Της Σέσιλι, Ιαπωνία

Στις αρχές του 2022, ήμουν υπεύθυνη για το έργο αρκετών εκκλησιών. Μια μέρα, ενώ μερικοί από εμάς συζητούσαμε για το έργο, ο αδελφός Μάικλ ανέφερε ότι μια εκκλησία είχε εκλέξει επικεφαλής την αδελφή Κλάρα. Μόλις άκουσα αυτό το όνομα, η καρδιά μου σφίχτηκε και σκέφτηκα: «Την προηγούμενη φορά που ήταν επικεφαλής, δεν μπορούσε να συνεργαστεί αρμονικά με τους αδελφούς και τις αδελφές, κι ανταγωνιζόταν συνεχώς για τη φήμη και το κέρδος, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να αποκλείει όσους είχαν διαφορετική άποψη, βλάπτοντας έτσι τους αδελφούς και τις αδελφές, ενώ, τελικά, απαλλάχθηκε απ’ τα καθήκοντά της επειδή βάδιζε στο μονοπάτι ενός αντίχριστου. Μήπως κατάφερε να αναγνωρίσει τις παλιές της παραβάσεις; Αν δεν έχει μετανοήσει, δεν θα ήταν σωστό να εκλεγεί πάλι επικεφαλής». Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Γι’ αυτήν την εκκλησία, ευθύνη φέρει κυρίως ο Μάικλ. Αν εκφράσω τις ανησυχίες μου, μήπως θα νομίζει ότι προσπαθώ να του κάνω τη ζωή δύσκολη; Κάτι τέτοιο μπορεί να δυσκολέψει τη συνεργασία μας στο μέλλον. Δεν πειράζει, ούτως ή άλλως δεν την ξέρω και τόσο καλά την Κλάρα, κι ο Μάικλ, λογικά, ξέρει καλύτερα από εμένα αν η Κλάρα έχει πράγματι αυτογνωσία, έτσι δεν είναι; Ας μην το αναφέρω καλύτερα». Από φόβο μήπως προσβάλω τους άλλους, επέλεξα να σιωπήσω. Κάποιοι άλλοι αδελφοί και αδελφές στην ομάδα μας είπαν, επίσης: «Παρότι οι άλλοι έχουν κάπως μέτρια άποψη για την Κλάρα, μπορούμε να την αφήσουμε να εκπαιδευτεί για λίγο και να δούμε πώς πάνε τα πράγματα και, αν δεν είναι κατάλληλη, μπορούμε να την απαλλάξουμε απ’ τα καθήκοντά της». Είδα ότι όλοι θεωρούσαν την Κλάρα κατάλληλη κι ότι μόνο εγώ είχα διαφορετική άποψη, οπότε δεν ήθελα να πω τίποτα, γιατί σκεφτόμουν: «Δεν γνωρίζω την τωρινή κατάσταση της Κλάρα. Αν έχει πράγματι μετανοήσει, μήπως θα νομίζουν όλοι πως βιάζομαι να κρίνω και πως έχω κακή ανθρώπινη φύση; Ξέχνα το, καλύτερα να μην πω τίποτα».

Ένα βράδυ, με ρώτησε μια αδελφή: «Έχει αναγνωρίσει τις παραβάσεις της η Κλάρα; Πληροί τις προϋποθέσεις για να γίνει επικεφαλής; Δεν ξέρω ποιες αρχές χρησιμοποιείτε για να την κρίνετε». Αυτή η βροχή ερωτήσεων με βρήκε απροετοίμαστη, αλλά ήξερα ότι υπήρχε οπωσδήποτε η πρόθεση του Θεού. Η αδελφή συνέχισε: «Την προηγούμενη φορά που ήταν επικεφαλής η Κλάρα, ανταγωνιζόταν για τη φήμη και το κέρδος, διατάρασσε κι αναστάτωνε σοβαρά το εκκλησιαστικό έργο, ενώ, στη διάρκεια των συναθροίσεων, η συναναστροφή της δεν έδειχνε καμία αυτοκριτική. Φοβάμαι πως, τώρα που εκλέχθηκε πάλι επικεφαλής, θα γυρίσει στις παλιές της συνήθειες, πράγμα που θα έβλαπτε το εκκλησιαστικό έργο. Δεν πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τη συμπεριφορά της;» Όταν άκουσα τις ανησυχίες της αδελφής, ένιωσα άβολα. Η αλήθεια ήταν πως είχα τις ίδιες ανησυχίες, αλλά φοβόμουν μήπως νομίσει ο Μάικλ ότι προσπαθούσα να του κάνω τη ζωή δύσκολη, κι αφού οι άλλοι αδελφοί και αδελφές συμφωνούσαν όλοι μεταξύ τους, δεν ήθελα να προσβάλω κανέναν, κι έτσι συμφώνησα με όλους τους άλλους. Έδειχνα μεγάλη επιπολαιότητα κι ανευθυνότητα σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όσο η επιλογή επικεφαλής! Αυτή η σκέψη μού δημιούργησε βαθιά ενοχή. Εκείνη τη νύχτα, στριφογύριζα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Το επόμενο πρωί, μίλησα για το ζήτημα με μερικούς αδελφούς και αδελφές της ομάδας μας. Ο Μάικλ, αφότου τα άκουσε όλα αυτά, εξέτασε πιο αναλυτικά την κατάσταση, αναζητώντας κάποιον που είχε πληροφορίες. Στο τέλος, συμφώνησαν όλοι ότι η Κλάρα δεν είχε αναγνωρίσει τις παραβάσεις της και, εφόσον δεν είχε αποδεχθεί την αλήθεια, δεν ήταν κατάλληλη να γίνει επικεφαλής, κι έτσι η Κλάρα απαλλάχθηκε απ’ τα καθήκοντά της. Έπειτα, ένιωσα ένα ακόμα πιο δυνατό αίσθημα χρέους και ενοχής, όταν σκέφτηκα: «Στο ζήτημα της Κλάρα ως επικεφαλής, είχα ξεκάθαρα διαφορετική γνώμη, αλλά δεν την εξέφρασα, κι απλώς συμφώνησα με όλους τους άλλους. Ήμουν πραγματικά ανεύθυνη!» Διάβασα μερικά απ’ τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι είναι ανθρωπάρεσκοι και δεν καταγγέλλουν ούτε εκθέτουν τους άλλους όταν τους βλέπουν να κάνουν κακά πράγματα. Είναι φιλικοί και ευκολόπιστοι. Υπακούν σε ψευδείς επικεφαλής και αντίχριστους που διαταράσσουν το έργο της εκκλησίας, ενώ επίσης δεν προσβάλλουν κανέναν και συμβιβάζονται πάντα τηρώντας ουδέτερη στάση. Εξωτερικά, φαίνονται σαν να έχουν ανθρώπινη φύση, αφού δεν κάνουν υπερβολές και έχουν κάποια συνείδηση και λογική, αλλά τις περισσότερες φορές, παραμένουν σιωπηλοί και δεν εκφράζουν τις ιδέες τους. Τι γνώμη έχετε γι’ αυτούς τους ανθρώπους; Δεν είναι ύπουλοι και δόλιοι; Έτσι είναι οι δόλιοι άνθρωποι. Όταν συμβαίνει κάτι, δεν μιλούν ούτε εκφράζουν κάποια άποψη επιπόλαια, και παραμένουν σιωπηλοί. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λογικοί, αλλά δείχνει ότι καλύπτονται πολύ καλά, ότι κρύβουν πράγματα, ότι είναι πολύ πονηροί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Προσφέροντας κανείς την καρδιά του στον Θεό, μπορεί να κερδίσει την αλήθεια). «Πρέπει να υπάρχει κάποιο πρότυπο που να ορίζει πότε έχει κανείς καλή ανθρώπινη φύση. Δεν αφορά το να ακολουθείς το μονοπάτι της μετριοπάθειας, το να μην εμμένεις στις αρχές, το να προσπαθείς να μην προσβάλεις τους άλλους, το να καλοπιάνεις τους πάντες όπου πας, το να είσαι γλυκομίλητος και επιδέξιος με τον καθένα που συναντάς, και το να κάνεις τους πάντες να μιλούν με καλά λόγια για σένα. Αυτό δεν είναι το πρότυπο. Ποιο είναι, λοιπόν, το πρότυπο; Είναι το να μπορεί κανείς να υποτάσσεται στον Θεό και την αλήθεια· είναι το να έχει αρχές στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το καθήκον του και κάθε είδους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, και —κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του— να είναι υπεύθυνος, να μην είναι αναξιόπιστος και να μην τεμπελιάζει, να είναι σε θέση να προστατεύει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να μη μηχανορραφεί για δικό του όφελος. Τέτοιες εκδηλώσεις είναι ολοφάνερες στους πάντες· όλοι είναι ξεκάθαροι μέσα τους σχετικά με αυτές. Επιπλέον, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά την καρδιά των ανθρώπων και γνωρίζει την πραγματική κατάσταση του καθενός ξεχωριστά· κανείς δεν μπορεί να εξαπατήσει τον Θεό, όποιος κι αν είναι. Ορισμένοι άνθρωποι καυχιούνται μονίμως ότι διαθέτουν καλή ανθρώπινη φύση —ποτέ δεν μιλούν άσχημα για τους άλλους, ποτέ δεν βλάπτουν τα συμφέροντα άλλων και ποτέ δεν εποφθαλμιούν την περιουσία των άλλων, προτιμώντας ακόμη και να υποστούν απώλειες παρά να εκμεταλλευτούν τους άλλους όποτε υπάρχει σύγκρουση σχετικά με τα συμφέροντα. Και όλοι τούς θεωρούν καλούς ανθρώπους. Ωστόσο, όταν κάνουν τα καθήκοντά τους στον οίκο του Θεού, είναι πονηροί και ύπουλοι, και μηχανορραφούν διαρκώς για το συμφέρον τους. Δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα στο οποίο να σκέφτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, ούτε τίποτα στο οποίο να έχουν κι αυτοί το ίδιο αίσθημα επείγοντος με τον Θεό ή να σκέφτονται αυτό που σκέφτεται ο Θεός, ούτε τίποτα στο οποίο μπορούν να παραμερίσουν τα συμφέροντά τους για χάρη των καθηκόντων τους. Ποτέ δεν απαρνούνται τα συμφέροντά τους. Ακόμα κι όταν βλέπουν κακούς ανθρώπους να κάνουν κακό, δεν τους εκθέτουν· δεν έχουν καθόλου αρχές. Τι ανθρώπινη φύση είναι αυτή; Δεν είναι καλή ανθρώπινη φύση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Προσφέροντας κανείς την καρδιά του στον Θεό, μπορεί να κερδίσει την αλήθεια). Ντράπηκα τόσο πολύ όταν κοίταξα τον εαυτό μου υπό το πρίσμα των λόγων του Θεού. Ο Θεός λέει ότι το πρότυπο της καλής ανθρώπινης φύσης είναι να έχει κάποιος μια ειλικρινή καρδιά απέναντι στον Θεό και στους άλλους, να ενεργεί με υπευθυνότητα και να έχει το θάρρος να αποτρέπει οποιαδήποτε ζημιά στο εκκλησιαστικό έργο, ορθώνοντας το ανάστημά του και μιλώντας την ώρα που βλέπει ότι ζημιώνεται το έργο. Έτσι είναι η αληθινή ανθρώπινη φύση κι η έντιμη συμπεριφορά. Αν κάποιος βλέπει ένα πρόβλημα αλλά δεν εκφράζει γνώμη, μένει σιωπηλός και δεν προσβάλλει κανέναν, τότε, μπορεί να φαίνεται λογικός, στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για άνθρωπο βουτηγμένο στη μηχανορραφία, πανούργο και δόλιο. Κάνοντας αυτοκριτική όσον αφορά το ζήτημα της Κλάρα, είχα σαφώς ανησυχίες μέσα μου. Ανησυχούσα ότι δεν είχε κάνει αυτοκριτική για τις παρελθοντικές της παραβάσεις ούτε τις είχε αναγνωρίσει και, τώρα που είχε εκλεγεί ξανά, ήταν πιθανό να γυρίσει στις παλιές της συνήθειες, πράγμα που θα ήταν καταστροφικό για το εκκλησιαστικό έργο και για τη ζωή-είσοδο των αδελφών. Φοβόμουν, όμως, μήπως προσβάλω τους άλλους και με παρεξηγήσουν οι συνεργάτες μου. Επίσης, ανησυχούσα πως, αν η γνώμη μου ήταν λανθασμένη, θα έλεγαν όλοι ότι βιάστηκα να κρίνω κι ότι είχα κακή ανθρώπινη φύση, κι έτσι δεν είπα τίποτα. Για να δημιουργήσω καλή εικόνα για τον εαυτό μου στις καρδιές των άλλων και να διατηρήσω αρμονικές σχέσεις με τους συνεργάτες μου, επέλεξα να παραμείνω σιωπηλή και να είμαι ανθρωπάρεσκη, ανεξάρτητα απ’ το αν θα ζημιωνόταν το εκκλησιαστικό έργο. Η ανθρώπινη φύση μου είναι πραγματικά δόλια και ποταπή! Είχα δημιουργήσει μια τόσο καλή εντύπωση που οι αδελφοί και οι αδελφές γύρω μου δεν γνώριζαν τις αληθινές μου σκέψεις, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να πιστέψουν πως είμαι εύκολος άνθρωπος, πως δεν συγκρούομαι ποτέ με τους άλλους και πως έχω καλή ανθρώπινη φύση. Ο Θεός, όμως, εξετάζει εξονυχιστικά όλα όσα έχω στην καρδιά μου. Δεν υποστήριζα το εκκλησιαστικό έργο και, αντ’ αυτού, επέλεγα πάντα να διατηρώ τις σχέσεις μου με τους άλλους. Δεν έκανα πράξη την αλήθεια ούτε έκανα το καθήκον μου υπό οποιαδήποτε έννοια. Ήμουν εντελώς απεχθής στον Θεό!

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Αν δεν έχεις κανονική σχέση με τον Θεό, τότε ό,τι κι αν κάνεις για να διατηρήσεις τις σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, όσο σκληρά κι αν εργάζεσαι ή όση προσπάθεια κι αν αφιερώνεις σ’ αυτό, όλα θα είναι μια ανθρώπινη φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Θα διατηρείς τη θέση σου μεταξύ των ανθρώπων και θα κερδίζεις τον έπαινό τους μέσω ανθρώπινων οπτικών και ανθρώπινων φιλοσοφιών, αντί να δημιουργείς κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Εάν δεν εστιάζεις στις σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, μα αντ’ αυτού διατηρείς μια κανονική σχέση με τον Θεό, και είσαι πρόθυμος να δώσεις την καρδιά σου στον Θεό και να μάθεις να υποτάσσεσαι σ’ Αυτόν, τότε και οι σχέσεις σου με όλους τους ανθρώπους θα γίνουν με φυσικό τρόπο κανονικές. Οι σχέσεις αυτές τότε δεν θα οικοδομούνται πάνω στη σάρκα, αλλά πάνω στα θεμέλια της αγάπης του Θεού. Δεν θα έχεις σχεδόν καθόλου σαρκικές αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους, αλλά θα υπάρχει συναναστροφή σε πνευματικό επίπεδο, και αμοιβαία αγάπη, παρηγοριά και παροχή μεταξύ σας. Όλα αυτά γίνονται βάσει μιας επιθυμίας να ικανοποιήσεις τον Θεό —αυτές οι σχέσεις δεν διατηρούνται μέσω ανθρώπινων φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, αλλά διαμορφώνονται φυσικά όταν έχεις ένα φορτίο για τον Θεό. Δεν απαιτούν ανθρώπινη προσπάθεια από σένα, και πρέπει μόνο να ασκείσαι σύμφωνα με τις αρχές του λόγου του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η δημιουργία μιας κανονικής σχέσης με τον Θεό είναι πολύ σημαντική). Με τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι, για να έχει κάποιος κανονικές σχέσεις με τους ανθρώπους, πρέπει πρώτα να δημιουργήσει μια κανονική σχέση με τον Θεό. Ο άνθρωπος πρέπει να δίνει την καρδιά του στον Θεό, κι όχι να διατηρεί τις σαρκικές του σχέσεις με τους άλλους με βάση τις φιλοσοφίες του Σατανά για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις ούτε να λαμβάνει υπόψη τη θέση ή την εικόνα που έχει μες στις καρδιές των άλλων. Πρέπει να κάνει το καθήκον του με έντιμη καρδιά και να ενεργεί σε κάθε περίπτωση σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Με αυτόν τον τρόπο, οι σχέσεις του με τους αδελφούς και τις αδελφές θα γίνουν, όπως είναι φυσικό, κανονικές. Οι σχέσεις που διατηρούνται με το να βασίζεται κανείς στις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις δεν είναι κανονικές σχέσεις, κι ο Θεός τις απεχθάνεται. Τέτοιες σχέσεις δεν μακροημερεύουν συνήθως. Αναλογιζόμενη το ζήτημα της Κλάρα, ακολούθησα ανεύθυνα το πλήθος, ζούσα σύμφωνα με τις σατανικές φιλοσοφίες «Για να έχεις φίλους, μη μιλάς για τα ελαττώματά τους» και «Να λες καλά λόγια που εναρμονίζονται με τα συναισθήματα και τη λογική των άλλων, καθώς η ειλικρίνεια τους ενοχλεί». Πίστευα πως, αλληλεπιδρώντας έτσι με τους άλλους, μπορούσα να αποφύγω τις συγκρούσεις και να διατηρήσω τις σχέσεις. Νόμιζα πως κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε αρμονική συνεργασία. Στην πραγματικότητα, όμως, ίσχυε το ακριβώς αντίθετο. Ζώντας σύμφωνα με αυτές τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, γινόμουν όλο και πιο πανούργα και δόλια. Όταν συνέβαινε κάτι, η προτεραιότητά μου ήταν να προστατεύσω την υπόληψη και τη θέση μου, καθώς και να διατηρήσω τις σχέσεις μου με τους άλλους. Μπορεί αυτό να διατηρεί προσωρινά την αρμονία, αλλά δεν υπάρχει ειλικρίνεια σε αυτόν τον τύπο συνεργασίας, ούτε επιτυγχάνεται αμοιβαία υποστήριξη και συγκράτηση. Η εκκλησία είχε διευθετήσει να συνεργαστούμε για τα καθήκοντά μας, με την ελπίδα να επιβλέπουμε ο ένας τον άλλον και να κρατάμε ο ένας τον άλλον υπό έλεγχο σε σημαντικά ζητήματα. Εγώ, όμως, είχα δείξει ανευθυνότητα κι ενεργούσα ανθρωπάρεσκα, έβλεπα προβλήματα αλλά δεν τα ανέφερα, κι έτσι προκαλούσα ζημιά στο εκκλησιαστικό έργο. Είχα δείξει μεγάλη ανευθυνότητα!

Αργότερα, συνέχισα να αναζητώ, ρωτώντας τον εαυτό μου: «Τι είναι ακριβώς η αληθινή αρμονική συνεργασία;» Μια αδελφή μού έστειλε μερικά εδάφια απ’ τα λόγια του Θεού: «Εάν θέλετε να εκπληρώνετε καλά τα καθήκοντά σας και να ικανοποιείτε τις προθέσεις του Θεού, τότε πρέπει κατ’ αρχάς να μάθετε να συνεργάζεστε αρμονικά με τους άλλους. Όταν συνεργάζεσαι με τους αδελφούς και τις αδελφές σου, θα πρέπει να εξετάζεις τα εξής: “Τι είναι αρμονία; Είναι ο λόγος μου σε αρμονία με αυτούς; Είναι οι σκέψεις μου σε αρμονία με αυτούς; Είναι ο τρόπος που πράττω σε αρμονία με αυτούς;” Σκεφτείτε το πώς θα συνεργάζεστε αρμονικά. Μερικές φορές, αρμονία σημαίνει μακροθυμία και ανεκτικότητα, σημαίνει, όμως, και να εμμένετε στις θέσεις σας και να υποστηρίζετε τις αρχές. Αρμονία δεν σημαίνει να εξομαλύνεις τα πράγματα, ή να προσπαθείς να γίνεις ανθρωπάρεσκος ή να υιοθετείς μια συμβιβαστική προσέγγιση —και σίγουρα δεν σημαίνει να κερδίσεις την εύνοια κάποιου. Αυτές είναι αρχές. Μόλις συλλάβεις αυτές τις αρχές, χωρίς να το καταλάβεις, τα λόγια και οι πράξεις σου θα εναρμονιστούν με τις προθέσεις του Θεού· θα έχεις αρχές στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στους ανθρώπους και θα γίνεις ικανός να φέρεσαι στους άλλους δίκαια. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορείς να τα πηγαίνεις καλά με τους αδελφούς και τις αδελφές, και θα είναι εύκολο να επιτευχθεί ενότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Περί αρμονικής συνεργασίας). «Κάποιοι θα πουν: “Λες ότι δεν μπορώ να συνεργαστώ με κανέναν. Ε λοιπόν, έχω συνεργάτη! Συνεργάζεται καλά μαζί μου: Πηγαίνει όπου πηγαίνω, κάνει ό,τι κάνω, πηγαίνει όπου του λέω να πάει, κάνει ό,τι του λέω να κάνει, όπως του λέω να το κάνει”. Αυτό σημαίνει συνεργασία; Όχι. Αυτό σημαίνει να είναι κανείς λακές. Ο λακές κάνει αυτό που τον διατάζεις. Είναι αυτό συνεργασία; Είναι ξεκάθαρο ότι είναι ένα τσιράκι, χωρίς ιδέες ή απόψεις, πόσο μάλλον δική του γνώμη. Και πέρα από αυτό, σκέφτεται όπως ένας ανθρωπάρεσκος. Δεν είναι σχολαστικός σε τίποτε από ό,τι κάνει, αλλά ακολουθεί επιπόλαια τις τυπικές διαδικασίες και δεν προασπίζει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Τι σκοπό θα μπορούσε να εξυπηρετεί μια τέτοια συνεργασία; Με όποιον κι αν συνεργάζεται, αυτός ο άνθρωπος κάνει απλώς ό,τι τον διατάζει, είναι πάντα τσιράκι. Δίνει βάση σε ό,τι λένε οι άλλοι και κάνει ό,τι του ζητούν οι άλλοι. Αυτό δεν είναι συνεργασία. Τι είναι συνεργασία; Πρέπει να μπορείς να συζητάς τα πράγματα με τον άλλο και να εκφράζει ο καθένας τις απόψεις του και τη γνώμη του· πρέπει ο ένας να συμπληρώνει και να επιβλέπει τον άλλο και ν’ αναζητά από τον άλλο, να θέτει ερωτήσεις στον άλλο και να του υπενθυμίζει πράγματα. Αυτό σημαίνει να συνεργάζεται κανείς αρμονικά. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι χειρίστηκες κάτι όπως ήθελες και κάποιος είπε: “Το έκανες λάθος, εντελώς ενάντια στις αρχές. Γιατί το χειρίστηκες όπως ήθελες, χωρίς ν’ αναζητήσεις την αλήθεια;” Σ’ αυτό, εσύ απαντάς: “Έχεις δίκιο· χαίρομαι που μου το επισήμανες! Αν δεν το είχες κάνει, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές!” Αυτό σημαίνει να υπενθυμίζει ο ένας στον άλλο πράγματα. Τότε, τι σημαίνει να επιβλέπει ο ένας τον άλλο; Όλοι έχουν διεφθαρμένη διάθεση και μπορεί να κάνουν επιπόλαια το καθήκον τους, να διαφυλάσσουν μόνο τη θέση τους και την υπερηφάνεια τους και όχι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Τέτοιες καταστάσεις υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Αν μάθεις ότι κάποιος έχει ένα πρόβλημα, πρέπει να πάρεις την πρωτοβουλία να συναναστραφείς μαζί του, να του υπενθυμίσεις να κάνει το καθήκον του σύμφωνα με τις αρχές, και ταυτόχρονα να το θεωρήσεις αυτό προειδοποίηση για τον εαυτό σου. Έτσι είναι η αμοιβαία επίβλεψη. Σε τι εξυπηρετεί η αμοιβαία επίβλεψη; Στόχος της είναι να διαφυλάσσει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, καθώς και να εμποδίζει τους ανθρώπους να πάρουν τον λάθος δρόμο. Η συνεργασία έχει και μια άλλη λειτουργία, πέρα από τις αμοιβαίες υπενθυμίσεις και την επίβλεψη: να θέτει ο ένας ερωτήσεις στον άλλο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την αληθινή μου κατάσταση. Συχνά, όταν συνεργαζόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές, ήμουν σαν μαριονέτα, δεν εξέφραζα τις απόψεις μου και δεν έπαιζα καθόλου τον ρόλο της επόπτριας. Η αληθινή συνεργασία περιλαμβάνει αμοιβαίες υπενθυμίσεις και επιτήρηση. Επειδή όλοι μας έχουμε πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις, υπάρχει περίπτωση να ακολουθήσουμε τη θέλησή μας και να ενεργήσουμε αυθαίρετα στα καθήκοντά μας. Αν μπορούμε να παρέχουμε αμοιβαία καθοδήγηση, βοήθεια ή κλάδεμα στη μεταξύ μας συνεργασία, θα καταφέρουμε να μη ζημιώσουμε το έργο και να μην πάρουμε το λάθος μονοπάτι. Επιπλέον, αφού δεν κατανοούμε πλήρως την αλήθεια και έχουμε όλοι μας πολλά ελαττώματα και ελλείψεις, πολλά θέματα δεν γίνεται να εξεταστούν συνολικά. Καμιά φορά, υπενθυμίσεις από συναδέλφους ή συνεργάτες μπορούν να διορθώσουν εγκαίρως τις παρεκκλίσεις και να μειώσουν τα σφάλματα στο έργο. Η αμοιβαία επιτήρηση κι οι υπενθυμίσεις είναι πράγματι πολύ σημαντικές! Εγώ, όμως, θεωρούσα πάντα ότι αρμονική συνεργασία σήμαινε ειρηνική συνύπαρξη και πίστευα ότι το να επισημαίνει κάποιος τα ελαττώματα των άλλων ή το να κάνει προτάσεις θα προσέβαλλε τους άλλους. Είχα στ’ αλήθεια στρεβλή οπτική για τα πράγματα! Στην πραγματικότητα, αρμονική συνεργασία δεν σημαίνει να τα πηγαίνουν όλοι καλά μεταξύ τους και να μην προσβάλλεται κανένας, ούτε να ωραιοποιεί κάποιος τα πράγματα και να είναι ανθρωπάρεσκος. Σημαίνει να τηρεί κανείς τις αρχές, να μένει σταθερός και να έχει αίσθημα δικαίου. Όταν βλέπουμε τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμαστε να παραβιάζουν τις αρχές, τότε πρέπει να τους κάνουμε υπενθυμίσεις, να τους βοηθάμε ή να τους κλαδεύουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη ούτε ότι εξωτερικεύουμε τα προσωπικά μας παράπονα, αλλά ότι κάνουμε τα καθήκοντά μας σύμφωνα με τις αρχές, κι αυτό είναι μια πράξη δικαιοσύνης που γίνεται για τη στήριξη του εκκλησιαστικού έργου. Επειδή είχα παράλογες απόψεις, έβλεπα προβλήματα αλλά δεν τα ανέφερα, κάνοντας τα στραβά μάτια. Ήταν αυτό αρμονική συνεργασία με τους αδελφούς και τις αδελφές μου; Απλώς ζούσα σύμφωνα με φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και έδειχνα ανευθυνότητα στα καθήκοντά μου. Μια τέτοια συνεργασία δεν είχε απολύτως κανέναν εποπτικό χαρακτήρα. Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου, άρχισα να μισώ κάπως τον εαυτό μου.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως τις απαιτήσεις του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν το μονοπάτι άσκησης που ακολουθείς είναι ορθό και κινείσαι στη σωστή κατεύθυνση, το μέλλον σου θα είναι όμορφο και φωτεινό. Με αυτόν τον τρόπο, θα ζεις με γαλήνια καρδιά, το πνεύμα σου θα θρέφεται και θα αισθάνεσαι ολοκλήρωση και ικανοποίηση. Εάν δεν μπορείς να απαλλαγείς από τους περιορισμούς της σάρκας, εάν περιορίζεσαι συνεχώς από συναισθήματα, προσωπικά συμφέροντα και σατανικές φιλοσοφίες, αν μιλάς και ενεργείς με μυστικοπαθή τρόπο και κρύβεσαι μονίμως στις σκιές, τότε ζεις κάτω από τη δύναμη του Σατανά. Όμως αν κατανοήσεις την αλήθεια, απαλλαχθείς από τους περιορισμούς της σάρκας και κάνεις πράξη την αλήθεια, σταδιακά θα καταφέρεις να αποκτήσεις ανθρώπινη ομοιότητα. Θα είσαι ειλικρινής και ευθύς στα λόγια και στις πράξεις σου και θα μπορείς να αποκαλύπτεις τις απόψεις σου, τις ιδέες σου και τα λάθη που έχεις κάνει, επιτρέποντας σε όλους να τα βλέπουν ξεκάθαρα. Τελικά, οι άλλοι θα σε αναγνωρίζουν ως ένα άτομο με διαφάνεια. Τι είναι ένα άτομο με διαφάνεια; Είναι κάποιος που μιλάει με εξαιρετική ειλικρίνεια, που όλοι πιστεύουν πως τα λόγια του είναι αληθινά. Ακόμη κι αν αυτό το άτομο πει ένα ψέμα ακούσια ή κάνει κάποιο λάθος, ο κόσμος μπορεί να το συγχωρέσει, γνωρίζοντας πως δεν ήταν σκόπιμο. Αν ένα τέτοιο άτομο συνειδητοποιήσει ότι είπε ψέματα ή έκανε κάποιο λάθος, ζητάει συγγνώμη και διορθώνει τη συμπεριφορά του. Αυτό είναι ένα άτομο με διαφάνεια. Ένα τέτοιο άτομο το συμπαθούν και το εμπιστεύονται όλοι. Θα πρέπει να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο για να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη του Θεού και των άλλων. Αυτό δεν είναι κάτι απλό∙ είναι το υψηλότερο επίπεδο αξιοπρέπειας που μπορεί να διαθέτει κάποιος. Ένα τέτοιο άτομο διαθέτει αυτοσεβασμό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν είναι έντιμος άνθρωπος μπορεί κανείς να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Ο Θεός θέλει να είμαστε ειλικρινείς και ευθείς στα λόγια και στις πράξεις μας, να μοιραζόμαστε ανοιχτά τις σκέψεις και τις ιδέες μας με τους άλλους, να κουβεντιάζουμε μαζί τα ζητήματα και να είμαστε έντιμοι άνθρωποι. Τέτοιοι άνθρωποι ζουν με αξιοπρέπεια και ο Θεός τούς αγαπάει. Την επόμενη φορά που κουβεντιάσαμε κάποια ζητήματα, ανέφερα συνειδητά τις σκέψεις και τις απόψεις μου για να συναναστραφώ ανοιχτά πάνω σε αυτές με τους αδελφούς και τις αδελφές που συνεργαζόμουν. Πλέον ούτε έκρυβα ούτε απέκρυπτα κάτι, ούτε και προσπαθούσα να είμαι ανθρωπάρεσκη. Ακόμα κι αν οι σκέψεις μου δεν είχαν πάρει ολοκληρωμένη μορφή, και πάλι τις ανέφερα. Αν οι απόψεις μου ήταν εσφαλμένες, έκανα στην άκρη την υπερηφάνεια μου και αποδεχόμουν τη γνώμη των άλλων. Αυτός ο τρόπος άσκησης μου έφερε εσωτερική γαλήνη και σιγουριά.

Μια μέρα, συζητούσαμε για το αν θα δεχόμασταν πίσω στην εκκλησία μια αδελφή που την έλεγαν Άννα. Η Άννα είχε αλαζονική διάθεση και είχε αρνηθεί επανειλημμένα να αποδεχθεί την αλήθεια. Οι επικεφαλής είχαν συναναστραφεί μαζί της πολλές φορές, όμως εκείνη δεν είχε κάνει ποτέ αυτοκριτική ούτε είχε προσπαθήσει να αποκτήσει αυτογνωσία. Αντίθετα, είχε κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα κρίνοντας τους επικεφαλής μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, διαταράσσοντας και αναστατώνοντας την εκκλησιαστική ζωή. Στο τέλος, απομονώθηκε για να κάνει την αυτοκριτική της. Μετά απ’ αυτό, συνέχισε να κάνει τα καθήκοντά της και, πρόσφατα, είχε δείξει μεγάλη αποτελεσματικότητα στο κήρυγμα του ευαγγελίου. Αρκετοί συνεργάτες συμφώνησαν να δεχθούν την Άννα πίσω στην εκκλησία, εγώ, όμως, ήμουν διστακτική και σκεφτόμουν: «Μπορεί η Άννα να είχε κάποια επιτυχία στο κήρυγμα του ευαγγελίου, αλλά έχει πολύ κακόβουλη διάθεση και δεν είναι άνθρωπος που αποδέχεται την αλήθεια. Δεν έχει αναγνωρίσει πραγματικά τις προηγούμενες κακές πράξεις της ούτε έχει δείξει ορατά σημάδια μετάνοιας. Δεν φαίνεται σωστό να τη δεχθούμε πίσω στην εκκλησία απλώς και μόνο λόγω της στιγμιαίας επιτυχίας της στο κήρυγμα του ευαγγελίου». Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αρκετοί συνεργάτες έχουν συμφωνήσει ήδη και, αν είμαι η μόνη που διαφωνεί, τι θα σκεφτούν όλοι; Μήπως θα σκεφτούν πως έχω συνεχώς την αντίθετη γνώμη και πως είμαι υπερβολικά δύσκολη; Εφόσον συμφωνούν όλοι οι άλλοι, ίσως να μην πρέπει να πω τίποτα». Μετά, όμως, σκέφτηκα ξαφνικά την κατάσταση με την Κλάρα, τότε που ακολούθησα ανεύθυνα το πλήθος και δεν είχα το θάρρος να υποστηρίξω τις αλήθεια-αρχές, με αποτέλεσμα να προκύψουν καθυστερήσεις στο εκκλησιαστικό έργο. Φοβήθηκα λίγο, οπότε προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό, λέγοντας: «Θεέ μου, όλοι συμφώνησαν να δεχθούν την Άννα πίσω στην εκκλησία, εγώ, όμως, ακόμα νιώθω άβολα με αυτό το θέμα. Αυτήν τη φορά, δεν θέλω να πάρω μια βιαστική απόφαση χωρίς νηφαλιότητα. Θέλω να ενεργήσω σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με». Αφότου προσευχήθηκα, έψαξα να βρω τις αρχές με τις οποίες γίνεται η αποδοχή των ανθρώπων πίσω στην εκκλησία, κι οι αρχές δήλωναν τα εξής: Όσοι είναι συνεχώς αλαζονικοί, επηρμένοι και σπέρνουν τη διχόνοια δεν έχουν ελπίδα σωτηρίας. Οι κακοί άνθρωποι πάντα κακοί θα είναι, και δεν μπορούν να μετανοήσουν αληθινά. Όσοι επιστρέφουν στην εκκλησία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αναστατώσουν την εκκλησία, ενώ πρέπει να μπορούν να τα πάνε καλά με την πλειοψηφία. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι είναι κατάλληλοι να γίνουν ξανά δεκτοί στην εκκλησία. Όσοι είναι επιζήμιοι και άχρηστοι για την εκκλησία δεν πρέπει να γίνονται ξανά δεκτοί. Συγκρίνοντας αυτό με τη συμπεριφορά της Άννας, σκέφτηκα ότι είχε πολύ αλαζονική διάθεση, ότι αρνούνταν συνεχώς να αποδεχθεί την αλήθεια κι ότι, όσο κι αν συναναστρέφονταν μαζί της οι αδελφοί κι οι αδελφές, εκείνη ούτε έκανε αυτοκριτική ούτε μετανοούσε. Παρότι είχε σημειώσει κάποια στιγμιαία επιτυχία στο κήρυγμα του ευαγγελίου, δεν ήταν άνθρωπος που αποδεχόταν την αλήθεια, κι αν οτιδήποτε έθιγε τα συμφέροντά της, ήταν πιθανό να επιστρέψει στις παλιές της συνήθειες και να συνεχίσει να αναστατώνει το εκκλησιαστικό έργο. Δεν ήταν σωστό να γίνει δεκτός πίσω στην εκκλησία ένας τέτοιος άνθρωπος. Μετά απ’ αυτό, εξέφρασα τις απόψεις μου και αρκετοί συνεργάτες συμφώνησαν με τη γνώμη μου. Στο τέλος, η Άννα δεν έγινε δεκτή πίσω στην εκκλησία. Βλέποντας αυτήν την έκβαση, ένιωσα γαλήνη και σιγουριά που έκανα το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο.

Αυτή η εμπειρία με βοήθησε να κατανοήσω πόσο σημαντικό είναι να κάνει κάποιος το καθήκον του με ειλικρινή καρδιά. Όταν κάποιος έχει ειλικρινή στάση στο καθήκον του και κάνει πράξη την αλήθεια χωρίς να φοβάται μήπως προσβάλει τους άλλους, τότε προστατεύει το εκκλησιαστικό έργο.