Στα τέλη του 2016, το παιδί μου έπασχε από συνεχείς διάρροιες, και κανένα φάρμακο δεν βοηθούσε. Αναπάντεχα, μόλις λίγες μέρες αφότου άρχισα να πιστεύω στον Θεό, θεραπεύτηκε η ασθένεια του παιδιού μου. Μετά από λίγο καιρό, χωρίς καν να το καταλάβω, βελτιώθηκε και ο χρόνιος πονοκέφαλός μου. Αισθάνθηκα βαθιά ευγνωμοσύνη στον Θεό. Μετά από αυτό, κατέβαλα κάθε δυνατή προσπάθεια να κάνω οποιοδήποτε καθήκον κανόνιζε η εκκλησία. Εκείνη την περίοδο, ο σύζυγός μου στεκόταν εμπόδιο στην πίστη μου στον Θεό, εγώ όμως δεν περιορίστηκα, γιατί θεωρούσα ότι, όσο πίστευα ειλικρινά στον Θεό και έκανα τα καθήκοντά μου, θα λάμβανα τις ευλογίες του Θεού και θα είχα την ευκαιρία να σωθώ.

Τον Απρίλιο του 2020, επιλέχθηκα ως επικεφαλής της εκκλησίας, και έκανα αυτό το καθήκον ακόμα πιο ενεργά. Μία μέρα, λίγους μήνες μετά, μετά από ένα γεύμα, ένιωσα πολύ κουρασμένη και αισθάνθηκα ζαλάδα, κι έτσι έλεγξα την πίεσή μου, και ανακάλυψα ότι ήταν 16 η μεγάλη και 9 η μικρή. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, και σκέφτηκα: «Δεν είχα ποτέ ξανά υψηλή πίεση στο παρελθόν, γιατί είναι ξαφνικά τόσο υψηλή;» Εφόσον ήμουν ακόμα νέα, σκέφτηκα ότι, αν εκτελούσα με ειλικρίνεια τα καθήκοντά μου, ο Θεός θα με προστάτευε, και η υψηλή μου πίεση σίγουρα θα έπεφτε, οπότε δεν αισθανόμουν ιδιαίτερα περιορισμένη, και το αντιμετώπισα μόνο με κάποια σπιτικά γιατροσόφια. Τον Μάρτιο του 2021, μέτρησα την πίεσή μου σε ένα φαρμακείο, και ήταν18 και 12. Ο γιατρός ξαφνιάστηκε πολύ, και μου είπε: «Η πίεσή σου είναι πολύ υψηλή. Να προσέχεις να μην πέσεις όταν κάνεις ποδήλατο». Όταν μου το είπε αυτό ο γιατρός, αγχώθηκα αρκετά, και σκέφτηκα: «Η υψηλή πίεση μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες επιπλοκές· ορισμένοι άνθρωποι παθαίνουν εγκεφαλική συμφόρηση εξαιτίας της υψηλής πίεσης και ξαφνικά πεθαίνουν, και κάποιοι παθαίνουν εγκεφαλικά επεισόδια και καταλήγουν να περπατούν κουτσαίνοντας, ενώ άλλοι καταλήγουν παράλυτοι, ανήμποροι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Τι θα γίνει αν πέσω και μείνω παράλυτη;» Σε αυτό το σημείο, άρχισα να παραπονιέμαι, ενώ σκέφτηκα: «Αφού πάντα έκανα τα καθήκοντά μου, γιατί παρ’ όλα αυτά, έχω τόσο υψηλή πίεση; Γιατί δεν με έχει προστατεύσει ο Θεός;» Ένα πρωί, όταν σηκώθηκα, αισθάνθηκα ξαφνικά μια έντονη ζαλάδα και τους δύο μου ώμους να πονούν τρομερά, ενώ ένιωθα σαν να τραβιούνται πολλοί τένοντες μέσα στο κεφάλι μου, και ήταν οδυνηρό ακόμη και να κουνήσω το κεφάλι μου, λες και πήγαινε να σπάσει. Ένιωθα ότι θα μπορούσα να πεθάνω ανά πάσα στιγμή από εγκεφαλική αιμορραγία. Πήγα στο νοσοκομείο να με εξετάσουν, και ο γιατρός είπε ότι ο πονοκέφαλός μου οφείλεται σε σοβαρή αυχενική σπονδύλωση. Μετά από θεραπεία, τα συμπτώματά μου κάπως ανακουφίστηκαν, αλλά αισθανόμουν ακόμη ζαλάδα και κάποιες φορές είχα πονοκεφάλους. Έγινα αρκετά αρνητική, ενώ σκεφτόμουν: «Παρ’ όλη την προσπάθεια και τη δαπάνη μου, γιατί συνεχίζει η κατάστασή μου, όχι μόνο να μη βελτιώνεται, αλλά να χειροτερεύει; Αν συνεχίζονταν έτσι τα πράγματα, μπορεί να πέθαινα ανά πάσα στιγμή. Ίσως θα ήταν καλύτερα να αφοσιωθώ σε ένα μεμονωμένο είδος έργου. Θα ήταν λιγότερο κουραστικό από το να είμαι επικεφαλής, και ίσως καλυτέρευε η κατάστασή μου». Ενώ συνέχισα να εκτελώ τα καθήκοντά μου, ζούσα σε μία κατάσταση άγχους και αγωνίας, και δεν είχα κανένα αίσθημα φορτίου για τα καθήκοντά μου. Κι όταν είδα ότι το ευαγγελικό έργο ήταν αναποτελεσματικό, δεν είχα καμία επιθυμία να αναλύσω τους λόγους ή να επιλύσω τα προβλήματα.

Αργότερα, έκανα κάποια γιατροσόφια και πήρα φάρμακα για την υπέρταση, και η πίεσή μου έπεσε λίγο. Ωστόσο, ανησυχούσα μήπως επιδεινωθεί ξανά η κατάστασή μου, και σκεφτόμουν ότι, παρ’ όλη την προσπάθεια και την δαπάνη μου, όχι μόνο δεν είχα λάβει οποιεσδήποτε ευλογίες, αλλά η υγεία μου χειροτέρευε, έτσι που δεν ήθελα πια να εκτελώ τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής, πιστεύοντας ότι θα είχα μικρότερο φορτίο αν έκανα ένα είδος έργου και ότι έτσι θα φρόντιζα καλύτερα την υγεία μου. Εκείνη την περίοδο, εξαιτίας της κακής μου κατάστασης, οι περισσότερες συναναστροφές μου στις συναθροίσεις ήταν αρνητικές και παθητικές, και δεν ήμουν επικεντρωμένη στα καθήκοντά μου, οπότε μειώθηκε και η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου. Μόνο μόλις με κλάδεψαν οι ανώτεροι επικεφαλής επειδή ήμουν εξαιρετικά επιπόλαιη στα καθήκοντά μου, και με προειδοποίησαν ότι θα με έδιωχναν αν δεν μετανοούσα, συνειδητοποίησα ότι διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο, ένιωσα κάποιο φόβο, και προσήλθα τελικά ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ και να κάνω αυτοκριτική. Μία μέρα, άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού «Όταν η αρρώστια χτυπά, πρέπει να αναζητάτε το θέλημα του Θεού». Λέει: «Πώς θα πρέπει να βιώσεις την ασθένεια όταν εμφανιστεί; Θα πρέπει να προσέλθεις ενώπιον του Θεού και να προσευχηθείς, να αναζητήσεις και να συλλάβεις την πρόθεσή Του, να εξετάσεις τον εαυτό σου για να βρεις τι είναι αυτό που έκανες και πάει κόντρα στην αλήθεια, και ποια διαφθορά μέσα σου δεν έχει διορθωθεί. Δεν μπορεί να διορθωθεί η διεφθαρμένη διάθεσή σου χωρίς να υποφέρεις. Μόνον μετά από κάποια βάσανα εγκαταλείπουν οι άνθρωποι την ακολασία και μπορούν ανά πάσα στιγμή να ζουν ενώπιον του Θεού. Όταν κάποιος υποφέρει, προσεύχεται συνεχώς μέσα απ’ την καρδιά του και ψάχνει να βρει αν έχει κάνει κάτι λάθος ή πού μπορεί να έχει εναντιωθεί στην αλήθεια πρόσφατα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Κατά την πίστη στον Θεό, το πιο κρίσιμο πράγμα είναι να κερδίσεις την αλήθεια). Αφού άκουσα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την ασθένεια για να με κάνει να κάνω αυτοκριτική και να αναγνωρίσω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου, με σκοπό τη σωτηρία μου, και ότι αυτό περιείχε την ειλικρινή πρόθεση του Θεού. Πίστευα ήδη στον Θεό για αρκετά χρόνια, αλλά όταν αρρώστησα, δεν ήξερα πώς να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού στην προσευχή, ούτε αναλογίστηκα ποιες πτυχές της διεφθαρμένης διάθεσής μου ήθελε ο Θεός να εξαγνίσει και να αλλάξει, ή ποιες ακαθαρσίες υπήρχαν στην πίστη μου. Αντίθετα, παρέμενα βυθισμένη σε μία κατάσταση αρνητικότητας και αντίστασης εξαιτίας της ασθένειας, και όταν υπήρχαν πολλά προβλήματα στο ευαγγελικό έργο, δεν αναλογιζόμουν πώς να τα επιλύσω, αλλά αντίθετα ήθελα να αποφύγω τα καθήκοντά μου. Η διάθεσή μου ήταν τόσο αδιάλλακτη, και στ’ αλήθεια υστερούσα σε συνείδηση και λογική! Μετά προσήλθα ενώπιον του Θεού σε προσευχή, λέγοντας: «Θεέ, δεν θέλω να συνεχίσω να είμαι τόσο αδιάλλακτη, καθοδήγησέ με, Σε παρακαλώ, ώστε να πάρω ένα μάθημα από αυτήν την ασθένεια».

Αργότερα, αναζήτησα λύσεις για τα προβλήματά μου και παρακολούθησα ένα βίντεο με βιωματικές εμπειρίες, το οποίο περιλάμβανε ένα χωρίο των λόγων του Θεού που ταίριαζε πολύ στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πολλοί από όσους ακολουθούν τον Θεό ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα κερδίσουν ευλογίες ή θα αποτρέψουν τη συμφορά. Μόλις γίνεται μνεία για το έργο και τη διαχείριση του Θεού, σιωπούν και χάνουν κάθε ενδιαφέρον. Νομίζουν ότι η κατανόηση τέτοιων ανιαρών ζητημάτων δεν θα βοηθήσει τη ζωή τους να αναπτυχθεί ούτε θα προσφέρει κάποιο όφελος. Κατά συνέπεια, μολονότι έχουν ακούσει πληροφορίες για τη διαχείριση του Θεού, την προσεγγίζουν με έλλειψη σοβαρότητας. Δεν τη βλέπουν ως κάτι πολύτιμο που πρέπει να αποδεχθούν ούτε, βέβαια, την κατανοούν ως μέρος της ζωής τους. Ο σκοπός με τον οποίο αυτού του είδους οι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό είναι πολύ απλός· το κάνουν για έναν και μόνο στόχο: να λαμβάνουν ευλογίες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπαίνουν στον κόπο να προσέξουν οτιδήποτε άλλο που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτόν τον στόχο. Δεν υπάρχει για αυτούς κανένας πιο θεμιτός στόχος στην πίστη στον Θεό από το να κερδίσουν ευλογίες —αυτή είναι η αξία της πίστης τους. Εάν κάτι δεν συμβάλλει σε αυτόν τον στόχο, ό,τι κι αν είναι, παραμένουν εντελώς ασυγκίνητοι. Αυτό ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο στόχος και η πρόθεσή τους φαίνονται θεμιτά επειδή, πιστεύοντας στον Θεό, δαπανούν επίσης για τον Θεό, αφιερώνονται σε Αυτόν και εκτελούν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τα νιάτα τους, απαρνούνται την οικογένεια και τη σταδιοδρομία τους, περνούν και χρόνια ακόμη μακριά από το σπίτι τους μέσα σε ένα διαρκές τρέξιμο. Για χάρη του απώτερου στόχου τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντά τους, τη στάση τους για τη ζωή, ακόμη και την κατεύθυνση που επιδιώκουν· κι όμως δεν μπορούν να αλλάξουν τον στόχο της πίστης τους στον Θεό. Τρέχουν παντού για τη διαχείριση των δικών τους βλέψεων· ανεξάρτητα από το πόσο μακρύς είναι ο δρόμος και από το πόσες δυσκολίες, πόσοι κίνδυνοι και πόσα εμπόδια υπάρχουν στην πορεία, παραμένουν ανυποχώρητοι και δεν φοβούνται τον θάνατο. Ποια δύναμη τους αναγκάζει να συνεχίζουν να αφιερώνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μήπως η συνείδησή τους; Η μεγάλη και ευγενή ακεραιότητά τους; Η αποφασιστικότητά τους να πολεμήσουν τις δυνάμεις του κακού μέχρι τέλους; Η πίστη τους να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό χωρίς να αναζητούν ανταμοιβή; Η αφοσίωσή τους στην προθυμία τους να εγκαταλείψουν τα πάντα για να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού; Ή μήπως το αφοσιωμένο πνεύμα τους να απαρνούνται διαρκώς τις υπερβολικές προσωπικές απαιτήσεις; Να εξακολουθεί να δαπανά τόσο πολύ από το αίμα της καρδιάς του κάποιος που δεν έχει καταλάβει ποτέ το έργο της διαχείρισης του Θεού, αυτό κι αν είναι θαύμα! Προς το παρόν, ας μη συζητήσουμε το πόσα έχουν προσφέρει αυτά τα άτομα. Ωστόσο, αξίζει οπωσδήποτε να αναλύσουμε τη συμπεριφορά τους. Εκτός από τα οφέλη που συνδέονται τόσο στενά με αυτούς, θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ποτέ τον Θεό, θα πλήρωναν τόσο μεγάλο τίμημα για Εκείνον; Εδώ, ανακαλύπτουμε ένα πρόβλημα που ως τώρα ο άνθρωπος δεν είχε αναγνωρίσει: Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σ’ αυτού του είδους τη σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού). Ο Θεός φανερώνει το γεγονός ότι, παρόλο που πολλοί άνθρωποι εκτελούν τα καθήκοντά τους, δαπανούν τον εαυτό τους, και απασχολούνται με το καθήκον τους, μοιάζοντας φαινομενικά να υποτάσσονται στον Θεό και να Τον ικανοποιούν, στην ουσία, έχουν τις δικές τους προθέσεις, και προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον Θεό και να κάνουν παζάρια μαζί Του, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους να λάβουν ευλογίες. Αναλογίστηκα πως, από τη στιγμή που αποδέχθηκα το έργο του Θεού, τις έσχατες ημέρες, θεραπεύτηκε η ασθένεια του παιδιού μου, ενώ γιατρεύτηκε και ο χρόνιος πονοκέφαλός μου, κι έτσι έγινα ενεργή στα καθήκοντά μου, και ακόμη και όταν η ίδια η οικογένειά μου προσπάθησε να σταθεί εμπόδιο, δεν υποχώρησα, πιστεύοντας ότι, όσο προσπαθούσα σκληρά για την εκτέλεση των καθηκόντων μου, θα λάμβανα στο μέλλον τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού και, τελικά, θα σωζόμουν. Ακόμη και αφότου ανακάλυψα ότι πάσχω από υψηλή πίεση, δεν εγκατέλειψα τα καθήκοντά μου, και ήμουν διατεθειμένη να εργαστώ μέχρι αργά το βράδυ, όσο δύσκολο ή κουραστικό κι αν ήταν, πιστεύοντας ότι αν είμαι αφοσιωμένη στα καθήκοντά μου, ο Θεός μπορεί να αφαιρέσει την ασθένειά μου. Όταν η κατάστασή μου δεν βελτιώθηκε και συνέχισε να χειροτερεύει, τότε δεν είχα τη σωστή κατανόηση και παραπονέθηκα, και αγνόησα τα προβλήματα του ευαγγελικού έργου, ενώ σκέφτηκα μέχρι και να παρατήσω τα καθήκοντά μου ως επικεφαλής. Συνειδητοποίησα ότι όλα τα χρόνια της θυσίας και της δαπάνης μου δεν τα πέρασα εκπληρώνοντας το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, αλλά αντίθετα προσπαθώντας να χρησιμοποιήσω τον Θεό για να παζαρέψω μελλοντικές ευλογίες, έναν καλό προορισμό και ένα καλό αποτέλεσμα. Η σχέση μου με τον Θεό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια αμιγώς συναλλακτική σχέση εργαζομένου-εργοδότη.

Αργότερα, διάβασα ένα ακόμα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ανεξάρτητα από το πώς δοκιμάζονται, η αφοσίωση εκείνων που έχουν τον Θεό στην καρδιά τους παραμένει αμετάβλητη, αλλά για εκείνους που δεν έχουν τον Θεό στην καρδιά τους, μόλις το έργο του Θεού δεν είναι επωφελές για τη σάρκα τους, αλλάζουν την άποψή τους για τον Θεό και μάλιστα απομακρύνονται από τον Θεό. Τέτοιοι είναι εκείνοι που δεν θα παραμείνουν σταθεροί στο τέλος, που αναζητούν μόνο τις ευλογίες του Θεού, και δεν έχουν καμία απολύτως επιθυμία να δαπανήσουν τον εαυτό τους για τον Θεό και να αφιερωθούν σε Αυτόν. Τέτοιοι ευτελείς άνθρωποι θα “εκδιωχθούν” όλοι όταν το έργο του Θεού φτάσει στο τέλος του, και δεν θα δεχτούν καθόλου έλεος. Εκείνοι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση δεν διαθέτουν την παραμικρή αληθινή αγάπη για τον Θεό. Όταν το περιβάλλον είναι άνετο ή όταν έχουν κάτι να κερδίσουν, είναι απόλυτα υπάκουοι στον Θεό, αλλά μόλις διακυβεύονται οι επιθυμίες τους ή τελικά ματαιώνονται, αμέσως εξεγείρονται. Ακόμα και μέσα σε μία μόνο νύχτα, μετατρέπονται από χαμογελαστούς, “καλόκαρδους” ανθρώπους σε άγριους δήμιους, αντιμετωπίζοντας απροσδόκητα τον χθεσινό ευεργέτη τους ως θανάσιμο εχθρό τους, χωρίς αιτία κι αφορμή. Αν δεν αποβληθούν αυτοί οι κακοί δαίμονες που σκοτώνουν χωρίς την παραμικρή αντίδραση, δεν θα γίνουν μια σοβαρή κρυφή απειλή;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου). Μέσα από τα λόγια του Θεού, είδα ότι ο άνθρωπος που έχει τον Θεό στην καρδιά του γνωρίζει ότι τα πάντα προέρχονται από τον Θεό, και είτε λαμβάνει ευλογίες, είτε υποφέρει κακοτυχίες, μπορεί να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και στις ρυθμίσεις του Θεού. Όπως ο Ιώβ κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του, όταν έχασε τα κοπάδια του, όταν πέθαναν τα παιδιά του, και όταν το σώμα του γέμισε πληγές, δεν παραπονέθηκε για τον Θεό και δεν Τον απαρνήθηκε, αλλά, αντίθετα, δόξασε τον Θεό, «Ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον» (Ιώβ 1:21). Ο Ιώβ είχε αληθινή πίστη στον Θεό και θεοφοβούμενη καρδιά. Το σύγκρινα αυτό με τη δική μου συμπεριφορά. Αφότου αποδέχθηκα το έργο του Θεού, γιατρεύτηκε η ασθένεια του παιδιού μου, ενώ θεραπεύτηκε και ο χρόνιος πονοκέφαλός μου. Έλαβα χάρη από τον Θεό και άρχισα να δαπανώ με ενθουσιασμό, αλλά όταν η ασθένειά μου χειροτέρευε όλο και περισσότερο, και δεν λάμβανα τις ευλογίες που ήθελα, στράφηκα αμέσως ενάντια στον Θεό και άρχισα να παραπονιέμαι για Αυτόν, ενώ δεν είχα πια κανένα αίσθημα φορτίου για τα καθήκοντά μου και δεν υπερασπιζόμουν καθόλου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Σκεφτόμουν μόνο τα προσωπικά μου συμφέροντα, και ήθελα μόνο ευλογίες και οφέλη από τον Θεό. Όταν δεν τα λάμβανα, γινόμουν αρνητική και αμελής, και εναντιωνόμουν στον Θεό. Συνειδητοποίησα πόσο εγωίστρια και ποταπή ήμουν, και υστερούσα σε ανθρώπινη φύση και λογική. Αν συνέχιζα να είμαι τόσο αδιάλλακτη, εν τέλει ο Θεός θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε.

Αργότερα, διάβασα κι άλλα από τα λόγια του Θεού: «Αφού η ευλογία δεν είναι κατάλληλος στόχος για να επιδιώκουν οι άνθρωποι, ποιος είναι ένας κατάλληλος στόχος; Η επιδίωξη της αλήθειας, η επιδίωξη αλλαγών στη διάθεση και η ικανότητα να υποτάσσεται κανείς σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού: αυτοί είναι οι στόχοι που πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι το κλάδεμα σε οδηγεί σε αντιλήψεις και παρανοήσεις, και έτσι γίνεσαι ανίκανος να υποταχθείς. Γιατί δεν μπορείς να υποταχθείς; Επειδή θεωρείς ότι αρχίζει και δυσκολεύει ο προορισμός σου ή το όνειρό σου να ευλογηθείς. Γίνεσαι αρνητικός και αναστατώνεσαι, και θέλεις να γυρίσεις την πλάτη σου στο έργο σου και να εγκαταλείψεις το καθήκον σου. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτό; Έχει κάποιο πρόβλημα η επιδίωξή σου. Και πώς πρέπει, λοιπόν, να λυθεί αυτό; Πρέπει οπωσδήποτε να εγκαταλείψεις αμέσως αυτές τις λανθασμένες ιδέες και να αναζητήσεις αμέσως την αλήθεια για να λύσεις το πρόβλημα της διεφθαρμένης διάθεσής σου. Θα πρέπει να πεις μέσα σου: “Δεν πρέπει να γυρίσω την πλάτη μου στο έργο μου, πρέπει να εξακολουθήσω να κάνω καλά το καθήκον που οφείλει να κάνει ένα δημιούργημα και να παραμερίσω την επιθυμία μου για ευλογία”. Όταν εγκαταλείψεις την επιθυμία να ευλογηθείς και βαδίσεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, αφαιρείται ένα βάρος από τους ώμους σου. Και τότε θα είσαι και πάλι ικανός να πέσεις στην αρνητικότητα; Παρόλο που εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές που είσαι αρνητικός, δεν το αφήνεις να σε περιορίσει, και μέσα στην καρδιά σου συνεχίζεις να προσεύχεσαι και να αγωνίζεσαι, αλλάζοντας τον στόχο της επιδίωξής σου: από εκεί που επιδίωκες να λάβεις ευλογίες και να έχεις έναν προορισμό, επιδιώκεις την αλήθεια και σκέφτεσαι μέσα σου: “Η επιδίωξη της αλήθειας είναι το καθήκον ενός δημιουργήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκομιδή απ’ το να κατανοείς ορισμένες αλήθειες σήμερα —αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία από όλες. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν με θέλει και δεν έχω καλό προορισμό, και διαψευστούν οι ελπίδες μου να ευλογηθώ, εγώ και πάλι θα κάνω σωστά το καθήκον μου, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει τη σωστή εκτέλεση του καθήκοντός μου, δεν θα το αφήσω να επηρεάσει την πραγματοποίηση της ανάθεσης από τον Θεό· με βάση αυτήν την αρχή συμπεριφέρομαι”. Και με αυτό, δεν έχεις υπερβεί τους περιορισμούς της σάρκας; Κάποιοι μπορεί να πουν: “Λοιπόν, τι θα γίνει αν παραμείνω αρνητικός;” Τότε αναζήτησε και πάλι την αλήθεια για να το επιλύσεις. Όσες φορές κι αν πέσεις στην αρνητικότητα, αν απλώς συνεχίσεις να αναζητάς την αλήθεια για να την επιλύσεις και αν συνεχίσεις να αγωνίζεσαι για την αλήθεια, τότε θα βγεις σιγά-σιγά από την αρνητικότητά σου. Και μια μέρα, θα διαπιστώσεις ότι δεν έχεις την επιθυμία να κερδίσεις ευλογίες και ότι δεν σε περιορίζει ο προορισμός και το αποτέλεσμά σου, και ότι είναι πιο εύκολος και πιο ελεύθερος αυτός ο τρόπος ζωής» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η άσκηση της αλήθειας είναι η μόνη οδός για τη ζωή-είσοδο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η απόκτηση ευλογιών δεν είναι ο στόχος που θα πρέπει να επιδιώκουμε στην πίστη μας στον Θεό, ούτε το μονοπάτι που θα πρέπει να βαδίζουμε στην πίστη μας στον Θεό. Το μονοπάτι στο οποίο πρέπει να βαδίζουμε στην πίστη μας στον Θεό είναι το μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και της επίτευξης μίας μεταμόρφωσης της διάθεσης, όπου μπορούμε να υποταχθούμε στις ενορχηστρώσεις και στις ρυθμίσεις του Θεού, και να γίνουμε αληθινά δημιουργημένα όντα. Εκτελούσα τα καθήκοντά μου προκειμένου να λάβω τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, αλλά όταν επιδεινώθηκε η ασθένειά μου και ένιωσα τις ελπίδες μου για ευλογίες να καταρρέουν, έγινα αρνητική και απρόθυμη. Ενώ φαινομενικά δεν είχα εγκαταλείψει τα καθήκοντά μου, η καρδιά μου είχε ήδη προδώσει τον Θεό. Εκτελούσα τα καθήκοντά μου επιπόλαια και χωρίς να λύνω προβλήματα, κι έτσι το ευαγγελικό έργο ήταν αναποτελεσματικό, ενώ οι αδελφοί και οι αδελφές βίωναν αρνητικές καταστάσεις που έβλαπταν το έργο της εκκλησίας. Βάδιζα σε ένα μονοπάτι αντίθετο από την πρόθεση του Θεού. Τώρα πλέον έχω καταλάβει ότι στην πίστη μας δεν πρέπει να επιδιώκουμε τις ευλογίες, αλλά την αλήθεια, και πρέπει να αποβάλλουμε τις διεφθαρμένες μας διαθέσεις, να μπορούμε να υποτασσόμαστε στις ενορχηστρώσεις και στις ρυθμίσεις του Θεού, και να γινόμαστε λογικοί άνθρωποι. Όπως ο Ιώβ, ο οποίος δόξασε τη δικαιοσύνη του Θεού, τόσο όταν έλαβε ευλογίες, όσο και όταν υπέφερε κακοτυχίες· είχε αληθινή υποταγή στον Θεό και ήταν ένας εξαιρετικά λογικός άνθρωπος. Στο εξής, ήμουν πλέον διατεθειμένη να διορθώσω τις λανθασμένες μου απόψεις σχετικά με την επιδίωξη, να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και στις ρυθμίσεις του Θεού, και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου ως δημιουργημένο ον. Όσο για την ασθένειά μου, θα συνέχιζα κανονικά τα φάρμακα και τη θεραπεία μου, θα πρόσεχα τη διατροφή μου και θα έκανα την κατάλληλη γυμναστική. Όταν εγκατέλειψα την επιθυμία μου για ευλογίες, ένιωσα πολύ πιο άνετα και ήμουν πιο ενθουσιώδης στα καθήκοντά μου. Αργότερα, εργάστηκα μαζί με τους εργάτες του ευαγγελίου για να ψάξουμε να βρούμε αποκλίσεις και προβλήματα, παρακολούθησα και επέβλεψα το έργο τους, και έκανα προσαρμογές στα ακατάλληλα μέλη του προσωπικού. Μετά από λίγο καιρό, η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου βελτιώθηκε σε σχέση με πριν.

Αργότερα, μέτρησα την πίεσή μου αρκετές φορές, και, προς έκπληξή μου, η πίεσή μου ήταν φυσιολογική. Ήμουν τόσο χαρούμενη, αλλά ένιωθα συνάμα και ενοχές. Αναλογίστηκα πώς, όταν ζούσα με την ασθένεια, δεν είχα κανένα αίσθημα φορτίου για τα καθήκοντά μου, γεγονός που οδήγησε σε απώλειες στο έργο, αλλά ο Θεός δεν στάθηκε στις παραβάσεις μου και μου έδωσε την ευκαιρία να μετανοήσω, και ένιωσα τόσο υποχρεωμένη στον Θεό. Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβληθούν σε αρκετά χρόνια εξευγενισμού, αν δεν υπομείνουν έναν ορισμένο βαθμό βασάνων, δεν θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στις σκέψεις και την καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύση, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια και να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από αυτά τα λόγια του Θεού, είδα ότι Θεός είναι τόσο σοφός στο έργο Του. Μία μεγάλη ασθένεια μοιάζει επώδυνη από την οπτική του ανθρώπου, αλλά ο Θεός χρησιμοποιεί αυτούς τους πόνους για να εξευγενίσει και να καθάρει τους ανθρώπους. Έτσι και με την δική μου ασθένεια, ενώ στην επιφάνεια φαινόταν ότι πονούσα, ο Θεός χρησιμοποίησε αυτήν την ασθένεια για να εξαγνίσει τις ακαθαρσίες της πίστης μου σε Αυτόν, και χωρίς την αποκάλυψη αυτής της ασθένειας, δεν θα είχα συνειδητοποιήσει την πρόθεσή μου για ευλογίες που είχε νοθεύσει την πίστη μου, θα προσπαθούσα ακόμα να εξαπατήσω τον Θεό και να κάνω παζάρια μαζί Του στα καθήκοντά μου, και τελικά ο Θεός θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε. Αυτή η εμπειρία μού έδειξε ότι η ειλικρινής πρόθεση του Θεού είναι να σώσει τους ανθρώπους. Όταν άρχισα να πιστεύω στον Θεό, απόλαυσα πολλή από τη χάρη Του, και εκείνη την περίοδο δεν καταλάβαινα πολλά και νόμιζα ότι ο Θεός ήταν απλά ένας Θεός που μοίραζε χάρη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Θεός προσφέρει στους ανθρώπους τη χάρη Του προκειμένου να τους φέρει ενώπιόν Του για να δεχθούν τη σωτηρία Του. Το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι να εκφράσει την αλήθεια και να εκτελέσει την κρίση Του, ενώ παράλληλα ρυθμίζει διάφορα περιβάλλοντα για να εξευγενίσει και να εξαγνίσει τους ανθρώπους, έτσι ώστε να υποταχθούν σ’ Αυτόν και να Τον λατρέψουν, και να κερδίσουν τη σωτηρία Του. Στην πίστη μου στον Θεό, δεν πρέπει μόνο να απολαμβάνω τη χάρη Του, αλλά και να βιώνω και την κρίση, την παίδευση, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό, και πρέπει να επιδιώκω να αλλάξω τη διεφθαρμένη μου διάθεση και να αναλαμβάνω το βάρος του καθήκοντός μου. Αν και έχω υποφέρει αρκετό πόνο εξαιτίας αυτής της ασθένειας, έχω βιώσει ότι αυτό που μου έχει κάνει ο Θεός είναι η αγάπη και η σωτηρία Του, και έχω φτάσει στο σημείο που αναγνωρίζω τη σοφία στο έργο του Θεού. Ευχαριστώ τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!