Της Τσενγκ Να, Κίνα

Ο πρώην σύζυγός μου με χώρισε επειδή δεν μπορούσα να μείνω έγκυος. Αργότερα, βρήκα τον τωρινό μου σύζυγο. Εκείνος τότε είχε δύο μικρούς γιους. Σκέφτηκα: «Αν κρατήσω αυτόν τον γάμο, θα έχω κάποιον να με στηρίξει όταν γεράσω». Έτσι, φρόντιζα αυτά τα δύο αγόρια σαν να ήταν δικά μου. Φρόντιζα και την τυφλή πεθερά μου. Ο σύζυγός μου και εγώ φτιάξαμε ένα θερμοκήπιο και καλλιεργούσαμε λαχανικά. Εγώ έκανα κάθε δουλειά που κάνουν κι οι άντρες. Έφευγα για την αγορά πριν ξημερώσει, και ξενυχτούσα για να πουλήσω τα λαχανικά και να βγάλω λεφτά για την οικογένεια. Οι προσπάθειές μου ανταμείφθηκαν. Ο σύζυγός μου με φρόντιζε και με σεβόταν, και τα παιδιά με έλεγαν «μαμά». Αυτό με έκανε να ελπίζω ότι όσο φρόντιζα την οικογένειά μου, θα είχα κάποιον να με στηρίξει όταν γερνούσα. Δεν ζητούσα και κάτι άλλο. Δεν περίμενα ποτέ ότι μια δεκαετία αργότερα θα πάθαινα ξαφνικά εγκεφαλική θρόμβωση. Έμεινα κατάκοιτη και δεν μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου. Ο σύζυγός μου έστυβε το μυαλό του για να σκεφτεί τρόπους για να με βοηθήσει να θεραπευτώ. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, με φρόντιζε με πολύ προσοχή. Ωστόσο, όποια θεραπεία κι αν δοκίμαζα, η ασθένειά μου δεν θεραπευόταν. Στενοχωριόμουν πολύ. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα μόνη μου και φαινόταν ότι θα έπρεπε να με φροντίζει ο σύζυγός μου στο εξής. Θα ήταν το στήριγμά μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Μετά από λίγο, άρχισα να έχω αμφιβολίες και σκεφτόμουν: «Μπορεί ο σύζυγός μου να είναι πολύ καλός μαζί μου τώρα, αλλά αν δεν βελτιωθεί ποτέ η υγεία μου, μετά από πολύ καιρό, δεν θα με αντιπαθήσει και δεν θα πάψει να με θέλει πια; Στην τελική, τα παιδιά δεν είναι βιολογικά παιδιά μου. Εγώ δεν έχω ούτε έναν συγγενή μου δίπλα μου. Ποιον θα έχω να στηριχτώ όταν γεράσω;» Ανησυχούσα συνεχώς για αυτό το θέμα και δεν είχα πια κουράγιο να ζήσω.

Πάνω που πονούσα κι ένιωθα αβοήθητη, αποδέχτηκα το 2013 τη σωτηρία των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού. Διάβασα τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάποιες αλήθειες, και συνειδητοποίησα ότι το πεπρωμένο μου είναι στα χέρια του Θεού και ότι μόνο σ’ Εκείνον μπορώ να στηριχτώ. Ένιωσα πολύ πιο απελευθερωμένη και χαρούμενη μέσα μου. Σταμάτησα να κλαίω από στενοχώρια για αυτά τα θέματα. Σιγά σιγά, η ασθένειά μου βελτιώθηκε και μπόρεσα να φροντίσω ξανά τον εαυτό μου. Ήμουν ευγνώμων στον Θεό. Ο σύζυγός μου είδε ότι η ασθένειά μου βελτιώθηκε πολύ και υποστήριξε την πίστη μου στον Θεό. Αργότερα, όμως, έμαθε ότι όσοι πιστεύουν στον Θεό στην Κίνα κινδυνεύουν με συλλήψεις και φυλάκιση, και πίστεψε επίσης τις αβάσιμες φήμες που διέδιδε το ΚΚΚ. Φοβήθηκε ότι μπορεί να με συλλάμβαναν για την πίστη μου στον Θεό και ότι αυτό θα επηρέαζε τη δουλειά των γιων του και τις προοπτικές των εγγονών του, κι έτσι άρχισε να μου βάζει εμπόδια για να με κάνει να πάψω να πιστεύω στον Θεό. Με παίδευε μαζί με τους γιους του και άλλους συγγενείς, ώστε να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν δεν υπακούσω τον σύζυγό μου και επιμείνω να πιστεύω στον Θεό, θα προσβάλω κι εκείνον και τους γιους του. Θα είναι, άραγε, καλή η ζωή μου στο μέλλον;» Οπότε, δεν τολμούσα πια να πάω σε συναθροίσεις ή να κάνω το καθήκον μου. Ήθελα με όλη μου την καρδιά να κρατήσω την οικογένειά μου. Η στάση του συζύγου μου απέναντί μου βελτιώθηκε πολύ όταν είδε ότι δεν πήγαινα πια σε συναθροίσεις. Εγώ, όμως, έχασα την εκκλησιαστική μου ζωή και δεν μπορούσα να συναναστραφώ πάνω στα λόγια του Θεού με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Ένιωθα ένα κενό στην καρδιά μου. Ζούσα ένα μαρτύριο. Λίγες μέρες αργότερα, ένας επικεφαλής ήρθε να με βοηθήσει και να με υποστηρίξει, και συναναστράφηκε μαζί μου σχετικά με την πρόθεση του Θεού να σώσει τους ανθρώπους. Ένιωσα την αγάπη του Θεού και άρχισα να πηγαίνω ξανά σε συναθροίσεις στα κρυφά. Ωστόσο, οι καλές μέρες δεν κράτησαν για πολύ. Στο τέλος του έτους, ο σύζυγός μου γύρισε μια μέρα στο σπίτι από τη δουλειά και ανακάλυψε ότι πίστευα ακόμα στον Θεό. Μάζεψε τον μικρότερο αδελφό μου και την αδελφή μου για να με επιπλήξουν και να με αναγκάσουν να σταματήσω να πιστεύω στον Θεό. Όταν είδε ότι δεν άκουγα, έφυγε από το σπίτι και πήρε μαζί του όλα τα μετρητά και τα βιβλιάρια των τραπεζών. Ήμουν αδύναμη και ασθενική κι έμεινα μόνη στο σπίτι. Δεν είχα, επίσης, καθόλου χρήματα να ζήσω. Εκείνη την περίοδο, ένιωθα πραγματικά ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω άλλο. Ένιωσα πολύ λυπημένη και διχάστηκα. Αν συνέχιζα να πιστεύω, θα με χώριζε ο άντρας μου και δεν θα είχα πια οικογένεια. Μεγάλωνα και είχα προβλήματα υγείας. Πώς θα μπορούσα να ζήσω μόνη μου; Ποιος θα με φροντίσει όταν γεράσω; Αν σταματήσω, όμως, να πιστεύω στον Θεό, θα Τον έχω προδώσει και θα χάσω την ευκαιρία να σωθώ. Αργότερα, ήρθε μια αδελφή να με βοηθήσει και να με υποστηρίξει. Κατάλαβα ότι όταν ήρθε όλη η οικογένεια να με πιέσει, έπρεπε να στηριχτώ στον Θεό και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου σ’ Εκείνον. Στη συνέχεια, διάβασα μερικά ακόμα λόγια του Θεού και έπαψα να νιώθω τόσο λυπημένη. Σκέφτηκα μέσα μου: «Δεν θα παρατήσω ποτέ τον Θεό». Ο σύζυγός μου επέστρεψε λίγες μέρες αργότερα, αλλά εγώ εξακολουθούσα να πηγαίνω σε συναθροίσεις. Έβγαινα κρυφά κάθε φορά και δεν τολμούσα να το πω στον σύζυγό μου.

Την άνοιξη του 2016, οι επικεφαλής ήθελαν να κάνω κειμενικό καθήκον. Μέσα μου χάρηκα και αγχώθηκα εξίσου. Ο Θεός, επιτρέποντάς μου, να κάνω ένα τόσο σημαντικό καθήκον, μου έδειχνε την εύνοιά του και με ανύψωνε. Δεν ήθελα να χάσω αυτήν την ευκαιρία να εκπαιδευτώ. Είχα, όμως, και αμφιβολίες: Για να κάνω κειμενικό καθήκον, θα έπρεπε να φεύγω από το σπίτι για μερικές μέρες. Αν τύχαινε να γυρίσει ο άντρας μου και τα μάθαινε όλα και με παρατούσε, τι θα έκανα; Δεν θα έμενα άστεγη; Πώς θα περνούσα την υπόλοιπη ζωή μου; Τα σκέφτηκα όλα αυτά και αρνήθηκα το καθήκον. Μετά, όμως, κατηγορούσα συχνά τον εαυτό μου μέσα μου. Πίστευα ότι αν είχα την ευκαιρία να κάνω το κειμενικό μου καθήκον, θα εφοδιαζόμουν με περισσότερη αλήθεια. Εγώ, όμως, δεν άρπαξα αυτήν την ευκαιρία και την απέρριψα. Με δέσμευε και με περιόριζε ο σύζυγός μου. Δεν εξευτέλιζα τον εαυτό μου;

Τον Αύγουστο του 2023, ένας επικεφαλής εκκλησίας μού είπε: «Έχουν συλληφθεί πολλοί αδελφοί και αδελφές, και δυσκολευόμαστε να βρούμε οικογένειες να φιλοξενήσουν κόσμο. Μπορείς να φιλοξενήσεις μία αδελφή στο σπίτι σου;» Σκέφτηκα μέσα μου: «Ο σύζυγός μου εργάζεται σε άλλη πόλη. Έρχεται σπίτι μόνο όταν έχει κάτι να κάνει. Συνήθως είμαι μόνη στο σπίτι. Η υγεία μου δεν μου επιτρέπει να κάνω άλλα καθήκοντα, αλλά δεν θα είναι πρόβλημα η φιλοξενία μίας αδελφής. Η αδελφή θα μετακομίσει και θα μπορέσει να κάνει το καθήκον της κι εγώ θα έχω κάνει μια καλή πράξη». Μετά, όμως, το σκέφτηκα ξανά: «Τι θα κάνω όταν γυρίσει ο σύζυγός μου και τη δει; Καταρχάς, ο σύζυγός μου εναντιώνεται στην πίστη μου και μιλάει για διαζύγιο με κάθε αφορμή. Αν δυσαρεστηθεί και δεν με θέλει πια, θα αξίζει ο κόπος; Χωρίς τον γάμο ή την οικογένειά μου, σε ποιον θα στηριχτώ για να με φροντίσει όταν γεράσω; Πού θα μπορούσα να πάω χωρίς οικογένεια και δουλειά;» Θυμήθηκα παλιά που ο σύζυγός μου με είχε αναγκάσει να εγκαταλείψω την πίστη μου στον Θεό, κι ανησύχησα και φοβήθηκα. Τότε, όμως, σκέφτηκα ότι το ΚΚΚ κυνηγούσε την αδελφή και δεν μπορούσε να βρεθεί μια κατάλληλη οικογένεια να την φιλοξενήσει. Το δικό μου σπίτι ήταν σχετικά ασφαλές. Οπότε, συμφώνησα.

Ο σύζυγός μου γύρισε ξαφνικά τρεις ή τέσσερις μόλις μέρες μετά τη μετακόμιση της αδελφής μου. Ανησύχησα πολύ μέσα μου και είπα: «Τι να πω στον σύζυγό μου; Θα μου δημιουργήσει πρόβλημα; Τι θα κάνουμε αν θυμώσει και με πετάξει εμένα και την αδελφή έξω; Άλλωστε, το περιβάλλον είναι επικίνδυνο. Τι θα γίνει αν δεν βρει η αδελφή μου κατάλληλο μέρος για να μείνει και συλληφθεί; Δεν θα έχω αποτύχει μόνο να προετοιμάσω κάποιες καλές πράξεις, αλλά θα έχω κάνει και κακό». Τότε, όμως, σκέφτηκα ξανά: «Παλιότερα, είχα αρνηθεί το καθήκον μου, και χρωστούσα πολλά στον Θεό. Τώρα, έχω διαβάσει πολλά από τα λόγια του Θεού και κατανοώ ένα μέρος της αλήθειας. Αν δεν κάνω το καθήκον μου, θα εξακολουθώ να αξίζω να είμαι άνθρωπος; Δεν μπορώ να συνεχίσω να αποφεύγω το καθήκον μου». Προσευχήθηκα αμέσως μετά στον Θεό μέσα από την καρδιά μου και Του ζήτησα να μου ανοίξει ένα μονοπάτι. Στη συνέχεια, σκέφτηκα έξυπνα και είπα στον σύζυγό μου ότι είχα ζητήσει από την αδελφή να μείνει λίγες μέρες μαζί μου. Ο σύζυγός μου το άκουσε αυτό και δεν είπε τίποτα. Μου ζήτησε μάλιστα να την καλέσω για βραδινό. Ένιωσα λες κι έφυγε από πάνω μου ένα μεγάλο βάρος. Για να κρατήσω την οικογένειά μου, φρόντιζα σχολαστικά τον σύζυγό μου. Έφτιαχνα τα αγαπημένα του φαγητά με διαφορετικούς τρόπους, επειδή φοβόμουν μην τον δυσαρεστήσω. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή του, ο σύζυγός μου με κόλλησε ίωση. Είχα πυρετό και βήχα, πονούσα παντού και ένιωθα αδύναμη. Παρόλο που ήμουν άρρωστη, εξακολουθούσα να θέλω να υπηρετώ όσο καλύτερα μπορούσα τον σύζυγό μου. Φοβόμουν ότι μετά από κάποιον καιρό, δεν θα με άφηνε να φιλοξενήσω άλλο την αδελφή μου. Παρακολουθούσα σε κάθε ευκαιρία την έκφρασή του. Όταν ήταν χαρούμενος, ήμουν πιο καλή με την αδελφή μου, αλλά όταν ήταν δυσαρεστημένος, αγχωνόμουν και ανησυχούσα. Φοβόμουν ότι αν θύμωνε μαζί μου, θα με πετούσε έξω από το σπίτι. Μέσα μου ένιωθα άγχος, αγωνία και ανησυχία. Επιπλέον, ήμουν και σοβαρά άρρωστη. Μετάνιωσα, λοιπόν, που έκανα αυτό το καθήκον και μάλιστα ευχήθηκα να μετακομίσει άμεσα η αδελφή μου. Έγινα ανυπόμονη με την αδελφή μου και σταμάτησα να της φέρομαι πια τόσο εγκάρδια. Αργότερα, αρρώστησε κι αυτή. Ένιωσα πολύ άσχημα και είχα τύψεις για εκείνη.

Μια μέρα, η επικεφαλής μού έστειλε μια επιστολή, στην οποία μου ανέφερε κάποια χωρία από τα λόγια του Θεού σχετικά με την κατάσταση περιορισμού στην οποία με είχε υποβάλει ο σύζυγός μου. Το ένα από τα χωρία έλεγε αυτό: «Ο Θεός σού έδωσε έναν γάμο, σου έδωσε έναν σύντροφο και σου έδωσε ένα νέο περιβάλλον διαβίωσης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαβίωσης και το πλαίσιο, η πρόθεσή Του είναι ο σύντροφός σου να μοιράζεται και να αντιμετωπίζει όλα τα πράγματα μαζί σου, ώστε να μπορείς να ζεις πιο εύκολα και ελεύθερα, επιτρέποντάς σου παράλληλα να βιώσεις ένα διαφορετικό στάδιο της ζωής. Ωστόσο, ο Θεός δεν σε πούλησε σκλάβο στον γάμο. Τι εννοώ μ’ αυτό; Εννοώ πως ο Θεός δεν πήρε τη ζωή σου, τη μοίρα σου, την αποστολή σου, το μονοπάτι που ακολουθείς στη ζωή, την κατεύθυνση που επιλέγεις στη ζωή και το είδος της πίστης που έχεις και τα έδωσε όλα στον σύντροφό σου για να τα αποφασίσει εκείνος για σένα. Βλέπεις, όταν ο Θεός θέσπισε τον γάμο για το ανθρώπινο γένος στην αρχή, δεν είπε: “Το είδος της μοίρας, της επιδίωξης, της οπτικής για τη ζωή και του μονοπατιού της ζωής που έχει μια γυναίκα (ή ένας άνδρας) πρέπει να αποφασίζεται από τον σύζυγό της (ή τη σύζυγό του)”. Ο Θεός δεν το είπε αυτό ούτε το όρισε έτσι. Ο Θεός επίσης δεν είπε: “Η επιδίωξη της συζυγικής ευτυχίας είναι η δια βίου αποστολή των ανδρών και των γυναικών. Μόνο αν διατηρήσεις την ευτυχία του γάμου σου θα έχεις ολοκληρώσει την αποστολή της ζωής σου και θα έχεις φερθεί σωστά ως δημιούργημα”. Ο Θεός δεν έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι Εκείνος ορίζει το πεπρωμένο του καθενός στη ζωή και το ποιον θα παντρευτεί κανείς. Ο Θεός ορίζει τους γάμους των ανθρώπων ώστε οι σύζυγοι να φροντίζουν, να βοηθούν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον, και να μοιράζονται τα πάντα. Οι άνθρωποι ζουν έτσι πιο χαλαροί και πιο ήρεμοι. Ωστόσο, ο Θεός δεν τους ζητά να ξεπουληθούν για τον γάμο τους. Ούτε μας ζητά ο Θεός να θεωρούμε αποστολή της ζωής μας τη διατήρηση του γάμου μας. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να επιλέξει το μονοπάτι που θα πάρει και τον τρόπο που θα πιστέψει. Δεν μπορεί να αποφασίζει το άλλο του μισό για τα πάντα. Εγώ, όμως, για να έχω έναν καλό γάμο και μια ευτυχισμένη οικογένεια, ξεπουλήθηκα για τον γάμο μου. Έγινα πρόθυμη σκλάβα του συζύγου μου και δούλεψα σκληρά χωρίς να παραπονιέμαι. Έκανα όλες τις δουλειές στο σπίτι· έκανα επίσης όλες τις δουλειές που κάνουν οι άντρες. Όταν γύριζα σπίτι, έπρεπε να υπηρετώ καλά τον σύζυγό μου. Απ’ όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, για να διαχειριστώ τον γάμο μου και να έχω κάποιον να με στηρίξει όταν γεράσω, δεν τολμούσα να πάω σε συναθροίσεις, πόσο μάλλον να φύγω από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου. Όταν έκανα καθήκοντα φιλοξενίας, φοβόμουν μήπως ο σύζυγός μου δει την αδελφή στο σπίτι και χάσει την υπομονή του, και σταματήσει να με θέλει ή να νοιάζεται για μένα. Όλα αυτά με περιόριζαν. Αν και φιλοξένησα με δισταγμό την αδελφή μου, πρόσεχα πάντα τις εκφράσεις του συζύγου μου πριν κάνω κάτι. Όταν έβλεπα ότι ήταν ευχαριστημένος, ήμουν πιο καλή με την αδελφή μου, αλλά όταν ήταν δυσαρεστημένος, αγχωνόμουν και ένιωθα ανήσυχη. Μετάνιωσα που φιλοξένησα την αδελφή μου κι ευχήθηκα να μετακομίσει γρήγορα ώστε να πάψω να υποφέρω έτσι. Για να ευχαριστήσω τον σύζυγό μου, περιοριζόμουν συνέχεια. Δεν μπορούσα να κάνω καθόλου καλά το καθήκον μου. Σκέφτηκα την περίοδο που ήμουν άρρωστη, τότε που πονούσα πολύ και ένιωθα αβοήθητη, και ο Θεός όρισε να μου κηρύξει το ευαγγέλιο μια αδελφή. Η προμήθεια και η καθοδήγηση των λόγων του Θεού μού έδωσαν το κουράγιο να ζήσω. Όταν ήμουν αρνητική και αδύναμη, ο Θεός όρισε σε διάφορες περιπτώσεις να έρθει μια αδελφή και να με βοηθήσει και να με στηρίξει. Με βοήθησε έτσι να δυναμώσω λίγο λίγο. Έπρεπε να κάνω καλά το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, και να ξεπληρώσω τη χάρη του Θεού και να σωθώ. Αυτό είναι το σωστό. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και κουράγιο. Έγινα πρόθυμη να δώσω τα πάντα στον Θεό. Ήταν δικαίωμά μου να πιστεύω στον Θεό και ο σύζυγός μου δεν είχε κανένα δικαίωμα να επεμβαίνει. Αποστολή μου ήταν να κάνω καλά το καθήκον μου κι αυτό έπρεπε να κάνω. Όταν το κατάλαβα αυτό, είπα στην αδελφή μου: «Μη φοβάσαι. Μείνε στο σπίτι μου και μην ανησυχείς. Ό,τι κι αν κάνει ο σύζυγός μου, εμένα δεν θα με περιορίσει. Θα συνεχίσω να σε φιλοξενώ, ακόμα κι αν με χωρίσει».

Ένα βράδυ, λίγο μετά τις δέκα, ο βήχας μου τρόμαξε τον σύζυγό μου και τον ξύπνησε. Εκείνος θύμωσε μαζί μου και είπε πολλά σκληρά λόγια. Φοβήθηκα ότι θα τον άκουγε η αδελφή μου και ένιωσα περιορισμένη, οπότε δεν τόλμησα να του απαντήσω. Προσευχήθηκα αμέσως στον Θεό μέσα από την καρδιά μου. Μετά από λίγο, χτύπησε το τηλέφωνο. Το αφεντικό του συζύγου μου του είπε ότι έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά την επόμενη μέρα. Χάρηκα πάρα πολύ. Ήξερα ότι ο Θεός μού άνοιγε ένα μονοπάτι. Στη συνέχεια, ο σύζυγός μου επέστρεφε μερικές φορές σπίτι και η αδελφή μου ένιωθε περιορισμένη που έμενε μαζί μας, οπότε η εκκλησία βρήκε ένα άλλο σπίτι να τη φιλοξενήσει και μετακόμισε λίγες μέρες μετά. Κατηγόρησα πολύ τον εαυτό μου και ένιωσα τύψεις για εκείνη. Σκεφτόμουν ότι όταν η αδελφή μου ήταν εδώ, περιοριζόμουν συνεχώς από τον σύζυγό μου και κοιτούσα να φροντίσω καλά μόνο εκείνον. Νοιαζόμουν μόνο να κρατήσω τον γάμο και την οικογένειά μου. Δεν έκανα το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά. Οπότε, το έχασα το καθήκον μου. Αργότερα, συλλογίστηκα: «Γιατί περιορίζομαι από τον σύζυγό μου συνέχεια; Ποια είναι η αιτία αυτού του προβλήματος;» Προσευχήθηκα στον Θεό, και Του ζήτησα να με διαφωτίσει και να με καθοδηγήσει ώστε να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω τον εαυτό μου, και να αντλήσω διδάγματα. Αναζήτησα και διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μόλις παντρεύονται, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν τα πάντα στον έγγαμο βίο τους και ετοιμάζονται να πασχίσουν, να αγωνιστούν και να δουλέψουν σκληρά για τον γάμο τους. Κάποιοι βγάζουν χρήματα και υποφέρουν απεγνωσμένα, ενώ ακόμη περισσότεροι, φυσικά, εμπιστεύονται την ευτυχία της ζωής τους στον σύντροφό τους. Πιστεύουν πως το αν θα είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι στη ζωή εξαρτάται από το πώς είναι ο σύντροφός τους, από το αν είναι καλός άνθρωπος, αν ταιριάζουν οι προσωπικότητες και τα ενδιαφέροντά τους, αν είναι κουβαλητής και μπορεί να κουμαντάρει μια οικογένεια, αν θα μπορεί να τους εξασφαλίζει τα βασικά στο μέλλον και να τους προσφέρει μια ευτυχισμένη, σταθερή και υπέροχη οικογένεια και αν θα μπορεί να τους παρηγορεί αν τους βρουν αρρώστιες, βάσανα, αποτυχίες ή αναποδιές. […] Ζώντας έτσι, καθένας από τους συζύγους σπανίως προσπαθεί να διακρίνει τι είδους άνθρωπος είναι ο άλλος, ζώντας αποκλειστικά μέσα στα συναισθήματα που έχει για τον σύντροφό του, τα οποία και χρησιμοποιεί για να τον φροντίσει και να τον ανεχθεί, καθώς και να χειριστεί κάθε ελάττωμα, ατέλεια και επιδίωξη που έχει, φτάνοντας μέχρι και στο σημείο να είναι πάντα στις διαταγές του. Ένας άντρας λέει, για παράδειγμα, στη γυναίκα του: “Οι συναθροίσεις σου κρατάνε πολλή ώρα. Ας πηγαίνεις για μισή ώρα και μετά να γυρίζεις σπίτι”. “Θα κάνω ό,τι μπορώ” απαντάει εκείνη. Πράγματι, την επόμενη φορά πηγαίνει στη συνάθροιση για μισή ώρα και μετά επιστρέφει σπίτι. “Πολύ καλύτερα” λέει αυτήν τη φορά ο σύζυγός της. “Την επόμενη φορά, πήγαινε να δώσεις μόνο το παρών και γύρνα κατευθείαν πίσω”. Εκείνη απαντάει: “Αχ! Τόσο πολύ σου λείπω, δηλαδή! Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ”. Πράγματι, στην επόμενη συνάθροιση, δεν τον απογοητεύει και γυρίζει σπίτι μετά από δέκα περίπου λεπτά. “Τώρα μάλιστα!” λέει ο άντρας της, πολύ ευχαριστημένος και χαρούμενος. […] Προκειμένου να είναι ευχαριστημένος μαζί σου ο σύντροφός σου και να συμφωνήσει να διαβάζεις πού και πού τα λόγια του Θεού και να πηγαίνεις σε συναθροίσεις, κάθε μέρα σηκώνεσαι πολύ νωρίς για να ετοιμάσεις πρωινό, να τακτοποιήσεις το σπίτι, να καθαρίσεις, να ταΐσεις τις κότες και τον σκύλο και να κάνεις κάθε λογής εξουθενωτικές δουλειές, ακόμη και εκείνες που αναλαμβάνουν συνήθως οι άντρες. Για να ικανοποιήσεις τον άντρα σου, εργάζεσαι ακούραστα σαν καμιά υπηρέτρια. Πριν γυρίσει στο σπίτι, γυαλίζεις τα δερμάτινα παπούτσια του και τακτοποιείς τις παντόφλες του. Μόλις επιστρέψει, τρέχεις να τινάξεις τη σκόνη από πάνω του, τον βοηθάς να βγάλει το πανωφόρι του, το κρεμάς και τον ρωτάς: “Πολλή ζέστη έχει σήμερα. Ζεσταίνεσαι; Θέλεις κάτι να πιεις; Τι θα ήθελες να φας σήμερα; Κάτι ξινό ή μήπως κάτι πικάντικο; Θέλεις να αλλάξεις ρούχα; Βγάλε αυτά που φοράς για να σου τα πλύνω”. Είσαι σαν υπηρέτρια ή σκλάβα. Έχεις ήδη ξεπεράσει τα όρια των ευθυνών που οφείλεις να επωμίζεσαι στο πλαίσιο του γάμου. Ο άντρας σου σε κάνει ό,τι θέλει και τον βλέπεις σαν αφέντη σου. Σε μια τέτοια οικογένεια, είναι εμφανής η διαφορά στη θέση μεταξύ των δύο συζύγων: Ο ένας είναι ο σκλάβος και ο άλλος ο αφέντης· ο ένας είναι δουλοπρεπής και ταπεινός, ενώ ο άλλος φαίνεται άγριος και επιβλητικός· ο ένας κάνει τεμενάδες, ενώ ο άλλος κορδώνεται σαν το παγόνι. Είναι προφανές πως η θέση των δύο συζύγων στο πλαίσιο του γάμου είναι άνιση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν ταπεινώνει τον εαυτό της αυτή η σκλάβα; (Ναι.) Πράγματι, ταπεινώνει τον εαυτό της. Δεν έχεις καταφέρει να ανταποκριθείς στην ευθύνη που έχει ορίσει ο Θεός να έχει ο άνθρωπος απέναντι στον γάμο. Το έχεις παρακάνει. Ο σύζυγός σου δεν επωμίζεται καμία ευθύνη και δεν κάνει τίποτα. Παρόλα αυτά, εσύ παραμένεις στις διαταγές ενός τέτοιου συζύγου, υποτάσσεσαι στην εξουσία του και γίνεσαι πρόθυμα η σκλάβα και υπηρέτριά του για να τον υπηρετείς και να κάνεις τα πάντα γι’ αυτόν. Τι είδους άνθρωπος είσαι, λοιπόν; Ποιος ακριβώς είναι ο Κύριός σου; Γιατί δεν ασκείσαι έτσι για τον Θεό; Ο Θεός όρισε ο σύντροφός σου να σε φροντίζει στη ζωή. Είναι κάτι που οφείλει να κάνει και δεν του χρωστάς τίποτα. Εσύ κάνεις ό,τι οφείλεις και ανταποκρίνεσαι στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου. Εκείνος κάνει το ίδιο; Κάνει αυτό που οφείλει; Σε έναν γάμο, δεν ισχύει πως όποιος είναι φοβερός και τρομερός είναι ο αφέντης και όποιος μπορεί να εργάζεται σκληρά και να κάνει τα πιο πολλά θα πρέπει να είναι ο σκλάβος. Σε έναν γάμο, και οι δύο σύζυγοι θα πρέπει να ανταποκρίνονται στις ευθύνες που έχουν απέναντι στον άλλο και να συντροφεύουν ο ένας τον άλλο. Και οι δύο έχουν ευθύνη απέναντι στον άλλο· και οι δύο έχουν υποχρεώσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούν και πράγματα που πρέπει να κάνουν στο πλαίσιο του γάμου. Θα πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με τον ρόλο σου. Όποιος κι αν είναι αυτός, θα πρέπει να κάνεις ό,τι οφείλεις στα πλαίσιά του, αλλιώς δεν έχεις κανονική ανθρώπινη φύση. Για να το πω λαϊκά, δεν αξίζεις μία. Είναι τεράστια ανοησία να παραμένεις στις διαταγές ενός ανθρώπου που δεν αξίζει μία και να είσαι πρόθυμα σκλάβος του· έτσι γίνεσαι άχρηστος. Τι το κακό έχει η πίστη στον Θεό; Μήπως πιστεύοντας στον Θεό διαπράττεις κάποια κακή πράξη; Είναι λάθος να διαβάζεις τα λόγια του Θεού; Όλα αυτά είναι αξιόλογα και έντιμα πράγματα. Τι δείχνει όταν η κυβέρνηση διώκει άτομα που πιστεύουν στον Θεό; Δείχνει πόσο κακή είναι η ανθρωπότητα και αντιπροσωπεύει τις κακές δυνάμεις και τον Σατανά. Δεν αντιπροσωπεύει την αλήθεια και τον Θεό. Άρα, λοιπόν, το γεγονός πως πιστεύεις στον Θεό δεν σημαίνει πως είσαι κατώτερος ή υποδεέστερος των άλλων. Αντίθετα, η πίστη σου στον Θεό σε κάνει πιο ευγενή από τους κοσμικούς ανθρώπους, το γεγονός πως επιδιώκεις την αλήθεια σε καθιστά αξιοσέβαστο στα μάτια του Θεού και Εκείνος σε θεωρεί ως κόρη του οφθαλμού Του. Παρόλα αυτά, όμως, ταπεινώνεσαι και γίνεσαι ανεπιφύλακτα η σκλάβα του συζύγου σου, απλώς και μόνο για να κολακέψεις τον σύντροφό σου στον γάμο. Γιατί δεν συμπεριφέρεσαι έτσι όταν εκτελείς το καθήκον που έχεις ως δημιούργημα; Γιατί δεν μπορείς να το κάνεις αυτό; Αυτό δεν αποτελεί έκφραση της ανθρώπινης ποταπότητας; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Τα λόγια του Θεού διαπέρασαν την καρδιά μου σαν κοφτερό σπαθί. Εξέθεσαν ακριβώς την κατάστασή μου. Από τότε που παντρεύτηκα τον σύζυγό μου, για να διατηρήσω τον γάμο μας και να έχω ένα σπίτι όταν γεράσω, έκανα τα πάντα για να τον ευχαριστήσω. Έκανα πρόθυμα κάθε δουλειά, όσο βρόμικη ή κουραστική κι αν ήταν. Έστυβα το μυαλό μου για να τον βοηθήσω να φτιάξει το θερμοκήπιο και να φυτέψει λαχανικά για να βγάλουμε χρήματα. Μεγάλωσα με κόπο δύο παιδιά. Βαρέθηκα να δουλεύω τόσο σκληρά χωρίς να παραπονιέμαι ποτέ. Φρόντιζα την τυφλή πεθερά μου όλη μέρα. Έγινα πρόθυμα υπηρέτρια όλης της οικογένειας. Όσο ήταν ευχαριστημένοι ο σύζυγός μου και οι γιοι του, υπέμενα με προθυμία και χαρά οποιαδήποτε ταλαιπωρία ή κούραση. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, ο σύζυγός μου πίστεψε τις αβάσιμες φήμες της κυβέρνησης του ΚΚΚ και αντιτάχθηκε σθεναρά στην πίστη μου. Για να κρατήσω τον καλό μας γάμο και την οικογένειά μας, ήμουν συνέχεια προσεκτική, δουλοπρεπής και ταπεινή μπροστά του. Έγινα από μόνη μου σκλάβα της οικογένειας. Ήμουν δέσμια του συζύγου μου και με περιόριζε τόσο που δεν τολμούσα να κάνω το καθήκον μου. Ακόμα κι όταν πήγαινα σε συναθροίσεις, ήθελα πάντα να γυρίζω νωρίς για να προλάβω να φτιάξω δείπνο και να υπηρετήσω τον σύζυγό μου. Το χειρότερο ήταν ότι δεν τολμούσα να φύγω από το σπίτι μου για να κάνω το καθήκον μου. Φοβόμουν ότι θα με χώριζε κι ότι θα γερνούσα χωρίς να έχω κανέναν να με φροντίσει. Μπορεί τα καθήκοντα φιλοξενίας να ήταν μέσα στις δυνατότητές μου, μα ένιωθα περιορισμένη όσα τα είχα αναλάβει. Με έλεγχαν βαθιά μέσα μου τα σατανικά δηλητήρια «Πρέπει να έχεις κάποιον να σε στηρίζει όταν γεράσεις» και «Κάνε παιδιά για να σε φροντίζουν όταν γεράσεις» και ζούσα χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας. Στην πραγματικότητα, ο Θεός ορίζει τους γάμους των ανθρώπων ώστε δύο άνθρωποι να συντροφεύουν, να φροντίζουν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Ο σύζυγός μου δεν είναι τόσο τρομακτικός ώστε να είναι κύριος και αφέντης μου. Δεν είμαι αναγκασμένη να τον υπακούω στα πάντα και να ενεργώ πάντα προσέχοντας την έκφρασή του. Το μόνο που πρέπει να κάνω για την οικογένεια αυτήν είναι να εκπληρώνω τις συζυγικές μου υποχρεώσεις. Πέρα από αυτό, έχω και τη δική μου αποστολή, που είναι να κάνω καλά το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον. Δεν έπρεπε πλέον να είμαι δουλοπρεπής, ταπεινή, και σκλάβα του συζύγου μου και τον παιδιών. Έπρεπε να αρπάξω την ευκαιρία που μου έδωσε ο Θεός και να κάνω καλά το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Από τη δημιουργία του κόσμου, έχω αρχίσει να προκαθορίζω και να επιλέγω αυτήν την ομάδα ανθρώπων —δηλαδή εσάς σήμερα. Η ιδιοσυγκρασία σας, το επίπεδο, η εμφάνιση, το ανάστημα, η οικογένεια στην οποία γεννηθήκατε, η δουλειά και ο γάμος σου —όλη σου η οντότητα, ακόμα και το χρώμα των μαλλιών και του δέρματός σου, καθώς και η ώρα της γέννησής σου— όλα έχουν διευθετηθεί από τα χέρια Μου. Ακόμα και όσα κάνεις και οι άνθρωποι που συναντάς καθημερινά διευθετούνται από τα χέρια Μου, για να μην αναφέρω πως το γεγονός ότι σε φέρνω υπό την παρουσία Μου σήμερα είναι, ουσιαστικά, από τη δική Μου διευθέτηση. Μην τα χάνεις· θα πρέπει να προχωράς με ψυχραιμία. Αυτό που σου επιτρέπω να απολαμβάνεις σήμερα είναι το μερίδιο που σου αξίζει και έχει προκαθοριστεί από Μένα από τη δημιουργία του κόσμου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 74). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός μού έκανε τη χάρη να ζήσω τις έσχατες ημέρες και να αποδεχτώ το έργο Του. Ο Θεός επίσης όρισε να μην μπορώ να κάνω παιδιά. Αυτή ήταν η πρόθεση του Θεού. Οι παραδοσιακές ιδέες «Κάνε παιδιά για να σε φροντίζουν όταν γεράσεις» και «Να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα» είχαν ριζωθεί βαθιά μέσα μου. Αν είχα δικά μου παιδιά, θα έκανα σχέδια με όλη μου την καρδιά, και θα νοιαζόμουν για τα παιδιά μου και την οικογένειά μου. Θα αφιέρωνα όλο μου τον χρόνο και τον κόπο στον σύζυγο και στα παιδιά μου, και θα ήμουν πρόθυμη να κάνω τα πάντα γι’ αυτούς. Θα θεωρούσα αποστολή της ζωής μου να κρατήσω τον γάμο μου και την οικογένειά μου, και να φροντίζω τα παιδιά μου. Αν είχαν γίνει όλα αυτά, δεν θα πίστευα στον Θεό. Ο Θεός δημιούργησε αυτό το περιβάλλον για να βιώσω αυτά τα βάσανα που με έφεραν ενώπιόν Του ώστε να στηριχτώ σ’ Αυτόν. Μου έδωσε την ευκαιρία να ακούσω τη φωνή Του, να επιδιώξω την αλήθεια και να λάβω τη σωτηρία Του. Ο Θεός με είχε ευλογήσει. Παλιότερα, δεν καταλάβαινα την πρόθεση του Θεού και παραπονιόμουν για το κακό μου πεπρωμένο. Κατάλαβα τη φιλόπονη πρόθεση του Θεού να με σώσει, καθώς και το ότι Εκείνος όρισε να γεννηθώ τις έσχατες ημέρες όχι για να κάνω απλώς παιδιά, αλλά και για να προσέλθω ενώπιόν Του και να κάνω το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον. Αυτή ήταν η ευθύνη και η αποστολή μου.

Συνέχισα να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Ο Θεός έχει κανονίσει για σένα τον τωρινό σου σύζυγο και μπορείς να ζήσεις μαζί του. Αν ο Θεός κανόνιζε ένα διαφορετικό άτομο για σένα, και πάλι θα μπορούσες να ζήσεις εξίσου καλά· ο τωρινός σου σύζυγος, λοιπόν, δεν είναι ο ένας και μοναδικός για σένα ούτε είναι ο προορισμός σου. Μόνο ο Θεός είναι Αυτός στον οποίο μπορείς να εμπιστευθείς τον προορισμό σου και Αυτός στον οποίο μπορεί να εμπιστευθεί τον προορισμό της η ανθρωπότητα. Μπορείς να συνεχίσεις να επιβιώνεις και να ζεις αν αφήσεις τους γονείς σου και, φυσικά, μπορείς να συνεχίσεις να ζεις εξίσου καλά αν αφήσεις τον σύντροφό σου. Προορισμός σου δεν είναι ούτε οι γονείς σου ούτε ο σύντροφός σου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το πεπρωμένο των ανθρώπων βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού. Όσο κι αν νοιαζόταν για μένα ο σύζυγός μου κι όσο κι αν με φρόντιζε, δεν μπορούσε να ελέγξει το πεπρωμένο μου. Μόνο ο Θεός μπορεί να καθορίσει τον προορισμό μου. Μόνο Εκείνον μπορώ να εμπιστευτώ. Όταν είχα εγκεφαλική θρόμβωση, ο σύζυγός μου έκανε τα πάντα για να θεραπευτώ χωρίς κανένα, όμως, αποτέλεσμα. Όσο κι αν με φρόντιζε, δεν θα μπορούσε να θεραπεύσει την ασθένειά μου. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, άφησα την ασθένειά μου στα χέρια Του και σταμάτησα να σκέφτομαι αν θα βελτιωνόμουν ή όχι. Σιγά σιγά, η ασθένειά μου βελτιώθηκε και μπόρεσα να φροντίσω ξανά τον εαυτό μου. Ο λόγος για όλα αυτά δεν ήταν η κυριαρχία και η ενορχήστρωση του Θεού; Κοίταξα μετά πολλούς αδελφούς και αδελφές μου στην εκκλησία. Είχαν παρατήσει τους γάμους και τις οικογένειές τους για να κάνουν τα καθήκοντά τους και να διαδώσουν το ευαγγέλιο του Θεού. Τους φροντίζει και τους προστατεύει ο Θεός, και δεν έχουν έγνοια τι θα φάνε ή τι θα φορέσουν. Αντίθετα, ζουν ήρεμοι, ευτυχισμένοι, ελεύθεροι και απελευθερωμένοι. Όπως είπε ο Κύριος Ιησούς: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά· σεις δεν είσθε πολύ ανώτεροι αυτών;» (Κατά Ματθαίον 6:26). Τα πουλιά που πετούν τα δημιούργησε ο Θεός και δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν, μα τα τρέφει ο Θεός. Πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Εγώ φοβόμουν ότι δεν θα είχα κανέναν να στηριχτώ και να με φροντίσει όταν γερνούσα αν έχανα τον γάμο μου, την οικογένειά μου και τον σύζυγό μου. Έτσι, με περιόριζε συχνά ο σύζυγός μου και δεν τολμούσα να πάω σε συναθροίσεις, πόσο μάλλον να κάνω το καθήκον μου. Είχα ελάχιστη πίστη στον Θεό. Είχα πλέον κάποια κατανόηση της κυριαρχίας του Θεού και είχα την πίστη να βαδίσω με τον Θεό στήριγμά μου. Ο σύζυγός μου δεν πίστευε στον Θεό και με δίωκε. Αντιστεκόταν στον Θεό, κι εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω να τον υπακούω στα πάντα και να είμαι σκλάβα του. Λίγο αργότερα, συνελήφθησαν κάποιοι αδελφοί και αδελφές στην εκκλησία. Ο επικεφαλής μού έγραψε και με ρώτησε αν μπορούσα να φιλοξενήσω δύο αδελφές στο σπίτι μου. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, απάντησα ευθέως και είπα: «Μπορώ». Άρχισα να κάνω ξανά καθήκοντα φιλοξενίας. Αυτήν τη φορά, δεν φοβόμουν πλέον ότι θα με έβλεπε ο σύζυγός μου και δεν φοβόμουν ότι θα με χώριζε. Ένιωσα πολύ απελευθερωμένη μέσα μου. Μια μέρα, ο σύζυγός μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι θα επέστρεφε. Οι αδελφές μου είπαν ότι ήθελαν να βγουν έξω και να κρυφτούν, αλλά εγώ τους είπα ήρεμα: «Δεν χρειάζεται. Μπορεί να είναι αντίθετος με την πίστη μου στον Θεό, αλλά δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να καλέσει την αστυνομία». Όταν ο σύζυγός μου ήρθε στο σπίτι και είδε τις αδελφές μου, δεν είπε τίποτα. Μετά από δύο μέρες, θύμωσε και μου φώναξε για ένα ασήμαντο θέμα: «Δεν επιτρέπω σ’ εσάς, τις πιστές του Θεού, να μείνετε άλλο εδώ. Αν ξανάρθετε εδώ, θα σας πετάξω έξω!» Σκέφτηκα ότι στο παρελθόν φοβόμουν μην προσβάλω τον σύζυγό μου και τον υπάκουα στα πάντα. Σκέφτηκα πώς έχασα το καθήκον μου και ζούσα χωρίς ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Κατάλαβα την αλήθεια και εμπιστεύτηκα την καρδιά μου. Είπα: «Η πίστη μου στον Θεό δεν είναι παράνομη ούτε και έγκλημα. Επίσης, αυτό το σπίτι είναι και δικό μου. Δεν μπορείς να αποφασίζεις εσύ για όλα». Όταν το άκουσε αυτό, έφυγε έξαλλος. Δεν φοβόμουν πλέον ότι θα με αγνοούσε ή θα με χώριζε. Σκέφτηκα μάλιστα ότι θα ήταν καλύτερα να μην ξαναγυρίσει. Χωρίς τα εμπόδια του, θα ήμουν πιο ελεύθερη να κάνω το καθήκον μου και δεν θα χρειαζόταν να είμαι σκλάβα του πια. Αργότερα, ο σύζυγός μου δεν είπε τίποτα όταν οι αδελφές μου έμειναν στο σπίτι. Μερικές φορές, όταν έρχονταν άλλες αδελφές, τις καλούσε ακόμη και να μείνουν για δείπνο. Είδα ότι όταν διόρθωσα την καρδιά μου, άλλαξε κι η στάση του συζύγου μου. Αργότερα, βελτιώθηκε κάπως και η σχέση μου μαζί του. Έκανα ό,τι μπορούσα για να εκπληρώσω τις συζυγικές μου υποχρεώσεις και πήγαινα στις συναθροίσεις μου. Δεν με περιόριζε καθόλου πια μέσα μου. Όταν αντιμετώπισα τον γάμο και την οικογένειά μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, η ζωή μας έπαψε να είναι κουραστική κι έγινε αξιοπρεπής.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ στον σύζυγό μου, στους γιους μου ή σε συγγενείς μου. Το πώς θα υποφέρω στο υπόλοιπο της ζωής μου δεν είναι κάτι που μπορώ να το ελέγξω. Ο Θεός κυβερνά στα πάντα και ορίζει τα πάντα. Μόνο στον Θεό μπορώ να στηριχτώ. Τώρα μπορώ να απελευθερωθώ από τους περιορισμούς και τους δεσμούς του γάμου, και να εκπληρώσω ένα μέρος από το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Αυτά τα αποτελέσματα είχαν τα λόγια του Θεού πάνω μου. Ευχαριστώ τον Παντοδύναμο Θεό που με έσωσε!