Γεννήθηκα σε μια χριστιανική οικογένεια. Ο πατέρας μου είναι πάστορας, και η μητέρα μου υπηρετεί κι αυτή στην εκκλησία. Οι γονείς μου κι εγώ πιστεύουμε στον Κύριο από τότε που ήμουν μικρή. Οι γονείς μου ήταν πολύ ευσεβείς πιστοί στον Κύριο και ήταν επίσης πολύ φιλικοί με τους άλλους. Στην οικογένειά μας υπήρχε αρμονία. Όλοι οι παιδικοί μου φίλοι με ζήλευαν που είχα μια ευτυχισμένη οικογένεια, κι εγώ ένιωθα επίσης αρκετά τυχερή. Καθώς μεγάλωνα, έβλεπα ότι οι άνθρωποι γύρω μου αμάρταναν συχνά, και ζούσα κι εγώ μέσα στα δεσμά της αμαρτίας. Για να προστατεύσω τα δικά μου συμφέροντα, έλεγα ψέματα και ενεργούσα με παρορμητικότητα, και επίσης ζήλευα και μισούσα τους άλλους. Ήμουν πολύ προβληματισμένη. Αφού ούτε σ’ εμένα δεν άρεσε αυτός ο εαυτός μου, πώς θα μπορούσα να αρέσω στον Θεό; Συχνά έκλαιγα και εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου στον Θεό, αλλά μετά, εξακολουθούσα να αμαρτάνω άθελά μου. Ανησυχούσα πολύ: αν συνέχιζα έτσι χωρίς να μετανοήσω και να αλλάξω, θα μπορούσα τελικά να μπω στη βασιλεία των ουρανών; Ρώτησα, λοιπόν, τον μπαμπά μου: «Αμαρτάνω τόσο συχνά. Θα με συγχωρήσει ο Κύριος; Τι μπορώ να κάνω για να πετύχω αληθινή μετάνοια;» Ο μπαμπάς μου είπε: «Μην ανησυχείς. Εφόσον εξομολογούμαστε και μετανοούμε ενώπιον του Κυρίου, Εκείνος θα συγχωρεί τις αμαρτίες μας. Ο Κύριος δεν θα μας εγκαταλείψει». Η απάντηση του μπαμπά μου δεν μπόρεσε να ξεδιαλύνει καθόλου τη σύγχυσή μου.

Τον Μάρτιο του 2020, η πανδημία γινόταν όλο και πιο σοβαρή, και δόθηκε εντολή να κλείσουν όλα τα ιδρύματα. Εκείνη την περίοδο, σπούδαζα για το πτυχίο μου στη νοσηλευτική, και επέστρεψα κι εγώ σπίτι επειδή η σχολή μου ήταν κλειστή. Τον Απρίλιο, έλαβα μια πρόσκληση στο Facebook από τη φίλη μου την Έλλα να παρευρεθώ σε μια διαδικτυακή συνάθροιση της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Μετά από μια περίοδο έρευνας, κατάλαβα την αλήθεια της ενσάρκωσης του Θεού, και έμαθα ότι ο Θεός έχει κάνει τρία στάδια έργου για να σώσει την ανθρωπότητα και ότι το έργο της κρίσεως του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι για να καθάρει και να μεταμορφώσει τις σατανικές διαθέσεις των ανθρώπων, να τους ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας και να τους σώσει ολοκληρωτικά. Αυτό ήταν ακριβώς το μονοπάτι για την απαλλαγή από την αμαρτία που αναζητούσα. Τα λόγια που εξέφρασε ο Παντοδύναμος Θεός διέλυσαν τη σύγχυση που με ταλαιπωρούσε για χρόνια, και βεβαιώθηκα μέσα στην καρδιά μου ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που επέστρεψε. Μετά απ’ αυτό, πήγαινα συχνά σε συναθροίσεις. Μπορούσα να καταλάβω κάποιες αλήθειες από κάθε συνάθροιση και η καρδιά μου εφοδιαζόταν πραγματικά. Αργότερα, κοινοποίησα στο Facebook ύμνους των λόγων του Θεού από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού και τους είδε ένας πάστορας. Τότε, εκείνος είπε στον μπαμπά μου για την πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό. Ο μπαμπάς μου με ρώτησε: «Παρακολουθείς διαδικτυακές συναθροίσεις της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού; Κάποιος μου είπε ότι πίστεψες σε μια αίρεση. Το ξέρεις αυτό; Η οδός που κηρύττεται από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού δεν είναι σύμφωνη με τη Βίβλο. Δεν σου επιτρέπεται να πιστεύεις πια σ’ αυτήν! Πώς γίνεται η κόρη μου να με παρακούσει και να πιστέψει σε μια άλλη οδό;» Ο μπαμπάς μου νοιαζόταν πολύ για την υπόληψή του, και είπε μάλιστα: «Η ίδια μου η κόρη δεν θέλει να ακούσει τις διδαχές μου. Πώς μπορώ να συνεχίσω να διδάσκω τους άλλους;» Εγώ είπα: «Μπαμπά, ξέρεις κι εσύ ότι όλοι ζούμε μέσα στην αμαρτία, και συχνά αμαρτάνουμε άθελά μας και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε ακόμη κι αν το θέλουμε. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε απαλλαγεί απ’ την αμαρτωλή φύση μέσα μας. Τις έσχατες ημέρες, ο Παντοδύναμος Θεός εκφράζει την αλήθεια και κάνει το έργο της κρίσεως, ακριβώς για να μας απαλλάξει από την αμαρτωλή φύση μας, για να μας καθάρει και να μας σώσει από την αμαρτία». Αφού το άκουσε αυτό, ο μπαμπάς μου είπε πολύ θυμωμένος: «Είναι αδύνατον να κάνει ο Θεός νέο έργο! Αν και δεν έχουμε καθαρθεί ακόμα, αν προσευχόμαστε και εξομολογούμαστε στον Κύριο, Εκείνος θα μας συγχωρεί. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για έργο κρίσεως και κάθαρσης». Είπα στον μπαμπά μου: «Πολλές προφητείες στις γραφές αναφέρουν ότι ο Κύριος θα κάνει άλλο ένα στάδιο έργου όταν επιστρέψει. Ο Κύριος Ιησούς είπε: “Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν· διότι δεν θέλει λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα” (Κατά Ιωάννην 16:12-13). “Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια” (Κατά Ιωάννην 17:17). Αυτό μας λέει ότι ο Θεός έρχεται τις έσχατες ημέρες για να εκφράσει την αλήθεια και να καθάρει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους. Το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες εκπληρώνει πλήρως αυτές τις προφητείες. Ο Κύριος είναι άγιος. “Χωρίς αγιασμού ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον” (Προς Εβραίους 12:14). Όλοι ζούμε μέσα στην αμαρτία τώρα: Είμαστε εγωιστές, άπληστοι, αλαζόνες και αυτάρεσκοι, και συχνά κάνουμε επίδειξη· λέμε ψέματα, εξαπατούμε, ανταγωνιζόμαστε για φήμη και κέρδος, και ούτω καθεξής. Χωρίς να απαλλαγούμε απ’ αυτές τις αμαρτίες, απλώς δεν έχουμε τα προσόντα να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών!» Αλλά ο μπαμπάς μου δεν άκουγε καθόλου τα λόγια μου. Για να με κάνει να αρνηθώ τον Παντοδύναμο Θεό, μου είπε όλες τις αβάσιμες φήμες που χρησιμοποιεί το ΚΚΚ για να σπιλώσει την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, και είπε με λυπημένο ύφος: «Εγώ φταίω για όλα. Δεν σε φρόντισα καλά και σε παραπλάνησαν». Ακούγοντας αυτά τα λόγια στενοχωρήθηκα πολύ και επηρεάστηκα λίγο. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου, ικετεύοντάς Τον να με καθοδηγήσει. Σκέφτηκα πως, τους δύο μήνες που πίστευα στον Παντοδύναμο Θεό, είχα διαβάσει πολλά από τα λόγια του Θεού και είχα δει ότι όλα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού είναι η αλήθεια. Με καθοδηγούσαν να απαλλαγώ από τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και να βιώσω την κανονική ανθρώπινη φύση. Μου έδωσαν επίσης κάποια γνώση για τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Λαχταρούσα πραγματικά τα λόγια του Θεού μέσα στην καρδιά μου, και κάθε φορά που έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, μπορούσα να απολαύσω την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Η καρδιά μου εφοδιαζόταν, και είχε γαλήνη και χαρά. Αυτό ήταν που είχα βιώσει προσωπικά. Ήξερα ξεκάθαρα ότι μόνο οι αλήθειες που εξέφραζε ο Παντοδύναμος Θεός μπορούσαν να καθάρουν τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και να με σώσουν από τα δεσμά της αμαρτίας. Ό,τι κι αν έλεγε ο μπαμπάς μου, έπρεπε να εμμείνω στην πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό. Ήθελα να δείξω στον μπαμπά μου τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού στο κινητό μου, αλλά δεν με άφησε να το βγάλω και μου φώναξε: «Αν θέλεις να μάθεις οτιδήποτε, διάβασε τη Βίβλο. Αν δεν καταλαβαίνεις, έλα να με ρωτήσεις. Μην ακούς άλλες διδαχές τόσο απερίσκεπτα!» Ήμουν πολύ απογοητευμένη που ο μπαμπάς μου προσκολλιόταν στα κυριολεκτικά λόγια της Βίβλου και δεν αποδεχόταν την αλήθεια. Εκείνη την ώρα, ο μπαμπάς μου μου πήρε το κινητό, και δεν ήξερα αν θα μου το έδινε πίσω ή αν θα μπορούσα να συνεχίσω να παρακολουθώ διαδικτυακές συναθροίσεις. Ήξερα ότι το να με κατατρέχει η οικογένειά μου δεν ήταν εύκολο πράγμα να το βιώνω και ανησυχούσα ότι δεν θα μπορούσα να σταθώ σταθερή εξαιτίας του μικρού αναστήματός μου. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου, ικετεύοντάς Τον να με καθοδηγήσει και να με προστατέψει.

Μετά από λίγο, ο μπαμπάς μου μου ζήτησε πάλι να φύγω από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Βλέποντας τη σιωπή μου, θύμωσε πολύ, και με ρώτησε: «Θα υπακούσεις στις διδαχές μου ή θα ακολουθήσεις εκείνους τους Κινέζους που κηρύττουν την επιστροφή του Κυρίου Ιησού;» Απάντησα: «Θα ακολουθήσω τον Θεό». Με το που το είπα αυτό, ο πατέρας μου με χαστούκισε. Με ρώτησε άλλες δύο φορές, και η απάντησή μου παρέμεινε η ίδια και τις δυο. Κάθε φορά που απαντούσα, με χαστούκιζε. Ο μικρότερος αδελφός μου είπε: «Αδελφή, γιατί είσαι τόσο πεισματάρα; Άκου τον μπαμπά, και κράτα την οικογένειά μας αρμονική όπως ήταν πριν». Δεν είπα τίποτα, και ο μπαμπάς μου πήγε σε ένα άλλο δωμάτιο έξαλλος. Θυμήθηκα κάτι που είπε ο Κύριος Ιησούς: «Μη νομίσητε ότι ήλθον να βάλω ειρήνην επί την γήν· δεν ήλθον να βάλω ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Κατά Ματθαίον 10:34-35). Ήξερα πως ο Κύριος είχε επιστρέψει και πως κάποιοι άνθρωποι μπορούσαν να αναγνωρίσουν τη φωνή Του και να Τον ακολουθήσουν, ενώ άλλοι, που δεν Τον αναγνώριζαν, θα Του αντιστέκονταν. Αν και ήμασταν μία οικογένεια, αυτό το θέμα θα μας δίχαζε. Ήταν κάτι που έπρεπε να αντιμετωπίσω. Μετά από δυο-τρία λεπτά, ο μπαμπάς μου με φώναξε σε ένα άλλο δωμάτιο. Κρατώντας ένα μακρύ, χοντρό ραβδί, με ανέκρινε, λέγοντας: «Πες μου! Ποιον θα ακούσεις;» Εγώ είπα: «Ακούω τον Θεό!» Ο πατέρας μου έγινε έξω φρενών, με χτύπησε στον ώμο με την άκρη της μαγκούρας μελανιάζοντας τον ώμο μου. Ο αδελφός μου φώναζε επίσης από δίπλα, λέγοντάς μου να μην πιστεύω στον Παντοδύναμο Θεό. Ο μπαμπάς μου είπε: «Αυτήν τη στιγμή, είμαι ο Σατανάς! Αν δεν με ακούσεις, θα σε σκοτώσω!» Εκείνη τη στιγμή, εξεπλάγην πολύ. Ποτέ δεν πίστευα ότι ο πατέρας μου, τον οποίο κάποτε εμπιστευόμουν και σεβόμουν, ένας άνθρωπος που φαινόταν τόσο φιλικός και ταπεινός στην πίστη του στον Κύριο, θα μπορούσε να πει τέτοια πράγματα. Ήταν πιστός για πολλά χρόνια και ήταν ένας σπουδαίος πάστορας που είχε κηρύξει σε ένα σωρό μέρη. Είχε αποκαλυφθεί πλήρως κατά το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν άκουσε τα νέα για την επιστροφή του Κυρίου Ιησού, δεν είχε καθόλου καρδιά αναζήτησης. Στην ουσία, ήταν ένας δύσπιστος! Στην αρχή, νόμιζα ότι ο μπαμπάς μου θα με άκουγε να καταθέτω μαρτυρία για τον Θεό, αλλά εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι, αν και ήταν πάστορας, δεν είχε καθόλου θεοφοβούμενη καρδιά. Ήταν ένας ψευδοποιμένας που, αν και υπηρετούσε τον Θεό, Του αντιστεκόταν. Δεν αγαπούσε την αλήθεια. Αυτό που τον ένοιαζε ήταν η υπόληψή του. Φαινόταν ευσεβής μόνο επιφανειακά. Κατά βάθος, όμως, μισούσε την αλήθεια. Είπα στον μπαμπά μου: «Δεν θα εγκαταλείψω την αληθινή οδό». Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ θυμωμένος και με διέταξε να διαγράψω από το κινητό μου τα στοιχεία όλων των αδελφών. Συνέχιζε επίσης να με απειλεί και άρχισε να με χτυπάει στο πρόσωπο. Βλέποντας τον μπαμπά μου έτσι, φοβήθηκα πολύ και ένιωσα λίγο αδύναμη. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα δεχόμουν τέτοιον διωγμό επειδή πίστευα στον Θεό. Δεν ήξερα τι άλλο θα αντιμετώπιζα. Αν έπρεπε να πονέσω περισσότερο ή να αντιμετωπίσω τον θάνατο στο μέλλον, θα μπορούσα ακόμα να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου; Εκείνη τη στιγμή, σκεφτόμουν τις εμπειρίες των αδελφών στην Κίνα που βίωσαν τον διωγμό του ΚΚΚ. Μπορούσαν να μείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό εν μέσω κάθε λογής βασανιστηρίων. Τι σημασία είχε αυτός ο μικρός διωγμός που βίωνα εγώ; Ο Θεός μού έκανε τη χάρη να με φέρει ενώπιόν Του και να με εφοδιάσει με την αλήθεια. Έπρεπε να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Δεν γινόταν να εγκαταλείψω την αληθινή οδό μόνο και μόνο εξαιτίας της δειλίας. Βλέποντας τη σταθερή στάση μου, ο μπαμπάς μου με χτύπησε ξαφνικά δυνατά στο κεφάλι με το ραβδί. Ο αδελφός μου, ανησυχώντας ότι θα άνοιγε το κεφάλι μου, μπήκε μπροστά για να σταματήσει τον μπαμπά μου και μου φώναξε: «Θέλεις να πεθάνεις από τα χέρια του μπαμπά; Γιατί είσαι τόσο πεισματάρα; Γιατί δεν μπορείς απλώς να παραδεχτείς ότι κάνεις λάθος;» Ο μπαμπάς μου με άρπαξε από τα μαλλιά και με έσπρωχνε, συνεχίζοντας να με χτυπάει στον ώμο με την άκρη του ραβδιού. Δεν σταμάτησε μέχρι που ο ώμος μου μελάνιασε από τα χτυπήματα. Βλέποντας τον μπαμπά μου έτσι, ένιωσα λίγο αδύναμη μέσα μου.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που μου έδωσε πίστη και δύναμη. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πρέπει να φτάσεις στο σημείο όπου, όποιες περιστάσεις κι αν σου τυχαίνουν, δεν μπορεί να αλλάξει η αποφασιστικότητά σου. Μόνο τότε θα είσαι άτομο που αγαπά αληθινά και επιδιώκει την αλήθεια. Εάν, όταν σου συμβαίνει κάτι και συναντάς μια μικρή δυσκολία, υποχωρείς, γίνεσαι αρνητικός και απογοητεύεσαι και απαρνείσαι την αποφασιστικότητά σου, αυτό δεν κάνει. Πρέπει να έχεις την αποφασιστικότητα να βάλεις τη ζωή σου σε κίνδυνο και να λες: “Ό,τι κι αν συμβεί —ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα πεθάνω, δεν θα εγκαταλείψω την αλήθεια ή τον στόχο μου να επιδιώξω την αλήθεια”. Τότε, καμιά δυσκολία δεν θα μπορεί να σε σταματήσει. Εάν αντιμετωπίζεις πραγματικά δυσκολίες και βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, ο Θεός θα ενεργήσει. Επιπλέον, πρέπει να κατανοείς το εξής: “Ό,τι κι αν συναντήσω, είναι όλα διδάγματα που πρέπει να αντλήσω κατά την επιδίωξη της αλήθειας —τα έχει διευθετήσει ο Θεός. Μπορεί να είμαι αδύναμος, όμως δεν είμαι αρνητικός, και είμαι ευγνώμων στον Θεό που μου δίνει την ευκαιρία να αντλήσω αυτά τα διδάγματα. Είμαι ευγνώμων στον Θεό που σχεδίασε αυτήν την κατάσταση για μένα. Δεν μπορώ να απαρνηθώ την αποφασιστικότητά μου να ακολουθήσω τον Θεό και να κερδίσω την αλήθεια. Εάν την απαρνιόμουν, θα ήταν σαν να ενέδιδα στον Σατανά, να κατέστρεφα τον εαυτό μου και να πρόδιδα τον Θεό”. Τέτοια αποφασιστικότητα πρέπει να έχεις. Ό,τι μικροζητήματα κι αν συναντάς, δεν είναι παρά μικρά επεισόδια στην εξέλιξη της ζωής σου. Δεν πρέπει να τα αφήνεις να παρεμποδίζουν την κατεύθυνση της προόδου σου. Όταν συναντάς δυσκολίες, μπορείς να αναζητάς και να περιμένεις, όμως η κατεύθυνση της προόδου σου δεν πρέπει να αλλάζει, σωστά; (Σωστά.) Ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι ή πώς σου συμπεριφέρονται, ανεξάρτητα από το πώς σου συμπεριφέρεται ο Θεός, η αποφασιστικότητά σου δεν πρέπει να αλλάζει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν ζει κανείς συχνά ενώπιον του Θεού μπορεί να έχει μια κανονική σχέση μαζί Του). Κατάλαβα από τα λόγια του Θεού ότι ο Θεός ήλπιζε πως θα μπορούσα να εμμείνω στο να Τον ακολουθώ. Ακόμη κι αν δεν με υποστήριζε κανείς και όλοι με απέρριπταν, δεν γινόταν να προδώσω τον Θεό. Έπρεπε να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Παλιά, όταν άκουγα τους αδελφούς και τις αδελφές να συναναστρέφονται πως οι αντιξοότητες και οι δοκιμασίες αποτελούν τις ευλογίες του Θεού, δεν καταλάβαινα τι εννοούσαν. Μέσα απ’ αυτήν την εμπειρία, όμως, απέκτησα κάποια κατανόηση. Μέσα απ’ τον διωγμό στον οποίο με υπέβαλε η οικογένειά μου, είδα την ασχήμια και τη μοχθηρία του Σατανά. Ο Σατανάς ήθελε να χρησιμοποιήσει την οικογένειά μου για να με αναγκάσει να προδώσω τον Θεό και να χάσω την ευκαιρία μου να φτάσω στη σωτηρία. Ο Θεός, όμως, με προστάτευε διαρκώς, μου έδινε πίστη και με καθοδηγούσε ώστε να ξεπεράσω τη μία δυσκολία μετά την άλλη. Ο Θεός επέτρεψε να μου συμβεί ο διωγμός από την οικογένειά μου για να με οδηγήσει στην τελείωση, ώστε να κατανοήσω την αλήθεια και να αποκτήσω διάκριση. Ένιωσα πως μόνο ο Θεός αγαπάει περισσότερο τους ανθρώπους. Πήρα την εξής απόφαση: «Όσο αδύναμη κι αν είναι η σάρκα μου, δεν θα σταματήσω ποτέ να επιδιώκω την αλήθεια». Αργότερα, κατάφερα να πάρω πίσω το κινητό μου επειδή έπρεπε να δώσω μια εξέταση νοσηλευτικής διαδικτυακά. Αλλά οι γονείς μου, ανησυχώντας ότι θα συνέχιζα να παρακολουθώ διαδικτυακές συναθροίσεις της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού, με παρακολουθούσαν στενά. Με μάλωναν συχνά, και η οικογένειά μου μιλούσε ψυχρά και σκληρά. Ένιωθα πολύ πονεμένη και αδύναμη, και προσευχόμουν συχνά στον Θεό να μου δώσει πίστη και να ενδυναμώσει την καρδιά μου.

Μια μέρα τον Νοέμβριο του 2020, παρακολουθούσα μια διαδικτυακή συνάθροιση και η μαμά μου μπήκε ξαφνικά μέσα, λέγοντας: «Κάποιος ξέρει ότι πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό και ρωτάει τον μπαμπά σου γι’ αυτό». Τότε ο μπαμπάς μου με φώναξε στην κουζίνα και ρώτησε αν εξακολουθούσα να παρακολουθώ συναθροίσεις της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Απάντησα: «Παρακολουθώ». Ο μπαμπάς μου είπε με ήπιο τόνο: «Αγαπημένη μου κόρη, γιατί παρακολουθείς ακόμα συναθροίσεις της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού; Σε έχω προειδοποιήσει ξανά ότι αυτή δεν είναι η αληθινή οδός. Είπα στους συνεργάτες μου ότι έχεις ήδη φύγει από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού, αλλά εσύ παρακολουθείς ακόμα συναθροίσεις. Με απογοητεύεις πάρα πολύ!» Προσπάθησα να εξηγήσω, αλλά ο μπαμπάς μου με έφτυσε στο πρόσωπο και μου έριξε γροθιά στο μάτι. Η μαμά μου μπήκε στη μέση για να τον σταματήσει κι εκείνος προσπάθησε να μου τραβήξει τα μαλλιά, λέγοντας ότι, αν δεν τον ακολουθούσα στην πίστη στον Κύριο στην εκκλησία, θα με σκότωνε. Φοβήθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή και προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Βλέποντας ότι δεν αρνιόμουν τον Παντοδύναμο Θεό, ο μπαμπάς μου δοκίμασε άλλη τακτική. Είπε: «Κηρύττω εδώ και πάρα πολλά χρόνια, και κανείς δεν έχει πει ποτέ πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα κηρύγματά μου. Τώρα, όμως, η ίδια μου η κόρη μού εναντιώνεται. Εφόσον δεν ακούς τα κηρύγματά μου και θεωρείς σωστά τα κηρύγματα των άλλων, θα παραιτηθώ από πάστορας. Μάζεψε τα πράγματά σου, γυρίζουμε στην ιδιαίτερη πατρίδα μας απόψε!» Η μαμά μου και τα αδέλφια μου έκλαιγαν όλοι, ικετεύοντάς με να αλλάξω γνώμη. Ο μπαμπάς μου ήταν έξω φρενών, όχι μόνο προειδοποιώντας με και προσπαθώντας να με χτυπήσει, αλλά και ρίχνοντας θυμωμένες γροθιές στον τοίχο. Είπε ότι θα έφευγε με το αυτοκίνητο εκείνο το ίδιο βράδυ για να δώσει τέλος στη ζωή του. Ήμουν τρομοκρατημένη. Αν συνέβαινε πραγματικά κάτι στον μπαμπά μου, θα ένιωθα ότι τον είχα απογοητεύσει οικτρά. Αν και συνειδητοποιούσα ότι αυτό το περιβάλλον ήταν μια δοκιμασία για μένα, εξακολουθούσα να φοβάμαι πολύ. Η μητέρα μου με ανάγκασε να πάω να του ζητήσω συγγνώμη, ενώ είπε πως, αν του συνέβαινε κάτι, η ευθύνη θα ήταν μόνο δική μου, και δεν θα με συγχωρούσε ούτε αυτή ούτε και τα αδέρφια μου. Είπε επίσης ότι ήμουν πολύ αδιάλλακτη και δεν υπολόγιζα τα συναισθήματά τους. Βλέποντας την οικογένειά μου τόσο πληγωμένη και αναστατωμένη, ένιωσα πολύ αδύναμη. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού που περιγράφουν τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τους ανθρώπους: «Το πρώτο είναι ο έλεγχος και ο εξαναγκασμός. Αυτό σημαίνει ότι ο Σατανάς θα κάνει τα πάντα να πάρει τον έλεγχο της καρδιάς σου. Τι σημαίνει “εξαναγκασμός”; Σημαίνει πως χρησιμοποιεί τακτικές απειλών και εξαναγκασμού για να σε αναγκάσει να τον υπακούσεις, και σε κάνει να σκεφτείς τις συνέπειες αν δεν υπακούσεις. Φοβάσαι και δεν τολμάς να τον αψηφήσεις, οπότε υποκύπτεις» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Κατάλαβα από τα λόγια του Θεού πως πίσω από όλα αυτά κρύβονταν τα τεχνάσματα του Σατανά. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους και διάφορα μέσα για να ελέγχει και να εκβιάζει τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να προδώσουν τον Θεό. Στη ζωή μου, η οικογένειά μου είναι πολύ πολύτιμη για μένα. Αν τους συνέβαινε κάτι κακό εξαιτίας μου, δεν θα μπορούσα ποτέ να συγχωρήσω τον εαυτό μου. Όταν ο μπαμπάς μου είπε ότι θα έφευγε με το αυτοκίνητο για να δώσει τέλος στη ζωή του, και η μαμά μου είπε ότι δεν θα με συγχωρούσε, ένιωσα ότι, αν επέμενα να πιστεύω στον Παντοδύναμο Θεό, θα με κατηγορούσε όλη μου η οικογένεια και θα με πετούσε έξω από το σπίτι. Αυτό με έκανε να νιώθω αδύναμη. Αλλά τα λόγια του Θεού με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι ο Σατανάς χρησιμοποιούσε την οικογενειακή στοργή για να με απειλήσει, σε μια προσπάθεια να με κάνει να προδώσω τον Θεό. Από τη στιγμή που θα υπάκουα στον πατέρα μου και θα πρόδιδα τον Θεό, δεν θα είχα μαρτυρία. Αποφάσισα πως έπρεπε οπωσδήποτε να ακολουθήσω τον Παντοδύναμο Θεό, και πως δεν έπρεπε να υπακούσω στους γονείς μου.

Εκείνο το βράδυ, ο μπαμπάς μου πήρε πάλι το κινητό μου και η μαμά μου κοιμήθηκε μαζί μου για να με προσέχει. Είπαν επίσης ότι θα με έστελναν πίσω στο κολέγιο το συντομότερο δυνατό, επειδή εκεί δεν θα επιτρεπόταν να χρησιμοποιώ το κινητό μου και σπανίως θα επιτρεπόταν να βγαίνω έξω, οπότε θα μου ήταν πολύ δύσκολο να παρακολουθώ συναθροίσεις ή να συναντιέμαι με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να μου δώσει δύναμη και κουράγιο. Ήξερα πως, αν ήθελα να συνεχίσω να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, η μόνη μου επιλογή ήταν να φύγω από το σπίτι. Διαφορετικά, θα με έστελναν σίγουρα πίσω στη σχολή για να περιορίσουν την πίστη μου στον Θεό. Δεν ήμουν, όμως, παρά ένα κορίτσι. Πού μπορούσα να πάω; Αφού δεν είχα χρήματα, πώς θα ζούσα στο μέλλον; Αλλά αν έμενα σπίτι, δεν θα με άφηναν να ακολουθήσω τον Θεό. Τι έπρεπε να κάνω; Εκείνες τις μέρες, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, και η καρδιά μου ήταν σε αναταραχή. Κάποιες φορές σκεφτόμουν ότι, αφού ήμουν η μεγαλύτερη κόρη, ευθύνη μου θα έπρεπε να ήταν να βοηθώ τους γονείς μου να φροντίζουν τα μικρότερα αδέρφια μου. Στη σχολή μου, λάμβανα επαγγελματική κατάρτιση και, μετά την αποφοίτηση, θα μπορούσα να βρω μια δουλειά. Οι γονείς μου είχαν μεγάλες ελπίδες για μένα. Πώς θα μπορούσα να παρατήσω τις σπουδές μου; Αλλά ως δημιούργημα, ο Θεός μού είχε κάνει τη χάρη να μου δώσει την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου στον οίκο Του. Αυτό ήταν εξύψωση από τον Θεό και, ακόμα περισσότερο, ήταν η ευθύνη που όφειλα να εκπληρώσω. Πώς θα διάλεγα ανάμεσα στις σπουδές μου και την πίστη μου; Καθώς το σκεφτόμουν ξανά και ξανά, ένιωθα πολύ διχασμένη και πονεμένη. Ναι. Εκείνη την ώρα, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αφυπνιστείτε, αδελφοί! Αφυπνιστείτε, αδελφές! Η ημέρα Μου δεν θα καθυστερήσει. Ο χρόνος είναι ζωή και όταν κάποιος ανακτά τον χαμένο χρόνο, σώζει τη ζωή! Δεν αργεί η ώρα! Αν αποτύχετε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, μπορείτε να μελετήσετε ξανά και ξανά γι’ αυτές. Η ημέρα Μου, ωστόσο, δεν θα καθυστερήσει άλλο. Θυμηθείτε! Θυμηθείτε! Αυτά είναι τα ευγενικά Μου λόγια προτροπής. Το τέλος του κόσμου έχει ξεδιπλωθεί μπροστά στα ίδια σας τα μάτια και οι μεγάλες καταστροφές θα έρθουν σύντομα. Τι είναι πιο σημαντικό; Η ζωή σας ή, μήπως, ο ύπνος σας, η βρώση και η πόση, καθώς και ο ρουχισμός σας; Έχει έρθει η ώρα να ζυγίσετε αυτά τα πράγματα. Μην έχετε πια αμφιβολίες! Φοβάστε πάρα πολύ και δεν μπορείτε να πάρετε τα πράγματα στα σοβαρά, έτσι δεν είναι;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 30). Ήξερα από τα λόγια του Θεού ότι οι συμφορές έχουν ήδη αρχίσει. Το 2016, σημειώθηκε μεγάλος σεισμός 6,7 ρίχτερ στην περιοχή που ζούσα, ενώ το 2020, ξέσπασε η παγκόσμια πανδημία COVID-19. Οι συμφορές γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Η κρυφός ερχομός του Θεού για να κάνει το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας κοντεύει να τελειώσει, και ο χρόνος είναι πλέον εξαιρετικά περιορισμένος. Αν συνέχιζα και ολοκλήρωνα τις σπουδές μου, θα καθυστερούσα στην επιδίωξη της αλήθειας και την ανάπτυξη της ζωής μου, οπότε δεν ήθελα να συνεχίσω τη φοίτησή μου. Ήξερα ότι θα αντιμετώπιζα πολλές δυσκολίες στο μέλλον, αλλά πίστευα ότι ο Θεός θα μου άνοιγε δρόμο.

Εκείνο το διάστημα, χρησιμοποιούσα μερικές φορές το κινητό της μικρότερης αδελφής μου για να συνδεθώ στον λογαριασμό μου στο Facebook και να ελέγξω τα μηνύματα. Οι αδελφοί και οι αδελφές μού έστελναν συχνά τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού για να με βοηθήσουν. Είδα τα λόγια του Θεού: «Εκείνοι στους οποίους αναφέρεται ο Θεός ως “νικητές” είναι εκείνοι που εξακολουθούν να μπορούν να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους και να διατηρούν την αρχική τους εμπιστοσύνη και την αφοσίωσή τους στον Θεό όταν είναι υπό την επιρροή του Σατανά και ενώ τελούν υπό την πολιορκία του Σατανά, δηλαδή όταν βρίσκονται εν μέσω των δυνάμεων του σκότους. Αν εξακολουθείς να μπορείς να διατηρείς την καρδιά σου αγνή ενώπιον του Θεού και να διατηρείς γνήσια αγάπη για τον Θεό ό,τι κι αν γίνει, τότε παραμένεις σταθερός στη μαρτυρία σου ενώπιον του Θεού, και σ’ αυτό αναφέρεται ο Θεός όταν μιλά για κάποιον που είναι “νικητής”. Αν η επιδίωξή σου είναι εξαιρετική όταν ο Θεός σε ευλογεί, αλλά οπισθοχωρείς χωρίς τις ευλογίες Του, είναι αυτό αγνότητα; Εφόσον είσαι σίγουρος ότι αυτή η οδός είναι αληθινή, πρέπει να την ακολουθήσεις μέχρι τέλους· πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό. Εφόσον έχεις δει ότι ο ίδιος ο Θεός έχει έρθει στη γη για να σε οδηγήσει στην τελείωση, θα πρέπει να δώσεις την καρδιά σου ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν. Αν εξακολουθείς να μπορείς να Τον ακολουθήσεις, ό,τι κι αν κάνει, ακόμη κι αν αποφασίσει ένα δυσμενές αποτέλεσμα για σένα στο τέλος, αυτό σημαίνει να διατηρείς την αγνότητά σου ενώπιον του Θεού. Η προσφορά ενός άγιου πνευματικού σώματος και ενός αγνού παρθένου στον Θεό σημαίνει να διατηρείς ειλικρινή καρδιά ενώπιον του Θεού. Για την ανθρωπότητα, η ειλικρίνεια είναι αγνότητα και το να είναι κανείς ικανός να είναι ειλικρινής προς τον Θεό σημαίνει να διατηρεί την αγνότητα. Αυτό είναι που θα πρέπει να κάνεις πράξη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Θα πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό). Κατάλαβα από τα λόγια του Θεού ότι εκείνοι που ο Θεός προτίθεται να κάνει νικητές είναι όσοι μπορούν να δώσουν την αληθινή τους καρδιά στον Θεό κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών. Όσο μεγαλύτερες είναι οι δοκιμασίες που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, τόσο πιο δυνατή γίνεται η καρδιά τους που αγαπά τον Θεό. Είδα ότι ο Θεός χρησιμοποιεί δοκιμασίες για να οδηγήσει τους ανθρώπους στην τελείωση. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτό είναι πραγματικά αλήθεια. Κάθε φορά που βίωνα διωγμό, η πίστη μου στον Θεό γινόταν λίγο πιο σταθερή. Αυτός ο επαναλαμβανόμενος διωγμός ήταν το εξής: ο Θεός πρακτικά έστηνε περιβάλλοντα σύμφωνα με το ανάστημά μου για να οδηγήσει την πίστη μου στην τελείωση και για να μεγαλώσει το ανάστημά μου. Ευχαρίστησα τον Θεό μέσα από την καρδιά μου. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν την πίστη και το θάρρος να υπερασπιστώ την αληθινή οδό. Προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με βοηθήσει, να με καταστήσει ικανή να υποταχθώ σ’ Αυτόν και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου γι’ Αυτόν, και να μην παραπονεθώ γι’ Αυτόν, όποιον πόνο κι αν αντιμετώπιζα στο μέλλον. Ένα βράδυ, θυμήθηκα τις εμπειρίες του Πέτρου, για τις οποίες είχαμε κάνει συναναστροφή προηγουμένως σε μια συνάθροιση. Στα δεκαοχτώ του, ο Πέτρος απαρνήθηκε τους γονείς του, την οικογένειά του και τις εγκόσμιες προοπτικές για να βαδίσει στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό. Αργότερα, όταν άκουσε το κάλεσμα του Κυρίου, Τον ακολούθησε, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο. Αυτό με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Ήξερα πως ο Παντοδύναμος Θεός ήταν ο αληθινός Θεός, ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει, αλλά δεν είχα πληρώσει κανένα τίμημα για να ακολουθήσω τον Θεό. Δεν μπορούσα να ακολουθήσω τον Θεό με προσήλωση. Ένιωσα μεγάλη ντροπή. Όταν το σκέφτηκα αυτό, η καρδιά μου φωτίστηκε και ένιωσα πως ο Θεός με καθοδηγούσε να κάνω μια επιλογή. Έπρεπε να επιμείνω να ακολουθώ τον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Έτσι, χρησιμοποίησα το κινητό της αδελφής μου για να επικοινωνήσω με αδελφούς και αδελφές, λέγοντάς τους ότι ήθελα να παρατήσω τις σπουδές μου και να ακολουθήσω τον Θεό, και ότι, αν οι γονείς μου προσπαθούσαν να με σταματήσουν ξανά, θα το έσκαγα από το σπίτι. Μια αδελφή συναναστράφηκε μαζί μου, λέγοντας: «Είσαι κορίτσι, η οικογένειά σου θα ανησυχήσει αν φύγεις έτσι. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να ακολουθούμε τον Θεό. Μπορείς να εξηγήσεις ξεκάθαρα τα πράγματα στους γονείς σου, λέγοντάς τους ότι επιλέγεις να ακολουθήσεις τον Θεό. Αν προσπαθήσουν και πάλι να σε σταματήσουν, τότε θα πρέπει να διαλέξεις το μονοπάτι στη ζωή που οφείλεις να βαδίσεις». Ένιωσα ότι αυτό που είπε η αδελφή ήταν σωστό και άρχισα να σκέφτομαι πώς να δηλώσω τη θέση μου στον μπαμπά μου.

Απροσδόκητα, τις επόμενες μέρες, η στάση των γονιών μου απέναντί μου έγινε ξαφνικά πολύ καλή. Μου έλεγαν πόσο πολύ είχαν κοπιάσει για να με φροντίσουν από τότε που γεννήθηκα. Ο μπαμπάς μου έλεγε συχνά: «Αγαπημένη μου κόρη, ξέρεις πόσο πολύ σε αγαπάμε; Είχες άσθμα όταν ήσουν παιδί και τα βράδια δυσκολευόσουν να αναπνεύσεις. Η μητέρα σου κι εγώ σε κρατούσαμε στην αγκαλιά μας και σου δίναμε φάρμακο. Σε κρατούσαμε εναλλάξ τα βράδια, βοηθώντας σε να αλλάξεις στάση στον ύπνο σου. Αν δεν σε είχαμε φροντίσει έτσι, πώς θα είχες γίνει καλά; Κάναμε οικονομίες για να σου προσφέρουμε την καλύτερη μόρφωση, ώστε στο μέλλον να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους. Όλα μας τα χρήματα ξοδεύτηκαν για σένα. Δεν μπορείς να ξεχάσεις την καλοσύνη μας!» Ακούγοντας τα λόγια των γονιών μου, πόνεσε η καρδιά μου και ένιωσα υποχρεωμένη απέναντί τους. Αργότερα, σε μια συνάθροιση, ανοίχτηκα σε συναναστροφή σχετικά με την κατάστασή μου. Μια αδελφή μού διάβασε ένα χωρίο των λόγων του Παντοδύναμου Θεού: «Οι ζωές μας και οι ψυχές μας προέρχονται από τον Θεό και δημιουργήθηκαν από Αυτόν —δεν προέρχονται από τους γονείς μας και σίγουρα όχι από τη φύση, μα μας δόθηκαν από τον Θεό· απλώς η σάρκα μας γεννήθηκε από τους γονείς μας και τα παιδιά μας γεννιούνται από εμάς, όμως οι μοίρες των παιδιών μας βρίσκονται εξολοκλήρου στα χέρια του Θεού. Το ότι μπορούμε να πιστέψουμε στον Θεό είναι μια ευκαιρία που μας έχει δοθεί απ’ Αυτόν· έχει οριστεί από Εκείνον και είναι η χάρη Του. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να εκπληρώσεις υποχρεώσεις ή ευθύνες απέναντι σε κανέναν άλλον· πρέπει να εκπληρώσεις μόνο το καθήκον απέναντι στον Θεό που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιουργημένο ον. Αυτό πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα, αυτό είναι το κύριο και πρωταρχικό πράγμα που πρέπει να ολοκληρώσουν πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι στη ζωή τους. Αν δεν εκπληρώνεις καλά το καθήκον σου, τότε δεν είσαι δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Οι άλλοι μπορεί να σε θεωρούν καλή σύζυγο και στοργική μητέρα, άριστη νοικοκυρά, ευσεβές παιδί και αξιόλογο μέλος της κοινωνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Θεός θεωρεί ότι επαναστατείς εναντίον Του, ότι δεν εκπληρώνεις καθόλου τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, ότι αποδέχτηκες αλλά δεν ολοκλήρωσες την αποστολή από τον Θεό και ότι τα παράτησες στου δρόμου τα μισά. Είναι δυνατόν ο Θεός να εγκρίνει ένα τέτοιο άτομο; Τέτοιοι άνθρωποι είναι άχρηστοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο γνωρίζοντας τις εσφαλμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ήταν λάθος μου να πιστεύω πως οι γονείς μου είχαν δώσει τόσα για μένα και ήταν εκείνοι που νοιάζονταν περισσότερο για μένα, και πως επιλέγοντας να ακολουθήσω τον Θεό θα σήμαινε ότι ήμουν υποχρεωμένη απέναντί τους. Στην πραγματικότητα, ο Θεός είναι Εκείνος που μου τα χάρισε όλα αυτά. Η ζωή μου και όλα όσα χρειάζομαι για να μεγαλώσω μου χαρίστηκαν από τον Θεό. Το ότι με ανέθρεψαν οι γονείς μου οφειλόταν επίσης στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Στον Θεό είμαι υποχρεωμένη, όχι στους γονείς μου. Σκέφτηκα πως οι γονείς μου έλεγαν ότι μου είχαν δώσει όλα τα καλά να απολαύσω και καλή μόρφωση, και ότι με αγαπούσαν πολύ. Στην πραγματικότητα, ήταν καλοί μαζί μου μόνο επιφανειακά. Όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το μεγάλο ζήτημα της επιστροφής του Κυρίου, προσπαθούσαν πάντα να με σταματήσουν από το να αποδεχτώ την αληθινή οδό. Ήταν αγάπη αυτό; Έλεγαν τέτοια πράγματα για να με βάλουν σε πειρασμό να προδώσω τον Θεό! Ευχαρίστησα την καθοδήγηση των λόγων του Θεού που μου επέτρεψε να διακρίνω τις δολοπλοκίες του Σατανά. Αργότερα, πέρασα μια ολόκληρη νύχτα γράφοντας ένα γράμμα στον μπαμπά μου, στο οποίο του κατέθεσα για άλλη μια φορά μαρτυρία για το έργο του Παντοδύναμου Θεού. Έγραψα επίσης για το πώς ένιωθα που δεν μπορούσα να διαβάσω τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και εξέφρασα τη σταθερή μου απόφαση να ακολουθήσω τον Παντοδύναμο Θεό. Στο τέλος του γράμματος, πρόσθεσα: «Οι προφητείες της επιστροφής του Κυρίου έχουν ήδη εκπληρωθεί. Ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο Κύριος Ιησούς που έχει επιστρέψει. Έχω συναναστραφεί πολύ μαζί σου, αλλά αρνείσαι να ακούσεις, ενώ, μάλιστα, με διώκεις και με εμποδίζεις. Ζητώ τώρα να μου δώσεις ελευθερία της πίστης και να μου επιτρέψεις να πηγαίνω σε συναθροίσεις. Αν συνεχίσεις να με εμποδίζεις, τότε μια μέρα θα φύγω από το σπίτι. Ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα, κι όμως εσύ μου στέρησες το δικαίωμά μου στην ελευθερία της πίστης. Είμαι αποφασισμένη να ακολουθώ πάντα τον Παντοδύναμο Θεό. Δεν μπορείς να με σταματήσεις». Τότε έδειξα το γράμμα στον μπαμπά μου. Μόλις το διάβασε, μου είπε: «Σου απαγορεύω να πιστεύεις πια στον Παντοδύναμο Θεό. Σε έχω προειδοποιήσει τρεις φορές. Γιατί επιμένεις ακόμα να πιστεύεις; Γιατί το αναφέρεις ξανά και ξανά; Γιατί θέλεις ακόμα να μπεις στην εκκλησία τους;» Είπα στον μπαμπά μου: «Σου έχω ήδη πει αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Ό,τι κι αν γίνει, δεν θα εγκαταλείψω το να ακολουθώ τον Παντοδύναμο Θεό!» Ο μπαμπάς μου έμεινε σιωπηλός για λίγο και μετά είπε: «Σε έστειλα να σπουδάσεις ώστε να με βοηθήσεις με διάφορους τρόπους. Πλέον, όμως, οι γνώσεις σου ξεπερνούν τις δικές μου και, όχι μόνο δεν με βοηθάς, αλλά λες κι από πάνω πως οι διδαχές μου είναι λάθος. Πώς μπορώ να κηρύττω πια στους άλλους; Πώς μπορώ να είμαι πάστορας; Αν αγαπάς τον μπαμπά, πρέπει να κάνεις αυτό που λέω. Η Βίβλος λέει πως τα παιδιά πρέπει να υπακούν στους γονείς τους. Μόνο αν με υπακούσεις μπορείς να αποδείξεις ότι η οδός που πιστεύεις είναι σωστή». Ήξερα πως ο πατέρας μου φοβόταν πως αν ακολουθούσα τον Παντοδύναμο Θεό, αυτό θα επηρέαζε τη θέση του ως πάστορα και θα έβλαπτε την υπόληψή του μεταξύ των πιστών. Είπα: «Είμαι πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε μια χριστιανική οικογένεια και που γνωρίζω από παιδί ότι υπάρχει Θεός. Δεν είναι, όμως, σωστές όλες οι διδαχές σου. Θα υπακούω στα σωστά πράγματα που λες, αλλά δεν μπορώ να υπακούω σε όσα είναι λάθος. Έχω αποδεχτεί το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και έχω υποδεχτεί την επιστροφή του Κυρίου Ιησού. Με το να με εμποδίζεις, δεν μ’ αφήνεις ν’ ακούσω τη φωνή του Θεού και να υποταχθώ στον Θεό. Πώς μπορώ να σε ακούσω;» Βλέποντας ότι δεν θα συμβιβαζόμουν, ο μπαμπάς μου συνέχισε: «Δεν θα σε αναγκάσω. Μπορείς να διαλέξεις το δικό σου μονοπάτι. Αλλά πρέπει να ξέρεις ότι, αν με ακούσεις, μπορούμε να ζήσουμε μαζί αρμονικά. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις τον Παντοδύναμο Θεό, η οικογένειά μας θα διαλυθεί, επειδή ακολουθούμε διαφορετικές οδούς. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους από εδώ και πέρα!» Φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Αν αποχωριζόμουν την οικογένειά μου, πού θα πήγαινα; Πώς θα ζούσα μόνη μου;» Αλλά ήξερα ότι, ακόμη κι αν έχανα τα πάντα, δεν μπορούσα να προδώσω τον Θεό. Έτσι, είπα για άλλη μια φορά σταθερά στον μπαμπά μου: «Θέλω να ακολουθήσω τον Παντοδύναμο Θεό και να βαδίσω στο σωστό μονοπάτι!»

Μετά απ’ αυτό, πήγα να μείνω στο σπίτι μιας φίλης σε άλλη περιοχή. Αν και η φίλη μου δεν πίστευε στον Θεό, με κατάλαβε όταν άκουσε την εμπειρία μου από τον διωγμό. Αργότερα, ζήτησα βοήθεια από έναν οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι άνθρωποι εκεί, μόλις άκουσαν τη δήλωσή μου, μου είπαν ότι, αν η οικογένειά μου παρενέβαινε στην ελευθερία της πίστης μου, θα μπορούσαν να καταθέσουν μήνυση και να εκδώσουν προειδοποίηση στους γονείς μου. Τότε, με πήγαν σε ένα καταφύγιο. Εκεί, είχα ό,τι χρειαζόμουν για να επιβιώσω, αλλά δεν μπορούσα να ζήσω την εκκλησιαστική ζωή ούτε να διαβάσω τα λόγια του Θεού, και η καρδιά μου πονούσε ακόμα πολύ. Αργότερα, επικοινώνησα με τους αδελφούς και τις αδελφές από το κινητό κάποιου άλλου. Η αδελφή Σύλβια μου είπε ότι οι γονείς μου για να με βρουν είχαν συνεργαστεί με την αστυνομία η οποία είχε συλλάβει τρεις αδελφούς και αδελφές που είχαν έρθει σε επαφή μαζί μου. Σοκαρίστηκα. Ποτέ δεν πίστευα ότι η αστυνομία θα έκανε τέτοιο πράγμα. Έτσι, πήγα στον οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων για βοήθεια. Απροσδόκητα, εκείνο το απόγευμα, οι γονείς μου έφεραν πολλούς αστυνομικούς στα γραφεία του οργανισμού. Η μαμά μου έκλαιγε και με ικέτευε να γυρίσω σπίτι, λέγοντάς μου ότι δεν θα παρενέβαιναν στην πίστη μου. Τότε καταλήξαμε σε συμφωνία, και ο οργανισμός έβαλε τη μαμά μου να την υπογράψει. Η αστυνομία με ξεγέλασε, λέγοντας ότι είχε ήδη αφήσει ελεύθερους τους αδελφούς και τις αδελφές. Αλλά όταν έφτασα στο αστυνομικό τμήμα, οι αδελφοί και οι αδελφές ήταν ακόμα κλεισμένοι στο κρατητήριο και είχαν ξυλοκοπηθεί άγρια. Μια αδελφή είχε μάλιστα μείνει αναίσθητη από το ξύλο. Είπα στην αστυνομία γιατί είχα φύγει από το σπίτι και πώς με είχε καταδιώξει η οικογένειά μου, και εξήγησα ότι η Ινδία είναι μια δημοκρατική χώρα όπου η ελευθερία της πίστης προστατεύεται από τον νόμο και ότι οι επανειλημμένες προσπάθειες των γονιών μου να με αναγκάσουν να εγκαταλείψω την πίστη μου δεν ήταν σύμφωνες με τον ινδικό νόμο. Ένας αστυνομικός μού φώναξε άγρια: «Ποια πίστη; Σταμάτα πια! Πρόδωσες τους γονείς σου για την πίστη σου. Ό,τι κι αν γίνει, πρέπει να υπακούς στους γονείς σου!» Τρομοκρατήθηκα από τις φωνές του αστυνομικού. Πριν, ήξερα μόνο ότι η κυβέρνηση του ΚΚΚ αντιστεκόταν στον Θεό. Πλέον έβλεπα ότι πολλοί αστυνομικοί εδώ αντιστέκονταν επίσης στον Θεό και Τον μισούσαν. Τελικά, ο διοικητής της αστυνομίας είπε: «Πρέπει να καταλήξουμε σε συμφωνία. Θα επιστρέψεις σπίτι και θα ζήσεις με τους γονείς σου, και οι γονείς σου δεν μπορούν πια να σε καταδιώκουν ούτε να σε εμποδίζουν να πιστεύεις στον Θεό. Σύμφωνα με τα άρθρα 25-28 του Ινδικού Συντάγματος, οι Ινδοί έχουν ελευθερία θρησκευτικής πίστης. Πρέπει όλοι να το θυμάστε αυτό». Η μαμά μου συμφώνησε.

Την τρίτη μέρα μετά την επιστροφή από το αστυνομικό τμήμα, τα ξαδέλφια μου, σε συνεννόηση με τους γονείς μου, με ξεγέλασαν ώστε να επιστρέψω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου και να πάω σε μια εκκλησία εκεί. Έβαλαν τον πάστορα εκεί να προσευχηθεί για μένα για να εκβάλει τους δήθεν «δαίμονές» μου. Προσπάθησα να αντισταθώ και να μην πάω, αλλά δεν μπορούσα να τα βάλω μαζί τους. Έτσι, παρατηρούσα προσεκτικά τι σκόπευαν να κάνουν. Τραγουδούσαν μαζί και ακούγονταν σαν να ήταν πολύ λυπημένοι, κλείνοντας τα μάτια τους, σηκώνοντας τα χέρια τους και χύνοντας δάκρυα. Μια κοπέλα λιποθύμησε και τη μετέφεραν σε ένα παγκάκι, λέγοντας ότι είχε πεθάνει αλλά θα ξυπνούσε. Πίστευαν ότι η κοπέλα θα έφερνε κάποια νέα από τον ουρανό. Τότε άρχισαν να λένε ανοησίες, λέγοντας ότι είχα παραπλανηθεί. Από τις πράξεις τους, είδα πώς αυτοί οι θρησκευόμενοι άνθρωποι κοροϊδεύουν τους άλλους και κατάλαβα επίσης ότι ο Θεός είχε επιτρέψει να βιώσω αυτά τα πράγματα για να αποκτήσω περισσότερη διάκριση, να δω ξεκάθαρα τη μοχθηρία του Σατανά και να δω ξεκάθαρα πώς αυτοί οι θρησκευόμενοι άνθρωποι ξεγελούν και παραπλανούν τους άλλους. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες, είχαν εξαπατήσει πολλούς από όσους ήταν εκεί. Είπα σιωπηλά στον εαυτό μου: «Ό,τι κι αν πουν, ό,τι κι αν συμβεί, πρέπει να μείνω σταθερή στη θέση μου». Στο τέλος, ακόμη κι όταν μου επιτέθηκαν όλοι μαζί, δεν επηρεάστηκα. Βλέποντας ότι η πίστη μου στον Παντοδύναμο Θεό ήταν ακόμα σταθερή, η οικογένειά μου έκανε κάτι ακόμα πιο απίστευτο. Το επόμενο πρωί, τα ξαδέλφια μου και οι γονείς μου με πήγαν με το ζόρι σε ένα μέρος όπου ασκούνταν μαγεία. Αυτό ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί ποτέ —οι γονείς μου, από όλους τους ανθρώπους, που πίστευαν στον Κύριο Ιησού τόσα χρόνια, να κάνουν τέτοιο πράγμα! Είχα ακούσει παλιότερα ότι, όταν ένας μάγος κάνει μάγια σε κάποιον, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να τρελαθεί. Φοβήθηκα λίγο μέσα στην καρδιά μου. Αλλά τότε θυμήθηκα μια ταινία στον ιστότοπο της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού με τίτλο «Μια νέα ζωή μέσα από τα βασανιστήρια». Στην ταινία, η αστυνομία νάρκωσε μια αδελφή για να την αναγκάσει να προδώσει τον Θεό, προσπαθώντας να της προκαλέσει διανοητική διαταραχή. Αλλά η αδελφή βασίστηκε στα λόγια του Θεού για να ξεπεράσει την κακοποίηση και τα βασανιστήρια της αστυνομίας, και τελικά έμεινε σταθερή στη μαρτυρία της, ντροπιάζοντας τον Σατανά. Μ’ αυτό στο μυαλό μου, πήρα λίγο θάρρος. Έστειλα ένα μήνυμα στην αδελφή Σύλβια, λέγοντάς της όλα όσα είχαν συμβεί. Μου είπε να βασιστώ στον Θεό και μου έστειλε επίσης μερικά από τα λόγια του Θεού. Ένα χωρίο των λόγων του Θεού μού έδωσε δύναμη και μου έδωσε περισσότερη πίστη για να αντιμετωπίσω αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ο Θεός επιλέγει κάποιον που βρίσκεται υπό τη δύναμη του Σατανά και τον φέρνει στον οίκο Του, τολμά μήπως ο Σατανάς να θέσει στον Θεό όρους; Δεν τολμά ούτε όρους να θέσει ούτε να πει το παραμικρό. Άπαξ και πει ο Θεός: “Αυτός ο άνθρωπος είναι δικός Μου. Στο εξής, δεν σου επιτρέπω να τον αγγίζεις”, ο Σατανάς θα υπακούσει και θα Του τον παραδώσει. Κάθε κίνηση του ανθρώπου αυτού, το φαγητό, τα ρούχα του, η στέγαση και η μεταφορά του βρίσκονται υπό τη φροντίδα και την εποπτεία του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν θα τολμήσει ποτέ ξανά να αγγίξει αυτόν τον άνθρωπο. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός ζει εξ ολοκλήρου υπό τη φροντίδα και την προστασία του Θεού και καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να παρέμβει ή να εισβάλει. Κάθε χαρά, θλίψη ή πόνος που βιώνει καθημερινά αυτός ο άνθρωπος περνά από τη σχολαστική εξέταση του βλέμματος του Θεού και βρίσκεται υπό τη φροντίδα και την προστασία Του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με την ορθή εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος έχει αξία η ζωή). Κατάλαβα από τα λόγια του Θεού ότι ο Σατανάς βρίσκεται επίσης στα χέρια του Θεού και ότι χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν τολμά να κάνει τίποτα. Δεν φοβόμουν πια κανέναν τρόπο με τον οποίο η οικογένειά μου μπορεί να προσπαθούσε να με τρομάξει ούτε οποιεσδήποτε τακτικές μπορεί να χρησιμοποιούσαν για να με αναγκάσουν να προδώσω τον Θεό. Βλέποντας ότι εκείνοι, ως χριστιανοί, μπορούσαν να πάνε και να λατρέψουν πονηρά πνεύματα και ότι, μετά από τόσα χρόνια που πίστευαν στον Κύριο, μπορούσαν να κάνουν πράγματα που πρόδιδαν και ντρόπιαζαν τον Θεό, απογοητεύτηκα πολύ μαζί τους. Μόνο και μόνο επειδή είχα αποδεχτεί τον Παντοδύναμο Θεό, κατέφυγαν σ’ αυτές τις μεθόδους για να με αναστατώσουν και να με αναγκάσουν να προδώσω την αληθινή οδό. Μισούσαν την αλήθεια τόσο πολύ! Είπα στη μαμά μου: «Γιατί το κάνετε αυτό; Δεν ξέρετε ότι αυτό είναι μαγεία, ότι είναι ο Σατανάς και πονηρά πνεύματα; Είστε πιστοί στον Κύριο, κι όμως, για να με σταματήσετε από το να αποδεχτώ το νέο έργο του Θεού, στραφήκατε ουσιαστικά στον Σατανά και στα πονηρά πνεύματα!» Η μαμά μου είπε: «Το κάνουμε για το καλό σου. Οι προσευχές μας στον Θεό δεν μπόρεσαν να σε αλλάξουν, αλλά ο Σατανάς μπορεί να βοηθήσει σ’ αυτό. Δεν ήρθαμε εδώ για να τους λατρέψουμε». Όταν είδα το αληθινό τους πρόσωπο, στενοχωρήθηκα πολύ. Δεν διέφεραν καθόλου από τους δύσπιστους. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι ο μάγος, γνωρίζοντας τον σκοπό της οικογένειάς μου που με έφερε εκεί, θα μου έλεγε: «Καλή μου, προσευχήσου στον Θεό στον οποίο πιστεύεις. Ένας Θεός υπάρχει, και ο Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ο σωστός». Χάρηκα πολύ και είδα αληθινά την προστασία του Θεού. Ο Θεός κυβερνά τα πάντα. Μετά από όλες τις προσπάθειές τους, οι γονείς μου είδαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα με εμένα, οπότε συμφώνησαν να μην περιορίζουν πια την παρουσία μου στις συναθροίσεις, να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στην πίστη μου και να σταματήσουν να νοιάζονται για το αν πήγαινα στη σχολή ή όχι. Στις 12 Ιανουαρίου 2021, μπορούσα επιτέλους να παρακολουθώ ανοιχτά διαδικτυακές συναθροίσεις στο σπίτι. Αν και μερικές φορές οι γονείς μου ακόμα με μάλωναν και προσπαθούσαν να με πείσουν να επιστρέψω στη σχολή για να τελειώσω τις σπουδές μου όταν με έβλεπαν σε συναθροίσεις, εγώ δεν επηρεαζόμουν πια. Αργότερα, έφυγα από το σπίτι κι άρχισα να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία με πλήρες ωράριο.

Έχοντας βιώσει αυτήν την εμπειρία, ένιωσα πραγματικά πως τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Ο Θεός χρησιμοποίησε αυτές τις δύσκολες περιστάσεις για να οδηγήσει την πίστη μου στην τελείωση και να μου δώσει, επίσης, τη δυνατότητα να αποκτήσω μεγαλύτερη διάκριση για την οικογένειά μου και τους θρησκευόμενους ανθρώπους. Η οικογένειά μου πιστεύει στον Κύριο εδώ και πολλές γενιές, και πολλοί στην οικογένειά μου είναι πάστορες. Παλιά, πίστευα πως υπηρετούσαν και αγαπούσαν ειλικρινά τον Θεό, αλλά το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες τούς αποκάλυψε όλους. Πλέον βλέπω καθαρά την ουσία τους, ότι μισούν, δηλαδή, την αλήθεια. Η πίστη τους στον Θεό δεν είναι καθόλου ειλικρινής. Αντιστέκονται στον Θεό. Η ηγεσία και η καθοδήγηση των λόγων του Θεού μού έδωσαν τη δυνατότητα να μείνω σταθερή εν μέσω των επιθέσεων που μου εξαπέλυε η οικογένειά μου από κάθε πλευρά. Δόξα τω Θεώ! Δεν θα μετανιώσω ποτέ που ακολούθησα τον Παντοδύναμο Θεό.