Παλιότερα, πίστευα πάντα ότι πρέπει να είμαι ανεκτική και γενναιόδωρη με όλους, να νοιάζομαι για τα συναισθήματά τους και να κατανοώ τις δυσκολίες τους. Προτιμούσα να ταλαιπωρώ τον εαυτό μου παρά να κουράσω κάποιον άλλον, γιατί πίστευα ότι έτσι έκαναν οι γενναιόδωροι και μεγαλόψυχοι άνθρωποι με καλό χαρακτήρα. Αργότερα, όταν άρχισα να επιβλέπω την παραγωγή βίντεο, ένιωθα ότι, ως επικεφαλής της ομάδας, έπρεπε να δίνω το καλό παράδειγμα και να έχω ηγετικό ρόλο. Είχα θέσει πολύ υψηλά πρότυπα για τον εαυτό μου και θεωρούσα ότι δεν πρέπει να είμαι πολύ απαιτητική και αυστηρή με τα άλλα μέλη της ομάδας, καθώς έτσι θα ήμουν ευγενική και γενναιόδωρη. Έτσι θα έλεγαν όλοι ότι έχω σπουδαία ανθρώπινη φύση, ότι έχω κατανόηση και θα σχημάτιζαν μια καλή εικόνα για μένα. Έτσι, έκανα κι εγώ προσωπικά όσο περισσότερο έργο μπορούσα για την ομάδα κι αν το έργο που είχε ανατεθεί σε κάποιον ήταν πολύ δύσκολο κι εκείνος δεν ήθελε να το κάνει, το έκανα μόνη μου. Προσπαθούσα όσο μπορούσα να μην πιέζω τους άλλους. Δεν ήθελα να λένε ότι έχω πολύ υψηλές απαιτήσεις ή ότι είμαι πολύ αυστηρή. Παρόλο που μερικές φορές πίστευα ότι αναλάμβανα πολύ μεγάλο όγκο έργου, πράγμα πολύ απαιτητικό, επαναστατούσα ενάντια στη σάρκα μου και αναλάμβανα όσο έργο μπορούσα για να μη σχηματίσουν οι άλλοι κακή άποψη για μένα. Αργότερα, ήρθαν στην ομάδα μας μερικά νέα μέλη. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν εξοικειωμένοι με το έργο και δεν είχαν επαγγελματικές δεξιότητες, οπότε έπρεπε εγώ να επιβλέπω όλα τα βίντεο που παρήγαν. Μερικές φορές με αναζητούσαν και για να συζητήσουμε θέματα που δεν μπορούσαν να δουν καθαρά. Αυτό το έργο και μόνο γέμιζε όλο το πρόγραμμά μου. Βέβαια, εγώ είχα κι άλλο έργο να κάνω. Οι εργασίες άρχισαν να μαζεύονται γρήγορα και το έργο ήταν τόσο πολύ που κάθε μέρα πνιγόμουνα. Κάποιες φορές, όταν μου ζητούσαν να βοηθήσω να επιλύσουν πολύ απλά ζητήματα, σκεφτόμουν μέσα μου: «Θα μπορούσατε εύκολα να συζητήσετε και να επιλύσετε αυτό το ζήτημα μόνοι σας. Γιατί θέλετε να σας τα λύνω όλα εγώ;» Μετά, όμως, σκεφτόμουν: «Αφού μου το ζήτησαν, αν τους πω όχι, θα φανώ ανεύθυνη! Εξάλλου, θα τους πάρει χρόνο να συζητήσουν το θέμα. Άσ’ το. Θα βρω χρόνο και θα το χειριστώ εγώ το θέμα». Κι έτσι, έλεγα ναι. Στη συνέχεια, συνειδητοποίησα ότι μια αδελφή απλώς πάσαρε το έργο της σ’ εμένα, επειδή ήταν τεμπέλα και ευθυνόφοβη. Στην αρχή είπα να συναναστραφώ μαζί της, αλλά στη συνέχεια φοβήθηκα μήπως σκεφτεί ότι της ζητάω πολλά, και άλλαξα γνώμη. Μερικές φορές, όταν παρατηρούσα ότι οι άλλοι δεν φαίνονταν να έχουν πολύ έργο, ενώ εγώ είχα να ασχοληθώ με πολλά επείγοντα θέματα και πνιγόμουν, ήθελα να αναθέσω σε άλλους μέρος του έργου, ώστε να μπορέσουμε να μείνουμε εντός χρονοδιαγράμματος. Μετά, όμως, έκανα δεύτερες σκέψεις και δεν έβρισκα το θάρρος να τους μιλήσω. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Αν αυξήσω τον φόρτο εργασίας τους, δεν θα πουν ότι είμαι υπερβολικά απαιτητική κι ότι δεν τους αφήνω καθόλου ελεύθερο χρόνο; Άσ’ το. Καλύτερα να το κάνω εγώ». Όσο, όμως, έκανα το έργο, ένιωθα ότι αυτό ήταν κάπως άδικο. Ιδίως όταν τους έβλεπα να χαλαρώνουν ενώ εγώ εργαζόμουν, ένιωθα ακόμα μεγαλύτερη πικρία και τους κατηγορούσα που δεν έφεραν φορτίο. Για κάποιον λόγο, δεν έβλεπαν πόσο έργο έπρεπε να γίνει. Εγώ, όμως, γκρίνιαζα από μέσα μου και δεν έλεγα τίποτα. Φοβόμουν ότι, αν πω κάτι, θα φανεί ότι έχω κακή ανθρώπινη φύση και ότι δεν είμαι γενναιόδωρη. Έτσι, όσο απασχολημένη κι αν ήμουν, προσπαθούσα να κάνω όσα περισσότερα μπορούσα μόνη μου. Μερικές φορές, όταν μοίραζα το έργο σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της ομάδας κι έβλεπα ότι αντιδρούσαν καλά, ένιωθα εντάξει. Αλλά αν έδειχναν δυσαρεστημένοι ή παραπονιούνταν, δίσταζα να τους αναθέσω έργο και δούλευα εγώ όλη τη νύχτα για να τα κάνω όλα μόνη μου. Στην πραγματικότητα, όσο εργαζόμουν, ένιωθα ότι αυτό ήταν αδικία και με γέμιζε ένα αίσθημα πικρίας. Ένιωθα ότι το έργο αυτό ήταν ξεκάθαρα των άλλων. Κι όμως, καθόμουν και δούλευα εγώ παραπάνω για να το κάνω. Μερικές φορές, ήμουν τόσο απασχολημένη που δεν είχα χρόνο για πνευματική άσκηση. Δεν τολμούσα, όμως, να εκφράσω αυτά τα παράπονά μου. Οπότε, έχοντας παραιτηθεί τελείως, απλώς παρηγορούσα τον εαυτό μου κι έλεγα: «Το καλύτερο είναι να είμαι γενναιόδωρη και συμπονετική, να νοιάζομαι για τους άλλους και να μην είμαι μικροπρεπής. Αλλιώς, θα φαίνεται ότι έχω κακό χαρακτήρα». Αργότερα, όλοι οι αδελφοί κι οι αδελφές στην ομάδα μου είπαν ότι έφερα φορτίο προς το καθήκον, ότι μπορούσα να υποφέρω και να πληρώνω ένα τίμημα, και ότι ήμουν στοργική και νοιαζόμουν τους άλλους. Όταν άκουσα ότι με αξιολογούσαν έτσι, σκέφτηκα ότι άξιζαν όλα όσα είχα υποφέρει, αφού με επαινούσαν έτσι όλοι. Επειδή, όμως, δεν ενεργούσα σύμφωνα με τις αρχές, αφού διαρκώς ικανοποιούσα τη σάρκα των άλλων και μοίραζα το έργο με παράλογο τρόπο, το έργο άρχισε να συσσωρεύεται κι η πρόοδος της ομάδας μας ήταν αργή. Μερικοί από τους αδελφούς και τις αδελφές ήταν τεμπέληδες, αδιάφοροι κι αρκούνταν απλώς στο να κάνουν το δικό τους έργο. Άλλοι δεν προσεύχονταν στον Θεό ούτε αναζητούσαν τις αλήθεια-αρχές όταν είχαν προβλήματα. Προτιμούσαν να βασίζονται σ’ εμένα και περίμεναν να τους λύσω εγώ τα θέματά τους. Έτσι, δεν μπορούσαν να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους.

Μια μέρα, ο επιβλέπων ήρθε να ελέγξει το έργο μας και διαπίστωσε ότι ο τρόπος με τον οποίο μοιραζόταν το έργο δεν ήταν λογικός. Είπε ότι μέρος του έργου μπορούσα να το αναθέσω σε μέλη της ομάδας κι ότι θα πρέπει να περνάω περισσότερο χρόνο κάνοντας το δικό μου έργο ως επικεφαλής της ομάδας, όπως να ελέγχω την πρόοδο του έργου και να επιλύω όσα ζητήματα προέκυπταν σχετικά με τις δεξιότητες. Έτσι, ο καθένας θα μπορούσε να επωμιστεί κάποια ευθύνη και να φέρει φορτίο. Ήξερα ότι είχε δίκιο και ότι αν γίνονταν έτσι οι αναθέσεις, θα ωφελούνταν το έργο. Ωστόσο, σκέφτηκα ότι αυτός ο τρόπος άσκησης ήταν πολύ δύσκολος. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει, ώστε να γνωρίσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Κατά την πνευματική μου άσκηση, έψαξα για λόγια του Θεού σχετικά με την κατάστασή μου. Βρήκα ένα χωρίο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση: «Όπως συμβαίνει με τα ρητά: “Μη βάζεις στην τσέπη τα χρήματα που βρίσκεις” και “Να αντλείς ευχαρίστηση από το να βοηθάς τους άλλους”, το “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” είναι μια από τις απαιτήσεις που θέτει η παραδοσιακή κουλτούρα σχετικά με την ηθική διαγωγή των ανθρώπων. Με την ίδια λογική, ανεξάρτητα από το αν μπορεί κανείς να πετύχει ή να κάνει πράξη αυτήν την ηθική διαγωγή, εξακολουθεί να μην αποτελεί το πρότυπο ή τον κανόνα για τη μέτρηση της ανθρώπινης φύσης του. Μπορεί να είσαι πραγματικά ικανός να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους και να έχεις ιδιαίτερα υψηλά πρότυπα για τον εαυτό σου. Μπορεί να είσαι άμεμπτος, να σκέφτεσαι πάντα τους άλλους και να ενδιαφέρεσαι γι’ αυτούς, χωρίς να είσαι εγωιστής και να επιδιώκεις τα δικά σου συμφέροντα. Μπορεί να φαίνεσαι ιδιαίτερα μεγαλόψυχος και ανιδιοτελής και να έχεις έντονο το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης και του κοινωνικού ήθους. Η ευγενής προσωπικότητα και τα προτερήματά σου μπορεί να είναι φανερά στους κοντινούς σου ανθρώπους και σε εκείνους με τους οποίους έρχεσαι σε επαφή και αλληλεπιδράς. Η συμπεριφορά σου μπορεί να μη δίνει ποτέ στους άλλους πάτημα να σε κατηγορήσουν ή να σε επικρίνουν και, αντίθετα, να αποσπά άφθονους επαίνους ή ακόμη και θαυμασμό. Οι άνθρωποι μπορεί να σε βλέπουν ως κάποιον που είναι πραγματικά αυστηρός με τον εαυτό του και ανεκτικός με τους άλλους. Ωστόσο, αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από εξωτερικές συμπεριφορές. Συνάδουν οι σκέψεις και οι επιθυμίες βαθιά μέσα στην καρδιά σου με αυτές τις εξωτερικές συμπεριφορές και τις πράξεις που βιώνεις εξωτερικά; Η απάντηση είναι όχι, δεν συνάδουν. Μπορείς να ενεργείς κατ’ αυτόν τον τρόπο επειδή έχεις κάποιο απώτερο κίνητρο. Ποιο είναι αυτό ακριβώς; Θα άντεχες να αποκαλυφθεί αυτό το κίνητρο; Με τίποτα. Αυτό αποδεικνύει πως αυτό το κίνητρο είναι κάτι ακατανόμαστο, κάτι σκοτεινό και κακό. Γιατί είναι ανομολόγητο και κακό αυτό το κίνητρο; Επειδή η ανθρώπινη φύση των ατόμων εξουσιάζεται και κατευθύνεται από τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις. Όλες οι σκέψεις των ανθρώπων, είτε τις εκφράζουν με λόγια είτε τις εκδηλώνουν, αδιαμφισβήτητα κυριαρχούνται, ελέγχονται και χειραγωγούνται από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι έχουν μόνο καταχθόνια και κακά κίνητρα και σκοπούς. Ανεξάρτητα από το αν μπορούν να είναι αυστηροί με τον εαυτό τους και ανεκτικοί με τους άλλους και είτε εξωτερικά εκφράζουν απόλυτα αυτήν την ηθική επιταγή είτε όχι, είναι αναπόφευκτο πως αυτή η ηθική επιταγή δεν θα έχει κανέναν έλεγχο και καμία επιρροή στην ανθρώπινη φύση τους. Τι ελέγχει, λοιπόν, την ανθρώπινη φύση των ανθρώπων; Οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους και η ανθρώπινη φύση-ουσία τους που κρύβεται πίσω από την ηθική επιταγή “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους”· αυτή είναι η αληθινή τους φύση. Η αληθινή φύση ενός ανθρώπου είναι η ανθρώπινη φύση-ουσία του. Από τι αποτελείται η ανθρώπινη φύση-ουσία του; Αποτελείται κυρίως από τις προτιμήσεις του, αυτά που επιδιώκει, την οπτική του για τη ζωή, το σύστημα αξιών του, τη στάση του απέναντι στην αλήθεια και τον Θεό και ούτω καθεξής. Μόνο αυτά τα πράγματα αντιπροσωπεύουν αληθινά την ανθρώπινη φύση-ουσία του καθενός. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που απαιτούν από τον εαυτό τους να υπακούει στην ηθική επιταγή η οποία λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” έχουν εμμονή με τη θέση. Καθοδηγούμενοι από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, δεν μπορούν παρά να επιδιώκουν το κύρος μεταξύ των ανθρώπων, την κοινωνική υπεροχή και τη θέση στα μάτια των άλλων. Όλα αυτά τα πράγματα σχετίζονται με την επιθυμία τους για θέση και τα επιδιώκουν υπό το πρόσχημα της καλής ηθικής διαγωγής τους. Πώς προκύπτουν αυτές οι επιδιώξεις τους; Προέρχονται και καθοδηγούνται εξ ολοκλήρου από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, είτε κάποιος συμμορφώνεται με την ηθική επιταγή που λέει “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους” είτε όχι, και είτε συμμορφώνεται απόλυτα είτε όχι, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει στο παραμικρό την ανθρώπινη φύση-ουσία του. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αλλάξει στο παραμικρό ούτε τη νοοτροπία του για τη ζωή και το σύστημα αξιών του, αλλά και ούτε να καθοδηγήσει τις στάσεις και τις οπτικές του για κάθε είδους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όσο περισσότερο μπορεί να είναι κανείς αυστηρός με τον εαυτό του και ανεκτικός με τους άλλους τόσο καλύτερος είναι στο να παίζει θέατρο, να κρύβει τον πραγματικό του εαυτό και να παραπλανά τους άλλους με καλή συμπεριφορά και ευχάριστα λόγια, ενώ τόσο πιο δόλιος και μοχθηρός είναι από τη φύση του. Σε όσο μεγαλύτερο βαθμό είναι τέτοιου είδους άνθρωπος τόσο πιο βαθιά αγαπά και επιδιώκει τη θέση και τη δύναμη» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (6)]. Είδα ότι όσοι είναι «αυστηροί με τον εαυτό τους και ανεκτικοί με τους άλλους» έχουν μια βαθιά εμμονή με τη θέση. Επιζητούν συνέχεια να έχουν μια θέση στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια δόλια και μοχθηρή φύση και είναι υποκριτές. Αυτός ο χαρακτηρισμός με συντάραξε. Σκέφτηκα πως, στη θητεία μου ως επικεφαλής της ομάδας μας, είχα αναλάβει μεγάλο μέρος του έργου. Πάντα υπολόγιζα τα προγράμματα των άλλων, τον φόρτο εργασίας τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν. Πάντα ενδιαφερόμουν και νοιαζόμουν ιδιαιτέρως για τους άλλους, φροντίζοντας να μη δυσαρεστήσω ποτέ κανέναν. Φαινομενικά, μπορεί να έδειχνα μεγάλη κατανόηση, αλλά, στην πραγματικότητα, ενεργούσα έτσι για να ενισχύσω την υπόληψη και τη θέση μου. Φοβόμουν μονίμως μην πω ή μην κάνω κάτι που θα αναστατώσει τους άλλους και μη σχηματίσουν κακή εντύπωση για μένα. Έφερα περισσότερο φορτίο από οποιονδήποτε άλλον, μπορούσα να υποφέρω και να πληρώνω ένα τίμημα, έδειχνα ανοχή, κατανόηση και ικανότητα συμβιβασμού. Βαθιά μέσα μου, όμως, σκεφτόμουν ότι ήμουν καλύτερη από τους άλλους, ότι είχα μεγαλύτερο ανάστημα, ότι έδειχνα κατανόηση και ανεκτικότητα στους άλλους. Έτσι, όλοι με θαύμαζαν και βασίζονταν πάνω μου. Περίμεναν να επιλύσω εγώ τα ζητήματά τους και δεν μπορούσαν να βασιστούν στον Θεό και να αναζητήσουν την αλήθεια για να καταφέρουν να τα λύσουν οι ίδιοι. Συνειδητοποίησα ότι είχα διαφθαρεί από τον Σατανά και ότι ήμουν γεμάτη σατανικές διαθέσεις. Δεν ήμουν καθόλου ανιδιοτελής και μεγαλόψυχη! Όταν η αδελφή μου μου πάσαρε το έργο της, εγώ το αναλάμβανα ευχαρίστως, αλλά μέσα μου ένιωθα δυσαρεστημένη και, ενώ εργαζόμουν, δυσανασχετούσα μαζί της που δεν έφερε φορτίο. Είχα πολλά να κάνω και πιεζόμουν πολύ. Μπορεί να μην έλεγα τίποτα και να παρίστανα την ανιδιοτελή, αλλά μέσα μου ένιωθα ότι με αδικούν και δεν ήθελα να υποφέρω ή να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο. Την ώρα που μοίραζα το έργο, μπορεί να έβλεπα μια αδελφή να ικανοποιεί τη σάρκα της και να μη θέλει να δουλέψει σκληρά, αλλά δεν συναναστρεφόμουν σχετικά με την αλήθεια για να επιλύσω το ζήτημά της και, αντ’ αυτού, αναλάμβανα εγώ το έργο της. Στην πραγματικότητα, είχα σχηματίσει ήδη μια άποψη για εκείνη. Δυσανασχετούσα με το γεγονός ότι φορτωνόμουν περισσότερο έργο εγώ, επειδή εκείνη ήταν τεμπέλα. Όταν τα ξανασκέφτηκα όλα αυτά, συνειδητοποίησα ότι η ανοχή που έδειχνα στους άλλους ήταν ψεύτικη και προσποιητή, και ότι δεν ήμουν πραγματικά χαρούμενη που τους βοηθούσα. Ήμουν ξεκάθαρα εγωίστρια, αλλά ενεργούσα λες κι ήμουν τελείως αλτρουίστρια· εξαπατούσα τους πάντες. Οι πράξεις μου είχαν μόνο ένα κίνητρο: Ήθελα μόνο να κερδίσω τους επαίνους, τον σεβασμό και την επιδοκιμασία των άλλων. Μα πόσο υποκρίτρια και ψεύτικη ήμουν! Οι άλλοι έβλεπαν μόνο όσα έκανα για να τους εξαπατήσω, μα δεν μπορούσαν να δουν τι πραγματικά σκεφτόμουν. Όλοι πίστευαν ότι έχω καλή ανθρώπινη φύση κι ότι είμαι πολύ ανεκτική. Δεν τους εξαπατούσα; Δεν τους ξεγελούσα; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο αηδίαζα με τον εαυτό μου. Όλη μου τη ζωή φορούσα μια μάσκα κι όχι μόνο υπέφερα πολύ εγώ, αλλά καθυστέρησα και το έργο της εκκλησίας. Έκανα κακό και στον εαυτό μου και στους άλλους. Άρχισα να μισώ τον εαυτό μου και ήθελα να μετανοήσω και να μεταμορφωθώ το συντομότερο δυνατό.

Αργότερα, βρήκα άλλα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού που με έκαναν να δω την κατάστασή μου από μια νέα οπτική. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν κάποιοι επικεφαλής εκκλησίας βλέπουν τους αδελφούς ή τις αδελφές να κάνουν επιπόλαια το καθήκον τους, δεν τους επιπλήττουν, αν και θα έπρεπε. Όταν βλέπουν ξεκάθαρα ότι ζημιώνονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, δεν τους απασχολεί ούτε κάνουν ερωτήσεις και δεν προσβάλλουν στο ελάχιστο τους άλλους. Στην πραγματικότητα, δεν νοιάζονται στ’ αλήθεια για τις αδυναμίες των ανθρώπων· αντιθέτως, η πρόθεση και ο σκοπός τους είναι να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων. Έχει πλήρη επίγνωση του εξής: “Εφόσον το κάνω αυτό και δεν προσβάλλω κανέναν, θα με θεωρούν καλό επικεφαλής. Θα έχουν καλή άποψη για μένα και θα μ’ εκτιμούν. Θα μ’ εγκρίνουν και θα με συμπαθούν”. Δεν τον ενδιαφέρει πόση ζημιά υφίστανται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, ούτε πόσο μεγάλες απώλειες προκαλούνται στη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού, ούτε πόσο αναστατώνεται η εκκλησιαστική ζωή του. Επιμένει απλώς στη σατανική του φιλοσοφία και δεν προσβάλλει κανέναν. Βαθιά μέσα του, δεν κατηγορεί καθόλου τον εαυτό του. Όταν βλέπει κάποιον να προκαλεί διαταράξεις και αναστατώσεις, το πολύ πολύ να του πει δυο κουβέντες, υποβαθμίζοντας το ζήτημα, κι αυτό είναι όλο. Δεν συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια ούτε του επισημαίνει την ουσία του προβλήματος, πόσο μάλλον αναλύει την κατάστασή του. Επιπλέον, δεν συναναστρέφεται ποτέ πάνω στις προθέσεις του Θεού. Οι ψευδοεπικεφαλής δεν εκθέτουν ούτε αναλύουν ποτέ τα σφάλματα που κάνουν συχνά οι άνθρωποι ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν συνήθως. Δεν λύνουν πραγματικά προβλήματα, αλλά αντιθέτως δείχνουν επιείκεια στους εσφαλμένους τρόπους άσκησης και τις αποκαλύψεις διαφθοράς των ανθρώπων και, όσο αρνητικοί ή αδύναμοι κι αν είναι εκείνοι, δεν το παίρνουν στα σοβαρά. Απλώς κηρύττουν κάποια λόγια και δόγματα και λένε μια-δυο κουβέντες προτροπής για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση επιπόλαια, προσπαθώντας να διατηρήσουν την αρμονία. Ως αποτέλεσμα, οι εκλεκτοί του Θεού δεν ξέρουν πώς να κάνουν αυτοκριτική και ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία, δεν υπάρχει καμία λύση για όποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκαλύπτουν, και ζουν ανάμεσα σε λόγια και δόγματα, αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, χωρίς καθόλου ζωή-είσοδο. Μάλιστα, βαθιά μέσα τους πιστεύουν το εξής: “Ο επικεφαλής μας δείχνει ακόμη μεγαλύτερη κατανόηση για τις αδυναμίες μας από ό,τι ο Θεός. Το ανάστημά μας είναι πολύ μικρό για ν’ ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του Θεού. Απλώς πρέπει να εκπληρώνουμε τις απαιτήσεις του επικεφαλής μας. Αν υποταχθούμε στον επικεφαλής μας, υποτασσόμαστε στον Θεό. Αν μια μέρα ο Άνωθεν απαλλάξει τον επικεφαλής μας απ’ το καθήκον του, θα διαμαρτυρηθούμε. Προκειμένου να κρατήσουμε τον επικεφαλής μας και να μην επιτρέψουμε την απαλλαγή του από το καθήκον του, θα διαπραγματευτούμε με τον Άνωθεν και θα τον αναγκάσουμε να συμφωνήσει με τα αιτήματά μας. Έτσι θα κάνουμε το σωστό για τον επικεφαλής μας”. Όταν οι άνθρωποι κάνουν τέτοιες σκέψεις, όταν έχουν δημιουργήσει τέτοια σχέση με τον επικεφαλής τους και έχει αναπτυχθεί βαθιά μέσα τους μια τέτοιου είδους εξάρτηση, ζήλια και λατρεία γι’ αυτόν, καταλήγουν να έχουν ακόμα μεγαλύτερη πίστη σ’ αυτόν και θέλουν πάντα ν’ ακούν τα λόγια του, αντί ν’ αναζητούν την αλήθεια στα λόγια του Θεού. Αυτός ο επικεφαλής έχει σχεδόν πάρει τη θέση του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων. Αν ένας επικεφαλής είναι πρόθυμος να διατηρήσει μια τέτοια σχέση με τον εκλεκτό λαό του Θεού, αν αντλεί ένα αίσθημα ευχαρίστησης από αυτό βαθιά μέσα του και πιστεύει ότι ο εκλεκτός λαός του Θεού οφείλει να του φέρεται έτσι, τότε αυτός ο επικεφαλής δεν διαφέρει καθόλου από τον Παύλο, έχει ήδη πατήσει το πόδι του στο μονοπάτι των αντίχριστων, και ο εκλεκτός λαός του Θεού έχει ήδη παραπλανηθεί από αυτόν τον αντίχριστο και δεν έχει καθόλου ικανότητα διάκρισης» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο πρώτο: Προσπαθούν να πάρουν με το μέρος τους τις καρδιές των ανθρώπων). «Μπορείτε να το συγκρίνετε αυτό με κάποιους από τους αντίχριστους και τους κακούς ανθρώπους στην εκκλησία. Προκειμένου να εδραιώσουν τη θέση και την εξουσία τους στην εκκλησία και να αποκτήσουν καλύτερη φήμη μεταξύ των άλλων μελών, είναι σε θέση να υποστούν ταλαιπωρία και να πληρώσουν κάποιο τίμημα καθώς εκτελούν τα καθήκοντά τους, ενώ μπορεί ακόμα και να απαρνηθούν τη δουλειά και την οικογένειά τους και να πουλήσουν όλα τους τα υπάρχοντα για να δαπανήσουν τον εαυτό τους για τον Θεό. Σε μερικές περιπτώσεις, το τίμημα που πληρώνουν και η ταλαιπωρία που υπομένουν καθώς δαπανούν τον εαυτό τους για τον Θεό ξεπερνούν αυτά που μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος· είναι σε θέση να ενσαρκώσουν ένα πνεύμα ακραίας αυταπάρνησης προκειμένου να διατηρήσουν τη θέση τους. Ωστόσο, όσο κι αν υποφέρουν ή όποιο τίμημα κι αν πληρώνουν, κανείς τους δεν διαφυλάσσει τη μαρτυρία του Θεού και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού ούτε ασκείται σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Ο στόχος που επιδιώκουν είναι απλώς να αποκτήσουν θέση, εξουσία και τις ανταμοιβές του Θεού. Τίποτε από όσα κάνουν δεν έχει την παραμικρή σχέση με την αλήθεια. Ανεξάρτητα από το πόσο αυστηροί είναι με τον εαυτό τους και πόσο ανεκτικοί είναι με τους άλλους, ποια θα είναι η τελική τους έκβαση; Τι γνώμη θα σχηματίσει γι’ αυτούς ο Θεός; Μήπως θα καθορίσει την έκβασή τους με βάση τις εξωτερικές καλές συμπεριφορές που βιώνουν; Σε καμία περίπτωση. Οι άνθρωποι βλέπουν και κρίνουν τους άλλους με βάση αυτές τις συμπεριφορές και εκδηλώσεις και, επειδή δεν μπορούν να διακρίνουν την ουσία των άλλων ανθρώπων, στο τέλος οι άλλοι τους εξαπατούν. Ο Θεός, ωστόσο, δεν εξαπατάται ποτέ από τον άνθρωπο. Σε καμία περίπτωση δεν θα επιδοκιμάσει και δεν θα θυμάται την ηθική διαγωγή των ανθρώπων επειδή ήταν σε θέση να είναι αυστηροί με τον εαυτό τους και ανεκτικοί με τους άλλους. Αντίθετα, θα τους καταδικάσει για τις φιλοδοξίες τους και για τα μονοπάτια που πήραν καθώς επιδίωκαν τη θέση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (6)]. Αφού συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα καλύτερα τη φύση και τις συνέπειες των πράξεών μου. Για να προστατεύσω την υπόληψη και τη θέση μου, πάντα νοιαζόμουν για τις δυσκολίες των άλλων και τα έκανα όλα μόνη μου. Ως αποτέλεσμα, οι αδελφοί και οι αδελφές δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους κανονικά. Κάποιοι ικανοποιούσαν τη σάρκα τους και δεν έφεραν φορτίο. Άλλοι είχαν κολλήσει στο να με θαυμάζουν και να στηρίζονται πάνω μου, και με αναζητούσαν όποτε είχαν προβλήματα. Δεν μπορούσαν να βασιστούν στον Θεό και να αναζητήσουν την αλήθεια για να επιλύσουν τα ζητήματά τους. Ο Θεός δεν είχε θέση στην καρδιά τους. Είχα κάνει κακό! Όταν η αδελφή δεν ήταν πρόθυμη να φέρει φορτίο στο καθήκον της και πάσαρε το καθήκον της σ’ εμένα, έπρεπε να συναναστραφώ λίγο μαζί της και να της δείξω τη φύση και τις συνέπειες της κατάστασής της. Ίσως έτσι να επαναστατούσε ενάντια στη σάρκα της και να βασιζόταν στον Θεό για να επιλύσει το θέμα της. Έτσι θα προόδευε στη ζωή της και θα βελτιώνονταν οι επαγγελματικές της δεξιότητες. Εγώ, όμως, νοιαζόμουν μόνο για την υπόληψη και τη θέση μου και δεν συναναστρεφόμουν ούτε έδινα συμβουλές στους αδελφούς και τις αδελφές μου που ήταν βυθισμένοι στις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Επιφανειακά, όσα έκανα συμφωνούσαν με την έγνοια των ανθρώπων για τη σάρκα τους, μα έτσι οι άλλοι δεν προόδευαν στη ζωή τους και παράκμαζαν όλο και περισσότερο. Με το να ενδίδω συνεχώς έκανα κακό στους άλλους! Κανείς δεν είχε καταφέρει να διακρίνει τη συμπεριφορά μου και όλοι τους παραπλανήθηκαν και πίστεψαν ότι ήμουν ένας καλός άνθρωπος που νοιάζεται. Ήμουν ψεύτικη! Τους παραπλανούσα όλους! Εξωτερικά, φαινόταν ότι έφερα μεγάλο φορτίο στο καθήκον μου κι ότι μπορούσα να υποφέρω και να πληρώσω τίμημα. Όλοι με θεωρούσαν καλό άνθρωπο, μα στην πραγματικότητα ο Θεός με είχε καταδικάσει, επειδή με όσα έκανα δεν είχα σκοπό να Τον ικανοποιήσω, αλλά να προστατεύσω τη θέση μου στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είχα κάνει κανένα προφανές κακό, αλλά δεν είχα φέρει τους άλλους στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού. Αντίθετα, τους έφερνα ενώπιόν μου. Προσπαθούσα να κερδίσω τους ανθρώπους και αποκάλυπτα μια διάθεση αντίχριστου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, είδα ότι η κατάστασή μου ήταν αρκετά επικίνδυνη. Έκανα το καθήκον μου με βάση τις αξίες της παραδοσιακής κουλτούρας και εναντιωνόμουν στον Θεό, βαδίζοντας στο μονοπάτι των αντίχριστων.

Αργότερα, είδα ένα άλλο χωρίο των λόγων του Θεού, που με έκανε να δω με μεγαλύτερη σαφήνεια τα προβλήματά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Σε όποια ομάδα κι αν απευθύνονται οι δηλώσεις σχετικά με την ηθική διαγωγή του τύπου “Να θυσιάζεις τα συμφέροντά σου για χάρη των άλλων”, “Η γυναίκα πρέπει να είναι ενάρετη, καλοσυνάτη, ευγενική και ηθική” και “Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ανεκτικός με τους άλλους”, η κοινή απαίτηση όλων είναι οι άνθρωποι να δείχνουν αυτοσυγκράτηση —να συγκρατούν, δηλαδή, τις επιθυμίες τους και την ανήθικη διαγωγή τους— και να έχουν θετικές ιδεολογικές και ηθικές απόψεις. Όσο κι αν επηρεάζουν την ανθρωπότητα αυτές οι δηλώσεις και είτε η επιρροή αυτή είναι θετική είτε αρνητική, ο στόχος αυτών των λεγόμενων ηθικολόγων μέσα από τη διατύπωση τέτοιων δηλώσεων ήταν, με δυο λόγια, να περιορίσουν και να ρυθμίσουν την ηθική διαγωγή των ανθρώπων. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθένας θα μπορούσε να συμπεριφέρεται και να ενεργεί, να βλέπει τους ανθρώπους και τα πράγματα και να αντιλαμβάνεται την κοινωνία και τη χώρα του σύμφωνα με έναν βασικό κώδικα. Από θετική άποψη, η επινόηση αυτών των δηλώσεων περί ηθικής διαγωγής έχει παίξει κάποιο ρόλο στον περιορισμό και τη ρύθμιση της ηθικής διαγωγής της ανθρωπότητας. Από αντικειμενική σκοπιά, όμως, έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν ορισμένες ανειλικρινείς και επιτηδευμένες σκέψεις και απόψεις, με αποτέλεσμα όσοι επηρεάζονται και διαποτίζονται από την παραδοσιακή κουλτούρα να γίνονται πιο ύπουλοι, πιο πανούργοι και καλύτεροι στο να προσποιούνται, ενώ περιορίζεται περισσότερο και η σκέψη τους. Επειδή οι άνθρωποι έχουν επηρεαστεί και διαποτιστεί από την παραδοσιακή κουλτούρα, υιοθετούν σταδιακά αυτές τις λανθασμένες απόψεις και δηλώσεις της ως θετικά πράγματα, ενώ λατρεύουν αυτές τις αυθεντίες και τις σπουδαίες προσωπικότητες που τους παραπλανούν λες και είναι άγιοι. Ο νους των ανθρώπων που έχουν παραπλανηθεί μπερδεύεται, μουδιάζει και θολώνει. Δεν ξέρουν τι είναι η κανονική ανθρώπινη φύση ούτε τι πρέπει να επιδιώκουν και να τηρούν όσοι διαθέτουν κανονική ανθρώπινη φύση. Δεν ξέρουν πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο ή τι τρόπο και ποιους κανόνες ύπαρξης πρέπει να υιοθετήσουν και ακόμα λιγότερο ποιος είναι ο σωστός στόχος της ανθρώπινης ύπαρξης. Επειδή επηρεάζονται, κατηχούνται ή και περιορίζονται από την παραδοσιακή κουλτούρα, έχουν κατασταλεί τα θετικά πράγματα, καθώς και οι απαιτήσεις και οι κανόνες που θέτει ο Θεός. Υπό αυτήν την έννοια, οι διάφορες δηλώσεις της παραδοσιακής κουλτούρας περί ηθικής διαγωγής έχουν, σε μεγάλο βαθμό, παραπλανήσει και επηρεάσει σε βάθος τον νου των ανθρώπων· περιορίζουν τις σκέψεις τους, τους αποπροσανατολίζουν και τους απομακρύνουν από το σωστό μονοπάτι της ζωής και τους οδηγούν όλο και πιο μακριά από τις απαιτήσεις του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι όσο βαθύτερα επηρεάζεσαι και για όσο μεγαλύτερο διάστημα διαποτίζεσαι από τις διάφορες ιδέες και απόψεις της παραδοσιακής κουλτούρας για την ηθική διαγωγή τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από τις σκέψεις, τις φιλοδοξίες, τον επιδιωκόμενο στόχο και τους κανόνες ύπαρξης που θα έπρεπε να έχουν οι άνθρωποι με κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και από το πρότυπο που απαιτεί ο Θεός να πληρούν οι άνθρωποι. […] Ο εκλεκτός λαός του Θεού πρέπει να διακρίνει το εξής γεγονός: ο λόγος του Θεού είναι ο λόγος του Θεού, η αλήθεια είναι η αλήθεια και τα λόγια του ανθρώπου είναι λόγια του ανθρώπου. Η αγαθοσύνη, η δικαιοσύνη, η ευπρέπεια, η σοφία και η αξιοπιστία είναι ανθρώπινα λόγια, και το ίδιο ισχύει και για την παραδοσιακή κουλτούρα. Τα ανθρώπινα λόγια δεν είναι ποτέ η αλήθεια ούτε πρόκειται να γίνουν ποτέ η αλήθεια. Αυτό είναι γεγονός» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Μέσα από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι απόψεις και οι ιδέες που μας ενσταλάζει η παραδοσιακή κουλτούρα είναι γελοίες και παράλογες και έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδηση και τη λογική των κανονικών ανθρώπων και την κανονική ανθρώπινη φύση που ο Θεός απαιτεί από τον άνθρωπο να βιώνει. Παραπλανημένη και επηρεασμένη από αυτήν την παραδοσιακή ιδέα του «να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου και ανεκτική με τους άλλους», μπερδεύτηκα, έκανα λάθη και δεν μπορούσα να διακρίνω. Νόμιζα ότι μόνο αν ανεχόμουν τους άλλους, αν τους νοιαζόμουν από κάθε άποψη κι αν φορτωνόμουν τα προβλήματά τους, θα έδειχνα καλό χαρακτήρα, ευρύτητα πνεύματος και μεγαλοψυχία. Δεν πρέπει να ζητάω πολλά από κανέναν ή να είμαι πολύ αυστηρή και δεν θα πρέπει να είμαι μικροπρεπής. Αυτές οι ιδέες ήταν βαθιά ριζωμένες στο μυαλό μου, έλεγχαν κάθε μου λέξη και πράξη και επηρέαζαν τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούσα με τους άλλους. Τα ξανασκέφτηκα όλα αυτά κι είδα ότι η ανοχή που έδειχνα στους άλλους δεν ήταν η επιείκεια της κανονικής ανθρώπινης φύσης, αλλά μια ενδοτικότητα που δεν είχε αρχές ή πρότυπα. Ως επικεφαλής ομάδας, έπρεπε να μοιράζω το έργο λογικά, σύμφωνα με το συνολικό χρονοδιάγραμμα του έργου μας και τις δεξιότητες του κάθε μέλους, ώστε ο καθένας να μπορεί να έχει έναν ρόλο, να έχει την ευκαιρία να ασκηθεί στο καθήκον του και να αξιοποιήσει τις δεξιότητές του. Μόνο έτσι το έργο της ομάδας μας θα προχωρούσε κανονικά και θα βλέπαμε κάποια βελτίωση. Για όσους είχαν λιγότερες δεξιότητες, είχαν μέτριο επίπεδο και καθυστερούσαν να βελτιώσουν τις γνώσεις τους, οι αναθέσεις του έργου έπρεπε να γίνονται σύμφωνα με το πραγματικό ανάστημά τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν. Θα έπρεπε να τους αναθέτω πιο εύκολο έργο ώστε να ανταποκρίνονται στις εργασίες τους και να μην αναγκάζονται να κάνουν κάτι που δεν μπορούσαν να κάνουν. Αυτοί που είχαν καλό επίπεδο, που μπορούσαν να μάθουν νέα πράγματα και αντιλαμβάνονταν αρχές και δεξιότητες, θα μπορούσαν να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος του έργου, εντός λογικών πλαισίων. Έπρεπε να τους ζητώ να σκέφτονται περισσότερο το έργο τους και να φέρουν μεγαλύτερο φορτίο, πράγμα που θα τους επέτρεπε να προοδεύσουν πιο γρήγορα. Ήταν φυσιολογικό να αντιμετωπίσουν δυσκολίες και να αγχωθούν λίγο. Αυτό θα τους ωθούσε να βασιστούν περισσότερο στον Θεό, να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους και να προοδεύσουν ταχύτερα. Επιπλέον, αν κάποιος ένιωθε δυσαρεστημένος από το έργο που του είχα αναθέσει, θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί του για να δω αν έχει πραγματικές δυσκολίες ή αν απλώς ενδίδει σε ανέσεις και δεν είναι πρόθυμος να υποφέρει και να πληρώσει τίμημα. Έτσι θα μπορούσα να διαχειρίζομαι τα πράγματα σύμφωνα με τις πραγματικές περιστάσεις· έτσι θα ενεργούσα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές μοίραζα το έργο με τρόπο λογικό και σύμφωνα με τις πραγματικές περιστάσεις των μελών της ομάδας. Δεν ζητούσα πολλά, δεν ήμουν αυστηρή και τα μέλη της ομάδας μου ολοκλήρωναν τις αναθέσεις τους. Όταν, κάποιες φορές, τεμπέλιαζαν, δεν ήθελαν να πληρώσουν τίμημα και να πασχίσουν να επιτύχουν ή φοβόντουσαν να αναλάβουν την ευθύνη και πάσαραν το έργο σε άλλους, έπρεπε να συναναστρέφομαι και να τους συμβουλεύω ώστε να γνωρίσουν τη διεφθαρμένη τους διάθεση. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις έπρεπε να τους κλαδεύω και όχι συνεχώς να ενδίδω και να ανέχομαι απλώς τη συμπεριφορά τους, χωρίς κανένα στοιχειώδες πρότυπο. Μόνο έτσι θα μπορούσα να διατηρήσω την κανονική πρόοδο του έργου της ομάδας μας.

Αργότερα, διάβασα άλλα δύο χωρία των λόγων του Θεού, που με έκαναν να δω με μεγαλύτερη σαφήνεια το μονοπάτι της άσκησής μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Σε οτιδήποτε κάνεις, πρέπει να εξετάζεις αν οι προθέσεις σου είναι σωστές. Εάν μπορείς να ενεργείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, τότε η σχέση σου με τον Θεό είναι κανονική. Αυτό συνιστά το ελάχιστο κριτήριο. Αν, εξετάζοντας τις προθέσεις σου, διαπιστώσεις ότι έχεις αναπτύξει λανθασμένες προθέσεις, και μπορέσεις να επαναστατήσεις ενάντιά τους και να ενεργήσεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, τότε θα γίνεις ένας σωστός άνθρωπος ενώπιον του Θεού. Αυτό αποδεικνύει ότι η σχέση σου με τον Θεό είναι κανονική και ότι όλα όσα κάνεις είναι για χάρη του Θεού, όχι για τον εαυτό σου. Σε όλα όσα κάνεις και σε όλα όσα λες, να μπορείς να έχεις σωστή καρδιά και να είσαι δίκαιος στις πράξεις σου, και όταν ενεργείς, να μην καθοδηγείσαι από τα συναισθήματά σου ή από το δικό σου θέλημα. Αυτές είναι αρχές σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να ενεργούν οι πιστοί στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πώς είναι η σχέση σου με τον Θεό;). «Ποιες είναι, λοιπόν, οι αλήθεια-αρχές που απαιτεί ο Θεός; Οι άνθρωποι να δείχνουν στους άλλους κατανόηση όταν εκείνοι είναι αδύναμοι και αρνητικοί, να λαμβάνουν υπόψη τον πόνο και τις δυσκολίες τους κι έπειτα να ρωτούν σχετικά μ’ αυτά, να προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη, καθώς και να τους διαβάζουν τα λόγια του Θεού για να τους βοηθήσουν να λύσουν τα προβλήματά τους, δίνοντάς τους έτσι τη δυνατότητα να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού και να πάψουν να είναι αδύναμοι, και φέρνοντάς τους ενώπιον του Θεού. Δεν συμβαδίζει αυτός ο τρόπος άσκησης με τις αρχές; Το να ασκείται κανείς μ’ αυτόν τον τρόπο συμβαδίζει με τις αλήθεια-αρχές. Φυσικά, αυτού του είδους οι σχέσεις συμβαδίζουν ακόμα περισσότερο με τις αλήθεια-αρχές. Όταν οι άνθρωποι προκαλούν επίτηδες διατάραξη και αναστάτωση ή κάνουν επίτηδες το καθήκον τους επιπόλαια, αν εσύ τα δεις όλα αυτά και μπορέσεις να τους τα επισημάνεις, να τους επιπλήξεις και να τους βοηθήσεις σύμφωνα με τις αρχές, τότε κάτι τέτοιο συμβαδίζει με τις αλήθεια-αρχές. Αν κάνεις πως δεν βλέπεις ή αν ανεχθείς τη συμπεριφορά τους και τους καλύψεις, φτάνοντας μέχρι το σημείο να τους επαινέσεις και να τους επιδοκιμάσεις με καλά λόγια, όλοι αυτοί οι τρόποι αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους, αντιμετώπισης των θεμάτων και χειρισμού των προβλημάτων πηγαίνουν ξεκάθαρα κόντρα στις αλήθεια-αρχές και δεν βασίζονται καθόλου στα λόγια του Θεού. Αυτοί, λοιπόν, οι τρόποι αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους και αντιμετώπισης των θεμάτων είναι ξεκάθαρα ανάρμοστοι, πράγμα πολύ δύσκολο να το ανακαλύψει κανείς αν δεν τους αναλύσει και δεν τους διακρίνει σύμφωνα με τα λόγια του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (14)]. Αφού αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, είδα τα πράγματα πολύ πιο καθαρά. Ήμουν πιστή κι έπρεπε να έχω τον Θεό στην καρδιά μου όταν μιλούσα και ενεργούσα, κι έπρεπε να θέσω την καρδιά μου ενώπιον του Θεού για να με εξετάσει εξονυχιστικά. Αυτό ήταν το λιγότερο που έπρεπε να κάνω. Επιπλέον, όταν αλληλεπιδρουσα με άλλους και συνεργαζόμουν στο καθήκον μου, έπρεπε να έχω καλές προθέσεις, να ενεργώ σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, να απέχω από οτιδήποτε μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να λαμβάνω πάντα υπόψη το έργο της εκκλησίας. Έπρεπε να βοηθώ και να στηρίζω όσους ήταν αρνητικοί, αδύναμοι και αντιμετώπιζαν δυσκολίες, και να συναναστρέφομαι, να βοηθώ, να συμβουλεύω ή να εκθέτω οποιονδήποτε αποκάλυπτε τη διεφθαρμένη διάθεσή του ή διατάρασσε και αναστάτωνε σκόπιμα το έργο της εκκλησίας, αντί να τον ανέχομαι ή να δείχνω ανόητα καλή θέληση. Όταν ανέθετα το έργο, δεν έπρεπε να προστατεύω την υπόληψή μου ούτε να νοιάζομαι μόνο για τη σάρκα και τα αισθήματα των άλλων. Έπρεπε να αναθέτω το έργο με λογικό τρόπο, σύμφωνα με τις αρχές και την πραγματική κατάσταση της ομάδας ώστε να είμαι σίγουρη ότι δεν θα καθυστερήσει το έργο. Αυτός ο τρόπος άσκησης θα ωφελούσε το έργο της εκκλησίας και όλα τα μέλη της. Μετά από αυτό, κάθε φορά που αλληλεπιδρούσα με αδελφούς και αδελφές, έκανα πράξη την ειλικρίνεια, έλεγα αυτό που πραγματικά ένιωθα και επικοινωνούσα με τους ανθρώπους όταν είχα προβλήματα. Όταν μοίραζα το έργο, έκανα τις αναθέσεις σύμφωνα με την πραγματική περίσταση του καθενός, ώστε να μπορέσουν όλοι να παίξουν τον ρόλο τους. Ανέθετα σε μέλη της ομάδας να διαχειριστούν τα σχετικά εύκολα προβλήματα και εγώ συνεισέφερα μόνο όταν δεν μπορούσαν να τα επιλύσουν. Όταν κάποιος ήταν δυσαρεστημένος με όσα του είχα αναθέσει και δεν ήθελε να πληρώσει μεγαλύτερο τίμημα, συναναστρεφόμουν μαζί του σχετικά με την πρόθεση του Θεού, τον άφηνα να κάνει αυτοκριτική, να γνωρίσει τη διεφθαρμένη του διάθεση και να διορθώσει τη λάθος στάση του. Όταν το έργο μου ήταν περισσότερο απ’ όσο μπορούσα να διαχειριστώ ή όταν αντιμετώπιζα προβλήματα, συζητούσα με τους άλλους το πώς να αναθέσω με λογικό τρόπο το έργο ώστε να μην υπάρξουν καθυστερήσεις και έπαψα να τα αναλαμβάνω όλα εγώ. Όλοι μπορούσαν να συμμετέχουν ενεργά στο έργο, ήταν πολύ πιο ενθουσιώδεις στα καθήκοντά τους και η πρόοδος του έργου μας βελτιώθηκε. Εγώ ένιωθα πολύ πιο ήρεμη. Κατά καιρούς εξακολουθώ να εκδηλώνω διαφθορά, αλλά είμαι σε θέση να ασκούμαι συνειδητά σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Μόνο με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού μπόρεσα να αλλάξω τα πράγματα. Δόξα τω Θεώ!