Είμαι υπεύθυνη για το έργο βίντεο στην εκκλησία μου. Μια μέρα, μια απ’ τις αδελφές μου με πήρε βιαστικά τηλέφωνο. Δεν είχε ελέγξει καλά ένα βίντεο και έπρεπε να ξαναγίνει, γεγονός που είχε φέρει καθυστερήσεις και μας κόστισε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους. Όταν άκουσα το όνομα του βίντεο, είδα ότι κι εγώ είχα βοηθήσει στον έλεγχό του, μα ούτε εγώ είχα βρει κανένα πρόβλημα. Μετά το τηλεφώνημα, έσπευσα να μάθω περί τίνος επρόκειτο, και είδα ότι ο τίτλος του βίντεο είχε κάποιο ορθογραφικό λάθος. Φυσικά, τα λάθη στο έργο πρέπει να αναφέρονται στον επικεφαλής, ή τυχόν αποκλίσεις πρέπει να εξετάζονται ώστε όλοι να αποφεύγουν παρόμοια προβλήματα στο μέλλον. Έπειτα, όμως, δίστασα: «Έκανα ένα τόσο στοιχειώδες λάθος. Πώς θα με βλέπει στο εξής ο επικεφαλής; Θα πιστέψει ότι δεν είμαι σοβαρή ή αξιόπιστη στο καθήκον μου; Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα χάσω τη θέση μου ως υπεύθυνη». Έπειτα, σκέφτηκα πώς τόνιζα συνεχώς στους αδελφούς και τις αδελφές μου τη σημασία της προσοχής κατά την παραγωγή βίντεο. Αν όλοι μάθαιναν ότι είχα κάνει τέτοιο λάθος, δεν θα πίστευαν ότι δεν ήμουν κατάλληλη να είμαι υπεύθυνη; Τότε τι θα πάθαινε η φήμη μου; Δεν ήθελα, λοιπόν, να πω στους άλλους για το λάθος μου. Έβρισκα δικαιολογίες για τον εαυτό μου: «Δεν ενεργήσαμε σκόπιμα επιπόλαια. Ελέγξαμε ό,τι έπρεπε να ελέγξουμε. Δεν μπορούσα να προβλέψω αυτές τις ειδικές συνθήκες. Η ζημιά δεν μπορεί να αναιρεθεί, μα εφόσον είμαι πιο προσεκτική στο μέλλον, όλα θα πάνε καλά. Εξάλλου, δεν είμαι η μόνη που έλεγξε το βίντεο. Ακόμα κι αν όλοι μάθουν τι συνέβη, δεν είμαι η μόνη που πρέπει να κατηγορηθεί. Ας τελειώσει εδώ το θέμα. Όλοι οι αρμόδιοι το γνωρίζουν και αυτό αρκεί». Έτσι, δεν το είπα στον επικεφαλής ή στους άλλους αδελφούς και αδελφές στην ομάδα. Αν και ένιωθα άβολα και ήξερα ότι απέφευγα την ευθύνη, όταν σκέφτηκα τι θα μπορούσε να προκαλέσει η παραδοχή αυτού του λάθους στη φήμη μου, κι ακόμα και στη θέση μου, απλώς συνέχισα πεισματικά σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Μια μέρα, διάβασα το εξής στα λόγια του Θεού: «Οι διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι καλοί στο να μεταμφιέζονται. Ό,τι κι αν κάνουν και όποια διαφθορά κι αν αποκαλύπτουν, πρέπει πάντα να μεταμφιέζονται. Αν κάτι πάει στραβά ή αν κάνουν κάτι λάθος, θέλουν να ρίξουν την ευθύνη στους άλλους. Θέλουν να παίρνουν οι ίδιοι τα εύσημα για τα καλά πράγματα και οι ευθύνες για τα κακά να πηγαίνουν στους άλλους. Δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες μεταμφιέσεις στην αληθινή ζωή; Υπάρχουν πάρα πολλές. Ποιο από τα δύο σχετίζεται με τη διάθεση; Το να κάνει κανείς λάθη ή το να μεταμφιέζεται; Το να μεταμφιέζεται είναι θέμα διάθεσης, έχει σχέση με την αλαζονική διάθεση, με τη μοχθηρία και τη δολιότητα· ο Θεός το αποστρέφεται πολύ αυτό. Στην πραγματικότητα, όταν μεταμφιέζεσαι, όλοι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει. Εσύ, όμως, νομίζεις ότι δεν το καταλαβαίνουν, και προσπαθείς με κάθε τρόπο να επιχειρηματολογήσεις και να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου, σε μια προσπάθεια να σώσεις τα προσχήματα και να κάνεις τους πάντες να πιστέψουν ότι δεν έκανες τίποτα κακό. Δεν είναι ηλίθιο αυτό; Τι γνώμη έχουν οι άλλοι γι’ αυτό; Πώς αισθάνονται; Αηδία και αποστροφή. Εάν μετά από ένα λάθος που έχεις κάνει, μπορείς να το αντιμετωπίσεις σωστά και ν’ αφήσεις όλους τους άλλους να μιλήσουν γι’ αυτό, να τους επιτρέψεις να το σχολιάσουν αρνητικά και να το διακρίνουν, και αν μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά γι’ αυτό και να το αναλύσεις, τότε τι γνώμη θα έχουν όλοι για σένα; Θα πουν ότι είσαι ειλικρινής, επειδή η καρδιά σου είναι ανοιχτή στον Θεό. Μέσα από τις πράξεις και τη συμπεριφορά σου, θα μπορέσουν να δουν την καρδιά σου. Εάν όμως προσπαθήσεις να μεταμφιεστείς και να τους εξαπατήσεις όλους, τότε θα σε περιφρονήσουν και θα πουν ότι είσαι ανόητος και ασύνετος. Εάν δεν προσπαθήσεις να προσποιηθείς ή να δικαιολογηθείς, εάν μπορέσεις να παραδεχτείς τα λάθη σου, τότε όλοι θα πουν ότι είσαι ειλικρινής και συνετός. Και τι σε κάνει συνετό; Όλοι κάνουν λάθη. Όλοι έχουν ελαττώματα και αδυναμίες. Μάλιστα, Στην πραγματικότητα, όλοι έχουν την ίδια διεφθαρμένη διάθεση. Μη νομίζεις ότι εσύ είσαι πιο ευγενής, πιο τέλειος και πιο ευγενικός απ’ τους άλλους. Αυτό είναι εντελώς παράλογο. Όταν ξεκαθαρίσεις μέσα σου τις διεφθαρμένες διαθέσεις του ανθρώπου, την ουσία και το αληθινό πρόσωπο της διαφθοράς του, τότε δεν θα προσπαθείς να καλύπτεις τα λάθη σου ούτε θα κρατάς κακία στους άλλους για τα λάθη τους, αλλά θα μπορείς ν’ αντιμετωπίζεις και τα δύο ζητήματα σωστά. Μόνο τότε θα γίνεις διορατικός και δεν θα κάνεις ανοησίες, κι αυτό θα σε καταστήσει σοφό. Εκείνοι που δεν είναι σοφοί είναι ανόητοι και εμμένουν διαρκώς στα μικρά τους λάθη, ενώ παρασκηνιακά κάνουν ύπουλα πράγματα. Είναι αηδιαστικό να το βλέπεις αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνεις είναι πολύ προφανές στους άλλους, όμως εσύ εξακολουθείς ολοφάνερα να δίνεις παράσταση. Στους άλλους, μοιάζει με παράσταση κλόουν. Δεν είναι ανοησία αυτό; Είναι όντως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το να προσποιείσαι, να καλύπτεις και να μην παραδέχεσαι το λάθος σου είναι πολύ πιο σοβαρό από το να κάνεις απλώς λάθος. Όλα αυτά είναι δόλια και ύπουλα! Αντίθετα, όταν κάποιος ανοίγεται και αναλαμβάνει την ευθύνη για ένα λάθος, οι άλλοι όχι μόνο δεν θα τον περιφρονήσουν, αλλά θα τον σέβονται που λέει την αλήθεια απλά και ανοιχτά. Όλοι μας έχουμε στιγμές που κάνουμε λάθη. Ο Θεός δεν καταδικάζει άκριτα τους ανθρώπους για τα λάθη τους. Βλέπει αν έπειτα μπορούν να μετανοήσουν ειλικρινά. Μα εγώ δεν το είχα αντιληφθεί αυτό. Νόμιζα ότι ήταν ντροπή να κάνεις λάθη, ειδικά ως επόπτρια. Πίστευα ότι αν έκανα στοιχειώδη λάθη, οι άλλοι θα με περιφρονούσαν. Θα πίστευαν ότι δεν ήμουν καλύτερη από τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και ίσως με αντικαθιστούσαν. Έτσι, όταν βρέθηκε λάθος σε ένα βίντεο που είχα ελέγξει, δεν τόλμησα να το παραδεχτώ και συνέχισα επίμονα να το καλύπτω. Έκανα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, προκειμένου να αποφύγω την ευθύνη και να κουκουλώσω το θέμα. Ένιωθα ενοχές, αλλά και πάλι δεν ήθελα να πω σε όλους την αλήθεια. Ήμουν τόσο δόλια! Είχα προφανώς επιφέρει απώλειες στο έργο της εκκλησίας, μα δεν είπα λέξη και προσπάθησα να καλύψω το λάθος μου. Έδειχνα στον επικεφαλής και τους αδελφούς και τις αδελφές μου μόνο την καλή μου πλευρά, όχι το λάθος μου. Έτσι, όλοι θα πίστευαν ότι ήμουν σοβαρή και προσγειωμένη στο έργο μου. Θα κατάφερνα να διατηρήσω την εικόνα μου και τη θέση μου ως επόπτρια. Ενεργούσα με τόση ποταπότητα! Φοβόμουν ότι οι άλλοι θα μάθαιναν για το λάθος μου, γι’ αυτό έκανα ό,τι μπορούσα για να μεταμφιεστώ. Κάλυψα την άσχημη πλευρά μου, τους εξαπάτησα και τους έκρυψα την αλήθεια. Ζούσα χωρίς χαρακτήρα και αξιοπρέπεια. Δεν γινόταν να συνεχίσω να καλύπτω το λάθος μου και να εξαπατώ τους άλλους. Έτσι, έγραψα στον επικεφαλής μου, ενημερώνοντάς τον για την κατάσταση, και ανοίχτηκα σε όλους για τη διαφθορά μου. Τους είπα την αλήθεια, ώστε να μάθουν απ’ το παράδειγμά μου. Αφού το έκανα αυτό, ένιωσα λίγο πιο άνετα.

Αργότερα, όταν άνοιξα τη λίστα των εργασιών μας, διαπίστωσα ότι ένα άλλο βίντεο μπορεί να είχε γίνει δύο φορές. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι όντως συνέβαινε αυτό. Παρακολουθούσα σε ποιον είχα αναθέσει κάθε εργασία, οπότε πώς μπορούσε να είχε γίνει κι άλλο λάθος; Μα όταν το έλεγξα, το βίντεο είχε όντως γίνει δύο φορές. Εκείνη τη στιγμή, παρέλυσα: Άσχημα τα πράγματα. Μόλις είχα παραδεχτεί το λάθος μου στον επικεφαλής, και πριν καν καταλάβει την κατάσταση λεπτομερώς, τα είχα κάνει πάλι θάλασσα. Τι θα σκεφτόταν για μένα; Θα σκεφτόταν ότι έκανα συνέχεια λάθη και ότι δεν ήμουν κατάλληλη για υπεύθυνη; Και αν το μάθαιναν οι άλλοι αδελφοί και αδελφές, θα πίστευαν άραγε ότι ήμουν πολύ αναξιόπιστη και ότι έκανα συνέχεια αυτά τα στοιχειώδη λάθη; Τότε, αν την επόμενη φορά συναναστρεφόμουν ξανά σχετικά με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα στα καθήκοντά μας, θα το έπαιρναν ακόμα στα σοβαρά; Όχι, έπρεπε να μάθω για ποιον ακριβώς λόγο έγινε αυτό το λάθος, και ήλπιζα ότι δεν ήμουν εγώ η κύρια υπεύθυνη. Ακόμα κι αν είχα κάποια ευθύνη, ας ήταν μικρότερο μέρος. Έτσι, δεν θα έχανα την υπόληψή μου και η θέση μου θα ήταν ασφαλής. Τελικά, μετά από προσεκτική επιθεώρηση, ανακάλυψα ότι αφού ανέθεσα την εργασία, την έγραψα μόνο σε μια παλιότερη λίστα εργασιών, κι έτσι ο επικεφαλής της ομάδας δεν το ήξερε και την ανέθεσε ξανά σε κάποιον άλλον. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία —έφταιγα κυρίως εγώ. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, τρόμαξα. Πώς γινόταν να είμαι τόσο άτυχη; Μου είχαν τύχει τόσα προβλήματα που δεν έπρεπε να είχαν συμβεί. Τι ατυχία! Ήμουν τελείως σαστισμένη. Έπρεπε να πω στον επικεφαλής για το λάθος ή όχι; Αν όλοι μάθαιναν ότι είχα κάνει δύο τέτοια στοιχειώδη λάθη στη σειρά, τι θα σκεφτόντουσαν για μένα; Πραγματικά δεν ήθελα να πω την αλήθεια στον επικεφαλής. Ωστόσο, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού που μιλούσαν για το πώς η μεταμφίεση και ο δόλος είναι πολύ πιο σοβαρά πράγματα απ’ τα λάθη, και ο Θεός τα απεχθάνεται ακόμα περισσότερο. Μέσα μου, φοβόμουν. Έπρεπε να σφίξω τα δόντια και να πω στον επικεφαλής για το λάθος, αλλά δεν μπορούσα να ξεπεράσω τους φόβους μου. Ανησυχούσα πολύ. Είχα ένα βάρος στην καρδιά μου, σαν να την πλάκωνε μια πέτρα. Ένιωθα αφηρημένη όταν έκανα το καθήκον μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ τη νύχτα. Ήξερα ότι αυτή η κατάσταση δεν ήταν σωστή, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει στην αυτογνωσία.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού και κατάλαβα κάπως την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όσα κακά πράγματα κι αν κάνει ένας αντίχριστος, ό,τι είδους κι αν είναι αυτά, είτε είναι κατάχρηση, κατασπατάληση ή κακή χρήση των προσφορών του Θεού, είτε διαταράσσει κι αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, προκαλώντας τεράστιο χάος σ’ αυτό κι επισύροντας την οργή του Θεού, παραμένει πάντοτε ήρεμος, ψύχραιμος κι εντελώς αδιάφορος. Ό,τι είδους κακό κι αν κάνει ένας αντίχριστος ή ό,τι συνέπειες κι αν επιφέρει αυτό, ποτέ δεν προσέρχεται άμεσα ενώπιον του Θεού για να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και να μετανοήσει ούτε προσέρχεται ποτέ ενώπιον των αδελφών με στάση που αποσκοπεί στο ν’ αποκαλυφθεί και ν’ ανοιχθεί για να παραδεχτεί τα λάθη του, να συνειδητοποιήσει τις παραβάσεις του και τη διαφθορά του, και να μετανοήσει για τις κακές του πράξεις. Αντίθετα, σπάει το μυαλό του να βρει διάφορες δικαιολογίες για ν’ αποφύγει την ευθύνη και να ρίξει το φταίξιμο στους άλλους ώστε ν’ αποκαταστήσει το γόητρο και τη θέση του. Αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το έργο της εκκλησίας, αλλά το αν θα πληγούν ή θα επηρεαστούν με οποιονδήποτε τρόπο η φήμη και η θέση του. Δεν εξετάζει καθόλου ούτε σκέφτεται τρόπους ν’ αντισταθμίσει τις απώλειες που προκλήθηκαν στον οίκο του Θεού λόγω των παραβάσεών του, ούτε προσπαθεί ν’ αποπληρώσει το χρέος του προς τον Θεό. Δεν παραδέχεται, δηλαδή, ποτέ ότι είναι ικανός να κάνει κάτι κακό ή ότι έχει διαπράξει κάποιο σφάλμα. Μέσα τους, οι αντίχριστοι πιστεύουν ότι το να παραδεχτείς αυτοβούλως τα λάθη σου και να περιγράψεις ειλικρινά τα γεγονότα είναι ανικανότητα κι ανοησία. Εάν ανακαλυφθούν κι εκτεθούν οι κακές τους πράξεις, οι αντίχριστοι παραδέχονται μόνο ένα στιγμιαίο λάθος από απροσεξία, ποτέ παράλειψη καθήκοντος και ανευθυνότητα εκ μέρους τους· θα προσπαθήσουν δε, να επιρρίψουν την ευθύνη σε κάποιον άλλον για να φύγει το στίγμα από πάνω τους. Σε στιγμές σαν αυτές, οι αντίχριστοι δεν ενδιαφέρονται για το πώς να επανορθώσουν για τις απώλειες που προκλήθηκαν στον οίκο του Θεού, το πώς ν’ ανοιχτούν, να παραδεχτούν τα λάθη τους ή να δώσουν αναφορά για το γεγονός στον εκλεκτό λαό του Θεού. Ασχολούνται με το να βρουν τρόπους να κάνουν τα σοβαρά προβλήματα να φαίνονται μικρά και τα μικρά προβλήματα ανύπαρκτα. Προβάλλουν αντικειμενικούς λόγους για να κάνουν τους άλλους να τους καταλάβουν και να τους συμπονέσουν. Καταβάλλουν τρομερή προσπάθεια ν’ αποκαταστήσουν τη φήμη τους στο μυαλό των άλλων, να ελαχιστοποιήσουν την απίστευτα αρνητική επιρροή των παραβάσεών τους για τους ίδιους, να μην αφήσουν τον Άνωθεν να σχηματίσει κακή εντύπωση γι’ αυτούς και να σιγουρευτούν ότι ο Άνωθεν ποτέ δεν τους βάζει να λογοδοτήσουν, δεν τους απαλλάσσει από τα καθήκοντά τους, δεν ερευνά την κατάσταση και δεν τους χειρίζεται. Για ν’ αποκαταστήσουν τη φήμη και τη θέση τους, ώστε να μην πληγούν τα συμφέροντά τους, οι αντίχριστοι είναι πρόθυμοι να υπομείνουν κάθε πόνο και να σκεφτούν κάθε πιθανή μέθοδο για να τα βγάλουν πέρα σε κάθε δυσκολία. Από την αρχή κιόλας της παράβασης ή του λάθους τους, οι αντίχριστοι δεν έχουν ποτέ την πρόθεση να φέρουν οιαδήποτε ευθύνη για τα κακά πράγματα που κάνουν, δεν έχουν ποτέ την πρόθεση να παραδεχτούν, να εκθέσουν, ν’ αναλύσουν ή να συναναστραφούν σχετικά με τα κίνητρα, τις προθέσεις και τις διεφθαρμένες διαθέσεις που διέπουν τα κακά πράγματα που κάνουν, και σίγουρα δεν έχουν ποτέ καμία πρόθεση να επανορθώσουν τη ζημιά που προκαλούν στο έργο της εκκλησίας και την απώλεια που προκαλούν στη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού. Επομένως, από όποια οπτική γωνία κι αν βλέπετε το θέμα, οι αντίχριστοι είναι άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν τα κακά που κάνουν και θα προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να μετανοήσουν. Οι αντίχριστοι είναι ξεδιάντροποι και χοντρόπετσοι πέρα από κάθε ελπίδα λύτρωσης, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ζωντανοί σατανάδες» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ενδέκατο). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι αντίχριστοι εκτιμούν ιδιαίτερα τη δική τους θέση και φήμη. Όσες αποκλίσεις ή παραλείψεις κι αν προκύπτουν στο καθήκον τους, όσο μεγάλες απώλειες κι αν επιφέρουν στο έργο της εκκλησίας, δεν παραδέχονται ποτέ το λάθος τους. Φοβούνται ότι θα φανούν οι ελλείψεις τους και θα περιφρονηθούν. Έτσι, μόλις συνειδητοποιήσουν ότι έχουν διαπράξει ένα λάθος που θα τους ντροπιάσει, νιώθουν ανησυχία, δεν μπορούν να φάνε ή να κοιμηθούν καλά. Βασανίζουν το μυαλό τους, ψάχνοντας τρόπους να καλυφθούν και να αποκαταστήσουν τη φήμη τους. Έτσι ήταν και η δική μου συμπεριφορά. Θεωρούσα τη δική μου θέση και φήμη τόσο σημαντικά, που όταν εντόπισα κάποιο πρόβλημα στο έργο, δεν ένιωσα τύψεις για την αβλεψία μου. Δεν αναλογίστηκα τι έγινε για να αποφύγω μελλοντικά λάθη. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν πώς θα με έβλεπαν όλοι όταν μάθαιναν ότι είχα κάνει τόσο στοιχειώδη λάθη, και αν θα με περιφρονούσαν ή θα πίστευαν ότι δεν ήμουν ικανή να κάνω τη δουλειά μου. Για να διατηρήσω τη θέση και τη φήμη μου, όλη μέρα ανησυχούσα, σε σημείο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν μόνο πώς να καλύψω το λάθος μου και να μη με ανακαλύψουν. Ήθελα να αποφύγω την ευθύνη μου, να κρύψω τα λάθη μου και να μην τα ανακαλύψουν οι άλλοι. Δεν ήθελα να βγω μπροστά και να παραδεχτώ το λάθος μου. Ήμουν πραγματικά δόλια, χωρίς χαρακτήρα και αξιοπρέπεια! Στην πραγματικότητα, ως υπεύθυνη, γνώριζα καλά αυτές τις διαδικασίες. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι εγώ έφταιγα κυρίως. Ωστόσο, ήλπιζα να τη γλιτώσω και να μεταθέσω αλλού την ευθύνη. Όταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αποφύγω την ευθύνη, συνέχισα να παριστάνω το θύμα, κατηγορώντας την κακή μου τύχη. Δεν έκανα αυτοκριτική. Απλώς παραπονέθηκα για την τύχη μου. Κάλυψα τα λάθη μου και κατέφυγα σε δόλο για να προστατεύσω τη θέση μου. Ήταν η συμπεριφορά ενός αντίχριστου. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, φοβήθηκα. Ήξερα πόσο επικίνδυνο ήταν να συνεχίσω έτσι, αμετανόητη, ακριβώς όπως ένας αντίχριστος!

Συνειδητοποίησα, επίσης, πως μέρος του πείσματος και της απροθυμίας μου να παραδεχτώ το λάθος οφειλόταν στο ότι με κράταγε δέσμια και με περιόριζε η θέση μου ως υπεύθυνη, κι έτσι αντιμετώπιζα εσφαλμένα τα λάθη μου. Βρήκα μερικά σχετικά λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πώς θα πρέπει να ασκείσαι για να είσαι συνηθισμένος και κανονικός άνθρωπος; Πώς μπορείς να το κάνεις; […] Πρώτον, μη δίνεις στον εαυτό σου τίτλο που σε δεσμεύει, λέγοντας: “Είμαι ο επικεφαλής, είμαι ο επικεφαλής της ομάδας, είμαι ο επόπτης, ξέρω τη δουλειά καλύτερα απ’ όλους, καταλαβαίνω τις δεξιότητες περισσότερο απ’ όλους”. Μην παρασύρεσαι από τον τίτλο που έδωσες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Μόλις γίνει αυτό, θα σε δέσει χειροπόδαρα και θα επηρεάζει τα λόγια σου και τις πράξεις σου. Θα επηρεάσει, επίσης, και την κανονική σου σκέψη και κρίση. Πρέπει να απαλλαγείς απ’ τους περιορισμούς αυτής της κατάστασης. Κατέβα, πρώτα πρώτα, απ’ αυτόν τον επίσημο τίτλο και τη θέση, και κάτσε εκεί που πρέπει να κάτσει ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Εάν το κάνεις, τότε θα αποκτήσεις κάπως κανονική νοοτροπία. Πρέπει, επίσης, να παραδεχτείς και να πεις: “Δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό ούτε το καταλαβαίνω. Θα πρέπει να κάνω κάποια έρευνα και να το μελετήσω” ή “Εφόσον δεν το έχω βιώσει ποτέ αυτό, δεν ξέρω τι να κάνω”. Όταν μπορέσεις να πεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι και να μιλήσεις με ειλικρίνεια, αυτό δείχνει ότι έχεις κανονική λογική. Θα δείξεις στους άλλους τον πραγματικό σου εαυτό, κι έτσι θα αποκτήσουν κανονική άποψη για σένα και δεν θα χρειάζεται να υποκρίνεσαι ούτε θα πιέζεσαι, με αποτέλεσμα να μπορείς να επικοινωνείς κανονικά με τους άλλους. Είναι εύκολη και άνετη μια τέτοια ζωή· όποιος κουράζεται απ’ τη ζωή το έχει προκαλέσει μόνος του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). «Όταν κάποιος από την εκκλησία προάγεται και καλλιεργείται για να γίνει επικεφαλής, απλώς προάγεται και καλλιεργείται με την πιο απλή έννοια· δεν σημαίνει ότι ήδη ανταποκρίνεται στα πρότυπα και είναι ικανός ως επικεφαλής, ότι είναι ήδη σε θέση να αναλάβει το ηγετικό έργο και μπορεί να κάνει αληθινό έργο —δεν είναι έτσι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν καθαρά αυτά τα πράγματα και, με βάση τις φαντασιοκοπίες τους, τρέφουν εκτίμηση για εκείνους που έχουν πάρει προαγωγή. Αυτό είναι λάθος. Ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια μπορεί να πιστεύουν στον Θεό, κατέχουν στ’ αλήθεια την αλήθεια-πραγματικότητα όσοι προάγονται; Όχι απαραίτητα. Είναι σε θέση να υλοποιήσουν τις εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού; Όχι απαραίτητα. Κατέχουν αίσθημα ευθύνης; Είναι αφοσιωμένοι; Είναι σε θέση να υποταχθούν στον Θεό; Όταν αντιμετωπίζουν ένα ζήτημα, είναι σε θέση να αναζητήσουν την αλήθεια; Όλα αυτά είναι άγνωστα. Έχουν οι άνθρωποι αυτοί θεοφοβούμενη καρδιά; Και πόσο μεγάλη είναι η θεοφοβούμενη καρδιά τους; Μπορούν να αποφύγουν να ακολουθήσουν τη δική τους θέληση όταν κάνουν πράγματα; Είναι σε θέση να αναζητήσουν τον Θεό; Κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του ηγετικού έργου, είναι ικανοί να προσέρχονται συχνά ενώπιον του Θεού για να αναζητήσουν τις προθέσεις του Θεού; Είναι ικανοί να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους στην είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα; Είναι σίγουρα ανίκανοι για τέτοια πράγματα. Δεν έχουν λάβει εκπαίδευση και δεν έχουν αρκετές εμπειρίες, οπότε είναι ανίκανοι για αυτά τα πράγματα. Γι’ αυτόν τον λόγο, αν κάποιος προάγεται ή καλλιεργείται δεν σημαίνει ότι ήδη κατανοεί την αλήθεια ούτε σημαίνει ότι είναι ήδη ικανός να εκτελεί το καθήκον του σύμφωνα με τα πρότυπα» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το να είσαι επικεφαλής ή υπεύθυνος δεν σημαίνει αυτόματα ότι έχεις τα προσόντα, ότι είσαι ανώτερος ή καλύτερος απ’ τους άλλους. Είναι μια ευκαιρία να καλλιεργηθείς και να εκπαιδευτείς στο να κάνεις κάποιο έργο. Κατά την εκπαίδευση, μπορεί να αποκαλύψεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, και να συναντήσεις αναποδιές και αποτυχίες. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλλά για τον εαυτό μου, νόμιζα ότι ως υπεύθυνη έπρεπε να είμαι καλύτερη από τους άλλους, να μην κάνω τα ίδια λάθη ούτε να αποκαλύπτω την ίδια διαφθορά μ’ εκείνους. Έτσι, όταν έκανα ένα λάθος, δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Συνέχιζα να προσποιούμαι και να το καλύπτω. Ανησυχούσα όλη την ώρα, ζώντας μια σκληρή και κουραστική ζωή, και όλα αυτά επειδή εκτιμούσα τη δική μου θέση και φήμη. Κατάλαβα και πως το να κάνει κάποιος λάθη και να ρεζιλεύεται δεν είναι απαραίτητα κακά πράγματα. Όπως λένε τα λόγια του Θεού: «Παρόλο που έγινες ρεζίλι, από αυτό μπορείς να μάθεις ποια είναι τα προβλήματα και οι ελλείψεις σου, μπορείς να μάθεις ότι σε διακατέχει η ματαιοδοξία και μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είσαι τέλειος άνθρωπος. Αυτό είναι ωφέλιμο για την αυτογνωσία σου, οπότε το να γίνεις ρεζίλι δεν είναι κακό. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι· όλοι οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, καθώς και ελλείψεις και ανεπάρκειες, και όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτουν διαφθορά, λένε και κάνουν πράγματα που είναι λάθος, και συναντούν αναποδιές και αποτυχίες. Έτσι, όλοι βιώνουν στιγμές που γίνονται ρεζίλι και ντροπιάζονται. Αυτό είναι απολύτως κανονικό. Οι άνθρωποι φοβούνται μη γίνουν ρεζίλι κυρίως επειδή είναι υπερβολικά ματαιόδοξοι. Όταν μπορέσεις να εγκαταλείψεις τη ματαιοδοξία σου και να προσεγγίσεις σωστά αυτό το ζήτημα, την επόμενη φορά που θα γίνεις ρεζίλι, δεν θα νιώθεις πλέον ντροπή, δεν θα σε νοιάζει αν θα επηρεαστεί η φήμη σου και δεν θα βυθίζεσαι πλέον στην απόγνωση εξαιτίας αυτού. Σ’ αυτό το σημείο, η ανθρώπινη φύση σου θα έχει ωριμάσει. Δεν είναι καλό αυτό; (Είναι.) Επομένως, όταν γίνεσαι ρεζίλι, μη νομίζεις ότι φταίει η κακή σου τύχη και μην ψάχνεις δικαιολογίες για να προστατεύσεις τη ματαιοδοξία και την περηφάνια σου. Όταν οι άλλοι γίνονται ρεζίλι, κι εσύ να μην τους κοροϊδεύεις. Αυτά τα πράγματα είναι απολύτως κανονικά και όλοι θα τα βιώσουν. Όταν βιώσεις πολλές αναποδιές και αποτυχίες, η ανθρώπινη φύση σου σταδιακά ωριμάζει και γίνεται πιο πεπειραμένη, και τότε, όταν συναντήσεις ξανά αυτά τα πράγματα, δεν θα περιορίζεσαι πλέον και θα είσαι σε θέση να κάνεις κανονικά το καθήκον σου. Σ’ αυτό το σημείο, η ανθρώπινη φύση σου θα είναι κανονική και η λογική σου θα είναι επίσης κανονική» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Μετά τα τόσα λάθη και τις επαίσχυντες προσπάθειές μου να τα κρύψω, τελικά απέκτησα κάποια αυτογνωσία. Είδα ότι δεν ήμουν καλύτερη απ’ τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Είχα κάνει το καθήκον μου απρόσεκτα, ανησυχώντας πολύ για τη δική μου φήμη και θέση. Δεν είχα καν το θάρρος να παραδεχτώ το λάθος μου. Ήθελα να το καλύψω και να εξαπατήσω τους πάντες. Ήμουν δόλια υποκρίτρια. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τρομακτικό να αντιμετωπίζεις προβλήματα όταν κάνεις το καθήκον σου. Εφόσον είσαι ανοιχτός, ειλικρινής και αντιμετωπίζεις τα λάθη σου με ηρεμία και τα αναλογίζεσαι, ώστε να αποφύγεις παρόμοια ζητήματα στο μέλλον, μπορείς ακόμα να κερδίσεις κάτι. Αυτήν τη στάση και τη λογική οφείλουν να έχουν οι άνθρωποι. Όταν κατάλαβα πλέον την πρόθεση του Θεού, δεν με ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι για μένα. Είχα ήδη επηρεάσει το έργο μας. Έπρεπε να βρω την αιτία των λαθών, προκειμένου να αποφύγω να τα ξανακάνω στο μέλλον.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Όταν κάποιος μπορεί να είναι σοβαρός, να αναλαμβάνει ευθύνες και να το κάνει με την καρδιά του και όλη του τη δύναμη, το έργο θα γίνει σωστά. Μερικές φορές, βρίσκεσαι σε λανθασμένη ψυχική κατάσταση και δεν μπορείς να βρεις ούτε να ανακαλύψεις ένα λάθος το οποίο είναι πασιφανές. Αν ήσουν στη σωστή ψυχική κατάσταση, τότε, με τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, θα ήσουν σε θέση να αναγνωρίσεις το ζήτημα. Αν σε καθοδηγούσε και σου έδινε επίγνωση το Άγιο Πνεύμα, επιτρέποντάς σου να νιώσεις διαύγεια στην καρδιά σου και να καταλάβεις πού βρίσκεται το λάθος, τότε θα ήσουν σε θέση να διορθώσεις την παρέκκλιση και να αγωνιστείς για τις αλήθεια-αρχές. Αν βρισκόσουν σε λανθασμένη ψυχική κατάσταση και ήσουν αφηρημένος και απρόσεκτος, θα ήσουν σε θέση να αντιληφθείς το λάθος; Δεν θα ήσουν. Τι διαπιστώνεται από αυτό; Αυτό δείχνει ότι για να εκτελέσουν καλά τα καθήκοντά τους οι άνθρωποι, είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζονται· είναι επίσης σημαντική η ψυχική τους κατάσταση, ενώ πολύ σημαντικό είναι και το πού κατευθύνουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους. Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά και βλέπει την ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, καθώς και πόση προσπάθεια καταβάλλουν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Είναι καίριας σημασίας οι άνθρωποι να βάζουν όλη την καρδιά και τη δύναμή τους σε αυτό που κάνουν. Η συνεργασία τους είναι παράγοντας ζωτικής σημασίας. Να προσπαθεί να μη μετανιώνει για τα καθήκοντα που έχει ολοκληρώσει ούτε για προηγούμενες ενέργειές του και να μην οφείλει τίποτα στον Θεό· τούτο σημαίνει να δίνει κάποιος όλη του την καρδιά και τη δύναμη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού λένε ότι, όταν κάποιος έχει λανθασμένη νοοτροπία, και είναι αφηρημένος και απρόσεκτος στο καθήκον του, δεν βλέπει τα λάθη που είναι μπροστά στα μάτια του. Η δική μου περίπτωση ήταν ακριβώς όπως αυτή που περιέγραφε ο Θεός. Αυτά τα δύο λάθη ήταν μπροστά στα μάτια μου —αν πρόσεχα λίγο περισσότερο, θα τα είχα βρει εύκολα. Μα εγώ δεν τα πρόσεξα. Το ένα βίντεο έπρεπε να ξαναγίνει και το άλλο είχε γίνει δύο φορές, πράγμα που μας κόστισε ανθρώπινο δυναμικό και πόρους. Αυτό είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τη νοοτροπία μου την περίοδο εκείνη. Νόμιζα ότι ήμουν βετεράνος σ’ αυτήν τη δουλειά, ότι ήξερα τη ροή των εργασιών απ’ έξω κι ανακατωτά, οπότε δεν ήμουν τόσο προσεκτική όσο όταν ξεκίνησα. Ήμουν αλαζόνας και απρόσεκτη. Ειδικά για τους αρχικούς ελέγχους, πίστευα ότι ήταν απλό, ότι μπορούσα να το κάνω μηχανικά με βάση την προηγούμενη εμπειρία μου. Δεν έδωσα προσοχή, δεν έλεγξα προσεκτικά το έργο, και κατέληξα να κάνω τόσο στοιχειώδη λάθη. Όλα συνέβησαν επειδή ζούσα με αλαζονική διάθεση και έκανα πολύ πρόχειρα το καθήκον μου. Αργότερα, ανοίχτηκα στους αδελφούς και τις αδελφές μου για τα λάθη που είχα κάνει στο καθήκον μου. Συνόψισα τα προβλήματα στο έργο μας και πρότεινα ορισμένους κανόνες που θα βοηθούσαν να αποφευχθούν παρόμοια προβλήματα στο μέλλον. Μέσω αυτού, βρήκα κάποια ψυχική γαλήνη.

Λίγο καιρό μετά, ήμουν υπεύθυνη για ένα νέο έργο. Επειδή όμως δεν είχα ξανακάνει ποτέ τέτοιου είδους βίντεο, δεν είχα κατανοήσει απόλυτα όλες τις λεπτομέρειες, κι έτσι εμφανίστηκαν κάποια προβλήματα κατά την παραγωγή του. Αν και μερικές φορές ανησυχούσα για το τι θα σκεφτόντουσαν οι άλλοι, αντιμετώπισα τα προβλήματα με σωστή νοοτροπία, χωρίς να με περιορίζουν η υπερηφάνεια και η θέση μου. Κάθε λάθος, το κατέγραφα και συνόψιζα τα προβλήματα και τις αποκλίσεις, για να βρω τρόπο να μην ξανασυμβεί. Αφού το έκανα αυτό, είδα την καθοδήγηση του Θεού, εντοπίζοντας και διορθώνοντας πολλά προβλήματα πριν προκαλέσουν απώλειες στην εκκλησία. Μέσω αυτής της εμπειρίας, έμαθα ότι, όταν έχει κανείς τη σωστή νοοτροπία και κάνει επιμελώς το καθήκον του, έρχεται η καθοδήγηση και η προστασία του Θεού. Ταυτόχρονα, έμαθα ότι δεν είναι κακό να έρχεται κανείς σε δύσκολη θέση μέσω λαθών ή αποτυχιών. Αυτό με βοήθησε να δω τις ελλείψεις και τη διαφθορά μου, να παραμερίσω τη ματαιοδοξία μου και να φέρομαι σωστά στον εαυτό μου. Δόξα τω Θεώ!