Της Χου Τάο, Κίνα

Το 2023, πότιζα νεοφώτιστους στην εκκλησία. Από την εκπαίδευση, είχα μπορέσει να συλλάβω ορισμένες αρχές σε διάφορες πτυχές. Οι συνεργάτιδες αδελφές μου δεν είχαν εκπαιδευτεί πολύ καιρό και, όσον αφορά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν είτε στα καθήκοντά τους είτε στην προσωπική τους ζωή-είσοδο, έρχονταν σ’ εμένα για να τις βοηθήσω να τις επιλύσουν. Ένιωθα ότι μέσα στην ομάδα ξεχώριζα κάπως και μου άρεσε που οι άλλοι στηρίζονταν σε μένα και με θαύμαζαν. Μια μέρα, έλαβα ξαφνικά ένα μήνυμα από την επιβλέπουσα, που μου ζητούσε να αξιολογήσω τα κηρύγματα του ευαγγελίου. Ένιωσα λίγη ανησυχία: «Έχω ήδη συλλάβει κάποιες αρχές για το πότισμα των νεοφώτιστων και νιώθω ότι πραγματικά έχω πάρει το κολάι σ’ αυτό το καθήκον. Αν, όμως, αναλάβω ένα νέο καθήκον, θα πρέπει να εκπαιδευτώ και να μάθω πώς γίνεται ξανά από την αρχή και, αν δεν κάνω καλά το συγκεκριμένο καθήκον και μετά με απαλλάξουν από αυτό, τι θα σκεφτούν για μένα οι αδελφοί και οι αδελφές; Δεν θα ξεφτιλιστώ τελείως;» Αφού το σκέφτηκα πολύ, ένιωσα ότι θα ήμουν πιο ασφαλής στο καθήκον που ήδη έκανα. Όταν, όμως, σκέφτηκα ότι αυτό το είχε διευθετήσει η εκκλησία, ένιωσα ότι, αν έλεγα όχι, θα έδειχνα απόλυτη έλλειψη λογικής, οπότε υποτάχτηκα απρόθυμα.

Στην αρχή, η αδελφή Γιου Σιν με καθοδηγούσε για να μάθω τις αρχές. Όταν δεν καταλάβαινα κάτι, ψάχναμε μαζί πληροφορίες και, σιγά σιγά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάποιες αρχές σχετικά με την αξιολόγηση των κηρυγμάτων. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Φαίνεται ότι είμαι ικανή γι’ αυτό το καθήκον». Λίγες μέρες αργότερα, εντάχθηκε στην ομάδα η αδελφή Τσινγκ Μινγκ. Στην αρχή, η Τσινγκ Μινγκ δεν έλεγε συχνά την άποψή της, αλλά μετά από μία εβδομάδα, παρατήρησα ότι η Τσινγκ Μινγκ βελτιωνόταν ταχύτατα. Ενώ εγώ δεν μπορούσα ακόμα να βρω κανένα πρόβλημα σε κάποιο κήρυγμα αφού το είχαμε διαβάσει, εκείνη είχε ήδη εντοπίσει τα θέματά του. Σε αρκετά κηρύγματα στη σειρά, εκείνη πρώτη εντόπιζε τα προβλήματα. Ένιωσα ότι αντιμετώπιζα μια κρίση: «Η Τσινγκ Μινγκ ήρθε στην ομάδα αργότερα από μένα, αλλά προοδεύει γρηγορότερα. Αν συνεχιστεί αυτό, δεν θα καταλήξω να μείνω ακόμα πιο πίσω από εκείνη; Δεν θα είμαι έτσι η πιο αδύναμη στην ομάδα;» Αυτή η σκέψη με τάραξε πολύ. Αργότερα, όταν αξιολογούσαμε μαζί τα κηρύγματα, ανησυχούσα ότι δεν θα εντόπιζα τα θέματα ή ότι οι απόψεις μου μπορεί να μην ήταν ακριβείς. Κάποιες φορές, αφού είχαμε ολοκληρώσει την ανάγνωση ενός κηρύγματος, και ενώ εγώ ακόμη το σκεφτόμουν, η Τσινγκ Μινγκ άρχιζε να μοιράζεται τις καλά τεκμηριωμένες ιδέες της. Η Γιου Σιν συμφωνούσε με τις αναλύσεις της και, όταν έβλεπα τη Γιου Σιν και την Τσινγκ Μινγκ να γελούν μαζί και να συζητούν αυτά τα πράγματα, ένιωθα σαν να ήμουν αόρατη, γέμιζα αισθήματα καταπίεσης και ήθελα να φύγω. Είχα φτάσει στο σημείο να υποψιάζομαι το εξής: «Αν μια μέρα έρθει σε κάποια συνάθροιση η επιβλέπουσα και δει ότι δεν σημειώνω πρόοδο, μήπως σκεφτεί ότι υστερώ σε επίπεδο και ότι κακώς μου ανέθεσε αυτό το καθήκον; Αν με απαλλάξουν από το καθήκον μου εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου μου, θα γίνω τελείως ρεζίλι!» Δεν μπορούσα παρά να νοσταλγώ τον καιρό που έκανα το καθήκον μου ποτίζοντας τους νεοφώτιστους. Εκείνη την εποχή, είχα βασικό ρόλο στην ομάδα και οι συνεργάτιδες αδελφές μου αναζητούσαν τη βοήθειά μου με τα θέματα του έργου, ενώ, τις περισσότερες φορές, οι προτάσεις μου γίνονταν δεκτές στη διάρκεια των συζητήσεων. Τώρα, όμως, είχα γίνει η πιο αδύναμη στην ομάδα! Απλά δεν μπορούσα να δεχτώ ότι ήμουν τόσο ανεπαρκής. Όσο το σκεφτόμουν τόσο το μετάνιωνα, λέγοντας μέσα μου: «Αν το ήξερα ότι θα έρχονταν έτσι τα πράγματα, δεν θα είχα αναλάβει αυτό το καθήκον που με εξευτελίζει!» Επί πολλές μέρες, ήμουν παγιδευμένη σε μια κατάσταση απόγνωσης. Έγινα πιο παθητική στο καθήκον μου και δεν μπορούσα να διακρίνω τα θέματα όταν αξιολογούσα κηρύγματα. Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή, οπότε προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, νιώθω πολύ αρνητική, ενώ ακόμη και η σκέψη ότι θα μου αναθέσουν διαφορετικό καθήκον εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου μου με κάνει να νιώθω ότι έχω εξευτελιστεί. Δεν θέλω να ζω σ’ αυτήν την κατάσταση και να με χειραγωγεί ο Σατανάς. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με ώστε να βγω από αυτήν την κατάσταση».

Στις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους κάποιες λανθασμένες καταστάσεις, όπως είναι η αρνητικότητα, η αδυναμία, η απόγνωση και η ευαλωτότητα, ή έχουν ευτελείς προθέσεις, ή τους βασανίζει συνεχώς η περηφάνεια, οι εγωιστικές επιθυμίες και η ιδιοτέλειά τους, ή νομίζουν ότι έχουν χαμηλό επίπεδο, ενώ βιώνουν και κάποιες αρνητικές καταστάσεις. Θα δυσκολευτείς πολύ να αποκτήσεις το έργο του Αγίου Πνεύματος εάν ζεις διαρκώς σ’ αυτές τις καταστάσεις. Εάν σου είναι δύσκολο να αποκτήσεις το έργο του Αγίου Πνεύματος, τότε τα θετικά στοιχεία μέσα σου θα είναι λίγα, ενώ τα αρνητικά θα βγαίνουν στην επιφάνεια και θα σε ενοχλούν. Οι άνθρωποι βασίζονται πάντα στη δική τους θέληση για να καταστείλουν αυτές τις αρνητικές καταστάσεις· όσο, όμως, κι αν τις καταστέλλουν, δεν μπορούν να τις αποτινάξουν. Γι’ αυτό φταίει κυρίως το ότι δεν μπορούν να διακρίνουν καθαρά αυτά τα αρνητικά πράγματα· δεν μπορούν να δουν καθαρά την ουσία τους. Τους είναι, έτσι, πολύ δύσκολο να επαναστατήσουν ενάντια στη σάρκα και τον Σατανά. Επίσης, οι άνθρωποι κολλάνε διαρκώς σ’ αυτές τις αρνητικές, μελαγχολικές και έκφυλες καταστάσεις, και ούτε προσεύχονται στον Θεό ούτε Τον εκτιμούν· απλώς κοιτάζουν πώς να τα βγάλουν πέρα όπως όπως. Εξαιτίας όλων αυτών, το Άγιο Πνεύμα δεν εργάζεται μέσα τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια, να μην έχουν μονοπάτι σε ό,τι κάνουν και να μην μπορούν να διακρίνουν κανένα ζήτημα καθαρά. Έχεις μέσα σου πάρα πολλά αρνητικά πράγματα τα οποία έχουν γεμίσει την καρδιά σου, οπότε συχνά είσαι αρνητικός και πνευματικά μελαγχολικός, ενώ απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τον Θεό και γίνεσαι όλο και πιο αδύναμος. Εάν δεν μπορέσεις να κερδίσεις τη διαφώτιση και το έργο του Αγίου Πνεύματος, τότε δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις από αυτές τις καταστάσεις και δεν θα αλλάξει η αρνητική σου κατάσταση· κι αυτό γιατί εάν το Άγιο Πνεύμα δεν εργάζεται μέσα σου, δεν μπορείς να βρεις κάποιο μονοπάτι. Γι’ αυτούς τους δύο λόγους, είναι πολύ δύσκολο να αποτινάξεις την αρνητική σου κατάσταση και να εισέλθεις σε μια κανονική. […] Τα σατανικά πράγματα έχουν καταλάβει εξολοκλήρου τις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό είναι ξεκάθαρο σε όλους. Εάν δεν τα ξεφορτωθείς αυτά τα πράγματα, εάν δεν μπορέσεις να αποτινάξεις αυτές τις αρνητικές καταστάσεις, τότε δεν θα μπορέσεις να αλλάξεις και να πετύχεις την ομοιότητα ενός παιδιού, ούτε και να προσέλθεις ενώπιον του Θεού κατά τρόπο ζωντανό, αξιαγάπητο, αθώο, απλό, αληθινό και αγνό. Θα σου είναι τότε δύσκολο να αποκτήσεις το έργο του Αγίου Πνεύματος και την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, αν κάποιος κάνει το καθήκον του χωρίς αγνή και ειλικρινή καρδιά και διαρκώς κάνει υπολογισμούς για χάρη της περηφάνιας και της θέσης του, αντί να επικεντρώνεται στο καθήκον του, είναι πολύ δύσκολο να λάβει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Καθώς σκεφτόμουν τις τελευταίες ημέρες, αναρωτήθηκα γιατί το μυαλό μου συχνά έμοιαζε άδειο, γιατί δεν μπορούσα να διακρίνω αν υπήρχαν θέματα στα κηρύγματα και γιατί δεν μπορούσα να νιώσω την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όπως αποδείχθηκε, η σχέση μου με τον Θεό δεν ήταν κανονική πια. Θυμήθηκα τότε που είχα πρωτοξεκινήσει να αξιολογώ κηρύγματα, και συνειδητοποίησα ότι δεν σκεφτόμουν πώς να εφοδιαστώ με αλήθεια-αρχές για να κάνω καλά το καθήκον μου, αλλά, αντ’ αυτού, με απασχολούσε η περηφάνια μου, η θέση μου και το αν ξεχώριζα μέσα στην ομάδα. Όταν αξιολογούσαμε μαζί τα κηρύγματα και έβλεπα την Τσινγκ Μινγκ να προοδεύει πιο γρήγορα από μένα, ένιωσα να αντιμετωπίζω μια κρίση. Φοβόμουν διαρκώς ότι η Τσινγκ Μινγκ θα με ξεπερνούσε και θα μ’ άφηνε στον πάτο. Όταν είδα ότι εγώ ακόμα το σκεφτόμουν ενώ η Τσινγκ Μινγκ ήδη εξέφραζε τις απόψεις της και κέρδιζε την έγκριση της Γιου Σιν, ένιωσα τόσο κατώτερη που ήθελα να δραπετεύσω από αυτήν την κατάσταση, ενώ μέχρι που μετάνιωνα που είχα αναλάβει αυτό το κειμενικό καθήκον. Όλες μου οι σκέψεις είχαν να κάνουν με την περηφάνια και τη θέση, και δεν είχα ίχνος ειλικρίνειας απέναντι στον Θεό. Ο Θεός με είχε εξυψώσει ώστε να επωμιστώ ένα τόσο σημαντικό καθήκον, κι εγώ θα έπρεπε να μελετήσω ευσυνείδητα και να κατανοήσω τις αρχές το συντομότερο δυνατό, ώστε να επιλέγω κηρύγματα με αξία για να δώσω μαρτυρία στον Θεό. Μόνο τότε θα μπορούσα να ικανοποιήσω τον Θεό. Επειδή, όμως, είχα λάθος κίνητρα στο καθήκον μου και δεν είχα σωστές προθέσεις, δεν μπορούσα να λάβω την ηγεσία και την καθοδήγηση του Θεού. Τόσον καιρό, δεν είχα σημειώσει καμία πρόοδο. Όχι μόνο είχα υποστεί απώλειες στη ζωή μου, αλλά είχε καθυστερήσει και το έργο της εκκλησίας. Αν συνέχιζα να επικεντρώνομαι στην περηφάνια και τη θέση, χωρίς να ασχολούμαι με τις ανειλημμένες ευθύνες μου, θα έχανα το καθήκον μου. Καθώς τα αναλογιζόμουν αυτά, ένιωσα ένα αίσθημα φόβου, κι έτσι προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσφέρω μια προσευχή μετάνοιας: «Θεέ μου, δεν ασχολήθηκα με τις ανειλημμένες ευθύνες μου και διαρκώς επιδίωκα τη φήμη και τη θέση, προκαλώντας Σου αηδία. Θεέ μου, δεν θέλω πια να συνεχίσω να ακολουθώ αυτό το λάθος μονοπάτι, είμαι διατεθειμένη να κάνω στο μέλλον το καθήκον μου πατώντας γερά στη γη, και Σου ζητώ να εξετάσεις εξονυχιστικά την καρδιά μου».

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όταν κάποιος έχει μια γνώμη ή κάποια διαφώτιση και τη μοιράζεται μαζί σου κατά τη συναναστροφή, ή κάτι εφαρμόζεται στην πράξη σύμφωνα με τις δικές του αρχές κι εσύ βλέπεις ότι το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, δεν κερδίζεις κάτι έτσι; Αυτό είναι να σου δείχνουν εύνοια. Η συνεργασία ανάμεσα σε αδελφούς και αδελφές είναι μια διαδικασία αντιστάθμισης των αδυναμιών του ενός με τις δυνάμεις του άλλου. Χρησιμοποιείς τις δυνάμεις σου για να αντισταθμίσεις τα ελαττώματα των άλλων και οι άλλοι χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να αναπληρώσουν τις δικές σου ανεπάρκειες. Αυτό σημαίνει να αντισταθμίζει κανείς τις αδυναμίες του με τις δυνάμεις των άλλων και οι άνθρωποι να συνεργάζονται αρμονικά. Μόνο αν οι άνθρωποι συνεργάζονται αρμονικά μπορούν να ευλογηθούν ενώπιον του Θεού και, όσο περισσότερο βιώνουν αυτά τα πράγματα, τόσο περισσότερη πραγματικότητα αποκτούν, και όσο περισσότερο βαδίζουν στο μονοπάτι τους, τόσο πιο φωτεινό γίνεται αυτό κι εκείνοι αισθάνονται ολοένα και πιο ήρεμοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Περί αρμονικής συνεργασίας). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα την καρδιά μου πιο φωτεινή. Κατάλαβα ότι η διευθέτηση του Θεού να συνεργαστώ με την Τσινγκ Μινγκ αντανακλούσε την πρόθεσή Του. Η Τσινγκ Μινγκ είχε κηρύξει το ευαγγέλιο στο παρελθόν και είχε καλή κατανόηση των κοινών θρησκευτικών αντιλήψεων, οπότε, όταν ανέφερε τα θέματα που εντόπιζε, αυτό συμπλήρωνε τέλεια τις ελλείψεις μου, βοηθώντας με να κατανοήσω και να συλλάβω γρήγορα τις αντιλήψεις και τις καταστάσεις των θρησκευόμενων ανθρώπων. Δεν ήταν μεγάλο κέρδος για μένα αυτό; Αφού κατανόησα την πρόθεση του Θεού, ένιωσα μια κάποια ανακούφιση. Στις επόμενες αξιολογήσεις των κηρυγμάτων που κάναμε, σταμάτησα να συγκρίνομαι διαρκώς με την Τσινγκ Μινγκ και, αντ’ αυτού, άκουγα πρώτα τη δική της γνώμη για θέματα που δεν μπορούσα εγώ να διακρίνω και, με αυτόν τον τρόπο άσκησης, δεν με περιόριζαν πια οι ανησυχίες για την περηφάνια μου. Μέσα από ένα διάστημα άσκησης, σημείωσα κάποια πρόοδο και ένιωσα πιο ήρεμη και απελευθερωμένη στο καθήκον μου.

Μετά από λίγο καιρό, ήρθε στην ομάδα μας μια άλλη αδελφή, η Φανγκ Χουά. Η Φανγκ Χουά πίστευε πολύ καιρό στον Θεό και, όταν αξιολογούσαμε μαζί τα κηρύγματα, η Φανγκ Χουά μπορούσε να εντοπίζει γρήγορα τα προβλήματα των κηρυγμάτων και να τα εκφράζει λογικά και πειστικά. Στο μεταξύ, εγώ απλώς καθόμουν στην άκρη, νιώθοντας ότι δεν μπορούσα να συνεισφέρω. Η καρδιά μου ήταν σε αναβρασμό και δεν ένιωθα καθόλου άνετα. Σιγά σιγά, διαπίστωσα ότι οι συνεργάτιδες αδελφές μου είχαν σε μεγάλη εκτίμηση τη Φανγκ Χουά. Αναζητούσαν την καθοδήγησή της όποτε συναντούσαν κάτι που δεν καταλάβαιναν, κι εγώ ένιωθα ένα αμυδρό αίσθημα δυσφορίας στην καρδιά μου, καθώς σκεφτόμουν: «Η Φανγκ Χουά είναι καλύτερη από μένα από κάθε άποψη. Άρα, δεν είμαι πάλι η κατώτερη στην ομάδα;» Δύο από τις αδελφές μου πρόσεξαν τη λανθασμένη κατάστασή μου και χρησιμοποίησαν τα λόγια του Θεού για να με βοηθήσουν, αλλά εγώ δεν τις άκουγα και συνέχισα να ζω σε κατάσταση αρνητικότητας και αντίστασης. Στις αξιολογήσεις των κηρυγμάτων, δεν μπορούσα να διακρίνω τα προβλήματα. Έλεγα μέσα μου: «Έχω χαμηλό επίπεδο και δεν μπορώ να συνεισφέρω και πολλά στην ομάδα. Καλύτερα να μείνω στη γωνιά μου και να αποφύγω την επαφή με τον οποιονδήποτε για να γλιτώσω το ρεζιλίκι». Τη νύχτα, στριφογύριζα συνέχεια, δεν μ’ έπιανε ύπνος, υπέφερα και βασανιζόμουν. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα επιτέλους ότι όσα θεωρούσα πολύτιμα —η περηφάνια και η θέση και ο θαυμασμός των άλλων— ήταν όλα τους κούφια και χωρίς αξία και ότι δεν μπορούσαν να ανακουφίσουν στο παραμικρό τον πόνο της ψυχής μου. Νοσταλγούσα πολύ τις μέρες όπου είχα την παρουσία του Θεού, γιατί ένιωθα στην ψυχή μου μια γαλήνη και χαρά που δεν θα άλλαζα με τίποτε άλλο. Ένιωθα μόνο μίσος για την επαναστατικότητά μου και την ανικανότητά μου να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου και να κάνω πράξη την αλήθεια. Για το γεγονός ότι ο Θεός με απεχθανόταν και με άφηνε στο σκοτάδι έφταιγα εγώ και κανείς άλλος. Μέσα στον πόνο μου, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, ξέρω ότι το μονοπάτι που ακολουθώ είναι λάθος. Διαρκώς επιδιώκω τη φήμη και τη θέση για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Δεν θέλω να με ξεγελάει άλλο πια ο Σατανάς έτσι. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να επαναστατήσω ενάντια στη διεφθαρμένη διάθεσή μου». Το επόμενο πρωί, ανοίχτηκα σχετικά με την κατάστασή μου σε μία από τις συνεργάτιδες αδελφές μου. Μου είπε εκείνη: «Το θέμα σου δεν είναι το χαμηλό σου επίπεδο. Είναι ότι βαδίζεις σε λάθος μονοπάτι. Συνέχεια επιδιώκεις τη φήμη και τη θέση και συγκρίνεσαι με τους άλλους». Η αδελφή συναναστράφηκε, επίσης, για τα βιώματά της και βρήκε ένα χωρίο των λόγων του Θεού για να με βοηθήσει. Διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νομίζουν πως είναι τέλειοι, διακεκριμένοι, πολύ ευγενείς ή πολύ ξεχωριστοί απ’ τους άλλους· όλα αυτά τα προκαλεί η αλαζονική διάθεση και η άγνοια του ανθρώπου. Όταν κανείς θεωρεί πάντα ότι είναι ξεχωριστός, αυτό οφείλεται σε μια αλαζονική διάθεση· το να μην μπορεί ποτέ να αποδεχτεί τις ελλείψεις του ούτε και να αντιμετωπίσει τα λάθη και τις αποτυχίες του οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να είναι ανώτεροι απ’ αυτόν ή καλύτεροι απ’ αυτόν οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει τα προτερήματα των άλλων να προσπεράσουν ή να ξεπεράσουν τα δικά του προέρχεται από αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να έχουν καλύτερες σκέψεις, προτάσεις και απόψεις από τον ίδιο και, όταν ανακαλύπτει ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι, να γίνεται αρνητικός, να μη θέλει να μιλήσει, να αισθάνεται άγχος και απόγνωση και να αναστατώνεται, όλα αυτά οφείλονται σε αλαζονική διάθεση. Μια αλαζονική διάθεση μπορεί να σε κάνει ανίκανο να αποδεχτείς τις διορθώσεις των άλλων στην προσπάθειά σου να προστατεύσεις την περηφάνια σου, ανίκανο να αντιμετωπίσεις τις ελλείψεις σου, αλλά και ανίκανο να αποδεχτείς τις αποτυχίες και τα λάθη σου. Ακόμη χειρότερα, όταν κάποιος είναι καλύτερος από σένα, αυτό μπορεί να φέρει μίσος και ζήλια στην καρδιά σου και να σε κάνει να νιώσεις περιορισμένος, μέχρι και να μη θέλεις να κάνεις το καθήκον σου και να το κάνεις επιπόλαια. Μια αλαζονική διάθεση μπορεί να γίνει η αιτία να γεννηθούν μέσα σου τέτοιου είδους συμπεριφορές και πρακτικές» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, κατάλαβα επιτέλους γιατί, κάθε φορά που αλληλεπιδρούσα με ανθρώπους που είχαν καλύτερο επίπεδο από μένα, κατέληγα να βυθίζομαι σε μια αρνητική κατάσταση και ακόμη και να θέλω να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να προδώσω τον Θεό. Έφταιγε η υπερβολικά αλαζονική φύση μου και το ότι διαρκώς επιδίωκα να ξεχωρίζω ανάμεσα στους άλλους. Μόλις έβλεπα άλλους που ήταν πιο δυνατοί ή είχαν καλύτερο επίπεδο από μένα και ένιωθα ότι δεν μπορούσα πια να ξεχωρίζω ανάμεσά τους, ένιωθα ανεπαρκής, έπεφτα σε κατάσταση αρνητικότητας και οριοθετούσα τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα, το επίπεδο του καθενός, είτε είναι υψηλό είτε χαμηλό, ορίζεται από τον Θεό. Καθώς συγκρινόμουν διαρκώς με τους άλλους και ένιωθα αρνητικότητα όταν υστερούσα, αντιστεκόμουν στον Θεό και δεν υποτασσόμουν στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του, έτσι δεν είναι; Είδα πόσο αληθινά αλαζονική είχα υπάρξει!

Αργότερα, στοχάστηκα κι άλλο και αναρωτήθηκα: «Γιατί, παρόλο που θέλω να κάνω καλά το καθήκον μου, δεν παύω να αναζητώ διαρκώς την περηφάνια και τη θέση;» Συνέχισα να αναζητώ την αλήθεια για να το επιλύσω αυτό. Στη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα το ακόλουθο χωρίο των λόγων του Θεού: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας· το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους εκτιμά ούτε τους ακολουθεί, τότε απογοητεύονται πολύ, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και λένε στον εαυτό τους: “Μια τέτοια πίστη στον θεό είναι αποτυχία; Δεν έχω χάσει κάθε ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους υποστηρίζουν όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι εκτιμούν πολύ τη φήμη και τη θέση. Με όποιον κι αν βρίσκονται και όποιο καθήκον κι αν κάνουν στον οίκο του Θεού, διαρκώς σκέφτονται τη φήμη και τη θέση τους. Αντιμετωπίζουν τη φήμη και τη θέση σαν τον στόχο της επιδίωξής τους, ακόμη και σαν τη ζωή τους. Όταν δεν έχουν τον θαυμασμό ή τον σεβασμό των άλλων και χάσουν τη θέση τους στην καρδιά των άλλων, χάνουν το κίνητρό τους για να κάνουν τα καθήκοντά τους. Βλέποντας τον εαυτό μου υπό αυτό το πρίσμα, είδα ότι η συμπεριφορά μου και το μονοπάτι που είχα πάρει ήταν ακριβώς σαν των αντίχριστων. Καθώς σκεφτόμουν το παρελθόν, είδα ότι, με όποιον κι αν ήμουν, οι σκέψεις μου δεν αφορούσαν ποτέ το πώς να κάνω καλά το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά, και ότι νοιαζόμουν μόνο για το αν μπορούσα να κερδίσω τον θαυμασμό των ανθρώπων και αν είχα καλή εικόνα και παρουσία στην καρδιά των άλλων. Όταν δεν ικανοποιούνταν η επιθυμία μου για περηφάνια και θέση και ένιωθα ότι δεν είχα τον τελευταίο λόγο ή ότι δεν ξεχώριζα μέσα σε μια ομάδα, γινόμουν αρνητική και παθητική και έχανα το κίνητρό μου να κάνω το καθήκον μου, ενώ μου περνούσε από το μυαλό ακόμη και να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να προδώσω τον Θεό. Όταν έκανα καθήκοντα ποτίσματος, όποια θέματα κι αν συζητιούνταν, τις περισσότερες φορές όλοι υιοθετούσαν τις απόψεις και τις προτάσεις μου, οπότε εγώ ένιωθα ότι ξεχώριζα και είχα τον τελευταίο λόγο, και ικανοποιούνταν η ματαιοδοξία μου. Έτσι, έγινα πολύ ενεργητική στο καθήκον μου και, όση πίεση κι αν υπήρχε από το έργο, δεν παραπονιόμουν ποτέ. Από τότε, όμως, που ξεκίνησα τις αξιολογήσεις των κηρυγμάτων, είδα ότι όλες οι συνεργάτιδες αδελφές μου ήταν καλύτερες από μένα και ένιωθα ότι είχα γίνει η χειρότερη στην ομάδα. Κατά συνέπεια, η επιθυμία μου για περηφάνια και θέση δεν ικανοποιούνταν, οπότε έχασα το κίνητρό μου να κάνω το καθήκον μου και ήθελα να παρατήσω το συγκεκριμένο καθήκον. Διαρκώς επιδίωκα τη φήμη και τη θέση, και βάδιζα στο λάθος μονοπάτι. «Ο άνθρωπος αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα». «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». «Καλύτερα να είσαι ένα μεγάλο ψάρι σε μια μικρή λίμνη». Αυτές οι σατανικές αρχές επιβίωσης είχαν ριζώσει βαθιά στην καρδιά μου, και αντιμετώπιζα την περηφάνια και τη θέση σαν τον στόχο της επιδίωξής μου, ενώ θεωρούσα αυτά τα πράγματα πολύτιμα σαν τη ζωή μου. Χωρίς τον θαυμασμό των ανθρώπων, ένιωθα ότι μου είχαν στερήσει τη ζωή μου. Ήξερα πολύ καθαρά μέσα μου ότι η αξιολόγηση των κηρυγμάτων ήταν σημαντική εργασία για την εκκλησία, αλλά δεν έκανα αυτό το καθήκον με την καρδιά μου. Στις σκέψεις μου είχα μόνο τη φήμη και τη θέση μου, με αποτέλεσμα, όταν αξιολογούσα τα κηρύγματα, να μην μπορώ να διακρίνω τα προβλήματα και να μη φέρνω κανένα αποτέλεσμα στο καθήκον μου. Κάνοντας έτσι το καθήκον μου σίγουρα προκαλούσα αηδία στον Θεό. Καθώς αναλογιζόμουν αυτά τα πράγματα, η απαθής καρδιά μου άρχισε να νιώθει κάτι. Ένιωσα κάποιο φόβο στην καρδιά μου και, επιπλέον, ένιωσα ένα αίσθημα ενοχής και χρέους. Προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, Σ’ ευχαριστώ που με εξέθεσες και με έκρινες μέσα από τα λόγια Σου, ώστε να αναγνωρίσω το λανθασμένο μονοπάτι που ακολουθώ. Αυτή είναι η σωτηρία Σου για μένα. Θεέ μου, δεν επιθυμώ να επιδιώκω πια αυτά τα άχρηστα πράγματα. Είμαι διατεθειμένη να μετανοήσω ενώπιόν Σου και, από εδώ και στο εξής, θα κάνω το καθήκον μου πατώντας γερά στη γη για να επανορθώσω τις παραβάσεις μου».

Στη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατάλαβα τις προθέσεις Του και τις απαιτήσεις που έχει από τους ανθρώπους. Ο Θεός λέει: «Αν ο Θεός σε έκανε ανόητο, τότε έχει νόημα η ανοησία σου· αν σε έκανε έξυπνο, τότε έχει νόημα η εξυπνάδα σου. Ό,τι ταλέντα κι αν σου δίνει ο Θεός, όποια κι αν είναι τα προτερήματά σου, όσο υψηλό δείκτη ευφυΐας κι αν έχεις, όλα έχουν κάποιον σκοπό για τον Θεό. Όλα αυτά τα έχει προκαθορίσει ο Θεός. Ο Θεός προκαθόρισε εδώ και πολύ καιρό τον ρόλο που παίζεις στη ζωή σου και το καθήκον που κάνεις. Κάποιοι άνθρωποι βλέπουν ότι άλλοι έχουν προτερήματα τα οποία οι ίδιοι δεν έχουν και δυσαρεστούνται. Θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα και να μάθουν περισσότερα πράγματα, να δουν περισσότερα πράγματα και να γίνουν πιο επιμελείς. Αλλά υπάρχει ένα όριο στο τι μπορεί να πετύχουν με την επιμέλειά τους· δεν μπορούν να ξεπεράσουν εκείνους που έχουν χαρίσματα και εξειδίκευση. Όσο κι αν πολεμάς, είναι μάταιο. Ο Θεός έχει προκαθορίσει τι θα γίνεις και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις. Σε ό,τι είσαι καλός, εκεί πρέπει να προσπαθείς. Όποιο καθήκον σού ταιριάζει, αυτό να εκτελείς. Μην προσπαθήσεις να αφοσιωθείς με το ζόρι σε τομείς που δεν εμπίπτουν στις δεξιότητές σου και μη φθονείς τους άλλους. Καθένας έχει τη λειτουργία του. Μη νομίζεις ότι μπορείς να τα κάνεις όλα καλά, ή ότι είσαι πιο τέλειος ή καλύτερος απ’ τους άλλους, μη θες πάντοτε να αντικαταστήσεις τους άλλους και να προβάλεις τον εαυτό σου. Αυτή είναι μια διεφθαρμένη διάθεση. Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε καλά και ότι δεν έχουν καθόλου δεξιότητες. Αν ισχύει αυτό, τότε οφείλεις να ακούς και να υποτάσσεσαι προσγειωμένα. Κάνε αυτό που μπορείς και κάνε το καλά, με όλη σου τη δύναμη. Αυτό αρκεί, θα ικανοποιήσει τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το επίπεδο που έχω έχει προκαθοριστεί από τον Θεό, ότι πρέπει να βάλω τα δυνατά μου για να κάνω τα καθήκοντά μου σύμφωνα με το επίπεδό μου, και ότι αυτό ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού. Επειδή, όμως, οι απόψεις μου για το τι έπρεπε να επιδιώκω ήταν εσφαλμένες, πάντα είχα τις δικές μου φιλοδοξίες και επιθυμίες. Όποτε έβλεπα κάποιους με καλύτερο επίπεδο από το δικό μου, ένιωθα δυσαρέσκεια και συγκρινόμουν διαρκώς μ’ εκείνους, ήθελα διαρκώς να τους ξεπεράσω και να κερδίσω τον θαυμασμό των ανθρώπων. Δεν υποτασσόμουν σε όσα ορίζει ο Θεός και ήθελα πάντα να υπερβώ την κυριαρχία του Θεού. Δεν εναντιωνόμουν έτσι στον Θεό; Ταυτόχρονα, κατάλαβα επίσης ότι ο Θεός δεν κοιτάζει αν το επίπεδο κάποιου είναι καλό ή κακό, αλλά, αντ’ αυτού, κοιτάζει τη στάση κάθε ανθρώπου απέναντι στα καθήκοντά του, αν έχει αίσθημα ευθύνης και αν μπορεί να κάνει τα καθήκοντά του σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αν ένας άνθρωπος έχει χαμηλό επίπεδο, εντούτοις μπορεί να ακούει, να υποτάσσεται και να κάνει τα καθήκοντά του πατώντας γερά στη γη σύμφωνα με τις αρχές, τότε μπορεί και πάλι να λάβει την έγκριση του Θεού. Κάποιοι άνθρωποι έχουν καλό επίπεδο και καταλαβαίνουν γρήγορα τα πράγματα, αλλά, όταν κάνουν τα καθήκοντά τους, είναι πάντοτε ύπουλοι, ενεργούν επιπόλαια και λουφάρουν. Δεν δείχνουν κανένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στα καθήκοντά τους, και ο Θεός απεχθάνεται τέτοιους ανθρώπους. Στο εξής, όποιο κι αν ήταν το επίπεδο των ανθρώπων γύρω μου, δεν μπορούσα να συγκρίνομαι με τους άλλους, καθώς ο Θεός έχει δώσει σε κάθε άνθρωπο διαφορετικό επίπεδο και έχει διαφορετικές απαιτήσεις από τον καθένα. Το επίπεδό μου μπορεί να ήταν κάπως υποδεέστερο, αλλά μπορούσα να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα γινόταν σύμφωνα με το επίπεδό μου και να συνεργάζομαι αρμονικά με όλους. Μόνο τότε θα μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου με γαλήνη και σιγουριά. Μέσα από την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, η κατάστασή μου σταδιακά βελτιώθηκε και ένιωθα πιο ήσυχη και απελευθερωμένη. Από τότε και μετά, έκανα τα καθήκοντά μου με την καρδιά μου και, μετά από λίγο καιρό, άρχισα να φέρνω κάποια αποτελέσματα στα καθήκοντά μου. Ευχαρίστησα τον Θεό στην καρδιά μου.

Αργότερα, με επέλεξαν για ιεροκήρυκα. Όταν είδα ότι οι συνεργάτιδες αδελφές μου ήταν νεότερες και είχαν καλύτερο επίπεδο από εμένα, ένιωσα κάποια πίεση. Συγκεκριμένα, όταν συναναστρεφόμασταν και υλοποιούσαμε μαζί έργο, έβλεπα ότι οι συνεργάτιδες αδελφές μου συναναστρέφονταν σχετικά με την αλήθεια ξεκάθαρα, οπότε οι άνθρωποι εύκολα την καταλάβαιναν. Συγκριτικά, η δική μου έκφραση δεν ήταν τόσο καθαρή ή περιεκτική, και άρχισα να οριοθετώ τον εαυτό μου και να σκέφτομαι: «Με το δικό μου επίπεδο, θα μπορώ να κάνω καλά αυτό το καθήκον;» Σ’ αυτό το σημείο, συνειδητοποίησα ότι πάλι η κατάστασή μου ήταν λάθος, και προσευχήθηκα σιωπηλά μέσα μου: «Θεέ μου, δεν θέλω πια να συγκρίνομαι με τους άλλους και δεν θέλω να παραμένω στη διεφθαρμένη κατάστασή μου και να επιτρέπω να με ξεγελάει ο Σατανάς. Σε παρακαλώ, προστάτευσέ με». Διάβασα ότι τα λόγια του Θεού λένε: «Όταν οι άνθρωποι μπορούν να προσεγγίσουν ορθολογικά το επίπεδό τους κι έπειτα να προσδιορίσουν με ακρίβεια τη θέση τους, ενεργώντας προσγειωμένα ως δημιουργημένα όντα που θέλει ο Θεός, κάνοντας σωστά αυτό που πρέπει να κάνουν με βάση το έμφυτο επίπεδό τους και προσφέροντας την αφοσίωσή τους και όλη τους την προσπάθεια, καταφέρνουν να ικανοποιήσουν τον Θεό» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου έγινε πιο φωτεινή. Το επίπεδο που έχω το έχει προκαθορίσει ο Θεός και όφειλα να το δω αυτό σωστά και να αναγνωρίσω τη δική μου θέση. Ο Θεός έχει χαρίσει στον καθένα μας διαφορετικό επίπεδο, ενώ και οι απαιτήσεις Του από εμάς είναι επίσης διαφορετικές. Όταν συνεργαζόμαστε στα καθήκοντά μας, οφείλουμε να συμπληρώνουμε ο ένας τα προτερήματα του άλλου και να αναπληρώνουμε ο ένας τις αδυναμίες του άλλου. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του προτερήματα που μπορεί να αξιοποιήσει, και μόνο αν βάλω τα δυνατά μου να συνεργαστώ μπορώ να εναρμονιστώ με τις προθέσεις του Θεού στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Αργότερα, όταν συνεργαζόμασταν στα καθήκοντά μας, όταν έβλεπα τις αδελφές μου να τα πηγαίνουν καλύτερα από εμένα, προσπαθούσα να μάθω από τα προτερήματά τους ώστε να αναπληρώσω τα δικά μου μειονεκτήματα και, με αυτόν τον τρόπο άσκησης, ένιωθα πολύ πιο ήρεμη και απελευθερωμένη. Μπόρεσα να αποκτήσω αυτήν την κατανόηση και είσοδο αποκλειστικά χάρη στα λόγια του Θεού.