Από της Λι Σιν, Κίνα

Το 2009, μια συγγενής μου μού κήρυξε το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού. Μου είπε ότι τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να εξαγνίσει τη διαφθορά μας, να σώσει την ανθρωπότητα από την αμαρτία και να μας ελευθερώσει απ’ αυτήν τη ζωή του μαρτυρίου, φέρνοντάς μας τελικά σε έναν όμορφο προορισμό όπου δεν θα υπάρχει πια πόνος ή θλίψη. Μόλις το άκουσα αυτό, σκέφτηκα: «Δεν είναι αυτή ακριβώς η ζωή που λαχταρούσα πάντα;» Τότε αποδέχτηκα με χαρά το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και σύντομα άρχισα να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Για τα επόμενα λίγα χρόνια, όλα πήγαιναν καλά με την οικογένειά μου και η ζωή μας κυλούσε ομαλά. Ευχαριστούσα συχνά τον Θεό, και είχα ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο να εγκαταλείψω πράγματα και να δαπανήσω τον εαυτό μου.

Έπειτα, ένα απόγευμα το φθινόπωρο του 2019, η μεγαλύτερη κόρη μου δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από το αστυνομικό τμήμα. Είχε γίνει ένα ατύχημα στο εργοτάξιο όπου ο σύζυγός μου ήταν εργολάβος. Ένας μετανάστης εργάτης είχε σκοτωθεί από ατύχημα εν ώρα εργασίας και ο σύζυγός μου είχε μεταφερθεί σε κέντρο κράτησης εν αναμονή της διαδικασίας. Όταν άκουσα τα νέα, το μυαλό μου άδειασε. Σκέφτηκα μέσα μου: «Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό; Πόσα θα πρέπει να πληρώσουμε σε αποζημίωση; Δεν έχουμε καθόλου χρήματα έτσι κι αλλιώς· δεν μπορούμε να το αντέξουμε οικονομικά αυτό με τίποτα. Με τον σύζυγό μου υπό κράτηση, δεν θα καταστραφεί η οικογένειά μας;» Δεν μπορούσα καν να περιγράψω τι ένιωθα μέσα μου. Η κόρη μου παραπονέθηκε: «Εσύ δεν πιστεύεις στον Θεό; Πώς μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο στην οικογένειά μας;» Όταν το έμαθαν οι συγγενείς μας στην πατρίδα, κάποιοι παραπονέθηκαν: «Τι τρομερή ατυχία να τους συμβεί αυτό! Όλα τα λεφτά που έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια πήγαν χαμένα!» Άλλοι είπαν: «Ποιος ξέρει πόσα θα πρέπει να πληρώσουν!» Ακούγοντάς τους όλους να μιλάνε ταυτόχρονα, χωρίς κανείς να προσφέρεται να με βοηθήσει να μαζέψω χρήματα και κάνοντας αντ’ αυτού μόνο σκληρά σχόλια, ένιωσα βαθιά αποκαρδιωμένη. Επιπλέον, ανησυχούσα ότι η οικογένεια του θανόντος εργάτη θα ερχόταν και θα δημιουργούσε προβλήματα. Εκείνες τις λίγες μέρες, ήμουν τρομοκρατημένη και αγχωμένη. Δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ καλά. Όποτε σκεφτόμουν την αποζημίωση, με κατέκλυζε η ανησυχία: «Όλα τα χρήματα που έβγαλε ο σύζυγός μου δουλεύοντας σκληρά από το πρωί ως το βράδυ τα τελευταία χρόνια πήγαν στην εξόφληση χρεών και στην αγορά μηχανημάτων και εργαλείων. Δεν μας έχουν μείνει καθόλου χρήματα. Αν χρειαστεί να πληρώσουμε εκατοντάδες χιλιάδες σε αποζημίωση, πού θα βρω εγώ τόσα λεφτά;» Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να εμπιστευτώ αυτές τις δυσκολίες στον Θεό και να προσευχηθώ: «Θεέ μου, δεν ξέρω τι να κάνω μ’ αυτήν την τεράστια πληρωμή αποζημίωσης. Δεν μπορώ να βασιστώ στους συγγενείς ή τους φίλους μου. Τα αφήνω όλα αυτά στα χέρια Σου. Σε παρακαλώ βοήθησέ με να ξεπεράσω αυτή τη δύσκολη περίοδο». Δυο μήνες αργότερα, μετά από διαμεσολάβηση του δικαστηρίου, η άλλη πλευρά απαίτησε 280.000 γιουάν ως αποζημίωση. Ο δικηγόρος είπε ότι, αν μπορούσαμε να πληρώσουμε τα χρήματα και η άλλη πλευρά υπέγραφε επιστολή συγχώρεσης, ο σύζυγός μου δεν θα χρειαζόταν να πάει φυλακή. Αν δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε, θα καταδικαζόταν. Για μένα, τα 280.000 γιουάν ήταν αστρονομικό ποσό! Πού να βρει τόσα λεφτά μια γυναίκα σαν εμένα; Αλλά αν δεν μπορούσα να πληρώσω, ο σύζυγός μου θα καταδικαζόταν σε φυλάκιση. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να τρέχω να δανειστώ χρήματα από όλους τους συγγενείς μας, αλλά προς έκπληξή μου, όταν πήγα να ζητήσω βοήθεια, όλοι με απέρριψαν με διάφορες δικαιολογίες. Αντιμέτωπη με την αδιαφορία τους, ένιωσα τόσο έρημη και αβοήθητη, και ανησυχούσα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Φώναζα στον Θεό ξανά και ξανά, ελπίζοντας ότι θα με βοηθούσε να ξεπεράσω αυτή τη δύσκολη περίοδο. Αλλά καθώς πλησίαζε η προθεσμία για την πληρωμή, δεν είχα καταφέρει ακόμα να συγκεντρώσω ούτε κατά διάνοια αυτό το ποσό. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ και άρχισα να παραπονιέμαι μέσα μου: «Εκείνοι οι άπιστοι ζουν μια χαρά. Εγώ πιστεύω στον Θεό, έχω αφήσει τα πάντα πίσω για την πίστη μου και, ακόμα κι όταν ο σύζυγος και ο αδελφός μου προσπάθησαν να με σταματήσουν, εγώ επέμεινα να κάνω το καθήκον μου. Αφού είμαι αληθινή πιστή, γιατί δεν με προστάτεψε ο Θεός; Γιατί άφησε να με βρει μια τέτοια συμφορά;» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αδικημένη ένιωθα, και φώναξα στον Θεό: «Θεέ μου, κάνω το καθήκον μου όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί δεν με προστάτεψες; Αυτή η συμφορά μοιάζει με τεράστιο βουνό που με συνθλίβει, και δυσκολεύομαι να ανασάνω. Δεν αντέχω άλλο. Τι να κάνω;» Συνειδητοποίησα ότι ήταν λάθος μου να παραπονιέμαι, αλλά πραγματικά δεν είχα πού να στραφώ και απλώς δεν μπορούσα να υποταχθώ μέσα στην καρδιά μου. Εκείνες τις μέρες, δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ, δεν είχα καθόλου ενέργεια και έχασα την όρεξη να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Ένιωθα τόσο μακριά από τον Θεό. Αργότερα, επειδή η οικογένειά μου δεν μπορούσε με τίποτα να βρει τα χρήματα της αποζημίωσης, ο σύζυγός μου καταδικάστηκε σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση. Στενοχωρήθηκα βαθιά μ’ αυτήν την έκβαση. Με τον σύζυγό μου στη φυλακή, δεν υπήρχε κανείς να βγάλει χρήματα για την οικογένεια. Τι θα κάναμε για να τα βγάλουμε πέρα στο μέλλον; Αντιμέτωπη μ’ αυτές τις δυσκολίες, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό μου. Άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν μπορούσα πια να κάνω το καθήκον μου σε πλήρη απασχόληση και ότι θα έπρεπε να περνάω τη μισή μέρα δουλεύοντας σε μια δουλειά μερικής απασχόλησης.

Η επόπτρια της εκκλησίας, όταν έμαθε για την κατάστασή μου, μου έκανε συναναστροφή για να με βοηθήσει, και είπε ότι έπρεπε να αναζητήσω τις προθέσεις του Θεού σ’ αυτό που είχε συμβεί στην οικογένειά μου και να πάρω μαθήματα απ’ αυτό. Έτσι, άρχισα να προσεύχομαι και να αναζητώ από τον Θεό. Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού: «Η δήλωση του Ιώβ: “Τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τα κακά δεν θέλομεν δεχθή;” δείχνει ήδη ξεκάθαρα γιατί μπόρεσε να υποταχθεί στον Θεό, και υπάρχει σ’ αυτήν μια αλήθεια που πρέπει να αναζητήσει κανείς. Εξέφρασε μήπως κανένα παράπονο ή πικρία όταν το είπε αυτό; (Όχι.) Υπήρχε στα λεγόμενά του καμία ασάφεια ή τίποτα αρνητικά υπονοούμενα; (Όχι.) Σε καμία περίπτωση. Μέσα από τη δοκιμασία που πέρασε, ο Ιώβ κατανόησε τελικά ότι το πώς μεταχειρίζεται ο Δημιουργός τούς ανθρώπους δεν είναι κάτι που το αποφασίζουν οι άνθρωποι. Αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο δυσάρεστο, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του ζητήματος. Ο Θεός έχει κανονίσει τη μοίρα ολόκληρης της ζωής του καθενός· είτε το αποδέχεσαι είτε όχι, αυτό είναι γεγονός. Δεν μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα σου. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και πρέπει να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Του. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός είναι σωστό, επειδή Εκείνος είναι η αλήθεια και είναι ο Κυρίαρχος όλων των πραγμάτων· οι άνθρωποι πρέπει να υποτάσσονται σ’ Αυτόν. Αυτό το “όλα τα πράγματα” περιλαμβάνει εσένα, και περιλαμβάνει όλα τα άλλα δημιουργημένα όντα. Ποιανού λάθος είναι, λοιπόν, που θέλεις πάντα να εναντιώνεσαι; (Είναι δικό μας λάθος.) Αυτό είναι πρόβλημα των ανθρώπων. Θέλεις πάντα να βρίσκεις δικαιολογίες και κάποιο πάτημα· είναι σωστό αυτό; Θέλεις πάντα να λαμβάνεις ευλογίες και οφέλη από τον Θεό· είναι σωστό αυτό; Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι σωστό. Αυτές οι απόψεις αποτελούν λανθασμένη γνώση και κατανόηση του Θεού. Ακριβώς επειδή η άποψη που οδηγεί την πίστη σου στον Θεό είναι λανθασμένη, αναπόφευκτα θα αντιστέκεσαι, θα τα βάζεις με τον Θεό και θα εναντιώνεσαι σ’ Αυτόν όποτε σου συμβαίνει κάτι, και θα σκέφτεσαι πάντα: “Είναι λάθος εκ μέρους του Θεού να το κάνει αυτό· δεν μπορώ να το κατανοήσω. Ο τρόπος με τον οποίο το κάνει δεν συνάδει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Δεν ταιριάζει στον Θεό να το κάνει έτσι!” Δεν έχει σημασία αν αυτό που κάνει ο Θεός εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σου· ό,τι κι αν κάνει ο Θεός, εξακολουθεί να είναι Θεός. Αν δεν έχεις αυτήν τη λογική και αυτήν την κατανόηση, και μονίμως εξετάζεις εξονυχιστικά και βγάζεις συμπεράσματα για τα πράγματα που σου συμβαίνουν κάθε μέρα, το μόνο που θα προκύψει απ’ αυτό είναι ότι θα τα βάζεις με τον Θεό και θα Του εναντιώνεσαι σε κάθε βήμα. Δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις απ’ αυτήν την κατάσταση. Αλλά αν έχεις αυτήν την κατανόηση και μπορείς να πάρεις τη θέση που σου αναλογεί ως δημιούργημα, και όταν συναντάς πράγματα τα συγκρίνεις μ’ αυτήν την πτυχή της αλήθειας, και την κάνεις πράξη και εισέρχεσαι σ’ αυτήν, τότε θα φτάσεις σε σημείο να έχεις όλο και περισσότερο φόβο Θεού μέσα σου. Χωρίς να το καταλάβεις, θα φτάσεις σε σημείο να νιώθεις ως εξής: “Τελικά, αυτό που κάνει ο Θεός δεν είναι λάθος· ό,τι κάνει ο Θεός είναι καλό. Οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να το εξετάζουν εξονυχιστικά και να το αναλύουν. Θα αφεθώ απλώς στο έλεος της ενορχήστρωσης του Θεού!” Και όταν δεν θα μπορείς να υποταχθείς στον Θεό ή να αποδεχθείς τις ενορχηστρώσεις Του, στην καρδιά σου θα νιώθεις μομφή: “Δεν έδειξα σωστή συμπεριφορά ως δημιούργημα. Γιατί να μην μπορώ απλώς να υποταχθώ; Δεν στεναχωρώ τον Δημιουργό;” Όσο περισσότερο επιθυμείς να γίνεις καλό δημιούργημα, τόσο πιο ξεκάθαρη και σαφής σου είναι αυτή η πτυχή της αλήθειας» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η στάση που θα πρέπει να έχει ο άνθρωπος απέναντι στον Θεό). Παλιότερα, διάβαζα συχνά την ιστορία του Ιώβ, αλλά την έβλεπα πάντα μόνο σαν μια ιστορία. Καθώς τη συλλογιζόμουν ξανά εκείνη τη μέρα, βλέποντας πως ο Ιώβ δεν αμάρτησε με τα χείλη του ακόμα κι όταν αντιμετώπισε τόσο μεγάλες δοκιμασίες, γέμισα θαυμασμό για την υποταγή του στον Θεό. Ο Ιώβ έχασε όλα τα πρόβατα και τα βόδια του που γέμιζαν τους λόφους, την τεράστια περιουσία του και όλα τα παιδιά του· το σώμα του γέμισε επίσης με επώδυνα έλκη, κι όμως εκείνος δεν παραπονέθηκε για τον Θεό. Ήξερε ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός, και ό,τι κι αν κάνει ο Θεός, ο άνθρωπος οφείλει να υποτάσσεται. Ήξερε ότι αυτή είναι η λογική που οφείλει να διαθέτει ένα δημιούργημα, και ότι δεν μπορεί κανείς να είναι χαρούμενος όταν ο Θεός ευλογεί αλλά να παραπονιέται όταν ο Θεός αφαιρεί· αυτό θα σήμαινε ότι παίρνει λάθος θέση. Γι’ αυτό μπόρεσε ο Ιώβ να πει: «Τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τα κακά δεν θέλομεν δεχθή;» (Ιώβ 2:10). Ο Ιώβ πίστευε πως ό,τι κι αν έκανε ο Θεός ήταν καλό και, παρόλο που δεν καταλάβαινε, μπορούσε ακόμα να υποταχθεί. Συγκριτικά με τις δοκιμασίες που αντιμετώπισε ο Ιώβ, τι ήταν αυτά που είχα συναντήσει εγώ; Παρόλα αυτά, δεν έδειξα την παραμικρή υποταγή. Περνούσα τις μέρες μου διακηρύσσοντας: «Ο Θεός έχει την κυριαρχία επί πάντων και κυβερνά τα πάντα· οφείλουμε να υποτασσόμαστε στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του». Αλλά όταν ο σύζυγός μου βρήκε τον μπελά του, δεν μπορούσα να υποταχθώ καθόλου. Απαιτούσα επανειλημμένα από τον Θεό να με βοηθήσει να λύσω τις άμεσες δυσκολίες μου. Όταν ο Θεός δεν ικανοποίησε τις απαιτήσεις μου, Τον αμφισβήτησα μάλιστα, ρωτώντας γιατί είχε αφήσει να μου συμβεί κάτι τέτοιο. Ένιωθα λες και ο Θεός τα είχε βάλει μαζί μου, ότι αυτό που έκανε ήταν παράλογο. Σκέφτηκα ακόμα και να εγκαταλείψω το καθήκον μου για να βρω τη δική μου διέξοδο. Είδα ότι δεν είχα καμία απολύτως κατανόηση της κυριαρχίας του Θεού και ούτε ίχνος θεοφοβούμενης καρδιάς. Τώρα που το σκέφτομαι —προτού πιστέψω στον Θεό, η οικογένειά μου περνούσε και καλές και κακές στιγμές. Και οι άπιστοι βιώνουν μερικές φορές περιόδους άνεσης, ενώ άλλες φορές αντιμετωπίζουν φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές. Στην πραγματικότητα, η μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή, συμπεριλαμβανομένου του πόσες κακουχίες και αναποδιές θα αντιμετωπίσει, έχει προοριστεί από καιρό από τον Θεό. Αλλά εγώ πίστευα ότι όσοι πιστεύουν στον Θεό θα έπρεπε να έχουν καλύτερη ζωή από τους απίστους και δεν θα έπρεπε να συναντούν συμφορές. Δεν ήταν αυτό μια στρεβλή κατανόηση και έλλειψη γνώσης της κυριαρχίας του Θεού; Ο Θεός είναι ο Δημιουργός. Γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες μας και στήνει κατάλληλα περιβάλλοντα για να βιώσουμε. Η κυριαρχία και οι διευθετήσεις του Θεού βρίσκονται πάντα πίσω από το τι συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο και πότε. Ακόμα κι αν τα πράγματα δεν ευθυγραμμίζονται επιφανειακά με τις αντιλήψεις μας, είναι σίγουρα ωφέλιμα για τη ζωή μας: Οφείλω να υποτάσσομαι και να αναζητώ τις προθέσεις του Θεού. Όμως, παρόλο που είχα απολαύσει τόση απ’ τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, και το πότισμα και την προμήθεια των λόγων Του, δεν έδειξα την παραμικρή ευγνωμοσύνη. Τη στιγμή που συνέβαινε κάτι που δεν μου άρεσε, παραπονιόμουν πικρά εναντίον του Θεού. Είδα πόσο μεγάλη έλλειψη ανθρώπινης φύσης είχα! Γέμισα τύψεις και προσευχήθηκα στον Θεό με μετάνοια, πρόθυμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του.

Στη συνέχεια, έκανα αυτοκριτική: Γιατί παραπονιόμουν για τον Θεό όποτε συνέβαινε κάτι δυσάρεστο; Τότε διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού: «Ελπίζεις ότι η πίστη σου στον Θεό δεν θα εμπεριέχει καμία δυσκολία ή θλίψη ούτε το παραμικρό βάσανο. Πάντα επιδιώκεις εκείνα τα πράγματα που είναι άχρηστα και δεν αποδίδεις αξία στη ζωή, αλλά βάζεις τις δικές σου εξωφρενικές σκέψεις πάνω από την αλήθεια. Είσαι τόσο άχρηστος! Ζεις σαν χοίρος —ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και τους χοίρους και τα σκυλιά; Δεν είναι όλοι εκείνοι που δεν επιδιώκουν την αλήθεια μα αγαπούν τη σάρκα θηρία; Δεν είναι όρθια πτώματα όλοι αυτοί οι νεκροί χωρίς πνεύμα; Πόσα λόγια έχουν ειπωθεί ανάμεσά σας; Έχει γίνει μόνο λίγο έργο ανάμεσά σας; Πόσα σας έδωσα; Άρα, γιατί δεν τα κέρδισες; Τι παράπονο έχεις; Μήπως δεν έχεις κερδίσει τίποτα επειδή είσαι πολύ ερωτευμένος με τη σάρκα; Και μήπως αυτό συμβαίνει επειδή οι σκέψεις σου είναι υπερβολικές; Δεν είναι επειδή είσαι πολύ ανόητος; Εάν δεν καταφέρεις να κερδίσεις αυτές τις ευλογίες, μπορείς να κατηγορήσεις τον Θεό που δεν σε έσωσε; Το μόνο που επιδιώκεις είναι να είσαι σε θέση να κερδίσεις ειρήνη αφού πιστέψεις στον Θεό —να είναι τα παιδιά σου απαλλαγμένα από ασθένειες, να έχει ο σύζυγός σου μια καλή δουλειά, να βρει ο γιος σου μια καλή σύζυγο, να βρει η κόρη σου έναν καλό σύζυγο, να οργώνουν τα βοοειδή και τα άλογά σου καλά τη γη, να έρθει μια χρονιά καλού καιρού για τις καλλιέργειές σου. Αυτό επιδιώκεις. Η επιδίωξή σου είναι μόνο να ζεις με άνεση —να μην συμβούν ατυχήματα στην οικογένειά σου, να σε προσπεράσουν οι άνεμοι, να μην αγγίξουν τα χαλίκια το πρόσωπό σου, να μην πλημμυρίσει η σοδειά της οικογένειάς σου— να μην επηρεαστείς από οποιαδήποτε συμφορά, να ζήσεις στην “αγκαλιά του Θεού”, να ζήσεις σε μια άνετη φωλιά. Ένας δειλός όπως εσύ, ο οποίος πάντα επιδιώκει τα σαρκικά, έχει καρδιά, έχει πνεύμα; Δεν είσαι απλώς ένα θηρίο; Σου παραχωρώ την αληθινή οδό, χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, όμως δεν την επιδιώκεις. Εξακολουθείς να είσαι ένας από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό; Σου παρέχω πραγματική ανθρώπινη ζωή, όμως δεν την επιδιώκεις. Δεν ανήκεις στο ίδιο είδος που ανήκουν οι χοίροι και οι σκύλοι; Οι χοίροι δεν επιδιώκουν τη ζωή του ανθρώπου, δεν επιδιώκουν να εξαγνίζονται και δεν καταλαβαίνουν τι είναι η ζωή. Κάθε μέρα, μετά το φαγητό τους, απλώς κοιμούνται. Σου παραχώρησα την αληθινή οδό, όμως δεν την έχεις κερδίσει, παραμένεις με άδεια χέρια. Είσαι πρόθυμος να συνεχίσεις με αυτή τη ζωή, τη ζωή ενός χοίρου; Τι σημασία έχει να μένουν ζωντανοί αυτοί οι άνθρωποι; Η ζωή σου είναι αξιοπεριφρόνητη και ποταπή, ζεις μέσα στη βρομιά και στην ανηθικότητα, και δεν επιδιώκεις κανέναν στόχο, άρα η ζωή σου δεν είναι η πλέον ποταπή; Έχεις το θράσος να αντικρίσεις τον Θεό; Εάν συνεχίζεις να βιώνεις με τέτοιον τρόπο, θα αποκτήσεις τίποτα; Η αληθινή οδός σού έχει παραχωρηθεί, αλλά το αν μπορείς να την κερδίσεις τελικά ή όχι εξαρτάται από την επιδίωξή σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, μου τρύπησαν την καρδιά. Δεν ήμουν ακριβώς το είδος του ανθρώπου που εκθέτει ο Θεός, κάποια που αναζητά πάντα την ειρήνη της σάρκας και στερείται καρδιάς και πνεύματος; Ο λόγος που πίστεψα αρχικά στον Θεό ήταν ότι η οικογένειά μου αντιμετώπιζε πάντα προβλήματα και ήθελα απλώς να βρω κάτι για να ακουμπήσω. Όταν άκουσα ότι ο Θεός μπορεί να σώσει τους ανθρώπους και να χαρίσει γαλήνη και ευλογίες, αντιμετώπισα τον Θεό ως τον μεγάλο μου σωτήρα. Πίστευα ότι, εφόσον πίστευα σωστά στον Θεό και έκανα το καθήκον μου, Εκείνος θα ευλογούσε την οικογένειά μου με γαλήνη και θα μας φύλαγε από καταστροφές ή συμφορές. Όταν ο σύζυγός μου πήρε το εργολαβικό συμβόλαιο και βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης της οικογένειάς μας, ευχαρίστησα θερμά τον Θεό και έγινα ακόμα πιο ενεργή στο καθήκον μου. Αλλά όταν έγινε το ατύχημα στο εργοτάξιο, και δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε την αποζημίωση και εκείνος καταδικάστηκε σε φυλάκιση, παραπονέθηκα ότι ο Θεός δεν με είχε προστατέψει και δεν ήθελα να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού ούτε να προσεύχομαι. Ένιωθα μάλιστα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ στον Θεό και σκέφτηκα να βρω τη δική μου διέξοδο πιάνοντας μια δουλειά μερικής απασχόλησης για να βγάλω χρήματα. Για σκέψου, ο Θεός ενσαρκώθηκε τις έσχατες ημέρες και ήρθε στη γη για να χαρίσει στον άνθρωπο άφθονες αλήθειες, επιτρέποντας στους ανθρώπους να βιώσουν το έργο Του, να επιδιώξουν την αλήθεια και να επιτύχουν αλλαγή στη διάθεση, ώστε να μπορέσουν τελικά να σωθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία Του. Αυτή είναι η μεγάλη αγάπη και σωτηρία του Θεού για την ανθρωπότητα. Αλλά κατά τη δική μου πίστη στον Θεό, οι στόχοι της επιδίωξής μου ήταν λανθασμένοι· ήθελα μόνο να απολαμβάνω τις ανέσεις της σάρκας και έτρεφα μάλιστα τη φαντασίωση ότι, αν ένας άνθρωπος πίστευε στον Θεό, θα ευλογούνταν όλη του η οικογένεια. Δεν είναι αυτή η ίδια άποψη περί πίστης που έχουν οι θρησκευόμενοι; Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσεως και της παίδευσης, εκφράζοντας την αλήθεια για να εξαγνίσει τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων. Ο Θεός ελπίζει όλοι να μπορέσουν να επιδιώξουν και να κερδίσουν την αλήθεια και να ζήσουν μια ζωή με νόημα. Αλλά εγώ επιδίωκα πάντα μόνο τη χάρη και τις ευλογίες, αναζητώντας τη σαρκική άνεση σαν ζώο. Αυτό είναι το πιο αξιολύπητο και άχρηστο είδος ζωής. Αν συνέχιζα να επιδιώκω κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν θα κατάφερνα να κερδίσω την αλήθεια και δεν θα πετύχαινα καμία αλλαγή στη διάθεσή μου. Δεν θα κατέληγα τότε με άδεια χέρια, χωρίς να έχω τίποτα να επιδείξω; Στο τέλος, θα αποκλειόμουν και πάλι από τον Θεό. Είδα πόσο ανόητη και αδαής ήμουν!

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο χωρίο των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση της φύσης μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μία από τις βασικές προθέσεις και στάσεις που έχουν οι αντίχριστοι απέναντι στο καθήκον τους είναι να το εκμεταλλεύονται ως ευκαιρία για να κάνουν συναλλαγές με τον Θεό και να κερδίσουν τα οφέλη που επιθυμούν. Επίσης, πιστεύουν το εξής: “Όταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την οικογένειά τους και αποκηρύσσουν τις κοσμικές τους προοπτικές για να κάνουν το καθήκον τους στον οίκο του θεού, εξυπακούεται ότι πρέπει να κερδίσουν κάτι, να πάρουν κάτι ως αντάλλαγμα· μόνο αυτό είναι το δίκαιο και λογικό. Αν, παρ’ όλο που κάνεις το καθήκον σου, δεν πάρεις τίποτα, τότε ακόμα κι αν λάβεις κάποιες αλήθειες, δεν αξίζει τον κόπο. Ούτε κι η αλλαγή διάθεσης δεν είναι τόσο χειροπιαστό όφελος· ακόμα κι αν έχεις λάβει τη σωτηρία, κανείς δεν θα μπορεί να το δει!” Αυτοί οι δύσπιστοι κλείνουν τα μάτια σε οποιαδήποτε απαίτηση έχει ο Θεός απ’ την ανθρωπότητα. Ούτε την αναγνωρίζουν ούτε την πιστεύουν και τηρούν μια στάση απόρριψης. Αν κρίνουμε από τις στάσεις και τις προθέσεις με τις οποίες αντιμετωπίζουν οι αντίχριστοι το καθήκον τους, είναι φανερό πως δεν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια, αλλά δύσπιστοι και τυχοδιώκτες· είναι του Σατανά. Ακούσατε ποτέ εσείς πως ο Σατανάς μπορεί να κάνει πιστά ένα καθήκον; (Όχι.) Αν ο Σατανάς μπορεί να κάνει το “καθήκον” του ενώπιον του Θεού, τότε αυτό το καθήκον πρέπει να μπει σε εισαγωγικά, αφού ο Σατανάς το κάνει με παθητικό τρόπο και κάτω από εξαναγκασμό, ο Θεός χειραγωγεί τον Σατανά, και ο Θεός τον εκμεταλλεύεται. Επομένως, οι αντίχριστοι, εξαιτίας της ουσίας αντίχριστου που έχουν κι επειδή δεν αγαπούν την αλήθεια και την αποστρέφονται, και μάλιστα εξαιτίας της μοχθηρής τους φύσης, δεν μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους ως δημιουργήματα χωρίς όρους ή χωρίς αποζημίωση, ούτε μπορούν να επιδιώξουν την αλήθεια ή να κερδίσουν την αλήθεια καθώς κάνουν τα καθήκοντά τους ή να τα κάνουν ανάλογα µε τις απαιτήσεις των λόγων του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Ο Θεός αποκαλύπτει ότι οι αντίχριστοι έχουν μια εγωιστική και ποταπή φύση και αποστρέφονται την αλήθεια. Κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους, προσπαθούν απλώς να κάνουν παζάρια με τον Θεό. Πιστεύουν ότι, εφόσον έχουν πληρώσει τίμημα εγκαταλείποντας πράγματα και δαπανώντας τον εαυτό τους στο καθήκον τους, ο Θεός οφείλει να τους χαρίσει χάρη και ευλογίες όποτε το ζητήσουν, και ότι αυτό είναι το μόνο δίκαιο και λογικό μονοπάτι· διαφορετικά, ο Θεός δεν θα ήταν δίκαιος. Η φύση-ουσία μου ήταν εξίσου άσχημη και μοχθηρή με εκείνη ενός αντίχριστου. Όλα αυτά τα χρόνια, μπορούσα να εμμένω στο καθήκον μου παρόλο που ο σύζυγός μου με εμπόδιζε και οι συγγενείς μου με χλεύαζαν, αποκλειστικά και μόνο για να λάβω μεγαλύτερες ευλογίες από τον Θεό. Πίστευα ανέκαθεν ότι, αν δαπανούσα τον εαυτό μου για τον Θεό και έκανα το καθήκον μου, Εκείνος θα με ευλογούσε και θα με προστάτευε, χαρίζοντάς μου μια ζωή χωρίς έγνοιες, μια ζωή γαλήνια όπου όλα θα πήγαιναν ομαλά. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα γινόταν ατύχημα στο εργοτάξιο του συζύγου μου και ότι θα καταδικαζόταν σε φυλάκιση επειδή δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε την αποζημίωση. Το βρήκα αυτό αφόρητο, κι έτσι χρησιμοποίησα το ότι είχα εγκαταλείψει πράγματα και είχα δαπανηθεί ως μοχλό πίεσης για να λογομαχήσω με τον Θεό, αμφισβητώντας γιατί δεν με είχε προστατέψει και γιατί είχε αφήσει να με βρει μια τόσο μεγάλη συμφορά. Ζούσα σύμφωνα με σατανικούς νόμους επιβίωσης όπως: «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή», «Πάλεψε για κάθε σπιθαμή γης και άδραξε κάθε κομμάτι που μπορείς να βρεις» και «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Με όποιον κι αν συναναστρεφόμουν, αν πλήρωνα κάποιο τίμημα, περίμενα κάτι ως αντάλλαγμα. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, προσπάθησα φυσικά να κάνω παζάρια και με Αυτόν. Πίστευα ότι, εφόσον υπέφερα και δαπανούσα τον εαυτό μου για τον Θεό, Εκείνος θα έπρεπε να με ευλογεί· διαφορετικά, δεν ήταν δίκαιος. Ένας αληθινός πιστός κάνει το καθήκον του χωρίς να κάνει παζάρια ή να θέτει απαιτήσεις. Είναι ακριβώς όπως ο Νώε, που έδωσε τα πάντα για να χτίσει την κιβωτό, εμμένοντας για εκατόν είκοσι χρόνια, μέρα με τη μέρα. Υπέφερε και πλήρωσε τίμημα αποκλειστικά για να ολοκληρώσει την ανάθεση του Θεού, χωρίς να υπολογίσει ποτέ τα προσωπικά του κέρδη ή ζημίες. Αλλά από την αρχή ως το τέλος, η πίστη μου στον Θεό αφορούσε μόνο το να Τον χρησιμοποιώ για να πετύχω τον δικό μου στόχο, να ευλογηθώ. Δεν ήμουν καθόλου αληθινή πιστή· προσπαθούσα να εξαπατήσω και να χρησιμοποιήσω τον Θεό. Η φύση μου ήταν εξίσου μοχθηρή και δόλια με εκείνη ενός αντίχριστου. Ήμουν ακριβώς το είδος της άπιστης και της καιροσκόπου που εκθέτει ο Θεός. Βλέποντας ότι οι πράξεις μου ήταν τόσο επαναστατικές και είχαν πληγώσει την καρδιά του Θεού τόσο βαθιά, ένιωσα γεμάτη τύψεις και αυτομεμψία. Τότε προσευχήθηκα ξανά στον Θεό: «Θεέ μου, τόσο πολύ μου λείπει η ανθρώπινη φύση και η λογική. Η πίστη μου σε Σένα και η εκτέλεση του καθήκοντός μου ήταν όλα απόπειρες να κάνω παζάρια μαζί Σου και να Σε εξαπατήσω. Σε έχω απογοητεύσει τόσο πολύ! Είμαι πρόθυμη να μετανοήσω. Θα υποταχθώ στις περιστάσεις που στήνεις και δεν θα επαναστατώ πια ούτε θα ραγίζω την καρδιά Σου».

Αργότερα, διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού και βρήκα σ’ αυτά ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Γιατί είναι λάθος να κάνει κανείς σκοπό του την επιδίωξη της ευλογίας; Γιατί κάτι τέτοιο αψηφά εντελώς την αλήθεια και δεν συνάδει με την πρόθεση του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Αφού η ευλογία δεν είναι κατάλληλος στόχος για να επιδιώκουν οι άνθρωποι, ποιος είναι ένας κατάλληλος στόχος; Η επιδίωξη της αλήθειας, η επιδίωξη αλλαγών στη διάθεση και η ικανότητα να υποτάσσεται κανείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού: αυτοί είναι οι στόχοι που πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι. […] Όταν εγκαταλείψεις την επιθυμία να ευλογηθείς και βαδίσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, αφαιρείται ένα βάρος από τους ώμους σου. Και τότε θα είσαι και πάλι ικανός να πέσεις στην αρνητικότητα; Παρόλο που εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές που είσαι αρνητικός, δεν το αφήνεις να σε περιορίσει, και μέσα στην καρδιά σου συνεχίζεις να προσεύχεσαι και να αγωνίζεσαι, αλλάζοντας τον στόχο της επιδίωξής σου: από εκεί που επιδίωκες να λάβεις ευλογίες και να έχεις έναν προορισμό, επιδιώκεις την αλήθεια και σκέφτεσαι μέσα σου: “Η επιδίωξη της αλήθειας είναι το καθήκον ενός δημιουργήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκομιδή απ’ το να κατανοείς ορισμένες αλήθειες σήμερα —αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία από όλες. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν με θέλει και δεν έχω καλό προορισμό, και διαψευστούν οι ελπίδες μου να ευλογηθώ, εγώ και πάλι θα κάνω σωστά το καθήκον μου, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει τη σωστή εκτέλεση του καθήκοντός μου, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει την πραγματοποίηση της ανάθεσης από τον Θεό· με βάση αυτήν την αρχή συμπεριφέρομαι”. Και με αυτό, δεν έχεις υπερβεί τους περιορισμούς της σάρκας;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η άσκηση της αλήθειας είναι η μόνη οδός για τη ζωή-είσοδο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι για να πιστεύει κανείς στον Θεό, πρέπει να επιδιώκει την αλήθεια και αλλαγή διάθεσης, και να αναζητά την αλήθεια και να υποτάσσεται στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού στα περιβάλλοντα που Εκείνος στήνει. Είτε λαμβάνουμε ευλογίες είτε συναντάμε αντιξοότητες, οφείλουμε να εκπληρώνουμε το καθήκον μας. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι για να βαδίσει ένας πιστός. Στο παρελθόν, η καρδιά μου ήταν γεμάτη με την επιθυμία για ευλογίες. Όταν χτυπούσε η συμφορά, ήθελα πάντα να ξεφύγω απ’ αυτήν. Ζούσα σε μια κατάσταση επανάστασης ενάντια στον Θεό, η οποία ήταν υπερβολικά βασανιστική και επώδυνη. Σήμερα, έχω φτάσει στο σημείο να κατανοώ την αλήθεια. Ανεξάρτητα από το αν θα λάβω ευλογίες στο μέλλον, επιθυμώ μόνο να κρατήσω γερά το καθήκον μου και να επιδιώξω σωστά την αλήθεια και αλλαγή διάθεσης. Στη συνέχεια, η κατάστασή μου έγινε φυσιολογική και μπορούσα να κάνω το καθήκον μου με γαλήνια καρδιά. Παρόλο που οι δυσκολίες της οικογένειάς μου εξακολουθούσαν να υπάρχουν, ήμουν πρόθυμη να βασιστώ στον Θεό για να τις βιώσω. Δεν έθετα πια παράλογες απαιτήσεις στον Θεό ούτε σκεφτόμουν πια να προσπαθήσω να ξεφύγω από τη δύσκολη θέση μου με τις δικές μου ικανότητες. Χωρίς καν να το καταλάβω, άρχισα να βλέπω την καθοδήγηση του Θεού. Τον έναν χρόνο και κάτι που ο σύζυγός μου ήταν στη φυλακή, η μεγαλύτερη κόρη μου φρόντιζε τις καθημερινές ανάγκες και τα μαθήματα της μικρότερης αδελφής της, οπότε δεν χρειαζόταν να ανησυχώ. Όσο για την αποζημίωση, η οικογένεια του θύματος είδε ότι πραγματικά δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε και δεν το κυνήγησε περαιτέρω. Ένιωσα πραγματικά ότι ο Θεός με βοηθούσε κρυφά όλον αυτόν τον καιρό, οδηγώντας με να βγω από την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Αν και πέρασα κάποιον πόνο και μαρτύριο εκείνον τον χρόνο και κάτι, γνώρισα τη δική μου εγωιστική και ποταπή φύση και το λάθος μονοπάτι στο οποίο βάδιζα στην πίστη μου. Απέκτησα επίσης τη σωστή κατανόηση της δίκαιης διάθεσης του Θεού. Είδα ότι καθετί που ενορχηστρώνει και διευθετεί ο Θεός είναι καλό και ωφέλιμο για τη ζωή μου. Έχω καταλάβει πραγματικά ότι το να συναντάς αντιξοότητες δεν είναι κακό πράγμα. Όσα βάσανα κι αν βιώνεις, αν μπορείς να κατανοήσεις την αλήθεια και αν μπορεί να αναπτυχθεί η ζωή σου, αυτό σημαίνει ότι λαμβάνεις την ευλογία του Θεού. Δόξα τω Θεώ!