Του Τσενγκτσιάν, Κίνα

Τον Οκτώβριο του 2022, έλαβα μαζί με τον Τζιάγκ Σιάγκ μια επιστολή από τον επικεφαλής. Μας ζητούσε να συνεργαστούμε για την επίβλεψη του έργου βίντεο. Χαρήκαμε και οι δύο πολύ όταν λάβαμε την επιστολή. Εκείνο το βράδυ, ο Τζιάγκ Σιάγκ πήγε πρώτος για ύπνο και εγώ παρατήρησα ότι η απάντησή μας στον επικεφαλής ήταν κάπως απλή, οπότε πρόσθεσα στο τέλος κάποιες δικές μου σκέψεις. Μετά από λίγο, ο Τζιάγκ Σιάγκ ξύπνησε και του είπα ότι είχα προσθέσει κάποια πράγματα. Προς έκπληξή μου, ο Τζιάγκ Σιάγκ με κατσάδιασε, είπε ότι συμπεριφερόμουν δικτατορικά και μου ζήτησε να αναλογιστώ τις προθέσεις μου. Ξαφνιάστηκα πολύ και σκέφτηκα: «Απλώς πρόσθεσα κάποιες δικές μου σκέψεις, δεν άλλαξα το αρχικό περιεχόμενο. Πώς συμπεριφερόμουν δικτατορικά; Πώς μου κάνεις κήρυγμα χωρίς να κατανοείς την κατάσταση;» Είπα μερικά λόγια για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Μετά απ’ αυτό, άρχισα να σκέφτομαι: «Μόλις έχουμε αρχίσει τη συνεργασία μας. Αν υπάρχει ένταση στη σχέση μας τώρα, πώς θα τα πάμε αργότερα;» Για να αποφύγω περαιτέρω συγκρούσεις, αποδέχτηκα τα σχόλιά του και άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Την επομένη, όταν ανοιγόμασταν κατά τη συναναστροφή, ο Τζιάγκ Σιάγκ μού ζήτησε να αναφέρω τα ζητήματά του. Επειδή με ρώτησε, επεσήμανα ότι συχνά μιλούσε αφ’ υψηλού και έκανε κήρυγμα στους άλλους. Το πρόσωπο του Τζανγ Σιάγκ συννέφιασε αμέσως. Είπε ότι δεν το είχε αυτό το ζήτημα. Όταν είδα ότι ήταν αδιάλλακτος και δεν ήταν πρόθυμος να δεχτεί αυτά που είχα πει, φοβήθηκα ότι αν συνέχιζα, θα δημιουργούσα ένταση στη σχέση μας, και γι’ αυτό απάντησα: «Ίσως δεν βλέπω καθαρά· αν νομίζεις ότι δεν το έχεις αυτό το ζήτημα, τότε ίσως κάνω λάθος». Μετά απ’ αυτό, άλλαξα θέμα και όταν είδα ότι το πρόσωπό του χαλάρωσε, ένιωσα ανακούφιση.

Στη συνέχεια, άρχισα να είμαι πιο προσεκτικός με τον Τζιάγκ Σιάγκ. Για να αποφύγω τη σύγκρουση μαζί του, όποτε συζητούσαμε για το έργο, συνήθως περίμενα να εκφράσει πρώτα εκείνος τη γνώμη του και αν η γνώμη του ήταν παρόμοια με τη δική μου, συμφωνούσα μαζί του. Αλλά αν οι απόψεις μας διέφεραν, προσπαθούσα να αναφέρω τη γνώμη μου όσο πιο διακριτικά μπορούσα και τον άφηνα να αποφασίσει. Αν δεν μπορούσε να κρίνει ποια άποψη ήταν σωστή, ρωτούσαμε τον επικεφαλής. Μια φορά, κάποιοι αδελφοί και αδελφές έγραψαν επιστολή στην οποία ρωτούσαν σχετικά με τις αρχές της δημιουργίας βίντεο. Παρατήρησα ότι σε ένα σημείο, η απάντηση που έδωσε ο Τζιάγκ Σιάγκ δεν ήταν και τόσο κατάλληλη, καθώς ήταν κάπως άκαμπτη. Ήξερα ότι η απάντησή του πιθανότατα θα παραπλανούσε τους άλλους, αλλά σκέφτηκα ότι αν το ανέφερα ευθέως, ο Τζιάγκ Σιάγκ πιθανότατα δεν θα ήθελε να με ακούσει, οπότε δεν ήθελα να το αναφέρω. Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι ο Θεός απαιτεί να είμαστε ειλικρινείς και να υποστηρίζουμε το έργο της εκκλησίας, γι’ αυτό και έθεσα το ζήτημα στον Τζιάγκ Σιάγκ. Όμως, εκείνος δεν αποδέχτηκε αυτά που έλεγα και βρήκε δικαιολογίες για να πει ότι είχε δίκιο. Παρόλο που τελικά συνειδητοποίησε ότι αυτό που είχε γράψει ήταν ακατάλληλο και συμφώνησε να με αφήσει να το διορθώσω, ένιωσα εξαντλημένος μετά τη διαφωνία. Σκέφτηκα: «Καλύτερα να μην είχα πει τίποτα. Αναφέροντας τέτοια πράγματα, μόνο διαφωνίες και αμηχανία έρχονται στην πορεία. Αν δεν πω τίποτα, θα τα πάμε όλοι καλά και θα αισθάνομαι πιο άνετα. Αργά ή γρήγορα, η διάθεσή του θα τον οδηγήσει σε αδιέξοδο και θα αποτύχει. Θα αφήσω τον Θεό να κανονίσει κάποια κατάσταση και να τον κλαδέψει αργότερα. Δεν πρόκειται να πάρω το ρίσκο και να τον προσβάλω». Λίγο αργότερα, επειδή τα των βίντεο των αδελφών συχνά είχαν αποκλίσεις, πρότεινα να αναλύσουμε τα προβλήματα και να μελετήσουμε τις αρχές μαζί. Ο Τζιάγκ Σιάγκ δυσαρεστήθηκε και είπε: «Αυτές οι αρχές είναι ήδη αρκετά ξεκάθαρες. Ο καθένας μπορεί να τις καταλάβει με μια ματιά. Γιατί πρέπει να τις μελετήσουμε;» Σκέφτηκα: «Τα προηγούμενα λάθη οφείλονταν στην αδιάφορή μας στάση απέναντι στις αρχές. Νομίζαμε ότι κατανοούσαμε τις αρχές, αλλά στην πραγματικότητα δεν τις αντιλαμβανόμασταν. Αν δεν τις μελετήσουμε σωστά ούτε τώρα, δεν κάνουμε ακριβώς το ίδιο όπως πριν; Αυτό δεν είναι σωστό. Αν δεν μελετήσουμε αυτές τις αρχές, θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε προβλήματα αρχής». Ήθελα, λοιπόν, να το αναφέρω αυτό στον Τζιάγκ Σιάγκ, αλλά εκεί που ετοιμαζόμουν να μιλήσω, δίστασα και σκέφτηκα: «Η θέση του Τζιάγκ Σιάγκ είναι ξεκάθαρη, δεν θέλει να μελετήσει. Αν δεν το αναφέρω ξανά, αν μη τι άλλο, θα διατηρήσουμε την ηρεμία. Αν συναναστραφώ μαζί του γι’ αυτό, θα μαλώσουμε πάλι». Σκέφτηκα πόσο άβολα ένιωθα για μέρες μετά από κάθε καυγά και δεν τόλμησα να το αναφέρω ξανά. Μετά από αυτό, σιγά-σιγά σταμάτησα να μελετώ τις αρχές. Επειδή οι αδελφοί και οι αδελφές δεν εισέρχονταν σωστά στις αρχές, οι αποκλίσεις στα βίντεο συνέχισαν και υπήρχε ελάχιστη βελτίωση.

Λίγο αργότερα, ο επικεφαλής ζήτησε από μένα κι άλλους αδελφούς και αδελφές να γράψουμε αξιολογήσεις για τον Τζιάγκ Σιάγκ. Όταν είδε ότι συνεχώς αδυνατούσε να συνεργαστεί και ότι αυτό επηρέαζε τα καθήκοντά του, τον απάλλαξε. Χάρηκα πολύ, γιατί επιτέλους δεν θα χρειαζόταν πλέον να συνεργαστώ με τον Τζιάγκ Σιάγκ. Αλλά την επόμενη μέρα, ο επικεφαλής είπε σε μια επιστολή ότι επειδή τα βίντεό μας για πολύ καιρό δεν παρήγαγαν αποτελέσματα, η ομάδα μας έπρεπε να διαλυθεί. Όταν το άκουσα αυτό, έμεινα έκπληκτος και σκέφτηκα: «Ούτε καν είχα βάλει τα δυνατά μου σε αυτό το καθήκον και τώρα τελείωσε κιόλας;» Τους τελευταίους μήνες συνεργαζόμουν με τον Τζιάγκ Σιάγκ χωρίς αρχές, παίζοντας τον ρόλο του ανθρωπάρεσκου και αποφεύγοντας τις συγκρούσεις σε σημείο που σπάνια εξέφραζα τις απόψεις μου, πόσο μάλλον να αφιερώσω την καρδιά και την ψυχή μου για να γίνει καλά το έργο. Τώρα, δεν ήμουν πλέον απαραίτητος γι’ αυτό το καθήκον και δεν είχα την ευκαιρία να επανορθώσω για τις παραβάσεις μου. Μόλις επέστρεψα σπίτι, έκανα αυτοκριτική. Διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να επιδιώξουν την αλήθεια και θέλουν να κάνουν πράξη την αλήθεια, αλλά πολλές φορές έχουν απλώς την αποφασιστικότητα και την επιθυμία να το κάνουν· μέσα τους, ωστόσο, η αλήθεια δεν έχει γίνει ζωή τους. Έτσι, όταν συναντάς πονηρές δυνάμεις που αναστατώνουν και υπονομεύουν το έργο της εκκλησίας —για παράδειγμα, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ψευδοεπικεφαλής που χειρίζονται ζητήματα παραβιάζοντας τις αρχές και δεν κάνουν αληθινό έργο ή με κακούς ανθρώπους και αντίχριστους που κάνουν κακό και διαταράσσουν το έργο της εκκλησίας και προκαλούν έτσι βλάβη στους εκλεκτούς του Θεού— δεν έχεις το θάρρος να υψώσεις το ανάστημά σου και να μιλήσεις. Γιατί δεν έχεις αυτό το θάρρος; Μήπως επειδή είσαι δειλός ή δεν έχεις ευφράδεια, ή μήπως δεν τολμάς να μιλήσεις επειδή δεν μπορείς να διακρίνεις τα πράγματα καθαρά; Δεν οφείλεται σε τίποτα από αυτά· είναι πρωτίστως η συνέπεια του ότι περιορίζεσαι από τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Μία από τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις είναι μια δόλια διάθεση: Όταν συμβαίνει κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι τα δικά σου συμφέροντα, οι συνέπειες των πράξεών σου και αν θα είναι επωφελείς για εσένα. Αυτή είναι μια δόλια διάθεση, έτσι δεν είναι; Μια άλλη είναι διάθεση εγωιστική και ποταπή. Σκέφτεσαι: “Τι σχέση έχει μ’ εμένα το ότι βλάπτουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού; Αφού δεν είμαι επικεφαλής, γιατί να αναμειχθώ; Δεν έχει καμία σχέση μ’ εμένα και δεν είναι δική μου ευθύνη”. Τέτοιες σκέψεις και λόγια δεν είναι κάτι που σκέφτεσαι σκόπιμα, αλλά παράγονται από εσένα ασυνείδητα —αυτές είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα ζήτημα. Αυτές οι διεφθαρμένες διαθέσεις κυβερνούν τις σκέψεις σου, δένουν τα χέρια και τα πόδια σου και ελέγχουν τι λες. Μέσα στην καρδιά σου, θέλεις να υψώσεις το ανάστημά σου και να μιλήσεις, αλλά έχεις ενδοιασμούς και, ακόμη κι αν μιλήσεις, μιλάς με περιστροφές και αφήνεις περιθώρια για να κάνεις ελιγμούς ή υπεκφεύγεις και απλώς δεν λες την αλήθεια. Οι άνθρωποι που έχουν διάκριση μπορούν να το δουν αυτό και, στην πραγματικότητα, ξέρεις κι εσύ μέσα στην καρδιά σου ότι δεν είπες όλα όσα έπρεπε, ότι δεν έφερες αποτελέσματα, ότι απλώς ενεργούσες τυπικά και ότι το πρόβλημα δεν λύθηκε. Δεν έχεις εκπληρώσει την ευθύνη σου, κι όμως λες θρασύτατα ότι την έχεις εκπληρώσει ή ισχυρίζεσαι ότι δεν έβλεπες τα πράγματα καθαρά εκείνη τη στιγμή. Συνάδουν αυτοί οι ισχυρισμοί με τα γεγονότα; Είναι αυτό που σκέφτεσαι πραγματικά; Δεν βρίσκεσαι εντελώς υπό τον έλεγχο των σατανικών διαθέσεών σου; Ακόμη κι αν κάποια από αυτά που λες συνάδουν με τα γεγονότα, σε καίρια σημεία και σε κρίσιμα ζητήματα λες ψέματα και εξαπατάς τους ανθρώπους. Αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι είσαι ψεύτης και κάποιος που ζει με βάση τις σατανικές διαθέσεις του. Όλα όσα λες και σκέφτεσαι περνούν από ένα νοητικό φίλτρο. Ως αποτέλεσμα, όλα όσα λες είναι αναλήθειες, κούφια λόγια και ψέματα —στην πραγματικότητα, είναι όλα αντίθετα με τα γεγονότα, λόγια που λέγονται για να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου χρησιμοποιώντας σοφιστείες, λόγια που είναι προς όφελός σου. Όταν έχεις παραπλανήσει τους πάντες και τους έχεις κάνει να σε πιστέψουν, νιώθεις ότι έχεις πετύχει τον σκοπό σου. Αυτός είναι ο τρόπος που μιλάς, και αντιπροσωπεύει επίσης τη διάθεσή σου. Βρίσκεσαι ολοκληρωτικά υπό τον έλεγχο των σατανικών διαθέσεών σου. Δεν έχεις καμία εξουσία πάνω σε αυτά που λες και κάνεις. Δεν μπορείς να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι ούτε να πεις την αλήθεια, ακόμη κι αν το θέλεις· δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, ακόμη κι αν το επιθυμείς· δεν μπορείς να εκπληρώσεις τις ευθύνες που σου αναλογούν, ακόμη κι αν θα το ήθελες. Όλα όσα λες, όλα όσα κάνεις και κάθε συμπεριφορά στην οποία επιδίδεσαι είναι εξαπάτηση, και είναι όλα επιπόλαια. Είσαι εντελώς δέσμιος των σατανικών διαθέσεών σου, υπό τον έλεγχό τους. Ακόμη κι αν θέλεις να αποδεχθείς και να κάνεις πράξη την αλήθεια, δεν είσαι κύριος του εαυτού σου. Σε ελέγχουν οι σατανικές διαθέσεις σου, κι έτσι ζεις με βάση αυτές τις διαθέσεις, και λες και κάνεις ό,τι θέλεις. Έχεις γίνει εξ ολοκλήρου μαριονέτα της διεφθαρμένης σάρκας· έχεις γίνει εργαλείο του Σατανά. Εκ των υστέρων, μετανιώνεις που ακολούθησες για άλλη μια φορά τη διεφθαρμένη σάρκα και αναρωτιέσαι πώς μπόρεσες να μην κάνεις πράξη την αλήθεια. Σκέφτεσαι: “Δεν μπορώ να υπερνικήσω μόνος μου τη σάρκα και πρέπει να προσευχηθώ στον Θεό. Δεν όρθωσα το ανάστημά μου για να σταματήσω όσους προκαλούσαν αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας και, τώρα, έχω βαριά τη συνείδησή μου. Πήρα την απόφαση ότι, όταν αυτό συμβεί ξανά, πρέπει να ορθώσω το ανάστημά μου και να κλαδεύσω όσους διαπράττουν αδικήματα από απερισκεψία κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους και προκαλούν αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, ώστε να συμπεριφερθούν φρόνιμα και να σταματήσουν να ενεργούν απερίσκεπτα”. Αφού βρίσκεις επιτέλους το κουράγιο να μιλήσεις, τρομάζεις και υποχωρείς μόλις ο άλλος θυμώσει και χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι. Είσαι σε θέση να αναλάβεις τα ηνία; Σε τι χρησιμεύουν η αποφασιστικότητα και η απόφαση που θα πάρεις; Είναι και οι δύο άχρηστες. […] Ποτέ δεν αναζητάς ούτε, βέβαια, κάνεις πράξη την αλήθεια. Απλώς προσεύχεσαι, εκφράζεις την αποφασιστικότητά σου, παίρνεις αποφάσεις και δίνεις υποσχέσεις συνεχώς μέσα στην καρδιά σου. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Συνεχίζεις να είσαι ανθρωπάρεσκος, δεν είσαι ανοιχτός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις, αδιαφορείς για τους πονηρούς ανθρώπους όταν τους συναντάς, δεν αντιδράς όταν κάποιος κάνει κάτι κακό ή δημιουργεί αναστάτωση και μένεις αμέτοχος όταν δεν επηρεάζεσαι εσύ προσωπικά. Σκέφτεσαι το εξής: “Δεν μιλώ για τίποτα που δεν με αφορά. Αδιαφορώ για τα πάντα ανεξαιρέτως, εφόσον δεν πλήττονται τα συμφέροντά μου, η ματαιοδοξία μου ή η εικόνα μου. Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός, γιατί το πουλί που βγάζει έξω το κεφάλι είναι αυτό που πυροβολείται. Δεν πρόκειται να κάνω καμία ανοησία!” Σε ελέγχουν πλήρως και συνεχώς οι διεφθαρμένες σου διαθέσεις: η μοχθηρία σου, η δολιότητά σου, η σκληρότητά σου και η αποστροφή σου προς την αλήθεια. Σου είναι πια πιο ανυπόφορες και από τη χρυσή στέκα που έσφιγγε το κεφάλι του Βασιλιά Πιθήκου. Είναι τόσο εξαντλητικό, τόσο αβάσταχτο να ζει κανείς υπό τον έλεγχο διεφθαρμένων διαθέσεων!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα το θάρρος να επισημάνω τα ζητήματα του Τζιάγκ Σιάγκ όχι εξαιτίας της αυταρχικής ή της αλαζονικής διάθεσής του, αλλά επειδή ήμουν πάντα έρμαιο της δόλιας και εγωιστικής φύσης μου. Σχεδόν κάθε φορά πριν μιλήσω, σκεφτόμουν πρώτα μην τυχόν προσβάλω τον Τζιάγκ Σιάγκ και μήπως πω κάτι που δεν θα του άρεσε. Ακόμη κι αν ήταν κάτι χρήσιμο για το έργο, δεν το έλεγα. Καθώς σκεφτόμουν την εποχή που άρχισα να δουλεύω με τον Τζιάγκ Σιάγκ, όταν είδα πως ήταν δύσκολο να συνεννοηθώ μαζί του, όρισα αμέσως μια αρχή για τον εαυτό μου: Να αποφύγω τις συγκρούσεις, να μην αναφέρω τα ζητήματά του και να διατηρήσω μια καλή σχέση. Όταν είδα ότι ένα σημείο στην απάντηση του Τζιάγκ Σιάγκ ήταν ακατάλληλο, έθεσα το ζήτημα κι αυτό οδήγησε σε διαφωνία, πράγμα που προκάλεσε αμηχανία στην επικοινωνία μας και με έπεισε ακόμα περισσότερο πως είναι σωστή η φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις που λέει ότι «Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα». Ένιωθα ότι έπρεπε να αποφύγω να πω οτιδήποτε θα μπορούσε να προσβάλει τον Τζιάγκ Σιάγκ. Αργότερα, όταν είδα την υπεροπτική του στάση απέναντι στη μελέτη των επαγγελμάτων και των αρχών, σαφώς και ήξερα ότι αυτό θα εμπόδιζε το έργο, αλλά για να αποφύγω τις συγκρούσεις, επέλεξα να κάνω πίσω. Ως αποτέλεσμα, επειδή οι αδελφοί και οι αδελφές δεν εισέρχονταν στις αρχές όταν έφτιαχναν βίντεο, μεγάλο μέρος του έργου πήγε χαμένο. Η αλληλεπίδρασή μου με τους ανθρώπους βασιζόταν σε μια δόλια και εγωιστική διάθεση, έκανα το παν για να αποφύγω να αντιμετωπίσω ή να προσβάλω οποιονδήποτε. Ναι μεν προστάτευα τις σχέσεις μου, αλλά δεν εκπλήρωνα καθόλου τις ευθύνες μου. Δεν υπενθύμιζα πράγματα στους άλλους όταν έπρεπε ούτε τηρούσα τις αρχές. Όλα αυτά έβλαψαν το έργο. Φαινόμουν καλός άνθρωπος, αλλά στην πραγματικότητα, αυτές οι «καλές» συμπεριφορές προέρχονταν από τη δόλια και εγωιστική διεφθαρμένη διάθεσή μου. Όλες αφορούσαν την προστασία των δικών μου συμφερόντων κι αυτό το απεχθάνεται ο Θεός.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού που αναλύουν το σατανικό δηλητήριο «Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα», τα οποία στόχευαν ακριβώς στο πρόβλημά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Υπάρχουν κάποιοι άλλοι τρόποι με τους οποίους η οικογένεια σε διαμορφώνει και σε επηρεάζει, όπως με το ρητό “Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα”. Τα μέλη της οικογένειάς σου σου διδάσκουν συχνά το εξής: “Να είσαι ευγενικός με τους άλλους, να μην τσακώνεσαι με κανέναν και να μη δημιουργείς εχθρούς. Αν δημιουργήσεις πάρα πολλούς εχθρούς, δεν θα μπορέσεις να εδραιωθείς στην κοινωνία, κι αν υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που σε μισούν και επιζητούν να σε βλάψουν, δεν θα είσαι ασφαλής —η οικογένειά σου και τα αγαπημένα σου πρόσωπα μπορεί ανά πάσα στιγμή να αντιμετωπίσουν απειλές, και μπορεί ακόμη και να συναντήσεις δυσκολίες και εμπόδια στην καριέρα και τη δουλειά σου. Γι’ αυτό πρέπει να μάθεις ότι ‘Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα’. Να είσαι ευγενικός με όλους, να μη χαλάς τις καλές σου σχέσεις μαζί τους, να μη λες πράγματα που δεν μπορείς αργότερα να πάρεις πίσω, να μην πληγώνεις την περηφάνια και να μην εκθέτεις τα ελαττώματα των άλλων. Να αποφεύγεις ή να πάψεις να λες πράγματα που δεν θέλουν να ακούσουν οι άλλοι. Κάνε μόνο κομπλιμέντα· ποτέ δεν βλάπτει να κάνεις κομπλιμέντα. Πρέπει να μάθεις να δείχνεις μακροθυμία και να συμβιβάζεσαι τόσο στα σημαντικά, όσο και στα μικρά ζητήματα, γιατί ‘Ο συμβιβασμός θα οδηγήσει στην ευκολότερη επίλυση μιας διαμάχης’”. Όπως βλέπεις, μερικές φορές η οικογένειά σου σου ενσταλάζει αυτές τις δύο ιδέες και απόψεις: Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να είσαι ευγενικός με τους άλλους· επιπλέον, πρέπει να δείχνεις μακροθυμία, να μη μιλάς απερίσκεπτα, κι αν έχεις κάτι να πεις, θα πρέπει να κρατάς το στόμα σου κλειστό μέχρι να πας σπίτι κι έπειτα να το πεις στην οικογένειά σου. Ή ακόμα καλύτερα, να μην το πεις ούτε καν στην οικογένειά σου, επειδή τα μυστικά πάντα διαρρέουν —μόλις διαρρεύσει αυτό που θα πεις, τα πράγματα δεν θα πάνε καλά για σένα. Για να εδραιωθούν και να επιβιώσουν σ’ αυτήν την κοινωνία, οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να δείχνουν μακροθυμία και να κρατούν ισορροπίες. Πρέπει να είσαι ύπουλος και πονηρός στα λόγια και τις πράξεις σου. Δεν μπορείς απλώς να λες ό,τι έχεις στο μυαλό σου. Αν απλώς πεις ό,τι έχεις στο μυαλό σου, αυτό είναι εντελώς ανόητο! […] Αυτού του είδους ο άνθρωπος είναι πάντα αρεστός σε κάποιους ανθρώπους στην εκκλησία, επειδή ποτέ δεν κάνει μεγάλα λάθη και δεν δείχνει ποτέ τα ελαττώματά του. Η άποψη που έχουν οι επικεφαλής της εκκλησίας, καθώς και οι αδελφοί και οι αδελφές, είναι ότι τα πηγαίνει μια χαρά με όλους. Κάνει το καθήκον του με τρόπο χλιαρό και όχι με σοβαρότητα. Εξωτερικά, είναι ιδιαίτερα υπάκουος και πειθήνιος, κάνοντας ακριβώς ό,τι του ζητείται. Ποτέ δεν πληγώνει τους άλλους με τα λόγια του ή όταν χειρίζεται ζητήματα, και ποτέ δεν εκμεταλλεύεται κανέναν. Ποτέ δεν κακολογεί τους άλλους και ποτέ δεν κρίνει τους ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους. Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει τι σκέφτεται για τους άλλους ή τι άποψη έχει γι’ αυτούς, και δεν φαίνεται να έχει καμία ειλικρίνεια όταν κάνει το καθήκον του. Μετά από προσεκτική εξέταση, νιώθεις ακόμη και ότι αυτού του είδους ο άνθρωπος είναι λίγο ύπουλος και δύσκολο να τον καταλάβεις, και ότι το να τον κρατήσεις στην εκκλησία για να κάνει το καθήκον του θα δημιουργούσε προβλήματα. Δεν είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς αυτού του είδους τον άνθρωπο; (Ναι.) […] Δεν έρχεται σε ρήξη με κανέναν. Αν κάποιος του πει κάτι που τον πληγώνει, ή αποκαλύψει μια διεφθαρμένη διάθεση και θίξει την αξιοπρέπειά του, τι σκέφτεται; “Θα δείξω μακροθυμία. Δεν θα έρθω σε ρήξη μαζί σου, αλλά θα έρθει η μέρα που θα γίνεις ρεζίλι!” Όταν αυτός ο άνθρωπος κάνει κάτι λάθος και γίνει ρεζίλι ή κλαδευτεί, χαίρεται κρυφά γι’ αυτό και γελάει μαζί του. Όταν υπάρχουν κακοί άνθρωποι και αντίχριστοι που προκαλούν αναστάτωση στην εκκλησία, δεν τους εκθέτει, αλλά απλώς περιμένει για να γελάσει με τους επικεφαλής και τους εργάτες και το έργο της εκκλησίας. Απλώς δεν αναλογίζεται τι προβλήματα έχει ο ίδιος. Δεν λέει τίποτα που θα μπορούσε να πληγώσει τους άλλους, και ακόμη κι αν μπορεί να δει καθαρά τις κακές πράξεις ή τα κακά έργα κάποιου, δεν το αποκαλύπτει αυτό. Αυτό που δείχνει είναι συχνά ένα ψεύτικο προσωπείο και τρόποι δράσης που δεν βασίζονται στις αλήθεια-αρχές. Κανείς δεν μπορεί να δει καθαρά την καρδιά του και κανείς δεν ξέρει τις αληθινές σκέψεις και απόψεις του. Άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι οι πιο ύπουλοι και δύσκολοι στην αντιμετώπιση. Ποια στάση τηρεί, λοιπόν, ο οίκος του Θεού απέναντι σε ανθρώπους σαν κι αυτούς; Αν μπορούν να βοηθηθούν, και τα προβλήματά τους μπορούν να λυθούν μέσω της συναναστροφής πάνω στην αλήθεια, αυτό είναι φυσικά ακόμα καλύτερο. Αν δεν αποδέχονται την αλήθεια, τότε μπορεί να τους επιτραπεί να παρέχουν υπηρεσία, εφόσον δεν προκαλούν διατάραξη ή αναστάτωση. Αν, αφού παρέχουν υπηρεσία για ένα διάστημα, είναι ικανοί ακόμη και να διαπράξουν κακό, και η υπηρεσία τους κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, τότε πρέπει να αποπεμφθούν ως κακοί άνθρωποι. Αυτή είναι η αρχή. Γιατί αντιμετωπίζονται μ’ αυτόν τον τρόπο; Επειδή άνθρωποι σαν κι αυτούς δεν αποδέχονται την αλήθεια στο ελάχιστο —είναι δύσπιστοι— δεν είναι καν αφοσιωμένοι στο να κάνουν το καθήκον τους και, όταν υπάρχουν κακοί άνθρωποι και αντίχριστοι που προκαλούν αναστάτωση στην εκκλησία, είναι ικανοί ακόμη και να παρακολουθούν άπραγοι και να γελούν με τους επικεφαλής και τους εργάτες. Τι ρόλο παίζουν; Δεν παίζουν τον ρόλο του Σατανά και των διαβόλων; (Ναι.) Όταν δείχνουν υπομονή προς τους αδελφούς και τις αδελφές τους, αυτό δεν συνιστά ούτε ειλικρινή ανεκτικότητα ούτε ειλικρινή αγάπη. Το κάνουν για να προστατεύσουν τον εαυτό τους και να μην προσελκύσουν εχθρούς ή κινδύνους. Δεν ανέχονται τους αδελφούς και τις αδελφές τους για να τους προστατεύσουν ούτε το κάνουν από αγάπη, πόσο μάλλον το κάνουν επειδή επιδιώκουν την αλήθεια και ασκούνται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Η στάση τους είναι εξ ολοκλήρου μια στάση που επικεντρώνεται στο να περιφέρονται άσκοπα και να παραπλανούν τους άλλους. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ισαποστάκηδες και φίδια κολοβά. Δεν τους αρέσει η αλήθεια και δεν την επιδιώκουν, αλλά απλώς περιφέρονται έτσι άσκοπα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, πληγώθηκα πολύ. Ήμουν ανθρωπάρεσκος για πολύ καιρό, κυρίως για να αποφύγω να κάνω εχθρούς και για να είναι λίγο πιο άνετη η ζωή μου. Ακολουθούσα τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, που έλεγαν ότι «Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα» και ότι «Ο συμβιβασμός κάνει πολύ πιο εύκολη την επίλυση μιας διαμάχης». Καθώς σκεφτόμουν το παρελθόν, θυμήθηκα ότι τέτοιες αλληλεπιδράσεις είχα από μικρός. Όταν αντιμετώπιζα άδικες καταστάσεις, για παράδειγμα, όταν μου έκλεβαν τα πράγματά μου οι συμμαθητές μου ή δανείζονταν χρήματα και δεν μου τα επέστρεφαν, προσπαθούσα να το συζητήσω μαζί τους, αλλά όταν έβλεπα τη σκληρή τους στάση ή τη δυσαρέσκειά τους απέναντί μου, τις περισσότερες φορές επέλεγα την ανοχή, για να μην κλιμακωθεί η σύγκρουση ή για να μην προκαλέσω προβλήματα στον εαυτό μου Ακόμη κι όταν βρήκα τον Θεό, οι αλληλεπιδράσεις μου παρέμειναν ίδιες. Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας μου με τον Τζιάγκ Σιάγκ, κάθε φορά που είχαμε διαφορετικές απόψεις ή τα λόγια του άγγιζαν ένα ευαίσθητο σημείο, για να αποφύγω τη σύγκρουση, χειριζόμουν αυτά τα ζητήματα με ανεκτικότητα, έλεγα όσο το δυνατόν λιγότερα και έμενα σιωπηλός όποτε μπορούσα. Η «ανεκτικότητά» μου δημιουργούσε την εντύπωση ότι δεν ήμουν μικροπρεπής ή εριστικός και ότι ήμουν επιεικής με τους άλλους, αλλά στην ουσία επρόκειτο για ανθρώπινη αυτοσυγκράτηση και προσποίηση για λόγους αυτοσυντήρησης. Μπορεί να ήμουν ανεκτικός, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήμουν καθόλου επιεικής, και ήμουν γεμάτος προκαταλήψεις και μνησικακία προς τους άλλους. Για παράδειγμα, όταν είδα τον Τζιάγκ Σιάγκ να ενεργεί με τη διεφθαρμένη του διάθεση και να διαταράσσει το έργο, δεν σκέφτηκα να τον εκθέσω, να τον σταματήσω, να του υπενθυμίσω ή να τον βοηθήσω. Απλώς περίμενα ήσυχα να αποτύχει και να βρεθεί σε αδιέξοδο. Έτσι, όταν ο Τζιάγκ Σιάγκ απαλλάχθηκε, χάρηκα και μάλιστα ευχήθηκα να είχε φύγει νωρίτερα. Ήμουν επίσης εντελώς ανεύθυνος στο έργο βίντεο, έδινα προτεραιότητα στη δική μου άνεση, απέφευγα τις συγκρούσεις και παρακολουθούσα παθητικά το έργο να ζημιώνεται χωρίς να ανησυχώ καθόλου. Ήμουν τόσο εγωιστής και ποταπός, χωρίς καθόλου αφοσίωση στον Θεό! Η μετάθεση στο καθήκον μου αυτήν τη φορά ήταν ο τρόπος του Θαού να μου κάνει μια υπενθύμιση και μια προειδοποίηση. Αν συνέχιζα να συμπεριφέρομαι και να ενεργώ σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να γίνω όλο και πιο εγωιστής και δόλιος, και μπορεί να εμπόδιζα το έργο της εκκλησίας και να αντιστεκόμουν στον Θεό ακόμη περισσότερο. Στο τέλος, θα με μισούσε και θα με απέκλειε ο Θεός.

Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα βρει ποτέ τις σωστές αρχές για να συνεργαστώ με τους άλλους, οπότε έψαξα να βρω λόγια του Θεού που σχετίζονται με αυτό το θέμα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τι είναι συνεργασία; Πρέπει να μπορείς να συζητάς τα πράγματα με τον άλλο και να εκφράζει ο καθένας τις απόψεις του και τη γνώμη του· πρέπει ο ένας να συμπληρώνει και να επιβλέπει τον άλλο και ν’ αναζητά από τον άλλο, να θέτει ερωτήσεις στον άλλο και να του υπενθυμίζει πράγματα. Αυτό σημαίνει να συνεργάζεται κανείς αρμονικά. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι χειρίστηκες κάτι όπως ήθελες και κάποιος είπε: “Το έκανες λάθος, εντελώς ενάντια στις αρχές. Γιατί το χειρίστηκες όπως ήθελες, χωρίς ν’ αναζητήσεις την αλήθεια;” Σ’ αυτό, εσύ απαντάς: “Έχεις δίκιο· χαίρομαι που μου το επισήμανες! Αν δεν το είχες κάνει, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές!” Αυτό σημαίνει να υπενθυμίζει ο ένας στον άλλο πράγματα. Τότε, τι σημαίνει να επιβλέπει ο ένας τον άλλο; Όλοι έχουν διεφθαρμένη διάθεση και μπορεί να κάνουν επιπόλαια το καθήκον τους, να διαφυλάσσουν μόνο τη θέση τους και την υπερηφάνεια τους και όχι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Τέτοιες καταστάσεις υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Αν μάθεις ότι κάποιος έχει ένα πρόβλημα, πρέπει να πάρεις την πρωτοβουλία να συναναστραφείς μαζί του, να του υπενθυμίσεις να κάνει το καθήκον του σύμφωνα με τις αρχές, και ταυτόχρονα να το θεωρήσεις αυτό προειδοποίηση για τον εαυτό σου. Έτσι είναι η αμοιβαία επίβλεψη. Σε τι εξυπηρετεί η αμοιβαία επίβλεψη; Στόχος της είναι να διαφυλάσσει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, καθώς και να εμποδίζει τους ανθρώπους να πάρουν τον λάθος δρόμο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η πραγματικά αρμονική συνεργασία δεν επιτυγχάνεται μέσω της ανεκτικότητας, αλλά με την άσκηση της αλήθειας και χτίζεται μέσω της αμοιβαίας ανεκτικότητας, της βοήθειας, των υπενθυμίσεων και της επίβλεψης μεταξύ των αδελφών. Όταν βλέπουμε μικρά λάθη ή μειονεκτήματα στους αδελφούς και τις αδελφές, πρέπει να είμαστε ανεκτικοί στα ζητήματά τους. Ωστόσο, αν τους δούμε να ενεργούν κατά των αρχών, πράγμα που θα εμπόδιζε ή θα αναστάτωνε το έργο της εκκλησίας, τότε πρέπει αμέσως να τους υπενθυμίσουμε και να τους σταματήσουμε, και δεν πρέπει απλώς να το ανεχόμαστε. Για παράδειγμα, όταν είδα ότι ο Τζιάγκ Σιάγκ δεν ήταν πρόθυμος να τους συγκεντρώσει όλους για να μελετήσουν τις αρχές και αρνιόταν πεισματικά ακόμη και μετά τη συναναστροφή μου, έπρεπε να είχα επισημάνει το πρόβλημά του εκείνη τη στιγμή. Αυτό μπορεί να έφερνε κάποια σύγκρουση εκείνη τη στιγμή, αλλά αν ήταν κάποιος που επιδίωκε την αλήθεια, θα ωφελούνταν και αυτός και το έργο της εκκλησίας. Ακόμη κι αν δεν με άκουγε, δεν έπρεπε να τα παρατήσω εύκολα. Αντ’ αυτού, έπρεπε να είχα επιμείνει, να συνεχίσω να του υπενθυμίζω, να τον κλαδεύω, να τον προειδοποιώ ή ακόμα και να τον καταγγείλω και να τον εκθέσω αν χρειαζόταν, προκειμένου να τηρήσω τις αρχές και να διαφυλάξω το έργο της εκκλησίας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα εκπλήρωνα την ευθύνη μου ως συνεργάτης. Στο παρελθόν απέτυχα επειδή βασιζόμουν στην ανοχή για να διατηρήσω επιφανειακή αρμονία και δεν εκπλήρωνα την ευθύνη μου να υπενθυμίζω ή να επιβλέπω τον συνάδελφό μου, ή να αναφέρω τα προβλήματα. Αυτό οδήγησε στην έλλειψη της γνήσιας ειλικρινούς επικοινωνίας και αμοιβαίας βοήθειας για πολύ καιρό και ως αποτέλεσμα, δεν υπήρχε πραγματική αρμονία στη συνεργασία μας. Αν είχα πει τα προβλήματα που είχα δει κατά τη συνεργασία μας για να τα συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις, και αν είχα κάνει εκείνο που θα ωφελούσε τους αδελφούς και τις αδελφές, αλλά και το έργο της εκκλησίας, το έργο βίντεο δεν θα είχε υποστεί τόσο μεγάλες απώλειες και θα είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου.

Αργότερα, με επέλεξαν ως επικεφαλής της εκκλησίας. Παρατήρησα ότι μαζί με τους συνεργάτες μου βιώναμε μια κατάσταση απομόνωσης στο έργο μας, ότι δεν εστιάζαμε στο να αποκτήσουμε ζωή-είσοδο και ότι σπάνια επικοινωνούσαμε για το έργο. Διαπίστωσα επίσης ότι η ιεροκήρυκας δεν μας βοηθούσε με το έργο της εκκλησίας και έκανε το καθήκον της πολύ παθητικά. Ήθελα να τα θέσω αυτά τα ζητήματα, αλλά εκεί που ετοιμαζόμουν να μιλήσω, δίστασα και σκέφτηκα: «Οι άνθρωποι γενικά δεν θέλουν να ακούν τέτοια πράγματα. Αν πω αυτό που σκέφτομαι, θα διαταραχθεί η αρμονία μεταξύ μας;» Αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσα να προστατεύσω τον εαυτό μου και πάλι, γι’ αυτό και προσευχήθηκα στον Θεό να διορθώσει την κατάστασή μου. Στη συνέχεια, διάβασα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Αυτού του είδους οι άνθρωποι, εφόσον δεν είναι εντελώς υποχθόνιοι και κακοί, αλλά έχουν απλώς κάποιες μικρές παραβάσεις και προβλήματα, θα πρέπει και πάλι να βοηθιούνται με αγάπη. Ασφαλώς, θα ήταν καλύτερο αν μπορούσες να αποδεχθείς την αλήθεια. Αν δεν αποδέχεσαι ποτέ την αλήθεια, αν μη τι άλλο θα πρέπει να μπορείς να αποφεύγεις να κάνεις κακό και να προκαλείς αναστάτωση, και επίσης να μπορείς να διαφυλάσσεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αν παρέχεις υπηρεσία με αυτόν τον τρόπο, τότε στο μέλλον, όταν ο Θεός καθορίσει τις εκβάσεις των ανθρώπων, η τιμωρία που θα λάβεις θα είναι μικρότερη. Αυτό είναι ήδη η χάρη του Θεού. Αν ασκηθείς με αυτόν τον τρόπο, δεν έχεις να χάσεις τίποτα και μπορείς να κερδίσεις τα πάντα, έτσι δεν είναι;» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (12)]. Από τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Στη ζωή μου δεν πρέπει να βασίζομαι στις φιλοσοφίες του Σατανά όταν αντιμετωπίζω καταστάσεις. Αντίθετα, πρέπει πρωτίστως να υποστηρίζω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να ελαχιστοποιώ τις παραβάσεις μου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, επεσήμανα τα λάθη που έκανε η ιεροκήρυκας στο καθήκον της. Η αδελφή δεν αντιστάθηκε. Αντίθετα, ανοίχτηκε και μας μίλησε για την κατάστασή της. Επίσης, έθεσα τα ζητήματα της συνεργασίας μεταξύ των συνεργατών και έκανα κάποιες προτάσεις. Οι αδελφές συνεργάτιδες έκαναν αυτοκριτική και γνώρισαν τον εαυτό τους, κι έπειτα, τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο. Συνειδητοποίησα ότι η πραγματική αρμονία στη συνεργασία είναι εφικτή μόνο αν ασκηθεί κανείς σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και αυτό προσφέρει μια βαθιά αίσθηση γαλήνης και σταθερότητας στις καρδιές μας.