Της Γουάνγκ Γιν, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2015, εκλέχτηκα επικεφαλής εκκλησίας. Την περίοδο εκείνη, η εκκλησία είχε κάποιες επιστολές αναφοράς για διεκπεραίωση, μα εγώ μόλις είχα αρχίσει να κάνω εκκλησιαστικό έργο και δεν είχα ασχοληθεί ποτέ πριν με επιστολές αναφοράς. Δεν γνώριζα τις αρχές για τη διαχείριση των επιστολών αναφοράς ούτε ήξερα πώς να τις χειριστώ, κι έτσι ήμουν πολύ αγχωμένη. Έπειτα, η ανώτερη ηγεσία ανέθεσε στη Γουανγκ Τζινγκ την ευθύνη του έργου των επιστολών αναφοράς. Άκουσα ότι ήταν πιστή για σχεδόν είκοσι χρόνια και είχε υπηρετήσει ως επικεφαλής, και τώρα της ανέθεταν να επιβλέπει το έργο των επιστολών αναφοράς. Σκέφτηκα: «Μάλλον κατανοεί πολλή αλήθεια και κατέχει την αλήθεια-πραγματικότητα. Θα μας βοηθήσει πολύ». Έπειτα, διαπίστωσα ότι η Γουανγκ Τζινγκ ανέλυε τις επιστολές αναφοράς με ιδιαίτερη διαύγεια και λογική. Όχι μόνο μπορούσε να λύσει τα προβλήματα που αναφέρονταν εκεί, μα παρείχε και ξεκάθαρη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια της διάκρισης με παραδείγματα από την πραγματική ζωή και έβρισκε τα κατάλληλα χωρία των λόγων του Θεού για να αντιμετωπίσει τα ζητήματα όλων στα καθήκοντά τους. Έτσι, σχημάτισα πολύ καλή εντύπωση για τη Γουανγκ Τζινγκ και μου φάνηκε ότι κατείχε την αλήθεια-πραγματικότητα και ότι θα έπρεπε να μάθω απ’ αυτήν όσα περισσότερα μπορούσα. Κατόπιν, στις συναθροίσεις, η Γουανγκ Τζινγκ συζητούσε για κάποιες δύσκολες επιστολές αναφοράς, που οι άλλοι είχαν χειριστεί λανθασμένα, για το πώς θα διόρθωνε τα ζητήματα χρησιμοποιώντας τις αρχές και τελικά θα τα έλυνε. Λίγο καιρό μετά, θεωρούσα ότι μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα και ασυνείδητα ανέπτυξα κάποιον θαυμασμό γι’ αυτήν. Μια άλλη φορά, λάβαμε μια επιστολή αναφοράς που αφορούσε ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα, αλλά η Γουανγκ Τζινγκ, με λίγα μόνο λόγια, εντόπισε την ουσία του και έλυσε γρήγορα το πρόβλημα. Μια αδελφή τής είπε με θαυμασμό: «Καμία από εμάς δεν μπόρεσε να χειριστεί αυτό το θέμα στην επιστολή, και ακόμη και η επόπτριά μας δεν μπόρεσε να το επιλύσει, μα το πρόβλημα λύθηκε αμέσως με μια συναναστροφή σου. Είσαι αστέρι». Η Γουάνγκ Τζινγκ κούνησε ενθουσιασμένη το κεφάλι της, δείχνοντας να απολαμβάνει τον έπαινο, και μάλιστα μας έκανε και κάποια επικριτικά σχόλια για την επόπτρια. Είχα την αμυδρή αίσθηση ότι εξύψωνε τον εαυτό της και υποβάθμιζε την επόπτρια, αλλά μετά συμπέρανα πως όλα όσα είχε πει ήταν αλήθεια, οπότε δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Αντίθετα, θεώρησα ότι αν στο μέλλον μπορούσα να επιλύσω τα προβλήματα όπως η Γουανγκ Τζινγκ, σίγουρα θα έκανα καλά το καθήκον μου. Η Γουανγκ Τζινγκ δεν συζητούσε ποτέ για τις αποκλίσεις ή τις αποτυχίες που είχε στο καθήκον της, ή για τη διαφθορά και την αδυναμία που εκδήλωνε και για το πώς είχε αναζητήσει την αλήθεια για να τα επιλύσει όλα αυτά, κι έτσι, με τον καιρό, όλοι άρχισαν να τη θαυμάζουν. Θεώρησα ότι στις συναθροίσεις με τη Γουανγκ Τζινγκ, μπορούσα να κατανοήσω περισσότερη αλήθεια. Επειδή ήθελα να λύνω ζητήματα όπως η Γουανγκ Τζινγκ, πήγαινα σε όλες τις συναθροίσεις στις οποίες παρευρισκόταν, για να δω πώς ανέλυε τις επιστολές αναφοράς, ποια λόγια του Θεού έλεγε στους αδελφούς και τις αδελφές αναφορικά με τις καταστάσεις τους, και πώς συναναστρεφόταν. Έπαιρνα στυλό και τα σημείωνα όλα σε χαρτί. Έπειτα, όταν διοργάνωνα συναθροίσεις με συνεργάτες, οι περισσότερες συναναστροφές μου ήταν πράγματα που είχα μάθει από τη Γουανγκ Τζινγκ. Βλέποντας τους συνεργάτες να ακούν τη συναναστροφή μου και να κρατούν ακόμη και σημειώσεις, ένιωσα ότι ήμουν ταλαντούχα εργάτρια, σαν τη Γουανγκ Τζινγκ, ότι οι άλλοι ήταν σίγουρα ικανοποιημένοι με το έργο μου και ο Θεός θα με ενέκρινε.

Έπειτα, στηριζόμουν όλο και περισσότερο στη Γουανγκ Τζινγκ. Όταν είχα ν’ αντιμετωπίσω δύσκολες επιστολές αναφοράς ή προβλήματα με τους εργάτες που δούλευαν πάνω σ’ αυτές, δεν γαλήνευα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ σ’ Αυτόν και να αναζητήσω την αλήθεια. Πίστευα ότι μόλις συναναστρεφόταν η Γουανγκ Τζινγκ, όλα τα προβλήματά μου θα λύνονταν. Σταδιακά, ο Θεός έχασε τη θέση Του στην καρδιά μου, ενώ η θέση της Γουανγκ Τζινγκ όλο και μεγάλωνε. Βασιζόμουν περισσότερο σε έναν άνθρωπο παρά στον Θεό. Σιγά-σιγά, άρχισα να δυσκολεύομαι να κατανοήσω τα πιο απλά προβλήματα στο εκκλησιαστικό έργο. Ενώ στις συναθροίσεις έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, δεν μπορούσα να συναναστραφώ πάνω στη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Μιλούσα μόνο για λόγια και δόγματα, και δεν μπορούσα να επιλύσω τα προβλήματα της ζωή-εισόδου των ανθρώπων. Ένιωθα σαν να μου είχε γυρίσει ο Θεός την πλάτη και υπέφερα πολύ. Αλλά τότε, δεν έκανα αυτοκριτική.

Πριν από μια συνάθροιση, οι δρόμοι είχαν κλείσει λόγω χιονιού και δεν περνούσαν αυτοκίνητα. Η Γουανγκ Τζινγκ είπε ότι δεν μπορούσε να έρθει και ζήτησε να οργανώσω τη συνάθροιση εγώ και η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν. Όταν το άκουσα αυτό, έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Στη συνάθροιση, δεν μπορούσα να καταλάβω την πηγή του χάους στην εκκλησία που περιγραφόταν στην επιστολή αναφοράς και πανικοβλήθηκα τελείως. Μα δεν καθοδήγησα τους άλλους να προσευχηθούν και να βασιστούν στον Θεό, να αναζητήσουν τις αλήθεια-αρχές μέσα στα λόγια Του· ευχήθηκα απλώς να εμφανιστεί η Γουανγκ Τζινγκ και να επιλύσει το επείγον ζήτημα. Όταν ολοκληρώθηκε η συνάθροιση, ένιωσα ενοχές γιατί δεν ήταν παραγωγική και δεν είχα εκπληρώσει το καθήκον μου. Μα δεν αναζήτησα την πρόθεση του Θεού, κι απλώς είχα κολλήσει στην ελπίδα να έρθει η Γουανγκ Τζινγκ και να επιλύσει το ζήτημα. Μια άλλη φορά, η Γουανγκ Τζινγκ είπε ότι θα οργάνωσε εκείνη μια συνάθροιση για μας, αλλά ήταν άφαντη όλο το πρωί και άρχισα να πανικοβάλλομαι, τρομοκρατημένη μην τυχόν και δεν ερχόταν, όπως την προηγούμενη φορά. Ανησυχούσα ότι, αν δεν ερχόταν, δεν θα μπορούσα να επιλύσω τα ζητήματα όλων. Μετά το μεσημεριανό, άνοιξε ξαφνικά η πόρτα και κατάλαβα ότι είχε φτάσει η Γουανγκ Τζινγκ. Πανευτυχής που έφτασε η σωτήρας μου, βγήκα βιαστικά για να τη χαιρετήσω, αλλά καθώς βάδιζα στην αυλή, έχασα την ισορροπία μου και στραμπούλιξα τον αστράγαλό μου. Πρήστηκε σαν μπαλόνι και πονούσε τόσο πολύ, που δεν μπορούσα να περπατήσω. Σκέφτηκα, όμως, ότι αφού είχε φτάσει η Γουανγκ Τζινγκ, έπρεπε να ειδοποιήσω τους πάντες να έρθουν γρήγορα για τη συνάθροιση, ώστε να μη χάσει κανείς την ευκαιρία να του λύσει τα προβλήματά του. Τότε, πήρα τον δρόμο για το σπίτι μιας αδελφής, υπομένοντας τον πόνο, αλλά πάνω που ήμουν έτοιμη να χτυπήσω την πόρτα, έχασα την ισορροπία μου και σωριάστηκα στο έδαφος. Αφού πάλεψα να σηκωθώ στα πόδια μου, είδα ότι η δεξιά μου παλάμη ήταν γεμάτη αίμα και υπολείμματα από κάρβουνο. Όλα αυτά τα περιστατικά μού έφεραν φόβο στην καρδιά και συνειδητοποίησα αμυδρά ότι η λαχτάρα που ένιωθα περιμένοντας τη Γουανγκ Τζινγκ ήταν λίγο αφύσικη. Μήπως ο Θεός με πειθαρχούσε; Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, αναζητώντας μια απάντηση. Έπειτα, είδα το ακόλουθο χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό θα πρέπει να υποταχθούν στον Θεό και να Τον λατρεύουν. Να μην εξυμνείς ή εξαίρεις κανένα άτομο. Μη βάζεις πρώτο τον Θεό, δεύτερους τους ανθρώπους που εξαίρεις και τρίτο τον εαυτό σου. Κανένας άνθρωπος δεν θα πρέπει να κατέχει θέση στην καρδιά σου και δεν θα πρέπει να θεωρείς τους ανθρώπους —ιδίως εκείνους που λατρεύεις— ισότιμους με τον Θεό, ίσους με Αυτόν. Αυτό είναι ανυπόφορο για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι δέκα κανονιστικές διατάξεις που πρέπει να τηρεί ο εκλεκτός λαός του Θεού την Εποχή της Βασιλείας). Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού και οι πολλές αλληλεπιδράσεις μου με τη Γουανγκ Τζινγκ έπαιζαν στο μυαλό μου σαν βινιέτες σε ταινία. Από τότε που γνώρισα τη Γουανγκ Τζινγκ, είδα ότι ήταν ταλαντούχα, εύγλωττη, καλή στο κήρυγμα και ιδιαίτερα καλή στην επίλυση ζητημάτων. Ένα σωρό επιστολές που εμένα με δυσκόλευαν, εκείνη τις έλυνε εύκολα μέσω ανάλυσης και συναναστροφής. Ασυνείδητα, είχα αρχίσει να τη λατρεύω, θεωρώντας ότι αν συναθροιζόμουν μαζί της και άκουγα τη συναναστροφή της, θα κατανοούσα την αλήθεια και θα αποκτούσα διορατικότητα. Αν δεν συναθροιζόμουν μαζί της, θα έχανα μια ευκαιρία να κερδίσω την αλήθεια. Προτιμούσα να συναθροίζομαι και να συναναστρέφομαι με τη Γουανγκ Τζινγκ, αντί να προσεύχομαι στον Θεό και να αναζητώ την αλήθεια. Βασιζόμουν πλήρως στη Γουανγκ Τζινγκ και όταν προέκυπταν προβλήματα, δεν προσευχόμουν στον Θεό και δεν αναζητούσα την αλήθεια· περίμενα απλώς να έρθει εκείνη για να συναναστραφεί και να τα λύσει. Όταν οι δρόμοι ήταν αποκλεισμένοι και δεν μπορούσε να έρθει, θεωρούσα ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε το έργο χωρίς εκείνη. Όσο αναλογιζόμουν, τόσο τρομοκρατούμουν. Οι πιστοί στον Θεό πρέπει να Τον τιμούν ως μέγα. Θα πρέπει να Τον λατρεύουμε και να προσβλέπουμε σ’ Αυτόν. Κανένα άτομο δεν πρέπει να έχει θέση στην καρδιά μας, αλλά εγώ δεν είχα θέση στην καρδιά μου για τον Θεό. Αντ’ αυτού, εξύψωνα το πρόσωπο που λάτρευα και το έκανα είδωλο. Αν και πίστευα στον Θεό, λάτρευα έναν άνθρωπο και εν αγνοία μου είχα προσβάλει τη διάθεση του Θεού. Αυτή η περίσταση ήταν για μένα υπενθύμιση και προστασία από τον Θεό. Προσευχήθηκα στον Θεό και ήμουν έτοιμη να μετανοήσω.

Μετά απ’ αυτό, είδα τα εξής λόγια του Θεού: «Ανεξάρτητα από το επίπεδο ενός επικεφαλής ή ενός εργάτη, αν τον λατρεύετε επειδή κατανοεί ένα μέρος της αλήθειας και επειδή έχει μερικά χαρίσματα, και πιστεύετε ότι κατέχει την αλήθεια-πραγματικότητα και μπορεί να σε βοηθήσει, και αν τον τιμάτε και βασίζεστε σε αυτόν στα πάντα, και μέσω αυτού, προσπαθείτε να επιτύχετε τη σωτηρία, τότε αυτό είναι ανοησία και άγνοια εκ μέρους σας. Στο τέλος, όλα θα καταλήξουν στο κενό, επειδή η αφετηρία σας είναι εκ προοιμίου λανθασμένη. Όσες αλήθειες κι αν κατανοήσει κάποιος, κανείς δεν μπορεί να σταθεί στη θέση του Χριστού, και όσο προικισμένος κι αν είναι κάποιος, αυτό δεν σημαίνει ότι κατέχει την αλήθεια —έτσι, όσοι λατρεύουν, τιμούν και ακολουθούν ανθρώπους, τελικά όλοι θα αποκλειστούν και θα καταδικαστούν. Οι πιστοί στον Θεό μπορούν μόνο να τιμούν και να ακολουθούν τον Θεό. Οι επικεφαλής και οι εργάτες, όποιο κι αν είναι το αξίωμά τους, εξακολουθούν να είναι απλοί άνθρωποι. Αν τους βλέπεις ως άμεσους ανώτερούς σου, αν νιώθεις ότι είναι ανώτεροι από σένα, ότι είναι ικανότεροι από σένα και ότι θα πρέπει να σε καθοδηγούν, ότι είναι απ’ όλες τις απόψεις μια κλάση πάνω από τον οποιονδήποτε άλλον, τότε έχεις άδικο —πλανάσαι πλάνην οικτράν. Και ποιες συνέπειες θα σου επιφέρει αυτή η πλάνη; Θα σε οδηγήσει να μετράς ασυναίσθητα τους επικεφαλής σου με κριτήρια που δεν συνάδουν με την πραγματικότητα, και να μην είσαι σε θέση να χειρίζεσαι σωστά τα προβλήματα και τις ελλείψεις τους. Ταυτόχρονα, χωρίς να το γνωρίζεις, θα σε ελκύει επίσης τόσο πολύ ο αέρας τους, τα χαρίσματά τους και τα ταλέντα τους, που μέχρι να πεις κύμινο, τους λατρεύεις και είναι ο θεός σου. Αυτό το μονοπάτι, από όταν αρχίζουν να γίνονται πρότυπό σου, το αντικείμενο λατρείας σου, μέχρι που γίνεσαι ακόλουθός τους, θα σε οδηγήσει ασυναίσθητα μακριά από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έκτο). «Μερικοί άνθρωποι θαυμάζουν οποιονδήποτε μπορεί να κάνει ένα μεγαλόπνοο κήρυγμα ή έχει το χάρισμα του λόγου και ζηλεύουν όσους έχουν επιβλητικό ύφος όταν κηρύττουν. Αυτή είναι η σωστή άποψη που πρέπει να έχει κανείς; Αυτός είναι ο σωστός στόχος που πρέπει να επιδιώκει κανείς; (Όχι.) Τι είναι, λοιπόν, σωστό; Τι είδους άτομο θα πρέπει να επιδιώκεις να γίνεις; (Κάποιος που κάνει το καθήκον του ήσυχα, ανώνυμα και με τα πόδια του να πατάνε γερά στο έδαφος και που φέρεται και ενεργεί με τρόπο προσγειωμένο.) Σωστά. Πρέπει να φέρεστε και να ενεργείτε με τρόπο προσγειωμένο· επιπλέον, σε κανένα ζήτημα δεν πρέπει να απομακρύνεστε από την προσευχή ή να απομακρύνεστε από τα λόγια του Θεού, αλλά να προσέρχεστε συχνά ενώπιον του Θεού και να συναναστρέφεστε αληθινά μαζί Του· αυτές είναι οι βασικές αρχές της πίστης στον Θεό!» (Συναναστροφή του Θεού). Μέσα από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι ως πιστοί στον Θεό, πρέπει να ερχόμαστε συχνά ενώπιόν Του. Σε όλα τα πράγματα, πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό, να αναζητούμε την αλήθεια, να εκτελούμε τα καθήκοντά μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του, να Τον τιμάμε ως μέγα και να μη λατρεύουμε ποτέ κανέναν άνθρωπο. Ό,τι ταλέντα, εργασιακή ικανότητα ή ικανότητα επίλυσης προβλημάτων κι αν έχει κανείς, όλα αυτά είναι ιδιαίτερες δεξιότητες που παραχωρεί ο Θεός. Μέσω της διαφώτισης του Θεού δίνουν οι άνθρωποι διορατική συναναστροφή και, αν η συναναστροφή τους δείχνει καθαρά ένα μονοπάτι, είναι επειδή συμφωνεί με τα λόγια του Θεού και την αλήθεια. Μπορώ να αναζητήσω μαζί τους όσα δεν καταλαβαίνω και να μάθω από τα δυνατά τους σημεία, μα όσο καλά κι αν συναναστρέφονται, θα πρέπει τελικά να το αποδεχθώ από τον Θεό και να μη λατρεύω απλούς ανθρώπους. Έπειτα, ασκήθηκα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και σταμάτησα να εξαρτώμαι απόλυτα απ’ τη Γουανγκ Τζινγκ. Όταν είχα προβλήματα, προσευχόμουν στον Θεό κι αναζητούσα τις σχετικές αλήθεια-αρχές στα λόγια Του. Μερικές φορές, αν δεν καταλάβαινα κάτι, ρωτούσα τη Γουανγκ Τζινγκ, αλλά συνειδητά γαλήνευα ενώπιον του Θεού και εστίαζα σε όποιες πτυχές των αλήθεια-αρχών συναναστρεφόταν, αντί απλώς να τη θαυμάζω απόλυτα. Άρχισα να έχω μια πιο φυσιολογική άποψη για τη Γουανγκ Τζινγκ και μπορούσα να επιλύσω κάποια ζητήματα στις επιστολές αναφοράς. Αργότερα, η Γουανγκ Τζινγκ εξελέγη επικεφαλής μιας άλλης εκκλησίας και σταμάτησα να πανικοβάλλομαι όταν δεν ήταν κοντά μου. Στις συναθροίσεις, όταν προέκυπταν δυσεπίλυτα ζητήματα, προσευχόμουν και προσέβλεπα στον Θεό μαζί με τους άλλους και έβρισκα μονοπάτι άσκησης στα λόγια Του. Μόνο όταν δεν μπορούσα να λύσω το ζήτημα, ρωτούσα έναν επικεφαλής ή κάποιον που κατανοούσε την αλήθεια. Τα προβλήματά μας επιλύονταν σταδιακά και βίωσα κάποια ανάπτυξη.

Σύντομα, ένας ανώτερος επικεφαλής μού έγραψε ότι η Γουανγκ Τζινγκ βασιζόταν στα ταλέντα της στο έργο και δεν επιδίωκε την αλήθεια. Μονίμως έκανε επίδειξη και εξύψωνε τον εαυτό της, για να τη θαυμάζουν και να τη λατρεύουν οι άλλοι. Δεν αποδεχόταν το κλάδεμα ούτε έκανε αυτοκριτική. Είχε αποκαλυφθεί επειδή βάδιζε στο μονοπάτι ενός αντίχριστου και είχε απαλλαγεί από τα καθήκοντά της επειδή ήταν ψευδοεπικεφαλής. Αυτό με επηρέασε πολύ. Όσο ήμουν με τη Γουανγκ Τζινγκ, είχε ήδη επιδείξει αυτές τις συμπεριφορές: Ποτέ δεν συζητούσε για τη διαφθορά που αποκάλυπτε στο καθήκον της ή για τις αποτυχίες της. Μιλούσε μόνο για τις επιτυχίες της, λες και δεν υπήρχε πρόβλημα που δεν μπορούσε να λύσει. Ως αποτέλεσμα, όλοι τη θαύμαζαν και τη λάτρευαν. Αργότερα, είδα το εξής χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τη θέση τους προκειμένου να καταθέτουν επανειλημμένα για τον εαυτό τους, να εξυψώνουν τον εαυτό τους και να ανταγωνίζονται τον Θεό για ανθρώπους και θέση. Χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους και μέτρα για να κάνουν τους ανθρώπους να τους λατρεύουν, προσπαθώντας συνεχώς να κερδίζουν ανθρώπους και να τους ελέγχουν. Μερικοί, μάλιστα, παραπλανούν εσκεμμένα τους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν ότι είναι ο Θεός, προκειμένου να αντιμετωπίζονται όπως τον Θεό. Ποτέ δεν θα πουν σε κάποιον ότι έχουν διαφθαρεί, ότι είναι κι αυτοί διεφθαρμένοι και αλαζονικοί, δεν θα πουν σε κανέναν να μην τους λατρεύει και ότι, ανεξάρτητα από το πόσο καλά τα καταφέρνουν, όλα οφείλονται στην εξύψωση του Θεού και ότι πράττουν όσα πρέπει να πράττουν ούτως ή άλλως. Γιατί όμως δεν τα λένε αυτά; Διότι τρέμουν από τον φόβο τους μήπως χάσουν τη θέση τους στις καρδιές των ανθρώπων. Τούτος είναι ο λόγος για τον οποίο τέτοιοι άνθρωποι ποτέ δεν εξυμνούν τον Θεό και ποτέ δεν καταθέτουν μαρτυρία στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄). Κοιτώντας τη Γουανγκ Τζινγκ υπό το πρίσμα των λόγων του Θεού, απέκτησα κάποια διάκριση γι’ αυτήν. Συχνά συναναστρεφόταν πάνω στο πώς αναζητούσε την αλήθεια όταν αντιμετώπιζε κακουχίες, πώς χειριζόταν εύκολα τη μία δύσκολη επιστολή μετά την άλλη και πώς βοηθούσε τους άλλους στην επίλυση προβλημάτων. Μα σπάνια μιλούσε για τις δικές της παρεκκλίσεις και ελλείψεις ή ανοιγόταν για τη διαφθορά και την αδυναμία της. Ποτέ δεν είχε συζητήσει για κάποιο πρόβλημα ή επιστολή που είχε εκτιμήσει λανθασμένα ή που δεν είχε κατανοήσει, και για το πώς αυτό είχε αποκαλύψει τις ελλείψεις της. Επίσης, δεν είχε μιλήσει ποτέ για προβλήματα που δεν καταλάβαινε, για το πώς την είχαν βοηθήσει άλλοι και ποιες πτυχές των αλήθεια-αρχών την είχε οδηγήσει αυτό να κατανοήσει. Έδειχνε μόνο αυτήν την τέλεια ψεύτικη βιτρίνα που είχε στήσει. Όταν τη λατρεύαμε και την επαινούσαμε, δεν συναναστρεφόταν μαζί της για το ότι δεν πρέπει να λατρεύουμε απλούς ανθρώπους, και απλώς φαινόταν να το απολαμβάνει και να το ευχαριστιέται πραγματικά. Βλέποντας τη συμπεριφορά της υπό το πρίσμα των λόγων του Θεού, είδα ότι βασιζόταν απλώς στα ταλέντα της στο έργο και στο κήρυγμά της, δεν εξύψωνε ποτέ τον Θεό ούτε έδινε μαρτυρία για Αυτόν· μόνο έκανε επίδειξη για να παραπλανήσει τους άλλους, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μη βλέπουν τη διαφθορά και τις ελλείψεις της, αλλά να τη λατρεύουν και να την ακολουθούν. Ενεργούσε έτσι για να κερδίσει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων· πόσο ύπουλο και κακό ήταν αυτό! Αλλά εγώ όχι μόνο δεν διέκρινα καθόλου τη συμπεριφορά της, μα θαύμαζα κιόλας τα ταλέντα της, την ειδημοσύνη της και την ικανότητά της να επιλύει ζητήματα. Νόμιζα ότι κατανοούσε την αλήθεια, ότι είχε την αλήθεια-πραγματικότητα, κι έτσι τη λάτρευα. Ήμουν τόσο τυφλή!

Έπειτα, βρήκα αυτά τα χωρία των λόγων του Θεού: «Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που συχνά παραπλανώνται από εκείνους που εξωτερικά φαίνονται πνευματικοί, ευγενείς, μεγαλοπρεπείς και σπουδαίοι. Όσο για τους ανθρώπους που μπορούν να μιλούν με ευφράδεια για λόγια και δόγματα, και ο λόγος και οι ενέργειές τους φαίνονται αξιοθαύμαστα, εκείνοι που παραπλανιούνται από αυτούς δεν έχουν εξετάσει ποτέ την ουσία των πράξεών τους, τις αρχές πίσω από τα έργα τους ή τους στόχους τους. Επιπλέον, δεν εξέτασαν ποτέ αν αυτοί οι άνθρωποι υποτάσσονται πραγματικά στον Θεό ούτε διαπίστωσαν ποτέ αν αυτοί οι άνθρωποι σέβονται στ’ αλήθεια τον Θεό και αποφεύγουν το κακό. Ποτέ δεν διέκριναν την ανθρώπινη φύση-ουσία των συγκεκριμένων ανθρώπων. Αντίθετα, από το πρώτο κιόλας βήμα της γνωριμίας μαζί τους, λίγο-λίγο, έχουν φτάσει να θαυμάζουν και να σέβονται τους ανθρώπους αυτούς, και τελικά αυτοί οι άνθρωποι γίνονται είδωλά τους» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του). «Είτε οι άνθρωποι επικεντρώνονται σε ρηχά είτε σε βαθυστόχαστα ζητήματα, είτε σε λόγια και δόγματα είτε στην πραγματικότητα, δεν προσκολλώνται σε αυτό που θα έπρεπε να προσκολληθούν περισσότερο ούτε γνωρίζουν αυτό που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα. Ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι δεν συμπαθούν καθόλου την αλήθεια· ως εκ τούτου, δεν είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν χρόνο και προσπάθεια στην εξεύρεση και την εφαρμογή των αρχών της άσκησης που βρίσκονται στις ομιλίες του Θεού. Αντ’ αυτού, προτιμούν να “κόβουν δρόμο”, συνοψίζοντας ότι όσα κατανοούν και γνωρίζουν αποτελούν σωστή πράξη και καλή συμπεριφορά· η σύνοψη αυτή καθίσταται, τότε, ο δικός τους στόχος που πρέπει να ακολουθήσουν, τον οποίο θεωρούν ως την αλήθεια που πρέπει να γίνει πράξη. Η άμεση συνέπεια είναι ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την ανθρώπινη καλή συμπεριφορά ως υποκατάστατο της άσκησης της αλήθειας, πράγμα που ικανοποιεί επίσης την επιθυμία τους να κολακεύουν τον Θεό. Αυτό τους δίνει το κεφάλαιο με το οποίο παλεύουν κατά της αλήθειας και το οποίο χρησιμοποιούν, επίσης, για να επιχειρηματολογούν με τον Θεό και να Τον ανταγωνίζονται. Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι βάζουν, επίσης, αδίστακτα τον Θεό στην άκρη, τοποθετώντας στη θέση Του τα είδωλα που θαυμάζουν» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του). Μέσα από τα λόγια του Θεού είδα ότι στα τόσα χρόνια της πίστης μου είχα πάντα αυτήν την παράλογη άποψη: Υπέθετα ότι οι έξυπνοι, ταλαντούχοι άνθρωποι που εργάζονταν και κήρυτταν καλά, και έλυναν ζητήματα ήταν φυσικό να κατανοούν την αλήθεια και να έχουν την αλήθεια-πραγματικότητα. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ιδέα ποια ήταν η αλήθεια-πραγματικότητα. Ο Θεός εκφράζει αλήθειες και κάνει το έργο της κρίσης για να καθάρει τους ανθρώπους από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, ώστε να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα και να βιώσουν αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα. Αν κάποιος μπορεί μόνο να επιλύει τα προβλήματα των άλλων και να διακρίνει τους άλλους, μα όχι να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού, καθώς και το κλάδεμα, τότε, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, όσο καλά κι αν εργάζεται και κηρύττει, παρ’ όλα αυτά δεν έχει την αλήθεια-πραγματικότητα. Η Γουανγκ Τζινγκ δεν μίλησε ποτέ για αυτογνωσία, δεν μίλησε ανοιχτά για τη διεφθαρμένη διάθεσή της ούτε την ανέλυσε και δεν αποδέχτηκε την αλήθεια ούτε υποτάχθηκε αληθινά όταν κλαδεύτηκε. Πώς γίνεται να είχε την αλήθεια-πραγματικότητα; Μπορούσε να χειριστεί επιστολές αναφοράς μόνο επειδή είχε κάποια εργασιακή εμπειρία και λίγη περισσότερη γνώση των αρχών. Μα αυτό δεν σήμαινε ότι είχε την αλήθεια-πραγματικότητα. Δεν τη διέκρινα, καθώς δεν καταλάβαινα την αλήθεια. Μάλιστα τη λάτρεψα τυφλά και την είχα ως είδωλό μου, προσπαθώντας να τη μιμηθώ και να την αντιγράψω. Πόσο ανόητη ήμουν! Βρισκόμουν σε μεγάλο κίνδυνο ασκώντας μια τέτοια πίστη!

Αργότερα, είδα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Δεν θαυμάζεις την ταπεινοφροσύνη του Χριστού, αλλά σέβεσαι εκείνους τους ψευδο-ποιμένες που έχουν εξέχουσα θέση. Δεν αγαπάς το κάλλος ή τη σοφία του Χριστού, αλλά συμπαθείς εκείνους τους ελευθεριάζοντες που συμμετέχουν στη βρομιά του κόσμου. Χλευάζεις απλώς τον πόνο του Χριστού, που δεν έχει πού την κεφαλή κλίνη, αλλά θαυμάζεις αυτά τα πτώματα που κυνηγούν προσφορές και ζουν στην ακολασία. Δεν είσαι πρόθυμος να υποφέρεις μαζί με τον Χριστό, αλλά ρίχνεσαι μετά χαράς στην αγκαλιά εκείνων των αντίχριστων που ενεργούν εσκεμμένα και απερίσκεπτα, παρόλο που σου παρέχουν μόνο σάρκα, λόγια και έλεγχο. Ακόμα και τώρα, η καρδιά σου εξακολουθεί να στρέφεται προς εκείνους, προς τη φήμη τους, προς τη θέση τους, τις δυνάμεις τους. Κι όμως συνεχίζεις να υιοθετείς μια στάση, κατά την οποία σου είναι δύσκολο να αποδεχθείς το έργο του Χριστού και είσαι απρόθυμος να το αποδεχθείς. Γι’ αυτό και μόνο λέω ότι δεν έχεις την πίστη να αναγνωρίσεις τον Χριστό. Ο λόγος που Τον ακολουθείς ως σήμερα είναι μόνο και μόνο ότι δεν είχες άλλη επιλογή. Στην καρδιά σου δεσπόζει πάντα μια σειρά σπουδαίων εικόνων· δεν μπορείς να ξεχάσεις κάθε τους λέξη και πράξη, ούτε τα γεμάτα επιρροή λόγια και χέρια τους. Είναι, στην καρδιά σας, για πάντα υπέρτατοι και για πάντα ήρωες. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει για τον Χριστό τού σήμερα. Στην καρδιά σου, είναι για πάντα ασήμαντος και για πάντα ανάξιος φόβου. Γιατί Αυτός είναι πάρα πολύ συνηθισμένος, έχει πολύ μικρή επιρροή και απέχει πολύ από την υψηλότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είσαι στ’ αλήθεια πιστός στον Θεό;). Τα λόγια της κρίσης του Θεού με πλήγωσαν βαθιά. Ο Θεός έχει ενσαρκωθεί ταπεινά και δεν μεγαλοποιεί ποτέ τον εαυτό Του. Απλώς εκφράζει αλήθειες για να σώσει την ανθρωπότητα. Η ταπεινότητα του Θεού είναι έκφραση της μεγαλοπρέπειας, του μεγαλείου και της αγιοσύνης Του. Είναι άκρως άξια του θαυμασμού μας. Μα εγώ, βλέποντας ότι η Γουανγκ Τζινγκ είχε υπάρξει επικεφαλής, ότι έλυνε προβλήματα και μιλούσε αποφασιστικά και δυναμικά, τη θαύμαζα. Πίστευα στον Θεό χωρίς να Τον λατρεύω και δεν εκτιμούσα την ταπεινότητα και το κάλλος του Χριστού. Αντιθέτως, λάτρευα τις μεγάλες και επιβλητικές μορφές, εκτιμούσα όσους είχαν ευγενή εικόνα, ταλέντο και ικανότητα να εργάζονται και να κηρύττουν. Τους έβλεπα μάλιστα ως είδωλά μου. Αυτό προσέβαλλε πραγματικά τη διάθεση του Θεού. Δεν πρέπει να θαυμάζουμε και να έχουμε σε υψηλή εκτίμηση κανέναν απλό άνθρωπο: Μόνο ο Θεός είναι η αλήθεια. Αυτόν πρέπει να ακολουθούμε και να λατρεύουμε. Τα λόγια του Θεού λένε: «Θέλω να πω ότι όλοι όσοι δεν εκτιμούν την αλήθεια είναι δύσπιστοι και προδότες της αλήθειας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα λάβουν ποτέ την έγκριση του Χριστού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είσαι στ’ αλήθεια πιστός στον Θεό;). Δεν επιδίωκα την αλήθεια και δεν είχα την παραμικρή γνώση του Θεού, παρά τα τόσα χρόνια πίστης. Θεοποίησα ένα διεφθαρμένο άτομο, λατρεύοντας και ακολουθώντας το, και παρ’ όλα αυτά δεν λάτρευα τον Χριστό ούτε εστίαζα στην επιδίωξη της αλήθειας. Αυτό ήταν προδοσία του Θεού και ενεργούσα σαν άπιστη και, αν δεν μετανοούσα, ο Θεός θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε!

Αργότερα, άκουσα ότι η Γουανγκ Τζινγκ είχε γίνει Ιούδας όταν συνελήφθη από το ΚΚΚ. Είχε ξεπουλήσει πολλούς αδελφούς και αδελφές. Όταν αποφυλακίστηκε, πάλι δεν μετανόησε και τελικά αποβλήθηκε από την εκκλησία. Είδα ότι αν και η Γουανγκ Τζινγκ είχε εκτελέσει πολλά καθήκοντα, είχε ταλέντο, καλές ικανότητες κηρύγματος και μπορούσε να επιλύσει προβλήματα με τα λόγια του Θεού, επειδή δεν επιδίωκε την αυτογνωσία, δεν αποδεχόταν την αλήθεια και δεν κατείχε την παραμικρή αλήθεια-πραγματικότητα παρά τα τόσα χρόνια πίστης, όταν ήρθε αντιμέτωπη με αυτήν την περίσταση, αποκαλύφθηκε εξ ολοκλήρου και αποκλείστηκε. Έπειτα, διάβασα ένα ακόμη χωρίο των λόγων του Θεού: «Πρέπει να ξέρεις τι είδους ανθρώπους επιθυμώ· όσοι δεν είναι αγνοί δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία, όσοι είναι ακάθαρτοι δεν επιτρέπεται να σπιλώσουν το ιερό έδαφος. Παρόλο που μπορεί να έχεις κάνει πολύ έργο και να έχεις εργαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αν τελικά είσαι θλιβερά βρόμικος, τότε ο νόμος του Ουρανού δεν θα ανεχτεί την επιθυμία σου να εισέλθεις στη βασιλεία Μου! Από την ίδρυση του κόσμου μέχρι σήμερα, δεν έχω προσφέρει ποτέ εύκολη πρόσβαση στη βασιλεία Μου σε όσους προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοιά Μου. Αυτός είναι ένας ουράνιος κανόνας και κανείς δεν μπορεί να τον παραβιάσει! Πρέπει να επιδιώξεις τη ζωή. Σήμερα, αυτοί που θα οδηγηθούν στην τελείωση είναι το ίδιο είδος με τον Πέτρο: Είναι αυτοί που επιδιώκουν τις αλλαγές στη δική τους διάθεση και είναι πρόθυμοι να δώσουν μαρτυρία για τον Θεό και να εκπληρώσουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι θα οδηγηθούν στην τελείωση. Εάν αποβλέπεις μόνο στις ανταμοιβές και δεν επιδιώκεις να αλλάξεις τη δική σου ζωή-διάθεση, τότε όλες οι προσπάθειές σου θα είναι μάταιες —αυτή είναι μια αναλλοίωτη αλήθεια!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Τα λόγια του Θεού δηλώνουν ότι το κατά πόσο μπορεί κανείς να φτάσει στη σωτηρία και να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών δεν βασίζεται στα ταλέντα του, στο πόσο έργο κάνει ή στο πόσο κηρύττει, αλλά βασίζεται στο αν επιδιώκει την αλήθεια, αν μπορεί να αποδεχτεί την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού και να υποταχθεί σ’ αυτά, καθώς και να πετύχει αλλαγή της ζωή-διάθεσής του. Κατά την πίστη του, ο Πέτρος τιμούσε τον Θεό ως μέγα και αναζητούσε την αλήθεια σε όλα τα πράγματα. Θεωρούσε ότι η επίτευξη της αλήθειας και ζωής ήταν πάνω απ’ όλα, κι έτσι, αν και δεν έκανε τόσο έργο όσο ο Παύλος, αφότου βίωσε την κρίση του Θεού, μπορούσε να υποταχθεί μέχρι θανάτου και να αγαπά τον Θεό στον μέγιστο βαθμό, και τελικά έδωσε μεγάλη μαρτυρία για τον Θεό και κέρδισε την έγκρισή Του. Από τον δρόμο στον οποίο βάδισε ο Πέτρος, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης: Δεν θα θαύμαζα πια ταλαντούχους ανθρώπους και δεν θα επιζητούσα να τους μοιάσω. Αντ’ αυτού, αποφάσισα να επιδιώξω την αλήθεια, να κάνω πράξη τα λόγια του Θεού, και να κάνω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον με θέρμη. Μόνο αυτό ήταν το ορθό μονοπάτι.

Κατόπιν, κάνοντας το καθήκον μου, εστίαζα στο να βασίζομαι στον Θεό και να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές. Όταν συναντούσα ταλαντούχους ανθρώπους που μπορούσαν να κηρύξουν, προσπαθούσα συνειδητά να τους βλέπω υπό το σωστό πρίσμα. Όταν η συναναστροφή τους είχε τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος, την αποδεχόμουν από τον Θεό. Όταν οι ιδέες τους ήταν σύμφωνες με τις αλήθεια-αρχές, τις αποδεχόμουν και υπάκουα σ’ αυτές. Αν δεν ήταν σύμφωνες με τις αλήθεια-αρχές, δεν τους άκουγα τυφλά, αλλά αντίθετα αναζητούσα την αλήθεια μαζί τους. Αφού ασκήθηκα έτσι για λίγο καιρό, ένιωθα πιο ελεύθερη και πιο άνετα. Στο καθήκον μου, κατάφερα επίσης να εντοπίσω μονοπάτια άσκησης και να πετύχω κάποια αποτελέσματα. Δόξα τω Θεώ!