Από της Τζενγκ Τζιε, Κίνα

Τον Σεπτέμβριο του 2023, η εκκλησία κανόνισε να είμαστε υπεύθυνοι εγώ και ο Λι Γιανγκ για το έργο του ποτίσματος. Επειδή ήμασταν και οι δύο καινούργιοι σε αυτό το καθήκον και δεν γνωρίζαμε καλά το έργο, οι επικεφαλής ζήτησαν από την Τσεν Λου να μας βοηθήσει προσωρινά. Η Τσεν Λου μάς εξήγησε το έργο, λέγοντάς μας ότι έπρεπε να γνωρίζουμε την κατάσταση των ποτιστών σε κάθε εκκλησία, να παρακολουθούμε τακτικά την πρόοδο του έργου του ποτίσματος, να επιλύουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα των ποτιστών και των νεοφώτιστων, να εστιάζουμε στο πότισμα και την καλλιέργεια των νεοφώτιστων με καλό επίπεδο, και να υποστηρίζουμε και να βοηθάμε έγκαιρα όσους νεοφώτιστους δεν έρχονταν τακτικά τις συναθροίσεις. Επιπλέον, έπρεπε να εφοδιαστούμε με αλήθειες σχετικά με τα οράματα για να βελτιώσουμε τα αποτελέσματα του έργου ποτίσματος. Όταν τα άκουσα αυτά, σκέφτηκα: «Πολλές οι εργασίες που πρέπει να μάθουμε, και απαιτούν λεπτομερή παρακολούθηση. Σίγουρα θα είναι χρονοβόρο και κοπιαστικό». Ένιωσα πίεση μέσα μου. Ωστόσο, σκέφτηκα πως το ότι η εκκλησία μού ανέθεσε ένα τόσο σημαντικό καθήκον ήταν χάρη και εξύψωση από τον Θεό, οπότε δεν έπρεπε να Τον απογοητεύσω. Έπρεπε να βασιστώ στον Θεό για να κάνω το έργο.

Καθώς δεν ήμουν εξοικειωμένη με το έργο του ποτίσματος της εκκλησίας και έπρεπε να κατανοήσω κάθε λεπτομέρεια, κάποιες φορές ξενυχτούσα, αλλά παρ’ όλα αυτά έβαζα τα δυνατά μου. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι για να κάνω καλά αυτό το καθήκον απαιτούνταν πολύς χρόνος και κόπος. Για παράδειγμα, ζητήματα όπως τα προβλήματα ή οι δυσκολίες των νεοφώτιστων, το αν οι νεοφώτιστοι που δεν συναθροίζονταν τακτικά λάμβαναν έγκαιρα υποστήριξη, το επίπεδο και η κατανόησή τους, καθώς και η πρόοδος της καλλιέργειάς τους, όλα αυτά απαιτούσαν λεπτομερή παρακολούθηση και κατανόηση. Προκειμένου να τα φέρουμε εις πέρας, η Λι Γιανγκ κι εγώ δουλεύαμε από το πρωί ως το βράδυ για αρκετές μέρες σερί. Ένιωθα το κεφάλι μου βαρύ και θολωμένο, είχα κι έναν ελαφρύ πονοκέφαλο, κι έτσι άρχισα να νιώθω μια αντίσταση μέσα μου. Ένιωθα πως αυτό το καθήκον με κούραζε και ψυχικά και σωματικά, και πως δεν ήταν καθόλου εύκολο να το κάνω καλά! Σκέφτηκα πως παλιά, που απλώς πότιζα ανθρώπους στην εκκλησία και δεν ήμουν υπεύθυνη για το έργο, δεν είχα τόσες έγνοιες και είχα τον ελεύθερο χρόνο μου· ήταν σχετικά πιο χαλαρά. Τώρα, όμως, ήμουν υπεύθυνη για το έργο του ποτίσματος σε τόσο πολλές εκκλησίες, και ήταν πολύ πιο αγχωτικό και κουραστικό από πριν. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο καταπιεσμένη ένιωθα. Δεν ήθελα πια να κάνω αυτό το καθήκον, και ήθελα να ξαναγίνω απλή ποτίστρια. Άρχισα να σκέφτομαι να παραιτηθώ. Έκανα τους υπολογισμούς μου: «Δεν κάνω αυτό το καθήκον για πολύ καιρό. Όταν παραιτηθώ, μπορώ να πω ότι το επίπεδό μου είναι χαμηλό και δεν μπορώ να κάνω το έργο. Επειδή δεν έχω αναλάβει πολλή δουλειά, θα είναι εύκολο να την παραδώσω. Αν αναλάβω όλο το έργο, θα μου είναι πιο δύσκολο να υποβάλω παραίτηση». Έτσι, η επιμέλειά μου στο καθήκον άρχισε να φθίνει: καθυστερούσα να παρακολουθήσω την πρόοδο του ποτίσματος των νεοφώτιστων, και σκόπιμα χρονοτριβούσα και παρέτεινα τα πράγματα, ώστε οι επικεφαλής να πιστέψουν ότι ήμουν αναποτελεσματική και ακατάλληλη για το καθήκον. Έτσι, θα ενέκριναν την παραίτησή μου. Εκείνη την εποχή, η Τσεν Λου παρακολουθούσε και το έργο κάποιων άλλων εκκλησιών, οπότε ο Λι Γιανγκ κι εγώ έπρεπε να εξοικειωθούμε γρήγορα με την κατάσταση, για να αναλάβουμε τις ευθύνες της. Ωστόσο, όταν η Τσεν Λου μάς μιλούσε για την κατάσταση σε αυτές τις εκκλησίες, φοβόμουν ότι αν την κατανοούσα και μου ανέθεταν την ευθύνη του έργου, θα μου ήταν πιο δύσκολο να παραιτηθώ. Γι’ αυτό, έκανα ότι ήμουν απασχολημένη ως δικαιολογία για να μην εξοικειωθώ με το έργο. Μερικές φορές, ένιωθα λίγες τύψεις και σκεφτόμουν: «Θα έπρεπε να αναλάβω αυτές τις εργασίες το συντομότερο δυνατό. Δεν βιάζομαι να τις αναλάβω επειδή θέλω να γλιτώσω τον κόπο και την εξάντληση. Έτσι δεν προστατεύω το έργο της εκκλησίας!» Αλλά μετά σκεφτόμουν: «Αν εξοικειωθώ με αυτές τις εργασίες, δεν θα μπορώ να φύγω και η σάρκα μου θα υποφέρει. Εξάλλου, αν δεν τις αναλάβω εγώ, θα τις αναλάβει ο Λι Γιανγκ. Άλλωστε, και η Τσεν Λου εξακολουθεί να εργάζεται με μερική απασχόληση, οπότε κάποιος θα τις κάνει κι αυτές τις εργασίες». Με αυτήν τη σκέψη, οι τύψεις μου έφυγαν. Αργότερα, δεν ήθελα καν να συμμετέχω όταν ο Λι Γιανγκ και η Τσεν Λου συζητούσαν για το έργο. Έμοιαζα με παρείσακτη. Παρόλο που ήξερα ότι το έργο του ποτίσματος επηρεαζόταν, δεν προσπαθούσα να βρω λύσεις· το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς να φύγω το συντομότερο. Επειδή καθυστερούσα να κατανοήσω την κατάσταση αυτών των εκκλησιών, όλο το βάρος έπεσε στους ώμους του Λι Γιανγκ. Ο Λι Γιανγκ δεν μπορούσε να τα φροντίσει όλα μόνος του και αναστέναζε όλη μέρα υπό τρομερή πίεση. Μόνο όταν είδα την κακή του κατάσταση, ένιωσα άσχημα. Σκέφτηκα: «Η κακή κατάσταση του Λι Γιανγκ οφείλεται σ’ εμένα. Αν μπορούσα να σηκώσω το βάρος και να έχω λίγο αίσθημα ευθύνης, δεν θα είχε τόση δουλειά μόνος του, και τα αποτελέσματα του έργου θα βελτιώνονταν. Τώρα τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος δεν είναι καλά, και όλο και περισσότεροι νεοφώτιστοι δεν παρακολουθούν τακτικά τις συναθροίσεις. Οι νεοφώτιστοι με επίπεδο δεν λαμβάνουν έγκαιρα πότισμα και καλλιέργεια, με αποτέλεσμα η ζωή-είσοδός τους να ζημιώνεται. Όλο αυτό το κακό το έκανα εγώ!»

Τότε, άρχισα να κάνω αυτοκριτική: Γιατί αντιστεκόμουν τόσο πολύ σε αυτό το καθήκον; Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού που εκθέτουν πως οι άνθρωποι, όταν κάνουν το καθήκον τους, επιλέγουν συνεχώς εύκολο έργο και αποφεύγουν τις δυσκολίες, και τα έψαξα για να τα διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Οι άνθρωποι, όταν κάνουν ένα καθήκον, πάντα επιλέγουν τις ελαφριές εργασίες, τις εργασίες που δεν είναι κουραστικές και που δεν απαιτούν έκθεση σε αντίξοες καιρικές συνθήκες. Αυτό σημαίνει ότι επιλέγουν εύκολες εργασίες και αποφεύγουν τις δύσκολες, και είναι μια εκδήλωση του ότι λαχταρούν τις ανέσεις της σάρκας. Τι άλλο; (Το να παραπονιέται κάποιος συνεχώς όταν το καθήκον του είναι λίγο δύσκολο ή λίγο κουραστικό κι όταν αυτό απαιτεί να πληρώσει ένα τίμημα.) (Το ν’ ασχολείται κάποιος με το φαγητό και τα ρούχα, καθώς και με τις απολαύσεις της σάρκας.) Όλες αυτές είναι εκδηλώσεις της λαχτάρας για τις ανέσεις της σάρκας. Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει ότι μια εργασία είναι πολύ κοπιαστική ή ριψοκίνδυνη, τη φορτώνει σε κάποιον άλλον· ο ίδιος κάνει μόνο χαλαρό έργο και βρίσκει δικαιολογίες, λέγοντας ότι έχει χαμηλό επίπεδο, ότι δεν έχει εργασιακή ικανότητα και ότι δεν μπορεί να επωμιστεί αυτήν την εργασία, όταν στην πραγματικότητα όλα αυτά οφείλονται στο γεγονός ότι λαχταρά τις ανέσεις της σάρκας. […] Όση δουλειά κι αν απαιτεί το έργο της εκκλησίας ή τα καθήκοντά τους, η ρουτίνα κι η συνήθης κατάσταση της ζωής τους δεν διαταράσσεται ποτέ. Όσον αφορά οποιαδήποτε μικρολεπτομέρεια της σαρκικής τους ζωής, δεν είναι ποτέ απρόσεκτοι, κανονίζουν αυτά τα πράγματα τέλεια και αντιμετωπίζουν αυτήν την πτυχή με πολλή αυστηρότητα και σοβαρότητα. Όσον αφορά, όμως, το έργο του οίκου του Θεού, όσο σπουδαίο κι αν είναι το θέμα, ακόμη κι αν αφορά την ασφάλεια των αδελφών, το αντιμετωπίζουν απρόσεκτα. Δεν ενδιαφέρονται καν για τα θέματα εκείνα που αφορούν την ανάθεση από τον Θεό ή το καθήκον που θα πρέπει να κάνουν. Δεν αναλαμβάνουν καμία απολύτως ευθύνη. Έτσι ενδίδουν στις ανέσεις της σάρκας, σωστά; Είναι οι άνθρωποι που ενδίδουν στις ανέσεις της σάρκας κατάλληλοι να κάνουν ένα καθήκον; Μόλις κάποιος αναφέρει το θέμα της εκτέλεσης του καθήκοντός τους, μόλις συζητήσει για το να πληρώσουν τίμημα και να υποστούν ταλαιπωρία, κουνούν αδιάκοπα το κεφάλι τους αρνητικά. Έχουν πάρα πολλές δυσκολίες, είναι γεμάτοι παράπονα και είναι μέσα στην αρνητικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άχρηστοι, δεν έχουν τα προσόντα για να κάνουν τα καθήκοντά τους και θα πρέπει να αποκλείονται» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (2)]. Όταν διάβασα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού, γέμισα τύψεις. Ο Θεός εξέθετε ακριβώς την κατάστασή μου. Στο καθήκον μου, πάντα διάλεγα την εύκολη δουλειά και, μόλις το έργο γινόταν κοπιαστικό, ήθελα να το φορτώσω σε άλλους, ενώ εγώ έκανα την εύκολη δουλειά. Έβρισκα μάλιστα δικαιολογίες, δηλαδή ότι είχα χαμηλό επίπεδο, ενώ στην πραγματικότητα ήθελα απλώς να ενδώσω στις ανέσεις. Τέτοιοι άνθρωποι δεν υποτάσσονται ούτε έχουν φόβο Θεού, και μπορεί να εγκαταλείψουν το καθήκον τους ανά πάσα στιγμή για να ενδώσουν στις ανέσεις. Δεν αξίζουν να κάνουν καθήκοντα, και θα έπρεπε να αποκλειστούν. Αναλογίστηκα όλα όσα είχα κάνει στα καθήκοντά μου. Αφότου οι επικεφαλής κανόνισαν να γίνω επόπτρια, μόλις συνειδητοποίησα ότι ήμουν υπεύθυνη για πολλές εκκλησίες, με μεγάλο φόρτο εργασίας, απασχολημένη κάθε μέρα, μερικές φορές έπρεπε να ξενυχτάω, και το καθήκον με εξαντλούσε πολύ ψυχικά και σωματικά, σκέφτηκα ότι ήταν πολύ κοπιαστικό και κουραστικό να το κάνω αυτό κάθε μέρα, και σκέφτηκα να παραιτηθώ για την άνεση της σάρκας μου. Γνώριζα καλά ότι αυτό το καθήκον ήταν εξαιρετικά σημαντικό και ότι έπρεπε να αναλάβω το έργο το συντομότερο, αλλά φοβόμουν ότι αν αναλάμβανα πάρα πολύ έργο, δεν θα μπορούσα να φύγω. Γι’ αυτό, σκόπιμα χρονοτριβούσα και ήμουν επιπόλαιη, προσπαθώντας να δείξω στους επικεφαλής ότι το επίπεδό μου ήταν χαμηλό και δεν ήμουν αντάξια της δουλειάς, ώστε να με αφήσουν να παραιτηθώ. Όταν η Τσεν Λου μάς βοηθούσε να εξοικειωθούμε με το έργο, σκόπιμα προσποιήθηκα ότι ήμουν πολύ απασχολημένη για να μη συμμετάσχω. Δεν έλαβα καθόλου υπόψη το έργο της εκκλησίας και, ως αποτέλεσμα, όλο το έργο έπεσε πάνω στον Λι Γιανγκ, με αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση και σε κακή κατάσταση. Τα προβλήματα στο έργο πλήθαιναν και τα αποτελέσματα του ποτίσματος των νεοφώτιστων δεν ήταν καλά. Όλη αυτή η ζημιά στο έργο της εκκλησίας προκλήθηκε επειδή ενέδωσα στην άνεση και διάλεγα εύκολες εργασίες, ενώ απέφευγα τις δύσκολες. Η απαλλαγή των δύο προηγούμενων εποπτών είχε ήδη καθυστερήσει το έργο του ποτίσματος Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή, η εκκλησία μού ανέθεσε αυτό το καθήκον, πράγμα που ήταν εξύψωση από τον Θεό, για να μπορέσω να λάβω υπόψη τις προθέσεις Του, να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας, και να κατανοήσω περισσότερες αλήθειες κάνοντας το καθήκον μου. Ωστόσο, δεν είχα καθόλου συνείδηση. Μόλις το έργο αυξήθηκε και η σάρκα μου έχασε την άνεσή της, ένιωσα αντίσταση, και χρησιμοποιούσα συνεχώς δόλια μέσα για να ξεφύγω και να εγκαταλείψω την ανάθεσή μου για ένα ευκολότερο καθήκον. Είδα το έργο να καθυστερεί, αλλά δεν το προστάτεψα. Ήμουν τόσο δόλια, μοχθηρή και ποταπή! Στην πραγματικότητα, δεν ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω το έργο. Το πρόβλημα ήταν ότι η φύση μου ήταν πολύ εγωιστική και δεν έκανα όσα μπορούσα· δεν έδειξα καμία απολύτως αφοσίωση στον Θεό, και ήμουν άχρηστη την κρίσιμη στιγμή. Ήμουν πραγματικά ένα τίποτα, ανάξια να κάνω καθήκοντα! Όταν το κατάλαβα αυτό, η καρδιά μου γέμισε τύψεις και πόνο, και προσευχήθηκα στον Θεό να με οδηγήσει να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα και να υποταχθώ, και να μην είμαι πλέον επιλεκτική στο καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και απέκτησα κάποια κατανόηση του προβλήματός μου. Ο Θεός λέει: «Ποια είναι, λοιπόν, η οπτική της διεφθαρμένης ανθρωπότητας για τη ζωή; Μπορεί να ειπωθεί πως είναι η εξής: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Όλοι οι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους· για να το θέσω ανοιχτά, ζουν για τη σάρκα. Ζουν μονάχα για να ταΐσουν τον εαυτό τους. Σε τι διαφέρει αυτή η ύπαρξη από εκείνη των ζώων; Το να ζει κανείς έτσι δεν έχει καμία απολύτως αξία, πόσο μάλλον κάποιο νόημα. Η οπτική για τη ζωή σχετίζεται με εκείνα στα οποία στηρίζεσαι για να ζήσεις στον κόσμο, μ’ εκείνα για τα οποία ζεις και με το πώς ζεις —και όλα αυτά τα πράγματα έχουν να κάνουν με την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Μέσω της ανάλυσης της φύσης των ανθρώπων, θα δεις πως όλοι οι άνθρωποι αντιστέκονται στον Θεό. Είναι όλοι δαίμονες και δεν υπάρχει κανένας που είναι στ’ αλήθεια καλός. Μόνο μέσω της ανάλυσης της φύσης των ανθρώπων μπορείς να γνωρίσεις πραγματικά τη διαφθορά και την ουσία του ανθρώπου, και να καταλάβεις σε τι ανήκουν πραγματικά οι άνθρωποι, τι πραγματικά στερούνται οι άνθρωποι, με τι πρέπει να εφοδιαστούν και πώς πρέπει να βιώνουν μια ανθρώπινη ομοιότητα. Δεν είναι εύκολο να αναλύσει κανείς αληθινά τη φύση των ανθρώπων και δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει χωρίς να βιώσει τα λόγια του Θεού ή χωρίς να έχει αληθινές εμπειρίες» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Τι θα πρέπει να γνωρίζει κανείς για τη μεταμόρφωση της διάθεσης). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι σατανικοί κανόνες όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «Άδραξε τη μέρα για ευχαρίστηση, γιατί η ζωή είναι μικρή» και «Απόλαυσε κρασί και μουσική, πόσο χρόνο προσφέρει πραγματικά η ζωή;» είχαν ριζώσει μέσα μου και είχαν γίνει φύση μου. Εφόσον με έλεγχαν αυτές οι σκέψεις και ιδέες, είχα ως αρχή μου το προσωπικό συμφέρον σε ό,τι έκανα, και με ένοιαζε μόνο κατά πόσο η σάρκα μου απολάμβανε άνεση ή όχι. Πίστευα ότι ήταν ευλογία να μην υποφέρει η σάρκα μου. Έκανα οτιδήποτε ήταν ωφέλιμο για τη σάρκα μου και απέφευγα οτιδήποτε δεν ήταν· δεν φερόμουν ποτέ άσχημα στον εαυτό μου. Όταν η ευθύνη για το έργο του ποτίσματος απαιτούσε από τη σάρκα μου να υποφέρει, δεν μου άρεσε να εξαντλούμαι και ν’ ανησυχώ, και ήθελα ένα ελαφρύτερο καθήκον. Γνώριζα καλά ότι το έργο του ποτίσματος είχε επηρεαστεί, και ότι θα έπρεπε να είχα εξοικειωθεί με το έργο το συντομότερο και να είχα επωμιστεί τα καθήκοντα, αλλά ανησυχούσα ότι αν τα αναλάμβανα, θα ήταν δύσκολο να παραιτηθώ. Έτσι, στεκόμουν και παρακολουθούσα το έργο του ποτίσματος να καθυστερεί, σαν να ήμουν μια ξένη που δεν την ένοιαζε. Η εκκλησία μού ανέθεσε αυτό το καθήκον επειδή με εμπιστευόταν, αλλά εγώ σκεφτόμουν συνεχώς πώς να το αποφύγω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επηρεαστούν τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος, και να καθυστερήσει η ανάπτυξη της ζωής των νεοφώτιστων. Έκανα κακό έτσι! Αντιστεκόμουν στον Θεό! Είχα αποδειχθεί εντελώς ανάξια εμπιστοσύνης! Ήμουν απεχθής στον Θεό!

Σκέφτηκα τι είπε ο Θεός. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αυτό στο οποίο ενδίδεις σήμερα είναι το ίδιο πράγμα που καταστρέφει το μέλλον σου, ενώ ο πόνος που υπομένεις σήμερα είναι αυτό ακριβώς που σε προστατεύει. Πρέπει να γνωρίζεις ξεκάθαρα αυτά τα πράγματα, ώστε να αποφύγεις να πέσεις θύμα των πειρασμών από τους οποίους θα σου είναι δύσκολο ν’ απαγκιστρωθείς, και να αποφύγεις να μπεις κατά λάθος στην πυκνή ομίχλη και να μην μπορείς να βρεις ποτέ ξανά τον ήλιο. Όταν διαλυθεί η πυκνή ομίχλη, εσύ θα βρεθείς στην κρίση της μεγάλης ημέρας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου είναι επίσης το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου). Σκέφτηκα επίσης έναν ύμνο των λόγων του Θεού, «Το νόημα τού να απαρνείται κανείς τη σάρκα»: «Η σάρκα του ανθρώπου είναι σαν το φίδι: Η ουσία της είναι να βλάπτει τη ζωή του —και όταν τελικά γίνει τελείως το δικό της, καταστρέφεις την ίδια σου τη ζωή. Η σάρκα είναι του Σατανά. Μέσα της υπάρχουν πάντα εξωφρενικές επιθυμίες· πάντα σκέφτεται μόνη της, και πάντα επιθυμεί την ευκολία και θέλει να ενδίδει στην άνεση. Δεν έχει άγχος και αίσθημα του επείγοντος, απολαμβάνει την αδράνεια και, αν την ικανοποιήσεις μέχρι ενός σημείου, τελικά θα σε καταβροχθίσει. Δηλαδή, αν ικανοποιήσεις τη σάρκα αυτήν τη φορά, θα σου ζητήσει να την ικανοποιήσεις ξανά και την επόμενη φορά. Πάντα έχει εξωφρενικές επιθυμίες και νέες απαιτήσεις και εκμεταλλεύεται ότι ενδίδεις στη σάρκα για να σε κάνει να την αγαπάς ακόμα περισσότερο και να ζεις ανάμεσα στις ανέσεις της —και αν δεν μπορέσεις ποτέ να τη νικήσεις, τελικά θα καταστρέψεις τον εαυτό σου. Το κατά πόσο μπορείς να κερδίσεις τη ζωή ενώπιον του Θεού και ποια θα είναι η απώτερη έκβασή σου εξαρτώνται από το πώς κάνεις πράξη την επανάστασή σου ενάντια στη σάρκα. Ο Θεός σε έχει σώσει και σε έχει επιλέξει και σε έχει προκαθορίσει, ωστόσο αν σήμερα είσαι απρόθυμος να Τον ικανοποιήσεις, είσαι απρόθυμος να κάνεις πράξη την αλήθεια, είσαι απρόθυμος να επαναστατήσεις ενάντια στην ίδια σου τη σάρκα με μια καρδιά που αληθινά αγαπά τον Θεό, τελικά εσύ θα καταστρέψεις τον εαυτό σου κι έτσι θα υπομείνεις ανείπωτο πόνο. Αν πάντοτε ενδίδεις στη σάρκα, ο Σατανάς θα σε καταπιεί σταδιακά ολόκληρο, και θα σε αφήσει χωρίς ζωή ή χωρίς το άγγιγμα του Πνεύματος, μέχρι να έρθει η μέρα που θα είσαι κατασκότεινος μέσα σου. Όταν ζεις στο σκοτάδι, θα έχεις καταληφθεί από τον Σατανά, δεν θα έχεις πλέον τον Θεό στην καρδιά σου και τότε θα αρνηθείς την ύπαρξη του Θεού και θα Τον εγκαταλείψεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι αν κάποιος φροντίζει συνεχώς τη σάρκα και ενδίδει στις σαρκικές ανέσεις, τότε σταδιακά θα τον καταβροχθίσει ο Σατανάς. Στο τέλος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα καταδικαστούν και θα αποκλειστούν από τον Θεό. Συνειδητοποίησα σε τι μεγάλο κίνδυνο βρισκόμουν. Θυμήθηκα την εποχή που πρωτοξεκίνησα αυτό το καθήκον. Είχα ακόμα κάποια προθυμία να λάβω υπόψη τις προθέσεις του Θεού και, όταν ήμουν αρνητική ή επιπόλαιη, ένιωθα τύψεις. Αργότερα, όταν παγιδεύτηκα στη σάρκα, άρχισα να κάνω λάθος εν γνώσει μου. Σκεφτόμουν μόνο πώς να γλιτώσω τη σάρκα μου από τον πόνο και την εξάντληση και ήθελα να παραιτηθώ το συντομότερο για να πάρω άλλο καθήκον. Επίτηδες δούλευα αργά, παριστάνοντας την ανίκανη, από φόβο μήπως δεν μπορούσα πια να παραιτηθώ από το καθήκον, αν έκανα καλά τη δουλειά μου. Τελικά, αυτό προκάλεσε διάφορα προβλήματα στο έργο του ποτίσματος, και η ζωή-είσοδος των νεοφώτιστων ζημιώθηκε σοβαρά. Παρόλο που η σάρκα μου ήταν ικανοποιημένη, την κρίσιμη στιγμή που η εκκλησία χρειαζόταν επειγόντως ανθρώπους για το έργο, δεν έλαβα υπόψη την πρόθεση του Θεού και δεν έκανα τα καθήκοντα που όφειλα. Αντίθετα, σκεφτόμουν μόνο να το σκάσω, αφήνοντας πίσω μου παραβάσεις. Με το να φέρομαι έτσι στο καθήκον μου, πρόδωσα τον Θεό. Σκέφτηκα τι είπε ο Θεός: «Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Κάνοντάς το αυτό, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Συνειδητοποίησα ότι το να φέρεται κανείς στο καθήκον του με επιπόλαιο και απρόσεκτο τρόπο, προκαλεί ζημιά στο έργο της εκκλησίας. Αυτή είναι σοβαρή προδοσία του Θεού, και αυτό που ο Θεός μισεί περισσότερο. Στο τέλος, σίγουρα θα καταδικαστείς και θα αποκλειστείς. Με έπιασε φόβος, και τελικά είδα καθαρά ότι η επιδίωξη της σαρκικής άνεσης ήταν συμφορά, όχι ευλογία, και ότι η φροντίδα της σάρκας μπορούσε πραγματικά να μου κοστίσει τη ζωή. Αν συνέχιζα να προσκολλώμαι τυφλά στην εμμονή μου και να επιδιώκω τις σαρκικές ανέσεις, τότε, θα κατέστρεφε κι εμένα ο Θεός, όπως τον Σατανά! Δεν μπορούσα πλέον να ζω με σατανικά δηλητήρια. Έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα και να ασκηθώ σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού για να κάνω καλά το καθήκον μου.

Σκέφτηκα τη στάση του Νώε απέναντι στα καθήκοντά του, και έψαξα τα λόγια του Θεού για να τα διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Ολόκληρη η διαδικασία κατασκευής της κιβωτού ήταν γεμάτη δυσκολίες. Για την ώρα, ας βάλουμε στην άκρη το πώς τα έβγαλε πέρα ο Νώε με τους σφοδρούς ανέμους, τον καυτό ήλιο και τη βροχή που τον μαστίγωνε, με την εξαντλητική ζέστη και το δριμύ ψύχος, και με την εναλλαγή των τεσσάρων εποχών, χρόνο με τον χρόνο. Ας μιλήσουμε πρώτα για το πόσο κολοσσιαίο εγχείρημα ήταν η κατασκευή της κιβωτού, για το γεγονός ότι ετοίμασε τα διάφορα υλικά, και για τις ατέλειωτες δυσκολίες που αντιμετώπισε όσο κατασκεύαζε την κιβωτό. […] Αντιμέτωπος με κάθε είδους δυσκολίες, δύσκολες καταστάσεις και προκλήσεις, ο Νώε δεν υποχώρησε. Όταν κάποιες από τις πιο δύσκολες μηχανολογικές εργασίες του συχνά αποτύγχαναν και παρουσίαζαν ζημιές, παρόλο που ο Νώε ένιωθε στην καρδιά του ταραγμένος και ανήσυχος, όταν σκεφτόταν τα λόγια του Θεού, όταν θυμόταν κάθε λέξη που του πρόσταζε ο Θεός και την ανύψωσή του από τον Θεό, τότε συχνά ένιωθε ότι είχε μεγάλο κίνητρο: “Δεν μπορώ να παραιτηθώ, δεν μπορώ να απορρίψω αυτό που διέταξε ο Θεός και που μου εμπιστεύτηκε να κάνω· αυτή είναι η αποστολή από τον Θεό, και εφόσον την αποδέχτηκα, εφόσον άκουσα τα λόγια που είπε ο Θεός και τη φωνή του Θεού, και εφόσον την αποδέχτηκα αυτή από τον Θεό, τότε θα πρέπει να υποταχθώ απόλυτα· αυτό θα πρέπει να επιτύχει ένας άνθρωπος”. Έτσι, όποιες δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζε, όποια κοροϊδία ή συκοφαντία κι αν συναντούσε, όσο κι αν καταπονούνταν το σώμα του, όσο κουρασμένο κι αν ήταν, δεν απαρνούνταν αυτό που του είχε εμπιστευτεί ο Θεός και είχε διαρκώς στο μυαλό του κάθε λέξη από όσα είχε πει και είχε διατάξει ο Θεός. Όσο κι αν άλλαζε το περιβάλλον του, όσο μεγάλες δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζε, είχε πίστη ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα συνεχιζόταν για πάντα, ότι μόνο τα λόγια του Θεού δεν θα παρέρχονταν ποτέ και ότι σίγουρα θα γινόταν μόνο αυτό που είχε διατάξει ο Θεός να γίνει. Ο Νώε είχε μέσα του την αληθινή πίστη στον Θεό και την υπακοή που όφειλε να έχει, και συνέχισε να κατασκευάζει την κιβωτό που του είχε ζητήσει ο Θεός να κατασκευάσει. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, ο Νώε γερνούσε, αλλά η πίστη του δεν εξασθενούσε, και δεν υπήρχε καμία αλλαγή στη στάση του και στην αποφασιστικότητά του να ολοκληρώσει την αποστολή από τον Θεό. Παρόλο που υπήρχαν στιγμές που αισθανόταν το σώμα του κουρασμένο και εξουθενωμένο, που αρρώσταινε και ένιωθε αδύναμη την καρδιά του, δεν μειώθηκε η αποφασιστικότητα και η επιμονή του προς την ολοκλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό και την υποταγή στα λόγια του Θεού. Κατά τη διάρκεια των ετών που ο Νώε κατασκεύαζε την κιβωτό, ασκούταν στο να ακούει και να υποτάσσεται στα λόγια που είχε πει ο Θεός, κι επίσης ασκούταν σε μία σημαντική αλήθεια του ότι ένα δημιούργημα και ένας συνηθισμένος άνθρωπος πρέπει να ολοκληρώσει την ανάθεση από τον Θεό» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Παράρτημα τρίτο: Πώς ο Νώε και ο Αβραάμ υπάκουσαν στα λόγια του Θεού και υποτάχθηκαν σ’ Αυτόν (Μέρος δεύτερο)]. Αφού διάβασα αυτό το χωρίο, με κυρίευσε η ντροπή. Όταν ο Θεός ζήτησε από τον Νώε να κατασκευάσει την κιβωτό, ο Νώε ήξερε πόσο δύσκολο θα ήταν, και ήξερε, επίσης, ότι η κατασκευή της κιβωτού θα απαιτούσε πολλή σκληρή δουλειά και την καταβολή μεγάλου τιμήματος. Ωστόσο, όσο μεγάλες κι αν ήταν οι δυσκολίες, ο Νώε ήταν σε θέση να αποδεχτεί την ανάθεση από τον Θεό χωρίς να κάνει δικές του επιλογές. Δεν έλαβε υπόψη τα δικά του συμφέροντα και υποτάχθηκε ειλικρινά στον Θεό, αποδέχτηκε την ανάθεση από τον Θεό και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να κατασκευάσει την κιβωτό σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αφού επέμεινε για εκατόν είκοσι χρόνια, τελικά ολοκλήρωσε την κιβωτό. Ο Νώε αποδέχτηκε την ανάθεση από τον Θεό χωρίς συμβιβασμούς, και ήταν αφοσιωμένος και υποτακτικός. Είχε εξαιρετική ανθρώπινη φύση. Αυτό είναι το είδος του ανθρώπου που ο Θεός εγκρίνει. Σε σύγκριση με τον Νώε, εγώ πραγματικά δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση. Αν δεν μπορούσα να αντέξω αυτές τις μικρές δυσκολίες τώρα, και ήθελα να πάρω ευκολότερο καθήκον, τότε πραγματικά δεν ήμουν άξια ούτε καν να αποκαλούμαι άνθρωπος.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Το να τρως και να πίνεις από τα λόγια του Θεού, το να κάνεις πράξη την προσευχή, το να αποδέχεσαι το φορτίο του Θεού και το να αποδέχεσαι τις εργασίες που Εκείνος σου εμπιστεύεται —όλα αυτά γίνονται έτσι ώστε να έχεις ένα μονοπάτι μπροστά σου. Όσο μεγαλύτερο φορτίο έχεις για την ανάθεση απ’ τον Θεό, τόσο πιο εύκολο θα είναι να τελειωθείς από Αυτόν. Κάποιοι είναι απρόθυμοι να συνεργαστούν με τους άλλους κατά την υπηρεσία τους στον Θεό, ακόμα και όταν έχουν κληθεί· πρόκειται για ανθρώπους οκνηρούς που εποφθαλμιούν τις ανέσεις. Όσο περισσότερο σου ζητείται να συνεργαστείς με τους άλλους για να υπηρετήσεις, τόσο περισσότερη εμπειρία θα αποκτήσεις. Λόγω του ότι έχεις περισσότερα φορτία και εμπειρίες, θα αποκτήσεις περισσότερες ευκαιρίες να τελειωθείς. Ως εκ τούτου, αν μπορείς να υπηρετείς τον Θεό με ειλικρίνεια, τότε θα νοιάζεσαι για το φορτίο του Θεού· κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα έχεις περισσότερες ευκαιρίες να τελειωθείς από τον Θεό. Τέτοιου είδους άνθρωποι τελειώνονται αυτήν τη στιγμή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού προκειμένου να επιτύχεις την τελείωση). Ο Θεός μού έδωσε χάρη και την ευκαιρία να εκπαιδευτώ για να κάνω το καθήκον μου, ώστε να λάβω υπόψη τις προθέσεις Του, και τελικά να αποκτήσω την αλήθεια και να οδηγηθώ στην τελείωση. Έπρεπε να το εκτιμήσω! Παρόλο που η διαχείριση του έργου του ποτίσματος είναι απαιτητική και κουραστική, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να αποκτήσω την αλήθεια και να οδηγηθώ στην τελείωση από τον Θεό. Για παράδειγμα, κατά τη διαδικασία του ποτίσματος των νεοφώτιστων, είχαν κάποιες δυσκολίες που δεν μπορούσα να διακρίνω ή να επιλύσω. Αυτό με ανάγκασε να αναζητήσω και να συλλογιστώ την αλήθεια σε αυτό το θέμα. Μέσω της αναζήτησης, κατανόησα κάποιες αλήθειες για τα οράματα και, στη συνέχεια, όταν αντιμετώπισα ξανά παρόμοια προβλήματα, ήμουν πιο ικανή να τα διακρίνω, και συνειδητοποίησα πώς να επιλύω τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Είδα ότι το να κάνω αυτό το καθήκον είναι ωφέλιμο για την κατανόηση της αλήθειας και τη ζωή-είσοδό μου. Παρόλο που τα καθήκοντα που έκανα πριν ήταν πιο χαλαρά και άνετα, μου παρουσιάζονταν λιγότερα προβλήματα, υπήρχαν λιγότερες ευκαιρίες να αναζητήσω την αλήθεια και η πνευματική μου πρόοδος ήταν αργή. Τώρα επιτέλους βίωσα γιατί ο Θεός θέλει οι άνθρωποι να επαναστατούν ενάντια στη σάρκα τους και να σηκώνουν μεγαλύτερο βάρος· υπάρχει τόση αγάπη του Θεού μέσα σε αυτό. Όταν άλλαξα τη νοοτροπία μου, δεν ένιωθα ότι υπέφερα, παρόλο που το καθήκον μου ήταν λίγο πιο πολυάσχολο, και ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ και να αποδεχτώ αυτό το καθήκον από τα βάθη της καρδιάς μου. Επίσης, ανέλαβα ενεργά την πρωτοβουλία να εξοικειωθώ με το έργο, και να ρωτάω την Τσεν Λου για οτιδήποτε δεν μπορούσα να κάνω. Δεν τολμούσα να χάσω άλλο χρόνο, γιατί φοβόμουν ότι αν η Τσεν Λου πήγαινε να κάνει άλλα καθήκοντα πριν κατανοήσω τι συνέβαινε στις εκκλησίες, θα καθυστερούσε το έργο. Αργότερα, ο Λι Γιανγκ κι εγώ συνεργαστήκαμε για να παρακολουθήσουμε το έργο έγκαιρα, και τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος ήταν καλύτερα από πριν. Οι νεοφώτιστοι μπορούσαν να παρακολουθούν ενεργά τις συναθροίσεις και ήθελαν να κάνουν καθήκοντα και να κηρύττουν το ευαγγέλιο· η καρδιά μου ένιωσε πολύ πιο ήρεμη.

Μετά από λίγο καιρό, είχαμε εξοικειωθεί με το έργο, και οι επικεφαλής ζήτησαν από εμένα και τον Λι Γιανγκ να μοιράσουμε το έργο μας, κι ο καθένας μας να είναι υπεύθυνος για μερικές εκκλησίες. Έτσι, θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε το έργο πιο διεξοδικά. Αφού μοιράσαμε το έργο μας, παρατήρησα ότι τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος στις εκκλησίες για τις οποίες ήμουν υπεύθυνη δεν ήταν καλά. Υπήρχαν πολλοί νεοφώτιστοι που δεν συναθροίζονταν τακτικά και υπήρχε έλλειψη ποτιστών. Οι εκκλησίες για τις οποίες ήταν υπεύθυνος ο Λι Γιανγκ ήταν καλύτερες και είχαν πολλούς ποτιστές, οπότε το καθήκον του ήταν λίγο ευκολότερο. Όταν είδα την κατάσταση των εκκλησιών αφού μοιράσαμε το έργο μας, δεν ήθελα να αναλάβω αυτές τις εκκλησίες, γιατί μόλις το έκανα, θα ήμουν ακόμα πιο απασχολημένη και κουρασμένη από πριν. Ωστόσο, όταν σκέφτηκα πως ο Λι Γιανγκ ήταν πιο εξοικειωμένος με τις εκκλησίες του, και πως ο διαχωρισμός των εργασιών με αυτόν τον τρόπο διευκόλυνε την παρακολούθηση του έργου, υποτάχθηκα. Αργότερα, όλο και περισσότεροι νεοφώτιστοι έρχονταν αφού άκουγαν το ευαγγέλιο, οι οποίοι χρειάζονταν επειγόντως πότισμα, αλλά οι εκκλησίες για τις οποίες ήμουν υπεύθυνη δεν είχαν ποτιστές. Έπρεπε να αφιερώσω πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια στο έργο μου από ό,τι συνήθως και, όταν είδα ότι ο Λι Γιανγκ ήταν λιγότερο απασχολημένος, μετάνιωσα που μοιράστηκα το έργο μαζί του. Τότε συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, και με απασχολούσε η σάρκα. Σκέφτηκα πώς είχα ήδη αφήσει πίσω μου μια παράβαση, επειδή φρόντιζα τη σάρκα μου και εμπόδιζα το έργο της εκκλησίας. Δεν μπορούσα να προδώσω ξανά τον Θεό και να πληγώσω την καρδιά Του όπως είχα κάνει στο παρελθόν. Όσο δύσκολο ή κουραστικό κι αν ήταν, έπρεπε να επιμείνω. Μόλις διόρθωσα τις προθέσεις μου, είχα την πίστη να στρωθώ στη δουλειά. Στη συνέχεια, τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος ήταν λίγο καλύτερα από ό,τι συνήθως, και το έργο δεν καθυστέρησε. Βίωσα πραγματικά ότι αν έχει κανείς τη σωστή πρόθεση όταν κάνει το καθήκον του και εργάζεται με όλες του τις δυνάμεις, χωρίς να τον απασχολεί η σάρκα, τότε θα έχει την καθοδήγηση και την ευλογία του Θεού, και η καρδιά του θα νιώθει ήρεμη και γαλήνια. Δόξα τω Θεώ!