Γράμμα στη γυναίκα μου

Από τον Ζου Μινγκ, Κίνα

Αγαπημένη μου Χούι Τζουάν,

Πήρα την επιστολή σου. Έγραψες ότι τα παιδιά μας έχουν αποπεμφθεί από την εκκλησία. Στην αρχή, δεν μπορούσα να το αποδεχτώ. Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, όταν ήρθα σπίτι, ο Σιάο Τάο και η Σιάο Μιν συναθροίζονταν και έκαναν καθήκοντα, οπότε πώς κι αποπέμφθηκαν τελικά; Αν και δεν επιδίωκαν πραγματικά την αλήθεια, πίστευαν αληθινά. Μήπως ο επικεφαλής τούς ζητούσε πάρα πολλά; Ήταν λάθος η αποπομπή τους; Είχα παράπονα ακόμα κι από σένα. Τα παιδιά μας ακολουθούσαν τις κοσμικές τάσεις, νοιάζονταν μόνο για το κυνήγι του χρήματος, και δεν ήθελαν να κάνουν καθήκον ή να φάνε και να πιουν απ’ τα λόγια του Θεού. Αναρωτιόμουν γιατί δεν είχες προσπαθήσει να συναναστραφεί μαζί τους. Αν ήμουν σπίτι, θα μπορούσα να τα βοηθήσω και να τα υποστηρίξω περισσότερο και δεν θα τα άφηνα να φτάσουν στο σημείο να αποπεμφθούν. Εκείνες τις μέρες, αυτές οι σκέψεις γέμιζαν το κεφάλι μου, και τη νύχτα ξάπλωνα χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ· με στοίχειωναν οι ευτυχισμένες αναμνήσεις μας, όταν όλοι μαζί δοξολογούσαμε τον Θεό, τρώγαμε και πίναμε τον λόγο Του. Θυμάμαι που σου είπα ότι ήλπιζα η οικογένειά μας να επιδιώξει με ζήλο την αλήθεια, να σωθεί από τον Θεό, και να ζήσει στη βασιλεία Του, και πόσο υπέροχο θα ήταν αυτό. Δεν το περίμενα ότι, καθώς επρόκειτο να ολοκληρωθεί το έργο του Θεού, τα παιδιά μας θα αποκαλύπτονταν ως δύσπιστοι και θα αποπέμπονταν από την εκκλησία. Αυτό δεν σήμαινε ότι θα έχαναν την ευκαιρία να σωθούν; Όσο το σκεφτόμουν, τόσο αναστατωνόμουν. Καθώς αυξάνονταν οι συμφορές και μαινόταν η πανδημία, ανησυχούσα ιδιαίτερα για το μέλλον των παιδιών μας. Ήθελα μέχρι και να γράψω επιστολή στον επικεφαλής της εκκλησίας, και να του ζητήσω να παραμείνουν τα παιδιά μας στη δούλεψη της εκκλησίας, ώστε να υπάρχει κάποια ελπίδα να σωθούν. Καθώς έκανα πολλά χρόνια το καθήκον μου μακριά εξαιτίας των διωγμών του ΚΚΚ, πίστευα ότι δεν τα είχα φροντίσει και ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως πατέρας. Θεωρούσα ότι τους το χρωστούσα. Χούι Τζουάν, ήξερες ότι όσο ζούσα σ’ αυτήν την κατάσταση, η καρδιά μου ήταν γεμάτη σκοτάδι και απογοήτευση, και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο καθήκον μου; Συνειδητοποίησα ότι είχα λάθος κατάσταση, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Με πονάει το ότι τα παιδιά μου έχουν αποπεμφθεί από την εκκλησία. Αν και γνωρίζω ότι Εσύ το επιτρέπεις αυτό και ότι πρέπει να υποταχθώ, δεν μπορώ να ξεχάσω τα παιδιά μου και νιώθω ότι τους χρωστάω πολλά. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισέ με να καταλάβω την αλήθεια σ’ αυτό το θέμα και να μη με περιορίζουν τα συναισθήματά μου».

Αφού προσευχήθηκα, διάβασα τον λόγο του Θεού: «Υπήρχαν ιδιαίτερες λεπτομέρειες στην άσκηση του Ιώβ; Ας μιλήσουμε καταρχάς για το πώς μεταχειριζόταν τα παιδιά του. Στόχος του ήταν να υποτάσσεται σε όλα τα θέματα στις ρυθμίσεις και τις ενορχηστρώσεις του Θεού· δεν προσπαθούσε να κάνει με το ζόρι κάτι που δεν έκανε ο Θεός, ούτε έκανε υπολογισμούς και σχέδια με βάση την ανθρώπινη βούληση. Αφουγκραζόταν και περίμενε τις ρυθμίσεις και τις ενορχηστρώσεις του Θεού σε όλα τα ζητήματα. Αυτή ήταν μια γενική αρχή. […] Πώς μεταχειριζόταν ο Ιώβ τα παιδιά του; Απλώς έκανε το καθήκον του ως πατέρας, τους μετέδιδε το ευαγγέλιο και συναναστρεφόταν μαζί τους πάνω στην αλήθεια. Δεν τα ανάγκασε, όμως, να πιστέψουν στον Θεό, είτε τον άκουγαν και υπάκουγαν είτε όχι. Δεν τα έσερνε κακήν κακών ούτε παρενέβαινε στη ζωή τους. Είχαν διαφορετικές ιδέες και απόψεις με εκείνον, κι αυτός δεν παρενέβαινε στις πράξεις και στο μονοπάτι που ακολουθούσαν. Μήπως μιλούσε σπάνια ο Ιώβ στα παιδιά του σχετικά με την πίστη στον Θεό; Σίγουρα τους μιλούσε αρκετές φορές, όμως εκείνα δεν άκουγαν και δεν τις δέχονταν. Και ποια ήταν η στάση του Ιώβ απέναντι σ’ αυτό; Έλεγε: “Εγώ εκπλήρωσα την ευθύνη μου. Όσον αφορά τι είδους μονοπάτι θα ακολουθήσουν, αυτό είναι δική τους επιλογή κι εναπόκειται στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Εάν ο Θεός δεν εργαστεί σ’ αυτά ή δεν τα παρακινήσει, εγώ δεν θα προσπαθήσω να τα εξαναγκάσω”. Επομένως, ο Ιώβ δεν προσευχήθηκε για τα παιδιά του ενώπιον του Θεού, ούτε έχυσε δάκρυα αγωνίας, ούτε νήστεψε γι’ αυτά ούτε υπέφερε με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν τα έκανε αυτά. Και γιατί δεν τα έκανε; Επειδή δεν ήταν πράγματα που δήλωναν υποταγή στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού. Προέρχονταν όλα από ανθρώπινες ιδέες, ήταν τρόποι για ν’ ανοίξει κάποιος τον δρόμο ώστε να εκβιάσει τα πράγματα. […] Όπως κι αν ασκούνταν, με όποια άποψη, στάση και κατάσταση κι αν αντιμετώπιζε τα πάντα, ήταν διαρκώς έτοιμος και σε θέση να υποταχθεί, ν’ αναμείνει, ν’ αναζητήσει κι έπειτα να μάθει. Αυτή η στάση είναι πολύ σημαντική. Εάν οι άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ τίποτα με τέτοια στάση, κι έχουν ιδιαίτερα ισχυρές ιδέες και θέτουν τις δικές τους προθέσεις και τα δικά τους οφέλη πάνω απ’ όλα, τότε υποτάσσονται πραγματικά; (Όχι.) Δεν βλέπεις αληθινή υποταγή σε τέτοιους ανθρώπους· δεν μπορούν να υποταχθούν αληθινά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές της άσκησης της υποταγής στον Θεό). Όταν διάβασα αυτό το χωρίο του λόγου του Θεού, ένιωσα ταπείνωση και ντροπή. Ο Ιώβ δεν βασιζόταν στο συναίσθημα όταν χειριζόταν τα παιδιά του και μπορούσε να είναι λογικός. Αν και ήλπιζε ότι τα παιδιά του θα πίστευαν στον Θεό και θα έμεναν μακριά από το κακό για να μην αμαρτάνουν υπερβολικά και να μη βαδίσουν στον δρόμο της καταστροφής, όταν είδε ότι δεν λάτρευαν τον Θεό και γλεντοκοπούσαν κάθε μέρα, δεν τα ανάγκασε να αλλάξουν τρόπο ζωής ούτε να πάρουν συγκεκριμένο μονοπάτι. Υποτάχθηκε απλώς στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού και δεν αμάρτησε κατά του Θεού. Αργότερα, όταν τα παιδιά του συντρίφτηκαν μέχρι θανάτου, δεν παραπονέθηκε για τον Θεό. Είδα από τον τρόπο που ο Ιώβ χειριζόταν τα παιδιά του, είχε φόβο Θεού και υποτασσόταν στον Θεό. Και όμως, όταν έμαθα ότι ο γιος μου είχε εγκαταλείψει την εκκλησία για τις κοσμικές επιδιώξεις και η κόρη μου είχε αποπεμφθεί, εστίασα στα σαρκικά μου συναισθήματα για την οικογένεια. Σκέφτηκα πώς θα μπορούσαν να έχουν κάποια ελπίδα να ευλογηθούν. Είτε η πίστη τους ήταν ειλικρινής είτε όχι, είτε επιδίωκαν είτε όχι την αλήθεια, ήθελα απλώς να παραμείνουν στην εκκλησία. Ήθελα μέχρι και ο επικεφαλής να τους δώσει άλλη μια ευκαιρία, να τους αφήσει στη δούλεψη της εκκλησίας με οποιονδήποτε τρόπο. Για τα παιδιά μου, ήθελα απλώς να σώσω την κατάσταση με ανθρώπινες μεθόδους. Δεν υποτασσόμουν στην κυριαρχία ή στις ρυθμίσεις του Θεού. Ειδικά όταν ανακάλυψα ότι τα παιδιά μου είχαν χαρακτηριστεί ως δύσπιστοι, όχι μόνο δεν αναζήτησα την αλήθεια για να διακρίνω την ουσία τους, αλλά ζούσα σε παρανόηση, αμφέβαλλα αν ο επικεφαλής είχε χειριστεί δίκαια τα πράγματα, και έχασα το κίνητρό μου για το καθήκον μου. Η καρδιά μου είχε χώρο μόνο για τα παιδιά μου· όχι για τον Θεό. Θυμήθηκα μία από τις σαφείς απαιτήσεις των διοικητικών διαταγμάτων του Θεού που λέει: «Οι συγγενείς που δεν είναι πιστοί (τα τέκνα σου, ο σύζυγος ή η σύζυγός σου, οι αδελφές σου ή οι γονείς σου κλπ.) δεν θα πρέπει να εξαναγκάζονται προκειμένου να συμμετέχουν στην εκκλησία. Του οίκου του Θεού δεν του λείπουν μέλη και δεν είναι ανάγκη να αυξηθεί ο αριθμός τους με ανθρώπους που δεν έχουν καμία χρησιμότητα. Όσοι δεν πιστεύουν πρόθυμα, δεν πρέπει να οδηγούνται στην εκκλησία. Το διάταγμα αυτό απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους. Ως προς αυτό, θα πρέπει να ελέγχετε, να παρακολουθείτε και να υπενθυμίζετε ο ένας στον άλλο το παρόν διάταγμα, και κανείς δεν επιτρέπεται να το παραβιάζει» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι δέκα κανονιστικές διατάξεις που πρέπει να τηρεί ο εκλεκτός λαός του Θεού την Εποχή της Βασιλείας). Θυμάμαι ότι είπες στην επιστολή σου ότι οι αδελφοί κι οι αδελφές τα είχαν υποστηρίξει πολύ, και ότι τα ίδια είχαν επιλέξει να μη μετανοήσουν, να μη διαβάζουν ποτέ τα λόγια του Θεού και να μη συναθροίζονται για πολύ καιρό. Είχαν ήδη αποκαλυφθεί ως δύσπιστοι, μα αγνόησα τα λόγια του Θεού και ήθελα να βασιστώ στο συναίσθημα για να τα κρατήσω στην εκκλησία. Ήμουν τόσο επαναστατικός! Δεν μπορώ να συνεχίσω να βασίζομαι στο συναίσθημα. Τα παιδιά μας πρέπει να τα χειρίζομαι σαν τον Ιώβ, να αναζητώ την αλήθεια και να υποτάσσομαι στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Αυτήν τη λογική θα έπρεπε να έχω.

Στη συνέχεια, σκέφτηκα όλους όσοι έχουν αποκαλυφθεί και αποκλειστεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είχα αντιλήψεις σχετικά, καθώς γνώριζα ότι ο Θεός είναι δίκαιος κι ότι στον οίκο Του βασιλεύει η αλήθεια και δεν αδικείται κανείς. Μα όταν είδα τα παιδιά μας να αποπέμπονται, γιατί δεν υποτάχθηκα στον Θεό ούτε επαίνεσα τη δικαιοσύνη Του, και στηρίχθηκα αντίθετα στο συναίσθημά μου και αμφέβαλλα για το αν η εκκλησία είχε χειριστεί δίκαια τα πράγματα;

Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Από τι χαρακτηρίζονται τα συναισθήματα; Σίγουρα όχι από κάτι θετικό. Χαρακτηρίζονται από μια επικέντρωση στις σαρκικές σχέσεις και ικανοποίηση των προτιμήσεων της σάρκας. Στην κατηγορία των συναισθημάτων εντάσσεται και το να μεροληπτείς, να υπερασπίζεσαι τις κακές πράξεις, να λατρεύεις κάποιον υπερβολικά και να κακομαθαίνεις τον εαυτό σου ή τους άλλους. Κάποιοι δίνουν μεγάλη αξία στα συναισθήματα και, ό,τι κι αν τους συμβεί, αντιδρούν με βάση τα συναισθήματά τους· μέσα τους, ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό είναι λάθος, όμως και πάλι δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί, πόσο μάλλον να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές. Όταν οι άνθρωποι περιορίζονται συνέχεια απ’ τα συναισθήματα, μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια; Είναι αφάνταστα δύσκολο! Η ανικανότητα πολλών ανθρώπων να κάνουν πράξη την αλήθεια οφείλεται, κατά βάθος, στα συναισθήματα· τα θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικά και δίνουν προτεραιότητα σ’ αυτά. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν την αλήθεια; Φυσικά και όχι. Ποια είναι η ουσία των συναισθημάτων; Είναι να βάζει κανείς σε προτεραιότητα τα σαρκικά συναισθήματα και να παραμερίζει τις αλήθεια-αρχές. Οι εκδηλώσεις των συναισθημάτων μπορούν να περιγραφούν χρησιμοποιώντας διάφορες λέξεις και φράσεις: ευνοιοκρατία, προστασία των άλλων χωρίς αρχές, διατήρηση σαρκικών σχέσεων και έλλειψη αμεροληψίας. Αυτά είναι τα συναισθήματα. Ποιες είναι οι πιθανές συνέπειες του να έχουν οι άνθρωποι συναισθήματα και να ζουν με βάση αυτά; Γιατί απεχθάνεται ο Θεός περισσότερο απ’ όλα τα συναισθήματα των ανθρώπων; Κάποιοι άνθρωποι περιορίζονται διαρκώς από τα συναισθήματά τους, δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια και, ενώ θέλουν να υποταχθούν στον Θεό, δεν μπορούν· έτσι, νιώθουν να τους βασανίζουν τα συναισθήματά τους. Πολλοί άνθρωποι κατανοούν την αλήθεια, αλλά δεν μπορούν να την κάνουν πράξη· κι αυτό οφείλεται στο ότι τους περιορίζουν τα συναισθήματα. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από το σπίτι για να κάνουν τα καθήκοντά τους, αλλά σκέφτονται πάντα την οικογένειά τους, μέρα και νύχτα, και δεν μπορούν καν να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους. Δεν είναι πρόβλημα αυτό; Κάποιοι άνθρωποι είναι κρυφά ερωτευμένοι και το μόνο που υπάρχει στην καρδιά τους είναι αυτός ο άνθρωπος, γεγονός που επηρεάζει την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Δεν είναι πρόβλημα αυτό; Κάποιοι άνθρωποι θαυμάζουν και έχουν ως είδωλο έναν συγκεκριμένο άνθρωπο· δεν ακούνε κανέναν εκτός από αυτόν τον άνθρωπο, σε σημείο που δεν ακούνε καν τι λέει ο Θεός. Ακόμη κι αν συναναστραφεί κάποιος άλλος μαζί τους πάνω στην αλήθεια, δεν την αποδέχονται· ακούνε μόνο τα λόγια εκείνου του ανθρώπου, τα λόγια του ειδώλου τους. Κάποιοι άνθρωποι έχουν ένα είδωλο στην καρδιά τους και δεν επιτρέπουν σε άλλους ανθρώπους να ασκήσουν κριτική ούτε να εναντιωθούν στο είδωλό τους. Αν κάποιος μιλήσει για τα προβλήματα του ειδώλου τους, θυμώνουν, και επιμένουν να υπερασπίζονται το είδωλό τους και να διαστρέφουν τα λόγια εκείνου του ανθρώπου. Δεν επιτρέπουν στο είδωλό τους να υποστεί κάποια “μη αποκατεστημένη κατηγορία” και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να προστατεύσουν την υπόληψή του. Μέσα από τα λόγια τους, παρουσιάζουν τα λάθη του ειδώλου τους ως σωστά και δεν αφήνουν τους ανθρώπους να πουν την αλήθεια ούτε να το ξεσκεπάσουν. Αυτό είναι έλλειψη αμεροληψίας· είναι αισθήματα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η αλήθεια-πραγματικότητα;). Απ’ τον λόγο του Θεού κατάλαβα ότι τα συναισθήματα προέρχονται από μια σατανική διεφθαρμένη διάθεση, και ότι όταν στηριζόμαστε σ’ αυτά, όχι μόνο δεν βλέπουμε δίκαια τα πράγματα ή τους ανθρώπους, μα διαλέγουμε στρατόπεδο και δείχνουμε ευνοιοκρατία, και θα αντιβούμε στις αρχές για να προστατεύσουμε τις σαρκικές μας σχέσεις. Ακριβώς όπως όταν έμαθα ότι είχαν αποπεμφθεί ο Σιάο Τάο και η Σιάο Μιν, δεν αναζήτησα την πρόθεση του Θεού, ούτε συλλογίστηκα τα μαθήματα που έπρεπε να πάρω ή την αλήθεια στην οποία έπρεπε να εισέλθω. Αντ’ αυτού, φαντάστηκα ότι ο επικεφαλής ενεργούσε χωρίς αρχές. Ήθελα να δώσω συνέχεια γράφοντας μια επιστολή στον επικεφαλής, να ζητήσω να απαλλάξει τα παιδιά μου και να τους επιτρέψει να συνεχίσουν να κάνουν καθήκον στην εκκλησία. Είδα ότι το να ενεργώ συναισθηματικά σε σχέση με τα παιδιά μου ήταν μια μορφή ευνοιοκρατίας, διάλεγα στρατόπεδο, και δεν ενεργούσα σύμφωνα με τις αρχές. Μετά από τόσα χρόνια στην πίστη, ήξερα ότι η εκκλησία έχει αρχές για την αποπομπή ανθρώπων και ότι το κάνει με βάση τη συνολική συμπεριφορά ενός ατόμου κι όχι μια στιγμιαία εκδήλωση. Μόνο αν κάποιος δεν μετανοεί μετά από εκτεταμένη βοήθεια και συναναστροφή, και τελικά χαρακτηρίζεται ως κακοποιός ή δύσπιστος, θα τύχει ανάλογων χειρισμών σύμφωνα με τις αρχές, και μόνο με την έγκριση τουλάχιστον του 80% της εκκλησίας μπορεί να αποπεμφθεί. Αυτό είναι δίκαιο και σύμφωνο με την αλήθεια. Σκέφτηκα τον γιο μας, που τον είχα ρωτήσει γιατί βγήκε έξω για να κάνει ένα καθήκον. Μου είπε: «Βγήκα να κάνω ένα καθήκον γιατί μου έλειψες». Είδα ότι δεν είχε θέση για τον Θεό στην καρδιά του, ότι δεν αγαπούσε την αλήθεια καθόλου, και ότι δεν έκανε το καθήκον του για να επιδιώξει την αλήθεια. Όταν είδε ότι ο οίκος του Θεού συναναστρεφόταν συνεχώς πάνω στην αλήθεια και αυτό δεν ικανοποιούσε τις επιθυμίες του, θέλησε να εγκαταλείψει το καθήκον του. Οι επικεφαλής είχαν συναναστραφεί μαζί του πάρα πολύ, μα δεν άκουγε ποτέ. Αφού γύριζε σπίτι, όταν είχε χρόνο, προτιμούσε να παίζει παιχνίδια αντί να διαβάζει τον λόγο του Θεού. Ήταν δύσπιστος! Ομοίως, η κόρη μας πίστευε πάνω από μια δεκαετία αλλά σπάνια έτρωγε ή έπινε τα λόγια του Θεού και οι απόψεις της ήταν σαν των άπιστων. Αν και περιστασιακά έκανε το καθήκον της, όποτε δεν συμφωνούσε με τις αντιλήψεις της ή επηρέαζε τα συμφέροντά της, δεν το έκανε. Δεν είχε αληθινή πίστη στον Θεό και ήταν, στην ουσία, κι αυτή δύσπιστη.

Θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Στα μάτια του Θεού κάποιος θεωρείται ότι έχει πραγματικά αποσυρθεί όχι όταν έχει μόνο εγκαταλείψει τον οίκο Του, όταν δεν τον βλέπουν πια ή όταν έχει διαγραφεί από τους καταλόγους της εκκλησίας. Το γεγονός είναι ότι, αν κάποιος δεν διαβάζει ποτέ τα λόγια του Θεού, τότε ανεξάρτητα από το μέγεθος της πίστης του, ανεξάρτητα από το αν αυτοπροσδιορίζεται ως πιστός στον Θεό, αυτό αποδεικνύει ότι δεν αναγνωρίζει στην καρδιά του ότι υπάρχει ο Θεός και ότι τα λόγια Του είναι η αλήθεια. Για τον Θεό, ο άνθρωπος αυτός έχει ήδη αποσυρθεί και δεν μετράει πια για μέλος του οίκου Του. Όσοι δεν διαβάζουν τα λόγια του Θεού αποτελούν ένα είδος ανθρώπων που έχουν αποσυρθεί. […] Υπάρχει ένα ακόμη είδος: όσοι αρνούνται να κάνουν καθήκοντα. Ό,τι κι αν τους ζητήσει ο οίκος του Θεού, όποιο έργο κι αν τους αναθέσει, ό,τι καθήκον κι αν τους βάλει να κάνουν, τόσο σε μεγάλα όσο και σε μικρά ζητήματα, ακόμη και για κάτι τόσο απλό όπως το να τους αναθέσει περιστασιακά να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα, δεν θέλουν να το κάνουν. Αυτοί, που αυτοαποκαλούνται πιστοί στον Θεό, δεν μπορούν καν να κάνουν καθήκοντα για τα οποία θα μπορούσε κανείς να ζητήσει βοήθεια από έναν άπιστο. Αρνούνται έτσι ν’ αποδεχτούν την αλήθεια, αρνούνται να κάνουν ένα καθήκον. Όπως κι αν τους παροτρύνουν οι αδελφοί κι οι αδελφές, εκείνοι αρνούνται και δεν το δέχονται. Όταν η εκκλησία κανονίζει να κάνουν κάποιο καθήκον, το αγνοούν και προβάλλουν ένα σωρό δικαιολογίες για να μην το κάνουν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αρνούνται να κάνουν καθήκοντα. Για τον Θεό, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ήδη αποσυρθεί. Και έχουν αποσυρθεί όχι επειδή τους απέπεμψε ο οίκος του Θεού ή επειδή τους διέγραψε από τους καταλόγους του, αλλά επειδή οι ίδιοι δεν έχουν αληθινή πίστη· δεν αυτοπροσδιορίζονται ως πιστοί στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). «Ποιοι είναι σατανάδες, ποιοι είναι οι δαίμονες και ποιοι είναι οι εχθροί του Θεού, αν όχι οι ανθιστάμενοι που δεν πιστεύουν στον Θεό; Δεν είναι αυτοί που είναι επαναστατικοί απέναντι στον Θεό; Δεν είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι πιστεύουν, κι όμως στερούνται αλήθειας; Δεν είναι εκείνοι που αναζητούν απλώς να αποκτήσουν ευλογίες, ενώ δεν είναι σε θέση να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό; Εξακολουθείς να είσαι μπλεγμένος με αυτούς τους δαίμονες σήμερα και να τους φέρεσαι με συνείδηση και αγάπη, μα, σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν έχεις καλές προθέσεις προς τον Σατανά; Δεν έχεις γίνει ένα με τους δαίμονες; Αν οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο και εξακολουθούν να αδυνατούν να διακρίνουν το καλό από το κακό, και συνεχίζουν να είναι στοργικοί και ελεήμονες στα τυφλά, χωρίς να επιθυμούν καθόλου να αναζητήσουν τις προθέσεις του Θεού ή να είναι σε θέση να εκλαμβάνουν, με οποιοδήποτε τρόπο, τις προθέσεις του Θεού ως δικές τους, τότε η κατάληξή τους θα είναι ακόμα πιο καταστροφική» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί).

Χούι Τζουάν, μόλις διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού είδα τι πανηλίθιος ήμουν. Ήθελα να κρατήσω με ανθρώπινα μέσα τα παιδιά μας στην εκκλησία, με τη σκέψη ότι ίσως τελικά σώζονταν αν έκαναν λίγη δούλεψη στην εκκλησία. Αλλά υπό το φως του λόγου του Θεού, βλέπω πόσο παράλογο ήταν το σκεπτικό μου. Βασικά, όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό μα δεν διαβάζουν τον λόγο Του ούτε κάνουν καθήκον δεν τους αναγνωρίζει ως πιστούς, ακόμη και αν δεν έχουν ακόμη αποπεμφθεί, καθώς έχουν ήδη αποσυρθεί στα μάτια του Θεού. Το συνέκρινα αυτό με τη συμπεριφορά των παιδιών μας. Μετά από τόσα χρόνια πίστης, ο Σιάο Τάο συνέχισε να ακολουθεί τις κοσμικές τάσεις και δεν διάβαζε τον λόγο του Θεού ούτε έκανε καθήκον. Έβλεπα ότι δεν αγαπούσε καθόλου την αλήθεια, και ουσιαστικά την αποστρεφόταν και ήταν δύσπιστος. Η Σιάο Μιν πίστευε χρόνια, μα δεν εστίαζε στην ανάγνωση των λόγων του Θεού, και μόνο αυτό αρκούσε για να αποπεμφθεί ως δύσπιστη. Ο οίκος του Θεού δεν χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους για να αυξήσει τον αριθμό των μελών του, πόσο μάλλον τη δούλεψη τέτοιων δύσπιστων. Ακόμη και αν δεν τους είχε αποπέμψει η εκκλησία, ο Θεός δεν θα τους είχε αναγνωρίσει ως πιστούς. Όταν τα συνειδητοποίησα αυτά, κατανόησα πλήρως ότι η απομπομπή του Σιάο Τάο και της Σιάο Μιν συμφωνούσε απόλυτα με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές. Θα έπρεπε τους διακρίνω, να σταθώ στο πλευρό του Θεού, να δω τα πράγματα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού. Αλλά βασίστηκα στα συναισθήματά μου για να χειριστώ τα παιδιά μας, και χωρίς να γνωρίζω τα γεγονότα, υποψιάστηκα πως ο επικεφαλής τα είχε αποπέμψει άδικα και ήθελα αυτοί οι δύσπιστοι να παραμείνουν και να αυξήσουν τον αριθμό των μελών στην εκκλησία. Πάντα προστάτευα τις σαρκικές μου σχέσεις. Δεν ανακατευόμουν με δαίμονες, κι έδειχνα καλές προθέσεις και αγάπη προς τον Σατανά, όπως ακριβώς φανέρωνε ο Θεός; Δεν ξεχώριζα το σωστό απ’ το λάθος, έκανα παρέα με δαίμονες και ουσιαστικά αντιστεκόμουν στον Θεό.

Αναρωτήθηκα, επίσης, γιατί ένιωθα τόσες ενοχές και κατηγορούσα τον εαυτό μου όταν έμαθα ότι αποπέμφθηκαν τα παιδιά μας, και γιατί ένιωθα ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως πατέρας. Νόμιζα ότι αν είχα βρει χρόνο να γυρίσω σπίτι και να τα συναναστραφώ και να τα βοηθήσω περισσότερο, δεν θα είχαν φτάσει ποτέ σ’ αυτό το σημείο. Χούι Τζουάν, είναι η κατάστασή σου ίδια με τη δική μου; Αργότερα, διάβασα τον λόγο του Θεού που αναλύει και εκθέτει το παραδοσιακό σκεπτικό και είδα ότι είχα επηρεαστεί απ’ την παραδοσιακή αντίληψη «Το να ταΐζεις χωρίς να διδάσκεις είναι λάθος του πατέρα». Τα λόγια του Θεού λένε: «Τι είδους έκφραση είναι το “Είναι λάθος ο πατέρας να ταΐζει χωρίς να διδάσκει”; Για ποιον λόγο είναι λάθος; Αυτή η έκφραση σημαίνει ότι, αν τα παιδιά είναι ανυπάκουα ή ανώριμα, φταίει ο πατέρας, δηλαδή ότι οι γονείς δεν τα διαπαιδαγώγησαν σωστά. Ισχύει, όμως, αυτό; (Όχι.) Κάποιοι γονείς φέρονται με σωστό τρόπο, αλλά οι γιοί τους είναι αλήτες και οι κόρες τους είναι πόρνες. Ο άνδρας που παίζει τον ρόλο του πατέρα θυμώνει πολύ και λέει: “Είναι λάθος ο πατέρας να ταΐζει χωρίς να διδάσκει. Τα έχω κακομάθει!” Είναι ή δεν είναι σωστό να το πει αυτό; (Όχι, είναι λάθος.) Για ποιον λόγο είναι λάθος; Αν μπορείς να κατανοήσεις ποιο είναι το λάθος σ’ αυτήν την έκφραση, τότε αποδεικνύεται ότι κατανοείς την αλήθεια κι ότι κατανοείς ποιο είναι το πρόβλημα που κρύβει αυτή η έκφραση. Αν δεν κατανοείς την αλήθεια που υπάρχει σ’ αυτό το ζήτημα, τότε δεν μπορείς να το εξηγήσεις καθαρά» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πρώτο)]. «Πρώτα πρώτα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι λάθος να λέμε “Η αποτυχία των παιδιών ν’ ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι έχει να κάνει με τους γονείς τους”. Όποιος κι αν είναι, αν είναι ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου, θα βαδίσει σ’ ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Δεν είναι σίγουρο αυτό; (Ναι.) Το μονοπάτι που ακολουθεί ένας άνθρωπος καθορίζει τι άνθρωπος είναι. Από εκείνον εξαρτάται ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει και τι είδους άνθρωπος θα γίνει. Αυτά τα πράγματα είναι προκαθορισμένα και έμφυτα, κι έχουν να κάνουν με τη φύση του καθενός. Σε τι ωφελεί, λοιπόν, η διαπαιδαγώγηση από τους γονείς; Μπορεί να καθορίσει τη φύση ενός ανθρώπου; (Όχι.) Η διαπαιδαγώγηση από τους γονείς δεν μπορεί να καθορίσει την ανθρώπινη φύση και δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει ένας άνθρωπος. Ποια είναι η μοναδική διαπαιδαγώγηση που μπορούν να δώσουν οι γονείς; Κάποιες απλές συμπεριφορές στην καθημερινότητα των παιδιών τους, κάποιες σχετικά επιφανειακές σκέψεις και κάποιους κανόνες διαγωγής· αυτά είναι πράγματα που έχουν κάποια σχέση με τους γονείς. Οι γονείς πρέπει προτού ενηλικιωθούν τα παιδιά τους να εκπληρώσουν την ευθύνη που τους αναλογεί, δηλαδή να τα διαπαιδαγωγήσουν ώστε εκείνα ν’ ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι, να μελετούν σκληρά και να αγωνίζονται για να μπορέσουν όταν μεγαλώσουν να γίνουν καλύτεροι απ’ τους υπόλοιπους, να μην κάνουν κακές πράξεις και να μη γίνουν κακοί άνθρωποι. Οι γονείς θα πρέπει επίσης να κρατούν υπό έλεγχο τη συμπεριφορά των παιδιών τους, να τα διδάσκουν να είναι ευγενικά και να χαιρετούν τους μεγαλύτερους όποτε τους βλέπουν, καθώς και άλλα πράγματα που σχετίζονται με τη συμπεριφορά —αυτή είναι η ευθύνη που οφείλουν να εκπληρώσουν οι γονείς. Να φροντίζουν τη ζωή των παιδιών τους και να τα διαπαιδαγωγήσουν με κάποιους βασικούς κανόνες διαγωγής —μ’ αυτό ισοδυναμεί η επιρροή των γονιών. Όσο για την προσωπικότητα των παιδιών τους, δεν μπορούν να το διδάξουν οι γονείς αυτό. Κάποιοι γονείς είναι χαλαροί και κάνουν τα πάντα με την ησυχία τους, ενώ τα παιδιά τους είναι πολύ ανυπόμονα και δεν μπορούν να κάτσουν ούτε λίγο ήσυχα. Φεύγουν μόνα τους για να βγάλουν το ψωμί τους στα 14 ή στα 15, παίρνουν μόνα τους αποφάσεις για τα πάντα, δεν χρειάζονται τους γονείς τους και είναι πολύ ανεξάρτητα. Τους το δίδαξαν οι γονείς τους αυτό; Όχι. Άρα, η προσωπικότητα, η διάθεση ή ακόμα και η ουσία ενός ανθρώπου, καθώς και το μονοπάτι που θα επιλέξει στο μέλλον, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους γονείς του. […] Κάποιοι γονείς πιστεύουν στον Θεό και διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους να πιστεύουν στον Θεό, αλλά ό,τι κι αν πουν, εκείνα δεν πιστεύουν και οι γονείς δεν μπορούν να κάνουν τίποτε γι’ αυτό. Κάποιοι γονείς δεν πιστεύουν στον Θεό, ενώ τα παιδιά τους πιστεύουν. Μόλις τα παιδιά αρχίσουν να πιστεύουν στον Θεό, Τον ακολουθούν, δαπανούν τον εαυτό τους για Εκείνον, μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια και ν’ αποκτήσουν την έγκριση του Θεού, κι έτσι το πεπρωμένο τους αλλάζει. Είναι αυτό αποτέλεσμα της διαπαιδαγώγησης από τους γονείς; Καθόλου. Έχει να κάνει με τον προκαθορισμό και την επιλογή που έκανε ο Θεός. Η έκφραση “Είναι λάθος ο πατέρας να ταΐζει χωρίς να διδάσκει” έχει κάποιο πρόβλημα. Παρόλο που είναι ευθύνη των γονιών να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, το πεπρωμένο ενός παιδιού δεν καθορίζεται από τους γονείς του, αλλά από τη δική του φύση. Μπορεί η διαπαιδαγώγηση να λύσει το πρόβλημα της φύσης ενός παιδιού; Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση. Το μονοπάτι που ακολουθεί ένας άνθρωπος στη ζωή δεν καθορίζεται από τους γονείς του, αλλά προκαθορίζεται από τον Θεό. Λέγεται ότι “Τη μοίρα του ανθρώπου την ορίζει ο Ουρανός”, κι αυτό το ρητό είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης εμπειρίας. Προτού ενηλικιωθεί ένας άνθρωπος, δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο μονοπάτι θ’ ακολουθήσει. Μόλις ενηλικιωθεί, και έχει σκέψεις και μπορεί να στοχαστεί προβλήματα, θα επιλέξει τι θα κάνει στην ευρύτερη κοινότητα. Κάποιοι λένε ότι θέλουν να γίνουν ανώτατοι αξιωματούχοι, άλλοι ότι θέλουν να γίνουν δικηγόροι και άλλοι ότι θέλουν να γίνουν συγγραφείς. Ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές και έχει τις δικές του ιδέες. Κανείς δεν λέει: “Απλώς θα περιμένω να με διαπαιδαγωγήσουν οι γονείς μου. Θα γίνω ό,τι με διαπαιδαγωγήσουν εκείνοι να γίνω”. Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος. Μόλις ενηλικιωθούν οι άνθρωποι, οι ιδέες τους αρχίζουν ν’ αναδεύονται και σταδιακά ωριμάζουν, οπότε το μονοπάτι και οι στόχοι που βρίσκονται μπροστά τους αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν όλο και περισσότερο. Τη συγκεκριμένη περίοδο, λίγο λίγο γίνεται εμφανές και ξεκάθαρο τι είδους άνθρωποι είναι και σε ποια ομάδα ανήκουν. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, σιγά σιγά ορίζεται ξεκάθαρα η προσωπικότητα του καθενός, όπως και η διάθεσή του και το μονοπάτι που θ’ ακολουθήσει, η κατεύθυνσή του στη ζωή και η ομάδα στην οποία ανήκει. Σε τι βασίζονται όλα αυτά; Σε τελική ανάλυση, αυτό προκαθόρισε ο Θεός —δεν έχει καμία σχέση με το ποιοι είναι οι γονείς του καθενός. Μπορείτε πλέον να το δείτε αυτό καθαρά;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πρώτο)]. Ο λόγος του Θεού ανέλυε ξεκάθαρα την παραδοσιακή αντίληψη «Το να ταΐζεις χωρίς να διδάσκεις είναι λάθος του πατέρα». Το μέλλον των παιδιών μας και τα μονοπάτια που βαδίζουν αποφασίζονται εξολοκλήρου από τη φύση τους. Δεν έχουν καμία σχέση με την ανατροφή που τους δίνουμε. Η γονική μέριμνα επηρεάζει μόνο την καθημερινή ζωή του παιδιού ή κάποιες εξωτερικές συμπεριφορές του, αλλά καθόλου τη φύση του. Μόλις τα παιδιά ωριμάσουν στο μυαλό, επιλέγουν διαφορετικά μονοπάτια σύμφωνα με την έμφυτη φύση τους, βρίσκουν τον δρόμο τους στις κατηγορίες όπου ανήκουν. Αυτό το προορίζει ο Θεός και δεν το αλλάζει κανείς. Μα εγώ δεν μπορούσα να αντιληφθώ τη φύση-ουσία των παιδιών μας, όσον αφορά το μονοπάτι που ακολουθούσαν στην πίστη τους. Ήθελα μάλιστα να βοηθήσω τα παιδιά μας με τον δικό μου τρόπο, ώστε να παραμείνουν στην πίστη και στην εκκλησία. Μάταια ήλπιζα να σώσω τη μοίρα τους με τις μεθόδους μου. Αντιστεκόμουν πεισματικά στον Θεό. Είμαι ένα ασήμαντο δημιουργημένο ον και δεν έχω καν τον έλεγχο της μοίρας μου, άρα πώς ήλπιζα να ελέγξω το μέλλον των παιδιών μας ή να αλλάξω τη μοίρα τους; Ήμουν τόσο αλαζόνας και αδαής, και υπερεκτιμούσα τις ικανότητές μου. Τότε αναρωτήθηκα: «Γιατί σκέφτομαι έτσι;» Θυμήθηκα πως όταν ήταν μικρά, πιστεύαμε όλοι μαζί στον Κύριο και όταν αποδεχτήκαμε το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, τα πήγαμε στην εκκλησία και τα ενθαρρύναμε να αναλάβουν καθήκον. Είχα σκεφτεί ότι η ικανότητά τους να πιστεύουν στον Θεό σχετιζόταν άμεσα με την ανατροφή που τους δίναμε. Έτσι, όταν έμαθα ότι είχαν αποπεμφθεί, σκέφτηκα ότι δεν είχα εκπληρώσει τις ευθύνες μου ως πατέρας και ότι αν ήμουν περισσότερο μαζί τους για να τα συναναστραφώ, ίσως να μην είχαν απαρνηθεί την πίστη τους και να μην είχαν επιδιώξει τα εγκόσμια. Από τον λόγο του Θεού βλέπω πλέον πόσο παράλογες ήταν οι απόψεις μου και πόσο δεν συμφωνούν με την αλήθεια. Πίστευαν στον Θεό πάνω από δέκα χρόνια, είχαν διαβάσει τον λόγο Του, είχαν ακούσει κηρύγματα και ήξεραν ότι μια αληθινή ζωή έπρεπε να τη ζήσει κανείς επιδιώκοντας την αλήθεια και κάνοντας το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αλλά δεν τους ένοιαζε καθόλου η αλήθεια και όταν είδαν ότι δεν ευλογούνταν μετά τα χρόνια της πίστης τους, άρχισαν να επιδιώκουν τα εγκόσμια και να ενδίδουν τη σάρκα. Πρόδωσαν τον Θεό και ακολούθησαν τις κοσμικές τάσεις παρόλο που γνώριζαν την αληθινή οδό, και ενώ οι άλλοι συναναστρέφονταν συχνά μαζί τους και τους βοηθούσαν, ήταν πεισματάρηδες και αμετανόητοι. Αυτό δείχνει ότι αποστρέφονται την αλήθεια από τη φύση τους και υποστηρίζουν το κακό. Δεν είναι μεταξύ αυτών που θα σωθούν από τον Θεό, αλλά ανήκουν στα εγκόσμια και στον διάβολο. Όταν θα καταστραφούν στις επερχόμενες συμφορές, θα είναι επειδή πρόδωσαν τον Θεό και θα φταίνε μόνο αυτοί. Σκέφτηκα, επίσης, πόσοι άνθρωποι στην εκκλησία δεν προσηλυτίστηκαν απ’ τους γονείς τους, αλλά αντίθετα από τύχη, από συναδέλφους, φίλους ή και αγνώστους που τους κήρυξαν το ευαγγέλιο, και η καταδίωξη από τους γονείς τους δεν τους εμπόδισε να πιστέψουν ή να κάνουν το καθήκον τους. Κάποιοι γονείς βασίζονται στο συναίσθημα για να συνεχίσουν να κηρύττουν στα παιδιά τους, μα αυτά δεν πιστεύουν και μάλιστα δυσανασχετούν και αντιστέκονται στους γονείς τους. Κάποιοι γονείς αποβάλλονται επειδή έχουν επιδιώξει θέση και έχουν κάνει μεγάλο κακό χωρίς να μετανοήσουν, μα τα παιδιά τους δεν επηρεάζονται, και μάλιστα διακρίνουν την ουσία των γονέων τους σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και τους απορρίπτουν. Παρομοίως, πολλά παιδιά αποπέμπονται και αποβάλλονται και οι γονείς τους μπορούν να διακρίνουν την ουσία τους υπό το πρίσμα του λόγου του Θεού. Από αυτό βλέπουμε ότι το αν ένα άτομο βαδίζει στο ορθό ή στο λάθος μονοπάτι, το αν είναι καλός ή κακός άνθρωπος, το αν αγαπάει ή μισεί την αλήθεια, και ακόμη και η τελική του έκβαση, καθορίζεται εξολοκλήρου από τη φύση-ουσία του, όχι απ’ την ανατροφή του. Η ευθύνη των γονέων είναι να αναθρέψουν τα παιδιά τους μέχρι την ενηλικίωση και να τα φέρουν ενώπιον του Θεού. Όμως, το μονοπάτι που παίρνουν και η μοίρα τους είναι πέραν του ελέγχου των γονέων. Τα παιδιά μας έχουν επιλέξει από μόνα τους να βαδίσουν στο λάθος μονοπάτι και ούτε η εκπλήρωση των ευθυνών μου ως πατέρας θα τα έφερνε πίσω. Αυτό δεν έχει σχέση με το αν έχω εκπληρώσει αυτές τις ευθύνες. Η φύση τους αποστρέφεται την αλήθεια. Ακόμα κι αν έμενα μαζί τους και περνούσα κάθε μέρα σε συναναστροφή μαζί τους, θα ήταν μάταιο. Όταν είδα τα παιδιά μας σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, ένιωσα πολύ πιο απελευθερωμένος και δεν αναστατωνόμουν πια στο καθήκον μου.

Χούι Τζουάν, αυτό κέρδισα από την κατάσταση αυτόν τον καιρό. Ξέρω ότι τα συναισθήματά σου για τα παιδιά μας είναι ισχυρά και ότι όλα αυτά πρέπει να σου ήταν πολύ δύσκολα. Δεν ξέρω πώς το άντεξες αυτό. Μπορεί η αποπομπή των παιδιών μας να μη συμφωνεί με τις αντιλήψεις μας, αλλά σίγουρα υπάρχουν μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από την κατάσταση που κανόνισε ο Θεός. Ελπίζω να μπορέσεις να αναζητήσεις την αλήθεια στο θέμα και να το προσεγγίσεις σωστά. Γράψε αν έχεις κερδίσει κι εσύ κάτι από αυτήν την κατάσταση. Περιμένω την απάντησή σου.

Ζου Μινγκ

20 Αυγούστου 2022