Της Πάμελα, Ιταλία

Στην εκκλησία, συνεργάζομαι με αρκετούς άλλους στο έργο της γραφιστικής. Μια μέρα, η επικεφαλής μού είπε ότι δύο αδελφές είχαν αναφέρει κάποια ζητήματα με τον αδελφό Όλιβερ, λέγοντας ότι του άρεσε να λέει μεγάλα λόγια και καθυστερούσε τον ρυθμό του έργου. Η επικεφαλής με ρώτησε αν είχα ανακαλύψει αυτά τα προβλήματα όταν συνεργαζόμουν μαζί του. Θυμήθηκα πως, όταν συνεργαζόμουν με τον Όλιβερ, έβλεπα ότι ήταν σίγουρα πολύ προσκολλημένος στις απόψεις του. Όταν όλοι συζητούσαμε και αποφασίζαμε για κάποια σχέδια σύμφωνα με τις αρχές, εκείνος πάντα είχε διαφορετική γνώμη, χωρίς όμως να έχει ξεκάθαρες απόψεις. Έπρεπε όλοι να σκεφτόμαστε μαζί του, και αυτό μας έτρωγε πολύ χρόνο. Επίσης, υπήρχαν κάποια σχετικά μικρά ζητήματα με τις εικόνες που θα μπορούσαν να διορθωθούν αργότερα. Δεν χρειαζόταν να σπαταλάμε τον χρόνο όλων για να τα συζητήσουμε, αλλά εκείνος επέμενε να τα λύσουμε πριν προχωρήσουμε. Καθυστερούσε τα πάντα μέχρι να καταλήξουμε όλοι σε ομοφωνία, με αποτέλεσμα η πρόοδος να είναι σχετικά αργή. Έτσι, είπα στην επικεφαλής τα προβλήματα που είχα δει. Η επικεφαλής με επέπληξε όταν είδε ότι γνώριζα αυτά τα προβλήματα όλον αυτόν τον καιρό, λέγοντας: «Ήξερες ότι ο Όλιβερ έκανε του κεφαλιού του και καθυστερούσε το έργο. Γιατί, λοιπόν, δεν του έβαλες όρια αντί να τον κατευνάζεις και να τον ακολουθείς; Αυτό δεν καθυστερεί το έργο;» Τα λόγια της επικεφαλής με πλήγωσαν πολύ.

Ξανασκέφτηκα τη φορά που συζητούσα τα σχέδια με τον Όλιβερ. Είδα ότι ήταν προσκολλημένος στις απόψεις του και αυτό με ανησύχησε. Ήθελα να του επισημάνω το πρόβλημά του, αλλά τότε θυμήθηκα πόσο αλαζονικός άνθρωπος ήμουν έτσι κι αλλιώς. Και εμένα με είχε κλαδέψει στο παρελθόν η επικεφαλής. Μου είχε πει να απαρνηθώ τον εαυτό μου και να συνεργάζομαι με τους άλλους, επειδή ήμουν πάντα αλαζονική και αυτάρεσκη, προσκολλημένη στις απόψεις μου, και μάλωνα με τις συνεργάτιδές μου, καθυστερώντας το έργο. Αν επισήμαινα τα προβλήματα του Όλιβερ μπροστά σε όλους ή αντέκρουα τις απόψεις του, οι άλλοι μπορεί να νόμιζαν ότι ήμουν ακόμα αλαζονική και χωρίς λογική, και ότι δεν μπορούσα να δεχτώ ήρεμα τις προτάσεις των άλλων ή να συνεργαστώ μαζί τους. Έτσι, άσχετα με το πόσο καθυστερούσαμε, άκουγα με υπομονή όσα έλεγε ο Όλιβερ. Μερικές φορές, όταν εξετάζαμε τις προτάσεις του σύμφωνα με τις αρχές, νιώθαμε ότι δεν ήταν εφικτές. Του επισημαίναμε πού ήταν το πρόβλημα, αλλά δεν το δεχόταν και επέμενε στις απόψεις του. Αν δεν κάναμε αυτό που πρότεινε, δυσαρεστιόταν και δεν μιλούσε, κάνοντας την ατμόσφαιρα εξαιρετικά άβολη και σταματώντας το έργο. Αρχικά, ήθελα να το πω στην επικεφαλής. Σκέφτηκα όμως ότι, αφού η επικεφαλής μόλις με είχε κλαδέψει για την αλαζονεία μου και την αδυναμία μου να συνεργαστώ με τους άλλους, αν ανέφερα τα προβλήματα κάποιου άλλου, μπορεί να νόμιζε ότι επικεντρωνόμουν στα προβλήματα των άλλων και ότι λεπτολογούσα, και ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει μετά το κλάδεμά της. Σ’ αυτήν την περίπτωση, για πόσο ακόμα θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου; Με αυτήν τη σκέψη, δεν ανέφερα ούτε επισήμαινα το πρόβλημα του Όλιβερ. Το αποτέλεσμα ήταν, επειδή δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε και συζητούσαμε συνεχώς, να ξοδεύουμε μια ολόκληρη μέρα σε κάτι που θα μπορούσε ξεκάθαρα να τελειώσει σε μισή, με αποτέλεσμα ο ρυθμός του έργου να είναι αργός. Μ’ αυτά στο μυαλό μου, ένιωθα ενοχές και κατηγορούσα τον εαυτό μου. Δεν είναι ότι δεν είχα προσέξει το πρόβλημα του Όλιβερ, αλλά συγκρατήθηκα και δεν του το επισήμανα ποτέ. Σκέφτηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μόλις η αλήθεια γίνει ζωή σου, αν δεις κάποιον να βλασφημεί τον Θεό, να μην έχει φόβο Θεού, να είναι επιπόλαιος ενώ κάνει το καθήκον του ή να διαταράσσει και να αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, θα είσαι σε θέση να τον μεταχειριστείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, διακρίνοντας εκείνους που πρέπει να διακριθούν και εκθέτοντας εκείνους που πρέπει να εκτεθούν. Αν η αλήθεια δεν έχει γίνει ζωή σου και εξακολουθείς να ζεις μέσα στις σατανικές διαθέσεις σου, τότε, όταν βλέπεις κακούς ανθρώπους και διαβόλους να προκαλούν διατάραξη και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, θα κάνεις τα στραβά μάτια και θα κωφεύεις, και θα το αγνοείς, χωρίς κανένα αίσθημα μομφής από τη συνείδησή σου. Θα σκέφτεσαι μάλιστα ότι όποιος κι αν προκαλεί αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, αυτό δεν έχει καμία σχέση μ’ εσένα. Όσο κι αν βλάπτονται το έργο της εκκλησίας και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, δεν θα νοιάζεσαι ούτε θα ρωτάς γι’ αυτό, ούτε θα νιώθεις καθόλου μομφή από τη συνείδησή σου. Σε αυτήν την περίπτωση, είσαι ένας άνθρωπος που δεν έχει συνείδηση ή λογική, ένας δύσπιστος, ένας απλός δουλευτής. Τρως αυτά που είναι του Θεού, πίνεις αυτά που είναι του Θεού και απολαμβάνεις όλα όσα προέρχονται από τον Θεό, κι όμως νιώθεις ότι οποιαδήποτε βλάβη προκαλείται στα συμφέροντα του οίκου του Θεού δεν έχει καμία σχέση μ’ εσένα —αυτό σε καθιστά προδότη που παίρνει το μέρος των ξένων εις βάρος των δικών σου, το είδος του πλάσματος που δαγκώνει το χέρι που το ταΐζει. Αν δεν διαφυλάττεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, είσαι μήπως άνθρωπος; Είσαι ένας δαίμονας που έχει παρεισφρήσει στην εκκλησία. Προσποιείσαι ότι πιστεύεις στον Θεό, παριστάνεις ότι είσαι ένας από τους εκλεκτούς του Θεού και θέλεις να παρασιτείς στον οίκο του Θεού —δεν μοιάζεις πλέον με ανθρώπινο ον και είσαι ξεκάθαρα δύσπιστος. Όσοι πιστεύουν αληθινά στον Θεό, ακόμη κι αν δεν έχουν κερδίσει ακόμα την αλήθεια και ζωή, αν μη τι άλλο θα παίρνουν το μέρος του Θεού στα λόγια και τις πράξεις τους· αν μη τι άλλο, δεν θα μένουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν βλέπουν να βλάπτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αν προσπαθήσουν να το αγνοήσουν, θα νιώθουν μομφή και ανησυχία στη συνείδησή τους, και θα λένε στον εαυτό τους: “Δεν μπορώ απλώς να κάθομαι άπραγος και να μην κάνω τίποτα. Πρέπει να σηκωθώ και να πω κάτι, πρέπει να εκπληρώσω την ευθύνη μου. Πρέπει να βγω μπροστά για να εκθέσω και να σταματήσω αυτήν την πονηρή πράξη, για να διαφυλάξω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού από τη βλάβη και για να διασφαλίσω ότι δεν θα αναστατωθεί η εκκλησιαστική ζωή”. Αν η αλήθεια έχει γίνει ζωή μέσα στην καρδιά σου, τότε όχι μόνο θα έχεις αυτό το θάρρος και την αποφασιστικότητα, αλλά θα είσαι επίσης ικανός να διακρίνεις αυτό το ζήτημα. Επιπλέον, θα είσαι σε θέση να εκπληρώσεις το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί για το έργο του Θεού και για τα συμφέροντα του οίκου Του, και μ’ αυτόν τον τρόπο, θα εκπληρωθεί το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι όσοι έχουν συνείδηση και πιστεύουν αληθινά στον Θεό είναι σε σύμπνοια μαζί Του και παίρνουν το μέρος Του όταν αντιμετωπίζουν καταστάσεις. Αν δουν κάποιον να διαταράσσει και να αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους, να τον εκθέσουν και να τον σταματήσουν. Προστατεύουν το έργο της εκκλησίας. Εγώ όμως; Είδα ξεκάθαρα ότι ο Όλιβερ ήταν προσκολλημένος στις απόψεις του και δεν αποδεχόταν τις απόψεις των άλλων. Καθυστερούσε τον ρυθμό του έργου ξανά και ξανά, κι όμως, για να μην πουν οι άλλοι ότι ήμουν αλαζονική και έψαχνα καβγά, όχι μόνο δεν τον σταμάτησα ούτε έλυσα το ζήτημα, ούτε του πρόσφερα καθοδήγηση και βοήθεια, αλλά απλώς έμενα αμέτοχη, κάνοντας τα στραβά μάτια. Σκεφτόμουν μόνο να προστατεύσω τα δικά μου συμφέροντα, αντί για την αποδοτικότητα του έργου μας. Το αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει το έργο. Επιφανειακά, έκανα με ζήλο το καθήκον μου κάθε μέρα. Αλλά στην πραγματικότητα, δεν έφερα πραγματικά φορτίο στο καθήκον μου και δεν ήμουν καθόλου πιστή στον Θεό. Οι συμφορές μεγαλώνουν σε κλίμακα, και πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να αναζητούν και να ερευνούν την αληθινή οδό. Αν μπορούσαμε να επιταχύνουμε τον ρυθμό μας και να φτιάξουμε περισσότερες ευαγγελικές εικόνες, τότε θα μπορούσαμε να προσφέρουμε τη μικρή μας συμβολή στο ευαγγελικό έργο. Αλλά εγώ δεν λάμβανα υπόψη την πρόθεση του Θεού. Για τόσο καιρό παρακολουθούσα τον ρυθμό του έργου να καθυστερεί και δεν τον σταμάτησα ούτε έλυσα το πρόβλημα εγκαίρως. Υστερούσα πολύ σε συνείδηση και σε ανθρώπινη φύση, και ήμουν ακριβώς σαν έναν «προδότη που παίρνει το μέρος των ξένων εις βάρος των δικών σου, το είδος του πλάσματος που δαγκώνει το χέρι που το ταΐζει», όπως εκτέθηκε στα λόγια του Θεού. Ζούσα σε βάρος της εκκλησίας και ήμουν άχρηστη στις κρίσιμες στιγμές. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, μετάνιωσα βαθιά και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, παραμέλησα το έργο της εκκλησίας για να προστατεύσω τον εαυτό μου. Είμαι πρόθυμη να μετανοήσω ενώπιόν Σου. Σε παρακαλώ, οδήγησέ με να γνωρίσω αληθινά τον εαυτό μου».

Αργότερα, άρχισα να αναλογίζομαι γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να κάνω πράξη την αλήθεια και τι με εμπόδιζε. Έφαγα και ήπια δύο χωρία από τα λόγια του Θεού που ταίριαζαν στην κατάστασή μου: «Κάποιοι άνθρωποι ακολουθούν τη δική τους βούληση όταν ενεργούν. Παραβιάζουν τις αρχές και αφού κλαδευτούν, παραδέχονται μόνο στα λόγια ότι είναι αλαζόνες και ότι έκαναν λάθος μόνο και μόνο επειδή δεν κατέχουν την αλήθεια. Μα στην καρδιά τους, παραπονιούνται: “Κανείς άλλος δεν ρισκάρει, μόνο εγώ —και στο τέλος, όταν κάτι πάει στραβά, μου φορτώνουν όλες τις ευθύνες. Δεν είναι αυτό ανόητο εκ μέρους μου; Την επόμενη φορά δεν γίνεται να κάνω το ίδιο πράγμα, να ρισκάρω έτσι. Το πουλί που βγάζει έξω το κεφάλι είναι αυτό που πυροβολείται!” Τι γνώμη έχεις γι’ αυτήν τη στάση; Είναι στάση μετάνοιας; (Όχι.) Τι στάση είναι; Δεν έχουν γίνει ύπουλοι και δόλιοι; Σκέφτονται μέσα τους: “Είμαι τυχερός που αυτή τη φορά δεν κατέληξε σε καταστροφή. Το πάθημα θα μου γίνει μάθημα, κατά κάποιον τρόπο. Θα πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός στο μέλλον”. Δεν αναζητούν την αλήθεια, ενώ χρησιμοποιούν τα τιποτένια κόλπα τους και τις πονηρές μηχανορραφίες τους για να φροντίσουν και να χειριστούν το ζήτημα. Μπορούν μ’ αυτόν τον τρόπο να κερδίσουν την αλήθεια; Δεν μπορούν, επειδή δεν έχουν μετανοήσει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο επιδιώκοντας την αλήθεια μπορεί κανείς να διαλύσει τις αντιλήψεις και τις παρανοήσεις του για τον Θεό). «Όταν οι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη απέναντι στα καθήκοντά τους, όταν τα κάνουν επιπόλαια, συμπεριφέρονται σαν ανθρωπάρεσκοι και δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, τι διάθεση είναι αυτή; Είναι πονηριά, είναι η διάθεση του Σατανά. Η πιο εμφανής πτυχή των φιλοσοφιών του ανθρώπου για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις είναι η πονηριά. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, αν δεν είναι πονηροί, θα έχουν την τάση να προσβάλλουν τους άλλους και θα είναι ανίκανοι να προστατέψουν τον εαυτό τους· πιστεύουν ότι πρέπει να είναι αρκετά πονηροί ώστε να μην προσβάλουν και να μην πληγώσουν κανέναν κι έτσι να παραμείνουν οι ίδιοι ασφαλείς, να προστατέψουν τα μέσα του βιοπορισμού τους και να εδραιωθούν ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους. Όλοι οι άπιστοι ζουν σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά. Όλοι τους είναι ανθρωπάρεσκοι και δεν προσβάλλουν κανέναν. Έχεις έρθει στον οίκο του Θεού, έχεις διαβάσει τον λόγο του Θεού και έχεις ακούσει τα κηρύγματα του οίκου του Θεού· γιατί, λοιπόν, δεν είσαι σε θέση να κάνεις πράξη την αλήθεια, να μιλήσεις από καρδιάς και να είσαι ειλικρινής άνθρωπος; Γιατί είσαι πάντα ανθρωπάρεσκος; Οι ανθρωπάρεσκοι προστατεύουν μόνο τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα της εκκλησίας. Όταν βλέπουν κάποιον να πράττει το κακό και να βλάπτει τα συμφέροντα της εκκλησίας, το αγνοούν. Τους αρέσει να είναι ανθρωπάρεσκοι και δεν προσβάλλουν κανέναν. Αυτό είναι ανευθυνότητα και αυτού του είδους τα άτομα είναι υπερβολικά πονηρά και αναξιόπιστα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού με άγγιξαν, και τελικά είδα ότι η ρίζα του ότι δεν μπορούσα να κάνω πράξη την αλήθεια ή να υποστηρίξω τις αλήθεια-αρχές, ήταν ότι η φύση μου ήταν υπερβολικά δόλια. Από τότε που η επικεφαλής με είχε κλαδέψει για την αλαζονεία μου, δεν είχα κάνει ποτέ αληθινή αυτοκριτική ούτε είχα αναζητήσει το μονοπάτι για να διορθώσω την αλαζονική μου διάθεση. Αντιθέτως, μηχανορραφούσα και χρησιμοποιούσα επιφανειακή ανεκτικότητα και υποχώρηση για να προστατεύσω τον εαυτό μου, κάνοντας τους άλλους να πιστεύουν λανθασμένα ότι ήμουν διακριτική και ότι η αλαζονική μου διάθεση είχε αλλάξει. Έτσι, η επικεφαλής δεν θα με κλάδευε ξανά ούτε θα με απάλλασσε από τα καθήκοντά μου. Είδα πως το ότι ζούσα σύμφωνα με σατανικές ιδέες και απόψεις όπως «Το πουλί που βγάζει έξω το κεφάλι είναι αυτό που πυροβολείται», «Η σιωπή είναι χρυσός, ο λόγος ασήμι, και όποιος μιλάει πολύ, αναπόφευκτα θα κάνει λάθη» και «Μην αναζητάς επιβράβευση, αλλά πώς να γλιτώσεις την ευθύνη», με είχε κάνει εξαιρετικά εγωίστρια, ποταπή, πανούργα και δόλια. Είδα ξεκάθαρα ότι το πρόβλημα του Όλιβερ είχε ήδη επηρεάσει το έργο μας. Θα έπρεπε να είχα ορθώσει το ανάστημά μου, να το είχα εκθέσει και να το είχα σταματήσει. Αλλά αντ’ αυτού, ενήργησα σαν ανθρωπάρεσκη για να διαλύσω τη σύγκρουση. Όταν αντιμετώπιζα προβλήματα ή διαφωνίες, έλεγα όσο το δυνατόν λιγότερα. Δεν μάλωνα ποτέ με κανέναν και δεν τηρούσα καθόλου τις αρχές. Προστάτευα καλά τα δικά μου συμφέροντα, αλλά άφηνα το έργο της εκκλησίας να υφίσταται απώλειες. Ήμουν τόσο ύπουλη και δόλια. Προκάλεσα αληθινά την αηδία και το μίσος του Θεού. Ειδικά όταν διάβασα τα λόγια του Θεού: «Δεν αναζητούν την αλήθεια, ενώ χρησιμοποιούν τα τιποτένια κόλπα τους και τις πονηρές μηχανορραφίες τους για να φροντίσουν και να χειριστούν το ζήτημα. Μπορούν μ’ αυτόν τον τρόπο να κερδίσουν την αλήθεια; Δεν μπορούν, επειδή δεν έχουν μετανοήσει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο επιδιώκοντας την αλήθεια μπορεί κανείς να διαλύσει τις αντιλήψεις και τις παρανοήσεις του για τον Θεό). Ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη μεταμέλεια. Παλαιότερα, έκανα το καθήκον μου με αλαζονική διάθεση. Πάντα υποστήριζα τις απόψεις μου και δεν άκουγα τις προτάσεις των άλλων. Αυτό όχι μόνο περιόριζε τους άλλους, αλλά επηρέαζε και το έργο της εκκλησίας. Η επικεφαλής με κλάδεψε για να μπορέσω να κάνω αυτοκριτική και να γνωρίσω τον εαυτό μου, ώστε να αλλάξω εγκαίρως τον τρόπο μου και να κάνω καλά το καθήκον μου. Αλλά εγώ δεν μετάνιωσα. Αντιθέτως, προστάτευα τον εαυτό μου από τον Θεό και τους άλλους. Όχι μόνο δεν έκανα καλά το καθήκον μου, αλλά δεν με ένοιαζε καν όταν το έργο της εκκλησίας διαταρασσόταν. Έβλεπα ότι σε καμία περίπτωση δεν ήμουν κάποια που αποδεχόταν την αλήθεια. Αν συνεχιζόταν αυτό, η διεφθαρμένη μου διάθεση θα χειροτέρευε, και τελικά θα ξεσκεπαζόμουν και θα αποκλειόμουν! Με αυτήν τη σκέψη, φοβήθηκα και προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν είμαι πλέον πρόθυμη να προστατεύω τα συμφέροντά μου μέσω αυτών των φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Είμαι πρόθυμη να αναζητήσω την αλήθεια και να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση. Σου ζητώ να με βοηθήσεις να βρω το μονοπάτι της άσκησης».

Μετά από αυτό, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αν θέλεις να αποφύγεις τις διαφωνίες, ο συμβιβασμός είναι ο μόνος τρόπος; Σε ποιες περιπτώσεις μπορείς να συμβιβαστείς; Αν έχει να κάνει με ασήμαντα ζητήματα, όπως το προσωπικό σου συμφέρον ή η περηφάνια σου, τότε δεν υπάρχει λόγος να διαφωνείς σχετικά μ’ αυτά. Μπορείς να επιλέξεις να είσαι ανεκτικός ή να συμβιβαστείς. Αλλά σε θέματα που μπορούν να επηρεάσουν το έργο της εκκλησίας και να βλάψουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, πρέπει να εμμένεις στις αρχές. Αν δεν τηρείς αυτό το θέσφατο, τότε δεν είσαι αφοσιωμένος στον Θεό. Αν επιλέξεις να κάνεις συμβιβασμούς και να εγκαταλείψεις τις αλήθεια-αρχές προκειμένου να σώσεις την υπόληψή σου ή να διατηρήσεις τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, αυτό δεν είναι εγωιστικό και ευτελές εκ μέρους σου; Δεν είναι ένδειξη ότι είσαι ανεύθυνος στο καθήκον σου και δεν είσαι αφοσιωμένος στον Θεό; (Είναι.) Επομένως, αν έρθει μια στιγμή στη διάρκεια της άσκησης του καθήκοντός σου κατά την οποία όλοι διαφωνούν, πώς θα πρέπει να ασκηθείς; Θα επιλύσεις το πρόβλημα διαφωνώντας με όλες σου τις δυνάμεις; (Όχι.) Τότε πώς θα πρέπει να επιλύσεις το πρόβλημα; Σε αυτήν την περίπτωση, ένα άτομο που κατανοεί την αλήθεια θα πρέπει να εμφανιστεί για να επιλύσει το ζήτημα, θέτοντας πρώτα το ζήτημα στο τραπέζι και αφήνοντας και τις δύο πλευρές να πουν την άποψή τους. Στη συνέχεια, όλοι μαζί πρέπει να αναζητήσουν την αλήθεια, και κατόπιν προσευχής στον Θεό, θα πρέπει να εντοπιστεί η σχετική αλήθεια στα λόγια του Θεού και να υπάρξει συναναστροφή πάνω σ’ αυτή. Μετά τη συναναστροφή πάνω στις αλήθεια-αρχές και αφότου αποκτηθεί σαφής εικόνα, και οι δύο πλευρές θα είναι σε θέση να υποταχθούν. Πρέπει να μάθουν να υποτάσσονται στην αλήθεια. […] Εάν ένα άτομο εμπλέκεται σε συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με άλλους προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και την αποτελεσματικότητα του έργου της εκκλησίας, και η στάση του είναι λίγο αδιάλλακτη, θα λέγατε ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα; (Όχι.) Επειδή η πρόθεσή του είναι σωστή· είναι να προστατεύσει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Πρόκειται για ένα άτομο που στέκεται στο πλευρό του Θεού και εμμένει στις αλήθεια-αρχές, ένα άτομο με το οποίο ευαρεστείται ο Θεός. Το να έχει κανείς μια ισχυρή, αποφασιστική στάση όταν προστατεύει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού είναι σημάδι σταθερής θέσης και προσήλωσης στις αρχές, και ο Θεός το εγκρίνει. Οι άνθρωποι μπορεί να θεωρούν ότι υπάρχει πρόβλημα μ’ αυτήν τη στάση, αλλά δεν είναι μεγάλο πρόβλημα· δεν έχει να κάνει με την αποκάλυψη κάποιας διεφθαρμένης διάθεσης. Να θυμάστε, το πιο σημαντικό είναι η προσήλωση στις αλήθεια-αρχές. Αν κάποιος δεν τηρεί τις αλήθεια-αρχές, τότο όσο ευχάριστα κι αν είναι τα λόγια που λέει, είναι υποκριτής». («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η άσκηση της αλήθειας είναι η μόνη οδός για τη ζωή-είσοδο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, ανεξάρτητα από το πότε, το να μπορείς να απαρνηθείς το προσωπικό σου όφελος, να υποστηρίζεις τις αλήθεια-αρχές και να προστατεύεις το έργο της εκκλησίας είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Ακόμα κι αν μερικές φορές έρχεσαι σε σύγκρουση με ανθρώπους εξαιτίας αυτού ή μιλάς λίγο σκληρά, κανένα από αυτά δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Αυτό που κοιτάζει ο Θεός είναι η στάση μας απέναντι στην αλήθεια. Κοιτάζει αν μπορούμε να τηρήσουμε τις αλήθεια-αρχές και αν κάνουμε πράξη την αλήθεια. Παλαιότερα, πάντα πίστευα ότι, αν η τήρηση των αρχών προκαλούσε σύγκρουση, σίγουρα εξέφραζα αλαζονική διάθεση και δεν συνεργαζόμουν αρμονικά με τους άλλους. Έτσι, για να αποφύγω να με πουν οι άλλοι αλαζονική, συμβιβαζόμουν σε όλα και δεν έκανα τίποτα για να υποστηρίξω τις αρχές. Πλέον επιτέλους κατάλαβα ότι το καλύτερο μονοπάτι της άσκησης για να αποφεύγεις τις διαφωνίες και τις συγκρούσεις είναι να ασκείσαι σύμφωνα με τις αρχές, να εκφράζει ο καθένας τις απόψεις του και μετά να αναζητάτε μαζί την αλήθεια. Αν, μετά την αναζήτηση, είσαι σίγουρη ότι οι πράξεις σου είναι σύμφωνες με τις αλήθεια-αρχές, τότε θα πρέπει να τις τηρήσεις. Αυτό είναι το σωστό. Αν η άποψή σου είναι προφανώς λανθασμένη, αλλά επιμένεις να την υποστηρίζεις και αναγκάζεις τους άλλους να σε ακούσουν και να την αποδεχτούν, αυτό είναι έκφραση αλαζονείας και αυταρέσκειας. Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να μάθεις να απαρνιέσαι τον εαυτό σου. Στη συνέχεια, όταν συνεργαζόμουν με τον Όλιβερ, προσπαθούσα να κάνω πράξη τα λόγια του Θεού.

Μια μέρα, διάλεγα εικόνες και συζητούσα ζητήματα με την Ελιάνα και τον Όλιβερ. Ο Όλιβερ έκανε μια πρόταση. Νιώσαμε ότι το μήνυμα που μετέδιδε το συνολικό του σχέδιο δεν ταίριαζε απόλυτα με το θέμα, αλλά δεν ήμασταν και απόλυτα σίγουρες. Στην αρχή, ήθελα να συμφωνήσω και να συμβιβαστώ. Σκέφτηκα: «Ας δοκιμάσουμε πρώτα την πρότασή σου να δούμε τι θα γίνει, για να μην πουν όλοι ότι είμαι αλαζονική, αυτάρεσκη και προσκολλημένη στις απόψεις μου». Αλλά τότε θυμήθηκα κάποιες από τις αρχές και τις απαιτήσεις για το σχέδιο, και ένιωσα ότι η ιδέα του Όλιβερ είχε όντως προβλήματα. Αν κάναμε το σχέδιο σύμφωνα με την ιδέα του και μετά έπρεπε να το ξαναφτιάξουμε, δεν θα ήταν χάσιμο χρόνου και δεν θα καθυστερούσε το έργο μας; Σε αυτό το σημείο, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να τηρήσω τις αρχές, οπότε εξήγησα στον Όλιβερ τα προβλήματα με την ιδέα του και του υπενθύμισα να ακολουθήσει την αρχική ιδέα, αντί να προσκολληθεί στις απόψεις του. Η Ελιάνα συμφώνησε και ο Όλιβερ δεν είπε τίποτα άλλο. Αλλά τέτοιες καταστάσεις συνέβησαν πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Κάθε φορά που οι απόψεις μας διέφεραν, ο Όλιβερ πάντα επέμενε στις δικές του, καθυστερώντας το έργο μας. Επίσης, επειδή δεν αλλάξαμε τα πράγματα σύμφωνα με τις προτάσεις του, δυσαρεστήθηκε ξανά και σχεδόν δεν μιλούσε. Συνειδητοποίησα ότι, αν συνεχιζόταν αυτό, σίγουρα θα καθυστερούσε το έργο μας, οπότε είπα στην επικεφαλής τι συνέβαινε. Η επικεφαλής σχεδίασε να πάμε να βρούμε τον Όλιβερ μαζί, για να εκθέσουμε το πρόβλημά του, να συναναστραφούμε πάνω στην αλήθεια και να τον βοηθήσουμε. Ήξερα ότι αυτή ήταν η ευκαιρία μου να κάνω πράξη την αλήθεια, οπότε διάβασα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού πριν πάω να του μιλήσω: «Όλο το έργο της εκκλησίας έχει άμεση σχέση με το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου της βασιλείας του Θεού. Πιο συγκεκριμένα, το έργο του κηρύγματος του ευαγγελίου και όλες οι επαγγελματικές δραστηριότητες έχουν σημαντική και αναπόσπαστη σχέση με το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου. Ό,τι έχει, λοιπόν, να κάνει με το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου συνδέεται με τα συμφέροντα του Θεού και με τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Εάν οι άνθρωποι μπορέσουν να καταλάβουν σωστά το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου, τότε πρέπει να προσεγγίζουν σωστά τα καθήκοντα που κάνουν οι ίδιοι και τα καθήκοντα που κάνουν οι άλλοι. Ποιος είναι ο σωστός τρόπος να τα προσεγγίζεις; Να προσπαθείς όσο το δυνατόν περισσότερο και να τα κάνεις σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Τουλάχιστον, μην προβαίνεις σε συμπεριφορές και πρακτικές που σκόπιμα προξενούν ζημιές ή αναστάτωση και μην κάνεις επίτηδες πράγματα που ξέρεις ότι είναι λάθος. Όποιος επιμένει να κάνει κάτι, μολονότι ξέρει πως διαταράσσει και αναστατώνει το έργο της εκκλησίας, και δεν μεταπείθεται με τίποτα, ένας τέτοιος άνθρωπος κάνει το κακό, φλερτάρει με τον θάνατο και δείχνει το αληθινό του πρόσωπο, ότι δηλαδή είναι διάβολος. Να σπεύδεις να κάνεις τους αδελφούς και τις αδελφές να διακρίνουν το αληθινό πρόσωπο ενός τέτοιου κακού ανθρώπου, κι έπειτα να τον αποπέμπεις από την εκκλησία. Εάν ο κακοποιός κάνει απλώς μια στιγμιαία ανοησία και δεν κάνει επίτηδες κακό, τότε άραγε πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο ζήτημα; Πρέπει αυτό το άτομο να εκπαιδευτεί και να πάρει βοήθεια; Κι αν, μετά την εκπαίδευσή του, συνεχίσει να μην ακούει; Τον επικρίνουν μαζί οι αδελφοί και οι αδελφές» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πρώτο)]. «Πρέπει να εστιάζετε στην αλήθεια —μόνο τότε μπορείτε να αποκτήσετε ζωή-είσοδο, και μόνο όταν έχετε ζωή-είσοδο μπορείτε να παρέχετε στους άλλους και να τους οδηγείτε. Εάν ανακαλυφθεί ότι οι πράξεις των άλλων έρχονται σε αντίθεση με την αλήθεια, πρέπει να τους βοηθούμε με αγάπη να αγωνιστούν για την αλήθεια. Εάν οι άλλοι είναι σε θέση να κάνουν πράξη την αλήθεια κι υπάρχουν αρχές στον τρόπο με τον οποίο πράττουν, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να μάθουμε απ’ αυτούς και να τους μιμηθούμε. Αυτό είναι η αμοιβαία αγάπη» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο κάποιος που εκτελεί το καθήκον του σωστά με όλη του την καρδιά, τον νου και την ψυχή είναι κάποιος που αγαπά τον Θεό). Τα λόγια του Θεού είναι ξεκάθαρα. Όταν παρατηρούμε τα προβλήματα των άλλων, πρέπει να συναναστρεφόμαστε γρήγορα και, αν χρειαστεί, να τους εκθέτουμε και να τους επιπλήττουμε. Όλα αυτά γίνονται για να προστατεύσουμε το έργο της εκκλησίας, αλλά και για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να δουν τα προβλήματά τους, να τα λύσουν γρήγορα και να κάνουν καλά το καθήκον τους. Ο Όλιβερ είχε όντως κάποιο ταλέντο στη ζωγραφική, αλλά η διεφθαρμένη του διάθεση τον οδηγούσε να κάνει άθελά του πράγματα που διατάρασσαν και αναστάτωναν το έργο μας. Αν μπορούσε να γνωρίσει τον εαυτό του, να επιδιώξει την αλήθεια, να αλλάξει τη διεφθαρμένη του διάθεση, να συνεργαστεί αρμονικά με όλους και να αξιοποιήσει τα δυνατά του σημεία, τότε αυτό θα ωφελούσε το έργο της εκκλησίας και τη δική του ζωή-είσοδο. Έτσι, βρήκα αρκετά χωρία από τα λόγια του Θεού που αφορούσαν τα ζητήματα του Όλιβερ, τα συνδύασα με τις δικές μου εμπειρίες και συναναστράφηκα μαζί του πάνω σ’ αυτά. Αφού άκουσε, απέκτησε κάποια γνώση για τη διεφθαρμένη του διάθεση, λέγοντας μάλιστα ότι μερικές φορές συνειδητοποιούσε ότι έκανε λάθος, αλλά δεν μπορούσε να επαναστατήσει ενάντια στον εαυτό του. Εφόσον πια του το είχα επισημάνει, ένιωσε επιτέλους άσχημα γι’ αυτό και ήταν πρόθυμος να αναζητήσει την αλήθεια και να βασιστεί στον Θεό για να αλλάξει τη διεφθαρμένη του διάθεση. Όταν το άκουσα, χάρηκα γι’ αυτόν. Αλλά ταυτόχρονα, μετάνιωσα που ζούσα σύμφωνα με τις φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και δεν του το είχα πει νωρίτερα. Είχα βλάψει αληθινά εκείνον και το έργο της εκκλησίας.

Μετά από εκείνο το περιστατικό, κατά τη διάρκεια του καθήκοντός μου, αν έβλεπα ότι κάποιος έκανε κάτι που δεν ήταν σύμφωνο με τις αλήθεια-αρχές και καθυστερούσε το έργο, συνειδητά έκανα πράξη την αλήθεια, του επισήμαινα τα προβλήματα που έβλεπα και εκπλήρωνα το καθήκον μου. Αυτού του είδους η άσκηση μου έδωσε γαλήνη και ανακούφιση. Δόξα τω Θεώ!