Της Ζανγκ Τσινγκ, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια συνηθισμένη οικογένεια και οι δύο γονείς μου ήταν αγρότες. Η οικογένειά μου ήταν φτωχή κι οι άλλοι μας έκαναν διακρίσεις και μας περιφρονούσαν. Έτσι, από παιδί είχα αισθήματα κατωτερότητας. Οι γονείς μου μου έμαθαν να μελετώ σκληρά για να μπορέσω να πετύχω στο μέλλον, και για να μην καταλήξω να ζω σαν αυτούς, να περνάω τις μέρες μου καλλιεργώντας ένα μικρό χωράφι. Εγώ αποφάσισα να προσπαθήσω να κάνω κάτι για μένα, να ξεχωρίσω και να ζήσω μια ανώτερη ζωή.

Τον Ιούνιο του 2012, μετά την αποφοίτησή μου, έγινα δασκάλα, αλλά είχα πολύ ανταγωνιστικό πνεύμα και δεν μου άρεσε η ζωή που έκανα. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης, είδα τον διευθυντή Λιου να μιλάει στο βάθρο με μεγάλη ευφράδεια. Γύρισα από την άλλη, και παρατήρησα πολλούς δασκάλους να τον κοιτάζουν με ζήλια και θαυμασμό στα μάτια τους. Σκέφτηκα: «Πόσο καλύτερα θα ήταν αν μιλούσα εγώ στο βάθρο! Αλλά αυτήν τη στιγμή, είμαι απλώς μια από τις πολλές συνηθισμένες δασκάλες. Γι’ αυτό πρέπει να δουλέψω σκληρά και να καταβάλω ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια στον τρόπο που διδάσκω. Έτσι, αργά ή γρήγορα, θα πάρω κι εγώ διευθυντική θέση». Τις επόμενες μέρες, εργαζόμουν ακούραστα. Ακόμα και στο διάλειμμά μου σχεδίαζα τα μαθήματα και μελετούσα το διδακτικό υλικό. Όταν δυσκολεύονταν να κατανοήσουν το μάθημα κάποιοι μαθητές στην τάξη μου, θυσίαζα το μεσημεριανό μου διάλειμμα και έμενα μέχρι αργά για να τους κάνω επιπλέον μάθημα, μέχρι να το καταλάβουν. Δούλευα όλο το εικοσιτετράωρο, μέρα και νύχτα, και ένιωθα τόσο εξαντλημένη κάθε μέρα που με πονούσαν η πλάτη και η μέση μου. Όταν γύριζα σπίτι, ήμουν εντελώς εξαντλημένη και απλώς έπεφτα στο κρεβάτι. Ήθελα να αφήσω τη δουλειά μου και να κάνω ένα διάλειμμα, αλλά σκεφτόμουν τον διευθυντή Λιου να μιλάει στο βάθρο με μεγάλη ευφράδεια, καθώς και τα βλέμματα φθόνου και θαυμασμού των δασκάλων, και παρακινούσα τον εαυτό μου και σκεφτόμουν: «Υποφέρω τώρα για να απολαύσω μια καλύτερη ζωή αργότερα και να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Θα έρθει η ώρα οι κόποι μου θα ανταμειφθούν!» Άρπαζα, λοιπόν, το αντίτυπο της «Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας» για να το μελετήσω. Το αποτέλεσμα των κόπων μου ήταν να είμαι μεταξύ των κορυφαίων δασκάλων. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια, από συνηθισμένη δασκάλα έγινα επικεφαλής μιας ερευνητικής ομάδας διδασκαλίας, τεχνική διευθύντρια, υποδιευθύντρια, και τελικά διευθύντρια. Ήμουν πολύ χαρούμενη! Δεν ήμουν καν τριάντα, κι όμως είχα ήδη μια θέση επικεφαλής. Για ένα διάστημα, οι δάσκαλοι και οι γονείς μου με αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό. Οι συγγενείς, οι γείτονες και οι συμμαθητές μου με κοίταζαν με ζήλια και θαυμασμό στο βλέμμα τους. Χάρη σ’ εμένα, οι γονείς μου περπατούσαν με το κεφάλι ψηλά. Ένιωθα πραγματικά περήφανη και είχε ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία μου. Μετά την προαγωγή μου, αυξήθηκε και ο μισθός μου, βελτιώθηκε και ο υλικός μου πλούτος και αγόρασα πολλές από τις πολυτέλειες που μου ήταν απλησίαστες όταν ήμουν μικρή. Είχα επιτέλους εκπληρώσει την παιδική μου επιθυμία και ζούσα μια ζωή που απέπνεε σεβασμό. Ένιωθα ότι όλος μου ο κόπος και η σκληρή δουλειά είχαν αποδώσει.

Ωστόσο, αργότερα, η ζωή δεν αποδείχθηκε τόσο υπέροχη όσο τη φανταζόμουν. Αφότου έγινα διευθύντρια, αν και, φαινομενικά, είχα κερδίσει κύρος και θαυμασμό, η θέση μου μου έφερε επίσης συνεχή δυστυχία και εξάντληση. Ως διευθύντρια, είχα συχνά επαγγελματικά ταξίδια και κοινωνικές υποχρεώσεις, και για να κερδίσω τον σεβασμό των ανωτέρων μου και να κρατήσω τη θέση μου, έμαθα σταδιακά να πίνω αλκοόλ και να γλείφω τους άλλους. Μια φορά, ένας επικεφαλής του γραφείου εκπαίδευσης μού είπε: «Κόιτα τη διευθύντρια Σάο. Ξέρει πώς να αξιοποιεί τα πλεονεκτήματά της για να αποκτήσει μεγαλύτερα οφέλη για τον εαυτό της. Τα νιάτα είναι πλεονέκτημα. Εσύ ξέρεις, όμως, πώς να τα εκμεταλλευτείς; Οι γυναίκες πρέπει να χρησιμοποιούν τα πλεονεκτήματά τους για να ανελιχθούν και να μείνουν ψηλά περισσότερο». Ήξερα ότι η διευθύντρια Σάο είχε γίνει ερωμένη κυβερνητικών αξιωματούχων για να πάρει τη θέση της επικεφαλής της εκπαιδευτικής ομάδας στο γραφείο εκπαίδευσης. Αηδίασα με τις μεθόδους τους. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τα δείπνα, όπου θα έπρεπε να πιω και να ακούσω τις βρομιές των προϊσταμένων μου, ένιωθα αποστροφή και πολλές φορές θέλησα να το σκάσω. Επειδή, όμως, ήμουν διευθύντρια, δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο πέρα από το να συμμορφωθώ. Ο πρόεδρος του σχολείου με έβγαζε συχνά έξω σε κοινωνικές εκδηλώσεις και με σύστηνε σε εξέχουσες προσωπικότητες του εκπαιδευτικού τομέα. Φαινομενικά, σκοπός του ήταν οι επαγγελματικές γνωριμίες, αλλά στην πραγματικότητα, ήθελε να με κάνει ερωμένη τους και να πουλήσει το σώμα μου. Ένιωθα μεγάλη αηδία. Κάθε φορά που επικοινωνούσαν μαζί μου, τους έλεγα ψέματα. Επειδή, όμως, δεν έκανα αυτό που ήθελαν, ο πρόεδρος δυσαρεστήθηκε πολύ μαζί μου, και μερικές φορές με στοχοποίησε στη δουλειά. Παρόλο που οι αναφορές για το έργο μου ήταν πολύ καλές και τα επιχειρηματικά μου σχέδια ήταν καλά δομημένα, όλο έψαχναν να βρουν κάποιο ψεγάδι, κι εγώ έμενα άφωνη. Μια φορά, είδα τυχαία ότι το τηλέφωνο του προϊσταμένου μου ήταν γεμάτο με φωτογραφίες μου, και μια απερίγραπτη αίσθηση φόβου ξαφνικά με πλημμύρισε. Σκέφτηκα: «Μήπως είμαι το επόμενο θύμα τους;» Τρομοκρατήθηκα. Ένιωθα πολύ κουρασμένη κάθε μέρα. Ήμουν εξαντλημένη από όλες τις κοινωνικές υποχρεώσεις και τα επαγγελματικά ταξίδια. Ήμουν συνεχώς στην τσίτα κι ανησυχούσα ότι ο προϊστάμενός μου θα με εκμεταλλευόταν. Ένιωθα κάθε μέρα λες και πατούσα σε τεντωμένο σχοινί. Πονούσα λες και περπατούσα στην κόψη ενός μαχαιριού. Φοβόμουν ότι δεν δούλευα αρκετά για να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του προϊσταμένου μου και ότι κινδύνευε η θέση μου ως διευθύντρια. Έτσι, δούλεψα ακόμα πιο σκληρά για να τελειοποιήσω το έργο μου, ώστε να είμαι σίγουρη ότι ο προϊστάμενός μου δεν θα έβρισκε κανένα ψεγάδι. Για να το πετύχω αυτό, δούλευα μέρα και νύχτα. Μερικές φορές δεν έβρισκα καν τον χρόνο όλη τη μέρα να πιω ένα ποτήρι νερό. Συχνά ένιωθα ζάλη και κόπωση, και όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να αισθάνομαι τον λαιμό μου ξηρό και να με τρώει. Μερικές φορές έβηχα τόσο άσχημα που έφτυνα αίμα. Ακόμα κι έτσι, εξακολουθούσα να σκέφτομαι πώς να κρατήσω τη θέση μου ως διευθύντρια. Κάθε μέρα, κάθε χρόνο, η πίεση μέσα μου συσσωρευόταν, και υπέφερα από αϋπνία για ένα διάστημα. Ένιωθα ότι ήμουν στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Με είδε η πεθερά μου, και με συμβούλεψε να παραιτηθώ από διευθύντρια και να βρω άλλη δουλειά. Μου κήρυξε επίσης το ευαγγέλιο και μου έδωσε να διαβάσω ένα χωρίο από τον λόγο του Θεού. Ο Θεός λέει: «Η μοίρα του ανθρώπου ελέγχεται από τα χέρια του Θεού. Είσαι ανίκανος να ελέγξεις τον εαυτό σου. Ακόμη κι αν ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και είναι απασχολημένος για λογαριασμό του, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του. Αν μπορούσες να γνωρίζεις τις προοπτικές σου, αν μπορούσες να ελέγξεις τη μοίρα σου, θα ονομαζόσουν ακόμα δημιούργημα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Όταν διάβασα τη λέξη «μοίρα», σκέφτηκα τον εαυτό μου: Το άτομο που λαχταρούσα για σύντροφό μου ήταν κάποιος που καταλάβαινε από ρομαντισμό και συναίσθημα. Εκείνος, όμως, που μπήκε στη γαμήλια αίθουσα μαζί μου ήταν κάποιος που δεν καταλάβαινε τι σημαίνει ευελιξία ή ρομαντισμός. Δεν είχε φαντασία ούτε δημιουργικότητα. Από μικρή ήθελα να προσπαθήσω και να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Πίστευα ότι αυτό θα με έκανε ευτυχισμένη. Ωστόσο, όταν έγινα διευθύντρια, διαπίστωσα ότι όχι μόνο δεν ήμουν ευτυχισμένη, αλλά ότι ήμουν ακόμα πιο δυστυχισμένη από πριν. Κάποια στιγμή έπεσα και σε κατάθλιψη. Τότε συνειδητοποίησα ότι τη μοίρα του καθενός δεν την ελέγχει κανείς.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει βαθύτατα· ταυτόχρονα, αποστρέφεται αυτούς τους ανθρώπους που δεν διαθέτουν καθόλου συνειδητότητα, καθώς πρέπει να περιμένει πάρα πολύ καιρό έως ότου λάβει μια απάντηση από τους ανθρώπους. Θέλει να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου, και να σου φέρει νερό και τροφή ώστε να αφυπνιστείς και να μην διψάς ούτε να πεινάς πια. Όταν είσαι αποκαμωμένος και αισθάνεσαι κάπως την ερημιά αυτού του κόσμου, μη νιώθεις χαμένος, μην κλαις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Φύλακας, θα αγκαλιάσει την άφιξή σου οποιαδήποτε στιγμή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο στεναγμός του Παντοδύναμου). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συγκινήθηκα βαθιά. Ένιωσα ότι ο Θεός κατανοεί τους ανθρώπους πολύ καλά και είδα πόσο αγαπάει την ανθρωπότητα. Σκέφτηκα πως δούλευα μέρα και νύχτα για να γίνω διευθύντρια, και πως, από τότε που έγινα διευθύντρια, ταξίδευα συχνά για δουλειές και για κοινωνικές υποχρεώσεις, καθώς προσπαθούσα να κολακεύσω τους προϊσταμένους μου και να κερδίσω την εύνοια τους. Ήταν τεράστια η ψυχική πίεση που ένιωθα κάθε μέρα. Δεν μπορούσα να βρω κάποιον να τα εκμυστηρευτώ όλα αυτά ούτε έβρισκα κανένα ασφαλές καταφύγιο για την ταραγμένη ψυχή μου. Μίλησα με τη μητέρα μου κι εκείνη με συμβούλεψε: «Πρέπει να εργαστείς σκληρά και να μάθεις να λειτουργείς μπροστά στους προϊστάμενούς σου. Αν χάσεις τη δουλειά σου, οι γείτονες θα μας περιφρονήσουν». Μίλησα στον σύζυγό μου και εκείνος απλώς με συμβούλεψε τα εξής: «Θα φτιάξουν σε λίγο τα πράγματα». Ο καιρός, όμως, περνούσε κι εγώ έφτασα στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ποιος θα μπορούσε να με καταλάβει; Μέσα από τα λόγια του Θεού συνειδητοποίησα ότι μόνο ο Θεός καταλαβαίνει πραγματικά τους ανθρώπους, και ότι Εκείνος μπορούσε να νιώσει την αφόρητη πικρία μου. Μου έλεγε να μην κλαίω και να μη νιώθω χαμένη, κι ότι Εκείνος θα με αγκάλιαζε μόλις έφτανα σ’ Αυτόν. Ένιωσα ότι μόνο ο Θεός γνώριζε πραγματικά την καρδιά μου και ότι μπορούσα να μοιραστώ τα πάντα μαζί Του, και η ψυχή μου βρήκε μεγάλη παρηγοριά. Ήθελα να ερευνήσω το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, αλλά σκέφτηκα πόσο απασχολημένη ήμουν με τη δουλειά κι αναρωτήθηκα πότε θα είχα τον χρόνο. Προσπάθησα, λοιπόν, να προσευχηθώ στον Θεό και να εκφράσω τις σκέψεις μου σ’ Αυτόν: «Θεέ μου! Δεν θέλω να ζω έτσι, νιώθω εντελώς εξαντλημένη. Σε παρακαλώ, άνοιξέ μου ένα μονοπάτι!» Εκείνη τη στιγμή μου τηλεφώνησε η μεγαλύτερη αδελφή μου και μου ζήτησε να δουλέψω σε ένα νηπιαγωγείο. Ήταν το μοναδικό δημόσιο νηπιαγωγείο σε ολόκληρη την κομητεία, και το σχολείο διέθετε τις καλύτερες εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις και τις καλύτερες συνθήκες διδασκαλίας στην περιοχή. Ήθελα να πάω, αλλά είχα κάνει πολλές θυσίες για να γίνω διευθύντρια και μου ήταν δύσκολο να τα παρατήσω όλα. Όταν, όμως, σκέφτηκα πόσο ανώμαλα μου φερόταν ο προϊστάμενός μου, ένιωσα αηδία. Σκέφτηκα, λοιπόν, να πάω σε αυτό το νηπιαγωγείο. Σκέφτηκα ότι αν κόπιαζα, οι νέοι μου προϊστάμενοι θα με προήγαν τελικά σε επικεφαλής του νηπιαγωγείου, κι ότι έτσι θα κέρδιζα ξανά τη θέση μου. Έτσι, θα μπορούσα να ερευνήσω το έργο του Θεού και ταυτόχρονα να κερδίσω την εκτίμηση των ανθρώπων. Μ’ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια!

Τον Ιούλιο του 2019 παραιτήθηκα από διευθύντρια και πήγα στο νηπιαγωγείο. Ωστόσο, η εργασία στην προσχολική εκπαίδευση δεν ήταν τόσο απλό και εύκολο πράγμα όσο το φανταζόμουν. Έπρεπε να περνάω συχνά από διάφορες εκπαιδεύσεις και εξετάσεις για βασικές διδακτικές δεξιότητες, κι ήμουν κάθε μέρα απασχολημένη. Συγκεκριμένα, ζήλευα όταν έβλεπα τα βλέμματα αποδοχής των προϊσταμένων προς τους δασκάλους που ξεχώριζαν, και ασυνείδητα ξεκίνησα να επιδιώκω την εκτίμηση των άλλων. Άρχισα να μελετώ πιάνο, να εξασκούμαι στον χορό και να οργανώνω διάφορα προγράμματα με εμμονή. Δεν άφηνα καθόλου ελεύθερο χρόνο στον εαυτό μου και η πρόθεσή μου να αναζητήσω το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες μπήκε στην άκρη εξαιτίας του ξέφρενου προγράμματος της εργασίας μου. Δούλεψα σκληρά και καθιερώθηκα γρήγορα στο νηπιαγωγείο, και οι προϊστάμενοί μου με εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Μου προκαλούσε, όμως, δυσφορία η εκτίμησή τους. Μερικές φορές οι προϊστάμενοί μου μου ζητούσαν να γράψω γι’ αυτούς κάποιες ομιλίες και σενάρια για παρουσιάσεις, αλλά επειδή κατά τη διάρκεια της ημέρας, είχα να κάνω και μάθημα στους μαθητές μου, έπρεπε να δουλεύω υπερωρίες τη νύχτα για να προλάβω τα προσχέδια. Είχα πολύ περιορισμένο χρόνο κάθε μέρα. Έβλεπα επίσης τους συναδέλφους μου γύρω μου να χαμογελούν ενώ έκρυβαν μαχαίρια πίσω από την πλάτη τους, καθώς ανταγωνίζονταν έντονα για θέση. Είχα παγιδευτεί σε αυτήν την κατάσταση κι ένιωθα σαν να είχα επιστρέψει στην προηγούμενη ζωή μου. Το σώμα μου ήταν σε μια κατάσταση συνεχούς κούρασης και ήμουν πολύ πιεσμένη. Ένιωθα ότι το κεφάλι μου ήταν έτοιμο να εκραγεί κάθε μέρα. Ένιωθα επίσης έντονους πόνους στο στήθος μου, σαν να με τρυπούσαν βελόνες. Ένιωθα εντελώς αβοήθητη και η καρδιά μου ήταν άδεια. Μια μέρα του Οκτωβρίου, το σχολείο μάς οργάνωσε ιατρικές εξετάσεις. Όταν ο γιατρός με εξέτασε, είπε με σοβαρή έκφραση: «Έχεις πολλά θέματα στο στήθος σου». Ρώτησα: «Καρκίνος είναι;» Ο γιατρός είπε: «Δεν είναι σίγουρο ακόμα, αλλά θα πρέπει να κάνεις βιοψία το συντομότερο δυνατό. Η έγκαιρη διάγνωση φέρνει και έγκαιρη θεραπεία». Σκοτείνιασε ο κόσμος γύρω μου και αναρωτήθηκα: «Μπορεί να είναι όντως καρκίνος;» Ένα ανεξήγητο αίσθημα αδυναμίας με κυρίευσε και έπεσα κάτω. Πήγα μετά στο επαρχιακό νοσοκομείο για διάγνωση. Ο γιατρός είπε ότι είχα υπερπλασία του μαστού, κύστες και πολλαπλά οζίδια. Με συμβούλεψαν να τα παρακολουθώ τακτικά και να τα ελέγχω κάθε τρεις έως έξι μήνες. Μου είπαν, όμως, ότι αν τα οζίδια μεγάλωναν, θα χρειαζόμουν πιθανώς χειρουργική επέμβαση. Η έκθεση έδειξε ότι εκείνη τη στιγμή, τα οζίδια ήταν στο τρίτο στάδιο. Ο γιατρός είπε ότι αν περνούσαν στο τέταρτο στάδιο, θα μπορούσαν να γίνουν καρκίνος. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο τρόμαζα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορούσε να αρρωστήσει τόσο σοβαρά κάποια σαν εμένα που ήταν μόλις τριάντα ετών. Ένιωσα λες και θα έπεφτε ο ουρανός να με πλακώσει. Έσυρα τον εαυτό μου με δυσκολία σπίτι, έκλεισα την πόρτα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Με δάκρυα στα μάγουλά μου, όλο αναρωτιόμουν: «Για τι πράγμα δούλευα τόσο σκληρά όλα αυτά τα χρόνια; Θυσίασα πραγματικά την υγεία μου μόνο και μόνο για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων; Τι έχω κερδίσει από τον θαυμασμό των άλλων; Αφού με θαυμάζει ο κόσμος, γιατί πονάω ακόμα τόσο; Πώς μπορεί η ζωή μου να έχει νόημα και αξία;»

Μια μέρα, μέσα στον πόνο και τη σύγχυσή μου, ήρθαν οι αδελφοί και οι αδελφές να με καλέσουν σε μια συνάθροιση, και άρχισα να συμμετέχω στην εκκλησιαστική ζωή. Είδα τους αδελφούς και τις αδελφές μου να επιδιώκουν την αλήθεια και να αναζητούν να αλλάξουν τη διάθεσή τους μέσα από το πότισμα και την προμήθεια των λόγων του Παντοδύναμου Θεού, και είδα ότι αγαπούσαν και υποστήριζαν ο ένας τον άλλον, χωρίς να ανταγωνίζονται για φήμη ή κέρδη, ή να συνωμοτούν μεταξύ τους. Όλο αυτό ήταν εντελώς αντίθετο με ό,τι είχα δει στη δουλειά μου και στις κοινωνικές μου υποχρεώσεις. Τα λόγια του Θεού με τράβηξαν, και άρχισα να συμμετέχω ενεργά σε συναθροίσεις και να ζω την εκκλησιαστική ζωή. Σε μια πνευματική μου άσκηση, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν αλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ακόμα κι ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ξέρουν να ζητήσουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και κάνοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα ύπουλα κίνητρά του άκρως μισητά; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, μουντό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας τι πελώρια δεσμά που βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η φήμη και το κέρδος. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στα δεσμά που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Μέσα από την έκθεση των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα τις κακόβουλες προθέσεις του Σατανά. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος ως δόλωμα για να δελεάσει τους ανθρώπους και να τους τραβήξει μέσα στη δίνη της επιδίωξης φήμης και κέρδους. Καθώς οι άνθρωποι υποφέρουν και αγωνίζονται για αυτά τα πράγματα, γίνονται κακοί, δόλιοι και ύπουλοι. Χάνουν την ομοιότητα τους με έναν κανονικό άνθρωπο και τελικά πέφτουν στην άβυσσο της ακολασίας. Έκανα αυτοκριτική, και συνειδητοποίησα ότι από μικρή είχα κατηχηθεί με ιδέες όπως «Να κυνηγάς τις διακρίσεις» και «Να αποδίδεις τιμές στους προγόνους σου», και άλλα σατανικά δηλητήρια όπως «Ο άνθρωπος αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα». Πίστευα ότι πρέπει να επιδιώκουμε φήμη και κέρδη στη ζωή μας, και ότι μόνο αν έχουμε θέση και ξεχωρίζουμε, έχει αξία και αξιοπρέπεια η ζωή μας. Θεωρούσα εύστοχα ρητά αυτά τα σατανικά δηλητήρια, και τα είχα σαν στόχους στη ζωή μου. Όταν είδα τον διευθυντή Λιου να μιλάει στο βάθρο με μεγάλη ευφράδεια και να τον θαυμάζουν οι άλλοι, εντυπωσιάστηκα και θέλησα να του μοιάσω. Γι’ αυτό, δούλευα από το πρωί μέχρι το βράδυ, μελετούσα το διδακτικό υλικό μέρα-νύχτα και θυσίαζα τον χρόνο ανάπαυσής μου για να κάνω μαθήματα στους μαθητές μου. Παρόλο που ήμουν εξαντλημένη κι ήθελα να ξεκουραστώ, η σκέψη του να γίνω διευθύντρια και να κερδίσω φήμη και κέρδη μού έδινε κουράγιο, κι έτσι έσφιγγα τα δόντια και επέμενα. Τελικά, μέσα από τη σκληρή μου δουλειά, έγινα διευθύντρια και είδα ικανοποιημένη τους άλλους να με θαυμάζουν. Σταδιακά, όμως, έφτασα να ζω με έναν τρόπο που δεν είχε καθόλου ανθρώπινη ομοιότητα. Για να κρατήσω τη θέση μου ως διευθύντρια, υπέκυπτα στις απόψεις των προϊσταμένων μου, τους κολάκευα και τους έκανα τη δούλα, και γινόμουν όλο και πιο ύπουλη και δόλια. Αργότερα, όταν πήγα στο νηπιαγωγείο, είδα ότι οι προϊστάμενοί μου θαύμαζαν τους συναδέλφους μου που ήταν καλύτεροι από εμένα, και ζήλεψα ξανά. Άρχισα να εξασκούμαι απεγνωσμένα στο πιάνο, στον χορό και στο τσίτερ, κι όλο κόπιαζα πολύ ερευνώντας για κάθε δημόσιο και υψηλής ποιότητας μάθημα. Ήθελα να ξεχωρίσω από το πλήθος και να κερδίσω τον θαυμασμό των γύρω μου. Εργαζόμουν μέρα και νύχτα για φήμη και κέρδος, και είχα αποστρέψει το βλέμμα μου από τις βασικές απαιτήσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, καθώς συμμορφωνόμουν με τις αρχές της επιβίωσης του Σατανά και γινόμουν ύπουλη και δόλια. Με είχε τυφλώσει εντελώς η φήμη, το κέρδος και η θέση. Πίστευα ότι με αυτά τα πράγματα θα γινόμουν ευτυχισμένη και πλήρωνα το τίμημα. Θεωρούσα τη φήμη, το κέρδος και τη θέση πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο, και παρόλο που γνώριζα για το έργο των εσχάτων ημερών του Θεού, δεν επιδίωξα να το ερευνήσω. Ήμουν πραγματικά αδαής και ανόητη! Σκέφτηκα τον μικρότερο αδελφό μου, ο οποίος κατέβηκε στις εκλογές για διευθυντής γυμνασίου. Σκέφτηκα πόσες νύχτες πέρασε άγρυπνος προετοιμάζοντας την ομιλία του για τις εκλογές. Όλη μέρα βασάνιζε το μυαλό του και σχεδίαζε τι δώρα θα δώσει στους προϊσταμένους του, ενώ στα δείπνα και τις κοινωνικές του υποχρεώσεις, προσπαθούσε πάντα να βρει νέους τρόπους για να τους κολακεύσει. Όταν είδε ότι αρκετοί από τους άλλους υποψηφίους έδιναν στους προϊσταμένους δώρα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων, ένιωσε εντελώς αβοήθητος. Φοβήθηκε ότι τα δώρα του δεν θα εντυπωσίαζαν τους προϊσταμένους του και ότι θα έχανε την ευκαιρία να γίνει διευθυντής, κι έτσι ένιωθε αβοήθητος και πονούσε. Σκέφτηκα επίσης τον ανώτερο προϊστάμενό μου, ο οποίος, επειδή έτρωγε και έπινε πολύ, ανέπτυξε αργότερα σοβαρό διαβήτη. Τελικά, αναγκάστηκε να κάνει ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα για να ελέγχει το σάκχαρό του, και ένιωθε συχνά καούρα και αφόρητο πόνο στο στομάχι… Από αυτά τα παραδείγματα, είδα καθαρά ότι η φήμη, το κέρδος και η θέση είναι πράγματι μέσα με τα οποία ο Σατανάς διαφθείρει και βλάπτει τους ανθρώπους. Είναι παγίδες που έχει στήσει ο Σατανάς για τους ανθρώπους. Τους δελεάζει ώστε να περνούν τη ζωή τους επιδιώκοντας απεγνωσμένα φήμη, κέρδος και θέση. Αν συνέχιζα σε αυτό το λάθος μονοπάτι, θα έχανα τελικά την ευκαιρία μου να σωθώ και θα όδευα προς την καταστροφή. Όταν το κατάλαβα αυτό, αποφάσισα να πιστέψω σωστά στον Θεό, να φάω και να πιω τα λόγια Του, και να βαδίσω στο σωστό μονοπάτι της ζωής.

Το 2022, λόγω της πανδημίας, δεν μπορούσα να βγω έξω. Έμενα λοιπόν στο σπίτι, έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού, και εξοπλιζόμουν με την αλήθεια. Ένιωθα μέσα μου πολύ ήρεμη και ικανοποιημένη. Χωρίς καν να το καταλάβω, άρχισα να κοιμάμαι ξανά κανονικά και μειώθηκε ο πόνος στο στήθος μου. Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό. Μετά την άρση των περιορισμών της πανδημίας, επέστρεψα στη δουλειά στο σχολείο. Δεν ήθελα, όμως, πια να πάρω κάποια υψηλή θέση. Ήθελα μόνο να είμαι μια συνηθισμένη δασκάλα. Μια μέρα, μετά από λίγο καιρό, το γραφείο εκπαίδευσης της κομητείας διοργάνωσε έναν διαγωνισμό για τη θέση του υπεύθυνου οικονομικών των νηπιαγωγείων. Ο προϊστάμενός μου μου είπε ήσυχα: «Σε λίγο, θα διαγωνιστείς κι εσύ. Έχεις τις εργασιακές ικανότητες και η θέση αυτή είναι για σένα». Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα πρόθυμη να διαγωνιστώ, και σκέφτηκα ότι αν πετύχαινα, θα κέρδιζα τον θαυμασμό των άλλων και θα απολάμβανα ξανά τη φήμη και τα κέρδη που είχα παλιότερα. «Γιατί να μη διαγωνιστώ;» Αυτό σκέφτηκα μέσα μου. Τότε, όμως, θυμήθηκα ότι η εκκλησία μού είχε αναθέσει να επιβλέπω τις συναθροίσεις διαφόρων ομάδων. Αν, λοιπόν, γινόμουν υπεύθυνη, πώς θα είχα χρόνο και για τις συναθροίσεις και για να κάνω τα καθήκοντά μου; Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα αυτό που είπε ο Κύριος Ιησούς: «Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι θέλει δώσει άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού;» (Κατά Ματθαίον 16:26). Αναλογίστηκα αυτό το εδάφιο κι απέκτησα κάποια κατανόηση. Οι άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον κόσμο και περνούν τις μέρες τους συνεχώς απασχολημένοι, παλεύοντας για φήμη και κέρδη. Ακόμα κι αυτοί που έχουν υψηλές θέσεις, που φτιάχνουν τεράστιες περιουσίες και έχουν ολόκληρο τον κόσμο δικό τους, καταλήγουν με αρρώστιες σε όλο τους το σώμα από την εξάντληση και χάνουν τελικά τη ζωή τους. Μάταια δεν είναι όλα; Θυμήθηκα τη διαδρομή μου από συνηθισμένη δασκάλα σε διευθύντρια. Στα χαρτιά, ήμουν η επικεφαλής των δασκάλων. Όταν, όμως, έγινα επικεφαλής, τίποτα δεν ήταν τέλειο όπως το φανταζόμουν. Παρόλο που ο μισθός μου αυξήθηκε και οι άνθρωποι με θαύμαζαν, εγώ ήμουν όλη μέρα εντελώς εξαντλημένη, υπέφερα από προβλήματα υγείας, και ψυχικά βρέθηκα στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Ούτε το χρήμα ούτε η θέση δεν μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πόνο μου. Αντ’ αυτού, αισθανόμουν όλο και πιο άδεια και αβοήθητη. Σκέφτηκα τη συνεργάτιδά μου, την κα Λιανγκ, η οποία ήταν εξαιρετική από κάθε άποψη, και έγινε τελικά επικεφαλής της ομάδας διδασκαλίας και έρευνας. Σε ένα ιατρικό τσεκ-απ, βρήκαν στον θυρεοειδή της ένα οζίδιο τετάρτου σταδίου, που υποπτεύονταν ότι ήταν κακοήθης όγκος. Θα έπαιρνε φάρμακα για το υπόλοιπο της ζωής της κι έπρεπε ανά διαστήματα να πηγαίνει στο νοσοκομείο για να κάνει βιοψίες. Μετά σκέφτηκα την καλή μου φίλη, την κα Ντου, που ήταν νέα και όμορφη. Ήταν απαραίτητη σε κάθε σχολική παράσταση και δραστηριότητα, κι ήταν επίσης μια από τις αγαπημένες των προϊσταμένων. Φαινόταν να απολαμβάνει απεριόριστη δόξα. Αργότερα, όμως, διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία και ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι η φήμη και το κέρδος ήταν πράγματα άχρηστα, και ότι ακόμη και αν κανείς αποκτήσει φήμη, κέρδη και θέση, χωρίς υγεία, όλη αυτή η φήμη, τα πλούτη και τα κέρδη είναι άχρηστα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν διαγωνιστώ για τη θέση του υπεύθυνου και να πάρω ξανά μια υψηλότερη θέση, αυτό δεν θα με οδηγήσει απλώς πιο βαθιά στο μονοπάτι της επιδίωξης φήμης, κέρδους και θέσης; Όσο υψηλή κι αν είναι η θέση μου, όσο περιζήτητη κι αν γίνω, θα περπατώ σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή που θα με οδηγήσει στην καταστροφή». Αυτό σκέφτηκα και αποφάσισα να αποσυρθώ από τον διαγωνισμό. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ένα σπουδαίο αίσθημα γαλήνης και φωτίστηκε η καρδιά μου. Ένιωσα πραγματικά χαλαρή και απελευθερωμένη λες κι είχα σπάσει τα δεσμά που φορούσα πολύ καιρό.

Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι αδύναμος άνθρωπος χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό αφότου πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Πρέπει να ζεις μια ζωή με νόημα και να μην παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Από τα λόγια Του, κατάλαβα τι ελπίζει ο Θεός για την ανθρωπότητα. Σκέφτηκα ότι πρώτα ζούσα για τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Δεν ήθελα πια να ζω έτσι. Τις έσχατες ημέρες, όλα τα λόγια του Θεού είναι για τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν μια πραγματική ανθρώπινη ομοιότητα μόνο όταν κάνουν πράξη τα λόγια του Θεού. Είναι εξύψωση από τον Θεό το να κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Το καθήκον μου είναι η αποστολή και η ευθύνη μου. Πρέπει να κάνω καλά το καθήκον μου σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, να επιδιώκω ένθερμα την αλήθεια, να βιώνω κάποια ανθρώπινη ομοιότητα, και να ακούω τον Θεό και να υποτάσσομαι σ’ Αυτόν.

Τον Μάρτιο του 2023, εκλέχτηκα επικεφαλής εκκλησίας. Ως επικεφαλής ήμουν πολύ απασχολημένη, ενώ εργαζόμουν ακόμα και ως δασκάλα, κι ένιωθα συνέχεια ότι δεν μου έφταναν οι ώρες της ημέρας. Έτσι, σκέφτηκα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου ως δασκάλα. Μετά, όμως, σκέφτηκα τι θα έλεγαν για μένα οι συγγενείς και οι γείτονές μου αν παραιτούμουν. Δεν θα με έλεγαν ανόητη που παραιτήθηκα από μια τόσο καλή δουλειά; Ίσως και να με κουτσομπόλευαν ή να με χλεύαζαν πίσω από την πλάτη μου! Δεν θα γινόμουν περίγελος στις άσκοπες συζητήσεις των ανθρώπων; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν αυτό, τόσο περισσότερο στενοχωριόμουν, και για ένα διάστημα, δεν ήξερα τι να κάνω. Αργότερα, βρήκα αυτό το χωρίο από τα λόγια του Θεού που μου έδωσε διαφώτιση. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν κάποιος έχει πολύ χαμηλή κοινωνική θέση, πολύ φτωχή οικογένεια και χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, αλλά πιστεύει στον Θεό με προσγειωμένο τρόπο, κι αγαπά την αλήθεια και τα θετικά πράγματα, τότε άραγε έχει μεγάλη ή μικρή αξία στα μάτια του Θεού; Είναι πολύτιμος ή ανάξιος; Είναι πολύτιμος. Αν δούμε το θέμα από αυτήν την οπτική, τότε από τι εξαρτάται η αξία κάποιου, είτε έχει υψηλή είτε χαμηλή κοινωνική θέση, είτε ανήκει σε ανώτερη είτε σε κατώτερη κοινωνική τάξη; Εξαρτάται από το πώς σε βλέπει ο Θεός. Αν ο Θεός σε βλέπει σαν κάποιον που επιδιώκει την αλήθεια, τότε έχεις αξία και είσαι πολύτιμος. Είσαι ένα πολύτιμο δοχείο. Αν ο Θεός βλέπει ότι δεν επιδιώκεις την αλήθεια και δεν δαπανάς ειλικρινά τον εαυτό σου για Εκείνον, τότε είσαι ανάξιος και όχι πολύτιμος. Είσαι ένα ευτελές δοχείο. Όση μόρφωση κι αν έχεις ή όσο υψηλή κι αν είναι η θέση σου στην κοινωνία, αν δεν επιδιώκεις ούτε κατανοείς την αλήθεια, τότε δεν μπορείς ποτέ να έχεις μεγάλη αξία. Ακόμη κι αν σε υποστηρίζουν, σε εκθειάζουν και σε λατρεύουν πολλοί άνθρωποι, εξακολουθείς να είσαι ένα σκουπίδι. Γιατί, λοιπόν, ο Θεός βλέπει τους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο; Γιατί θεωρεί κατώτερο έναν τέτοιο “αριστοκράτη”, που έχει τόσο υψηλή θέση στην κοινωνία, που τον εκθειάζουν και τον θαυμάζουν τόσοι άνθρωποι, κι έχει τόσο μεγάλο κύρος; Γιατί βλέπει ο Θεός τους ανθρώπους με τρόπο εντελώς αντίθετο με τις απόψεις που έχουν εκείνοι για τους άλλους; Μήπως εναντιώνεται σκοπίμως ο Θεός στους ανθρώπους; Σε καμία περίπτωση. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός είναι η αλήθεια, ο Θεός είναι δικαιοσύνη, ενώ ο άνθρωπος είναι διεφθαρμένος και δεν έχει αλήθεια ούτε δικαιοσύνη· ο Θεός μετρά τον άνθρωπο με βάση το δικό Του πρότυπο, και το πρότυπο μέτρησης που έχει Εκείνος είναι η αλήθεια. Αυτό που λέω μπορεί να ακούγεται λίγο αφηρημένο. Για να το πω, λοιπόν, με άλλον τρόπο, το κριτήριο αξιολόγησης του Θεού βασίζεται στη στάση ενός ανθρώπου απέναντί Του, στη στάση του απέναντι στην αλήθεια και στη στάση του απέναντι στα θετικά πράγματα. Τώρα δεν είναι πια αφηρημένο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έβδομο: Είναι μοχθηροί, ύπουλοι και δόλιοι (Μέρος πρώτο)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως το ότι έρχομαι ενώπιον του Θεού σήμερα και εκτελώ το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος είναι η μέγιστη ευλογία. Ο Θεός δεν μετρά τους ανθρώπους με βάση το πόσο υψηλή είναι η θέση ή το αξίωμά τους στον κόσμο, ή με βάση το πόσοι άνθρωποι τους θαυμάζουν ή τους λατρεύουν. Ο Θεός εξετάζει αν ένας άνθρωπος μπορεί να προσέλθει ενώπιόν Του, να ακούσει τη φωνή Του και να αποδεχτεί τη σωτηρία Του, και αν μπορεί να επιδιώξει την αλήθεια στην πίστη του και να αγαπήσει τα θετικά πράγματα. Αν κάποιος μπορεί να προσέλθει ενώπιον του Θεού και να ενεργήσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του, τότε το άτομο αυτό ο Θεός το θεωρεί άξιο. Ο Θεός λατρεύει τέτοιους ανθρώπους. Αντίθετα, εάν κάποιος έχει υψηλή κοινωνική θέση και μεγάλη δύναμη, αλλά δεν προσέρχεται ενώπιον του Θεού και δεν αποδέχεται τη σωτηρία Του, τότε ο Θεός τον απεχθάνεται, γιατί τα μόνα πράγματα που βιώνει είναι το κακό και τα αρνητικά πράγματα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, ένιωσα ένα σπουδαίο αίσθημα απελευθέρωσης. Το ότι μπορώ να δαπανήσω τον εαυτό μου ολόψυχα για τον Θεό είναι μια τεράστια ευλογία. Η επιδίωξη έχει νόημα και αξία όταν βαδίζουμε στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας στον οίκο του Θεού για να μπορέσουμε να δούμε ανθρώπους και πράγματα, να συμπεριφερόμαστε και να ενεργούμε σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Υπέβαλα, λοιπόν, την παραίτησή μου στον προϊστάμενό μου χωρίς κανέναν δισταγμό. Μετά από λίγο καιρό, αυτή εγκρίθηκε και αφοσιώθηκα πλήρως στα καθήκοντά μου στην εκκλησία. Ευχαριστώ τον Θεό που με έσωσε από τα δεσμά της φήμης, του κέρδους και της θέσης, και που με βοήθησε να βρω τη σωστή κατεύθυνση στη ζωή!