Από της Λιανγκ Σιν, Κίνα

Το 2005, έγινα εξήντα οκτώ χρονών, και μια μέρα στις αρχές του Οκτωβρίου εκείνου του έτους, ένας φίλος μού κήρυξε το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού, βεβαιώθηκα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο ένας αληθινός Θεός που σώζει την ανθρωπότητα, και αποδέχτηκα το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Λιγότερο από έναν χρόνο αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, ο επικεφαλής μού ανέθεσε να διαχειριστώ τα βιβλία της εκκλησίας με τα λόγια του Θεού. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αφού ανέλαβα αυτό το καθήκον, πρέπει να είμαι επιμελής και υπεύθυνη. Δεν πρέπει να κάνω λάθη. Μόνο αν κάνω καλά το καθήκον μου, θα κερδίσω τη σωτηρία του Θεού». Στη συνέχεια, έκανα με όρεξη το καθήκον μου. Οργάνωνα και αριθμούσα όλα τα βιβλία, και κατέγραφα τα πάντα με σαφήνεια. Σκεφτόμουν: «Όσο αφιερώνομαι πλήρως στο καθήκον μου, ο επικεφαλής, οι αδελφοί και οι αδελφές θα είναι ευχαριστημένοι, αλλά και ο Θεός θα είναι σίγουρα ικανοποιημένος και θα με ευλογήσει». Με έκανε πολύ χαρούμενη η σκέψη ότι θα λάβω ευλογίες και θα σωθώ στο μέλλον. Δύο χρόνια αργότερα, ο επικεφαλής μού ανέθεσε την παράδοση βιβλίων και επιστολών σε δύο κοντινές εκκλησίες. Αν και αυτό το καθήκον ήταν κάπως κουραστικό για κάποια της ηλικίας μου, σκέφτηκα ότι θα μου επέτρεπε να ικανοποιήσω τον Θεό και να κερδίσω τις ευλογίες Του. Κυρίως σκέφτηκα την ομορφιά της βασιλείας στο μέλλον, κι ένιωσα ιδιαίτερη χαρά, οπότε δεν παραπονιόμουν, ακόμα κι όταν ήμουν κουρασμένη.

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το 2024, και έφτασα στην προχωρημένη ηλικία των ογδόντα επτά. Η υγεία μου εξασθενούσε χρόνο με τον χρόνο, και υπέφερα από διάφορες παθήσεις, όπως πρόωρες κοιλιακές συσπάσεις, υπερλιπιδαιμία, υψηλή πίεση και ζάχαρο, και τρία χρόνια νωρίτερα, εμφάνισα εκφυλιστική δισκοπάθεια, που όποτε ήταν σε έξαρση, πονούσα χαμηλά στην πλάτη τόσο πολύ που δεν μπορούσα να σηκωθώ όρθια, και κάθε κίνηση μού προκαλούσε αφόρητο πόνο. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτές οι παθήσεις δεν με έριξαν ψυχολογικά αφού δεν με εμπόδιζαν να κάνω το καθήκον μου και δεν επηρέαζαν την επιδίωξή μου να σωθώ μέσα από την πίστη μου στον Θεό. Αυτό που με πονούσε περισσότερο ήταν ότι είχα κουφαθεί και στα δύο αυτιά. Δεν μπορούσα να ακούσω καθόλου ούτε κανονικές συζητήσεις με συγγενείς μου. Αναγκάζονταν να μου φωνάζουν στο αυτί για να ακούσω έστω και λίγο. Η οικογένειά μου μου αγόρασε πολλά διαφορετικά ακουστικά βαρηκοΐας, αλλά κανένα δεν έκανε δουλειά για πολύ. Πήγα στο νοσοκομείο και διαγνώστηκα με απώλεια ακοής λόγω ηλικίας, η οποία είναι ανίατη. Μετά από αυτό, ένιωθα ότι ζούσα σε έναν σιωπηλό κόσμο. Δεν μπορούσα να ακούσω τα κηρύγματα ή τη συναναστροφή του Θεού ούτε μπορούσα να ακούσω καθαρά ύμνους από τα λόγια Του. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα να παρακολουθήσω όσα έλεγαν οι άλλοι για τις εμπειρίες τους ούτε την κατανόησή τους για την αλήθεια των λόγων του Θεού. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγαν, ακόμα κι όταν προσπαθούσα να διαβάσω τα χείλη τους. Λόγω της πάθησής μου, η εκκλησία σταμάτησε να μου αναθέτει καθήκοντα. Αυτό με στενοχώρησε πολύ και έκλαψα αμέτρητες φορές όταν έμενα μόνη μου. Σκεφτόμουν: «Τελείωσαν όλα. Χωρίς να κάνω κανένα καθήκον, θα έχω ελπίδες για ευλογίες ή για έναν καλό προορισμό; Μήπως είναι όλα πια μια ψευδαίσθηση; Με εγκατέλειψε ο Θεός; Τώρα που είμαι κουφή, δεν είμαι απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο; Ένας άχρηστος άνθρωπος; Τι καθήκον μπορώ να κάνω τώρα; Μερικοί ηλικιωμένοι στον κόσμο των απίστων ζουν πάνω από εκατό χρόνια, και έχουν καλή ακοή και όραση. Εγώ ακολουθώ τον Θεό εδώ και δεκαοκτώ χρόνια· όλα αυτά τα χρόνια, δαπανώ με προθυμία τον εαυτό μου και κάνω με όρεξη τα καθήκοντά μου. Ό,τι καθήκοντα κι αν μου ανέθεσε η εκκλησία, τα εκτέλεσα με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Δεν άφησα ποτέ την ηλικία μου να μπει εμπόδιο στα καθήκοντά μου. Έτσι, ο Θεός έπρεπε να με ευλογήσει και να με προστατέψει, και να μην αφήσει να κουφαθώ. Πώς είναι δυνατόν να κουφάθηκα; Τώρα δεν μπορώ ούτε να ακούσω τη φωνή του Θεού ούτε να κάνω τα καθήκοντά μου. Πώς θα επιδιώξω έτσι την αλήθεια; Δεν έχω καμία ελπίδα να σωθώ και δεν πρόκειται να δω ποτέ την ομορφιά της βασιλείας. Όλα τελείωσαν. Φαίνεται ότι ο Θεός δεν με θέλει πια. Εν πάση περιπτώσει, είμαι σχεδόν ενενήντα και δεν ξέρω πόσες μέρες μου έχουν απομείνει. Θα ζω απλώς μέρα με τη μέρα και κάπως θα τα βολέψω». Ζούσα μες στα παράπονα και την παρανόηση για τον Θεό, αισθανόμουν πραγματικά αρνητική και ανήσυχη. Άρχισα να δαπανώ χρόνο στο κινητό μου για να περάσει η ώρα και δεν ήθελα πια να προσεύχομαι ή να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Η κόρη μου είδε την κακή μου κατάσταση και μου φώναζε συχνά στο αυτί: «Δεν πιστεύεις ακόμα στον Θεό; Δεν πρέπει να αποδεχόμαστε καταστάσεις που μας έρχονται από τον Θεό; Το αν θα κερδίσουμε τη σωτηρία του Θεού εξαρτάται από το αν επιδιώκουμε την αλήθεια. Ο Θεός έχει πει πάρα πολλά λόγια και έχει εκφράσει πολλές αλήθειες, και για κάθε πρόβλημα, υπάρχει ένα μονοπάτι στα λόγια του Θεού για να το επιλύσει κανείς. Τα μάτια σου είναι μια χαρά, οπότε μπορείς να διαβάζεις περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Διάβασε τι ζητά ο Θεός από τους ηλικιωμένους και ποιες είναι οι προθέσεις Του όταν μας πλήττει μια ασθένεια. Μόνο αν εξοπλιστούμε με περισσότερη αλήθεια θα μπορέσουμε να επιλύσουμε τα προβλήματά μας. Θα κερδίσεις κάτι με το να είσαι αρνητική και να ανησυχείς;» Τα λόγια της κόρης μου με αφύπνισαν. Η καρδιά μου είχε απομακρυνθεί από τον Θεό, προσευχόμουν λιγότερο, δεν συγκεντρωνόμουν να διαβάσω τα λόγια του Θεού και σκότωνα την ώρα μου κοιτώντας το κινητό μου. Είχα κολλήσει στην αρνητικότητα και δεν μπορούσα να απελευθερωθώ. Ήξερα ότι η ασθένειά μου βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Θεού, αλλά δεν μπορούσα να υποταχθώ. Θυμήθηκα μια φράση από τα λόγια του Θεού: «Η πιο απλή άσκηση της επιδίωξης της αλήθειας είναι πως πρέπει να αποδέχεσαι τα πάντα από τον Θεό και να υποτάσσεσαι στα πάντα. Αυτή είναι η μία πλευρά» («Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Γιατί πρέπει ο άνθρωπος να επιδιώκει την αλήθεια). Κατάλαβα ότι η πρόθεση του Θεού είναι να αποδεχόμαστε όλα όσα συμβαίνουν από Αυτόν και ότι πρέπει να υποτασσόμαστε απόλυτα. Τα γεγονότα αποκάλυψαν ότι δεν υποτασσόμουν στον Θεό και ότι δεν επιδίωκα την αλήθεια. Υποκλίθηκα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, από τότε που έχασα την ακοή μου, η κατάστασή μου είναι απαίσια. Αισθάνομαι ότι τώρα που είμαι κωφή, δεν θα μπορέσω να κερδίσω τη σωτηρία ούτε ευλογίες, και πονάω. Σου έθεσα παράλογες απαιτήσεις και Σου παραπονέθηκα. Δεν έχω ούτε συνείδηση ούτε λογική! Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με ώστε να βγω από αυτήν τη λανθασμένη κατάσταση».

Αργότερα, έκανα αυτοκριτική και αναρωτήθηκα: «Γιατί η κώφωσή μου μου προκάλεσε τέτοιο πόνο; Γιατί δεν μπορούσα να έχω μια καρδιά που υποτάσσεται στον Θεό;» Διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αυτό που επιζητούν οι άνθρωποι κατά την πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο σκοπός της πίστης τους. Όλοι έχουν αυτήν την πρόθεση και αυτήν την ελπίδα, αλλά το πρόβλημα της διαφθοράς στη φύση τους πρέπει να επιλυθεί μέσω δοκιμασιών και εξευγενισμού. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι πρέπει να εξευγενιστούν σε όποιες πτυχές δεν εξαγνιστούν και σε όποιες αποκαλύπτουν διαφθορά —αυτή είναι η διευθέτηση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει για σένα ένα περιβάλλον και σε αναγκάζει να εξευγενιστείς μέσα σ’ αυτό, έτσι ώστε να μπορείς να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις στο σημείο που θέλεις να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου, και να υποταχθείς στην κυριαρχία και στη διευθέτηση του Θεού, ακόμα κι αν χρειαστεί να πεθάνεις. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβάλλονται σε εξευγενισμό για αρκετά χρόνια, αν δεν υποφέρουν σε κάποιον βαθμό, δεν θα μπορέσουν ποτέ να απαλλαχθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στη σκέψη και στην καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύσης, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορεί να πάρει κανείς μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσει την αλήθεια και να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να αναγνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Μέσα από τη διαφώτιση και την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι πίστευα στον Θεό για να κερδίσω ευλογίες. Πίστευα ότι όσο έκανα σωστά το καθήκον μου, θα είχα ελπίδες να σωθώ. Για να έχω καλό προορισμό και να λάβω ευλογίες, αποδεχόμουν και υπάκουα, και έκανα με επιμέλεια κάθε καθήκον που μου όριζε η εκκλησία. Αν και ήμουν ηλικιωμένη και η διαχείριση των βιβλίων ήταν δύσκολη, δεν παραπονέθηκα ποτέ για τις δυσκολίες ούτε άφησα την ηλικία μου να επηρεάσει το καθήκον μου. Αφότου, όμως, κουφάθηκα, δεν μπορούσα πλέον να ακούσω τα κηρύγματα ή τη συναναστροφή του Θεού ούτε να μάθω ύμνους από τον λόγο του Θεού, και όταν συναθροιζόμουν με αδελφούς και αδελφές, δεν μπορούσα να ακούσω τη συναναστροφή τους σχετικά με όσα κατανοούν πάνω στα λόγια του Θεού. Σκέφτηκα ότι ήμουν ήδη μεγάλη όταν αποδέχτηκα αυτό το στάδιο του έργου και ότι, πλέον που δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα, θα κερδίσω ακόμα λιγότερη αλήθεια. Ειδικότερα, όταν η εκκλησία σταμάτησε να μου αναθέτει καθήκοντα, ανησύχησα ότι δεν θα λάβω πλέον άλλες ευλογίες και πόνεσα πολύ. Σταμάτησα να προσεύχομαι και να αναζητώ την αλήθεια, και σκότωνα την ώρα μου στο κινητό μου. Υιοθέτησα μια αρνητική στάση, αντιστάθηκα και προσπαθούσα απλώς να τα βολέψω κάπως. Αν δεν είχα αποκαλυφθεί μέσα από όλα αυτά, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική και δεν θα είχα γνωρίσει τον εαυτό μου, και θα εξακολουθούσα να πιστεύω ότι έκανα καλή δουλειά στα καθήκοντά μου. Τώρα έβλεπα πως ό,τι έκανα ήταν για να κερδίσω ευλογίες και για να έχω καλό προορισμό, κι όχι για να ικανοποιήσω τον Θεό. Μέσα από την αυτοκριτική μου, συνειδητοποίησα πόσο απαίσια και ποταπή ήταν η φύση μου. Πώς μπορούσα να ισχυρίζομαι ότι είμαι άνθρωπος; Πώς ήταν δυνατόν να έχω το θράσος να λέω: «Πιστεύω στον Θεό δεκαοκτώ χρόνια και γι’ αυτό πρέπει να με ευλογήσει και να με προστατέψει». Ένιωσα μεγάλη ντροπή. Ήμουν πραγματικά ξεδιάντροπη! Η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει καθόλου. Δεν είχε σημασία που ήμουν δεκαοκτώ χρόνια πιστή. Και είκοσι οκτώ ή και τριάντα οκτώ χρόνια να πίστευα, πάλι δεν θα είχαν σημασία.

Κατά τη διάρκεια μιας πνευματικής μου άσκησης, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Με ποιο δικαίωμα εσύ —ένα δημιουργημένο ον— έχεις απαιτήσεις από τον Θεό; Οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να έχουν απαιτήσεις από τον Θεό. Δεν υπάρχει τίποτε πιο παράλογο από το να έχεις απαιτήσεις από τον Θεό. Εκείνος θα κάνει αυτό που οφείλει να κάνει, και η διάθεσή Του είναι δίκαιη. Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός, ούτε είναι πως θα σου κατανεμηθεί αυτό που σου αξίζει σύμφωνα με τον όγκο του έργου που έχεις ολοκληρώσει, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν, όμως, θεωρούν πως κάτι δεν συμβαδίζει με τις αντιλήψεις τους —εάν είναι κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε θα τους είναι πολύ δύσκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τότε τον Ιώβ, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι ήταν δίκαιος. Στην πραγματικότητα, όμως, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε η διαφθορά τους είναι βαθιά είτε όχι, πρέπει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέψει; Πρέπει να εξηγήσει στους ανθρώπους το σκεπτικό πίσω από την πράξη Του; Πρέπει ο Θεός να λέει στους ανθρώπους τους κανόνες που έχει ορίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος διεφθαρμένος που είναι πιθανό να αντιταχθεί στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός, ο τρόπος που θα επιλέξει θα είναι σωστός· όλα αποτελούν ρυθμίσεις του Θεού. Άραγε αν ο Θεός σε έβρισκε δυσάρεστο και έλεγε ότι δεν Του χρησιμεύεις σε τίποτα μετά τη μαρτυρία σου, και έτσι λοιπόν σε κατέστρεφε, θα ήταν και αυτό η δικαιοσύνη Του; Θα ήταν. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το αναγνωρίσεις τώρα αυτό από τα γεγονότα, αλλά πρέπει να το καταλάβεις ως δόγμα. […] Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν θα πρέπει να κρίνουν κατά βούληση. Αν μια πράξη Του τους φανεί παράλογη ή σχηματίσουν αντιλήψεις γι’ αυτήν με αποτέλεσμα να πουν πως δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα. Όπως βλέπεις, ο Πέτρος βρήκε ακατανόητα κάποια πράγματα, μα ήταν σίγουρος πως σ’ αυτά βρισκόταν η σοφία του Θεού και οι αγαθές προθέσεις Του. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να συλλάβουν τα πάντα· υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που δεν μπορούν να κατανοήσουν. Έτσι, δεν είναι εύκολη υπόθεση να γνωρίσουν τη διάθεση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού και συνειδητοποίησα ότι δεν καταλάβαινα τη δίκαιη διάθεσή Του. Όταν οι πράξεις του Θεού εναρμονίζονταν με τις αντιλήψεις μου, μπορούσα να τις αποδεχτώ και αποκαλούσα τον Θεό δίκαιο. Όταν, όμως, δεν εναρμονίζονταν, δεν αποδεχόμουν ότι ο Θεός ήταν δίκαιος. Πάντα πίστευα ότι αφότου βρήκα τον Θεό, μπόρεσα να υποταχθώ σε όποιο καθήκον κι αν μου ανέθεσε η εκκλησία, και ότι έκανα τα καθήκοντά μου με επιμέλεια και δεν άφησα ποτέ τα γηρατειά μου να με καθυστερήσουν. Πίστευα, λοιπόν, ότι ο Θεός έπρεπε να με ευλογήσει και να μη με αφήσει να κουφαθώ, και ότι μόνο έτσι θα ήταν δίκαιος. Όταν πια ήμουν κουφή και δεν μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου και δεν εκπληρωνόταν ο στόχος μου να λάβω ευλογίες, ένιωθα ότι ο Θεός δεν ήταν δίκαιος. Αλλά όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι αυτά που πίστευα ήταν απλώς δικές μου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, και ότι όλα αυτά δεν εναρμονίζονται με την αλήθεια. Χρησιμοποιούσα την κοσμική άποψη «Όσο περισσότερο εργάζεσαι, τόσο περισσότερο κερδίζεις. Όσο λιγότερο εργάζεσαι, τόσο λιγότερο κερδίζεις· χωρίς δουλειά, δεν υπάρχει ανταμοιβή» για να μετρήσω τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Η οπτική μου ήταν λάθος. Είτε οι πράξεις του Θεού εναρμονίζονται με τις ανθρώπινες αντιλήψεις είτε όχι, οι πράξεις του Θεού έχουν πάντα μέσα τους τις καλές Του προθέσεις. Ό,τι κάνει ο Θεός σε οποιοδήποτε δημιουργημένο ον είναι δίκαιο. Η ουσία του Θεού είναι η δικαιοσύνη και δεν πρέπει να τη μετράω σύμφωνα με τις αντιλήψεις μου. Ο Θεός λέει: «Στα μάτια του Θεού, κάποιος διεφθαρμένος που είναι πιθανό να αντιταχθεί στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός, ο τρόπος που θα επιλέξει θα είναι σωστός· όλα αποτελούν ρυθμίσεις του Θεού». Είμαι απλώς ένα συνηθισμένο δημιουργημένο ον. Με ποιο δικαίωμα απαίτησα πράγματα από τον Θεό; Όταν σκέφτηκα τις παράλογες απαιτήσεις μου από τον Θεό, ένιωσα βαθιά θλίψη και μεταμέλεια, και κύλησαν δάκρυα στο πρόσωπό μου. Ήμουν 87 ετών και μπορούσα ακόμα να διαβάσω τα λόγια του Θεού. Αυτό το όφειλα στην προστασία και τη χάρη του Θεού. Από εκεί και πέρα, δεν μπορούσα να έχω άλλες απαιτήσεις από τον Θεό. Έπρεπε να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του.

Διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Αποφασίζω τον προορισμό του κάθε ανθρώπου όχι με βάση την ηλικία, την παλαιότητα ή τον βαθμό στον οποίο υπέφερε, και λιγότερο απ’ όλα, τον βαθμό στον οποίο προκαλεί τον οίκτο, αλλά σύμφωνα με το αν κατέχει την αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, μόνο αυτή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι Αυτός δεν κρίνει τον προορισμό κάποιου σύμφωνα με το πόσα δεινά φαίνεται να έχει υπομείνει ή πόσα έχει κάνει. Κρίνει σύμφωνα με το αν έχει αλλάξει η διάθεσή του. Όλα αυτά τα χρόνια, αν και έκανα πάντα το καθήκον μου και υπέμεινα κάποιες κακουχίες, δεν ήξερα πολλά για τη διεφθαρμένη μου διάθεση και, όταν το έργο του Θεού δεν εναρμονιζόταν με τις αντιλήψεις μου, έκανα παράπονα και Του αντιστεκόμουν. Είδα ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια που πίστευα στον Θεό, η διάθεσή μου δεν είχε αλλάξει. Εξακολουθούσα, όμως, να ελπίζω ότι θα σωζώμουν κι ότι θα είχα έναν καλό προορισμό, πράγμα που ήταν απλώς ένας ευσεβής πόθος. Αν κι είχα κουφαθεί, τα μάτια μου ήταν ακόμα καλά και μπορούσα ακόμα να διαβάσω τα λόγια του Θεού. Οπότε, στο μέλλον, έπρεπε να επικεντρωθώ περισσότερο στα λόγια του Θεού, να αναζητήσω την αλήθεια περισσότερο ώστε να κατανοήσω και να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση, και να αλλάξω τη διάθεσή μου.

Αργότερα, μια αδελφή άκουσε την εμπειρία μου και μου επισήμανε ότι δεν είχα καταλάβει τη συσχέτιση μεταξύ του να κάνει κανείς το καθήκον του και του να λαμβάνει ευλογίες ή ατυχίες. Μου έδωσε επίσης να διαβάσω ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή αιτία. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. Το να λαμβάνει κανείς ευλογίες αναφέρεται στις ευλογίες που απολαμβάνει ένας άνθρωπος όταν οδηγείται στην τελείωση αφότου βιώσει την κρίση. Το να υποφέρει κακοτυχία αναφέρεται στην τιμωρία που λαμβάνει ένας άνθρωπος όταν δεν αλλάζει η διάθεσή του αφότου υποβληθεί σε παίδευση και κρίση —όταν, με άλλα λόγια, δεν οδηγείται στην τελείωση. Όμως, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνουν ευλογίες ή υποφέρουν από κακοτυχία, τα δημιουργημένα όντα οφείλουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, κάνοντας αυτά που οφείλουν να κάνουν και κάνοντας αυτά που μπορούν να κάνουν· αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που αναζητά τον Θεό. Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου μόνο για να λαμβάνεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην υποφέρεις από κακοτυχία. Επιτρέψτε Μου να σας πω το εξής: Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι αυτό που οφείλει να κάνει, και αν είναι ανίκανος να εκτελέσει το καθήκον του, τότε αυτό συνιστά την επαναστατικότητά του» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Καθώς διάβαζα και αναλογιζόμουν, συνειδητοποίησα ότι το καθήκον του καθενός είναι μια ανάθεση που του έχει δοθεί από τον Θεό, και ότι είναι καθήκον και υποχρέωση του κάθε ανθρώπου, και δεν έχει καμία σχέση με τη λήψη ευλογιών ή ατυχίας. Το ότι μπορούσα να κάνω το καθήκον μου ως πιστή ήταν ευλογία και τιμή. Μόνο επιδιώκοντας την αλήθεια και αλλάζοντας τη διάθεσή μου μέσα από την εκτέλεση του καθήκοντός μου θα μπορούσα να κερδίσω την έγκριση του Θεού. Αν η διάθεσή μου δεν άλλαζε, όσα καθήκοντα κι αν έκανα, όσους δρόμους κι αν ταξίδευα, αν δεν επιδίωκα την αλήθεια, όλα θα ήταν μάταια και δεν θα σωζόμουν. Ο Παύλος έκανε περισσότερο έργο από οποιονδήποτε, αλλά η διάθεσή του δεν άλλαξε. Οι θυσίες και οι προσπάθειές που έκανε στο έργο του δεν ήταν για να ικανοποιήσει τον Θεό. Ήταν για να κερδίσει στεφάνους και ανταμοιβές. Αυτό ήταν αντίθετο με τις απαιτήσεις του Θεού. Ο Παύλος βάδιζε σε ένα μονοπάτι αντίστασης στον Θεό. Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθεί και να καταλήξει στην κόλαση. Έπρεπε να εγκαταλείψω την πρόθεσή μου να επιδιώκω ευλογίες, και έπρεπε να επιδιώκω την αλήθεια είτε επρόκειτο να έχω καλό προορισμό είτε όχι. Αν και είχα κουφαθεί και δεν ήμουν ικανή προσωρινά να κάνω το καθήκον μου, μπορούσα να ασκηθώ στη συγγραφή βιωματικών μαρτυριών για να καταθέσω μαρτυρία για τον Θεό. Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Αφού η ευλογία δεν είναι κατάλληλος στόχος για να επιδιώκουν οι άνθρωποι, ποιος είναι ένας κατάλληλος στόχος; Η επιδίωξη της αλήθειας, η επιδίωξη αλλαγών στη διάθεση και η ικανότητα να υποτάσσεται κανείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού: αυτοί είναι οι στόχοι που πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με την άσκηση της αλήθειας υπάρχει ζωή-είσοδος). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, προσευχήθηκα ενώπιόν Του: «Θεέ μου! Για πολλά χρόνια, έκανα τα καθήκοντά μου μόνο για να κερδίσω ευλογίες και βάδιζα σε ένα μονοπάτι αντίστασης προς Εσένα. Είμαι πρόθυμη τώρα να μετανοήσω απέναντί Σου, να πάψω να επιθυμώ ευλογίες και να επικεντρωθώ στην επιδίωξη της αλήθειας. Θα επιδιώξω να αλλάξω τη διάθεσή μου και να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου». Στη συνέχεια, έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού κάθε μέρα, και σημείωνα όσα κατανοούσα για τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Παρακολουθούσα επίσης βίντεο με βιωματικές μαρτυρίες για να δω πώς βιώνουν το έργο του Θεού οι αδελφοί και οι αδελφές. Μερικές φορές, συναναστρεφόμουν με την κόρη μου και ένιωθα ότι κάθε μέρα ήταν γεμάτη και ουσιαστική. Η κατάστασή μου τώρα είναι πολύ καλή και ζω πια μες στον πόνο εξαιτίας της κώφωσής μου. Δόξα σοι ο Θεός!