Από της Σου Γουέι, Κίνα

Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, είδα ότι οι επικεφαλής της εκκλησίας συναναστρέφονταν συχνά με τους αδελφούς και τις αδελφές για να επιλύσουν τις καταστάσεις τους. Κάποιοι από αυτούς είχαν επίπεδο και χαρίσματα, και κάποιοι ήταν σε θέση να απαρνηθούν πράγματα και να δαπανήσουν. Πίστευα ακράδαντα ότι τέτοιοι άνθρωποι είχαν την έγκριση του Θεού και την ελπίδα να λάβουν σωτηρία. Τον Μάρτιο του 2021, εκλέχτηκα επικεφαλής στην εκκλησία. Ένιωθα υπέροχα μέσα μου και σκέφτηκα ότι αν συνέχιζα έτσι την επιδίωξή μου, θα είχα λαμπρό μέλλον στον οίκο του Θεού και θα κέρδιζα την έγκρισή Του. Ωστόσο, δεν περίμενα ότι αργότερα θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου, επειδή λόγω χαμηλού επιπέδου δεν μπορούσα να κάνω πραγματικό έργο. Αυτά τα νέα ήταν σαν κεραυνός εν αιθρία και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Σκέφτηκα μέσα μου: «Το χαμηλό επίπεδο είναι ένα μοιραίο πρόβλημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχω ποτέ ξανά την ευκαιρία να γίνω επικεφαλής;» Μετά από έναν και πλέον μήνα, η εκκλησία μού ανέθεσε την ευθύνη για το έργο των γενικών υποθέσεων. Ένιωθα πως αυτό το καθήκον με περιόριζε στο να ασχολούμαι όλη μέρα με γενικές υποθέσεις, κάτι που δεν ωφελούσε τη ζωή-είσοδό μου. Δεν ήταν σαν το καθήκον ενός επικεφαλής, όπου θα μπορούσα να εκπαιδευτώ για να λύνω διάφορα προβλήματα, να αποκτώ περισσότερες αλήθειες και να έχω μεγαλύτερη πιθανότητα να σωθώ. Ιδιαίτερα, ένιωθα πολύ άσχημα όταν συναντούσα την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν παλιά και την άκουγα να μιλάει για όσα γίνονταν στις συναθροίσεις. Θεωρούσα πραγματικά σπουδαίο να μπορεί κανείς να κάνει το καθήκον ενός επικεφαλής όπως εκείνη, αλλά εγώ μπορούσα να κάνω μόνο το έργο των γενικών υποθέσεων, το οποίο δεν μου άρεσε. Όταν σκεφτόμουν τους ανώτερους επικεφαλής να λένε ότι το επίπεδό μου ήταν χαμηλό και ότι δεν πληρούσα τις προϋποθέσεις για να είμαι επικεφαλής, η καρδιά μου πονούσε αφόρητα και έκλαιγα σιωπηλά. Ένιωθα ότι το μέλλον μου ήταν ζοφερό και οι πιθανότητές μου να σωθώ ελάχιστες. Δεν μπορούσα να βρω καθόλου ενέργεια για να κάνω το καθήκον μου, απλώς εργαζόμουν μηχανικά, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη και άρχισα να αναλογίζομαι: «Γιατί νιώθω μια αίσθηση απώλειας όταν βλέπω άλλους να είναι επικεφαλής; Τι ακριβώς επιδιώκω στην πίστη μου στον Θεό;»

Μια μέρα, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση της κατάστασής μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ένας αντίχριστος απαλλάσσεται από τα καθήκοντά του, η πρώτη του αντίδραση είναι να νιώσει ότι τον χτύπησε κεραυνός, σαν να έχει πέσει ο ουρανός στο κεφάλι του και ο κόσμος του να έχει καταρρεύσει. Χάθηκε αυτό στο οποίο είχε εναποθέσει τις ελπίδες του, μαζί με την ευκαιρία του να απολαμβάνει όλα τα οφέλη της θέσης στη ζωή του, καθώς και την παρόρμηση που τον κάνει να βγαίνει εκτός ελέγχου και να κάνει άσχημα πράγματα. Αυτό θεωρεί το πιο απαράδεκτο από όλα. […] Όταν σκέφτεται ότι έχουν χαθεί ή ότι έχουν μειωθεί κατά πολύ οι ελπίδες του να ευλογηθεί, νιώθει το κεφάλι του έτοιμο να εκραγεί, η καρδιά του χτυπάει σαν τρελή και πονάει σαν να τον μαχαιρώνουν. Όταν πρόκειται να χάσει την ευλογία της εισόδου στη βασιλεία των ουρανών που τόσον καιρό, λαχταρούσε μέρα-νύχτα, νιώθει ότι άκουσε αναπάντεχα και φριχτά νέα. Για έναν αντίχριστο, το να μην έχει θέση ισούται με το να μην έχει καμία ελπίδα να ευλογηθεί και είναι σαν όρθιο πτώμα, το σώμα του μοιάζει με άδειο κουφάρι, χωρίς ψυχή, χωρίς τίποτα να καθοδηγεί τη ζωή του. Δεν έχει καμία ελπίδα και τίποτα στο οποίο να προσβλέπει. Όταν ένας αντίχριστος έρχεται αντιμέτωπος με την έκθεση και την απαλλαγή από τα καθήκοντά του, το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ότι έχει χάσει κάθε ελπίδα να ευλογηθεί. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, θα τα παρατούσε; Θα ήταν διατεθειμένος να υποταχθεί; Θα εκμεταλλευόταν αυτήν την ευκαιρία για να εγκαταλείψει την επιθυμία του για ευλογίες, να εγκαταλείψει τη θέση, να γίνει με τη θέλησή του ένας απλός ακόλουθος, να κάνει απλή δουλειά για τον Θεό και να κάνει καλά το καθήκον του; (Όχι.) Θα μπορούσε να είναι αυτή μια κρίσιμη καμπή για κείνον; Αυτή η κρίσιμη καμπή θα τον έκανε να αναπτυχθεί προς μια καλή κατεύθυνση και με θετικό τρόπο ή θα τον έκανε να αναπτυχθεί προς μια χειρότερη κατεύθυνση και με αρνητικό τρόπο; Με βάση τη φύση-ουσία ενός αντίχριστου, είναι προφανές ότι η απαλλαγή από τα καθήκοντα δεν είναι σε καμία περίπτωση η αφορμή για να εγκαταλείψει την επιθυμία του για ευλογίες ή να αρχίσει να αγαπά και να αναζητά την αλήθεια. Αντ’ αυτού, θα εργαστεί ακόμα πιο σκληρά για να πολεμήσει για την ευκαιρία και την ελπίδα να ευλογηθεί· θα προσκολληθεί σε κάθε ευκαιρία που μπορεί να του φέρει ευλογίες, που μπορεί να τον βοηθήσει να οργανώσει την επιστροφή του και να του δώσει τη δυνατότητα να ανακτήσει τη θέση του. Γι’ αυτό και, όταν ένας αντίχριστος βρεθεί αντιμέτωπος με την απαλλαγή από τα καθήκοντά του, όχι μόνο θα νιώσει σύγχυση, απογοήτευση και αντιπαλότητα, αλλά και θα πολεμήσει με νύχια και με δόντια ενάντια σε αυτήν την απαλλαγή, θα πασχίσει να αναστρέψει την κατάσταση και να την αλλάξει» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). «Οι άνθρωποι αυτού του είδους δεν επιδιώκουν την αλήθεια, εντούτοις θέλουν πάντα να παίρνουν προαγωγές και να αναλαμβάνουν σημαντικούς ρόλους στον οίκο του Θεού. Μέσα τους πιστεύουν ότι όσο περισσότερες εργασιακές ικανότητες έχει κάποιος, τόσο περισσότερες σημαντικές θέσεις αναλαμβάνει, τόσο περισσότερες προαγωγές παίρνει, τόσο περισσότερο τον εκτιμούν στον οίκο του Θεού και τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να λάβει ευλογίες, στεφάνι και ανταμοιβές. Πιστεύουν ότι, αν κάποιος δεν είναι ιδιαίτερα ικανός στο έργο του ή δεν έχει ένα συγκεκριμένο φόρτε, δεν δικαιούται να ευλογηθεί. Θεωρούν ότι τα χαρίσματα, τα φόρτε, οι ικανότητες, οι δεξιότητες, το μορφωτικό επίπεδο, οι εργασιακές ικανότητες, καθώς και τα υποτιθέμενα προτερήματα και θετικά στοιχεία που έχει η ανθρώπινη φύση του και θεωρούνται σημαντικά έξω στον κόσμο, όπως η αποφασιστικότητά του να ξεπερνά τους άλλους και η ακατάβλητη στάση του, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κεφάλαιο με αντάλλαγμα να λάβει ευλογίες και ανταμοιβές. Τι είδους πρότυπο είναι αυτό; Είναι ένα πρότυπο που συμφωνεί με την αλήθεια; (Όχι.) Δεν συμφωνεί με τα πρότυπα της αλήθειας. Επομένως, δεν είναι η λογική του Σατανά αυτή; Δεν είναι η λογική μιας μοχθηρής εποχής και των μοχθηρών κοσμικών τάσεων; (Είναι.) Κρίνοντας από τη λογική, τις μεθόδους και τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούν τα πράγματα τέτοιοι άνθρωποι, μαζί με τη στάση και την προσέγγισή τους σε αυτά τα πράγματα, είναι σαν να μην έχουν ακούσει ούτε να έχουν διαβάσει ποτέ τα λόγια του Θεού, σαν να τα αγνοούν παντελώς. Στην πραγματικότητα, όμως, ακούνε, διαβάζουν και προσεύχονται διαβάζοντας τα λόγια του Θεού καθημερινά. Και γιατί δεν αλλάζει ποτέ η οπτική τους; Ένα είναι σίγουρο: Όσο κι αν ακούνε ή διαβάζουν τα λόγια του Θεού, ποτέ δεν θα είναι βέβαιοι μέσα τους ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια και ότι είναι το κριτήριο με βάση το οποίο μετριούνται τα πάντα. Δεν θα καταλάβουν ούτε θα αποδεχθούν αυτό το γεγονός μέσα στην καρδιά τους. Γι’ αυτό και, όσο παράλογη και προκατειλημμένη κι αν είναι η οπτική τους, θα επιμείνουν σ’ αυτήν για πάντα και, όσο σωστά κι αν είναι τα λόγια του Θεού, θα τα απορρίπτουν και θα τα καταδικάζουν. Αυτή είναι η φαύλη φύση των αντίχριστων. Μόλις δεν καταφέρουν να αναλάβουν κάποιον σημαντικό ρόλο και παραμείνουν ανεκπλήρωτες οι επιθυμίες και οι φιλοδοξίες τους, αποκαλύπτονται οι διχαλωτές οπλές τους, φανερώνεται η φαύλη φύση τους και εκείνοι θέλουν να αρνηθούν την ύπαρξη του Θεού. Στην πραγματικότητα, ακόμη και πριν αρνηθούν την ύπαρξη του Θεού, αρνούνται ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Ο Θεός εκθέτει ότι, μόλις οι αντίχριστοι απαλλάσσονται από τα καθήκοντά τους, πιστεύουν ότι δεν έχουν καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες. Όχι μόνο δεν μπορούν να υποταχθούν και να κάνουν αυτοκριτική, αλλά μάλιστα γίνονται αρνητικοί και αντιστέκονται, τρέφοντας άγριες αυταπάτες για μια θεαματική επιστροφή και ανάκτηση της θέσης τους. Οι αντίχριστοι μετρούν τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα σύμφωνα με τη σατανική λογική. Πιστεύουν ότι όσο περισσότερο προάγονται και τους εκτιμά ο οίκος του Θεού, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητά τους να λάβουν ευλογίες και στεφάνι. Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η συμπεριφορά μου μετά την απαλλαγή μου ήταν ακριβώς σαν ενός αντίχριστου και η οπτική μου για τα πράγματα ήταν ακριβώς η ίδια με ενός αντίχριστου. Σκέφτηκα γιατί με ένοιαζε τόσο πολύ η θέση του επικεφαλής. Επειδή πίστευα ότι, αν προαγόμουν σε επικεφαλής στον οίκο του Θεού, θα μπορούσα να εκπαιδεύομαι καθημερινά στο να λύνω προβλήματα χρησιμοποιώντας την αλήθεια, η ανάπτυξη της ζωής μου θα ήταν γρήγορη και θα είχα μεγαλύτερη ευκαιρία να σωθώ και να κερδίσω ευλογίες. Γι’ αυτό, ζήλευα και θαύμαζα τους ανθρώπους που ήταν επικεφαλής. Όταν εκλέχτηκα επικεφαλής, ένιωσα πολύ χαρούμενη και σκέφτηκα ότι η πίστη μου στον Θεό είχε λαμπρό μέλλον. Τον καιρό που ήμουν ως επικεφαλής, εργαζόμουν τόσο σκληρά και το υπέμενα χωρίς παράπονο, και προστάτευα προσεκτικά τη θέση μου αυτή, τρομοκρατημένη μήπως εκτεθώ και απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου. Όταν οι επικεφαλής με απάλλαξαν από τα καθήκοντά μου, λέγοντας ότι είχα χαμηλό επίπεδο και δεν πληρούσα τις προϋποθέσεις για να είμαι επικεφαλής, ήταν σαν κεραυνός εν αιθρία για μένα. Πίστευα ότι το χαμηλό επίπεδο ήταν ένα μοιραίο πρόβλημα και ότι μπορεί να μην είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να προαχθώ και να εκτιμηθώ, οπότε η καρδιά μου πονούσε πολύ. Ένιωθα ότι το μέλλον μου ως πιστής στον Θεό ήταν ζοφερό και ότι είχα μηδαμινές ελπίδες για ευλογίες. Επειδή είχα αυτές τις λανθασμένες σκέψεις και ιδέες, όταν μου ανατέθηκε το καθήκον των γενικών υποθέσεων, πίστευα ότι αυτό το καθήκον σήμαινε απλώς να είμαι απασχολημένη με εξωτερικές γενικές υποθέσεις κάθε μέρα και δεν θα με βοηθούσε να αποκτήσω την αλήθεια και να σωθώ. Το αντιπαθούσα από τα βάθη της καρδιάς μου και δεν μπορούσα να βρω καθόλου ενέργεια σ’ αυτό. Συνειδητοποίησα ότι αυτό που επιδίωκα στην πίστη μου στον Θεό ήταν η θέση και οι ευλογίες. Εξίσωνα τη θέση με τις ευλογίες και, μόλις έχασα τη θέση μου, ένιωσα ότι είχα χάσει κάθε ελπίδα να κερδίσω ευλογίες και υπέφερα έναν αφόρητο πόνο στην καρδιά μου. Ζύγιζα τα πράγματα από μια σατανική οπτική. Στον κόσμο των απίστων, ισχύει ότι όσο περισσότερο προάγεσαι, τόσο περισσότερο σε θαυμάζουν οι άλλοι και τόσο περισσότερες προοπτικές ανάπτυξης έχεις. Πίστευα ότι το ίδιο συνέβαινε και στον οίκο του Θεού και ότι, όσο περισσότερο προάγεσαι σε επικεφαλής, τόσο περισσότερες προοπτικές ανάπτυξης έχεις και τόσο μεγαλύτερη είναι η ευκαιρία σου να σωθείς και να κερδίσεις ευλογίες. Αυτό δεν συνάδει καθόλου με τα λόγια του Θεού. Γνώριζα ξεκάθαρα ότι το καθήκον είναι μια ευθύνη που πρέπει να εκπληρώνει ένα δημιουργημένο ον. Είναι κάτι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί για την απόκτηση ευλογιών ή ανταμοιβών. Ωστόσο, όταν απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου και μου ανατέθηκε το καθήκον των γενικών υποθέσεων, πίστευα ότι αυτό το καθήκον δεν θα με βοηθούσε να κερδίσω ευλογίες στην πίστη μου στον Θεό, γι’ αυτό και παραπονέθηκα για τον Θεό και δεν έφερα κανένα φορτίο στο καθήκον μου. Σκέφτηκα ακόμη και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Συνειδητοποίησα ότι η φύση μου ήταν το ίδιο εγωιστική και ιδιοτελής με ενός αντίχριστου. Μόλις δεν μπορούσα να αποκτήσω ευλογίες, απομακρύνθηκα από τον Θεό και Τον πρόδωσα. Ήταν τόσο επικίνδυνο!

Αργότερα, διάβασα άλλα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ξεκάθαρα τι σημαίνει η σωτηρία. Κάποιοι νομίζουν ότι αν πιστεύουν για πολύ καιρό στον Θεό, τότε πιθανόν να σωθούν. Άλλοι θεωρούν ότι αν κατανοούν πολλά πνευματικά δόγματα, τότε πιθανότατα θα σωθούν, ενώ μερικοί νομίζουν ότι οι επικεφαλής και οι εργάτες έχουν σίγουρη τη σωτηρία. Όλα αυτά είναι ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Το πιο σημαντικό στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι να καταλάβουν οι άνθρωποι τι σημαίνει σωτηρία. Το να σωθεί κανείς σημαίνει κυρίως να απαλλαγεί απ’ την αμαρτία και απ’ την επιρροή του Σατανά, να στραφεί πραγματικά προς τον Θεό και να υποταχθεί σ’ Αυτόν. Τι πρέπει να διαθέτεις για να απαλλαγείς απ’ την αμαρτία και απ’ την επιρροή του Σατανά; Την αλήθεια. Αν θέλουν οι άνθρωποι να αποκτήσουν την αλήθεια, πρέπει να εφοδιαστούν με πολλά λόγια του Θεού, πρέπει να μπορέσουν να τα βιώσουν και να τα κάνουν πράξη, έτσι ώστε να καταλάβουν την αλήθεια και να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα. Μόνο τότε μπορούν να σωθούν. Το αν μπορεί ή δεν μπορεί κανείς να σωθεί δεν έχει καμία σχέση με το διάστημα που πιστεύει στον Θεό, με το πόση γνώση έχει, με το αν διαθέτει χαρίσματα ή προτερήματα, ή με το πόσο υποφέρει. Το μόνο που σχετίζεται άμεσα με τη σωτηρία είναι το αν μπορεί ή δεν μπορεί να αποκτήσει την αλήθεια. Σήμερα, λοιπόν, πόσες αλήθειες έχεις καταλάβει πραγματικά; Και πόσα απ’ τα λόγια του Θεού έχουν γίνει η ζωή σου; Από όλες τις απαιτήσεις του Θεού, σε ποιες έχεις εισέλθει; Τόσα χρόνια που πιστεύεις στον Θεό, πόσο έχεις εισέλθει στην πραγματικότητα του λόγου Του; Αν δεν ξέρεις ή αν δεν έχεις καταφέρει να εισέλθεις στην πραγματικότητα κανενός λόγου του Θεού, τότε ειλικρινά, δεν έχεις καμία ελπίδα να σωθείς, δεν είναι δυνατόν να σωθείς. Δεν έχει σημασία αν έχεις πολλές γνώσεις ή αν πιστεύεις πολύ καιρό στον Θεό, αν έχεις καλή εμφάνιση, αν είσαι καλός στα λόγια και αν είσαι αρκετά χρόνια επικεφαλής ή εργάτης. Εάν δεν επιδιώκεις την αλήθεια και δεν κάνεις πράξη ούτε βιώνεις σωστά τα λόγια του Θεού, και αν δεν έχεις αληθινή βιωματική μαρτυρία, τότε δεν έχεις καμία ελπίδα σωτηρίας» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). «Ουσιαστικά, το αν οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν τη σωτηρία δεν εξαρτάται από το τι καθήκον κάνουν, μα από το αν μπορούν να κατανοήσουν και να κερδίσουν την αλήθεια και από το αν μπορούν, τελικά, να υποταχθούν ολοκληρωτικά στον Θεό, να θέσουν εαυτόν στο έλεος της ενορχήστρωσής Του, να μην τους απασχολεί το μέλλον και η μοίρα τους και να γίνουν σωστά δημιουργήματα. Ο Θεός είναι δίκαιος και άγιος, και αυτά είναι τα πρότυπα που χρησιμοποιεί για να μετρήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτά τα πρότυπα είναι αμετάβλητα και πρέπει να το θυμάσαι αυτό. Χάραξε αυτά τα πρότυπα στο μυαλό σου και ποτέ μη σκεφτείς να βρεις κάποιο άλλο μονοπάτι για να επιδιώξεις κάτι εξωπραγματικό. Οι απαιτήσεις και τα πρότυπα που έχει ο Θεός για όλους όσοι θέλουν να επιτύχουν τη σωτηρία δεν αλλάζουν ποτέ. Παραμένουν τα ίδια όποιος κι αν είσαι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός δεν αξιολογεί το αν θα σωθεί κανείς με βάση το καθήκον που κάνει, το πόσο υποφέρει ή το τι χαρίσματα ή δεξιότητες έχει, αλλά σύμφωνα με το αν μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια, να αποκτήσει την αλήθεια, και να υποτάσσεται απόλυτα στην ενορχήστρωση και τις διευθετήσεις του Θεού. Ο Θεός δεν είπε ποτέ ότι οι επικεφαλής έχουν μεγαλύτερη ελπίδα σωτηρίας. Το βασικό είναι να δούμε σε ποιο μονοπάτι βαδίζει κάποιος. Το να είσαι επικεφαλής σημαίνει να έρχεσαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και να συναντάς πολλά πράγματα. Αν μπορείς να επικεντρωθείς στην επιδίωξη της αλήθειας, θα έχεις περισσότερες ευκαιρίες να κερδίσεις την αλήθεια, και μπορείς να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα το συντομότερο δυνατό ώστε να σωθείς. Αν δεν επιδιώκεις την αλήθεια και, όπως ο Παύλος, παρέχεις μόνο στους άλλους το φως της αλήθειας, ενώ ο ίδιος δεν την αποδέχεσαι ούτε κάνεις πράξη τα λόγια του Θεού, τότε, όσα χρόνια κι αν κάνεις το καθήκον του επικεφαλής, η ελπίδα σου για σωτηρία θα παραμείνει μηδαμινή. Επιπλέον, το να κάνεις άλλα καθήκοντα δεν σημαίνει ότι έχεις μικρότερη πιθανότητα σωτηρίας. Ανεξάρτητα από το καθήκον που κάνεις, εφόσον επικεντρώνεσαι στην επιδίωξη της αλήθειας και στη διόρθωση των διεφθαρμένων σου διαθέσεων, και βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα, και φέρεσαι και ενεργείς σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, και εισέρχεσαι στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού, θα έχεις μια ευκαιρία σωτηρίας. Ακριβώς όπως λέει ο Θεός: «Οι άνθρωποι που προάγονται και καλλιεργούνται μπορούν απλώς να εισέλθουν νωρίτερα στην αλήθεια-πραγματικότητα λόγω του επιπέδου τους και λόγω των διαφόρων καταστάσεών τους. Ωστόσο, το γεγονός ότι εισέρχονται νωρίτερα δεν σημαίνει ότι είναι οι μοναδικοί που μπορούν να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα. Απλώς σημαίνει ότι αποκτούν νωρίτερα λίγα περισσότερα και ότι μπορούν να εισέλθουν λίγο νωρίτερα στην αλήθεια-πραγματικότητα. Όσοι δεν έχουν προαχθεί θα μείνουν λίγο πίσω σε σχέση μ’ αυτούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα. Το κατά πόσο μπορεί κάποιος να εισέλθει στην αλήθεια-πραγματικότητα εξαρτάται από τις επιδιώξεις του» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Σκέφτηκα τους επικεφαλής που γνώριζα από παλιά. Κάποιοι από αυτούς είχαν κάποιο επίπεδο και χαρίσματα, και συχνά επέλυαν τις καταστάσεις των αδελφών τους. Ωστόσο, οι ίδιοι δεν αποδέχονταν την αλήθεια και δεν την έκαναν πράξη, και έκαναν το καθήκον τους βασιζόμενοι στις διεφθαρμένες τους διαθέσεις. Διατάρασσαν και αναστάτωναν το έργο της εκκλησίας, αρνούνταν πεισματικά να μετανοήσουν και τελικά αποπέμφθηκαν. Αντίθετα, κάποιοι αδελφοί και αδελφές κάνουν καθήκοντα που δεν είναι εμφανή, αλλά επικεντρώνονται στην επιδίωξη της αλήθειας, κάνουν πράξη όσα καταλαβαίνουν, κάνουν το καθήκον τους όσο καλύτερα μπορούν και προστατεύουν το έργο της εκκλησίας. Μπορούν επίσης να αποκτήσουν κάποιες αλήθειες και να κερδίσουν την έγκριση του Θεού. Το αν κάποιος μπορεί να κερδίσει την έγκριση του Θεού δεν εξαρτάται από το ποιου επιπέδου επικεφαλής είναι, αλλά καθορίζεται από τη στάση του απέναντι στον Θεό, στην αλήθεια και στο καθήκον του· εξαρτάται από το αν μπορεί να βαδίσει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Από αυτό είδα επίσης την αγιοσύνη και τη δικαιοσύνη της διάθεσης του Θεού. Όλοι είναι ίσοι ενώπιον της αλήθειας και, αν δεν επιδιώκεις την αλήθεια και δεν την κάνεις πράξη, τότε, όσο σπουδαία επικεφαλής κι αν είσαι, τελικά δεν θα καταφέρεις να παραμείνεις σταθερή. Όταν το κατάλαβα αυτό, η καρδιά μου φωτίστηκε. Αν και το επίπεδό μου είναι μέτριο, μπορώ να καταλάβω τα λόγια του Θεού και, ανεξάρτητα από το καθήκον που κάνω, εφόσον επικεντρώνομαι στην επιδίωξη της αλήθειας και στην άσκησή της, έχω ελπίδα να σωθώ.

Στη συνέχεια, διάβασα άλλα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Το να επιδιώκει κάποιος να εκτελεί ενεργά το καθήκον του ως δημιούργημα είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία· η αναζήτηση του μονοπατιού της αληθινής αγάπης για τον Θεό είναι το πιο σωστό μονοπάτι· το να αναζητά αλλαγές στην παλιά του διάθεση και το να αναζητά την αγνή αγάπη για τον Θεό είναι το μονοπάτι προς την επιτυχία. Αυτό το μονοπάτι προς την επιτυχία είναι το μονοπάτι της ανάκτησης του αρχικού καθήκοντος, καθώς και της αρχικής μορφής ως δημιούργημα. Είναι το μονοπάτι της αποκατάστασης και είναι επίσης ο στόχος του έργου του Θεού από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν η επιδίωξη του ανθρώπου είναι μολυσμένη με προσωπικές υπερβολικές απαιτήσεις και παράλογες επιθυμίες, τότε το αποτέλεσμα που θα επιτευχθεί δεν θα είναι οι αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το έργο της αποκατάστασης. Είναι αναμφίβολα έργο που δεν γίνεται από το Άγιο Πνεύμα, και αυτό αποδεικνύει ότι η επιδίωξη αυτού του είδους δεν εγκρίνεται από τον Θεό. Ποια σημασία έχει μια επιδίωξη που δεν έχει εγκριθεί από τον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος). «Ως δημιούργημα, ο άνθρωπος πρέπει να προσπαθήσει να εκπληρώσει το καθήκον ενός δημιουργήματος και να επιδιώξει να αγαπά τον Θεό χωρίς να κάνει άλλες επιλογές, γιατί ο Θεός είναι άξιος της αγάπης του ανθρώπου. Όσοι επιδιώκουν να αγαπήσουν τον Θεό δεν θα πρέπει να επιδιώκουν οποιαδήποτε προσωπικά οφέλη ή αυτό που αυτοί επιθυμούν προσωπικά· αυτό είναι το πιο σωστό μέσο επιδίωξης. Αν αυτό που επιδιώκεις είναι η αλήθεια, αν αυτό που κάνεις πράξη είναι η αλήθεια και αν αυτό που επιτυγχάνεις είναι μια αλλαγή στη διάθεσή σου, τότε το μονοπάτι που ακολουθείς είναι το σωστό. Αν αυτό που επιδιώκεις είναι οι ευλογίες της σάρκας και αυτό που κάνεις πράξη είναι η αλήθεια των δικών σου αντιλήψεων και αν δεν υπάρχει καμία αλλαγή στη διάθεσή σου, αν δεν υποτάσσεσαι καθόλου στον ενσαρκωμένο Θεό και εξακολουθείς να ζεις με ασάφεια, τότε αυτό που επιδιώκεις σίγουρα θα σε οδηγήσει στην κόλαση, γιατί το μονοπάτι που περπατάς είναι το μονοπάτι της αποτυχίας. Το αν θα οδηγηθείς στην τελείωση ή θα αποκλειστείς εξαρτάται από τη δική σου επιδίωξη, που σημαίνει επίσης ότι η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος). Αφότου αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό το ποιο μονοπάτι ακολουθείς στην πίστη σου στον Θεό. Ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να εκπληρώνουν το καθήκον τους ως δημιουργημένα όντα και, όπως ο Πέτρος, να επιδιώκουν την κατανόηση του Θεού και την αγάπη προς τον Θεό. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να επιτύχει μια αλλαγή διάθεσης, και να υποταχθεί σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού· δεν πρέπει κανείς να εργάζεται και να δαπανά τον εαυτό του μόνο για να αποκτήσει ευλογίες και στεφάνια όπως ο Παύλος. Η επιδίωξη του Παύλου ήταν αντίθετη με τις απαιτήσεις του Θεού. Πίστευε μέχρι το τέλος, αλλά δεν πέτυχε καμία αλλαγή στη διάθεσή του, ήταν ακόμα γεμάτος απαιτήσεις και αιτήματα προς τον Θεό, και η φύση του εξακολουθούσε να αντιστέκεται και να επαναστατεί ενάντια στον Θεό. Όταν συνέκρινα τον εαυτό μου, είδα ότι βάδιζα στο αποτυχημένο μονοπάτι του Παύλου. Πάντα πίστευα ότι ως επικεφαλής θα είχα πολλές ευκαιρίες να εκπαιδευτώ, άρα μεγαλύτερες ελπίδες να σωθώ. Γι’ αυτό, ήθελα συνεχώς να είμαι επικεφαλής. Αυτό που επιδίωκα στην πίστη μου στον Θεό ήταν να αποκτήσω ευλογίες και στεφάνι, αντί να επιδιώκω την αλήθεια και αλλαγές στη διάθεσή μου. Έτσι, όταν απαλλάχθηκα από τα καθήκοντά μου λόγω του χαμηλού μου επιπέδου, και ένιωσα ότι μπορεί να μην είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να γίνω επικεφαλής και οι ελπίδες μου να κερδίσω ευλογίες ήταν ελάχιστες, έγινα αρνητική και απαθής, και δεν έδινα καμία σημασία στο καθήκον μου. Συνειδητοποίησα ότι δεν έδειχνα καθόλου ειλικρίνεια στον Θεό. Αν συνέχιζα σε αυτό το λανθασμένο μονοπάτι, τότε, ακόμα κι αν αποκτούσα τη θέση ενός επικεφαλής, εφόσον δεν επιδίωκα την αλήθεια, δεν θα άλλαζε η ζωή-διάθεσή μου, και δεν θα έδειχνα καμία υποταγή στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Δεν θα ήταν τότε η έκβασή μου ακριβώς η ίδια με του Παύλου; Όταν το κατάλαβα αυτό, ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου που δημιούργησε ένα τέτοιο περιβάλλον για να αποκαλύψει τη λανθασμένη άποψη πίσω από την επιδίωξή μου. Αυτό ήταν η σωτηρία μου! Όταν το κατάλαβα αυτό, έπαψα να στενοχωριέμαι που δεν έχω καλό επίπεδο και δεν πληρώ τις προϋποθέσεις για να είμαι επικεφαλής. Είμαι ένα δημιουργημένο ον και δεν πρέπει να επιδιώκω ευλογίες ή να προσπαθώ να κάνω παζάρια με τον Θεό. Αντίθετα, πρέπει να εκπληρώνω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον, και να προσπαθώ να αγαπώ τον Θεό και να υποτάσσομαι σ’ Αυτόν. Μόνο αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή και έτσι πρέπει να είναι ένα δημιουργημένο ον. Μετά από αυτό, η στάση μου απέναντι στο καθήκον των γενικών υποθέσεων έγινε πιο σωστή και μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου με προσγειωμένο τρόπο. Μόλις άλλαξε η κατάστασή μου, βελτιώθηκε κάπως και η αποδοτικότητά μου στη δουλειά.

Στη συνέχεια, όποτε ήταν μεγάλος ο φόρτος στο έργο γενικών υποθέσεων, ένιωθα και τότε ότι αυτό το καθήκον ήταν κυρίως ενασχόληση με εξωτερικά ζητήματα και δεν θα ήταν ωφέλιμο για τη ζωή-είσοδό μου. Ωστόσο, ήξερα ότι αυτή η άποψη ήταν λανθασμένη και έτσι αναζήτησα πώς να επικεντρώνομαι στη ζωή-είσοδο ενώ έκανα αυτό το καθήκον. Διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Βιώνετε καταστάσεις κατά τις οποίες ό,τι κι αν συμβαίνει και όποιο είδος καθήκοντος κι αν εκτελείτε, είστε σε θέση να γαληνεύετε συχνά ενώπιον του Θεού και, με όλη σας την καρδιά, να συλλογίζεστε τα λόγια Του, να αναζητάτε την αλήθεια και να εξετάζετε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να εκτελείτε αυτό το καθήκον για να είστε σύμφωνοι με τις προθέσεις του Θεού, καθώς και τις αλήθειες που πρέπει να κατέχετε για να εκτελέσετε αυτό το καθήκον σύμφωνα με τα πρότυπα; Αναζητάτε πολλές φορές την αλήθεια με αυτόν τον τρόπο; (Όχι.) Για να κάνετε το καθήκον σας με την καρδιά σας και να είστε σε θέση να αναλάβετε κάποια ευθύνη, απαιτείται να υποφέρετε και να πληρώσετε κάποιο τίμημα. Δεν αρκεί να μιλάτε απλώς για αυτά τα πράγματα. Αν δεν κάνετε το καθήκον σας με την καρδιά σας, αλλά θέλετε πάντοτε να μοχθείτε αντ’ αυτού, τότε είναι βέβαιο πως δεν θα το κάνετε σωστά. Θα ενεργείτε απλώς μηχανικά και αυτό είναι όλο. Δεν θα γνωρίζετε αν έχετε κάνει καλά το καθήκον σας ή όχι. Αν το κάνεις με την καρδιά σου, θα καταφέρεις σταδιακά να κατανοήσεις την αλήθεια· αν δεν το κάνεις, τότε δεν θα τα καταφέρεις. Όταν εκτελείς το καθήκον σου και επιδιώκεις την αλήθεια με την καρδιά σου, τότε θα καταφέρεις σταδιακά να κατανοήσεις τις προθέσεις του Θεού, να ανακαλύψεις τη διαφθορά και τα ελαττώματά σου και να γνωρίσεις καλά κάθε μία από τις καταστάσεις σου. Αν το μόνο στο οποίο εστιάζεις είναι να καταβάλλεις προσπάθεια και δεν κάνεις αυτοκριτική με την καρδιά σου, δεν θα είσαι σε θέση να ανακαλύψεις τις πραγματικές καταστάσεις που έχεις μέσα σου και τις μυριάδες αντιδράσεις και αποκαλύψεις διαφθοράς που έχεις στα διαφορετικά περιβάλλοντα που συναντάς. Αν δεν ξέρεις τι επιπτώσεις θα έχει το να αφήνεις άλυτα τα προβλήματα, τότε έχεις μπλέξει άσχημα. Γι’ αυτό δεν έχει νόημα να πιστεύεις στον Θεό με συγκεχυμένο τρόπο. Πρέπει να ζεις ενώπιον του Θεού ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, πρέπει πάντα να αναζητάς την αλήθεια. Παράλληλα, πρέπει να κάνεις και αυτοκριτική και να γνωρίζεις τι προβλήματα έχει η κατάστασή σου, και να αναζητάς αμέσως την αλήθεια για να τα επιλύσεις. Μόνο έτσι μπορείς να εκτελείς καλά το καθήκον σου και να μην καθυστερείς το έργο. Τότε, όχι μόνο θα είσαι σε θέση να εκτελείς καλά το καθήκον σου, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως θα έχεις και ζωή-είσοδο και θα είσαι σε θέση να διορθώσεις τις διεφθαρμένες σου διαθέσεις. Μόνο έτσι μπορείς να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο ένας έντιμος άνθρωπος μπορεί να βιώσει αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η απόκτηση της αλήθειας και η επίτευξη της σωτηρίας δεν εξαρτώνται από τα καθήκοντα που κάνουμε. Αντίθετα, εξαρτώνται από το αν αναζητούμε τις αλήθεια-αρχές κάνοντας τα καθήκοντά μας, αν κάνουμε αυτοκριτική για τη δική μας διαφθορά και τις ελλείψεις μας, και αν αναζητούμε την αλήθεια για να επιλύσουμε τα προβλήματά μας, επιτυγχάνοντας έτσι ζωή-είσοδο κάνοντας το καθήκον μας. Αν επικεντρωθούμε στην επιδίωξη της αλήθειας και στην άσκηση των λόγων του Θεού κάνοντας τα καθήκοντά μας, τότε μπορούμε να αποκτήσουμε την αλήθεια ανεξάρτητα από το καθήκον που κάνουμε. Για παράδειγμα, τώρα ασχολούμαι περισσότερο με το έργο των γενικών υποθέσεων. Αν κάνω τα πάντα μπερδεμένα και δεν προσεγγίζω το καθήκον μου ευσυνείδητα, είναι πιθανό να προκαλέσω διατάραξη και αναστάτωση στο έργο λόγω της επιπόλαιης στάσης που προκαλεί η δική μου διεφθαρμένη διάθεση. Επιπλέον, το να κάνω το καθήκον των γενικών υποθέσεων δεν σημαίνει ότι ζω σε μια φούσκα. Ακόμα έρχομαι κάθε μέρα σε επαφή με ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, και αυτά με κάνουν επίσης να αποκαλύπτω κάθε είδους ενεργές σκέψεις. Αν μπορώ να επικεντρώνομαι στις διεφθαρμένες διαθέσεις, τις σκέψεις και τις ιδέες που αποκαλύπτω κάθε μέρα, να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίζω τον εαυτό μου, και να εισέρχομαι στην αλήθεια-πραγματικότητα, θα μπορέσω να μάθω πολλά μαθήματα και να αποκτήσω πολλές αλήθειες. Όταν το κατάλαβα αυτό, ένιωσα πολύ πιο ήρεμη.

Στη συνέχεια, κάνοντας το καθήκον μου, επικεντρώθηκα στην εξέταση των σκέψεων και των ιδεών μου κάθε μέρα. Όταν με κλάδευαν, αναζητούσα επίσης ενεργά την αλήθεια και παρακολουθούσα τις βιωματικές μαρτυρίες από τους αδελφούς και τις αδελφές μου, βλέποντας πώς οι άλλοι έκαναν αυτοκριτική και έπαιρναν μαθήματα όταν τους συνέβαιναν πράγματα. Για παράδειγμα, παλαιότερα, οι αδελφοί και οι αδελφές μου επεσήμαναν ότι είχα αλαζονική διάθεση και είχα την τάση να αντεπιτίθεμαι όταν μου συνέβαιναν πράγματα. Το αποδέχτηκα αυτό, έκανα αυτοκριτική και γνώρισα τον εαυτό μου, και βρήκα λόγια του Θεού πάνω σε αυτό το θέμα για να διαβάσω. Ανοίχτηκα επίσης για την κατάστασή μου και αναζήτησα και συζήτησα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου πώς να επιλύσω τα προβλήματά μου με τη θερμοαιμία και την αντεπίθεση. Επίσης, συχνά βρίσκω χρόνο για να γράφω άρθρα βιωματικής μαρτυρίας, και έχω αποκτήσει μια σαφέστερη και βαθύτερη κατανόηση της σατανικής διεφθαρμένης μου διάθεσης. Νιώθω γαλήνη και ασφάλεια στην καρδιά μου όταν κάνω το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο. Όσο περισσότερο εκπαιδεύομαι με αυτόν τον τρόπο, τόσο πολύ κόβει το μυαλό μου. Είμαι σε θέση να ανακαλύπτω τα προβλήματα στο καθήκον μου έγκαιρα, και έχω την καθοδήγηση και την ευλογία του Θεού κάνοντας το καθήκον μου. Δόξα τω Θεώ!