Το 2018, έφτιαχνα βίντεο στην εκκλησία. Επειδή βελτιώθηκα γρήγορα στις επαγγελματικές μου δεξιότητες, και συνήθως βοηθούσα τους αδελφούς και τις αδελφές να επιλύσουν διάφορα προβλήματα και δυσκολίες, όλοι είχαν καλή εντύπωση για μένα, και οι επικεφαλής μού ανέθεταν ορισμένες σημαντικές εργασίες. Όταν απολάμβανα την αναγνώριση των επικεφαλής και την εκτίμηση των αδελφών, ένιωθα ένα έντονο αίσθημα ικανοποίησης και μεγάλωνε ο ενθουσιασμός μου. Αν και δεν ήμουν ο επικεφαλής της ομάδας, εντόπιζα και ανέλυα εγκαίρως τα προβλήματα στο έργο μας. Πάντα έκανα όσο καλύτερα μπορούσα τις εργασίες που μου ανέθεταν οι επικεφαλής και οι επικεφαλής των ομάδων, έτσι ένιωθα ότι επωμιζόμουν αρκετό βάρος στο καθήκον μου και ήμουν σχετικά υπάκουος. Ειδικά όταν έβλεπα κάποιους αδελφούς και αδελφές γύρω μου να είναι αρνητικοί και χαλαροί στα καθήκοντά τους επειδή είχαν δυσαρεστηθεί με τα καθήκοντα που τους είχε αναθέσει η εκκλησία, σκεφτόμουν ότι, σε ανάλογη περίπτωση, εγώ δεν θα ενεργούσα σαν αυτούς. Εγώ θα εξακολουθούσα να είμαι υπάκουος.

Μια μέρα το 2022, ο επικεφαλής της ομάδας με ενημέρωσε ότι χρειάζονταν άτομα για κειμενικό έργο. Εφόσον η ομάδα μας δεν είχε πολύ φόρτο εργασίας και εγώ διέθετα κάποιες συγγραφικές δεξιότητες και συνήθως μπορούσα να συναναστραφώ σχετικά με την αλήθεια για να λύσω κάποια προβλήματα, μετά από διεξοδική αξιολόγηση, οι επικεφαλής αποφάσισαν να μου αναθέσουν κειμενικό έργο. Όταν το έμαθα αυτό, δεν πίστευα στα αυτιά μου. Σκεφτόμουν: «Θα μου αλλάξουν τώρα καθήκον; Μια χαρά είμαι σε αυτήν την ομάδα. Οι αδελφοί και οι αδελφές με εγκρίνουν, και μέλη άλλων ομάδων έρχονται να με συμβουλευτούν. Αυτό με κάνει να φαίνομαι πολύ καλός! Αν πάω να αναλάβω κειμενικό έργο, δεν καταλαβαίνω τις αρχές, και δεν ξέρω πόσο θα μου πάρει για να φτάσω στο επίπεδο των άλλων αφού αρχίζω από το μηδέν, δεν θα είμαι ο χειρότερος στην ομάδα; Δεν το καταλαβαίνω, γιατί έπρεπε να διαλέξουν εμένα;» Σκέφτηκα κάποιες αδελφές που γνώριζα και ήταν καλές στο γράψιμο. Λίγο καιρό αφού άρχισαν να κάνουν κειμενικό έργο, μετατέθηκαν επειδή ήταν ακατάλληλες για τη δουλειά. Πίστευα ότι δεν ήμουν τόσο καλός όσο αυτές, και αν δεν έκανα καλά το έργο, θα ήταν ταπεινωτικό. Όσο και να σύγκρινα αυτά τα δύο, θεωρούσα ότι το τρέχον καθήκον μου ήταν πιο σταθερό κι είχε μεγαλύτερο κύρος. Όσο πιο πολύ σκεφτόμουν έτσι, τόσο θεωρούσα ότι οι επικεφαλής είχαν βιαστεί ν’ αποφασίσουν, ότι δεν είχαν καταλάβει ξεκάθαρα τα δυνατά μου σημεία πριν με μεταθέσουν. Παραπονέθηκα στην επικεφαλής της ομάδας: «Δεν έχουν αξιολογήσει προσεκτικά αυτό το θέμα οι επικεφαλής; Είμαι καλύτερος στο έργο των βίντεο. Το κειμενικό έργο δεν είναι το φόρτε μου. Αν το αναλάβω, δεν θα το κάνω καλά. Μήπως να αναθεωρούσαν με βάση τα δυνατά μου σημεία;» Νόμιζα ότι η επικεφαλής της ομάδας θα συμφωνούσε με τη δική μου άποψη, και ίσως μιλούσε στους επικεφαλής για να αναθεωρήσουν τη μετάθεσή μου. Εκείνη, όμως, συναναστράφηκε σχετικά με το ότι έπρεπε να υπολογίσω πρώτα τις ανάγκες του έργου της εκκλησίας. Συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να διαφωνώ, αλλά να υπακούω πρώτα.

Αργότερα, εξέτασα τις αρχές σχετικά με την προσαρμογή των καθηκόντων. Τα λόγια του Θεού λένε: «Το πιο σημαντικό είναι ότι ο οίκος του Θεού κανονίζει οι άνθρωποι να εκτελούν καθήκοντα όχι με βάση τις προτιμήσεις τους, αλλά με βάση τις ανάγκες του έργου και το αν το να εκτελέσει κάποιος ένα συγκεκριμένο καθήκον μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Εσείς θα λέγατε ότι ο οίκος του Θεού οφείλει να αναθέτει τα καθήκοντα με βάση τις ατομικές προτιμήσεις; Οφείλει να χρησιμοποιεί τους ανθρώπους με βάση την προϋπόθεση να ικανοποιούνται οι προσωπικές τους προτιμήσεις; (Όχι.) Ποιο από αυτά συνάδει με τις αρχές κατά τις οποίες χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ο οίκος του Θεού; Ποιο απ’ αυτά συνάδει με τις αλήθεια-αρχές; Η επιλογή ανθρώπων σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου στον οίκο του Θεού και τα αποτελέσματα των ανθρώπων που εκτελούν τα καθήκοντά τους» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Αφού διάβασα τους λόγους του Θεού, κατάλαβα το εξής: Στην εκκλησία, η ανάθεση καθηκόντων σύμφωνα με τα προτερήματα του καθενός είναι μόνο μία πτυχή. Το πιο σημαντικό είναι να γίνεται με βάση τις ανάγκες του έργου της εκκλησίας. Τώρα υπάρχει έλλειψη ανθρώπων για το κειμενικό έργο, και ο φόρτος εργασίας στην ομάδα μου δεν είναι μεγάλος. Ακόμα κι αν απουσιάζω, δεν θα καθυστερήσει η πρόοδος. Θα πρέπει να υπολογίσω πρώτα το έργο της εκκλησίας, βάζοντας στην άκρη τυχόν προσωπικές επιλογές και απαιτήσεις. Αν ικανοποιώ μόνο τις δικές μου προτιμήσεις, θα είμαι πολύ εγωιστής. Όταν το αναγνώρισα αυτό, δεν ένιωθα πλέον τόση αντίσταση στην καρδιά μου.

Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, αλλά δεν υπακούει στα λόγια Του, δεν αποδέχεται την αλήθεια ούτε υποτάσσεται στις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις Του, αν επιδεικνύει μόνο κάποιες καλές συμπεριφορές, αλλά δεν μπορεί να επαναστατήσει εναντίον της σάρκας και δεν εγκαταλείπει τον εγωισμό και τα συμφέροντά του στο παραμικρό, αν, παρόλο που φαίνεται να εκτελεί το καθήκον του, συνεχίζει να ζει σύμφωνα με τις σατανικές του διαθέσεις και ούτε έχει εγκαταλείψει στο ελάχιστο ούτε έχει αλλάξει τις σατανικές φιλοσοφίες και τους τρόπους της ύπαρξής του, τότε πώς είναι δυνατόν να πιστεύει στον Θεό; […] Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν, δεν έχουν διαμορφώσει μια κανονική σχέση με τον Θεό· ό,τι κι αν κάνουν, ό,τι κι αν τους συμβεί, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θέλω εγώ να κάνω; Τι με συμφέρει και τι όχι; Τι θα συνέβαινε αν έκανα το τάδε;” Αυτά σκέφτονται πρώτα. Δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους ποιος τρόπος άσκησης θα δοξάσει τον Θεό και θα δώσει μαρτυρία γι’ Αυτόν ούτε τι θα ικανοποιήσει τις προθέσεις Του, ενώ δεν προσεύχονται για να αναζητήσουν ποιες είναι οι απαιτήσεις του Θεού και τι λένε τα λόγια Του. Ποτέ δεν δίνουν προσοχή στο ποιες είναι οι προθέσεις και οι απαιτήσεις του Θεού και πώς πρέπει να ασκούνται οι άνθρωποι για να Τον ικανοποιήσουν. Μπορεί μερικές φορές να προσεύχονται ενώπιον του Θεού και να συναναστρέφονται μαζί Του, αλλά απλώς μιλάνε στον εαυτό τους και δεν αναζητούν ειλικρινά την αλήθεια. Όταν προσεύχονται στον Θεό και διαβάζουν τα λόγια Του, δεν τα συσχετίζουν με τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν στην πραγματική ζωή. Οπότε, μέσα στο περιβάλλον που διαμορφώνει ο Θεός, πώς αντιμετωπίζουν την κυριαρχία, τις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις Του; Όταν τους συμβαίνουν πράγματα που δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες τους, τα αποφεύγουν και μέσα τους τους αντιστέκονται. Όταν τους συμβαίνουν πράγματα που ζημιώνουν τα συμφέροντά τους ή εμποδίζουν την ικανοποίηση των συμφερόντων τους, επιστρατεύουν κάθε μέσο για να βρουν διέξοδο, προσπαθώντας να μεγιστοποιήσουν τα δικά τους οφέλη και πασχίζοντας να αποφύγουν τυχόν απώλειες. Δεν αναζητούν να ικανοποιήσουν τις προθέσεις του Θεού, αλλά μόνο τις δικές τους επιθυμίες. Είναι πίστη στον Θεό αυτό; Έχουν σχέση με τον Θεό αυτοί οι άνθρωποι; Όχι, δεν έχουν. Ζουν με τρόπο ποταπό, αχρείο, αδιάλλακτο και άσχημο. Όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό, αλλά και σε κάθε βήμα εναντιώνονται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του. Λένε συχνά: “Είθε ο Θεός να κυριαρχεί και να κυβερνά στα πάντα στη ζωή μου. Είμαι πρόθυμος να Τον αφήσω να πάρει τον θρόνο και να βασιλεύσει και να κυβερνήσει στην καρδιά μου. Είμαι πρόθυμος να υποταχθώ στις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις του Θεού”. Ωστόσο, όταν τους τυχαίνουν πράγματα που βλάπτουν τα συμφέροντά τους, δεν μπορούν να υποταχθούν. Αντί να αναζητήσουν την αλήθεια σε ένα περιβάλλον που έχει διαμορφώσει ο Θεός, προσπαθούν να αλλάξουν πορεία και να ξεφύγουν απ’ αυτό το περιβάλλον. Δεν θέλουν να υποταχθούν στις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις του Θεού, αλλά να ενεργούν σύμφωνα με τη δική τους θέληση, μόνο μέχρι το σημείο που δεν βλάπτονται τα συμφέροντά τους. Αγνοούν τελείως τις προθέσεις του Θεού και νοιάζονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα, τις δικές τους συνθήκες, τις δικές τους ψυχικές καταστάσεις και τα δικά τους συναισθήματα. Είναι αυτό πίστη στον Θεό; (Όχι.)» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Δεν μπορεί κανείς να σωθεί με την πίστη στη θρησκεία ή με τη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές). Από τα λόγια του Θεού, διαπίστωσα το εξής: Μόλις συναντούν πράγματα που δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις τους, ή όταν θίγονται τα συμφέροντά τους, όσοι πιστεύουν ειλικρινά στον Θεό αναζητούν ενεργά την αλήθεια για να διαλύσουν τη διαφθορά τους, βρίσκουν απαντήσεις στα λόγια του Θεού και περιμένουν τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού. Όσοι δεν αναζητούν την αλήθεια και είναι παράλογοι, όταν συναντούν πράγματα που δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις τους, επικεντρώνονται μόνο στους ανθρώπους ή τις περιστάσεις και μπορεί ακόμη και να παραπονεθούν για τον Θεό και να αρνηθούν να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Όταν τα συσχέτισα αυτά με τον εαυτό μου, κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι δεν θα με εκτιμούν οι άλλοι όταν κάνω κειμενικό έργο και θα αποκαλυφθεί ότι είμαι άχρηστος, προσπαθούσα να δικαιολογηθώ και να βρω προφάσεις, να κρυφτώ πίσω από την έλλειψη δεξιοτήτων μου, να τονίσω συνειδητά τις αδυναμίες μου, ελπίζοντας ότι η επικεφαλής της ομάδας θα με συμπονούσε και θα με καταλάβαινε, ώστε να παραμείνω στην ομάδα και να διατηρήσω τη θέση μου. Όταν δεν μου συνέβαινε τίποτα και απολάμβανα το κύρος μου, ισχυριζόμουν ότι υποτάσσομαι στον Θεό και αποδέχομαι τα πάντα από Αυτόν. Ωστόσο, όταν ήρθα αντιμέτωπος με πράγματα που δεν συμβάδιζαν με τις αντιλήψεις μου ή έθιγαν τα προσωπικά μου συμφέροντα, διαφώνησα και αντιστάθηκα, δυσαρεστήθηκα και αντέδρασα στις ενορχηστρώσεις του Θεού. Επιπλέον, έψαχνα για σφάλματα στους άλλους, υποστηρίζοντας ότι οι διευθετήσεις των επικεφαλής ήταν παράλογες. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ήταν σαφές ότι οι επικεφαλής έκαναν εύλογες προσαρμογές με βάση τις ανάγκες του έργου, κι όντως είχα κάποιες συγγραφικές δεξιότητες. Δεν ήμουν δα και εντελώς ανειδίκευτος. Επειδή, όμως, ένιωθα ότι αυτή η προσαρμογή θα έβλαπτε τη φήμη και τη θέση μου, είχα παραπονεθεί και είχα αντισταθεί. Φερόμουν εντελώς παράλογα! Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμος να το αποδεχτώ από Αυτόν και να υποταχθώ, και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα στο κειμενικό έργο.

Στο νέο μου καθήκον, είδα ότι οι δεξιότητες συγγραφής των πιο πολλών αδελφών εκεί ήταν καλύτερες από τις δικές μου. Κάποιοι είχαν υπάρξει επικεφαλής, και κάποιοι έκαναν κειμενικό έργο εδώ και πολλά χρόνια, κατανοούσαν καλά τις αρχές, και συζητούσαν θέματα και εξέφραζαν τις απόψεις τους με σαφήνεια και διορατικότητα. Τους ζήλευα πολύ. Άθελά μου, απογοητεύτηκα λίγο, και με τη σκέψη ότι εγώ μόλις ξεκινούσα και ήμουν ήδη πολύ πίσω τους, αναρωτήθηκα: «Πότε θα μπορέσω να φτάσω στο επίπεδό τους;» Αλλά δεν αποθαρρύνθηκα και τόσο. Εφόσον ήξερα ότι ήμουν αρκετά ανεπαρκής όσον αφορά τις αρχές, το επάγγελμα και άλλες πτυχές, αφιέρωνα χρόνο για να εξοικειωθώ με τις αρχές και αναζητούσα καθοδήγηση και μάθαινα από τους αδελφούς και τις αδελφές όταν δεν καταλάβαινα κάτι. Ωστόσο, επειδή ήμουν νέος σε αυτό το καθήκον, δεν είχα καλές ιδέες όταν συζητούσα ζητήματα με τους αδελφούς και τις αδελφές. Περιστασιακά, όταν εξέφραζα κάποιες απόψεις, δεν ήταν πρέπουσες, και ερχόμουν σε δύσκολη θέση. Έτσι όπως πήγαινα, όσο πιο πολύ δούλευα, τόσο θα χειροτέρευα —και ούτε κουβέντα για να κερδίσω την εκτίμηση των άλλων. Ανησυχούσα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές θα έβρισκαν το επίπεδό μου πολύ χαμηλό και ότι δεν μου άξιζε να καλλιεργηθώ. Όταν είδα πόσο σπουδαίο και δύσκολο ήταν αυτό το έργο, ανησύχησα ακόμα περισσότερο ότι δεν θα τα πάω καλά και δεν θα προσαρμοστώ. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ ταπεινωτικό. Από τότε, έκανα πάντα με μισή καρδιά το καθήκον μου. Κοίταζα την οθόνη του υπολογιστή και το μυαλό μου ήταν άδειο. Δεν είχα ενδιαφέρον ούτε κίνητρο να μάθω το επάγγελμα. Ένιωθα συνεχώς στην καρδιά μου ένα ανεξήγητο αίσθημα απόγνωσης. Κάποιες φορές, φαντασιωνόμουν ότι οι επικεφαλής θα άλλαζαν γνώμη και θα με έστελναν στο παλιό μου καθήκον, θεωρώντας ότι θα ήταν καλύτερο από το να φανερωθώ ως άχρηστος και να περνάω απαρατήρητος εδώ. Αργότερα, η αδελφή που με καθοδηγούσε στο επάγγελμα εντόπισε κάποια ζητήματα αρχής στα καθήκοντά μου. Όταν τα ανέλυσε, φρόντισε να επισημάνει αυτά τα προβλήματα και τις αποκλίσεις στην ομάδα. Ντράπηκα πάρα πολύ. Άθελά μου, μου ήρθαν στο μυαλό αναμνήσεις από τότε που έφτιαχνα βίντεο. Εκείνες τις μέρες, είχα κύρος. Σε εμένα έρχονταν για απορίες και συνήθως εγώ ήμουν εκείνος που επεσήμανε τα λάθη στους άλλους. Τώρα, όμως, είχα καταντήσει αρνητικό παράδειγμα, και συνεχώς μου επεσήμαιναν τα λάθη μου. Ήταν το εκ διαμέτρου αντίθετο! Αυτή η αντίθεση με έκανε ακόμα πιο αρνητικό. Μέχρι που σκέφτηκα να πω στους επικεφαλής ότι δεν ήμουν ικανός για αυτό το έργο και ήθελα να επιστρέψω στα βίντεο. Επειδή, όμως, φοβόμουν πως θα έλεγαν ότι δεν ήμουν υπάκουος, έκανα απρόθυμα τα καθήκοντά μου.

Μια μέρα, θυμήθηκα ξαφνικά τα λόγια του Θεού που έλεγαν: «Αν δεν λύσεις τα προβλήματα αυτά έγκαιρα με το που εμφανιστούν, μόλις συσσωρευτούν μέσα σου και αρχίσουν να γίνονται όλο και πιο σοβαρά, ο ενθουσιασμός και η αποφασιστικότητά σου δεν θα επαρκούν πλέον για να σε στηρίξουν καθώς εκτελείς τα καθήκοντά σου. Θα βυθιστείς τόσο πολύ στην αρνητικότητα που θα κινδυνεύεις να εγκαταλείψεις τον Θεό. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν θα μπορείς να μείνεις σταθερός» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Είδα πως ήταν πολύ επικίνδυνο να μην αντιμετωπίζω αυτήν την αρνητική κατάσταση. Αν και εξωτερικά έκανα το καθήκον μου, δεν το έκανα με την καρδιά μου. Συχνά αναπολούσα την εποχή που με εκτιμούσαν και με επαινούσαν οι άλλοι, και ποτέ δεν έδινα τον καλύτερό μου εαυτό. Συνειδητοποίησα ότι αυτό το πρόβλημα έπρεπε να επιλυθεί, και ότι δεν μπορούσα άλλο να είμαι επιπόλαιος και να κοροϊδεύω τον εαυτό μου έτσι. Αργότερα, όπως έκανα αυτοκριτική, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι δεν πρέπει να νομίζουν πως είναι τέλειοι, διακεκριμένοι, πολύ ευγενείς ή πολύ ξεχωριστοί απ’ τους άλλους· όλα αυτά τα προκαλεί η αλαζονική διάθεση και η άγνοια του ανθρώπου. Όταν κανείς θεωρεί πάντα ότι είναι ξεχωριστός, αυτό οφείλεται σε μια αλαζονική διάθεση· το να μην μπορεί ποτέ να αποδεχτεί τις ελλείψεις του ούτε και να αντιμετωπίσει τα λάθη και τις αποτυχίες του οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να είναι ανώτεροι απ’ αυτόν ή καλύτεροι απ’ αυτόν οφείλεται σε αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει τα προτερήματα των άλλων να προσπεράσουν ή να ξεπεράσουν τα δικά του προέρχεται από αλαζονική διάθεση· το να μην αφήνει ποτέ τους άλλους να έχουν καλύτερες σκέψεις, προτάσεις και απόψεις από τον ίδιο και, όταν ανακαλύπτει ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι, να γίνεται αρνητικός, να μη θέλει να μιλήσει, να αισθάνεται άγχος και απόγνωση και να αναστατώνεται, όλα αυτά οφείλονται σε αλαζονική διάθεση. Μια αλαζονική διάθεση μπορεί να σε κάνει ανίκανο να αποδεχτείς τις διορθώσεις των άλλων στην προσπάθειά σου να προστατεύσεις την περηφάνια σου, ανίκανο να αντιμετωπίσεις τις ελλείψεις σου, αλλά και ανίκανο να αποδεχτείς τις αποτυχίες και τα λάθη σου. Ακόμη χειρότερα, όταν κάποιος είναι καλύτερος από σένα, αυτό μπορεί να φέρει μίσος και ζήλια στην καρδιά σου και να σε κάνει να νιώσεις περιορισμένος, μέχρι και να μη θέλεις να κάνεις το καθήκον σου και να το κάνεις επιπόλαια. Μια αλαζονική διάθεση μπορεί να γίνει η αιτία να γεννηθούν μέσα σου τέτοιου είδους συμπεριφορές και πρακτικές» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη συμπεριφορά σας). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να βρω την πηγή της αρνητικότητάς μου. Πάντα πίστευα ότι ήμουν ικανός και είχα μεγάλη εκτίμηση για τον εαυτό μου, και ήθελα να διακριθώ, και οι άνθρωποι να με περιτριγυρίζουν και να με επαινούν όπου κι αν πήγαινα. Όταν δεν κέρδιζα την εκτίμηση των άλλων ή δεν ήμουν το κέντρο της προσοχής, γινόμουν αρνητικός και είχα τάσεις φυγής. Όλα αυτά οφείλονταν στο ότι η φύση μου ήταν πολύ αλαζονική. Είχα μόλις αρχίσει να εξασκούμαι στο κειμενικό έργο και ήταν πολλά όσα δεν καταλάβαινα ή δεν ήξερα πώς να κάνω. Κανείς δεν μαθαίνει τις αρχές μόνο αν τις ακούσει ή τις διαβάσει μερικές φορές. Χρειάζεται κάποιο διάστημα πρακτικής εξάσκησης. Το διάστημα αυτό, τα λάθη και οι αποτυχίες είναι αναπόφευκτα. Όσοι έχουν λογική μπορούν να προσεγγίζουν αυτά τα πράγματα σωστά. Ωστόσο, εγώ δεν είχα καθόλου αυτογνωσία. Όπου και αν πήγαινα, ήθελα να δείχνω ότι είμαι ξεχωριστός. Ήταν σαφές ότι μόλις ξεκινούσα, αλλά ανυπομονούσα να πετύχω κάτι για να δείξω τις ικανότητές μου, για να δουν οι αδελφοί και οι αδελφές μου ότι είχα καλό επίπεδο. Όταν δεν τα πήγαινα καλά, ήμουν ανεπαρκής ή δεν ήμουν στο επίκεντρο της προσοχής, γινόμουν αρνητικός, χαλάρωνα, κι έχανα το κίνητρο να μάθω το επάγγελμα. Έφτασα στο σημείο να σκεφτώ να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να φύγω. Είδα ότι ήμουν πραγματικά αλαζόνας και ότι περνιόμουν για πολύ σπουδαίος. Φυσικά εγώ έφταιγα που υπέφερα.

Άρχισα να σκέφτομαι: «Γιατί είχα μεγάλο κίνητρο την εποχή που έφτιαχνα βίντεο, αλλά τώρα που κάνω κειμενικό έργο, δεν νιώθω τον παραμικρό ενθουσιασμό;» Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως την κατάστασή μου. Τα λόγια του Θεού λένε: «Αν οι άνθρωποι έχουν καρδιά που αγαπά την αλήθεια, τότε θα έχουν τη δύναμη να την επιδιώξουν, και θα μπορούν να εργαστούν σκληρά για να την κάνουν πράξη. Μπορούν να εγκαταλείψουν όσα πρέπει να εγκαταλειφθούν και να αφήσουν πίσω τους όσα πρέπει να αφήσουν πίσω τους. Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να εγκαταλείψουν όσα έχουν σχέση με τη φήμη, το κέρδος και τη θέση σου. Αν δεν τα εγκαταλείψεις αυτά, αυτό σημαίνει ότι δεν αγαπάς την αλήθεια και δεν έχεις τη δύναμη να την επιδιώξεις. Όταν σου συμβαίνει κάτι, πρέπει να αναζητάς την αλήθεια και να την κάνεις πράξη. Αν, εκείνες τις στιγμές που πρέπει να κάνεις πράξη την αλήθεια, έχεις πάντα εγωιστική καρδιά και δεν μπορείς να εγκαταλείψεις το συμφέρον σου, τότε δεν θα μπορέσεις να κάνεις πράξη την αλήθεια. Αν ποτέ δεν αναζητάς και δεν κάνεις πράξη την αλήθεια σε καμία περίσταση, τότε δεν είσαι άνθρωπος που αγαπάει την αλήθεια. Όσα χρόνια κι αν πιστεύεις στον Θεό, δεν πρόκειται να αποκτήσεις την αλήθεια. Κάποιοι άνθρωποι επιδιώκουν πάντα τη φήμη, το κέρδος και το προσωπικό συμφέρον. Όποιο έργο κι αν τους αναθέσει η εκκλησία, πάντα το σκέφτονται και αναλογίζονται: “Θα με ωφελήσει αυτό; Αν ναι, θα το κάνω· αλλιώς, τότε δεν θα το κάνω”. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν κάνει πράξη την αλήθεια —μπορεί λοιπόν να εκτελέσει καλά το καθήκον του; Σίγουρα δεν μπορεί. Ακόμα κι αν δεν έχεις πράξει το κακό, και πάλι δεν είσαι κάποιος που κάνει πράξη την αλήθεια. Αν δεν επιδιώκεις την αλήθεια, αν δεν αγαπάς τα θετικά πράγματα, και αν, ό,τι κι αν σου συμβεί, νοιάζεσαι μόνο για τη φήμη και τη θέση σου, για το προσωπικό σου συμφέρον και για το καλό σου, τότε σε κατευθύνει μόνο το προσωπικό συμφέρον, και είσαι εγωιστής και ευτελής» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού λένε ότι αν οι άνθρωποι έχουν καρδιά που αγαπά την αλήθεια, όταν τους συμβαίνει κάτι που θίγει τη ματαιοδοξία, τη θέση και τα συμφέροντά τους, το παραμερίζουν, και επαναστατούν ενάντια στη σάρκα τους για να κάνουν πράξη την αλήθεια. Αναλογίστηκα πως όταν έφτιαχνα βίντεο, νόμιζα ότι επωμιζόμουν βάρος και ότι ήμουν υπάκουος και θεωρούσα πως ήμουν άτομο που επιδίωκε την αλήθεια. Μόνο όταν ήρθα αντιμέτωπος με την πραγματικότητα είδα ότι παλιά δεν προσπαθούσα να ικανοποιήσω τον Θεό, αλλά απλώς έκανα κάποιο έργο όταν δεν θίγονταν τα συμφέροντά μου. Τώρα, ήθελα να γυρίσω στα βίντεο όχι επειδή αγαπούσα αυτό το καθήκον, αλλά επειδή δεν μπορούσα να αποχωριστώ την υποστήριξη και την εκτίμηση των αδελφών μου. Παρόλο που, επιφανειακά, δεν είχα τον τίτλο του επικεφαλής της ομάδας, οι αδελφοί και οι αδελφές μου είχαν καλή εντύπωση για μένα στην καρδιά τους. Κάθε φορά που έλυνα κάποιο πρόβλημα ή έκανα κάτι καλά, εισέπραττα την εκτίμηση και τον έπαινό τους, κάτι που απολάμβανα πολύ. Επομένως, όσο ακριβό τίμημα και αν πλήρωνα ή όσο και αν υπέφερα, δεν είχα κανένα παράπονο. Αντίθετα, το κειμενικό έργο με έκανε να νιώθω ταπεινωμένος. Εδώ, έπρεπε να μάθω τα πάντα από το μηδέν και κανείς δεν μου έδινε σημασία. Δεν μπορούσα να είμαι δάσκαλος για τους άλλους, όπως παλιά. Δεν έπρεπε απλώς να καταπιώ τον εγωισμό μου και να ρωτάω βασικά πράγματα, αλλά ήμουν τόσο ανεπαρκής σε αυτό το επάγγελμα που έπρεπε να αποδέχομαι καθοδήγηση διαρκώς. Δεν ήθελα να αντιμετωπίσω τις ελλείψεις μου· ήθελα απλώς να απολαμβάνω τις ανθοδέσμες και τα χειροκροτήματα μαζί με την εκτίμηση και τον έπαινο των άλλων. Φαντασιωνόμουν μάλιστα ότι μια μέρα οι επικεφαλής θα με άφηναν να ξαναφτιάξω βίντεο, ώστε και πάλι να με περιβάλλουν και να με επαινούν οι άλλοι. Αλλά αυτό το αποτέλεσμα δεν ήρθε ποτέ. Αντίθετα, αυτό που ήρθε ήταν η συνεχής αποκάλυψη της διαφθοράς και των ελλείψεών μου. Ως εκ τούτου, γινόμουν αρνητικός, νευρίαζα κι έχανα το κίνητρό μου για το καθήκον. Σε αυτό το σημείο, συνειδητοποίησα ότι παλιότερα έκανα το καθήκον μου μόνο για φήμη και θέση, και ποτέ δεν είχα θεωρήσει ότι το καθήκον μου ήταν ευθύνη.

Την εποχή εκείνη, αναζητούσα και αναλογιζόμουν συχνά την κατάστασή μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού, τα οποία έλεγαν: «Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας· το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους εκτιμά ούτε τους ακολουθεί, τότε απογοητεύονται πολύ, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει νόημα ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και λένε στον εαυτό τους: “Μια τέτοια πίστη στον θεό είναι αποτυχία; Δεν έχω χάσει κάθε ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους υποστηρίζουν όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι. Γιατί δίνουν πάντοτε σημασία σε τέτοια πράγματα; Αφού διαβάσουν τα λόγια του Θεού, αφού ακούσουν κηρύγματα, όντως δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά, όντως δεν μπορούν να τα διακρίνουν όλα αυτά; Όντως τα λόγια του Θεού και η αλήθεια δεν είναι σε θέση να αλλάξουν τις αντιλήψεις, τις ιδέες και τις γνώμες τους; Επ’ ουδενί δεν ισχύει αυτό. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα τους κι οφείλεται εξ ολοκλήρου στο ότι δεν αγαπούν την αλήθεια, επειδή, μέσα τους, αποστρέφονται την αλήθεια και, ως εκ τούτου, είναι παντελώς μη δεκτικοί στην αλήθεια —κάτι το οποίο καθορίζεται από τη φύση-ουσία τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Τα λόγια του Θεού εκθέτουν ότι οι αντίχριστοι αγαπούν ιδιαίτερα τη φήμη και τη θέση. Πιστεύουν στον Θεό, απαρνιούνται πράγματα και δαπανούν τον εαυτό τους, όλα για χάρη της φήμης και της θέσης. Μόλις χάσουν τη θέση τους, είναι σαν να χάνουν τη ζωή τους· χάνουν το ενδιαφέρον και το κίνητρο για τα πάντα. Όταν αναλογίστηκα τη δική μου συμπεριφορά, συνειδητοποίησα ότι φερόμουν και εγώ σαν αντίχριστος, λαχταρούσα τον θαυμασμό και τη λατρεία των άλλων, και μάλιστα έβλεπα την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως κάτι θετικό. Για πολλά χρόνια, τα κυνηγούσα και εγώ. Στο σπίτι, ο πατέρας μου συχνά έλεγε ότι πρέπει «Να ξεχωρίζεις» και «να φέρνεις τιμή στην οικογένεια» και ότι μόνο όταν γίνεις επιτυχημένος, μπορείς να έχεις μέλλον. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι μού εμφύσησαν την ιδέα ότι «Ο άνθρωπος αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα». Αυτά τα πράγματα ενσταλάζονταν συνεχώς στις σκέψεις μου, και με έκαναν να αγαπώ όλο και περισσότερο τη φήμη και τη θέση, και να είμαι πρόθυμος να υπομείνω κάθε κακουχία. Όταν πήγαινα σχολείο, για να παίρνω καλούς βαθμούς και να με επαινούν και να με θαυμάζουν οι καθηγητές και οι συμμαθητές μου, έπινα καφέ και ξενυχτούσα μέχρι αργά για να κάνω εργασίες, και πήγαινα στο μάθημα ακόμα και όταν ήμουν άρρωστος. Τα τελευταία χρόνια στην εκκλησία, όσο έφτιαχνα βίντεο, υπέμενα εξωτερικά τις κακουχίες και πλήρωνα το τίμημα, μάθαινα δεξιότητες κι έκανα περισσότερο έργο, όλα με στόχο να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Όταν το καθήκον μου άλλαξε και πλέον οι υπόλοιποι δεν με θαύμαζαν, και μάλιστα με τα λάθη φανέρωσα τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές μου, αποθαρρύνθηκα αφού παρανοούσα και δυσανασχετούσα με τις περιστάσεις που είχε διευθετήσει ο Θεός, και δεν είχα κίνητρο να κάνω το καθήκον μου. Κατάλαβα ότι ζούσα για τη φήμη και τη θέση, και σκεφτόμουν διαρκώς πώς να κερδίσω το θαυμασμό των άλλων. Αυτό που επιδίωκα ήταν εντελώς αντίθετο με αυτό που απαιτεί ο Θεός. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού που λένε: «Ο Θεός δεν σιχαίνεται τίποτα περισσότερο από το να επιδιώκουν οι άνθρωποι τη θέση, κι όμως εσύ εξακολουθείς να ανταγωνίζεσαι πεισματικά για τη θέση, τη λατρεύεις και την προστατεύεις ανελλιπώς, προσπαθώντας πάντα να την αποκτήσεις. Δεν υπάρχει σε όλα αυτά λίγη από την ιδιότητα του ανταγωνισμού απέναντι στον Θεό;» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Παρόλο που δεν έχω φτάσει στο σημείο να κερδίσω ανθρώπους, να εδραιωθώ ή να δημιουργήσω ένα ανεξάρτητο βασίλειο για χάρη της θέσης, όπως ένας αντίχριστος, αλλά ούτε έχω διαπράξει ακόμη κάποια φανερά κακή πράξη, οι προθέσεις και οι απόψεις μου σχετικά με την επιδίωξη ήταν λανθασμένες. Επιζητούσα διαρκώς να κερδίσω μια θέση στις καρδιές των άλλων. Αν συνεχίσω σε αυτό το μονοπάτι, θα κινδυνέψω και θα με μισήσει ο Θεός. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα βαθιά ευγνωμοσύνη για την προστασία του Θεού.

Όταν μου άλλαξαν τα καθήκοντά μου, μού δόθηκε η αφορμή να αναλογιστώ το λάθος μονοπάτι που ακολουθούσα και να γυρίσω πίσω στον χρόνο. Έτσι με έσωσε ο Θεός. Παρόλο που δεν είχα πλέον την ευκαιρία να ξεχωρίζω και να βρίσκομαι στο προσκήνιο, κατάφερα να υποταχθώ με ειλικρίνεια. Μετάνιωσα, επίσης, που σπατάλησα τόσο χρόνο τα τελευταία χρόνια. Αν είχα καταβάλει την ίδια προσπάθεια για να επιδιώξω την αλήθεια και να αποκτήσω αυτογνωσία, αντί να αναζητώ θέση, θα ήμουν πιο λογικός, πιο υπάκουος στον Θεό, και όχι τόσο στασιαστικός και διεφθαρμένος όπως τώρα. Για να αντιμετωπίσω αυτά τα ζητήματα, διάβασα άλλα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν θέλεις να είσαι αφοσιωμένος στα πάντα και να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού, δεν μπορείς να το κάνεις εκτελώντας απλώς ένα καθήκον· πρέπει να αποδέχεσαι οποιαδήποτε ανάθεση σου δίνει ο Θεός. Είτε είναι του γούστου σου και ταιριάζει με τα ενδιαφέροντά σου είτε είναι κάτι που δεν σου αρέσει ή δεν έχεις ξανακάνει και το βρίσκεις δύσκολο, οφείλεις να το αποδεχτείς και να υποταχθείς. Όχι μόνο πρέπει να το αποδεχτείς, αλλά πρέπει και να συνεργαστείς ενεργά, να μάθεις τις αντίστοιχες επαγγελματικές δεξιότητες και ν’ αποκτήσεις εμπειρίες και είσοδο. Ακόμη κι αν υποστείς κακουχίες ή κόπωση, ταπείνωση ή εξοστρακισμό, πρέπει και πάλι να το εκτελέσεις με αφοσίωση. Μόνο αν ασκηθείς μ’ αυτόν τον τρόπο θα είσαι σε θέση να είσαι αφοσιωμένος στα πάντα και να ικανοποιείς τις προθέσεις του Θεού. Πρέπει να το εκτελέσεις ως καθήκον σου, όχι ως δικό σου εγχείρημα. Πώς οφείλεις να κατανοείς τα καθήκοντα; Ως κάτι που ο Δημιουργός —ο Θεός— δίνει σε κάποιον να κάνει· έτσι προκύπτουν τα καθήκοντα των ανθρώπων. Η ανάθεση που σου δίνει ο Θεός είναι το καθήκον σου, και είναι απολύτως κανονικό και δικαιολογημένο να εκτελείς το καθήκον σου όπως σου ζητάει ο Θεός. Εάν είναι σαφές για σένα ότι αυτό το καθήκον είναι ανάθεση από τον Θεό και ότι πρόκειται για την αγάπη και την ευλογία του Θεού που έρχονται πάνω σου, τότε θα είσαι σε θέση να αποδεχτείς το καθήκον σου με μια καρδιά που αγαπά τον Θεό, να λαμβάνεις υπόψη σου τις προθέσεις του Θεού ενώ εκτελείς το καθήκον σου, καθώς και να ξεπεράσεις όλες τις δυσκολίες για να ικανοποιήσεις τον Θεό. Εκείνοι που πραγματικά δαπανούν εαυτούς για τον Θεό δεν θα μπορούσαν ποτέ να αρνηθούν την ανάθεση από τον Θεό, δεν θα μπορούσαν ποτέ να αρνηθούν κανένα καθήκον. Όποιο καθήκον κι αν σου εμπιστεύεται ο Θεός, όποιες δυσκολίες κι αν αυτό συνεπάγεται, δεν πρέπει να το αρνείσαι, αλλά να το αποδέχεσαι. Αυτό είναι το μονοπάτι άσκησης, δηλαδή να κάνεις πράξη την αλήθεια και να είσαι αφοσιωμένος στα πάντα, προκειμένου να ικανοποιήσεις τον Θεό. Ποιο είναι το καίριο σημείο εδώ; Είναι οι λέξεις “στα πάντα”. “Τα πάντα” δεν σημαίνει απαραιτήτως τα πράγματα που σου αρέσουν ή αυτά στα οποία είσαι καλός, πολύ δε λιγότερο τα πράγματα με τα οποία είσαι εξοικειωμένος. Κάποιες φορές θα είναι πράγματα στα οποία δεν είσαι καλός, πράγματα που χρειάζεται να μάθεις, πράγματα που είναι δύσκολα ή πράγματα όπου θα πρέπει να υποφέρεις. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το τι είναι, εφόσον σου το έχει εμπιστευθεί ο Θεός, πρέπει να το δεχτείς από Αυτόν· πρέπει να το αποδεχτείς και να εκτελέσεις το καθήκον σωστά, κάνοντάς το με αφοσίωση και ικανοποιώντας τις προθέσεις του Θεού. Αυτό είναι το μονοπάτι που πρέπει να κάνεις πράξη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Παρόλο που έγινες ρεζίλι, από αυτό μπορείς να μάθεις ποια είναι τα προβλήματα και οι ελλείψεις σου, μπορείς να μάθεις ότι σε διακατέχει η ματαιοδοξία και μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είσαι τέλειος άνθρωπος. Αυτό είναι ωφέλιμο για την αυτογνωσία σου, οπότε το να γίνεις ρεζίλι δεν είναι κακό. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι· όλοι οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, καθώς και ελλείψεις και ανεπάρκειες, και όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτουν διαφθορά, λένε και κάνουν πράγματα που είναι λάθος, και συναντούν αναποδιές και αποτυχίες. Έτσι, όλοι βιώνουν στιγμές που γίνονται ρεζίλι και ντροπιάζονται. Αυτό είναι απολύτως κανονικό. Οι άνθρωποι φοβούνται μη γίνουν ρεζίλι κυρίως επειδή είναι υπερβολικά ματαιόδοξοι. Όταν μπορέσεις να εγκαταλείψεις τη ματαιοδοξία σου και να προσεγγίσεις σωστά αυτό το ζήτημα, την επόμενη φορά που θα γίνεις ρεζίλι, δεν θα νιώθεις πλέον ντροπή, δεν θα σε νοιάζει αν θα επηρεαστεί η φήμη σου και δεν θα βυθίζεσαι πλέον στην απόγνωση εξαιτίας αυτού. Σ’ αυτό το σημείο, η ανθρώπινη φύση σου θα έχει ωριμάσει. Δεν είναι καλό αυτό; (Είναι.) Επομένως, όταν γίνεσαι ρεζίλι, μη νομίζεις ότι φταίει η κακή σου τύχη και μην ψάχνεις δικαιολογίες για να προστατεύσεις τη ματαιοδοξία και την περηφάνια σου. Όταν οι άλλοι γίνονται ρεζίλι, κι εσύ να μην τους κοροϊδεύεις. Αυτά τα πράγματα είναι απολύτως κανονικά και όλοι θα τα βιώσουν. Όταν βιώσεις πολλές αναποδιές και αποτυχίες, η ανθρώπινη φύση σου σταδιακά ωριμάζει και γίνεται πιο πεπειραμένη, και τότε, όταν συναντήσεις ξανά αυτά τα πράγματα, δεν θα περιορίζεσαι πλέον και θα είσαι σε θέση να κάνεις κανονικά το καθήκον σου. Σ’ αυτό το σημείο, η ανθρώπινη φύση σου θα είναι κανονική και η λογική σου θα είναι επίσης κανονική» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (2)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, βρήκα μονοπάτι άσκησης για αυτήν την κατάσταση. Είτε με θαύμαζαν οι άλλοι είτε όχι, είτε είχα ευκαιρίες να ξεχωρίσω, έπρεπε να υποταχθώ στο περιβάλλον που έχει διευθετήσει ο Θεός και να αντιμετωπίσω το καθήκον μου με ειλικρίνεια, βάζοντας όλη την καρδιά και τις δυνάμεις μου σ’ αυτό. Αυτό ήταν δική μου ευθύνη και έπρεπε να το φέρω εις πέρας. Αργότερα, αν και μερικές φορές το έργο που τελείωνα είχε ακόμα λάθη, και όταν οι άλλοι επισήμαναν πολλά προβλήματα, ένιωθα άσχημα, δεν αντιδρούσα πλέον αρνητικά. Όσο περισσότερα λάθη και αποτυχίες αντιμετώπιζα, τόσο πιο πολύ ένιωθα την ώθηση να επιστρέψω εγκαίρως στον Θεό για να γνωρίσω τη διαφθορά μου, να αναλύω και να αναλογίζομαι τις αποκλίσεις και τις ελλείψεις μου. Αυτό βελτίωσε, επίσης, τη μνήμη μου για ορισμένες αρχές, και με ωφέλησε τόσο στην εκτέλεση του καθήκοντος όσο και στη ζωή-είσοδό μου. Όταν το κατανόησα αυτό, η νοοτροπία μου βελτιώθηκε, και δεν με ένοιαζε πλέον τόσο πολύ το πώς με έβλεπαν οι άλλοι. Όσον αφορά το επάγγελμα, ανέλυα τις αποκλίσεις και τα προβλήματά μου, αναζητούσα τη βοήθεια των αδελφών όταν δεν καταλάβαινα κάτι, έψαχνα τις σχετικές αρχές και εισερχόμουν σ’ αυτές. Επίσης, μάθαινα από τις καλές πρακτικές των άλλων. Όσον αφορά την κατάστασή μου, στον ελεύθερο χρόνο μου έκανα αυτοκριτική, για να γνωρίσω τον εαυτό μου με βάση τα λόγια του Θεού σχετικά με τις διαφθορές που είχα φανερώσει. Αφού ασκήθηκα έτσι για λίγο, άρχισε να μου αρέσει το νέο μου καθήκον, και είχα καλύτερα αποτελέσματα σε αυτό σε σχέση με πριν. Όταν θυμήθηκα ξανά αυτήν τη διαδικασία, συνειδητοποίησα τις ειλικρινείς προθέσεις του Θεού. Η εκτέλεση του καθήκοντός μου σε αυτό το περιβάλλον μού έφερε πολλά κέρδη. Χάρη σε αυτές τις αποτυχίες και τις αποκαλύψεις, μπόρεσα να δω ξεκάθαρα το ανεπαρκές και πραγματικό μου ανάστημα, να μάθω να υποτάσσομαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού και να αναζητώ περισσότερο τις αρχές στα καθήκοντά μου. Επιπλέον, η συνεχής τριβή μου σε αυτές τις συνθήκες ωρίμασε την ανθρώπινη φύση μου, και έγινα λιγότερο παρορμητικός και εύθραυστος, πιο ικανός να αντιμετωπίζω σωστά τις ελλείψεις μου, και να αρχίσω να αναζητώ τις προθέσεις και τις αλήθεια-αρχές του Θεού. Όλα αυτά με εκπαιδεύουν και με οδηγούν στην τελείωση.

Αφού βίωσα αυτήν την προσαρμογή στα καθήκοντά μου, κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία τι καθήκον κάνουμε, αν διατηρείται η φήμη μας ή αν μας θαυμάζουν οι άλλοι, αυτά τα πράγματα δεν είναι σημαντικά. Αυτό που έχει σημασία είναι αν μπορούμε να υποταχθούμε στον Θεό και να έχουμε μαρτυρίες ότι ασκούμε την αλήθεια. Παλιότερα, όταν έβλεπα άλλους να γίνονται αρνητικοί και ανυπάκουοι μετά την προσαρμογή των καθηκόντων τους, τους κοίταζα περιφρονητικά και πίστευα ότι εγώ ήμουν καλύτερος. Τώρα που αντιμετώπισα τα γεγονότα, είδα ότι η φύση μου ήταν πολύ αλαζονική και ότι δεν ήμουν πιο υποτακτικός στον Θεό από τους άλλους. Μέσα από τις καταστάσεις που διευθέτησε ο Θεός, απέκτησα κάποια αυτογνωσία και βίωσα κάποιες αλλαγές. Είμαι ευγνώμων από τα βάθη της καρδιά μου που με έσωσε ο Θεός!