται, χρησιμοποιεί σοφίσματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί και αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί αυτά που έχει κάνει. Δεν δέχεται καθόλου την αλήθεια, και ο πραγματικός του χαρακτήρας έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όσοι δεν είναι σωστοί άνθρωποι και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να αποδεχτούν την αλήθεια είναι στην ουσία δύσπιστοι, και μόνο ο αποκλεισμός τούς αξίζει. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει αληθινά τα πράγματα και διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς. Αν είσαι συστηματικά επιπόλαιος όταν κάνεις το καθήκον σου, και δεν υποτάσσεσαι καθόλου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κλάδεμα, μπορεί να σε χρησιμοποιήσει παρ’ όλα αυτά ο οίκος του Θεού για να κάνεις κάποιο καθήκον; Στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια, όχι ο Σατανάς, και ο Θεός έχει τον τελικό λόγο για τα πάντα. Αυτός είναι που κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου κι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναλύσεις τι είναι σωστό και τι λάθος· το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούς και να υποτάσσεσαι. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το κλάδεμα, πρέπει να αποδεχτείς την αλήθεια και να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν το κάνεις, ο οίκος του Θεού δεν θα σου αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνεις ένα καθήκον. Αν φοβάσαι πάντα μήπως αποκλειστείς, αν δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου, χρησιμοποιώντας πάντοτε σοφιστείες για να αμυνθείς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι θα δουν ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια στο ελάχιστο και ότι είσαι παράλογος. Τότε θα έχεις πρόβλημα και η εκκλησία θα είναι υποχρεωμένη να σε χειριστεί. Δεν αποδέχεσαι καθόλου την αλήθεια καθώς κάνεις το καθήκον σου, και φοβάσαι πάντα μήπως αποκαλυφθείς και αποκλειστείς. Αυτός ο φόβος σου είναι μολυσμένος από ανθρώπινες προθέσεις· μέσα σ’ αυτόν τον φόβο, υπάρχουν διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις, καθώς και καχυποψία, επιφυλακτικότητα και παρανόηση. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί στάση που θα πρέπει να έχει ένα άτομο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από την έκθεση που έκαναν τα λόγια του Θεού, είδα ότι κάποιοι δεν πιστεύουν πως ο οίκος του Θεού μπορεί να φερθεί δίκαια στους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν πως ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του ούτε πως εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Θεωρούν πως, αν κάποιος κάνει ένα λάθος στο καθήκον του, ο οίκος του Θεού θα τον τιμωρήσει, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει το καθήκον του και μπορεί μάλιστα να τον αποπέμψει ή να τον αποβάλει. Στην πραγματικότητα, ο οίκος του Θεού χειρίζεται κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τις αρχές, με βάση το πλαίσιο και με βάση την πρόθεση που έχει κάποιος όταν κάνει κάτι, καθώς και με τη στάση που κρατά απέναντι στο καθήκον του. Αν κάποιος κάνει μονίμως το καθήκον του επιπόλαια, αν δεν αναζητά τις αρχές στα ζητήματα, αν κάνει διαρκώς το καθήκον του βασιζόμενος στη διεφθαρμένη διάθεσή του, αν αντιμετωπίζει το έργο του οίκου του Θεού με ασέβεια και χωρίς ευθύνη, προκαλώντας έτσι απώλειες στο έργο του οίκου του Θεού, τότε ένας τέτοιος άνθρωπος πρέπει όχι μόνο να κλαδεύεται, αλλά και να θεωρείται υπόλογος, και, αν δεν το αποδεχθεί αυτό και συνεχίσει να προβάλλει αντεπιχειρήματα, να αντιστέκεται και να αρνείται κατηγορηματικά να μετανοήσει, τότε ο οίκος του Θεού θα τον χειριστεί ανάλογα, με απαλλαγή απ’ τα καθήκοντά του ή ακόμα και με αποπομπή. Κάποιοι άνθρωποι, ωστόσο, όταν συναντούν προβλήματα στο καθήκον τους, μπορούν να αναζητήσουν την αλήθεια και, όταν δεν κατανοούν κάτι, μπορούν να συμβουλευτούν τους άλλους και πασχίζουν να τα κάνουν όλα καλά. Ίσως προκύψουν προβλήματα ή αποκλίσεις στη συνεργασία τους, ή ίσως προκαλέσουν απώλειες στο εκκλησιαστικό έργο, αλλά αργότερα νιώθουν τύψεις κι ενοχές και μετανοούν αληθινά. Τέτοιοι άνθρωποι θα έχουν και πάλι την ευκαιρία από τον οίκο του Θεού να κάνουν τα καθήκοντά τους, δεν αποκλείονται ελαφρά τη καρδία. Ο οίκος του Θεού χειρίζεται κάθε άνθρωπο με βάση τις αλήθεια-αρχές. Έτσι ακριβώς η Μα Σιάο, όταν ήταν επικεφαλής, υπέκυπτε στα οφέλη της θέσης, έκανε πάντα το καθήκον της όπως ήθελε, δεν αναζητούσε την αλήθεια και προκαλούσε απώλειες στις προσφορές. Δεν αποδεχόταν τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις κανενός αδελφού και αδελφής, και αποποιούνταν την ευθύνη, βαδίζοντας πεισματικά στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Ο οίκος του Θεού, σύμφωνα με τις αρχές, την απέβαλε απ’ την εκκλησία κι αυτό είναι εξολοκλήρου η δικαιοσύνη του Θεού, και σε καμία περίπτωση αδικία σε βάρος της. Η εκκλησία την απέβαλε όχι λόγω μίας και μοναδικής παράβασης, αλλά με βάση τη συνεχόμενη συμπεριφορά της. Κι εγώ είχα κάνει παραβάσεις στο παρελθόν, μετά, όμως, είχα κάνει αυτοκριτική, είχα αποκτήσει αυτογνωσία και ήμουν διατεθειμένη να μετανοήσω, κι έτσι ο οίκος του Θεού μού έδωσε και πάλι την ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου. Είδα ότι ο οίκος του Θεού ενεργεί πάντα σύμφωνα με τις αρχές. Εγώ, όμως, ζούσα σε μια κατάσταση επιφυλακτικότητας και παρανόησης, και δεν πίστευα πως ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του ούτε πως εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Νόμιζα πως ένα λάθος στα καθήκοντά μου θα οδηγούσε στην απαλλαγή απ’ αυτά ή στον αποκλεισμό μου, λες κι ο Θεός αποκαλύπτει τους ανθρώπους μόνο και μόνο για να τους αποκλείσει. Αυτό δεν ήταν βλασφημία ενάντια στον Θεό; Αν αυτή μου η κατάσταση δεν διορθωνόταν, τότε, αργά ή γρήγορα, ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε.

Έπειτα, αναζήτησα ένα μονοπάτι άσκησης για να αντιμετωπίσω τα θέματά μου. Διάβασα μερικά λόγια του Θεού: «Όσο βαθιά ή επιφανειακά κι αν κατανοούν την αλήθεια όσοι εκτελούν κάποιο καθήκον, ο πιο απλός τρόπος να κάνουν πράξη την είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα είναι να σκέφτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού σε όλες τις περιπτώσεις και να εγκαταλείψουν τις εγωιστικές τους επιθυμίες, τις προσωπικές τους προθέσεις και κίνητρα, την περηφάνια και τη θέση τους. Το ελάχιστο που οφείλει να κάνει κανείς είναι να βάλει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού πάνω απ’ όλα. Εάν κάποιος που εκτελεί ένα καθήκον δεν μπορεί να κάνει ούτε καν αυτό, τότε πώς μπορεί να πει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος εκτελεί το καθήκον του; Δεν είναι εκτέλεση καθήκοντος αυτό. Πρέπει πρώτα να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να νοιάζεσαι για τις προθέσεις Του και να λαμβάνεις υπόψη το έργο της εκκλησίας. Αυτά να τα έχεις ως προτεραιότητα· μόνο τότε μπορείς να σκεφτείς πόσο σταθερή είναι η θέση σου ή πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Δεν νομίζετε ότι γίνεται λίγο πιο εύκολο όταν το διαχωρίζετε σε δύο στάδια και κάνετε ορισμένους συμβιβασμούς; Εάν ασκηθείς έτσι για λίγο, θα καταλάβεις ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιήσεις τον Θεό. Επιπλέον, θα πρέπει να μπορείς να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου, να εκτελείς τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, και να παραμερίζεις τις εγωιστικές σου επιθυμίες, προθέσεις και κίνητρα. Θα πρέπει να υπολογίζεις τις προθέσεις του Θεού και να δίνεις προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου Του, στο έργο της εκκλησίας και στο καθήκον που έχεις να εκτελέσεις. Αφού το βιώσεις αυτό για λίγο, θα καταλάβεις ότι είναι καλό αυτό το φέρσιμο. Αν συμπεριφέρεσαι έτσι, ζεις ανοιχτά και ειλικρινά, και δεν είσαι ευτελής ή ελεεινός· ζεις δίκαια και έντιμα, και δεν είσαι δειλός, ποταπός και ευτελής. Θα καταλάβεις ότι έτσι πρέπει να ενεργεί κάποιος και αυτήν την εικόνα θα πρέπει να βιώνει. Η επιθυμία σου να ικανοποιήσεις τα προσωπικά σου συμφέροντα θα γίνεται σιγά σιγά όλο και μικρότερη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Τα λόγια του Θεού είναι πολύ σαφή. Στο καθήκον μου, πρέπει να λαμβάνω υπόψη τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, και να βάζω στην άκρη τις εγωιστικές επιθυμίες και συμφέροντά μου. Όταν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού συγκρούονται με τα δικά μου, πρέπει πρώτα να προστατεύω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Πήρα μέσα μου μια απόφαση: «Από τώρα και στο εξής, σε όποιο ζήτημα αφορά το έργο του οίκου του Θεού, όσο δύσκολο κι αν είναι, θα βασίζομαι στον Θεό, θα χειρίζομαι ενεργά αυτό το έργο και θα προστατεύω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού όσο καλύτερα μπορώ».

Μετά από έναν μήνα, η ανώτερη επικεφαλής έστειλε κι άλλο γράμμα, όπου μας ζητούσε να βρούμε δύο κρησφύγετα για να μείνουν τέσσερις αδελφοί. Δύο απ’ τους αδελφούς βρίσκονταν σε κίνδυνο, ενώ ένας ακόμα είχε μητρώο συλλήψεων κι ήταν καταζητούμενος. Η σκέψη ότι έπρεπε να βρω κι άλλα κρησφύγετα έβγαλε ξανά τους προβληματισμούς μου στην επιφάνεια: «Οι εκκλησίες που βρίσκονται υπό την επίβλεψή μου δεν είναι σε καλή κατάσταση και δεν είναι εύκολο να βρεθεί κρησφύγετο. Αν το σπίτι που θα βρούμε δεν είναι ασφαλές και οι αδελφοί συλληφθούν ενώ βρίσκονται μαζί μας, εμένα δεν θα θεωρήσει υπεύθυνο η επικεφαλής; Μήπως να της πω απλώς ότι δεν μπορούμε να βρούμε κανένα μέρος εδώ και να τη στείλουμε να βρει μέρος σε άλλες εκκλησίες;» Όταν σκέφτηκα έτσι, συνειδητοποίησα ότι πάλι λάμβανα υπόψη τα δικά μου συμφέροντα, κι έτσι προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου, αν και η κατάσταση είναι δύσκολη και υπάρχουν πολλές δυσκολίες, είμαι διατεθειμένη να εγκαταλείψω τις λανθασμένες προθέσεις μου και να ψάξω κρησφύγετα. Καθοδήγησέ με, Σε παρακαλώ». Αφότου προσευχήθηκα, σκέφτηκα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Πρέπει πρώτα να σκέφτεσαι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να νοιάζεσαι για τις προθέσεις Του και να λαμβάνεις υπόψη το έργο της εκκλησίας. Αυτά να τα έχεις ως προτεραιότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Έπρεπε να εγκαταλείψω τα συμφέροντά μου και να δώσω προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Είδα ότι οι αδελφοί έμεναν σε πολύ επικίνδυνα μέρη και θα μπορούσαν να συλληφθούν ανά πάσα στιγμή. Αν, από φόβο να πάρω την ευθύνη, προστάτευα τον εαυτό μου και δεν προσπαθούσα να βρω εγκαίρως κρησφύγετα για να κρατήσω τους αδελφούς ασφαλείς, τότε θα υστερούσα πάρα πολύ σε ανθρώπινη φύση. Θυμήθηκα επίσης ότι, την προηγούμενη φορά, με απασχολούσαν συνεχώς τα δικά μου συμφέροντα και φοβόμουν να πάρω την ευθύνη, κι αυτό μου είχε δημιουργήσει τύψεις. Δεν γινόταν να κάνω κι αυτήν τη φορά το ίδιο λάθος. Όταν συνεργάστηκα πραγματικά, βρήκα γρήγορα δύο κρησφύγετα και μετά πήγα εκεί τους αδελφούς.

Μέσω αυτής της αποκάλυψης, είδα επιτέλους πόσο εγωίστρια και ποταπή ήμουν, και πόσο υστερούσα σε ανθρώπινη φύση. Στο παρελθόν, νόμιζα πως είχα καλή ανθρώπινη φύση και πως μπορούσα να προστατεύσω το εκκλησιαστικό έργο, αλλά, μέσω αυτής της κατάστασης, αποκαλύφθηκε η διαφθορά μου, κι έτσι μπόρεσα να κατανοήσω τον εαυτό μου και να κάνω μερικές αλλαγές. Αυτή ήταν η μεγάλη σωτηρία που μου έδωσε ο Θεός και ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα να συνειδητοποιήσω σε ένα άνετο περιβάλλον. Δόξα τω Θεώ!