Από της Κάθλιν, Ιταλία

Γεννήθηκα στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και, καθώς μεγάλωνα, έβλεπα τηλεοπτικές σειρές φανατικά. Όποτε έβλεπα την πρωταγωνίστρια με το λευκό νυφικό να περπατάει στον διάδρομο της εκκλησίας με τον άντρα που αγαπούσε, και τον άντρα να της λέει: «Θα σε προστατεύω για την υπόλοιπη ζωή σου και θα σε κάνω ευτυχισμένη», ζήλευα πολύ. Ήμουν πεπεισμένη ότι αν είσαι με αυτόν που αγαπάς, έχεις ένα χαριτωμένο παιδί, και έχεις μια αρμονική οικογένεια, ζεις πανευτυχής. Όταν μεγάλωσα, γνώρισα έναν νεαρό άντρα που ήταν ώριμος και σταθερός. Ήταν ιδιαίτερα περιποιητικός μαζί μου, ανεχόταν τις ιδιοτροπίες μου, και έκανε πάντα ρομαντικά πράγματα για μένα, όπως το να μου αγοράζει δωράκια. Υποσχέθηκε ότι θα μου φερόταν πάντα καλά και δεν θα με αδικούσε καθόλου. Αν και η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή και οι γονείς μου ήταν κάθετα αντίθετοι στον γάμο μας, τον παντρεύτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αφού παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε έναν χαριτωμένο γιο, και ο σύζυγός μου εξακολουθούσε να είναι το ίδιο περιποιητικός. Φρόντιζε για όλα τα οικογενειακά μας ζητήματα, μικρά και μεγάλα, οπότε εγώ δεν χρειαζόταν να ανησυχώ σχεδόν για τίποτα. Έμενα σπίτι για να προσέχω το παιδί μας και να κάνω τις δουλειές του σπιτιού, του ετοίμαζα νόστιμα γεύματα κάθε μέρα πριν γυρίσει σπίτι κι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να είμαι καλή σύζυγος. Αυτή η έγγαμη ζωή με έκανε να νιώθω πολύ ικανοποιημένη και πίστευα ότι ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο.

Όταν το παιδί μας ήταν επτά μηνών, αποδέχτηκα το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, έμαθα τελικά την αιτία της πτώσης της ανθρωπότητας, πώς ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους και πώς ο Θεός εργάζεται βήμα προς βήμα για να σώσει τους ανθρώπους. Κατάλαβα πολλές αλήθειες που δεν καταλάβαινα πριν. Θεωρούσα ότι η πίστη στον Θεό ήταν κάτι υπέροχο, και ήλπιζα ότι ο σύζυγός μου θα πίστευε στον Θεό μαζί μου. Προς έκπληξή μου, όμως, όταν ο σύζυγός μου έμαθε ότι πίστευα στον Θεό, έγινε έξω φρενών. Μου απαγόρευσε κατηγορηματικά να πιστεύω, και απαίτησε μάλιστα να μάθει ποιος μου είχε κηρύξει το ευαγγέλιο, και διακήρυσσε ότι θα εκδικούνταν αυτό το άτομο. Όταν είδα τη στάση του συζύγου μου, ράγισε η καρδιά μου. Φοβόμουν ότι θα μάλωνε μαζί μου κάθε μέρα εξαιτίας της πίστης μου, ότι η σχέση μας θα καταστρεφόταν και ότι θα χωρίζαμε. Ένιωθα λίγο αδύναμη και δεν είχα πια τόσο μεγάλο ζήλο στην πίστη μου. Λίγες μέρες αργότερα, μια αδελφή έμαθε για την κατάστασή μου και μου διάβασε ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων. Πίσω από κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός σ’ εσάς είναι το στοίχημα του Σατανά με τον Θεό —πίσω απ’ αυτό υπάρχει μια μάχη. […] Όταν ο Θεός και ο Σατανάς μάχονται στο πνευματικό βασίλειο, πώς πρέπει να ικανοποιήσεις τον Θεό και πώς πρέπει να είσαι σταθερός στη μαρτυρία σου σ’ Εκείνον; Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι όλα όσα σου συμβαίνουν είναι μια μεγάλη δοκιμασία και η στιγμή που ο Θεός σε χρειάζεται για να καταθέσεις μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Η αδελφή συναναστράφηκε μαζί μου, λέγοντας: «Ο σύζυγός σου εμποδίζει την πίστη σου στον Θεό, αλλά πίσω απ’ αυτό κρύβεται στην πραγματικότητα η αναστάτωση του Σατανά. Μόλις αποδέχτηκες το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες και θέλεις να επιδιώξεις την αλήθεια για να σωθείς. Ο Σατανάς δεν θέλει οι άνθρωποι να ακολουθούν τον Θεό, γι’ αυτό χρησιμοποιεί τον σύζυγό σου για να σε εμποδίσει και να σε καταδιώξει, ώστε να σε κάνει να εγκαταλείψεις την πίστη σου. Αυτή είναι η δολοπλοκία του Σατανά! Κοίτα, στην αρχή, ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα. Ζούσαν στον Κήπο της Εδέμ με την παρουσία και τη φροντίδα του Θεού, και ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Ο Σατανάς ήθελε να αρπάξει τον άνθρωπο από τα χέρια του Θεού, γι’ αυτό χρησιμοποίησε ψέματα για να εξαπατήσει και να βάλει σε πειρασμό την Εύα, ώστε να φάει τον καρπό από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Ο Αδάμ και η Εύα, επειδή δεν είχαν διάκριση, αμφισβήτησαν και αρνήθηκαν τα λόγια του Θεού. Άκουσαν τον Σατανά, έφαγαν τον καρπό και πρόδωσαν τον Θεό. Ως αποτέλεσμα αυτού, εκδιώχθηκαν από τον Κήπο της Εδέμ και βρέθηκαν υπό την εξουσία του Σατανά, ο οποίος τους ποδοπάτησε και τους βασάνισε. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τον σύζυγό σου για να σε καταδιώξει και να σε εμποδίσει. Πρέπει να διακρίνουμε τη δολοπλοκία του Σατανά και να μείνουμε σταθερές στη μαρτυρία μας για τον Θεό». Μόλις άκουσα τη συναναστροφή της αδελφής, κατάλαβα. Εφόσον ήθελα να πιστεύω στον Θεό και να Τον ακολουθώ, ο Σατανάς θα έκανε τα πάντα για να με εμποδίσει. Προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τον διωγμό του συζύγου μου για να με κάνει να εγκαταλείψω την πίστη μου. Αν ακολουθούσα τον σύζυγό μου και σταματούσα να πιστεύω, θα πρόδιδα τον Θεό. Δεν μπορούσα να πέσω στην παγίδα του Σατανά. Όσο κι αν με καταδίωκε ο σύζυγός μου, δεν μπορούσα να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό. Μετά απ’ αυτό, όποτε έλειπε ο σύζυγός μου από το σπίτι, διάβαζα κρυφά τα λόγια του Θεού και πήγαινα σε συναθροίσεις. Έναν χρόνο αργότερα, εκλέχτηκα διάκονος ποτίσματος. Μέσα από τη συμμετοχή μου σε συναθροίσεις, την ανάγνωση των λόγων του Θεού και τη συναναστροφή των αδελφών για το πώς κατανοούν βιωματικά τα λόγια Του, πείστηκα όλο και περισσότερο ότι η πίστη στον Θεό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή, και έκανα πιο ενεργά το καθήκον μου. Ωστόσο, εξακολουθούσα να περιορίζομαι από τον σύζυγό μου. Μερικές φορές, αν μια συνάθροιση τελείωνε λίγο αργά, είχα άγχος, κι ανησυχούσα ότι ο σύζυγός μου θα θύμωνε και θα μάλωνε μαζί μου όταν θα γύριζε σπίτι και δεν θα με έβλεπε. Έτσι, μόλις τελείωναν οι συναθροίσεις, έτρεχα σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Μόλις έφτανα σπίτι, βιαζόμουν να μαγειρέψω και να τακτοποιήσω τα πάντα στο σπίτι. Για να αποφύγω τυχόν δυσάρεστες καταστάσεις με τον σύζυγό μου, δεν έκανα ποτέ τις πνευματικές μου ασκήσεις όταν ήταν σπίτι. Κάθε φορά, περίμενα να φύγει για να τολμήσω να βγάλω τα βιβλία με τα λόγια του Θεού, και μόλις άκουγα θόρυβο έξω από την πόρτα, τα έκρυβα γρήγορα.

Αργότερα, το έργο της εκκλησίας γινόταν όλο και πιο απαιτητικό, και μερικές φορές γύριζα σπίτι αργά. Μια φορά, μια συνάθροιση τελείωσε αργά, και δεν μπόρεσα να πάρω το παιδί μας από το νηπιαγωγείο στην ώρα του, οπότε η δασκάλα τηλεφώνησε στον σύζυγό μου. Όταν έφτασα σπίτι, με ρώτησε θυμωμένος πού ήμουν. Δεν ήθελα να του πω ψέματα, και ήθελα, επίσης, να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία να του πω τι είχα κερδίσει από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό. Προς έκπληξή μου, όμως, αφού με άκουσε, είπε έξαλλος: «Ο πατέρας σου σου κήρυξε αυτά τα περί Θεού;» καθώς άρχισε να πληκτρολογεί τον αριθμό του πατέρα μου. Ήθελα να κάνω μια σοβαρή συζήτηση μαζί του, αλλά ήταν έξαλλος. Τον ρώτησα: «Ως πιστή στον Θεό, δεν καπνίζω, δεν πίνω, ούτε παίζω ματζόνγκ, και σίγουρα δεν κάνω τίποτα ανάρμοστο. Γιατί μισείς τόσο πολύ την πίστη στον Θεό;» Γέλασε περιφρονητικά και με ρώτησε: «Δεν έμαθες στο σχολείο ότι οι άνθρωποι εξελίχθηκαν από τους πιθήκους; Πώς γίνεται να υπάρχει Θεός; Πού είναι ο Θεός; Αν υπάρχει Θεός, ας με στείλει στον τόπο τώρα!» Με σόκαρα πολύ τα λόγια του συζύγου μου, και έσπευσαν να τον προειδοποιήσω να μη μιλάει τόσο απερίσκεπτα. Εκείνος, όμως, απλώς ξέσπασε σε γέλια και είπε: «Η πίστη σου σε έχει τρελάνει! Πώς γίνεται να υπάρχει Θεός; Μπορείς να καπνίζεις, να πίνεις, να παίζεις ματζόνγκ και να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά δεν μπορείς να πιστεύεις στον Θεό! Θα σε ρωτήσω άλλη μια φορά: Θέλεις τον Θεό ή αυτήν την οικογένεια;» Είπα: «Η πίστη μου στον Θεό είναι ακλόνητη!» Όταν είδε ότι ήμουν αποφασισμένη να πιστεύω στον Θεό, είπε: «Τότε φύγε! Μπορείς να πιστεύεις στον Θεό και να πας στον παράδεισό σου, κι εγώ θα πάω στην κόλασή μου!» Όταν είδα την άγρια έκφρασή του, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτός ήταν ο ίδιος σύζυγος που κάποτε είχε υποσχεθεί να με αγαπάει για όλη μου τη ζωή και να μου προσφέρει μια ζωή γεμάτη ευτυχία. Μισούσε τον Θεό τόσο πολύ· ήταν πέρα για πέρα άθεος. Η καρδιά μου είχε ραγίσει. Κατά βάθος, δεν ήθελα να αποδεχτώ το γεγονός ότι αντιστεκόταν στον Θεό, και δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τον γάμο μας. Παρηγορούσα συνεχώς τον εαυτό μου, και σκεφτόμουν ότι μάλλον τα έλεγε πάνω στον θυμό του και ότι όλα θα πήγαιναν καλά μόλις ηρεμούσε. Έτσι, αποφάσισα να πάω να μείνω στο σπίτι της μαμάς μου για λίγο. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσα, επίσης, να κάνω το καθήκον μου κανονικά. Απροσδόκητα, όμως, λίγες μέρες αργότερα, ο σύζυγός μου έφερε μια παρέα φίλων στο σπίτι της μαμάς μου. Μιλούσαν όλοι μαζί και προσπαθούσαν να με πείσουν να εγκαταλείψω την πίστη μου. Φοβόμουν ότι θα τραβούσαν την προσοχή της επιτροπής της γειτονιάς ή της αστυνομίας, οπότε δεν είχα άλλη επιλογή από το να επιστρέψω σπίτι με τον σύζυγό μου προς το παρόν.

Αφού φτάσαμε σπίτι, ο σύζυγός μου με παρακολουθούσε κάθε μέρα, με έπαιρνε μαζί του όπου κι αν πήγαινε και δεν με άφηνε να μένω μόνη στο σπίτι. Μου αγόραζε, επίσης, νόστιμα φαγητά κάθε μέρα, πήγαινε το παιδί μας κι εμένα σε πάρκα και εμπορικά κέντρα, και μου έλεγε συνέχεια πώς να είμαι καλή σύζυγος και πώς η τριμελής οικογένειά μας θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένη. Σταδιακά, σταμάτησα να διακρίνω τα λόγια του. Σκεφτόμουν απλώς: «Ο σύζυγός μου μου φέρεται τόσο καλά και το παιδί μας είναι τόσο φρόνιμο· θα ήταν ωραία να συνεχίζαμε απλώς να ζούμε έτσι». Επειδή μου άρεσε όλο και περισσότερο αυτού του είδους η ζωή, δεν έφερα πια φορτίο για το καθήκον μου. Δεν πήγα σε συναθροίσεις ομάδας για έναν μήνα, και στη συνέχεια, η επικεφαλής με απάλλαξε από τα καθήκοντά μου λόγω των περιστάσεών μου.

Τις μέρες που ακολούθησαν, αν και ο σύζυγός μου δεν ήταν πια θυμωμένος μαζί μου, δεν μπορούσα να διώξω το κενό από την ψυχή μου. Περνούσα την κάθε μέρα σαν χαμένη. Συχνά αναρωτιόμουν: «Έτσι θα ζήσω όλη μου τη ζωή; Ποιο είναι το νόημα της ζωής;» Τότε, μου ήρθαν στο μυαλό μερικές γραμμές από τα λόγια του Θεού: «Πού είναι η αποφασιστικότητά σου; Πού είναι η φιλοδοξία σου; Πού είναι η αξιοπρέπειά σου; Πού είναι η ακεραιότητά σου;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (8)]. Καθώς ερχόμουν αντιμέτωπη με τις ερωτήσεις του Θεού, τη μία μετά την άλλη, ένιωθα απαίσια. Αναρωτιόμουν μέσα μου: «Πού είναι η αποφασιστικότητά μου; Γιατί δεν μπορώ να απαλλαγώ από τους περιορισμούς του συζύγου μου;» Κατόπιν, βρήκα το εξής χωρίο των λόγων του Θεού για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός έχει εκστομίσει τόσα λόγια, όμως ποιος τα έχει πάρει ποτέ στα σοβαρά; Ο άνθρωπος δεν κατανοεί τα λόγια του Θεού, ωστόσο παραμένει ατάραχος και χωρίς καμία επιθυμία, ενώ δεν έχει γνωρίσει ποτέ του πραγματικά την ουσία του κακού διαβόλου. Οι άνθρωποι ζούνε στον Άδη, στην κόλαση, όμως πιστεύουν ότι ζούνε σ’ ένα παλάτι στον βυθό της θάλασσας· τους καταδιώκει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, όμως θεωρούν για τους εαυτούς τους ότι είναι “ευνοημένοι” από τη χώρα· γίνονται ο περίγελος του διαβόλου, όμως πιστεύουν ότι απολαμβάνουν την υπέρτατη επιδεξιότητα της σάρκας. Τι τσούρμο από βρωμερούς, άθλιους φουκαράδες! Ο άνθρωπος έχει έρθει αντιμέτωπος με τη δυστυχία, όμως δεν το γνωρίζει, και σε αυτήν τη σκοτεινή κοινωνία τον βρίσκουν απανωτές, η μία μετά την άλλη, οι κακοτυχίες, όμως αυτός δεν λέει να ξυπνήσει. Πότε θα απαλλαχτεί από αυτήν την καλοσύνη που δείχνει για τον εαυτό του και αυτήν τη δουλοπρεπή διάθεσή του; Γιατί είναι τόσο άσπλαχνος απέναντι στην καρδιά του Θεού; Ανέχεται σιωπηρά αυτήν την καταδυνάστευση και τις δυσκολίες; Δεν επιθυμεί να έρθει η μέρα που θα μπορεί να αλλάξει το σκοτάδι σε φως; Δεν επιθυμεί να διορθώσει για άλλη μια φορά τις αδικίες προς τη δικαιοσύνη και την αλήθεια; Είναι πρόθυμος να κάθεται και να κοιτάει, χωρίς να κάνει τίποτα, καθώς οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την αλήθεια και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα; Είναι ευχαριστημένος που εξακολουθεί να υπομένει αυτήν την κακομεταχείριση; Είναι πρόθυμος να είναι σκλάβος; Είναι πρόθυμος να σβήσει και να χαθεί στα χέρια του Θεού, μαζί με τους σκλάβους αυτού του αποτυχημένου κράτους; Πού είναι η αποφασιστικότητά σου; Πού είναι η φιλοδοξία σου; Πού είναι η αξιοπρέπειά σου; Πού είναι η ακεραιότητά σου; Πού είναι η ελευθερία σου; […] Έτσι, δεχόμενος άσκοπα εκφοβισμό και καταδυνάστευση, ολόκληρη η ζωή του θα πάει τελικά στράφι. Γιατί βιάζεται τόσο να έρθει και μετά βιάζεται τόσο να αναχωρήσει; Γιατί δεν κρατάει κάτι πολύτιμο για να το δώσει στον Θεό;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (8)]. Όταν διάβασα πώς ο Θεός εκθέτει την τωρινή κατάσταση της ανθρώπινης ζωής, ένιωσα σαν να ξύπνησα από όνειρο. Παλιά πίστευα ότι αν ζει μια τριμελής οικογένεια αρμονικά, η ζωή δεν μπορούσε να είναι πιο υπέροχη, ήταν, όμως, όντως έτσι; Η πίστη στον Θεό είναι κάτι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο, κι όμως, προκειμένου να μην εξοργίσω τον σύζυγό μου, δεν τολμούσα καν να διαβάσω τα λόγια του Θεού στο σπίτι, πόσο μάλλον να πάω σε συναθροίσεις ή να κάνω το καθήκον μου. Περνούσα την κάθε μέρα φροντίζοντας απλώς τις καθημερινές ανάγκες του συζύγου και του παιδιού μου, και ζούσα χωρίς κανέναν στόχο ή κατεύθυνση, σαν ζωντανή νεκρή. Το να ζω αυτήν την ανούσια ζωή χωρίς να έχω αίσθηση του εαυτού μου δεν ήταν σε καμία περίπτωση ευτυχία. Ήταν ακριβώς όπως λέει ο Θεός: «Ζείτε σε έναν τέτοιο κόσμο αλόγων και βοοειδών, κι όμως δεν νιώθετε ανησυχία· είστε γεμάτοι χαρά και ζείτε ελεύθερα και άνετα. Κολυμπάτε μέσα σ’ αυτό το μολυσμένο νερό, κι όμως, στην πραγματικότητα, δεν συνειδητοποιείτε πως έχετε περιέλθει σε τόσο δύσκολη θέση. Καθημερινά, έρχεσαι σε επαφή με ακάθαρτα πνεύματα κι αλληλεπιδράς με “περιττώματα”. Η ζωή σου είναι πολύ χυδαία, κι όμως δεν γνωρίζεις στην ουσία πως σε καμία περίπτωση δεν υπάρχεις στον ανθρώπινο κόσμο και πως δεν έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Δεν γνωρίζεις πως η ζωή σου ποδοπατήθηκε εδώ και καιρό από εκείνα τα ακάθαρτα πνεύματα, ή πως ο χαρακτήρας σου κηλιδώθηκε εδώ και καιρό από το μολυσμένο νερό; Νομίζεις πως ζεις σε έναν επίγειο παράδεισο, και πως βρίσκεσαι εν μέσω ευτυχίας; Δεν γνωρίζεις πως έχεις ζήσει μια ζωή δίπλα σε ακάθαρτα πνεύματα, και πως έχεις συνυπάρξει με όλα όσα αυτά ετοίμασαν για σένα; Πώς θα μπορούσε ο τρόπος που ζεις να έχει κάποιο νόημα; Πώς θα μπορούσε η ζωή σου να έχει κάποια αξία;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο χαρακτήρας όλων σας είναι τόσο ποταπός!). Όσο περισσότερο συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, τόσο πιο αξιολύπητη ένιωθα ότι ήταν η ζωή μου. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου δεν έχαναν χρόνο να τρώνε και να πίνουν τα λόγια του Θεού και να επιδιώκουν την αλήθεια, και η ζωή τους αναπτυσσόταν συνεχώς. Όμως, οι δικές μου μέρες περιστρέφονταν γύρω από τον σύζυγο και το παιδί μου, και σπαταλούσα τη ζωή μου στον γάμο μου. Ο Θεός έχει ενσαρκωθεί για να εκφράσει την αλήθεια ώστε να καθάρει και να σώσει τους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να απαλλαγούν από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, να επιτύχουν τη σωτηρία του Θεού, και να βιώσουν μια ζωή με νόημα. Αν όλες μου οι μέρες περιστρέφονταν γύρω από τον σύζυγο και το παιδί μου, θα έχανα σίγουρα αυτήν την εξαιρετικά σπάνια ευκαιρία να σωθώ από τον Θεό, και στο τέλος, θα χανόμουν μαζί με τους διαβόλους. Αυτό θα ήταν κάτι για το οποίο θα μετάνιωνα μια ζωή! Τότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι, σαν χαμένη. Θέλω να επιδιώκω την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου, αλλά δεν μπορώ να διαγράψω τον σύζυγό μου μέσα από την καρδιά μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να διακρίνω τις δολοπλοκίες του Σατανά, ώστε να μην περιορίζομαι πια από αυτόν και να μπορώ να πιστεύω σε Εσένα ολόψυχα και να κάνω το καθήκον μου σωστά».

Στη συνέχεια, διάβασα τα λόγια του Θεού και είδα πιο καθαρά την ουσία του συζύγου μου. Ο Θεός λέει: «Γιατί ένας σύζυγος αγαπά τη γυναίκα του; Γιατί μια σύζυγος αγαπά τον άντρα της; Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). «Έστω πως ένας άνθρωπος εξοργίζεται και γίνεται πυρ και μανία όταν αναφέρεται ο Θεός: Έχει δει τον Θεό; Γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός; Δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός, δεν πιστεύει σε Εκείνον και ο Θεός δεν του έχει μιλήσει. Ο Θεός δεν τον έχει ενοχλήσει ποτέ, οπότε γιατί θυμώνει; Μπορούμε να πούμε ότι αυτό το άτομο είναι μοχθηρό; Οι κοσμικές τάσεις, το φαγητό, το ποτό, η αναζήτηση απολαύσεων και το κυνήγι των διασημοτήτων —τίποτε από αυτά δεν θα ενοχλούσε έναν τέτοιον άνθρωπο. Ωστόσο, με την αναφορά και μόνο της λέξης “Θεός” ή της αλήθειας των λόγων του Θεού, γίνεται έξω φρενών. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μοχθηρή φύση; Τούτο αρκεί για να αποδείξει ότι αυτή είναι η μοχθηρή φύση του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄). Τα λόγια του Θεού με ξύπνησαν. Ο σύζυγός μου δεν έτρεφε αληθινή αγάπη για μένα· η δήθεν αγάπη του ήταν υπό όρους. Σκέφτηκα γιατί ο σύζυγός μου ήταν παλιά τόσο ανεκτικός απέναντί μου. Ήταν επειδή η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή και δεν μου έδωσε δώρο αρραβώνων όταν παντρευτήκαμε, ενώ η εμφάνιση και το οικογενειακό μου υπόβαθρο ήταν και τα δύο καλύτερα από τα δικά του. Ένιωθε περήφανος που τον έβλεπαν μαζί μου. Επιπλέον, μόλις παντρευτήκαμε, έπλενα τα ρούχα, του μαγείρευα και του χάρισα ένα παιδί, και ήμουν περιποιητική και τον φρόντιζα σε κάθε πτυχή της ζωής. Όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, επειδή το ΚΚΚ συνελάμβανε χριστιανούς, φοβόταν ότι, αν με συλλάμβαναν, θα έχανε την υπόληψή του, οπότε έγινε ψυχρός απέναντί μου, θύμωνε συχνά μαζί μου, και προσπαθούσε μάλιστα με κάθε τρόπο να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό. Πώς ήταν αγάπη αυτό; Ήταν ξεκάθαρο ότι απλώς με ήλεγχε και με χρησιμοποιούσε. Είχα τυφλωθεί από τη δήθεν αγάπη, και νόμιζα ότι ο σύζυγός μου με αγαπούσε πραγματικά. Ήμουν τόσο ανόητη! Μόλις γινόταν αναφορά στον Θεό, ο σύζυγός μου γινόταν έξω φρενών και ξεσπούσε οργισμένος, κι έλεγε μάλιστα πράγματα με τα οποία αρνούνταν και χλεύαζε τον Θεό. Ήταν ένας διάβολος που μισούσε και αντιστεκόταν στον Θεό! Για να με κάνει να εγκαταλείψω την πίστη μου, χρησιμοποιούσε κάθε τρόπο, με το καλό και με το άγριο, και έλεγε μάλιστα ότι μπορούσα να τρώω, να πίνω, να διασκεδάζω και να παίζω ματζόνγκ —οτιδήποτε εκτός από το να πιστεύω στον Θεό και να βαδίζω στο σωστό μονοπάτι. Οι διάβολοι είναι τόσο διεστραμμένοι! Στο παρελθόν, τον έβλεπα ως ώριμο, σταθερό και ανεκτικό απέναντί μου από κάθε άποψη, και πίστευα ότι ήταν ένας άντρας στον οποίο μπορούσα να εμπιστευτώ όλη μου τη ζωή. Τώρα, όμως, το έβλεπα καθαρά: Όλα αυτά ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Δεν κατείχα την αλήθεια ούτε διέκρινα τους ανθρώπους. Είχα εξαπατηθεί από τα γλυκόλογά του εξαρχής. Ήμουν τόσο τυφλή! Τότε, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Οι πιστοί και οι άπιστοι είναι εγγενώς ασύμβατοι· αντίθετα, αντιτίθενται ο ένας στον άλλο» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Ο σύζυγός μου είναι άθεος που ακολουθεί τις κοσμικές τάσεις και απολαμβάνει να τρώει, να πίνει και να διασκεδάζει. Εγώ πιστεύω στον Θεό και επιδιώκω την αλήθεια και τη σωτηρία. Δεν βαδίζουμε στο ίδιο μονοπάτι. Εκείνος δεν μπορεί να αλλάξει την πίστη μου, κι εγώ δεν μπορώ να αλλάξω την ουσία του. Ακόμη κι αν μέναμε μαζί, δεν θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Ο σύζυγός μου με είχε υπό την επίβλεψή του, με προέτρεπε κάθε μέρα να επιδιώξω μαζί του τις πονηρές τάσεις, και με εμπόδιζε να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Αυτό δεν ήταν αγάπη· με τραβούσε μαζί του στην κόλαση. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ άλλο με αυτόν τον διάβολο. Έπρεπε να πιστεύω στον Θεό ολόψυχα και να κάνω το καθήκον μου σωστά.

Κατόπιν, έβγαινα έξω και έκανα το καθήκον μου κανονικά. Όταν ο σύζυγός μου είδε ότι δεν μπορούσε να με ελέγξει, σταμάτησε να μου μιλάει. Αν και αυτού του είδους η έγγαμη ζωή με εξουθένωνε σωματικά και ψυχικά, μέσα στην καρδιά μου, ήλπιζα ακόμα ότι μια μέρα ο σύζυγός μου θα σταματούσε να εμποδίζει την πίστη μου, και ότι η οικογένειά μας θα μπορούσε να ζήσει αρμονικά όπως παλιά. Αργότερα, συλλογίστηκα: «Γιατί δεν μπορώ να βγάλω αυτόν τον γάμο από την καρδιά μου;» Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι ολέθριες επιρροές και η φεουδαρχική σκέψη που έχουν ριζώσει βαθιά στην ανθρώπινη καρδιά μέσα από τα χιλιάδες χρόνια αυτού του “υψηλού πνεύματος του εθνικισμού” έχουν δεσμεύσει και αλυσοδέσει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς ίχνος ελευθερίας, χωρίς καμία φιλοδοξία ή επιμονή, και χωρίς καμία επιθυμία για πρόοδο, κάνοντάς τους αντ’ αυτού να παραμένουν αρνητικοί και οπισθοδρομικοί, εγκλωβισμένοι σε μια νοοτροπία σκλάβου, και ούτω καθεξής. Αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν προσδώσει μια ανεξίτηλη βρόμικη και άσχημη χροιά στην ιδεολογική θεώρηση, τις βλέψεις, την ηθική και τη διάθεση του ανθρώπου. Οι άνθρωποι, όπως φαίνεται, ζουν σε έναν σκοτεινό κόσμο τρομοκρατίας, και κανείς ανάμεσά τους δεν σκέφτεται να τον υπερβεί ή να προχωρήσει σε έναν ιδανικό κόσμο· απεναντίας, περνούν τις μέρες τους νιώθοντας ικανοποίηση με ό,τι τους επιφυλάσσει η ζωή: τεκνοποιούν και ανατρέφουν παιδιά, αγωνίζονται, χύνουν ιδρώτα, κάνουν τη δουλειά τους και ονειρεύονται μια άνετη και ευτυχισμένη οικογένεια, συζυγική στοργή, παιδιά που σέβονται τους γονείς τους, χαρά στη δύση της ζωής τους και να ζήσουν μια ειρηνική ζωή… Για δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι τώρα, οι άνθρωποι σπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανείς να δημιουργεί την πιο λαμπρή από όλες τις ανθρώπινες ζωές, προσηλωμένοι μόνο στην αλληλοσφαγή, στον αγώνα για φήμη και κέρδος, και στις μηχανορραφίες του ενός εναντίον του άλλου σε αυτόν τον σκοτεινό κόσμο. Ποιος έχει αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να εκτελεστεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (3)]. Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα. Αφού διαφθάρηκαν από τον Σατανά, οι άνθρωποι δεσμεύονται και αλυσοδένονται από διάφορες παραδοσιακές πολιτισμικές ιδέες και οπισθοδρομικές σκέψεις. Αναγάγουν τον στοργικό γάμο και την ανατροφή των παιδιών σε στόχο της επιδίωξής τους για μια ζωή, κι αυτό έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Επιπλέον, κάθε είδους τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες και λογοτεχνικά έργα προωθούν ιδέες όπως «Η αγάπη είναι υπεράνω όλων» και «να γεράσουμε μαζί χέρι χέρι». Ως αποτέλεσμα αυτού, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η επιδίωξη ενός ευτυχισμένου γάμου είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Είχα κι εγώ ενστερνιστεί αυτές τις ιδέες και είχα κάνει τον ευτυχισμένο γάμο στόχο της ζωής μου. Μόλις παντρευτήκαμε, ο σύζυγός μου δημιουργούσε πάντα μικρές ρομαντικές στιγμές και ήταν τόσο περιποιητικός όσο και στοργικός απέναντί μου, οπότε ένιωθα απίστευτα ικανοποιημένη. Πίστευα ότι η ζωή άξιζε αν μπορούσα να περάσω όλη μου τη ζωή μαζί του Για να διατηρήσω τον ευτυχισμένο γάμο μας, έμαθα να μαγειρεύω, έμεινα σπίτι για να μεγαλώσω το παιδί μας, και έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να είμαι καλή σύζυγος και μητέρα, κι αφιέρωνα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στον γάμο και την οικογένειά μας. Έβλεπα τον γάμο ως τον προορισμό μου στη ζωή και ένιωθα ότι το να δίνω τα πάντα γι’ αυτόν ήταν αυτό που όφειλα να κάνω. Μόλις βρήκα τον Θεό, κατάλαβα πολλές αλήθειες και μυστήρια από τα λόγια Του. Ήξερα επίσης ότι, ως δημιούργημα, όφειλα να λατρεύω τον Δημιουργό και να εκπληρώνω το καθήκον μου. Ωστόσο, φοβόμουν ότι η πίστη στον Θεό θα εξόργιζε τον σύζυγό μου και θα έχανα τον γάμο μας, οπότε συχνά αποσπόταν η προσοχή μου κατά τη διάρκεια των συναθροίσεων και δεν τολμούσα να διαβάσω τα λόγια του Θεού ή να ακούσω ύμνους στο σπίτι. Για να διατηρήσω τη σχέση μου με τον σύζυγό μου, έβαλα το καθήκον μου στην άκρη και μάλιστα μετάνιωσα που το έκανα. Με κρατούσαν δέσμια σατανικές ιδέες όπως «Ο γάμος μιας γυναίκας είναι ο προορισμός ζωής της», «Ένας ευτυχισμένος γάμος είναι η μεγαλύτερη ευτυχία», και «να γεράσουμε μαζί χέρι χέρι». Δεν μπορούσα να διακρίνω τη διαφορά μεταξύ θετικών και αρνητικών πραγμάτων, και εγκατέλειψα εύκολα το καθήκον μου για να επιδιώξω έναν ευτυχισμένο γάμο. Αν συνέχιζα έτσι, τελικά θα χανόμουν μαζί με τον Σατανά. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμη κι αν μπορούσα να ζήσω μια αρμονική ζωή με τον σύζυγό μου, τι νόημα θα είχε αυτό; Δεν θα εκπλήρωνα το καθήκον μου ως δημιούργημα, ούτε θα καταλάβαινα τις αλήθειες που όφειλα να καταλάβω. Δεν θα ήταν απλώς χάσιμο χρόνου να ζήσω όλη μου τη ζωή στα χαμένα; Τότε, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Για δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι τώρα, οι άνθρωποι σπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανείς να δημιουργεί την πιο λαμπρή από όλες τις ανθρώπινες ζωές». Η ζωή που επιδίωκα ήταν ανούσια, και δεν μπορούσα παρά να αναλογιστώ: Ποια είναι η πιο όμορφη ζωή; Πώς πρέπει πραγματικά να ζει ένας άνθρωπος για να έχει νόημα η ζωή του;

Τότε, διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού και βρήκα σ’ αυτά μια κατεύθυνση για τη ζωή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κάποιοι άνθρωποι, όμως, θεωρούν εσφαλμένα πως αποστολή τους στη ζωή είναι να επιδιώκουν τη συζυγική ευτυχία ή να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους απέναντι στον σύντροφό τους και να τον νοιάζονται, να τον φροντίζουν και να τον λατρεύουν και να τον προστατεύουν· θεωρούν πως ο σύντροφός τους είναι ο παράδεισός τους, η ζωή τους. Αυτό είναι λάθος. Το πεπρωμένο σου υπόκειται στην κυριαρχία του Θεού και δεν την κυβερνά ο σύντροφός σου. Ο γάμος δεν μπορεί να αλλάξει ούτε το πεπρωμένο σου ούτε το γεγονός πως κυριαρχεί σ’ αυτό ο Θεός. Όσον αφορά την άποψη για τη ζωή που οφείλεις να έχεις και το μονοπάτι που οφείλεις να ακολουθείς, αυτά είναι πράγματα που θα πρέπει να αναζητήσεις στα λόγια των διδαχών και των απαιτήσεων του Θεού. Δεν εξαρτώνται από τον σύντροφό σου και δεν τα αποφασίζει εκείνος. Πέρα από το να ανταποκρίνεται στις ευθύνες που έχει απέναντί σου, δεν θα πρέπει να ελέγχει το πεπρωμένο σου, δεν θα πρέπει να απαιτεί να αλλάξεις κατεύθυνση στη ζωή ή να αποφασίζει ποιο μονοπάτι ακολουθείς και ποια άποψη θα πρέπει να έχεις για τη ζωή ούτε, βέβαια, να σε περιορίζει ή να σε εμποδίζει να επιδιώξεις τη σωτηρία. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι αναφορικά με τον γάμο είναι να τον αποδεχθούν από τον Θεό, να συμμορφώνονται προς τον ορισμό του γάμου που έχει ορίσει ο Θεός για τον άνθρωπο και, τόσο ο άντρας όσο και η γυναίκα, να ανταποκρίνονται στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που έχουν ο ένας απέναντι στον άλλο. Δεν μπορούν να επιλέξουν το πεπρωμένο του συντρόφου τους ούτε την προηγούμενη, την παρούσα και την επόμενη ζωή του και ούτε, φυσικά, την αιωνιότητα. Μόνο ο Δημιουργός μπορεί να αποφασίσει τον προορισμό σου, το πεπρωμένο σου και το μονοπάτι που ακολουθείς. Ως δημιούργημα, λοιπόν, είτε ο ρόλος σου είναι αυτός της συζύγου είτε του συζύγου, η ευτυχία που οφείλεις να επιδιώκεις σ’ αυτήν τη ζωή προέρχεται από την εκτέλεση του καθήκοντος και την εκπλήρωση της αποστολής που έχεις ως δημιούργημα. Δεν προέρχεται από τον ίδιο τον γάμο, ούτε, βέβαια, από το να ανταποκρίνεσαι στις συζυγικές ευθύνες σου στα πλαίσια του γάμου. Φυσικά, το μονοπάτι που επιλέγεις να ακολουθήσεις και η άποψη που υιοθετείς για τη ζωή δεν θα πρέπει να στηρίζονται στη συζυγική ευτυχία, ούτε, βέβαια, να αποφασίζονται από τον ή τη σύζυγό σου. Αυτό είναι κάτι που οφείλεις να καταλάβεις. Άρα, λοιπόν, οι άνθρωποι που, αφού παντρευτούν, επιδιώκουν μόνο τη συζυγική ευτυχία και θεωρούν ως αποστολή τους την επιδίωξη αυτή, θα πρέπει να εγκαταλείψουν τέτοιες σκέψεις και απόψεις και να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο ασκούνται και την κατεύθυνση που ακολουθούν στη ζωή» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. «Ο άνθρωπος πρέπει να επιζητά να βιώσει μια ζωή με νόημα, και δεν πρέπει να είναι ικανοποιημένος με τις τρέχουσες συνθήκες του. Για να βιώσεις το παράδειγμα του Πέτρου, πρέπει να διαθέτεις τις γνώσεις και τις εμπειρίες του Πέτρου. Ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει πράγματα που είναι υψηλότερα και πιο βαθιά. Πρέπει να επιδιώκει μια βαθύτερη, καθαρότερη αγάπη για τον Θεό και μια ζωή που έχει αξία και νόημα. Μόνο αυτό είναι η ζωή και μόνο τότε ο άνθρωπος θα είναι ίδιος με τον Πέτρο. Πρέπει να εστιάσεις στο να εισέλθεις ενεργά στη θετική πλευρά και δεν πρέπει να είσαι παθητικός και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να υποχωρήσει για λόγους στιγμιαίας άνεσης, ενώ αγνοείς πιο βαθιές, πιο λεπτομερείς και πιο πρακτικές αλήθειες. Πρέπει να διαθέτεις έμπρακτη αγάπη και πρέπει να βρεις κάθε δυνατό τρόπο για να απελευθερωθείς από αυτήν την παρακμιακή, ξέγνοιαστη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός ζώου. Πρέπει να βιώσεις μια ζωή με νόημα, μια ζωή με αξία και δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου ή να μεταχειρίζεσαι τη ζωή σου σαν ένα παιχνίδι με το οποίο παίζεις. Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί. Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι σαν εκείνους που είναι μαλθακοί και χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό όταν πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Η ζωή σου πρέπει να έχει νόημα και δεν πρέπει να παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου. Ως άνθρωπος και ως άτομο που ακολουθεί τον Θεό, πρέπει να είσαι σε θέση να εξετάσεις και να προσεγγίζεις τη ζωή σου προσεκτικά: να σκέφτεσαι πώς πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου στον Θεό, πώς πρέπει να έχεις μια πιο ουσιαστική πίστη στον Θεό και πώς, εφόσον αγαπάς τον Θεό, θα πρέπει να Τον αγαπάς με έναν τρόπο που είναι πιο καθαρός, πιο όμορφος και πιο καλός. […] Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις με ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις. Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να ακολουθήσεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου γέμισε ξαφνικά φως, και ένιωσα σαν να με καθοδηγούσε ο Θεός προσωπικά προς την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρει η ζωή μου. Κατάλαβα ότι ο γάμος δεν είναι ο προορισμός μου, και ότι, μέσα στο πλαίσιο ενός γάμου, ο σύζυγος και η σύζυγος απλώς εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ο ένας απέναντι στον άλλον και προσφέρουν συντροφιά και φροντίδα. Στην έγγαμη ζωή μας, έπλενα τα ρούχα, μαγείρευα και γέννησα ένα παιδί· είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου και δεν χρωστούσα τίποτα στον σύζυγό μου. Αν δεν είχε παρέμβει στην πίστη μου, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε μαζί, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό δεν θα εμπόδιζε το καθήκον μου. Αν, όμως, εμποδίζει την πίστη μου, τότε οφείλω να επιλέξω να εκπληρώσω το καθήκον μου ως δημιούργημα. Δεν πρέπει να βλέπω τον γάμο ως τον προορισμό μου ή να εναποθέτω μια ζωή ευτυχίας σε αυτόν. Αυτή είναι μια εσφαλμένη άποψη. Για χρόνια, αντιμετώπιζα τον σύζυγό μου ως το παν για μένα. Όταν εναντιώθηκε στην πίστη μου, συμβιβάστηκα τυφλά και υποχώρησα, εγκατέλειψα τις συναθροίσεις, ακόμη και το καθήκον μου. Βούλιαξα στο σκοτάδι, ένιωθα κενή και πονούσα. Είχα ξοδέψει όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου για να διατηρήσω έναν ευτυχισμένο γάμο, οπότε δεν είχα διαβάσει πολλά από τα λόγια του Θεού και δεν καταλάβαινα πολλές αλήθειες. Είχα διαπράξει ακόμη και παραβάσεις ενώ έκανα το καθήκον μου και σπατάλησα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου. Τώρα, καθώς κάνω το καθήκον μου, πηγαίνω σε συναθροίσεις και συναναστρέφομαι πάνω στον λόγο του Θεού με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, νιώθω γαλήνη κι ηρεμία στην καρδιά μου. Καταλαβαίνω επίσης ότι, ως δημιούργημα, θα πρέπει να επιδιώκω την αλήθεια και να εκπληρώνω το καθήκον μου. Αυτή τη ζωή πρέπει να επιδιώκω. Σκέφτηκα ότι ο Πέτρος αντιμετώπισε διωγμό από τους γονείς του για την πίστη του, αλλά αρνήθηκε να περιοριστεί από την οικογένειά του και πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον Θεό. Στο τέλος, ολοκλήρωσε την ανάθεση από τον Θεό και κέρδισε την έγκρισή Του. Υπήρχαν, επίσης, πολλοί χριστιανοί που απαρνήθηκαν τα πάντα για να ακολουθήσουν τον Κύριο, διακήρυξαν το ευαγγέλιό Του και δαπάνησαν όλη τους τη ζωή γι’ Αυτόν. Η καρδιά μου εμπνεύστηκε βαθιά και προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, θέλω κι εγώ να αφήσω το σπίτι μου για να κάνω το καθήκον μου και να δαπανήσω όλη μου τη ζωή για Σένα. Σου ζητώ να μου ετοιμάσεις μια ευκαιρία».

Έναν χρόνο αργότερα, Όταν ο σύζυγός μου είδε ότι ήμουν ακόμα αποφασισμένη να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, όσο κι αν προσπαθούσε να με εμποδίσει, ζήτησε διαζύγιο. Είπα ήρεμα: «Τότε, ας τραβήξουμε χωριστούς δρόμους κι ας χωρίσουμε φιλικά». Όταν ο σύζυγός μου είδε ότι μιλούσα σοβαρά, έκανε πίσω. Συμφώνησε να με αφήσει να φύγω από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου, αλλά δεν δεχόταν να με χωρίσει. Όταν έφυγα από το σπίτι, ένιωσα σαν πουλί που ελευθερώθηκε από το κλουβί του, ελεύθερο επιτέλους να πετάξει. Μπορώ να ψέλνω ύμνους όποτε θέλω, να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού όποτε θέλω, και δεν χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα, ακόμη κι αν γυρίσω αργά αφού τελειώσω το καθήκον μου. Κάθε μέρα, νιώθω μεγάλη χαρά στην καρδιά μου καθώς πηγαίνω σε συναθροίσεις και κάνω το καθήκον μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αυτού του είδους η ζωή μού φαίνεται ιδιαίτερα γεμάτη και ευτυχισμένη.

Τώρα, κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση κάθε μέρα, εκπαιδεύομαι σε διάφορα καθήκοντα, και κατανοώ πιο πολύ και πιο πρακτικά τις αλήθεια-αρχές απ’ ό,τι πριν. Έχω αποκομίσει, επίσης, κάποια κέρδη όσον αφορά τη ζωή-είσοδό μου. Έχω συνειδητοποιήσει ειλικρινά ότι η αληθινή ευτυχία δεν προέρχεται από έναν ευτυχισμένο γάμο. Αντιθέτως, το να γνωρίζεις τον Δημιουργό, το να εκπληρώνεις το καθήκον ενός δημιουργήματος για να ολοκληρώσεις την αποστολή και τις ευθύνες σου, και το να κατανοείς την αλήθεια για να βαδίσεις στο μονοπάτι προς τη σωτηρία —αυτή είναι η αληθινή ευτυχία. Ταυτόχρονα, νιώθω ιδιαίτερα τυχερή που, μέσα σ’ αυτήν την απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας, ο Θεός μού έκανε τη χάρη να με φέρει πίσω στον οίκο Του, με καθοδήγησε να κατανοήσω την αλήθεια, και με έσωσε από τη δίνη του γάμου. Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, ευχαριστώ τον Θεό για τη σωτηρία Του, και αποφασίζω να δαπανώ τον εαυτό μου ειλικρινά για τον Θεό από εδώ και πέρα και να βιώνω μια ζωή με νόημα!