Από την Πιέρα, Ιταλία

Στα τέλη του 2018 η εκκλησία με όρισε υπεύθυνη για το έργο του γραφικού σχεδιασμού. Όποτε έλεγχα τις εικόνες και πρότεινα τροποποιήσεις στους αδελφούς και τις αδελφές, με άκουγαν υπομονετικά, και μερικές φορές έλεγαν: «Έχω πολύ κακή αισθητική. Δεν τις προσέχω καν αυτές τις λεπτομέρειες. Τώρα που το λες, το καταλαβαίνω». Μερικές φορές, φτάναμε σε αδιέξοδο λόγω διαφορετικών απόψεων, αλλά μόλις εξέφραζα τη γνώμη μου, συμφωνούσαν όλοι μαζί μου. Ένιωθα ικανοποίηση όταν τα έβλεπα όλα αυτά: «Μάλλον το επίπεδό μου είναι αρκετά καλό. Αλλιώς, πώς θα μπορούσα να κάνω ένα τόσο σημαντικό καθήκον; Για ποιον άλλο λόγο να συμφωνούν όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μαζί μου έτσι;» Μερικές φορές δεν μπορούσα να παραβρεθώ σε συζητήσεις για το έργο για διάφορους λόγους, και ο επικεφαλής της ομάδας άλλαζε την ώρα μόνο και μόνο για να μπορέσω να συμμετάσχω. Όταν έβλεπα πόσο πολύ με εκτιμούσαν, ήμουν ακόμα πιο ευχαριστημένη με τον εαυτό μου και σκεφτόμουν: «Αυτό το καθήκον με αναδεικνύει πραγματικά. Αν προσπαθήσω να μελετήσω περισσότερο και να βελτιώσω τις δεξιότητές μου, δεν θα κερδίσω τον θαυμασμό ακόμη περισσότερων αδελφών;» Μετά από αυτό, απέκτησα ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο για να κάνω τα καθήκοντά μου. Παρ’ όλο που το καθήκον ήταν αγχωτικό, δεν υποχωρούσα ποτέ, όσο κι αν υπέφερα και όσο κι αν δυσκόλευαν τα πράγματα.

Το 2022 υπήρχε επιτακτική ανάγκη για περισσότερους ποτιστές, επειδή περισσότεροι νεοφώτιστοι είχαν αποδεχτεί την αληθινή οδό στις Φιλιππίνες. Οι επικεφαλής αποφάσισαν ότι δεν χρειάζονταν δύο επόπτες στην καλλιτεχνική ομάδα, γιατί είχε μειωθεί ο φόρτος εργασίας, κι έτσι, κανόνισαν να ποτίζω νεοφώτιστους διαδικτυακά. Ήξερα ότι αυτή η ρύθμιση ήταν λογική, αλλά ανησυχούσα κάπως γιατί σκεφτόμουν: «Έχω τόσα χρόνια να ποτίσω νεοφώτιστους. Αν το πότισμα δεν έχει καλά αποτελέσματα, θα με εκτιμούν ακόμα οι αδελφοί και οι αδελφές;» Αυτές οι σκέψεις με έκαναν να νιώσω λίγο αποκαρδιωμένη. Αλλά μετά, σκέφτηκα μέσα μου: «Το επίπεδό μου δεν είναι και τόσο κακό. Αν καταβάλλω μεγαλύτερη προσπάθεια για να εφοδιαστώ με την αλήθεια, είμαι σίγουρη ότι μπορώ να ξεχωρίσω και σ’ αυτό το καθήκον». Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα λίγο καλύτερα. Λίγο αργότερα, ο επόπτης του έργου ποτίσματος μου μίλησε για το έργο μου, και μου είπε ότι δεν είχα εντοπίσει ούτε λύσει εγκαίρως τα προβλήματα των νεοφώτιστων, κι ότι υστερούσα στην επικοινωνία μαζί τους και δεν τους βοηθούσα στις δυσκολίες τους. Έπειτα, ο επόπτης μού διάβασε κάποιες σχετικές αρχές και συνειδητοποίησα ότι πραγματικά υπήρχαν τα προβλήματα που επεσήμανε. Στην αρχή, το αποδέχτηκα, αλλά καθώς επισήμαινε όλο και περισσότερα ζητήματα, άρχισα να πονάω λίγο μέσα μου. Ενώ άκουγα τη συναναστροφή και την καθοδήγηση του επόπτη, σκεφτόμουν συνέχεια την εποχή που ήμουν επόπτρια της καλλιτεχνικής ομάδας. Ήμουν πάντα αυτή που καθοδηγούσε το έργο των άλλων και επεσήμαινε τα προβλήματα στα καθήκοντά τους, και οι αδελφοί και οι αδελφές πάντα με εκτιμούσαν και με υποστήριζαν. Τώρα, όμως, είχαν φανερωθεί πολλά δικά μου προβλήματα στο καθήκον μου, και μάλιστα χρειαζόμουν τη συναναστροφή και την καθοδήγηση των άλλων. Ντράπηκα πολύ! Τι θα σκεφτόταν ο επόπτης για μένα όταν συνειδητοποιούσε ότι αντιμετώπιζα πολλά προβλήματα στα καθήκοντά μου; Τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για μένα; Θα νόμιζαν ότι είχα χαμηλό επίπεδο και δεν αφιερωνόμουν στα καθήκοντά μου; Ένιωθα ότι είχα χάσει πραγματικά την υπόληψή μου. Μετά, όμως, δεν εξέτασα την κατάστασή μου. Αντ’ αυτού, παρηγορούσα τον εαυτό μου και σκεφτόμουν: «Είναι απλώς μια προσωρινή αποτυχία. Αυτά τα προβλήματα μπορούν να λυθούν, αρκεί να είμαι πρόθυμη να δουλέψω σκληρά».

Λίγες μέρες αργότερα, συναναστραφήκαμε και ο επόπτης με ρώτησε πώς να αντιμετωπίσουμε το ότι οι νεοφώτιστοι είναι πολύ απασχολημένοι με τη δουλειά και δεν έρχονται στις συναθροίσεις. Όταν τελείωσα, μερικοί αδελφοί και αδελφές είπαν ότι δεν είχα ρωτήσει σοβαρά τους νεοφώτιστους για τις δυσκολίες τους, αν δηλαδή αντιμετώπιζαν πραγματικές δυσκολίες στη ζωή τους ή είχαν λανθασμένες απόψεις. Κάποιοι είπαν ότι προχωρούσα κατευθείαν στη συναναστροφή χωρίς να κάνω ξεκάθαρες ερωτήσεις και ότι αυτό δεν θα έλυνε πραγματικά τα προβλήματά τους. Όταν άκουσα τη συμβουλή των αδελφών, έγινα κατακόκκινη από ντροπή και ήθελα απλώς να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ένιωθα ότι αυτό το καθήκον με έφερνε πραγματικά σε δύσκολη θέση. Κάποτε ήμουν υπεύθυνη για το έργο της καλλιτεχνικής ομάδας, και οι αδελφοί κι οι αδελφές μαζεύονταν γύρω μου, και συχνά με επαινούσαν. Αλλά τώρα που πότιζα τους νεοφώτιστους, με διόρθωναν και με έκριναν συνεχώς. Ήταν πραγματικά εκνευριστικό! Σκέφτηκα να μιλήσω με τον επικεφαλής και να ζητήσω να επιστρέψω στο προηγούμενο καθήκον μου στη γραφιστική. Πίστευα ότι το να ποτίζω νεοφώτιστους δεν ήταν το δυνατό μου σημείο και ότι, αν έκανα αυτό το καθήκον, θα συνέχιζα να ντροπιάζω τον εαυτό μου. Αν επέστρεφα στο αρχικό μου καθήκον, θα συνέχιζα να απολαμβάνω τον θαυμασμό και την υποστήριξη των αδελφών μου. Αλλά επίσης ανησυχούσα ότι αν ζητούσα μετάθεση, οι αδελφοί και οι αδελφές θα νόμιζαν ότι ήμουν υπερβολικά ευαίσθητη, ότι ήθελα να αλλάξω καθήκοντα επειδή μου είχαν επισημάνει μερικά θέματα, και επομένως, ότι είχα πραγματικά μικρό ανάστημα. Έτσι, απλώς αναγκάστηκα να το υπομείνω. Παρηγορούσα τον εαυτό μου μέσα μου και σκεφτόμουν: «Αν προσπαθήσω περισσότερο και κάνω πιο εντατική εκπαίδευση, τα πράγματα μπορεί να βελτιωθούν μετά από λίγο».

Στη συνέχεια, εργαζόμουν ακόμα πιο σκληρά στο καθήκον μου, εφοδιάζοντας τον εαυτό μου καθημερινά με την αλήθεια με βάση τα θέματα των νεοφώτιστων, και μερικές φορές έμενα ξύπνια μέχρι τις 3 το πρωί. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να αλλάξω αυτήν την κατάσταση το συντομότερο δυνατόν. Αλλά όταν ήρθε η στιγμή της ανακεφαλαίωσης στο τέλος του μήνα, τα αποτελέσματα του καθήκοντός μου παρέμεναν τα χειρότερα στην ομάδα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ότι η μόνη μου ελπίδα είχε σβήσει. Εκείνη τη νύχτα στριφογύριζα στο κρεβάτι μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν συνέχεια την εποχή που ήμουν επόπτρια της καλλιτεχνικής ομάδας και πόσο ένδοξη ήταν. Αλλά τώρα, στο πότισμα των νεοφώτιστων, ήμουν η χειρότερη στην ομάδα. Ένιωθα ότι ήταν πραγματικά ντροπιαστικό να κάνω αυτό το καθήκον! Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο στενοχωριόμουν και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Σκέφτηκα να μιλήσω με τον επικεφαλής για να μου αλλάξει καθήκοντα την επόμενη μέρα. Αλλά όταν σκέφτηκα την αλλαγή καθηκόντων, ένιωσα ένα απερίγραπτο αίσθημα ενοχής και θλίψης στην καρδιά μου. Είχα προσευχηθεί στον Θεό στο παρελθόν και είχα υποσχεθεί ότι θα έμενα πιστή στο καθήκον μου. Όμως, το να αλλάξω καθήκοντα δεν σήμαινε ότι εγκατέλειπα το πόστο μου; Αλήθεια, έτσι θα τα παρατούσα; Αν συνέχιζα, όμως, να κάνω αυτό το καθήκον, δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω. Μέσα στον πόνο μου, φώναζα στον Θεό ξανά και ξανά: «Θεέ μου, νιώθω τόσο αδύναμη. Δεν ξέρω πώς να προχωρήσω, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με». Έπειτα, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και το αναζήτησα για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Εάν το καθήκον που εκτελείς είναι κάτι στο οποίο είσαι καλός και σου αρέσει, τότε θεωρείς ότι είναι ευθύνη και υποχρέωσή σου και ότι το να το κάνεις είναι κάτι απολύτως κανονικό και δικαιολογημένο. Νιώθεις χαρά, ευτυχία και ηρεμία. Είναι κάτι που είσαι πρόθυμος να κάνεις και στο οποίο μπορείς να αφοσιωθείς πλήρως, και νιώθεις ότι ικανοποιείς τον Θεό. Όταν, όμως, κάποια μέρα έλθεις αντιμέτωπος με ένα καθήκον που δεν σου αρέσει ή δεν έχεις εκτελέσει ποτέ στο παρελθόν, θα μπορέσεις να αφοσιωθείς πλήρως; Έτσι θα δοκιμαστεί εάν κάνεις πράξη την αλήθεια. Για παράδειγμα, εάν το καθήκον σου είναι στην ομάδα ύμνων και μπορείς να ψάλλεις και είναι κάτι που σου αρέσει, τότε είσαι πρόθυμος να εκτελέσεις αυτό το καθήκον. Εάν σου δινόταν κάποιο άλλο καθήκον, όπου σου έλεγαν να διαδώσεις το ευαγγέλιο, και η δουλειά ήταν κάπως δύσκολη, θα μπορούσες να υπακούσεις; Το συλλογίζεσαι και λες: “Μου αρέσει να ψάλλω”. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν θέλεις να διαδώσεις το ευαγγέλιο. Αυτό σημαίνει, ξεκάθαρα. Λες συνεχώς: “Μου αρέσει να ψάλλω”. Εάν κάποιος επικεφαλής ή εργάτης το συζητήσει μαζί σου λέγοντας: “Γιατί δεν εκπαιδεύεσαι στη διάδοση του ευαγγελίου και δεν εφοδιάζεσαι με περισσότερες αλήθειες; Θα είναι πιο ωφέλιμο για την ανάπτυξή σου στη ζωή”, εσύ εξακολουθείς να επιμένεις και λες: “Μου αρέσει να ψάλλω και μου αρέσει να χορεύω”. Δεν θέλεις να πας να διαδώσεις το ευαγγέλιο ό,τι κι αν λένε. Γιατί δεν θέλεις να πας; (Λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος.) Δεν σε ενδιαφέρει, επομένως δεν θέλεις να πας —ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Είναι ότι επιλέγεις το καθήκον σου σύμφωνα με τις προτιμήσεις και τα προσωπικά σου γούστα και δεν υποτάσσεσαι. Δεν δείχνεις υποταγή, αυτό είναι το πρόβλημα. Εάν δεν αναζητήσεις την αλήθεια για να επιλύσεις αυτό το πρόβλημα, τότε δεν δείχνεις πραγματικά και πολύ αληθινή υποταγή. Τι θα πρέπει να κάνεις σε αυτήν την περίπτωση για να δείξεις αληθινή υποταγή; Τι μπορείς να κάνεις για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού; Εκείνη τη στιγμή, χρειάζεται να συλλογιστείς και να συναναστραφείς αυτήν την πτυχή της αλήθειας. Εάν επιθυμείς να αφοσιωθείς πλήρως στα πάντα για να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού, δεν μπορείς να το κάνεις εκτελώντας απλά ένα καθήκον· πρέπει να αποδεχτείς οποιαδήποτε ανάθεση σου δώσει ο Θεός. Είτε ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις σου και ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου, ή είναι κάτι που δεν απολαμβάνεις, δεν έχεις κάνει ποτέ πριν ή είναι δύσκολο, πρέπει και πάλι να την αποδεχτείς και να υποταχθείς. Όχι μόνο πρέπει να την αποδεχτείς, αλλά και πρέπει να συνεργαστείς ενεργά και να ενημερωθείς γι’ αυτήν, ενώ παράλληλα τη βιώνεις και επιτυγχάνεις είσοδο σ’ αυτήν. Ακόμη και αν υποφέρεις δυσχέρειες, κουραστείς, ταπεινωθείς ή περιθωριοποιηθείς, πρέπει και πάλι να είσαι πλήρως αφοσιωμένος. Μόνο αν ασκείσαι με αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσεις να αφοσιωθείς στα πάντα και να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού. Πρέπει να τη θεωρείς ως καθήκον που πρέπει να εκτελέσεις, όχι ως προσωπική υπόθεση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι όποιο καθήκον κι αν κανονίσει η εκκλησία να κάνω, είτε είναι κάτι που κάνω καλά και μπορώ να ξεχωρίσω είτε είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι καλή και δεν μπορώ να διακριθώ, είναι όλα μέρος της κυριαρχίας και του προκαθορισμού του Θεού. Πρέπει πάντα να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, γιατί αυτό σημαίνει αληθινή υποταγή στον Θεό. Όταν ήμουν υπεύθυνη για το έργο της καλλιτεχνικής ομάδας, και οι αδελφοί και οι αδελφές με είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, είχα ανεξάντλητα κίνητρα για το καθήκον μου, και όσο κι αν υπέφερα, όσο κι αν δυσκόλευαν τα πράγματα, δεν τα παρατούσα ποτέ. Όταν πια έπρεπε να κάνω το καθήκον του ποτίσματος, υπήρχαν πολλά προβλήματα, και είχαν αποκαλυφτεί πολλά από τα ελαττώματα και τις αδυναμίες μου, οπότε οι αδελφοί και οι αδελφές δεν με εκτιμούσαν πλέον ούτε με λάτρευαν, και συχνά στενοχωριόμουν γι’ αυτό. Παρ’ όλο που αυτό το καθήκον ήταν απαραίτητο για το έργο της εκκλησίας, σκέφτηκα να το εγκαταλείψω πολλές φορές, και πάντα ήθελα να επιστρέψω στο αρχικό μου πόστο και να απολαύσω την ιδιαίτερη εκτίμηση των άλλων. Πόσο αληθινή ήταν η υποταγή μου στον Θεό;

Καθώς έκανα τις πνευματικές μου ασκήσεις, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Κανείς να μη νομίζει πως είναι τέλειος, διακεκριμένος, ευγενής ή ξεχωριστός απ’ τους άλλους: όλα αυτά τα προκαλεί η αλαζονική διάθεση και η άγνοια του ανθρώπου. Όταν κανείς θεωρεί πάντα ότι είναι ξεχωριστός, αυτό οφείλεται σε μια αλαζονική διάθεση· το να μην μπορεί ποτέ να αποδεχτεί τις ελλείψεις του ούτε και να αντιμετωπίσει τα λάθη και τις αποτυχίες του οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να είναι ανώτεροι απ’ αυτόν ή καλύτεροι απ’ αυτόν οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην τα προτερήματα των άλλων να προσπεράσουν ή να ξεπεράσουν τα δικά του προέρχεται από αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να έχουν καλύτερες σκέψεις, προτάσεις και απόψεις από τον ίδιο και, όταν ανακαλύπτει ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι, να γίνεται αρνητικός, να μη θέλει να μιλήσει, να αισθάνεται άγχος και απόγνωση και να αναστατώνεται, όλα αυτά οφείλονται σε αλαζονική διάθεση. Η αλαζονική διάθεση μπορεί να σε κάνει για να θες να προστατέψεις τη φήμη σου, να μην μπορείς να αποδεχτείς τις διορθώσεις των άλλων, να μην μπορείς να αντιμετωπίσεις τις ελλείψεις σου, αλλά ούτε και να αποδεχτείς τις αποτυχίες και τα λάθη σου. Ακόμη χειρότερα, όταν κάποιος είναι καλύτερος από σένα, αυτό μπορεί να φέρει μίσος και ζήλια στην καρδιά σου και να σε κάνει να νιώσεις περιορισμένος, τόσο ώστε να μη θέλεις να κάνεις το καθήκον σου και να το εκτελείς επιπόλαια. Μια αλαζονική διάθεση μπορεί να γίνει η αιτία να γεννηθούν μέσα σου τέτοιου είδους συμπεριφορές και πρακτικές» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Σκεφτόμουν τα λόγια του Θεού και πραγματικά ντρεπόμουν. Αναλογίστηκα όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν υπεύθυνη για το έργο της καλλιτεχνικής ομάδας και, επειδή είχα αποκτήσει κάποια εμπειρία και είχα δει κάποια αποτελέσματα στα καθήκοντά μου, άρχισα να εξιδανικεύω τον εαυτό μου και κατά βάθος, ένιωθα ότι ήμουν διαφορετική από τους συνηθισμένους ανθρώπους. Πίστευα ότι είχα καλύτερο επίπεδο από τους άλλους, γι’ αυτό και όπου κι αν πήγαινα, ήθελα να είμαι μπροστά, να είμαι στο επίκεντρο της προσοχής και να μαζεύονται όλοι γύρω μου. Νόμιζα ότι ήταν δικαίωμά μου να απολαμβάνω την υψηλή εκτίμηση των άλλων. Όταν άρχισα να ποτίζω τους νεοφώτιστους, δεν τα κατάφερνα τόσο καλά όσο οι άλλοι και ο επόπτης επεσήμαινε συχνά τα προβλήματά μου. Στην πραγματικότητα, αυτό ήταν απολύτως φυσιολογικό και ένας λογικός άνθρωπος θα ήταν σε θέση να το χειριστεί σωστά. Όχι μόνο θα το είχε αποδεχτεί ήρεμα, αλλά θα είχε εφοδιαστεί με την αλήθεια, ώστε να αναπληρώσει τις ελλείψεις του με προσγειωμένο τρόπο και να βελτιώσει τα αποτελέσματα του καθήκοντός του. Εμένα, όμως, μου έλειπε εντελώς η συνείδηση και η λογική, και όταν ο επόπτης, οι αδελφοί και αδελφές επεσήμαναν τα προβλήματα στο καθήκον μου, δεν ήθελα καν να το αντιμετωπίσω, πόσο μάλλον να επανεξετάσω τα ελαττώματά μου. Αντ’ αυτού, ανταγωνιζόμουν κρυφά μέσα μου κι ήθελα να πετύχω γρήγορα αποτελέσματα βασιζόμενη στις δικές μου προσπάθειες, για να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι είχα καλό επίπεδο. Επειδή το μονοπάτι μου και οι οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου ήταν λάθος, ο Θεός είχε κρύψει το πρόσωπό Του από μένα, για πολύ καιρό δεν προόδευα στο καθήκον μου και τα αποτελέσματα του έργου μου δεν βελτιώνονταν. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έκανα αυτοκριτική, αλλά έγινα αρνητική, τεμπέλιαζα και δεν ήθελα πλέον να ποτίζω τους νεοφώτιστους, και μάλιστα σκέφτηκα να αλλάξω καθήκοντα. Ήμουν πραγματικά αλαζονική και επηρμένη, κι όντως μου έλειπε η λογική!

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι συνηθισμένοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουν τέτοια δύναμη και κύρος, αλλά και αυτοί επιθυμούν να κάνουν τους άλλους να αποκτήσουν καλή γνώμη για τους ίδιους και να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση, καθώς και να τους προσδώσουν υψηλή θέση μέσα στην καρδιά τους. Αυτή είναι μια διεφθαρμένη διάθεση, και αν οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια, δεν μπορούν να το αναγνωρίσουν αυτό. […] Με βάση ποιο κίνητρο κάνουν τους ανθρώπους να τους εκτιμήσουν; (Να τους προσδώσουν αυτοί οι άνθρωποι υψηλή θέση στο μυαλό τους.) Όταν κάποιος άλλος στο μυαλό του σου προσδίδει θέση, τότε, όταν είναι κοντά σου, σου φέρεται με ευλάβεια και σου μιλάει πολύ ευγενικά. Σε θαυμάζει πάντα, σου παραχωρεί πάντα προτεραιότητα σε όλα, σου κάνει το χατίρι, σε κολακεύει και σε υπακούει. Σε αναζητά και σε αφήνει να παίρνεις αποφάσεις για τα πάντα. Κι εσύ από αυτό εισπράττεις μια αίσθηση ευχαρίστησης· νιώθεις δυνατότερος και καλύτερος απ’ όλους. Σε όλους αρέσει αυτό το συναίσθημα. Αυτό νιώθεις όταν έχεις θέση στην καρδιά κάποιου· οι άνθρωποι επιθυμούν να απολαύσουν αυτό το συναίσθημα, και γι’ αυτό συναγωνίζονται για τη θέση, και όλοι θέλουν να έχουν θέση στην καρδιά των άλλων, να τους εκτιμούν και να τους λατρεύουν οι άλλοι. Αν δεν μπορούσαν να αντλήσουν τέτοια απόλαυση από αυτό, δεν θα επιδίωκαν τη θέση. Για παράδειγμα, αν κάποιος δεν σε θεωρεί άνθρωπο με θέση, τότε θα σε αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις, σαν ίσο του. Θα σε πάει κόντρα όταν χρειαστεί, δεν θα σου φερθεί με ευγένεια και σεβασμό, ενώ μπορεί ακόμα και να φύγει πριν τελειώσεις την κουβέντα σου. Θα σε ενοχλούσε αυτό; Δεν σου αρέσει όταν σου φέρονται έτσι· σου αρέσει όταν σε κολακεύουν, σε θαυμάζουν και σε λατρεύουν κάθε στιγμή. Σου αρέσει όταν είσαι το επίκεντρο των πάντων και όλα περιστρέφονται γύρω σου, σου αρέσει όταν όλοι σε ακούνε, σε θαυμάζουν και υποτάσσονται στις οδηγίες σου. Αυτό δεν είναι επιθυμία να ηγεμονεύεις σαν βασιλιάς, να έχεις εξουσία; Τα λόγια και οι πράξεις σου καθοδηγούνται από την επιδίωξη και την απόκτηση της θέσης, και γι’ αυτήν διαγκωνίζεσαι, παλεύεις και ανταγωνίζεσαι με τους άλλους. Έχεις στόχο να κατακτήσεις μια θέση και να φτάσεις στο σημείο που ο εκλεκτός λαός του Θεού θα σε ακούει, θα σε υποστηρίζει και θα σε λατρεύει. Μόλις καταλάβεις αυτήν τη θέση, τότε έχεις αποκτήσει εξουσία και μπορείς να απολαύσεις τα οφέλη της θέσης, τον θαυμασμό των άλλων και όλα τα άλλα πλεονεκτήματα που έρχονται μαζί μ’ αυτήν τη θέση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Τα λόγια του Θεού περιέγραφαν την κατάστασή μου. Αντιστεκόμουν πάντα στο καθήκον του ποτίσματος και λαχταρούσα το προηγούμενο καθήκον μου. Αυτό συνέβαινε επειδή εκτιμούσα υπερβολικά την υπόληψη και τη θέση, και λαχταρούσα τα οφέλη της θέσης. Αναπολούσα συχνά την εποχή που ήμουν επόπτρια. Τότε, οι αδελφοί και οι αδελφές με εκτιμούσαν πολύ, μου ζητούσαν συχνά συμβουλές όταν αντιμετώπιζαν δυσκολίες και μπορούσα να καθοδηγήσω τους άλλους. Έτσι, ένιωθα ότι οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω μου, κι ότι όλοι με θαύμαζαν και με άκουγαν. Πραγματικά μου άρεσε αυτό το συναίσθημα. Αλλά όταν μετατέθηκα στο καθήκον ποτίσματος, αποδείχτηκε ότι υστερούσα σε όλα σε σύγκριση με τους άλλους. Κανείς δεν ζητούσε πια τη γνώμη μου και συχνά μου έδιναν οι άλλοι συμβουλές. Ένιωσα κατώτερη και ντρεπόμουν. Για να σώσω την περηφάνεια και τη θέση μου, δούλευα μέχρι αργά τη νύχτα, προσπαθούσα κρυφά κι ευχόμουν να μπορέσω μια μέρα να ξεχωρίσω μέσα στην ομάδα. Αλλά μετά από λίγο καιρό προσπαθειών, είδα ότι τα αποτελέσματα του έργου μου εξακολουθούσαν να είναι τα χειρότερα και σκέφτηκα ότι ήταν δύσκολο να ξεχωρίσω σε αυτό το καθήκον. Ένιωσα άβολα και αντιστεκόμουν μέσα μου, και πολλές φορές σκέφτηκα να ζητήσω μετάθεση από τον επικεφαλής, γιατί ήθελα να επιστρέψω στο αρχικό μου καθήκον και να συνεχίσω να απολαμβάνω τα οφέλη της θέσης. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πρόθεση να ικανοποιήσω τον Θεό στο καθήκον μου, αλλά σκεφτόμουν την υπόληψη και τη θέση μου, και ήθελα να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, έτσι ώστε να έχω μια θέση στις καρδιές τους και να είμαι στο επίκεντρο της προσοχής. Δεν είχα επιλέξει ακριβώς το μονοπάτι ενός αντίχριστου; Στο παρελθόν, δεν είχα κάνει το έργο του ποτίσματος και δεν κατανοούσα ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας των οραμάτων, αλλά πλέον η εκκλησία είχε κανονίσει να κάνω αυτό το καθήκον, και μου είχε δώσει την ευκαιρία να εφοδιαστώ με την αλήθεια και να αναπληρώσω τις ελλείψεις μου. Αυτή ήταν η αγάπη του Θεού! Εγώ, όμως, δεν σκέφτηκα να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού και, παρ’ όλο που ήξερα ότι χρειάζονταν περισσότεροι ποτιστές επειδή υπήρχαν πολύ περισσότεροι νεοφώτιστοι, ήθελα να παραιτηθώ από το καθήκον του ποτίσματος. Προτίμησα να αφήσω το έργο να υποστεί ζημιά από το να επηρεαστεί η υπόληψη και η θέση μου, και έδωσα μεγαλύτερη σημασία σ’ αυτές απ’ ό,τι στο καθήκον μου. Πραγματικά δεν άξιζα να ζήσω ενώπιον του Θεού! Εκείνον τον καιρό, προσευχόμουν συχνά στον Θεό, και Του ζητούσα να με διαφωτίσει για να κατανοήσω την αιτία της επιδίωξής μου για την υπόληψη και τη θέση.

Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ο άνθρωπος, που γεννήθηκε σε τόσο βρόμικη γη, έχει μολυνθεί από την κοινωνία σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχει διαμορφωθεί από τη φεουδαρχική δεοντολογία και έχει λάβει την εκπαίδευση “ιδρυμάτων υψηλής μόρφωσης”. Ο οπισθοδρομικός τρόπος σκέψης, η διεφθαρμένη ηθική, η ευτελισμένη θεώρηση της ζωής, η ποταπή φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, η απολύτως ανάξια ύπαρξη, τα ευτελή έθιμα και η ευτελής καθημερινότητα, όλα εισβάλλουν βαθιά στην καρδιά του ανθρώπου και βλάπτουν και υπονομεύουν σοβαρά τη συνείδησή του. Ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τον Θεό και Του εναντιώνεται ακόμη περισσότερο» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το να έχετε μια αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό). «Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Οπότε, ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα. Πασχίζουν για φήμη και κέρδος, ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, υπομένουν εξευτελισμούς και κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, και προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατες αλυσίδες και, δεμένοι μ’ αυτές τις αλυσίδες, αυτοί δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτές τις αλυσίδες και σέρνονται συνεχώς με μεγάλη δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι επιδίωκα συνεχώς την υπόληψη και τη θέση επειδή ήμουν υπό τον έλεγχο του δηλητηρίου του Σατανά. Από τότε που ήμουν παιδί, οι γονείς και οι δάσκαλοί μου μου έμαθαν πράγματα, όπως «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής», «Καλύτερα να είσαι μεγάλο ψάρι σε μικρή λίμνη» και «Οι άνθρωποι πρέπει πάντοτε να πασχίζουν να είναι καλύτεροι από τους συγχρόνους τους». Θεώρησα αυτές τις σατανικές φιλοσοφίες και νόμους ως κριτήρια για τη συμπεριφορά μου. Πίστευα ότι κάποιος μπορούσε να ζήσει με αξιοπρέπεια και αξία μόνο αν αποκτούσε υπόληψη και θέση, κι αν τον θαύμαζαν και τον λάτρευαν οι άλλοι. Αν κάποιος είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, που δεν τον θαυμάζει και δεν τον λατρεύει κανείς, τότε η ζωή του δεν έχει αξιοπρέπεια, είναι αξιολύπητη και χωρίς νόημα. Θυμήθηκα τα σχολικά μου χρόνια. Στα μαθήματα στα οποία ήμουν άριστη και είχα ψηλούς βαθμούς, και στα οποία με θαύμαζαν οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές μου, ήμουν πρόθυμη να καταβάλω προσπάθεια και να διαβάσω πολύ. Όσο για τα μαθήματα στα οποία δεν ήμουν καλή και κανείς δεν με θαύμαζε, εκεί δεν ήθελα να προσπαθήσω να διαβάσω. Όλες μου οι πράξεις είχαν ως γνώμονα το όφελος για την υπερηφάνεια και τη θέση μου. Ακόμη κι όταν βρήκα τον Θεό, εξακολουθούσα να έχω αυτήν την άποψη. Όταν έκανα το καθήκον μου ως επόπτρια της καλλιτεχνικής ομάδας, επειδή είχα κάποιες βασικές δεξιότητες γραφιστικής, και μπορούσα να καθοδηγήσω τους αδελφούς και τις αδελφές στα καθήκοντά τους, με θαύμαζαν όλοι και πραγματικά μου άρεσε αυτό το συναίσθημα. Ήμουν γεμάτη κίνητρα στο καθήκον μου. Όσο κι αν υπέφερα και όσο κι αν δυσκόλευαν τα πράγματα, δεν υποχωρούσα ποτέ. Όταν, όμως, άρχισα να κάνω το καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων, πολλά από τα προβλήματα και τα ελαττώματά μου φανερώθηκαν, και όχι μόνο δεν με επαινούσαν πλέον οι αδελφοί και οι αδελφές μου, αλλά επεσήμαιναν συνεχώς τα προβλήματά μου. Τα αποτελέσματα του έργου μου ήταν τα χειρότερα στην ομάδα, και αυτή η κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς μου με έκανε να νιώσω ντροπή, και γέμισε την καρδιά μου με πόνο και θλίψη. Έχασα το κίνητρο να κάνω το καθήκον μου και μάλιστα σκέφτηκα να παραιτηθώ. Θεωρούσα την υπόληψη και τη θέση εξίσου σημαντικές με την ίδια τη ζωή, και ανησυχούσα συνεχώς ότι θα τις έχανα, λες και δεν είχε νόημα να ζει κανείς χωρίς να τον θαυμάζουν. Πραγματικά με είχε διαφθείρει βαθιά ο Σατανάς! Ο Θεός με είχε τιμήσει και μου είχε δώσει την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, με την ελπίδα να επιδιώξω την αλλαγή της διάθεσης και να εισέλθω στην αλήθεια-πραγματικότητα στο καθήκον μου, και να μπορέσω να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω τα προβλήματα και να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τις αρχές. Εγώ, όμως, συνέχιζα να επιδιώκω ασταμάτητα την υπόληψη και τη θέση, και ακόμη και μετά από πολύ καιρό που πότιζα τους νεοφώτιστους, δεν ήξερα πώς να συναναστραφώ πάνω στην αλήθεια για να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, και δεν μπορούσα καν να συναναστραφώ ξεκάθαρα πάνω στις αλήθειες των οραμάτων. Αν επέμενα να κάνω λάθη επιδιώκοντας ασταμάτητα την υπόληψη και τη θέση, όχι μόνο δεν θα κατόρθωνα να εκπληρώσω το καθήκον μου, αλλά δεν θα αποκτούσα καθόλου την αλήθεια και τελικά θα έχανα την ευκαιρία να σωθώ. Σκέφτηκα έναν κακό άνθρωπο που γνώριζα κάποτε, τον Λέστερ, ο οποίος επιδίωκε ολόψυχα την υπόληψη και τη θέση. Επειδή δεν μπορούσε να γίνει επικεφαλής ή εργάτης, παραπονιόταν και αντιστεκόταν, και δεν έκανε σωστά το καθήκον του. Συχνά έκρινε τους επικεφαλής και τους εργάτες μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, και προσπαθούσε να δημιουργήσει φατρίες στην εκκλησία, προκαλώντας σοβαρές διαταράξεις και αναστατώσεις στη ζωή της εκκλησίας. Παρά το γεγονός ότι οι αδελφοί και οι αδελφές επανειλημμένα πρόσφεραν συναναστροφή και βοήθεια, δεν άλλαξε ποτέ τη στάση του, και τελικά, αποπέμφθηκε από την εκκλησία. Μπορεί εγώ να μην έκανα τόσο κακές πράξεις όσο αυτός, αλλά ήμουν σαν κι αυτόν επειδή επιδίωκα την υπόληψη και τη θέση ολόψυχα, κι αν συνέχιζα να μην μετανοώ, στο τέλος, θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε ο Θεός, ακριβώς όπως θα έκανε μ’ έναν κακό άνθρωπο! Στο παρελθόν, νόμιζα ότι το να επιδιώκει κανείς τον θαυμασμό των άλλων έδειχνε ότι έχει όνειρο και φιλοδοξία, ότι ήταν πρόθυμος να προοδεύσει και ότι αυτή η επιδίωξη ήταν θετική, αλλά πλέον συνειδητοποίησα ότι η επιδίωξη της υπόληψης και της θέσης δεν είναι το σωστό μονοπάτι. Η επιδίωξη της υπόληψης και της θέσης με έκανε πολύ ευαίσθητη, και δεν άντεχα την παραμικρή αποτυχία ή αναποδιά. Με έκανε να απομακρυνθώ ακόμη περισσότερο από τον Θεό, να Τον προδώσω και να χάσω τη συνείδηση και τη λογική μου. Στο τέλος, θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε ο Θεός. Ευτυχώς, τα λόγια του Θεού με ξύπνησαν και έκτοτε αποφάσισα ότι δεν μπορούσα πλέον να ζω για την υπόληψη και τη θέση, και ότι έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου.

Λίγες μέρες αργότερα, ο επόπτης μάς έδειξε ένα βίντεο με χαιρετισμούς από τους νεοφώτιστους στις Φιλιππίνες. Πολλοί νεοφώτιστοι εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους στους αδελφούς και τις αδελφές από την Κίνα, και ευχαριστούσαν τους αδελφούς και τις αδελφές που κήρυτταν το ευαγγέλιο της βασιλείας του Παντοδύναμου Θεού στις Φιλιππίνες. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν αποφασίσει να εργαστούν σκληρά για να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να είναι πιστοί στα καθήκοντά τους. Ειδικά όταν άκουσα έναν νεοφώτιστο να λέει ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού ήταν το φως στη ζωή του, συγκινήθηκα πολύ και ξέσπασα σε κλάματα. Σκέφτηκα ότι υπάρχουν ακόμα πάρα πολλοί άνθρωποι που λαχταρούν την επιστροφή του Σωτήρα, και που θέλουν να βρουν το φως και τον Θεό, αλλά για διάφορους λόγους, δεν έχουν προσέλθει ενώπιόν Του. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να κάνω το καθήκον του ποτίσματος των νεοφώτιστων, να φέρω περισσότερους ανθρώπους ενώπιον του Θεού και να τους βοηθήσω να θέσουν τα θεμέλια για την αληθινή οδό! Αλλά επειδή αυτό το καθήκον δεν ήταν το δυνατό μου σημείο και δεν μου επέτρεπε να ξεχωρίσω, ήθελα απλώς να το αποφύγω. Πόσο ανθρώπινη ήταν η φύση μου; Ήμουν εντελώς ανάξια της αγάπης του Θεού! Σκέφτηκα ότι κάποιοι απ’ αυτούς τους νεοφώτιστους πίστευαν στον Θεό μόνο για έναν χρόνο ή για λίγους μήνες. Αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες για να κηρύξουν το ευαγγέλιο, αλλά είχαν αγνή καρδιά και δεν παραιτούνταν από τα καθήκοντά τους ό,τι κι αν συνέβαινε. Εγώ, όμως, πίστευα στον Θεό για δέκα χρόνια, είχα λάβει τόσα απ’ Αυτόν, κι ακόμα δεν μπορούσα να υπολογίσω τις προθέσεις Του. Πραγματικά δεν άξιζα να αποκαλούμαι άνθρωπος! Εκείνη τη στιγμή, με κατέκλυσαν οι τύψεις και οι ενοχές. Μέσα μου είπα στον Θεό: «Θεέ μου, ήμουν τόσο επαναστατική! Από εδώ και πέρα, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις Σου, και ανεξάρτητα από το πώς με βλέπουν οι άλλοι, είμαι πρόθυμη να κάνω το καθήκον μου καλά με όλη μου την καρδιά». Από τη στιγμή εκείνη, όταν ο επόπτης, οι αδελφοί και αδελφές επεσήμαιναν τα προβλήματά μου, δεν ένιωθα πλέον τόσο αναστατωμένη όσο πριν ούτε ήθελα να το βάλω στα πόδια. Αντιθέτως, μπορούσα να αποδεχτώ και να αναγνωρίσω αυτά τα πράγματα σε βάθος, και στη συνέχεια, κατάφερα να εφοδιαστώ με τις αλήθειες και τις αρχές για να αντιμετωπίσω τις αδυναμίες μου. Μετά από λίγο καιρό, όλο και περισσότεροι από τους νεοφώτιστους που πότιζα μπορούσαν να παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις, και κάποιοι άρχισαν μάλιστα να κηρύττουν ενεργά το ευαγγέλιο και έφεραν ακόμη περισσότερους ανθρώπους ενώπιον του Θεού. Ο επόπτης επίσης είπε ότι είχα κάνει μεγάλη πρόοδο. Ήμουν ειλικρινά ευγνώμων για την καθοδήγηση του Θεού.

Το 2024, σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου, η εκκλησία μού ζήτησε να επιστρέψω στην καλλιτεχνική ομάδα. Ο επικεφαλής της ομάδας μού ζήτησε να μάθω να φτιάχνω βίντεο με το να δημιουργώ εικόνες. Επειδή δεν είχα ξαναφτιάξει ποτέ βίντεο, χρειαζόμουν πολύ χρόνο για να το κάνω. Στο διάστημα που οι άλλοι έφτιαχναν τρία βίντεο, εγώ μπορούσα να φτιάξω μόνο ένα. Εργάστηκα σκληρά για περισσότερο από έναν μήνα για να μάθω πώς να το κάνω, αλλά δεν μπορούσα να συμβαδίσω με τους άλλους αδελφούς και αδελφές, και οι τελικές εκδοχές δεν είχαν αισθητική και δεν πληρούσαν τα απαιτούμενα πρότυπα. Ο επικεφαλής της ομάδας μού έδειξε βίντεο που είχαν κάνει άλλοι αδελφοί και αδελφές, και με προέτρεψε να μάθω από αυτούς. Στενοχωρήθηκα πολύ. Είχα δουλέψει πολύ σκληρά, αλλά τα πήγαινα χειρότερα απ’ όλους σε αυτό το καθήκον. Σκέφτηκα ότι αντί να ντροπιάσω τον εαυτό μου μ’ αυτό, θα ήταν καλύτερο να μιλήσω στον επικεφαλής και να ζητήσω να επιστρέψω στο καθήκον του ποτίσματος. Ήμουν στην ομάδα ποτίσματος για πάνω από ένα χρόνο και σταδιακά εξοικειώθηκα με το έργο. Πίστευα ότι αν μπορούσα να επιστρέψω στο καθήκον του ποτίσματος, δεν θα ήμουν σε τόσο δύσκολη θέση. Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη. Πώς μπορούσα να σκέφτομαι έτσι; Είχα κάποιες βασικές δεξιότητες στη γραφιστική και αν μελετούσα με προσγειωμένο τρόπο, θα γινόμουν σιγά-σιγά καλύτερη. Αν έφευγα από την καλλιτεχνική ομάδα αυτήν τη στιγμή για χάρη της υπόληψης και της θέσης μου, δεν θα εγκατέλειπα το καθήκον μου; Αυτή μου η πράξη δεν έδειχνε αληθινή υποταγή στον Θεό!

Αργότερα, αναζήτησα την αλήθεια για να αντιμετωπίσω την κατάστασή μου. Καθώς έκανα τις πνευματικές μου ασκήσεις, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Εφόσον θέλεις ευχαρίστως να παραμείνεις στον οίκο του Θεού ως μέλος, θα πρέπει πρώτα να μάθεις να αναζητάς την αλήθεια στα πάντα, να εκπληρώνεις τα καθήκοντά σου όσο καλύτερα μπορείς, και να μπορείς να κατανοείς και να κάνεις πράξη την αλήθεια —έτσι, θα είσαι δημιούργημα στον οίκο του Θεού και κατ’ όνομα και στην πράξη. Η ταυτότητα του ανθρώπινου γένους είναι αυτή των δημιουργημάτων· αυτό είναι στα μάτια του Θεού οι άνθρωποι. Άρα, πώς γίνεται να πληροίς τα πρότυπα ως δημιούργημα; Πρέπει να μάθεις να ακούς τα λόγια του Θεού και να φέρεσαι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Το ζήτημα δεν θεωρείται λήξαν μόλις σου δώσει ο Θεός αυτόν τον τίτλο. Απεναντίας, εφόσον είσαι δημιούργημα, θα πρέπει να εκπληρώνεις τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος και, εφόσον είσαι δημιούργημα, θα πρέπει να εκπληρώνεις τις ανάλογες ευθύνες. Τι καθήκοντα και ευθύνες έχει, λοιπόν, ένα δημιούργημα; Δεν ορίζει ξεκάθαρα ο λόγος του Θεού τα καθήκοντα, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες ενός δημιουργήματος; Έχεις αναλάβει το καθήκον ενός δημιουργήματος. Από αυτήν τη μέρα και στο εξής, άρα, είσαι πραγματικό μέλος του οίκου του Θεού· παραδέχεσαι, δηλαδή, πως είσαι ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Από αυτήν τη μέρα, θα πρέπει να αναδιαμορφώσεις τα σχέδια σου στη ζωή —δεν θα πρέπει να επιδιώκεις πλέον τις βλέψεις, τις επιθυμίες και τους στόχους που είχες θέσει παλιότερα στη ζωή σου. Πρέπει, δηλαδή, να αλλάξεις την ταυτότητα και την οπτική σου, και να σχεδιάσεις τους στόχους και την κατεύθυνση της ζωής που οφείλει να έχει ένα δημιούργημα. Κατ’ αρχάς, δεν πρέπει να έχεις ως στόχο και κατεύθυνσή σου το να γίνεις επικεφαλής, να ηγηθείς ή να διαπρέψεις σε οποιονδήποτε κλάδο ή να γίνεις μια διάσημη προσωπικότητα που κάνει μια ορισμένη δουλειά ή έχει κατακτήσει μια ιδιαίτερη επαγγελματική δεξιότητα. Αντί αυτού, θα πρέπει να αποδεχθείς το καθήκον σου από τον Θεό· θα πρέπει, δηλαδή, να μάθεις ποιο έργο οφείλεις να κάνεις τώρα και ποιο καθήκον πρέπει να κάνεις τώρα, αυτήν τη στιγμή. Πρέπει να αναζητήσεις τις προθέσεις του Θεού. Ό,τι κι αν απαιτεί ο Θεός να κάνεις κι ό,τι καθήκον έχει κανονιστεί για σένα στον οίκο Του, πρέπει να καταλάβεις και να ξεκαθαρίσεις τις αλήθειες που οφείλεις να κατανοείς και τις αρχές που οφείλεις να ακολουθείς και να κατακτήσεις προκειμένου να εκπληρώσεις το συγκεκριμένο καθήκον. Αν δεν τις θυμάσαι, μπορείς να τις σημειώσεις και, όταν έχεις χρόνο, ξανακοίτα τες και συλλογίσου τες προσεκτικά. Ως μέλος των δημιουργημάτων του Θεού, ο πρωταρχικός σου στόχος στη ζωή πρέπει να είναι το να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα. Αυτός είναι ο βασικότερος στόχος ζωής που πρέπει να έχεις. Δεύτερος και πιο συγκεκριμένος είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να εκπληρώνεις το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα και να είσαι ένα δημιούργημα που είναι σύμφωνο με τα πρότυπα —αυτό είναι το πιο σημαντικό. Όσο για τις κατευθύνσεις ή τους στόχους που σχετίζονται με τη φήμη, τη θέση, τη ματαιοδοξία και τις προσωπικές προοπτικές σου —όλα όσα επιδιώκει το διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος— αυτά θα πρέπει να τα εγκαταλείψεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Τα λόγια του Θεού μού έδειξαν ένα μονοπάτι άσκησης και με βοήθησαν να βρω τον σωστό στόχο που πρέπει να επιδιώκω. Στο παρελθόν, έκανα το καθήκον του ποτίσματος με την άδεια του Θεού και κάτω από την κυριαρχία Του, και τώρα, πάλι χάρη στην ενορχήστρωση και τη ρύθμισή Του, επέστρεψα στην καλλιτεχνική ομάδα και έκανα αυτό το καθήκον, γιατί αυτό εξυπηρετούσε τις ανάγκες του έργου του οίκου του Θεού. Αυτό που εκτιμά ο Θεός δεν είναι τα μεγάλα μου επιτεύγματα ούτε το να με θαυμάζουν και να με λατρεύουν πολλοί άνθρωποι. Αντίθετα, αυτό που εκτιμά ο Θεός είναι η καρδιά μου, η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου, αν είμαι πραγματικά επιμελής και υπεύθυνη, αν πραγματικά κάνω το καθήκον μου με αφοσίωση και αν υποτάσσομαι σ’ Αυτόν. Δεν πρέπει να επιδιώκω να κάνω μόνο όσα κάνω καλά ούτε να ζήσω αναζητώντας τον θαυμασμό των άλλων. Πρέπει να ζήσω για να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, να ικανοποιήσω τον Θεό και να ανταποδώσω την αγάπη Του. Έπρεπε να διορθώσω τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου. Εκείνη τη στιγμή, τα βίντεο που έφτιαχνα είχαν χαμηλότερη ποιότητα και δεν ήμουν τόσο αποτελεσματική όσο οι άλλοι, οπότε έπρεπε να επανεξετάσω περισσότερο τις αποκλίσεις και τα προβλήματά μου, να επικεντρωθώ περισσότερο στη μάθηση για να αναπληρώσω τις ελλείψεις μου, και να εκπληρώσω το τρέχον καθήκον μου με προσγειωμένο τρόπο. Αυτό θα συμβάδιζε με τις προθέσεις του Θεού. Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, δεν σκεφτόμουν πλέον πώς να ξεφύγω από το καθήκον που είχα να κάνω. Αντ’ αυτού, επικεντρώθηκα στο να μάθω τις τεχνικές με προσγειωμένο τρόπο και, όταν συναντούσα πράγματα που δεν καταλάβαινα, ζητούσα ενεργά βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μετά από έξι μήνες, πριν καλά-καλά το καταλάβω, είχα εξοικειωθεί με τις τεχνικές δεξιότητες που χρειάζονταν για το καθήκον μου και τα αποτελέσματα του έργου μου ήταν καλύτερα από ποτέ.

Αναπολώντας αυτό το ταξίδι, κατάλαβα ότι παρ’ όλο που αποκάλυψα μεγάλη διαφθορά στο θέμα της μετάθεσης σε διαφορετικά καθήκοντα, αναπλήρωσα πολλές από τις ελλείψεις μου κάνοντας διαφορετικά καθήκοντα. Το πιο σημαντικό ήταν ότι κατάφερα να δω καθαρά τις λανθασμένες οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου. Αν ο Θεός δεν κανόνιζε καταστάσεις για να αποκαλύψει τη διεφθαρμένη διάθεσή μου, θα εξακολουθούσα να επιδιώκω την υπόληψη και τη θέση, και ακόμη δεν θα ήξερα πώς να χειριστώ σωστά το καθήκον μου. Πλέον, κατανοώ ποια είναι η πολυτιμότερη επιδίωξη, καθώς και πώς να υποτάσσομαι στον Θεό και να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, και επίσης πιστεύω ότι όλες οι καταστάσεις που κανονίζει ο Θεός αποσκοπούν στη σωτηρία μου. Δόξα τω Θεώ!