Από της Ντιγκ Σιν, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2022, ήμουν υπεύθυνη για το πότισμα των νεοφώτιστων στην εκκλησία. Ένιωθα μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό που μπορούσα να κάνω ένα τόσο σημαντικό καθήκον, και πήρα κρυφά την απόφαση να το κάνω οπωσδήποτε καλά. Επειδή δεν ήμουν ποτέ ξανά υπεύθυνη για το έργο του ποτίσματος και δεν αντιλαμβανόμουν τις αρχές, έκανα προσεκτική μελέτη και κατέβαλα προσπάθεια για να εξοικειωθώ με τις σχετικές αρχές. Αν οι νεοφώτιστοι αντιμετώπιζαν καταστάσεις ή προβλήματα, έσπευδα να κάνω συναναστροφή και να τα λύσω μαζί με την αδελφή συνεργάτιδά μου. Παρόλο που κάθε μέρα είχα πολλά πράγματα να κάνω, ένιωθα μεγάλη ενέργεια στην καρδιά μου, και έλυνα κάποια προβλήματα. Μετά από λίγο καιρό, διαπίστωσα ότι αυτό το έργο εμπεριείχε πολλές λεπτομέρειες. Δεν αρκούσε μόνο να λύνω εγκαίρως τα διάφορα προβλήματα και τις δυσκολίες των νεοφώτιστων, αλλά έπρεπε και να ελέγχω και να παρακολουθώ το έργο των ποτιστών και να λύνω τις δυσκολίες τους, αλλά και ν’ ανακαλύπτω ταλαντούχους ανθρώπους, να καλλιεργώ τους ποτιστές, και ούτω καθεξής. Άρχισα να νιώθω ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κάνω καλά αυτό το έργο. Απαιτούσε πολλή σκέψη και μεγάλο τίμημα. Ήταν πάρα πολύ κουραστικό! Επομένως, ήλπιζα συνεχώς να συναντώ λιγότερα προβλήματα, ώστε να είμαι πιο χαλαρή στο έργο μου. Αργότερα, πιέστηκα ακόμα περισσότερο, επειδή αυξανόταν συνεχώς ο αριθμός των νεοφώτιστων που χρειάζονταν πότισμα. Σκέφτηκα: «Για να ποτίσω καλά όλους τους νεοφώτιστους και να φροντίσω τα πάντα σωστά, θα χρειαστεί πολύς χρόνος και προσπάθεια. Είναι πάρα πολύ κουραστικό!» Για τον λόγο αυτόν, άρχισα απλώς να συναθροίζομαι με τους ποτιστές. Ανέθεσα στους ποτιστές την ευθύνη για όλους τους νεοφώτιστους που είχαν περισσότερες αντιλήψεις και δεν ασχολήθηκα πολύ μαζί τους. Μερικές φορές, ρώταγα για το έργο των ποτιστών, αλλά το έκανα εντελώς τυπικά. Μετά από λίγο καιρό, άρχισαν να παρουσιάζονται συνεχώς προβλήματα στο έργο του ποτίσματος. Κάποιοι νεοφώτιστοι ήταν αρνητικοί και αδύναμοι, και σπάνια έρχονταν στις συναθροίσεις. Άλλοι παραπλανούνταν από τις ανυπόστατες φήμες και πλάνες των θρησκευτικών παστόρων. Άλλοι πάλι παρεμποδίζονταν και διώκονταν από τις οικογένειές τους, κι έτσι δεν συναθροίζονταν τακτικά, και πάει λέγοντας. Επίσης, οι ποτιστές ζούσαν μέσα σε δυσκολίες και ήταν κάπως αρνητικοί. Οι επικεφαλής έστειλαν μια επιστολή όπου μου ζητούσαν να βρω γρήγορα την αιτία και να διορθώσω τις αποκλίσεις. Μου υπενθύμισαν, επίσης, ότι θα έπρεπε να ποτίζω αυτοπροσώπως τους νεοφώτιστους που είχαν μεν αντιλήψεις, αλλά είχαν καλό επίπεδο. Έπρεπε να εμπλακώ ουσιαστικά στην επίλυση των προβλημάτων των νεοφώτιστων και να τους βοηθήσω να ριζώσουν στην αληθινή οδό. Όταν είδα τους επικεφαλής να το λένε αυτό, αισθάνθηκα ταραχή μέσα μου. Ένιωσα ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα του ότι δεν έκανα αληθινό έργο. Στη συνέχεια, έσπευσα να συναναστραφώ και να λύσω τα προβλήματα των νεοφώτιστων, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν σπουδαία. Άρχισα να αισθάνομαι ότι αυτό το έργο ήταν υπερβολικά δύσκολο, και θα ήταν καλό να άλλαζα το καθήκον μου και να έκανα κάτι πιο εύκολο. Κάποτε, οι ποτιστές υπέδειξαν κάποια προβλήματα και δυσκολίες στο έργο. Ήθελα να βρω κάποιες αρχές και μετά να συζητήσω μαζί τους πώς να λύσω αυτά τα προβλήματα, αλλά μετά σκέφτηκα: «Παίρνει πολύ χρόνο και προσπάθεια να βρω αρχές. Η αδελφή συνεργάτιδά μου έχει καλό επίπεδο, και ξέρει να συναναστρέφεται καλά και να λύνει τα προβλήματα. Θα βάλω εκείνη να πάει να τα λύσει». Δεν έψαξα, λοιπόν, τις αρχές που θα έπρεπε να ψάξω, και δεν έκανα συναναστροφή για όσα θα έπρεπε να κάνω συναναστροφή. Περίμενα απλώς την αδελφή μου να διευθετήσει τα πράγματα. Αργότερα, όταν προέκυπταν διάφορα, χρησιμοποιούσα το δικό μου χαμηλό επίπεδο ως δικαιολογία και ανέθετα όλα τα πιο προβληματικά και δύσκολα έργα στη συνεργάτιδά μου, λες κι αυτό ήταν κάτι εντελώς λογικό και φυσικό. Έφερα όλο και λιγότερο φορτίο κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Κάθε μέρα, έκανα μόνο τις εργασίες που είχα να κάνω, και εργαζόμουν μηχανικά. Εκείνη την περίοδο, ένιωθα μέσα μου μια διαρκή έλλειψη γαλήνης και ηρεμίας. Επειδή τα αποτελέσματα συνέχισαν να μειώνονται, οι επικεφαλής παρακολουθούσαν συχνά το έργο για να καταλάβουν τι συνέβαινε. Ένιωθα καταπιεσμένη και ανήσυχη, λες και υπήρχαν πάρα πολλά προβλήματα και δυσκολίες που έπρεπε να λυθούν. Ένιωθα ότι ήμουν υπερβολικά πιεσμένη και έπρεπε να ανησυχώ για πάρα πολλά. Πολλές φορές στενοχωριόμουν και διαμαρτυρόμουν: «Κάνω αυτό το καθήκον λίγο καιρό. Γιατί δεν με καταλαβαίνουν οι επικεφαλής; Γιατί παρακολουθούν το έργο τόσο στενά;» Ήλπιζα πραγματικά να μην εμφανιστούν άλλα προβλήματα στο έργο.

Μια μέρα, κόλλησα COVID-19. Ξαφνικά, ανέβασα πυρετό και πονούσε όλο μου το σώμα. Δεν είχα καθόλου ενέργεια. Δεν μπορούσα να καταπιώ το φαγητό μου ούτε να κοιμηθώ τη νύχτα. Μέσα μου, προσευχόμουν συνεχώς στον Θεό: «Θεέ μου, με τη δική Σου πρόθεση έπεσαν πάνω μου αυτή η αρρώστια και ο πόνος. Και πάλι, όμως, ακόμα δεν ξέρω τι μάθημα πρέπει να πάρω. Μακάρι να με οδηγήσεις να κατανοήσω τα προβλήματά μου». Μετά την προσευχή μου, αναλογίστηκα την κατάσταση και τις συνθήκες μου όσον αφορά την εκπλήρωση του καθήκοντός μου αυτό το διάστημα. Αναρωτήθηκα γιατί, παρόλο που είναι πολύ σημαντικό να κάνω το καθήκον μου, αισθανόμουν συχνά καταπίεση και οδύνη. Πώς είχα βρεθεί σε τέτοια κατάσταση ενώ έκανα το καθήκον μου; Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αν οι άνθρωποι επιδιώκουν τη σωματική άνεση και ευτυχία και δεν θέλουν να υποφέρουν, τότε ακόμη και λίγη σωματική ταλαιπωρία και λίγη εξάντληση ή λίγο περισσότερη ταλαιπωρία σε σχέση με τους άλλους θα τους κάνει να νιώσουν καταπιεσμένοι. Αυτή είναι μία από τις αιτίες της καταπίεσης. Αν οι άνθρωποι δεν θεωρούν πως η λίγη σωματική ταλαιπωρία είναι μεγάλο θέμα και δεν επιδιώκουν τη σωματική άνεση, αλλά επιδιώκουν την αλήθεια και επιζητούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους για να ικανοποιήσουν τον Θεό, τότε δεν θα νιώθουν συχνά σωματική ταλαιπωρία. Ακόμη κι αν νιώθουν κάποιες φορές κάπως πολυάσχολοι, κουρασμένοι ή εξουθενωμένοι, αφού κοιμηθούν λιγάκι και ξυπνήσουν αναζωογονημένοι, θα συνεχίσουν το έργο τους. Θα επικεντρώνονται στα καθήκοντα και το έργο τους· δεν θα θεωρούν τη λιγοστή σωματική κόπωση σημαντικό ζήτημα. Ωστόσο, όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων και επιδιώκουν συνεχώς τη σωματική άνεση, κάθε φορά που το φυσικό τους σώμα αδικείται λιγάκι ή δεν μπορεί να βρει ικανοποίηση, θα γεννιούνται μέσα τους αρνητικά συναισθήματα. Γιατί, λοιπόν, ένας τέτοιος άνθρωπος, ο οποίος θέλει πάντα να κάνει ό,τι του αρέσει, να ικανοποιεί τη σάρκα του και να απολαμβάνει τη ζωή, βρίσκεται συχνά παγιδευμένος σε αυτό το αρνητικό συναίσθημα της καταπίεσης όποτε δεν είναι ικανοποιημένος; (Επειδή επιδιώκει την άνεση και τη σωματική απόλαυση.) Αυτό ισχύει για ορισμένους ανθρώπους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Όταν συλλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο λόγος που ζούσα μέσα στην καταπίεση και την οδύνη δεν ήταν η δυσκολία αυτού του έργου. Ο κύριος λόγος ήταν ότι υπήρχε πρόβλημα με τις σκέψεις και τις απόψεις μου. Αυτό που επιδίωκα δεν ήταν να αποκτήσω την αλήθεια ούτε να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αντιθέτως, επιδίωκα τις σωματικές ανέσεις. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς να μην ανησυχώ τόσο πολύ και πώς να διευκολύνω τον εαυτό μου. Όταν υπήρχε μεγάλος φόρτος εργασίας κι έπρεπε να προσέχω περισσότερο, να υποφέρω περισσότερες κακουχίες και να πληρώνω μεγαλύτερο τίμημα, εγώ γκρίνιαζα και αντιστεκόμουν. Όταν αντιμετώπιζα πολλά προβλήματα και δυσκολίες στο έργο, τα θεωρούσα ιδιαίτερη ενόχληση και διαμαρτυρόμουν για το πόσο δύσκολα μου έρχονταν τα πράγματα, ή τα φόρτωνα σε άλλους αδελφούς και αδελφές για να τα χειριστούν και να τα λύσουν. Ήθελα, μάλιστα, να ανταλλάξω το καθήκον μου με κάτι πιο εύκολο, κι έτσι να μπορέσω να ξεφύγω από αυτό το περιβάλλον. Ήξερα πολύ καλά ότι όταν οι επικεφαλής παρακολουθούν το έργο τους, εκπληρώνουν τις ευθύνες ενός επικεφαλής. Εγώ, όμως, όταν τους ένιωθα στο σβέρκο μου, πράγμα που επηρέαζε τα συμφέροντα της σάρκας μου, θεωρούσα ότι με εκμεταλλεύονταν και με ξεζούμιζαν. Γκρίνιαζα για το ένα και διαμαρτυρόμουν για το άλλο. Στην πραγματικότητα, ουσιαστικά διαμαρτυρόμουν ότι το περιβάλλον που είχε διαμορφώσει ο Θεός δεν ήταν καλό. Αυτό σήμαινε ότι ήμουν δυσαρεστημένη με τον Θεό και Του αντιστεκόμουν. Έτσι Του εναντιωνόμουν! Πραγματικά ήμουν πολύ επαναστατική και δεν είχα ίχνος θεοφοβούμενης καρδιάς!

Αργότερα, συνέχισα να αναζητώ την αλήθεια και να κάνω αυτοκριτική. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν κάνει ένα καθήκον, παραπονιέται συνεχώς για δυσκολίες και δεν θέλει να καταβάλει καμία προσπάθεια, ενώ, μόλις λασκάρει λίγο το έργο, ξεκουράζεται, πιάνει ψιλοκουβέντα ή χαλαρώνει και διασκεδάζει. Και όταν οι ρυθμοί του έργου αυξηθούν και χαλάσει η σειρά και η ρουτίνα της ζωής του, είναι δυστυχισμένος και δυσαρεστημένος μ’ αυτό. Γκρινιάζει, παραπονιέται και γίνεται επιπόλαιος όταν κάνει τα καθήκοντά του. Αυτό δείχνει ότι λαχταρά τις ανέσεις της σάρκας, έτσι δεν είναι; […] Όση δουλειά κι αν απαιτεί το έργο της εκκλησίας ή τα καθήκοντά τους, η ρουτίνα κι η συνήθης κατάσταση της ζωής τους δεν διαταράσσεται ποτέ. Όσον αφορά οποιαδήποτε μικρολεπτομέρεια της σαρκικής τους ζωής, δεν είναι ποτέ απρόσεκτοι, κανονίζουν αυτά τα πράγματα τέλεια και αντιμετωπίζουν αυτήν την πτυχή με πολλή αυστηρότητα και σοβαρότητα. Όσον αφορά, όμως, το έργο του οίκου του Θεού, όσο σπουδαίο κι αν είναι το θέμα, ακόμη κι αν αφορά την ασφάλεια των αδελφών, το αντιμετωπίζουν απρόσεκτα. Δεν ενδιαφέρονται καν για τα θέματα εκείνα που αφορούν την ανάθεση από τον Θεό ή το καθήκον που θα πρέπει να κάνουν. Δεν αναλαμβάνουν καμία απολύτως ευθύνη. Έτσι ενδίδουν στις ανέσεις της σάρκας, σωστά; Είναι οι άνθρωποι που ενδίδουν στις ανέσεις της σάρκας κατάλληλοι να κάνουν ένα καθήκον; Μόλις κάποιος αναφέρει το θέμα της εκτέλεσης του καθήκοντός τους, μόλις συζητήσει για το να πληρώσουν τίμημα και να υποστούν ταλαιπωρία, κουνούν αδιάκοπα το κεφάλι τους αρνητικά. Έχουν πάρα πολλές δυσκολίες, είναι γεμάτοι παράπονα και είναι μέσα στην αρνητικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άχρηστοι, δεν έχουν τα προσόντα για να κάνουν τα καθήκοντά τους και θα πρέπει να αποκλείονται» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (2)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα τελικά ότι το πρόβλημά μου να ενδίδω σε ανέσεις και να είμαι ανεύθυνη στο καθήκον μου είναι εξαιρετικά σοβαρό από τη φύση του. Οι άνθρωποι που ενδίδουν συνεχώς στις ανέσεις κάνουν το καθήκον τους με τρόπο πονηρό και ύπουλο. Διαλέγουν τα εύκολα και φοβούνται τα δύσκολα, και δεν θέλουν να υποστούν κακουχίες ούτε να πληρώσουν τίμημα. Κάθε φορά που βλέπουν δυσκολίες το βάζουν στα πόδια, και αναζητούν προφάσεις και δικαιολογίες για να φορτώσουν στους άλλους όποιο έργο έχει μεγάλες δυσκολίες ή πολυάριθμα προβλήματα. Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι αναξιόπιστοι και ανίκανοι να επωμιστούν το έργο. Τέτοιο είδος ανθρώπου ήμουν κι εγώ. Ήξερα πολύ καλά ότι ήμουν υπεύθυνη για το έργο του ποτίσματος, και έπρεπε να ποτίζω τους νεοφώτιστους και να λύνω εγκαίρως τις αντιλήψεις και τα προβλήματά τους, ώστε να ριζώσουν το συντομότερο δυνατό στην αληθινή οδό. Αυτή ήταν η βασική αρμοδιότητα του καθήκοντός μου, αυτές ήταν οι ευθύνες που έπρεπε να εκπληρώσω. Εγώ, όμως, διαμαρτυρόμουν ότι οι νεοφώτιστοι είχαν πολλά προβλήματα και ότι ήταν μεγάλος μπελάς και κούραση η επίλυσή τους. Έτσι, έβρισκα δικαιολογίες για να φορτώσω όλους τους νεοφώτιστους που είχαν αντιλήψεις και δυσκολίες στους ποτιστές και να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί τους, σαν αποστασιοποιημένο αφεντικό. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορούν να λυθούν εγκαίρως τα προβλήματα των νεοφώτιστων και να παρεμποδιστεί η πρόοδος του έργου ποτίσματος. Όταν οι ποτιστές είχαν αντιμετωπίσει δυσκολίες και προβλήματα στο έργο τους, εγώ ήμουν κατάφωρα απασχολημένη με τη σάρκα και δεν ήθελα να τα λύσω. Κι όμως, ήμουν πάρα πολύ πανούργα. Βρήκα και έλεγα τη δικαιολογία ότι είχα χαμηλό επίπεδο, για να μπορέσω να φορτώσω δικαιολογημένα όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα στην αδελφή συνεργάτιδά μου. Επειδή ήμουν απασχολημένη με τη σάρκα, κι ενέδιδα στις ανέσεις χωρίς να κάνω αληθινό έργο, τα αποτελέσματα του έργου του ποτίσματος δεν ήταν καλά. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχα κάνει αυτοκριτική, και μάλιστα, όταν οι επικεφαλής παρακολούθησαν το έργο και διαπίστωσαν τι συνέβαινε, είχα μάλιστα αντισταθεί και είχα δυσανασχετήσει απέναντί τους. Δεν καταλάβαινα από λογική! Με μια τέτοια κατάσταση και συμπεριφορά, είναι δυνατόν να άξιζα να είμαι επόπτρια; Δεν έκανα το καθήκον μου· έκανα το κακό! Ένιωσα ταραγμένη και μετανιωμένη μέσα μου, και σκέφτηκα ότι ο Θεός είχε επιτρέψει να κολλήσω τον ιό. Προσευχήθηκα στον Θεό, ώστε να με οδηγήσει να συνεχίσω να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τα δικά μου προβλήματα.

Λίγο καιρό μετά, βρέθηκα σε μια συνάθροιση και μίλησα σε όλους ανοιχτά για την κατάστασή μου. Ο επικεφαλής μού διάβασε ένα χωρίο των λόγων του Θεού, το οποίο με έκανε να κατανοήσω κάπως τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι ψευδοεπικεφαλής δεν κάνουν αληθινό έργο, ξέρουν, όμως, πώς να ενεργούν σαν αξιωματούχοι. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνουν μόλις γίνουν επικεφαλής; Να εξαγοράσουν την εύνοια των άλλων. Ακολουθούν την προσέγγιση “Οι νέοι αξιωματούχοι θέλουν διακαώς να εντυπωσιάσουν”: Πρώτα κάνουν μερικά πράγματα για να κερδίσουν την εύνοια των άλλων και χειρίζονται ορισμένα πράγματα που βελτιώνουν την καθημερινή ευημερία όλων των ανθρώπων. Αρχικά, προσπαθούν να κάνουν καλή εντύπωση στους άλλους, να δείχνουν σε όλους ότι είναι συντονισμένοι με τις μάζες, ώστε ο καθένας να τους επαινεί και να λέει: “Αυτός ο επικεφαλής μάς φέρεται σαν γονιός!” Μετά παίρνουν επίσημα τα ηνία. Νιώθουν ότι έχουν λαϊκό έρεισμα και ότι έχει διασφαλιστεί η θέση τους· αρχίζουν τότε να απολαμβάνουν τα οφέλη της θέσης, λες και τους αξίζουν δικαιωματικά. Τα μότο τους είναι: “Η ζωή έχει να κάνει μόνο με το φαγητό και τον ρουχισμό”, “Η ζωή είναι μικρή, γι’ αυτό απόλαυσέ την όσο προλαβαίνεις” και “Πιες το σημερινό κρασί σήμερα και ανησύχησε για το αύριο, αύριο”. Απολαμβάνουν την κάθε μέρα χωρίς έγνοιες, διασκεδάζουν όσο μπορούν και δεν σκέφτονται καθόλου το μέλλον, πόσο μάλλον εξετάζουν ποιες ευθύνες θα πρέπει να εκπληρώνει ένας επικεφαλής και ποια καθήκοντα θα πρέπει να κάνει. Κηρύττουν μερικά λόγια και δόγματα και κάνουν κάποιες εργασίες για το θεαθήναι, καθαρά τυπικά· δεν κάνουν καθόλου αληθινό έργο. Δεν φέρνουν στο φως πραγματικά προβλήματα της εκκλησίας για να τα λύσουν πλήρως, οπότε ποιο το νόημα να κάνουν αυτές τις επιφανειακές εργασίες; Δεν είναι μια μορφή εξαπάτησης αυτό; Μπορούν να ανατεθούν σημαντικές εργασίες σ’ έναν τέτοιου είδους ψευδοεπικεφαλής; Εναρμονίζεται αυτός με τις αρχές και τις προϋποθέσεις του οίκου του Θεού για την επιλογή επικεφαλής και εργατών; (Όχι.) Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση και λογική, δεν έχουν το παραμικρό αίσθημα ευθύνης, παρ’ όλα αυτά, όμως, εξακολουθούν να θέλουν τη θέση ενός αξιωματούχου στην εκκλησία, να είναι επικεφαλής —γιατί είναι τόσο ξεδιάντροποι; Μερικοί άνθρωποι που έχουν αίσθημα ευθύνης, αν έχουν χαμηλό επίπεδο, δεν μπορούν να είναι επικεφαλής· για να μην αναφέρουμε τους άχρηστους ανθρώπους που δεν έχουν κανένα απολύτως αίσθημα ευθύνης: αυτοί έχουν ακόμη λιγότερα προσόντα για να είναι επικεφαλής. Πόσο τεμπέληδες είναι αυτοί οι άπληστοι και οκνηροί ψευδοεπικεφαλής; Ακόμα κι όταν εντοπίζουν ένα ζήτημα, και γνωρίζουν ότι αποτελεί πρόβλημα, δεν το παίρνουν σοβαρά και δεν του δίνουν καμία σημασία. Είναι εντελώς ανεύθυνοι! Παρόλο που είναι καλοί ομιλητές και φαίνεται να έχουν κάποιο επίπεδο, αδυνατούν να λύσουν διάφορα προβλήματα στο έργο της εκκλησίας, οδηγώντας το έργο σε τέλμα· τα προβλήματα συσσωρεύονται διαρκώς, αλλά αυτοί οι επικεφαλής δεν ασχολούνται μ’ αυτά, και επιμένουν να εκτελούν καθαρά τυπικά ορισμένα επιφανειακά καθήκοντα. Και ποιο είναι το τελικό αποτέλεσμα; Δεν αναστατώνουν το εκκλησιαστικό έργο, δεν τα κάνουν μαντάρα; Δεν προκαλούν χάος και κατακερματισμό στην εκκλησία; Αυτό είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Ένιωσα λες και στεκόμουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό καθώς με εξέθετε. Ήμουν το είδος του οκνηρού ανθρώπου που είχε εκθέσει ο Θεός. Προκειμένου να ενδώσω στις ανέσεις, δεν είχα λύσει τα προβλήματα που είχα δει και δεν είχα κάνει καθόλου αληθινό έργο. Εκείνη την περίοδο, τώρα που το σκέφτομαι, είχα μάθει τα πάντα για τις αντιλήψεις και τα προβλήματα των νεοφώτιστων, και μπορούσα να διακρίνω τις δυσκολίες και τις καταστάσεις των ποτιστών. Δεν είχα σκεφτεί, όμως, πώς να αναζητήσω την αλήθεια για να λύσω αυτά τα προβλήματα το συντομότερο δυνατό. Αντίθετα, είχα απλώς προσπαθήσει να γλιτώσω από τον κόπο, κάνοντας μόνο τα τυπικά και ενεργώντας μηχανικά. Μόνο λίγη συναναστροφή έκανα. Ξεστόμιζα λίγα λόγια δόγματος για να ξεγελάσω τους ανθρώπους και έμενα εκεί. Μερικές φορές, μάλιστα, φόρτωνα τα προβλήματα απευθείας στη συνεργάτιδά μου ή στους ποτιστές, για να τα λύσουν εκείνοι. Είχα διαλέξει μόνο τις εύκολες εργασίες και είχα παραμελήσει τις κουραστικές, και με απασχολούσε σε κάθε περίσταση η σάρκα. Ήξερα πολύ καλά ότι το πότισμα των νεοφώτιστων ήταν πολύ σημαντικό, αφού επηρέαζε το κατά πόσο θα μπορούσαν να παραμείνουν σταθεροί στην αληθινή οδό. Ωστόσο, δεν ήθελα να πληρώσω το τίμημα, και δεν έλυνα τα προβλήματα που έβλεπα. Επίσης, είχα τρέξει μακριά απ’ τα προβλήματα και είχα αποφύγει τις ευθύνες μου, και παρόλο που έβλεπα καθαρά ότι το έργο είχε απώλειες, δεν έδινα καμία σημασία. Πραγματικά είχα μεγάλη έλλειψη συνείδησης και ήμουν πολύ ανεύθυνη! Παρ’ όλα αυτά, δεν είχα κάνει αυτοκριτική, και πίστευα ότι επειδή δεν ήμουν πολύ καιρό υπεύθυνη γι’ αυτό το έργο, οι επικεφαλής θα έπρεπε να δείχνουν κατανόηση για τις δυσκολίες μου και να μην απαιτούν πολλά από μένα. Δεν είχα όντως καμία απολύτως λογική! Ζούσα βασιζόμενη σε σατανικές φιλοσοφίες όπως «Πιες το σημερινό κρασί σήμερα και ανησύχησε για το αύριο, αύριο» και «Πέρνα την κάθε μέρα σου επιπόλαια». Όταν έκανα το καθήκον μου, δεν έκανα το έργο που είχα να κάνω. Έκανα μόνο κάποια άσχετα και ασήμαντα πράγματα, και απλώς πέρναγα τις μέρες μου. Επιφανειακά, δεν φαινόταν ότι τεμπέλιαζα κάθε μέρα, αλλά στην πραγματικότητα, δεν έκανα καθόλου αληθινό έργο, και δεν εκπλήρωνα τις ευθύνες που έπρεπε να εκπληρώσω. Τι διαφορά είχε η συμπεριφορά μου από αυτή ενός αποβράσματος ή ενός αργόσχολου που δεν κάνει τη δουλειά του; Παλιότερα, τέτοιους ανθρώπους τους περιφρονούσα, χωρίς ποτέ να σκεφτώ ότι ανήκα στην ίδια κατηγορία με αυτούς. Είχα αηδιάσει με τον εαυτό μου! Κάποια σαν εμένα, που στερείται ακεραιότητας και είναι εντελώς αναξιόπιστη, πραγματικά δεν ήταν άξια να κάνει καθήκοντα. Βάδιζα στο μονοπάτι των ψευδοεπικεφαλής και των ψευδοεργατών. Τώρα που με έπληξε η αρρώστια, δεν είχα καθόλου ενέργεια να κάνω τα καθήκοντά μου, αν και το ήθελα. Είχα μετανιώσει πάρα πολύ που σπαταλούσα χρόνο όταν ήμουν καλά στην υγεία μου. Αν η αρρώστια δεν θεραπευόταν και πέθαινα, θα το μετάνιωνα αιωνίως. Όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ ταραζόμουν. Είχα συνεχώς την αίσθηση ότι με είχε εγκαταλείψει ο Θεός και συνειδητοποίησα ότι, αν συνέχιζα να μην επιδιώκω την αλήθεια και να μην κάνω καλά το καθήκον μου, πραγματικά θα αποκλειόμουν.

Μια μέρα, σε μια πνευματική άσκηση, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να υποφέρουν ούτε λίγο στα καθήκοντά τους, παραπονιούνται διαρκώς όποτε τους τυχαίνει κάποιο πρόβλημα και αρνούνται να πληρώσουν το παραμικρό τίμημα. Τι είδους στάση είναι αυτή; Επιπόλαιη. Εάν εκτελείς το καθήκον σου επιπόλαια και το προσεγγίζεις με ασεβή στάση, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Παρόλο που είσαι ικανός να το εκτελέσεις καλά, δεν θα το κάνεις. Δεν θα το εκτελείς σε αποδεκτό επίπεδο και ο Θεός θα δυσαρεστηθεί πολύ με τη στάση που έχεις απέναντι στο καθήκον σου. Εάν προσευχόσουν στον Θεό, αναζητούσες την αλήθεια, αφιερωνόσουν στο θέμα αυτό με όλη σου την καρδιά και το μυαλό και συνεργαζόσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε ο Θεός θα προετοίμαζε τα πάντα για σένα εκ των προτέρων. Έτσι, όταν χειριζόσουν τυχόν ζητήματα, τα πάντα θα έπαιρναν τον δρόμο τους και θα είχες καλά αποτελέσματα. Δεν θα χρειαζόταν να καταβάλεις σπουδαία προσπάθεια. Αν έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου για να συνεργαστείς, ο Θεός θα είχε ήδη κανονίσει τα πάντα για σένα. Εάν, όμως, είσαι ύπουλος και τεμπελιάζεις, εάν δεν φροντίζεις να γίνει σωστά το καθήκον σου και βαδίζεις πάντοτε στο λάθος μονοπάτι, τότε ο Θεός δεν θα κάνει πράγματα για σένα. Θα χάσεις αυτήν την ευκαιρία και ο Θεός θα πει: “Είσαι άχρηστος και δεν μπορώ να σε χρησιμοποιήσω. Κάνε στην άκρη. Σου αρέσει, λοιπόν, να είσαι πονηρός και να λουφάρεις; Σου αρέσει να είσαι τεμπέλης και να ενδίδεις στις ανέσεις; Κάτσε, λοιπόν, να ενδίδεις στις ανέσεις μια για πάντα!” Ο Θεός θα δώσει αυτήν τη χάρη κι αυτήν την ευκαιρία σε κάποιον άλλο. Τι λέτε, είναι απώλεια αυτό ή κέρδος; (Απώλεια.) Είναι μια τεράστια απώλεια!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Στο συγκεκριμένο θέμα, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, ένιωσα τη δικαιοσύνη και την απρόσβλητη διάθεσή Του. Κατάλαβα ότι το καθήκον μας είναι μια ανάθεση από τον Θεό, και μια ευθύνη που οφείλουμε να αναλάβουμε λόγω τιμής και να μην την αρνηθούμε. Όταν αντιμετωπίζει κανείς με ασέβεια και ανευθυνότητα το καθήκον του, προδίδει τον Θεό. Διαπράττει σοβαρή παράβαση. Αυτού του είδους οι άνθρωποι πρέπει να αναθεματίζονται. Οι άνθρωποι που δεν λαμβάνουν υπόψη τα προσωπικά τους σαρκικά συμφέροντα, και αντιμετωπίζουν το καθήκον τους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, μπορούν να κερδίσουν το έργο και την καθοδήγηση του Θεού. Μέσα από την εκτέλεση του καθήκοντός τους, σιγά σιγά κατανοούν και αποκτούν την αλήθεια, και καταλήγουν να ενεργούν με βάση τις αρχές. Εγώ, όμως, δεν αγαπούσα την αλήθεια. Μόνο οι ανέσεις μού άρεσαν. Απέφευγα πολλά πράγματα τα οποία ήταν ξεκάθαρα βασικές μου ευθύνες και, ακόμα κι αν έκανα καμιά φορά κάτι, το έκανα μόνο τυπικά και επιπόλαια. Έκανα μόνο λίγο έργο για να κάνω φιγούρα, για να ξεγελάσω τον Θεό, και να κοροϊδέψω τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Ήμουν πραγματικά πολύ δόλια! Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων. Εξετάζει εξονυχιστικά κάθε πράξη μου, και κάθε σκέψη και ιδέα που έχω. Κάποια σαν εμένα, που ενδίδει στις ανέσεις, και που είναι εγωίστρια και δόλια, είναι τελείως αναξιόπιστη, ο Θεός τη σιχαίνεται και τη μισεί. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν έκανα αυτοκριτική. Οι επικεφαλής μού το υπενθύμιζαν, αλλά εγώ συνέχιζα να λαμβάνω υπόψη τη σάρκα. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν μπορούσα να αποκτήσω το έργο του Αγίου Πνεύματος κάνοντας τα καθήκοντά μου και δεν μπορούσα να διακρίνω τα προβλήματα. Άλλο ένα αποτέλεσμα ήταν να μην μπορούν να λυθούν εγκαίρως οι δυσκολίες των νεοφώτιστων. Έκανα παραβάσεις στα καθήκοντά μου. Τώρα που προσβλήθηκα από τον ιό, είχε επέλθει πάνω μου η παίδευση του Θεού. Έτσι, μου αποκαλύφθηκε, επίσης, η δίκαιη διάθεση του Θεού. Αν συνέχιζα να μη μετανοώ, τότε ακόμα κι αν η εκκλησία δεν με απέπεμπε, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα πάντα, και το Άγιο Πνεύμα δεν θα εργαζόταν πάνω μου. Αργά ή γρήγορα, θα αποκλειόμουν. Όπως λέει η Βίβλος: «Η αμεριμνησία των αφρόνων θέλει αφανίσει αυτούς» (Παροιμίαι 1:32). Ο Παντοδύναμος Θεός λέει επίσης: «Αυτό στο οποίο ενδίδεις σήμερα είναι το ίδιο πράγμα που καταστρέφει το μέλλον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου είναι επίσης το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου). Όταν το κατάλαβα αυτό, γέμισα με τύψεις, και μίσησα τελείως τον εαυτό μου. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πολύ εγωίστρια και δόλια. Είμαι επιπόλαιη και λαμβάνω υπόψη τη σάρκα όταν κάνω τα καθήκοντά μου. Αυτό έχει επηρεάσει το έργο της εκκλησίας. Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω. Καθοδήγησέ με για να αντιστρέψω αυτήν την κατάσταση».

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ποια είναι η αξία της ζωής ενός ανθρώπου; Μήπως το να ενδίδει σε σαρκικές απολαύσεις, όπως το φαγητό, το ποτό και η διασκέδαση; (Όχι, δεν είναι αυτή.) Τότε, ποια είναι; Πείτε Μου τι σκέφτεστε. (Το να εκπληρώνει το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αυτό είναι το ελάχιστο που οφείλει να καταφέρει κάποιος στη ζωή του.) Σωστά. […] Από μία άποψη, έχει να κάνει με την εκπλήρωση του καθήκοντος ενός δημιουργήματος. Από μία άλλη άποψη, αφορά το να κάνεις τα πάντα εντός των ικανοτήτων και δυνατοτήτων σου όσο καλύτερα μπορείς, φτάνοντας τουλάχιστον στο σημείο όπου δεν σε τύπτει η συνείδησή σου, έχεις καθαρή τη συνείδησή σου και σε αποδέχονται οι άλλοι. Αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, σε όποια οικογένεια κι αν γεννήθηκες και όποιο κι αν είναι το μορφωτικό σου υπόβαθρο και το επίπεδό σου, πρέπει να αναλογιστείς ποιες είναι οι πιο σημαντικές αλήθειες για να κατανοήσουν οι άνθρωποι στη ζωή. Για παράδειγμα, ποιο μονοπάτι οφείλουν να ακολουθήσουν, καθώς και πώς πρέπει να ζουν μια ζωή με νόημα· δεν μπορείς να ζεις μάταια ούτε πρέπει να έρχεσαι μάταια σ’ αυτόν τον κόσμο. Από μία άλλη άποψη, πρέπει κατά τη διάρκεια της ζωής σου να εκπληρώσεις την αποστολή σου· αυτό είναι το πιο σημαντικό. Δεν θα πω ότι πρέπει να ολοκληρώσεις κάποια σπουδαία αποστολή ή ευθύνη, ή κάποιο σπουδαίο καθήκον. Πρέπει όμως να καταφέρεις τουλάχιστον κάτι. Στην εκκλησία, για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια στο καθήκον του κηρύγματος του ευαγγελίου, αφιερώνουν σ’ αυτό όλη τους την ενέργεια και τη ζωή τους, πληρώνουν μεγάλο τίμημα και κερδίζουν πολλούς ανθρώπους. Επειδή τα κάνουν όλα αυτά, νιώθουν πως η ζωή τους δεν ήταν μάταιη. Νιώθουν πως έχουν αξία και βρίσκουν παρηγοριά. Μπροστά σε μια ασθένεια ή στον θάνατο, όταν κάνουν απολογισμό ολόκληρης της ζωής τους και θυμούνται κάθε τους πράξη στο μονοπάτι που ακολούθησαν, βρίσκουν παρηγοριά μέσα στην καρδιά τους. Δεν έχουν τύψεις και δεν μετανιώνουν για τίποτα. Κάποιοι άνθρωποι κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους ενώ είναι επικεφαλής στην εκκλησία ή υπεύθυνοι για μια συγκεκριμένη πτυχή έργου. Δίνουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και όλη τη δύναμή τους, δαπανούν όλο το αίμα της καρδιάς τους και πληρώνουν το τίμημα για το έργο που κάνουν. Με το πότισμα, την ηγεσία, τη βοήθεια και τη στήριξη που προσφέρουν, βοηθούν πολλούς ανθρώπους μέσα στην αρνητικότητα και την αδυναμία τους να γίνουν δυνατοί, να σταθούν στα πόδια τους και, αντί να κάνουν πίσω, να επιστρέψουν ενώπιον του Θεού και μάλιστα να καταθέσουν τελικά μαρτυρία γι’ Αυτόν. Επιπλέον, κατά την περίοδο που είναι επικεφαλής, φέρνουν εις πέρας πολλές σημαντικές εργασίες, αποπέμπουν πολλούς μοχθηρούς ανθρώπους, προστατεύουν πολλούς εκλεκτούς του Θεού και ανακτούν πολλές σημαντικές απώλειες. Όλα αυτά τα κατορθώματα λαμβάνουν χώρα ενόσω είναι επικεφαλής. Όταν ανατρέχουν στο μονοπάτι που ακολούθησαν, όταν θυμούνται το έργο που έκαναν και το τίμημα που πλήρωσαν όλα αυτά τα χρόνια, δεν μετανιώνουν για τίποτα ούτε νιώθουν τύψεις. Δεν νιώθουν καμία μεταμέλεια για όσα έχουν κάνει και πιστεύουν ότι έχουν ζήσει μια ζωή με αξία, και έχουν σταθερότητα και παρηγοριά μες στην καρδιά τους. Πόσο υπέροχο είναι αυτό! Αυτοί δεν είναι οι καρποί που έχουν δρέψει; (Ναι.) Αυτό το αίσθημα σταθερότητας και παρηγοριάς, και το γεγονός πως δεν μετανιώνουν για τίποτα είναι το αποτέλεσμα και η συγκομιδή που έχουν επειδή επιδίωξαν θετικά πράγματα και την αλήθεια. Ας μην έχουμε υψηλά πρότυπα για τους ανθρώπους. Ας εξετάσουμε την κατάσταση όπου ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει μια εργασία που οφείλει ή είναι πρόθυμος να κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μόλις βρει τη θέση του, πατάει σταθερά σ’ αυτήν και τη διατηρεί, δαπανά όλο το αίμα της καρδιάς του και όλη την ενέργειά του, και πραγματοποιεί και φέρνει εις πέρας την εργασία που οφείλει να κάνει και να ολοκληρώσει. Όταν στέκεται τελικά ενώπιον του Θεού για να λογοδοτήσει, νιώθει σχετικά ικανοποιημένος. Μέσα του δεν νιώθει τύψεις και δεν μετανιώνει για τίποτα. Νιώθει παρηγοριά και ότι έχει κερδίσει κάτι· ότι έχει ζήσει μια ζωή με αξία» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (6)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα, ότι ο Θεός όρισε να ζήσω τις έσχατες ημέρες, να αποδεχτώ το έργο του Θεού, και να κάνω καθήκοντα στην εκκλησία. Δεν ήθελε να λαμβάνω υπόψη μου τη σάρκα, να ενδίδω στις ανέσεις, και να χαραμίζω τη ζωή μου δείχνοντας απασχολημένη αλλά χωρίς αντίκρισμα. Η πρόθεση του Θεού ήταν να βαδίσω στο ορθό μονοπάτι της ζωής, να αναζητώ περισσότερο την αλήθεια, κάνοντας παράλληλα το καθήκον μου, και να λύνω τα προβλήματα και τις δυσκολίες των αδελφών μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, έτσι ώστε να καταφέρω να ενεργώ σύμφωνα με τις αρχές και να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα. Μόνο μια τέτοια ζωή είναι πολύτιμη. Σκέφτηκα πως είχα κάνει το καθήκον μου με τρόπο πανούργο και ύπουλο. Παρόλο που η σάρκα ένιωθε άνετα, στα βάθη της καρδιάς μου επικρατούσε οδύνη και σκοτάδι, και απλούστατα δεν είχα καθόλου γαλήνη ούτε χαρά. Για χάρη των εφήμερων ανέσεων και απολαύσεων, όχι μόνο παρεμπόδιζα τη δική μου ζωή-είσοδο, αλλά και άφηνα πίσω μου τόσες τύψεις στο καθήκον μου. Ήμουν πραγματικά πολύ πεισματάρα και πολύ χαζή! Προσευχήθηκα στον Θεό και αποφάσισα ότι παρότι δεν είχα αναρρώσει τελείως, ήμουν πρόθυμη να αντιστρέψω τη λανθασμένη κατάστασή μου και να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα για να διορθώσω γρήγορα τις αντιλήψεις και τις καταστάσεις των νεοφώτιστων, να κάνω καλά το έργο μου, και να εκπληρώσω τις ευθύνες και τα καθήκοντά μου.

Ύστερα, αναζητούσα την αλήθεια με τη συνεργάτιδά μου για να λύσουμε τα προβλήματα που προέκυπταν στο έργο. Συνήθως, οδηγούσα και τους ποτιστές για να αναζητήσουμε μαζί τις αρχές, και κατά διαστήματα συνόψιζα τις αποκλίσεις και τα προβλήματα που υπήρχαν στο έργο, και αναζητούσα ένα μονοπάτι για να τα λύσω. Μια μέρα, η αδελφή Ζεν Σιν είπε ότι ένας νεοφώτιστος που πότιζε είχε αρκετά προβλήματα. Εκείνη δεν ήξερε πώς να τα λύσει και ήθελε να κάνω συναναστροφή γι’ αυτά. Υπήρχαν κάποια προβλήματα για τα οποία δεν ήξερα πώς να συναναστραφώ ή να τα επιλύσω αμέσως. Άρχισα να σκέφτομαι: «Θα χρειαστεί πολλή σκέψη και αναζήτηση για να βρεθεί μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτά τα προβλήματα. Αυτό θα πάρει πολύ χρόνο. Τι μπελάς! Και γιατί να μην τα αφήσω έτσι αυτά τα προβλήματα και να βάλω τη συνεργάτιδά μου να τα λύσει αργότερα;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, συνειδητοποίησα ότι και πάλι λάμβανα υπόψη μου τη σάρκα. Έσπευσα να προσευχηθώ στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι για άλλη μια φορά επιθυμώ τις ανέσεις και μπαίνω στον πειρασμό να γίνω πανούργα και ύπουλη. Είμαι πρόθυμη να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα και να προσπαθήσω με όλη μου τη δύναμη να λύσω αυτά τα προβλήματα. Καθοδήγησέ με!» Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν κάποιος αγαπάει πραγματικά την αλήθεια, μπορεί να έχει μια καρδιά που έχει τρομερή επιθυμία για τον Θεό, μια ειλικρινή καρδιά, αλλά και το κίνητρο να κάνει πράξη την αλήθεια και να υποτάσσεται στον Θεό. Εφόσον έχει πραγματική δύναμη, μπορεί να πληρώσει το τίμημα που πρέπει, να αφιερώσει την ενέργεια και τον χρόνο του, να απαρνηθεί τα οφέλη του και να εγκαταλείψει όλες τις δεσμεύσεις της σάρκας, κι έτσι να ανοίξει τον δρόμο για να κάνει πράξη τα λόγια του Θεού, να κάνει πράξη την αλήθεια και να εισέλθει στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού. Εάν, προκειμένου να εισέλθεις στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού, μπορείς να εγκαταλείψεις τις αντιλήψεις σου, τα σαρκικά σου συμφέροντα, τη φήμη, το κύρος, τη δόξα και τις σαρκικές απολαύσεις, τότε θα εισέρχεσαι όλο και περισσότερο στην αλήθεια-πραγματικότητα. Ό,τι δυσκολίες και προβλήματα κι αν έχεις, θα πάψουν να σε προβληματίζουν —θα λύνονται εύκολα— και θα εισέρχεσαι εύκολα στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού. Δύο απαραίτητες προϋποθέσεις για την είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα είναι μια ειλικρινής καρδιά και μια καρδιά που έχει τρομερή επιθυμία για τον Θεό. Δεν αρκεί να έχεις απλώς ειλικρινή καρδιά, αλλά να δειλιάζεις συνέχεια, να μην έχεις τρομερή επιθυμία για τον Θεό και να υποχωρείς μπροστά στις δυσκολίες. Ούτε αρκεί να έχεις μόνο τρομερή επιθυμία για τον Θεό στην καρδιά σου, και να είσαι λίγο παρορμητικός, και να έχεις μόνο αυτήν την προσδοκία, αλλά όταν σου συμβαίνει κάτι να μην έχεις ειλικρινή καρδιά, και να υποχωρείς και να επιλέγεις το συμφέρον σου. Χρειάζεσαι τόσο μια ειλικρινή καρδιά όσο και μια καρδιά με τρομερή επιθυμία για τον Θεό. Το πόσο ειλικρινή καρδιά έχεις και πόσο δυνατή είναι η τρομερή επιθυμία σου για τον Θεό καθορίζουν το πόσο δυνατό κίνητρο έχεις για να κάνεις πράξη την αλήθεια. Εάν δεν έχεις ειλικρινή καρδιά και η καρδιά σου δεν έχει τρομερή επιθυμία για τον Θεό, τότε δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις τα λόγια Του και δεν θα έχεις το κίνητρο να κάνεις πράξη την αλήθεια, οπότε δεν θα μπορέσεις να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα και θα δυσκολευτείς να φτάσεις στη σωτηρία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Τα λόγια του Θεού με ενέπνευσαν πολύ. Όταν έκανα το καθήκον μου, πάντοτε απέφευγα σταθερά τις δυσκολίες και οπισθοχωρούσα στα δύσκολα κομμάτια. Το κύριο πρόβλημα ήταν ότι δεν αντιμετώπιζα το καθήκον μου με ειλικρινή καρδιά, και δεν ήμουν πρόθυμη να υποφέρω ούτε να πληρώσω κάποιο τίμημα προκειμένου να κάνω πράξη την αλήθεια. Όταν το σκέφτηκα, συνειδητοποίησα πως όποτε δεν μπορούσα να λύσω τα προβλήματα των νεοφώτιστων, αυτό σήμαινε ότι δεν καταλάβαινα τη συγκεκριμένη πτυχή της αλήθειας. Έπρεπε εκείνη τη στιγμή να αναζητήσω την αλήθεια και να εφοδιαστώ με την αλήθεια. Ένα τέτοιο περιβάλλον θα μπορούσε να με παρακινήσει να πλησιάσω τον Θεό και να βασιστώ σ’ Αυτόν και, ακόμα περισσότερο, ήταν μια ευκαιρία να αποκτήσω την αλήθεια. Έπρεπε να εκτιμήσω αυτές τις ευκαιρίες, να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου, και να βασιστώ στον Θεό για να αναζητήσω την αλήθεια και να λύσω αυτά τα προβλήματα, πληρώνοντας το τίμημα που έπρεπε. Μόνο έτσι θα μπορούσα να αποκτήσω τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού, και σταδιακά να κατανοήσω και να αποκτήσω την αλήθεια. Αν συνεχώς ενέδιδα στις ανέσεις, απέφευγα τις δυσκολίες και οπισθοχωρούσα όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, δεν θα εισερχόμουν ποτέ στην αλήθεια-πραγματικότητα και δεν θα είχα τρόπο να αποκτήσω την αλήθεια. Τελικά, εκείνη που θα ζημιωνόταν θα ήμουν εγώ. Μόλις το κατάλαβα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό και αναζήτησα μερικά από τα λόγια του Θεού που αφορούσαν τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Αργότερα, οργανώσαμε μαζί με τη Ζεν Σιν μια συνάθροιση για τους νεοφώτιστους, έτσι ώστε να φάνε και να πιουν τα λόγια του Θεού. Μέσω της συναναστροφής λύσαμε τα προβλήματά τους. Οι νεοφώτιστοι, μόλις κατανόησαν την αλήθεια, απέκτησαν ένα μονοπάτι άσκησης, ενώ λύθηκαν και οι δυσκολίες και τα προβλήματά τους. Ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου! Επειδή αναζήτησα πραγματικά την αλήθεια για να λύσω τα προβλήματα, μπόρεσα επίσης να διακρίνω κάποια προβλήματα, και να καταλάβω κάποιες αλήθειες που δεν είχα καταλάβει προηγουμένως. Όταν έκανα έτσι το καθήκον μου, ένιωσα την καρδιά μου ήρεμη και γαλήνια.

Μετά από αυτήν την εμπειρία, είδα ότι όλες οι δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπιζα όταν έκανα το καθήκον μου είχαν εμφανιστεί με την άδεια του Θεού, και ότι ο Θεός δεν μου έκανε σκόπιμα τη ζωή δύσκολη. Η πρόθεση του Θεού ήταν να με ωθήσει, μέσα απ’ αυτές τις δυσκολίες και τα προβλήματα, να αναζητήσω τις αλήθεια-αρχές, και να αποκαλύψει μέσα απ’ αυτές τις διάφορες δυσκολίες τη διαφθορά και τις ελλείψεις μου, έτσι ώστε να αναζητήσω την αλήθεια για να απαλλαγώ απ’ τη δική μου διεφθαρμένη διάθεση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα ζούσα πάντοτε βασιζόμενη στη διεφθαρμένη μου διάθεση, και θα ενέδιδα στις ανέσεις, θα ήμουν πονηρή και ύπουλη καθώς θα έκανα το καθήκον μου. Αυτό όχι μόνο θα καθυστερούσε το έργο της εκκλησίας, αλλά τελικά, θα κατέστρεφε κι εμένα. Τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που αφύπνισαν εμένα, την ανόητη και πεισματάρα. Δόξα τω Θεώ που με έσωσε!