Του Λιν Φενγκ, Κίνα

Κάνω το καθήκον σύνθεσης μουσικής στην εκκλησία. Τον Οκτώβριο του 2020, οι επικεφαλής της εκκλησίας κανόνισαν να αναλάβω μαζί με τον αδελφό Γουανγκ Τσεν τον έλεγχο του έργου των συνθετών. Τότε, δεν ένιωθα μεγάλη πίεση κι είχα ακόμα λίγο ελεύθερο χρόνο κάθε μέρα. Λίγες μέρες μετά, οι επικεφαλής της εκκλησίας με προήγαγαν σε επιβλέπουσα. Θεώρησα ότι, ως επιβλέπουσα, θα επέβλεπα τα πάντα, πως σίγουρα θα ήμουν απασχολημένη κάθε μέρα και πως δεν θα είχα την ίδια άνεση με πριν, κι έτσι ήμουν κάπως διστακτική. Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Η εκκλησία με καλλιεργεί εδώ και πολλά χρόνια, οπότε πρέπει να έχω συνείδηση, να λαμβάνω υπόψη τις προθέσεις του Θεού και να καταβάλλω κάθε προσπάθεια για να συνεργαστώ». Με όλα αυτά κατά νου, συμφώνησα να αναλάβω τον ρόλο.

Στη συνέχεια, στο καθήκον μου, έπρεπε όχι μόνο να συναναστρέφομαι για να διορθώσουν τα μέλη της ομάδας μου τις εσφαλμένες καταστάσεις τους, αλλά επιπλέον να απαντώ και στα γράμματα για να λύσω τις απορίες τους. Κάποιες φορές, ενώ δεν είχα καν τελειώσει με τον έλεγχο του έργου, είχα και ορισμένα γράμματα που έπρεπε να απαντηθούν άμεσα, κι έτσι δεν είχα ούτε λεπτό για ξεκούραση. Καμιά φορά ήθελα να ξεκουραστώ λιγάκι, αν, όμως, δεν απαντούσα εγκαίρως σε ορισμένα γράμματα, θα επηρεαζόταν το έργο, κι έτσι έπρεπε να τελειώσω γρήγορα με αυτές τις απαντήσεις. Αργότερα, η επικεφαλής παρατήρησε ότι υπήρχαν προβλήματα σε ένα μέρος του έργου που είχε ελέγξει ο Γουανγκ Τσεν και πρότεινε να το ελέγξω ξανά. Αυτό φόρτωσε ακόμα περισσότερο το πρόγραμμά μου. Έβλεπα όλες αυτές τις λεπτομέρειες που έπρεπε να τακτοποιηθούν και ένιωθα πολύ καταπιεσμένη. Καμία απ’ αυτές τις εργασίες δεν γινόταν να παραληφθεί και, αν τα πράγματα συνέχιζαν έτσι, με περίμενε η πλήρης ψυχική εξάντληση. Άρχισα να λαχταρώ λίγες στιγμές απλής ξεκούρασης. Θυμόμουν πόσο εύκολα ήταν όταν δεν ήμουν επιβλέπουσα και είχα μόνο να ελέγξω τα έργα, ενώ σκεφτόμουν πως ίσως να έπρεπε απλώς να επιστρέψω στο παλιό μου καθήκον! Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αυτό θα ήταν ανυπακοή!» Συνέχισα, λοιπόν, με απροθυμία. Μετά από λίγο, άρχισα να νιώθω σαν μηχανή και το μυαλό μου ήταν μονίμως σε ένταση. Υπήρχαν πάντα τόσο πολλά θέματα στα οποία έπρεπε να ανταποκριθώ και να τα διαχειριστώ. Ενώ φαινόταν ότι εργαζόμουν ασταμάτητα κι έκανα όλα όσα έπρεπε να κάνω, απλώς με έπαιρνε μπάλα η δουλειά. Δεν ένιωθα μέσα μου αίσθημα φορτίου και δεν αναζητούσα αποτελέσματα. Απλώς ολοκλήρωνα μηχανικά τις εκάστοτε εργασίες και δεν σημείωνα ποτέ καμία πρόοδο στο έργο μου. Ο Γουανγκ Τσεν έλεγε πως δεν είχα αίσθημα φορτίου, αλλά εγώ δεν ήθελα να ακούσω κι άρχισα να παραπονιέμαι μέσα μου: «Είμαι ήδη τόσο απασχολημένη, έχω τόσο πολλά ζητήματα να χειριστώ. Πώς είναι δυνατό να διαχειριστώ τα πάντα; Μήπως μου ζητάς πάρα πολλά; Πόσα χέρια και κεφάλια νομίζεις πως έχω; Δεν γίνεται να βρίσκομαι σε δύο μέρη ταυτόχρονα». Δεν έκανα αυτοκριτική, ενώ έφτασα ακόμα και στο σημείο να αναπτύξω προκατάληψη εναντίον του Γουανγκ Τσεν. Σκεφτόμουν κάποιες φορές: «Ίσως να παραιτηθώ καλύτερα και να επιστρέψω σε μια δουλειά με ένα μόνο αντικείμενο. Θα κουράζομαι πολύ λιγότερο τότε». Λόγω της λανθασμένης κατάστασής μου, δεν είχα παρατηρήσει ούτε καν τα προφανή προβλήματα του έργου. Μόνο όταν ο Γουανγκ Τσεν επισήμανε ότι η επιπόλαιη στάση μου και η έλλειψη φροντίδας στο καθήκον μου είχαν επηρεάσει την πρόοδο του έργου, άρχισα να κάνω συνειδητά αυτοκριτική και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, νιώθω πως αυτό το καθήκον μού είναι υπερβολικά δύσκολο. Νιώθω μεγάλη στεναχώρια και καταπίεση, ενώ συχνά θέλω και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Ξέρω πως αυτή η κατάσταση είναι λανθασμένη, αλλά δεν μπορώ να αναγνωρίσω τα προβλήματά μου. Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με και βοήθησέ με να αντιστρέψω αυτήν την εσφαλμένη κατάσταση».

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Γενικά, οι κανονικοί άνθρωποι τρομάζουν λίγο όταν ακούνε γι’ αυτές τις δυσκολίες, και πιέζονται κάπως· όσοι, όμως, είναι αφοσιωμένοι και υποτακτικοί απέναντι στον Θεό, όταν έρχονται αντιμέτωποι με δυσκολίες και πιέζονται, προσεύχονται μέσα τους σιωπηλά, ζητούν απ’ τον Θεό να τους καθοδηγήσει, να μεγαλώσει την πίστη τους, να τους δώσει διαφώτιση και βοήθεια. Ζητάνε, επίσης, προστασία ώστε να μην κάνουν σφάλματα, κι έτσι να δείξουν όλη τους την αφοσίωση και να καταβάλουν τη μέγιστη προσπάθεια προκειμένου να έχουν τη συνείδησή τους καθαρή. Οι άνθρωποι που είναι αντίχριστοι, όμως, δεν είναι έτσι. Όταν μαθαίνουν ότι ο Χριστός επέβαλε συγκεκριμένες ρυθμίσεις στο έργο, τις οποίες πρέπει να εφαρμόσουν, καθώς και ότι η δουλειά έχει μερικές δυσκολίες, τότε αρχίζουν μέσα τους να αντιστέκονται και είναι απρόθυμοι να προχωρήσουν. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της απροθυμίας; Λένε: “Γιατί δεν μου τυχαίνουν ποτέ καλά πράγματα; Γιατί μου φορτώνουν συνεχώς προβλήματα και απαιτήσεις; Με θεωρούν αργόσχολο ή μήπως σκλάβο και με διατάζουν έτσι; Δεν υποκύπτω τόσο εύκολα στη χειραγώγηση! Έτσι εύκολα που τα λες, για δοκίμασε να το κάνεις μόνος σου!” Είναι υποταγή αυτό; Είναι στάση αποδοχής; Τι είναι αυτό που κάνουν; (Αντίσταση, εναντίωση.) Πώς προκύπτει μια τέτοια αντίσταση κι εναντίωση; Αν τους έλεγαν, λόγου χάρη: “Πήγαινε ν’ αγοράσεις λίγο κρέας και φτιάξε χοιρινό μαγειρευτό για όλους”, θα πρόβαλλαν αντίσταση σ’ αυτό; (Όχι.) Αν, όμως, τους έλεγαν: “Σήμερα, πήγαινε να οργώσεις εκείνο το χωράφι· ενώ θα οργώνεις, πρέπει πρώτα να βγάλεις όλες τις πέτρες και μετά μπορείς να κάτσεις να φας”, τότε θα έδειχναν απροθυμία. Αν τίθεται θέμα σωματικής καταπόνησης, δυσκολίας ή πίεσης, τότε βγαίνει στην επιφάνεια η δυσαρέσκειά τους, και δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν, ενώ αρχίζουν να αντιστέκονται και να παραπονιούνται: “Γιατί δεν μου συμβαίνουν ποτέ καλά πράγματα; Γιατί με προσπερνάνε όταν έρχεται η ώρα για εύκολες ή ελαφριές εργασίες; Γιατί με διαλέγουν για τις δύσκολες, τις κουραστικές και τις βρόμικες δουλειές; Μήπως επειδή φαίνομαι άδολος και δεκτικός στην καταπίεση;” Σε αυτό το σημείο αρχίζει η εσωτερική αντίσταση. Γιατί αντιστέκονται τόσο; Για ποια “βρόμικη και κουραστική δουλειά” μιλάνε; Για ποιες “δυσκολίες”; Μέρος του καθήκοντός τους δεν είναι όλα αυτά; Σε όποιον ανατεθεί, αυτός πρέπει να το κάνει· δεν τίθεται θέμα επιλογής εδώ. Μήπως προσπαθεί κανείς να τους κάνει επίτηδες τη ζωή δύσκολη; (Όχι.) Εκείνοι, όμως, πιστεύουν ότι κάποιος προσπαθεί να τους κάνει επίτηδες τη ζωή δύσκολη, να τους φέρει σε δύσκολη θέση, κι έτσι δεν αποδέχονται αυτό το καθήκον απ’ τον Θεό ούτε και είναι διατεθειμένοι να το αποδεχθούν. Τι συμβαίνει, άραγε, εδώ; Μήπως εκδηλώνουν αντίσταση όταν έρχονται αντιμέτωποι με δυσκολίες, όταν πρέπει να αντέξουν τη σωματική καταπόνηση και χρειάζεται να αποχωριστούν την άνεσή τους; Είναι, άραγε, αυτό υποταγή άνευ όρων και χωρίς παράπονα; Εκδηλώνουν απροθυμία με την παραμικρή δυσκολία. Αντιστέκονται σθεναρά, αντιδρούν και αρνούνται οτιδήποτε δεν θέλουν να κάνουν, οποιαδήποτε δουλειά θεωρούν δύσκολη, ανεπιθύμητη, ταπεινωτική ή υποδεέστερη στα μάτια των άλλων, ενώ δεν δείχνουν το παραμικρό ίχνος υποταγής» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δέκατο: Περιφρονούν την αλήθεια, παραβιάζουν απροκάλυπτα τις αρχές και αψηφούν τις διευθετήσεις του οίκου του Θεού (Μέρος τέταρτο)]. Με τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως, όταν κάποιος που έχει ανθρώπινη φύση συναντά δυσκολίες και πίεση στο καθήκον του, μπορεί να προσευχηθεί, να βασιστεί στον Θεό και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να συνεργαστεί, αντί να δείξει αντίσταση ή εναντίωση. Ένας αντίχριστος, όμως, όταν αντιμετωπίσει ακόμα και λίγη δυσκολία ή πίεση στο καθήκον του και πρέπει να υποφέρει ή να πληρώσει τίμημα, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να αντισταθεί, να αποστατήσει και να παραπονεθεί. Φτάνει ακόμα και στο σημείο να νομίζει ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να του κάνουν τη ζωή δύσκολη, τον αντιμετωπίζουν σαν να μην κάνει αρκετό έργο και τον μεταχειρίζονται σαν σκλάβο. Από αυτό φαίνεται πόσο υπερβολικά εγωιστές και ευτελείς είναι οι αντίχριστοι, αλλά και το ότι δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τις προθέσεις του Θεού. Κι εγώ έτσι δεν συμπεριφερόμουν; Αυτή η ευκαιρία να γίνω επιβλέπουσα ήταν η χάρη που μου έδωσε ο Θεός· όταν, όμως, είδα τον βαρύ φόρτο εργασίας και το πόσο στενά παρακολουθούσαν οι επικεφαλής την κάθε εργασία, πιέστηκα πολύ κι ένιωσα πως η σάρκα μου θα χρειαζόταν να υποφέρει πολύ, οπότε ανέπτυξα απροθυμία και αληθινή αντίσταση. Ένιωσα πως αυτό το καθήκον ήταν υπερβολικά καταπιεστικό και επίπονο. Έχασα το αίσθημα φορτίου που είχα για το έργο και δεν έδινα προσοχή στις εργασίες που έπρεπε να είχα παρακολουθήσει. Όταν μου θύμισε ο Γουανγκ Τσεν ότι δεν είχα αίσθημα φορτίου, συνέχισα να νιώθω απροθυμία, ενώ ανέπτυξα ακόμα και προκατάληψη εναντίον του. Είδα ότι, απέναντι σε αυτές τις περιστάσεις που ενορχήστρωσε και διευθέτησε ο Θεός, εγώ είχα μια στάση αντίστασης και εναντίωσης, καθώς και ότι δεν υποτασσόμουν καθόλου. Δεν αποκάλυπτα ακριβώς τη διάθεση ενός αντίχριστου; Είτε οι επικεφαλής παρακολουθούν στενά το έργο είτε ο συνεργάτης αδελφός επισημαίνει τα θέματά μου, όλα γίνονται για να προστατευτούν τα συμφέροντα της εκκλησίας και να εξασφαλιστούν καλά αποτελέσματα στο έργο. Πρέπει να το αποδεχθώ αυτό από τον Θεό και να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να συνεργαστώ. Αυτού του είδους τη συνείδηση και λογική πρέπει να έχει ένας κανονικός άνθρωπος. Εγώ, όμως, ένιωθα πλήρη αντίσταση και δεν έκανα αυτοκριτική. Έφτασα ακόμα και στο σημείο να νιώθω αδικημένη και σκέφτηκα να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Είδα ότι ήμουν τελείως παράλογη! Το ότι αντιμετώπιζα το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο έδειχνε ότι δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση! Δεν λάμβανα καθόλου υπόψη τις προθέσεις του Θεού και σκεφτόμουν μόνο τα συμφέροντα της σάρκας μου, χωρίς καμία προθυμία να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να ικανοποιήσω τον Θεό, κι αυτό επηρέαζε το εκκλησιαστικό έργο. Σε αυτό το θέμα, είχα δείξει αληθινή επαναστατικότητα και είχα πληγώσει την καρδιά του Θεού. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό, θέλοντας να αλλάξω τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου.

Έπειτα, σκέφτηκα αυτά τα λόγια του Θεού: «Σε πολλές περιπτώσεις, οι δοκιμασίες του Θεού είναι φορτία που δίνει στους ανθρώπους. Όσο μεγάλο κι αν είναι το φορτίο που σου έχει δώσει ο Θεός, αυτό είναι το φορτίο που θα πρέπει να επωμιστείς, διότι ο Θεός σε καταλαβαίνει και ξέρει ότι μπορείς να το αντέξεις. Το φορτίο που σου δίνει ο Θεός δεν θα υπερβαίνει το ανάστημα ή τα όρια της αντοχής σου, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορέσεις να το αντέξεις. Ανεξάρτητα από το τι είδους φορτίο σού δίνει ο Θεός, τι είδους δοκιμασία, να θυμάσαι ένα πράγμα: Είτε κατανοείς τις προθέσεις του Θεού είτε όχι, κι είτε διαφωτίζεσαι και φωτίζεσαι από το Άγιο Πνεύμα είτε όχι μετά την προσευχή σου, είτε η δοκιμασία αυτή γίνεται για να σε πειθαρχήσει ο Θεός ή να σε προειδοποιήσει είτε όχι, δεν έχει σημασία εάν εσύ δεν καταλαβαίνεις· εφόσον δεν αναβάλλεις την εκτέλεση του καθήκοντός σου και μπορείς να τηρείς πιστά το καθήκον σου, ο Θεός θα είναι ικανοποιημένος, κι εσύ θα παραμένεις σταθερός στη μαρτυρία σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαβάζοντας συχνά τα λόγια του Θεού και με το να στοχάζεται κανείς την αλήθεια μπορεί να υπάρξει μονοπάτι να ακολουθήσει). Με τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο Θεός δίνει φορτία που οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν και δεν ξεπερνούν τα όριά τους, επειδή τους καταλαβαίνει όλους. Αυτό το καθήκον που μου είχε τύχει ήταν μια δοκιμασία από τον Θεό και δεν μπορούσα να λουφάρω απ’ το καθήκον μου για την άνεση της σάρκας μου. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό, επαναστάτησα εναντίον του εαυτού μου και υποτάχθηκα, επανορθώνοντας για την προηγούμενη στάση που είχα απέναντι στο καθήκον μου. Προγραμμάτιζα λογικά τον χρόνο μου με βάση τον ημερήσιο φόρτο εργασίας και ταξινομούσα τις εργασίες μου κατά προτεραιότητα, πράγμα που βελτίωσε τη συνολική απόδοση του έργου. Λίγο αργότερα, όταν καμιά φορά αυξανόταν ο φόρτος εργασίας, και πάλι ένιωθα καταπίεση, αλλά μπορούσα να επαναστατήσω συνειδητά εναντίον του εαυτού μου και να πασχίζω ενεργά για το καλύτερο, παίρνοντας πρωτοβουλία να αναζητήσω αρχές για να λύσω προβλήματα. Μέσω πραγματικής συνεργασίας, τα συνολικά αποτελέσματα του έργου βελτιώθηκαν.

Λίγο καιρό αργότερα, άκουσα πως η εκκλησία σχεδίαζε να με προάγει σε κάποιο άλλο μέρος για να κάνω εκεί το καθήκον μου και, όταν σκέφτηκα ότι θα είχα στο εξής ακόμα μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, χωρίς να το συνειδητοποιήσω, βγήκαν ξανά στην επιφάνεια τα αρνητικά μου συναισθήματα καταπίεσης. Παρότι ήξερα πως αυτή η κατάσταση ήταν λανθασμένη, δεν ήξερα πώς να απαλλαγώ απ’ αυτήν. Μια μέρα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Τι σημαίνει να μην είναι κάποιος σε θέση να κάνει ό,τι του αρέσει; Σημαίνει πως δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία που περνά από το μυαλό του. Το να είναι σε θέση να κάνουν ό,τι θέλουν, όταν το θέλουν και όπως το θέλουν είναι μια απαίτηση που έχουν αυτοί οι άνθρωποι τόσο στη δουλειά όσο και στη ζωή τους. Ωστόσο, για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων οι νόμοι, τα περιβάλλοντα διαβίωσης ή οι κανόνες, τα συστήματα, οι διατάξεις και τα πειθαρχικά μέτρα μιας ομάδας και ούτω καθεξής, οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και φαντασιοκοπίες. Αυτό έχει ως συνέπεια να νιώθουν καταπιεσμένοι στα βάθη της καρδιάς τους. Για να το θέσω ωμά, αυτή η καταπίεση προκύπτει επειδή οι άνθρωποι νιώθουν θιγμένοι, ενώ ορισμένοι νιώθουν ακόμη και αδικημένοι. Μιλώντας απερίφραστα, το να μην είναι κάποιος σε θέση να κάνει ό,τι του αρέσει σημαίνει πως δεν είναι σε θέση να ενεργήσει σύμφωνα με τη βούλησή του· σημαίνει πως, για διάφορους λόγους και εξαιτίας των περιορισμών διάφορων αντικειμενικών περιβαλλόντων και συνθηκών, δεν μπορεί να είναι ισχυρογνώμων ή ανεξέλεγκτα καλοπερασάκιας. Κάποιοι άνθρωποι, για παράδειγμα, είναι πάντα επιπόλαιοι και βρίσκουν τρόπους να τεμπελιάζουν ενώ εκτελούν τα καθήκοντά τους. Μερικές φορές το έργο της εκκλησίας απαιτεί ταχύτητα, αλλά εκείνοι θέλουν να κάνουν μόνο ό,τι τους αρέσει. Αν δεν νιώθουν πολύ καλά σωματικά ή είναι κακοδιάθετοι και αποκαρδιωμένοι για λίγες μέρες, δεν θα είναι διατεθειμένοι να υπομείνουν κακουχίες και να πληρώσουν ένα τίμημα για να επιτελέσουν το έργο της εκκλησίας. Είναι εξαιρετικά τεμπέληδες και φυγόπονοι. Όταν δεν έχουν κίνητρο, σέρνουν τα πόδια τους και δεν θέλουν να κουνηθούν· επειδή, όμως, φοβούνται πως οι επικεφαλής θα τους κλαδέψουν και οι αδελφοί και οι αδελφές τους θα τους πουν τεμπέληδες, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να εκτελέσουν με βαριά καρδιά το έργο μαζί με όλους τους άλλους. Θα νιώθουν, ωστόσο, εξαιρετικά απρόθυμοι, δυστυχείς και δεν θα έχουν καμία διάθεση γι’ αυτό. Θα νιώθουν αδικημένοι, θιγμένοι, ενοχλημένοι και εξαντλημένοι. Θέλουν να ενεργούν σύμφωνα με τη δική τους βούληση, αλλά δεν τολμούν να παραβιάσουν τις απαιτήσεις και τις διατάξεις του οίκου του Θεού ή να πάνε ενάντιά τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αρχίσει με τον καιρό να γεννιέται μέσα τους ένα συναίσθημα: η καταπίεση. Από τη στιγμή που ριζώσει μέσα τους αυτό το συναίσθημα της καταπίεσης, θα αρχίσουν σταδιακά να φαίνονται ληθαργικοί και αδύναμοι. Σαν μηχανές, δεν θα καταλαβαίνουν πλέον ξεκάθαρα τι κάνουν, αλλά θα συνεχίσουν να κάνουν καθημερινά ό,τι τους λένε, με τον τρόπο που τους λένε. Αν και, επιφανειακά, θα συνεχίσουν να εκτελούν τις εργασίες τους χωρίς να σταματούν, χωρίς να κάνουν παύση και χωρίς να απομακρύνονται από το περιβάλλον στο οποίο εκτελούν τα καθήκοντά τους, μέσα στην καρδιά τους θα νιώθουν καταπιεσμένοι και θα πιστεύουν πως η ζωή τους είναι εξουθενωτική και γεμάτη αδικίες» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Μέσω της έκθεσης των λόγων του Θεού συνειδητοποίησα τελικά ότι, κάθε φορά που είχα μεγάλο φόρτο εργασίας και πίεση απ’ το καθήκον μου, ένιωθα καταπιεσμένη. Αυτό πήγαζε κυρίως απ’ την επιθυμία μου να κάνω το καθήκον μου όπως μου ερχόταν, κι έτσι, όταν αυτό δεν συμβάδιζε με τις σαρκικές μου επιθυμίες και δεν μπορούσα να κάνω τα πράγματα όπως ήθελα, τότε ένιωθα καταπίεση και πόνο. Στο παρελθόν, ήμουν υπεύθυνη μόνο για τον έλεγχο του έργου και δεν χρειαζόταν να ανησυχώ και πολύ, ούτε υπήρχε μεγάλη δυσκολία ή πίεση, κι έτσι μπορούσα να συνεργάζομαι κανονικά. Αφότου έγινα επιβλέπουσα, όμως, χρειάστηκε να αναλάβω την ευθύνη όλων των επιμέρους έργων, κι έπρεπε να λαμβάνω υπόψη και να παρακολουθώ κάθε αντικείμενο έργου. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι επικεφαλής με έβαζαν να επιβλέπω το έργο που έλεγχε ο Γουανγκ Τσεν, άρα έπρεπε να δαπανώ πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια. Ένιωθα αντίσταση και δεν ήμουν διατεθειμένη να υποταχθώ, αλλά δεν τολμούσα και να αρνηθώ, αφού φοβόμουν πως οι επικεφαλής θα έλεγαν ότι δεν είχα αίσθημα φορτίου. Παρότι φαινόταν να κάνω έργο, μέσα μου ήμουν διστακτική κι απρόθυμη. Κάποιες φορές, απλώς έλεγχα βιαστικά ένα μέρος του έργου και το έβρισκα αρκετά καλό· αν, όμως, προέκυπταν προβλήματα μετά, χρειαζόταν να το ξανακάνω. Όταν ο Γουανγκ Τσεν επισήμαινε τα προβλήματά μου, εγώ προέβαλλα αντεπιχειρήματα και αντιστεκόμουν με πείσμα, ενώ σκεφτόμουν ακόμα και να παραιτηθώ. Είχα απολαύσει τόσα χρόνια την παροχή των λόγων του Θεού, κι όμως δεν πάσχιζα να κάνω καλά το καθήκον μου για να ανταποδώσω την αγάπη Του. Όταν χρειάστηκε να δείξω αφοσίωση, εγώ έκανα τα πράγματα όπως μου ερχόταν, ενώ ήθελα ακόμα και να λουφάρω απ’ το καθήκον μου και να αγνοήσω το εκκλησιαστικό έργο. Πραγματικά δεν είχα ανθρώπινη φύση! Όταν θυμήθηκα αυτές τις σκηνές, συνειδητοποίησα ότι το θέμα μου ήταν στ’ αλήθεια πολύ σοβαρό. Αν δεν απαλλασσόμουν εγκαίρως απ’ τα συναισθήματα καταπίεσης που είχα, θα μεγάλωναν όλο και περισσότερο η απελπισία κι η παρακμή μου, ενώ δεν θα ήμουν σε θέση να κάνω καλά το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού και απέκτησα σαφέστερη κατανόηση των προβλημάτων μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τι προκαλεί την καταπίεση που νιώθουν οι άνθρωποι; Σίγουρα δεν οφείλεται στη σωματική κόπωση, οπότε τι την προκαλεί; Αν οι άνθρωποι επιδιώκουν τη σωματική άνεση και ευτυχία και δεν θέλουν να υποφέρουν, τότε ακόμη και λίγη σωματική ταλαιπωρία και λίγη εξάντληση ή λίγο περισσότερη ταλαιπωρία σε σχέση με τους άλλους θα τους κάνει να νιώσουν καταπιεσμένοι. Αυτή είναι μία από τις αιτίες της καταπίεσης. Αν οι άνθρωποι δεν θεωρούν πως η λίγη σωματική ταλαιπωρία είναι μεγάλο θέμα και δεν επιδιώκουν τη σωματική άνεση, αλλά επιδιώκουν την αλήθεια και επιζητούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους για να ικανοποιήσουν τον Θεό, τότε δεν θα νιώθουν συχνά σωματική ταλαιπωρία. Ακόμη κι αν νιώθουν κάποιες φορές κάπως πολυάσχολοι, κουρασμένοι ή εξουθενωμένοι, αφού κοιμηθούν λιγάκι και ξυπνήσουν αναζωογονημένοι, θα συνεχίσουν το έργο τους. Θα επικεντρώνονται στα καθήκοντα και το έργο τους· δεν θα θεωρούν τη λιγοστή σωματική κόπωση σημαντικό ζήτημα. Ωστόσο, όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων και επιδιώκουν συνεχώς τη σωματική άνεση, κάθε φορά που το φυσικό τους σώμα αδικείται λιγάκι ή δεν μπορεί να βρει ικανοποίηση, θα γεννιούνται μέσα τους αρνητικά συναισθήματα. […] Νιώθει συχνά καταπιεσμένος για αυτά τα ζητήματα και δεν είναι διατεθειμένος να δεχτεί βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές του ούτε επίβλεψη από τους επικεφαλής. Αν κάνει κάποιο λάθος, δεν θα επιτρέψει στους άλλους να τον κλαδέψουν. Δεν θέλει να συγκρατείται με κανέναν τρόπο. Σκέφτεται: “Πιστεύω στον Θεό για να καταφέρω να βρω την ευτυχία, άρα γιατί να κάνω τη ζωή μου δύσκολη; Γιατί να ζω με τόσο εξουθενωτικούς ρυθμούς; Η ζωή των ανθρώπων θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένη. Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να δίνουν τόση προσοχή σε αυτούς τους κανονισμούς και αυτά τα συστήματα. Τι όφελος έχει να συμμορφώνεται κανείς συνεχώς με αυτά τα πράγματα; Τώρα, αυτήν τη στιγμή, θα κάνω ό,τι θέλω και κανείς σας δεν θα έπρεπε να έχει να πει κάτι γι’ αυτό”. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ισχυρογνώμων και άσωτος: Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να υποστεί κανέναν περιορισμό ούτε θέλει να νιώθει περιορισμένος σε οποιοδήποτε περιβάλλον εργασίας. Δεν θέλει να συμμορφώνεται με τους κανονισμούς και τις αρχές του οίκου του Θεού, δεν είναι διατεθειμένος να δεχτεί τις αρχές που θα πρέπει να τηρούν οι άνθρωποι στη συμπεριφορά τους και δεν θέλει να τηρεί καν αυτά που του υπαγορεύουν η συνείδηση και η λογική. Θέλει να κάνει ό,τι του αρέσει, ό,τι τον κάνει ευτυχισμένο, ό,τι θα τον ωφελήσει και θα τον κάνει να νιώσει άνετα. Πιστεύει πως, αν ζούσε με αυτούς τους περιορισμούς, θα παραβίαζε τη βούλησή του, θα ήταν σαν να κακοποιεί τον εαυτό του, θα ήταν πολύ δύσκολο για τον ίδιο και οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να ζουν έτσι. Θεωρεί πως οι άνθρωποι θα πρέπει να ζουν ελεύθεροι και απελευθερωμένοι, να ικανοποιούν ασύστολα τη σάρκα και τις επιθυμίες τους, καθώς και τα ιδανικά και τα θέλω τους. Θεωρεί πως θα πρέπει να κάνει ό,τι του κατεβαίνει στο κεφάλι, να λέει ό,τι θέλει, να κάνει ό,τι θέλει και να πηγαίνει όπου θέλει, χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεται τις συνέπειες ή τα αισθήματα των άλλων και, ιδίως, χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεται τις δικές του ευθύνες και υποχρεώσεις, τα καθήκοντα που οφείλουν να εκτελούν οι πιστοί, τις αλήθεια-πραγματικότητες που οφείλουν να υποστηρίζουν και να βιώνουν ή το μονοπάτι της ζωής που θα πρέπει να ακολουθούν. Οι άνθρωποι σε αυτήν την ομάδα θέλουν πάντα να κάνουν ό,τι τους αρέσει στην κοινωνία και μεταξύ των άλλων ανθρώπων· όπου κι αν πάνε, όμως, δεν μπορούν ποτέ να καταφέρουν κάτι τέτοιο. Πιστεύουν πως ο οίκος του Θεού δίνει έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα, παραχωρεί στους ανθρώπους πλήρη ελευθερία και νοιάζεται για την ανθρώπινη φύση, καθώς και για την ανοχή και τη μακροθυμία προς τους ανθρώπους. Νομίζουν πως, αφότου έρθουν στον οίκο του Θεού, θα πρέπει να είναι σε θέση να ικανοποιούν ελεύθερα τη σάρκα και τις επιθυμίες τους· ο οίκος του Θεού, όμως, έχει διοικητικά διατάγματα και κανονισμούς, οπότε και πάλι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι τους αρέσει. Επομένως, αυτό το αρνητικό συναίσθημα καταπίεσης που νιώθουν δεν μπορεί να διορθωθεί ακόμη και αφότου προσχωρήσουν στον οίκο του Θεού. Δεν ζουν για να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε ευθύνη ή για να ολοκληρώσουν αποστολές ούτε για να γίνουν αληθινοί άνθρωποι. Δεν πιστεύουν στον Θεό για να εκπληρώσουν το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και να φτάσουν στη σωτηρία. Ανεξάρτητα από τα άτομα που είναι γύρω τους, τα περιβάλλοντα στα οποία βρίσκονται ή το επάγγελμα που ασκούν, τελικός τους στόχος είναι να βρουν και να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους. Όλα όσα κάνουν περιστρέφονται γύρω από αυτόν τον σκοπό, ενώ η διά βίου επιθυμία τους και ο στόχος της επιδίωξής τους είναι η προσωπική ικανοποίησή τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. «Στην κοινωνία, ποιοι είναι οι άνθρωποι που δεν φροντίζουν για το κανονικό έργο τους; Είναι οι αργόσχολοι, οι ανόητοι, οι τεμπέληδες, οι ταραχοποιοί, οι κακούργοι και οι χασομέρηδες —τέτοιοι άνθρωποι. Δεν θέλουν να μάθουν νέες δεξιότητες ή ικανότητες και δεν θέλουν να επιδιώξουν κάποια σοβαρή καριέρα ή να βρουν μια δουλειά ώστε να τα βγάζουν πέρα. Είναι οι αργόσχολοι και οι χασομέρηδες της κοινωνίας. Διεισδύουν στην εκκλησία και έπειτα θέλουν να κερδίσουν κάτι χωρίς να δώσουν τίποτα, καθώς και να λάβουν το μερίδιο ευλογιών που τους αναλογεί. Είναι καιροσκόποι. Αυτοί οι καιροσκόποι δεν είναι ποτέ διατεθειμένοι να κάνουν τα καθήκοντά τους. Αν τα πράγματα δεν πάνε έστω και στο ελάχιστο όπως τα θέλουν, νιώθουν καταπιεσμένοι. Αν και πάντα θέλουν να ζουν ελεύθεροι και να μην επιτελούν κανενός είδους έργο, θέλουν, παρόλα αυτά, να τρώνε καλό φαγητό και να φοράνε ωραία ρούχα, καθώς και να τρώνε και να κοιμούνται όποτε θέλουν. Σκέφτονται πως, αν έρθει ποτέ αυτή η μέρα, θα είναι σίγουρα υπέροχη. Δεν θέλουν να υπομείνουν ούτε ελάχιστη ταλαιπωρία και επιθυμούν μια ζωή καλοπέρασης. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν εξουθενωτική ακόμη και τη ζωή· τους δεσμεύουν αρνητικά συναισθήματα. Νιώθουν συχνά κουρασμένοι και μπερδεμένοι επειδή δεν μπορούν να κάνουν ό,τι τους αρέσει. Δεν θέλουν να φροντίζουν για το κανονικό έργο τους ούτε να χειρίζονται τις κανονικές υποθέσεις τους. Δεν θέλουν να προσηλωθούν σε μια δουλειά και να την κάνουν χωρίς σταματημό από την αρχή μέχρι το τέλος, να την αντιμετωπίσουν ως επάγγελμα και καθήκον τους, ως υποχρέωση και ευθύνη τους· δεν θέλουν να την ολοκληρώσουν και να πετύχουν αποτελέσματα ούτε να την κάνουν όσο καλύτερα μπορούν. Δεν το έχουν σκεφτεί ποτέ κατ’ αυτόν τον τρόπο. Θέλουν απλώς να ενεργούν επιπόλαια και να χρησιμοποιούν το καθήκον τους ως μέσο για να βγάζουν τα προς το ζην. Όταν αντιμετωπίζουν λίγη πίεση ή κάποια μορφή ελέγχου, όταν καλούνται να ανταποκριθούν σε κάποιο ελαφρώς υψηλότερο επίπεδο ή αναγκάζονται να επωμιστούν λίγη ευθύνη, νιώθουν άβολα και καταπιεσμένοι. Γεννιούνται μέσα τους αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, η ζωή τούς φαίνεται εξουθενωτική και είναι δυστυχισμένοι. Ένας βασικός λόγος για τον οποίο η ζωή τούς φαίνεται εξουθενωτική είναι επειδή τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν λογική. Η λογική τους είναι προβληματική και όλη μέρα είναι παραδομένοι σε φαντασιώσεις, ζουν σε ένα όνειρο και πετάνε στα σύννεφα, ενώ φαντάζονται συνεχώς τα πιο εξωφρενικά πράγματα. Γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο να απαλλαγούν από την καταπίεση που νιώθουν. Δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια, είναι δύσπιστοι. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους ζητήσουμε να φύγουν από τον οίκο του Θεού, να επιστρέψουν στον κόσμο και να βρουν τον δικό τους τόπο ευκολίας και άνεσης» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Με τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι τα συναισθήματα καταπίεσης των ανθρώπων δεν τα προκαλεί η σωματική ταλαιπωρία ή εξάντληση, αλλά κυρίως τα προβλήματα που αφορούν τη νοοτροπία και την οπτική ενός ανθρώπου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Γιατί, ενώ βρίσκονται στην ίδια κατάσταση όπου πρέπει κανείς να σηκώσει λίγο παραπάνω φορτίο, να πληρώσει λίγο παραπάνω τίμημα, να υποφέρει σωματικά, να ανησυχήσει και να δαπανήσει ενέργεια, άλλοι δεν νιώθουν καταπίεση, αλλά μάλιστα νιώθουν πως είναι μια εξύψωση απ’ τον Θεό και πασχίζουν να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους για να ξεπληρώσουν την αγάπη Του, ενώ άλλοι το βλέπουν ως κάτι οδυνηρό και καταπιεστικό; Στην πραγματικότητα, δεν φταίει το ότι είναι υπερβολικά απασχολημένοι με το έργο, αλλά κυρίως ότι λαμβάνουν υπερβολικά υπόψη τη σάρκα και θέλουν διαρκώς να επιδιώκουν την άνεση. Οι άνθρωποι βρίσκουν τη χαρά σε όσα επιδιώκουν και λαχταρούν. Αν λαχταρούν τα θετικά πράγματα και αν η επιδίωξή τους είναι να αποκτήσουν την αλήθεια και να εκπληρώσουν το καθήκον που έχει ένα δημιούργημα να ικανοποιήσει τον Θεό, τότε δεν θα νιώσουν ότι καταπιέζονται αν εργαστούν λίγο περισσότερο στα καθήκοντά τους. Αντίθετα, θα νιώσουν άνεση και χαρά». Ο λόγος για τον οποίο ένιωθα αυτά τα συναισθήματα καταπίεσης ήταν κυρίως ότι η επιδίωξή μου βασιζόταν σε λανθασμένες οπτικές. Ζούσα με βάση τη σατανική φιλοσοφία που λέει: «Πιες κρασί κι απόλαυσε τη μουσική. Πόσον χρόνο δίνει στ’ αλήθεια η ζωή;» και «Η ζωή είναι σύντομη, απόλαυσέ την όσο μπορείς». Πίστευα πως ένας άνθρωπος πρέπει να ζει όπως του αρέσει, με χαρά και άνεση, χωρίς δεσμά και περιορισμούς, και πως μια τέτοια ζωή ήταν η επιτομή της ελευθερίας. Αν κάποιος περιοριζόταν συνεχώς και δεν μπορούσε να ενεργήσει ελεύθερα, θα ένιωθε ασφυκτικά και θα έμοιαζε σαν να κάνει κακό στον εαυτό του. Θυμήθηκα ότι, στα σχολικά μου χρόνια, πολλοί συμμαθητές μου εργάζονταν σκληρά για να βρουν καλή δουλειά στο μέλλον, εγώ όμως ένιωθα καταπίεση ακόμα και σε ένα μάθημα των 45 λεπτών. Ακόμα κι όταν άρχισα να δουλεύω, δεν ήθελα να δεσμεύομαι από εταιρικούς κανόνες και κανονισμούς, ενώ, αν ήμουν διαρκώς σε κατάσταση μεγάλης έντασης, ένιωθα την ανάγκη να αλλάξω θέση. Αφότου βρήκα τον Θεό, συνέχισα να έχω αυτήν τη νοοτροπία, να δίνω συνεχώς προτεραιότητα στις επιθυμίες μου, να θέλω το έργο μου να προγραμματίζεται σύμφωνα με τις επιθυμίες μου και να μην υφίσταμαι καμία πίεση. Αν το καθήκον μου με απασχολούσε πολύ και η πίεση ήταν υπερβολικά υψηλή, κι έτσι δεν μπορούσα να κάνω τα πράγματα όπως ήθελα, τότε ένιωθα ανυπακοή και καταπίεση, και απλώς ενεργούσα μηχανικά στο καθήκον μου, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να γίνω αρνητική και να λουφάρω. Συνεπώς, υπήρχε αντίκτυπος πάνω στα αποτελέσματα του έργου. Η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου ήταν αναξιόπιστη και είχε προκαλέσει την απέχθεια του Θεού απέναντί μου. Κάνοντας το καθήκον μου όπως μου ερχόταν και ικανοποιώντας τη σάρκα μου, αγνοούσα ξεκάθαρα το έργο που έπρεπε να κάνω. Η οπτική μου πάνω στα ζητήματα και τα όσα επιδίωκα ήταν ίδια με αυτά των αργόσχολων και των άχρηστων έξω στην κοινωνία, κι όμως, στο παρελθόν, θεωρούσα λανθασμένα ότι αυτός ο τρόπος ζωής σήμαινε πως δεν με περιόριζε τίποτα και πως είχα προσωπικότητα. Ήμουν εντελώς ανόητη. Ειδικά όταν είδα αυτά που λέει ο Θεός για ανθρώπους σαν κι αυτούς, δηλαδή: «Η λογική τους είναι προβληματική», «είναι άπιστοι» και «Να τους ζητήσουμε να φύγουν από τον οίκο του Θεού, να επιστρέψουν στον κόσμο και να βρουν τον δικό τους τόπο ευκολίας και άνεσης», τότε ένιωσα ακόμα μεγαλύτερες τύψεις κι ενοχές. Προσήλθα ενώπιον του Θεού να προσευχηθώ: «Θεέ μου, είμαι διατεθειμένη να αλλάξω τις προηγούμενες, λανθασμένες οπτικές μου για τις επιδιώξεις και δεν επιδιώκω πια να κάνω τα πράγματα όπως μου έρθει. Θέλω να γίνω ένας υπεύθυνος άνθρωπος που επωμίζεται φορτίο και, όσο μεγάλες δυσκολίες ή πίεση κι αν αντιμετωπίσω, θα κάνω το καθήκον μου με αφοσίωση για να παρηγορηθεί η καρδιά Σου».

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού και βρήκα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όσοι πιστεύουν αληθινά στον Θεό είναι όλοι τους άνθρωποι που φροντίζουν για το κανονικό έργο τους, είναι όλοι τους διατεθειμένοι να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους, καθώς και ικανοί να αναλάβουν μια δουλειά και να την κάνουν καλά σύμφωνα με το επίπεδό τους και τους κανονισμούς του οίκου του Θεού. Ασφαλώς, όταν ξεκινάς να κάνεις έργο, ίσως να μην έχεις ξεκάθαρη ιδέα για το τι πρέπει να κάνεις ή να μην μπορείς να συλλάβεις τις αρχές, και ίσως να το νιώθεις κάπως εξαντλητικό. Ωστόσο, αν έχεις την αποφασιστικότητα να κάνεις αυτό που σου αναλογεί, κι είσαι πρόθυμος ν’ αναζητήσεις τις αλήθεια-αρχές και μπορείς να πετύχεις αρμονική συνεργασία με τους άλλους, τότε η εκτέλεση του καθήκοντός σου είναι φυσικό να αποφέρει αποτελέσματα, και ταυτόχρονα θα κάνεις εύκολα πράξη την αλήθεια και θ’ απαλλαγείς εύκολα από τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, και η εκτέλεση του καθήκοντός σου θα ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Πρέπει, λοιπόν, να πληρώσεις κάποιο τίμημα. Όταν νιώθεις την παρόρμηση να ενεργήσεις αυθαίρετα, πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό, κάνοντας δέηση σε Αυτόν να σε πειθαρχεί, και πρέπει να επαναστατείς ενάντια στη σάρκα και να συγκρατείσαι, κάνοντας τις εγωιστικές επιθυμίες σου να μειώνονται σταδιακά. Πρέπει να αναζητάς τη βοήθεια του Θεού σε κρίσιμα θέματα, κρίσιμους καιρούς και κρίσιμες εργασίες. Αν έχεις όντως αποφασιστικότητα, θα πρέπει να ζητάς από τον Θεό να σε συμμορφώνει και να σε πειθαρχεί, καθώς και να σε διαφωτίζει για να καταφέρεις να κατανοήσεις την αλήθεια· με αυτόν τον τρόπο θα πετυχαίνεις καλύτερα αποτελέσματα. Αν έχεις πραγματικά αποφασιστικότητα, και προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού για προσευχή και έκκληση, τότε ο Θεός θα σε διαφωτίσει· θα αλλάξει την κατάστασή σου και τις σκέψεις σου. Αν το Άγιο Πνεύμα κάνει λίγο έργο, σε συγκινήσει και σε διαφωτίσει λιγάκι, η καρδιά σου θα αλλάξει και η κατάστασή σου θα μεταμορφωθεί. Σ’ αυτό το σημείο, το συναίσθημα καταπίεσής σου θα ανακουφιστεί κάπως και η ψυχική σου κατάσταση θα είναι διαφορετική από πριν· θα νιώθεις ότι υπάρχει απόλαυση στο να κάνεις το καθήκον σου στον οίκο του Θεού, ότι δεν είναι κουραστικό να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο, και θα νιώθεις επίσης ότι το να υπομένεις κακουχίες, να πληρώνεις ένα τίμημα και να ενεργείς σύμφωνα με τις αρχές όταν κάνεις το καθήκον σου ηρεμεί την καρδιά σου και της δίνει γαλήνη, ότι αυτή είναι η ζωή που θα έπρεπε να ζει ένας κανονικός άνθρωπος, και ότι το να μπορείς να ζεις σύμφωνα με την αλήθεια και να κάνεις καλά το καθήκον σου δίνει στη ζωή τόσο νόημα. Θα μετανιώσεις πικρά που δεν κατανοούσες καθόλου αλήθειες στο παρελθόν και ζούσες εξ ολοκλήρου με βάση τις σατανικές διαθέσεις σου, ενεργώντας απερίσκεπτα και αυθαίρετα· θα νιώσεις ότι ήταν τόσο οδυνηρό να ζεις με τέτοιον τρόπο που δεν έμοιαζες ούτε με άνθρωπο ούτε με δαίμονα. Θα συνειδητοποιήσεις ότι όλα αυτά οφείλονται στην αποδοχή του έργου του Παντοδύναμου Θεού των έσχατων ημερών, χάρη στην οποία έχεις κατανοήσει πολλές αλήθειες και μπορείς ν’ απαλλαγείς από κάποιες διεφθαρμένες διαθέσεις, και μπορείς να κάνεις κανονικά το καθήκον σου και ν’ απολαμβάνεις τα λόγια του Θεού, και να υφίστασαι πραγματικές αλλαγές μέρα με τη μέρα, και θα νιώσεις ότι το να ζεις σύμφωνα με τα λόγια του Θεού φέρνει πράγματι γαλήνη και χαρά. Δεν θα έχει αλλάξει τότε η ψυχική σου κατάσταση; (Ναι.) Μόλις μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις γιατί ένιωθες παλιότερα καταπίεση και δυστυχία στη ζωή σου, βρεις τη ρίζα των βασάνων σου και επιλύσεις το πρόβλημα, θα έχεις την ελπίδα να αλλάξεις. Εφόσον αγωνίζεσαι για την αλήθεια, καταβάλλεις περισσότερη προσπάθεια για τα λόγια του Θεού, αναζητάς και συναναστρέφεσαι περισσότερο μ’ εκείνους που καταλαβαίνουν την αλήθεια και ακούς τις βιωματικές μαρτυρίες των αδελφών σου, το μονοπάτι σου θα είναι πιο ξεκάθαρο· η κατάστασή σου θα βελτιωθεί και το συναίσθημα καταπίεσης που νιώθεις θα απαλυνθεί σταδιακά και δεν θα σε εγκλωβίζουν πια» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (5)]. Με τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι όσοι αγαπούν πραγματικά την αλήθεια και κάνουν τα καθήκοντα που πρέπει κατανοούν και λαμβάνουν υπόψη τις προθέσεις του Θεού, κι έχουν διαρκώς στο μυαλό τους τα ζητήματα που πρέπει. Θεωρούν ότι η εκπλήρωση των καθηκόντων τους και η ικανοποίηση του Θεού είναι υποχρέωση και αποστολή τους. Ακόμα κι αν υπάρχουν πολλές δυσκολίες και μεγάλη πίεση, εκείνοι προσεύχονται στον Θεό και βασίζονται πάνω Του για να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν σε κάθε εργασία. Όταν φέρονται με ισχυρογνωμοσύνη, μπορούν να επαναστατήσουν εναντίον του εαυτού τους και να ζητήσουν απ’ τον Θεό συμμόρφωση και πειθαρχία. Σκέφτηκα τον Νώε όταν έλαβε την ανάθεση από τον Θεό. Κατανόησε τις επείγουσες προθέσεις του Θεού, κι έτσι, όταν έπρεπε να κάνει τη μνημειώδη εργασία της κατασκευής της κιβωτού, παρά την τεράστια δυσκολία και πίεση, εκείνος δεν έδειξε καμία πρόθεση να την αποφύγει ούτε να τη γλιτώσει, ούτε και την αντιμετώπισε επιπόλαια. Αντίθετα, ανυπομονούσε και ήθελε μόνο να ολοκληρώσει την ανάθεση από τον Θεό το συντομότερο δυνατόν. Άκουσε προσεκτικά κάθε οδηγία από τον Θεό και έπραξε ανάλογα, ενώ φοβόταν μήπως του ξεφύγει καμία λεπτομέρεια που θα επηρέαζε την ποιότητα και την πρόοδο του έργου. Κοιτάζοντας τον εαυτό μου, είδα πως πραγματικά είχα μεγάλη έλλειψη σε ανθρώπινη φύση. Ο Θεός δεν μου είχε ζητήσει και τίποτα το εξωφρενικό, απλώς μου είχε δώσει μερικά παραπάνω φορτία να σηκώσω, με βάση το τι μπορούσα να πετύχω με το ανάστημα και το επίπεδό μου. Αυτό το έκανε για να εκπαιδευτώ περισσότερο, να προοδεύσω πιο γρήγορα στη ζωή και να καταφέρω πιο σύντομα να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα. Κι όμως, δεν είχα κατανοήσει καθόλου την καρδιά του Θεού. Ήμουν πραγματικά υπόχρεη απέναντί Του. Αν μου ανέθεταν να επωμισθώ περισσότερα φορτία, δεν υπήρχε κανένα περιθώριο να απογοητεύσω ξανά τις φιλόπονες καλές προθέσεις του Θεού. Αμέσως μόλις πήρα αυτό το μάθημα, μου έγραψε η επικεφαλής για να μου ζητήσει να κάνω τα καθήκοντά μου σε κάποιο άλλο μέρος. Ήξερα πως έτσι ο Θεός έβαζε πάνω μου ακόμα ένα φορτίο και πως, όση πίεση κι αν συνεπαγόταν αυτό, έπρεπε να επωμισθώ αυτήν την ευθύνη. Ήταν επίσης μια ευκαιρία να επανορθώσω για την παράβασή μου, κι έτσι συμφώνησα. Αφού μετακόμισα στο καινούργιο μέρος, σε άλλη περιοχή, πράγματι αυξήθηκε ο φόρτος εργασίας και συνέχισα να νιώθω μεγάλη πίεση. Ωστόσο, όταν σκεφτόμουν ότι αυτό το επιπλέον φορτίο ήταν αυτό με το οποίο με προστάτευε ο Θεός, εμποδίζοντάς με να ενδίδω υπερβολικά στη σάρκα και βοηθώντας με να επικεντρώσω την ενέργειά μου στα καθήκοντά μου, ήξερα ότι δεν μπορούσα πια να ακολουθήσω τη σάρκα, ότι έπρεπε να είμαι υπεύθυνη και να λογοδοτώ, κι ότι έπρεπε να μάθω να λαμβάνω υπόψη την καρδιά του Θεού. Η οπτική μου έχει αλλάξει, κι έτσι, παρότι υπάρχουν ακόμα δυσκολίες και πίεση στο έργο, εγώ δεν νιώθω πια καταπιεσμένη. Αντίθετα, βλέπω την πίεση ως ένα είδος υποχρέωσης. Νιώθω μεγάλη απελευθέρωση κι έχω καταφέρει να απολαμβάνω τη γαλήνη και τη χαρά στα καθήκοντά μου.