Της Λιου Γινγκ, Κίνα

Μια μέρα, στα τέλη του 2019, η εγγονή μου είπε ξαφνικά ότι την πονούσε το πόδι της. Την πήγα στο νοσοκομείο για να κάνει ακτινογραφίες, αλλά δεν βρήκαν τίποτα, οπότε δεν το πήρα στα σοβαρά. Την επόμενη μέρα, είπε ότι εξακολουθούσε να την πονάει το πόδι της. Όταν την είδα να κλαίει από τον πόνο, έβαλα κι εγώ τα κλάματα. Ως εκείνη τη νύχτα, το πόδι την πονούσε πιο συχνά, και κοιμόταν ελάχιστα. Καθώς της έκανα μασάζ στο πόδι, συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό και εμπιστεύτηκα την ασθένειά της σ’ Αυτόν. Το πρωί της τρίτης ημέρας, ο γιος και η νύφη μου πήγαν την εγγονή μου στο νοσοκομείο της κομητείας.

Αφότου εισήχθη στο νοσοκομείο, είχε συνέχεια υψηλό πυρετό. Ο πυρετός παρέμενε στο 40 και δεν υποχωρούσε. Εξετάστηκε στο χειρουργικό τμήμα και στο τμήμα παθολογίας, αλλά οι γιατροί δεν βρήκαν τίποτα, ούτε είχαν κάποια θεραπεία. Στην απόγνωσή του, ο γιος μου την πήγε σε ένα νοσοκομείο στην πρωτεύουσα της επαρχίας. Μετά από διαβούλευση, η διάγνωση των ειδικών ήταν τη μια λύκος και την άλλη σηψαιμία. Όταν οι γονείς της νύφης μου επέστρεψαν από το νοσοκομείο και μου μίλησαν για την κατάσταση, ανησύχησα πολύ. Ο λύκος και η σηψαιμία ήταν και οι δύο θανατηφόρες ασθένειες. Πέρα από τη διάγνωση, η εγγονή μου συνέχιζε να έχει 40 πυρετό, ο οποίος θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην υγεία της αν συνεχιζόταν για πολύ καιρό. Η κατάστασή της δεν φαινόταν πολύ καλή. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο στενοχωριόμουν. Είχα μεγαλώσει την εγγονή μου και δεν θα μπορούσα να το αντέξω αν της συνέβαινε κάτι. Προσπαθούσα να παρηγορήσω τον εαυτό μου ξανά και ξανά, και σκεφτόμουν: «Θα γίνει καλά. Ο Θεός είναι παντοδύναμος. Θα προστατεύσει την εγγονή μου. Δεν θα την αφήσει να πεθάνει». Όταν σκεφτόμουν την ασθένεια της εγγονής μου, συχνά έκλαιγα από την αγωνία μου. Ήταν ακόμα τόσο νέα και αναγκαζόταν να υποφέρει τόσο πολύ. Ευχήθηκα να είχα χτυπηθεί εγώ από αυτήν την ασθένεια, ώστε να μπορούσα να υποφέρω στη θέση της. Σκέφτηκα επίσης: «Πιστεύω στον Θεό, οπότε γιατί συμβαίνει αυτό στην οικογένειά μου;» Τότε το ξανασκέφτηκα, όμως: «Βασικά, αυτή η περίσταση μάλλον μου συνέβη με την άδεια του Θεού. Ίσως ο Θεός δοκιμάζει την πίστη μου. Δεν μπορώ να παραπονεθώ για τον Θεό. Όσο επιμένω στο καθήκον μου, η ασθένεια της εγγονής μου θα θεραπευτεί». Μετά από αυτό, έτρωγα και έπινα όπως συνήθως τα λόγια του Θεού και συνέχισα να εκτελώ το καθήκον μου. Όταν φιλοξενούσα τους αδελφούς και τις αδελφές μου, έκανα ό,τι μπορούσα γι’ αυτούς. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου ήθελαν να με βοηθήσουν, αλλά δεν τους άφηνα. Θεωρούσα ότι εφόσον εκτελούσα το καθήκον μου όσο μπορούσα, ο Θεός θα μου έδειχνε χάρη, και η εγγονή μου θα βελτιωνόταν.

Περίπου μισό μήνα αργότερα, ο γιος μου μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι είχαν επιβεβαιώσει ότι η ασθένεια της εγγονής μου ήταν σηψαιμία, ο υψηλός πυρετός της συνέχιζε να ανεβοκατεβαίνει, και είχαν σχηματιστεί όγκοι στο περικάρδιο, πράγμα που απειλούσε τη ζωή της. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται. Δεν μπορούσα να το δεχτώ, οπότε απαίτησα το εξής από τον Θεό: «Η εγγονή μου είναι άρρωστη, αλλά εγώ συνέχισα να εκτελώ το καθήκον μου, οπότε έπρεπε να είναι καλύτερα! Τώρα, όμως, όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί η ασθένειά της, αλλά έχει χειροτερέψει ουσιαστικά. Είναι πραγματικά αδύνατο να θεραπευτεί η ασθένειά της;» Μια μέρα, ο σύζυγός μου ήρθε κλαίγοντας και μου είπε: «Η εγγονή μας πεθαίνει. Το νοσοκομείο λέει ότι είναι ετοιμοθάνατη, και ο γιατρός λέει ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Μας είπαν να τη φέρουμε σπίτι». Τα λόγια του συζύγου μου έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν αλήθεια· δεν μπορούσα να το δεχτώ. Το μυαλό μου γέμισε με εικόνες από τη ζωή μου με την εγγονή μου. Καθώς σκεφτόμουν πόσο χαριτωμένη ήταν, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυά μου. Ξανά και ξανά, επικαλούμουν τον Θεό να προστατέψει την καρδιά μου και να με οδηγήσει στην υποταγή. Όταν, όμως, είδα από τη φωτογραφία της στο τηλέφωνό μου ότι ολόκληρο το πρόσωπό της ήταν πρησμένο, έχασα κάθε θέληση να συνεχίσω. Δεν ήθελα να διαβάσω τον λόγο του Θεού και δεν ένιωθα κανένα κίνητρο να εκτελέσω το καθήκον μου. Το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε ήταν η ασθένεια της εγγονής μου. Αργότερα, ο γαμπρός μου πήγε τον ιατρικό φάκελο της εγγονής μου σε ένα μεγάλο νοσοκομείο στη Σαγκάη για γνωμάτευση, αλλά και εκεί οι ειδικοί είπαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα και πρότειναν να σταματήσουμε να ξοδεύουμε χρήματα άδικα. Αυτό με αναστάτωσε ιδιαίτερα: «Πιστεύω στον Θεό εδώ και τόσα χρόνια, δεν σταμάτησα ποτέ να εκτελώ τα καθήκοντά μου και πάντα έβαζα τα δυνατά μου για να κάνω οποιοδήποτε έργο μού όριζε η εκκλησία. Ακόμη και όταν η εγγονή μου αρρώστησε, δεν εγκατέλειψα το καθήκον μου. Συνέχισα να φιλοξενώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αφού πλήρωσα τέτοιο τίμημα, γιατί η εγγονή μου έπαθε αυτήν τη φοβερή ασθένεια;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο μεγαλύτερη αγανάκτηση ένιωθα. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Μέσα στον πόνο μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η εγγονή μου πεθαίνει. Είμαι δυστυχισμένη και αδύναμη. Δεν ξέρω τι να κάνω και εξακολουθώ να έχω παράπονα εναντίον Σου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κατανοήσω την πρόθεσή Σου».

Μέσα στον πόνο μου, σκέφτηκα τον λόγο του Θεού:

4. Εάν, αφού έχεις δαπανήσει κάποια πράγματα για Μένα, Εγώ δεν ικανοποιήσω τις ασήμαντες απαιτήσεις σου, θα αποκαρδιωθείς και θα απογοητευτείς από Μένα ή, ακόμα χειρότερα, θα γεμίσεις δυσαρέσκεια και θα ξεστομίσεις ύβρεις;

5. Εάν είσαι πάντα πολύ αφοσιωμένος και τρέφεις μεγάλη αγάπη για Μένα, κι όμως υπομείνεις το βάσανο μιας ασθένειας, της οικονομικής στενότητας, της εγκατάλειψης από τους φίλους και τους συγγενείς σου ή των οποιωνδήποτε άλλων δυσκολιών στη ζωή, θα συνεχίσει να υπάρχει η αφοσίωση και η αγάπη σου για Μένα;

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)

Αντιμέτωπη με τις ερωτήσεις του Θεού, ένιωσα μεγάλη ντροπή. Η ασθένεια της εγγονής μου ήταν για μένα μια πρακτική δοκιμασία για να φανεί αν ήμουν πιστή και υποτασσόμουν στον Θεό. Στο παρελθόν, πάντα πίστευα ότι κατέβαλλα προσπάθεια και εκτελούσα το καθήκον μου για τον Θεό, και ότι αυτό σήμαινε πως ήμουν πιστή στον Θεό. Ωστόσο, όταν η εγγονή μου έπαθε σηψαιμία και η κατάστασή της χειροτέρευσε, έγινα αρνητική και παραπονέθηκα. Σταμάτησα πλέον να διαβάζω τον λόγο του Θεού και δεν είχα κίνητρο για το καθήκον μου. Είδα ότι στην πραγματικότητα δεν υποτασσόμουν ούτε ήμουν αφοσιωμένη στον Θεό. Προσευχήθηκα στον Θεό, και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει να πάρω μαθήματα και να υποταχθώ πραγματικά στο θέμα της ασθένειας της εγγονής μου. Σκέφτηκα τον λόγο του Θεού: «Το μόνο που επιδιώκεις είναι να είσαι σε θέση να κερδίσεις ειρήνη αφού πιστέψεις στον Θεό —να είναι τα παιδιά σου απαλλαγμένα από ασθένειες, να έχει ο σύζυγός σου μια καλή δουλειά, να βρει ο γιος σου μια καλή σύζυγο, να βρει η κόρη σου έναν καλό σύζυγο, να οργώνουν τα βοοειδή και τα άλογά σου καλά τη γη, να έρθει μια χρονιά καλού καιρού για τις καλλιέργειές σου. Αυτό επιδιώκεις. Η επιδίωξή σου είναι μόνο να ζεις με άνεση —να μην συμβούν ατυχήματα στην οικογένειά σου, να σε προσπεράσουν οι άνεμοι, να μην αγγίξουν τα χαλίκια το πρόσωπό σου, να μην πλημμυρίσει η σοδειά της οικογένειάς σου— να μην επηρεαστείς από οποιαδήποτε συμφορά, να ζήσεις στην “αγκαλιά του Θεού”, να ζήσεις σε μια άνετη φωλιά. Ένας δειλός όπως εσύ, ο οποίος πάντα επιδιώκει τα σαρκικά, έχει καρδιά, έχει πνεύμα; Δεν είσαι απλώς ένα θηρίο; Σου παραχωρώ την αληθινή οδό, χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, όμως δεν την επιδιώκεις. Εξακολουθείς να είσαι ένας από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό; […] δεν επιδιώκεις κανέναν στόχο, άρα η ζωή σου δεν είναι η πλέον ποταπή; Έχεις το θράσος να αντικρίσεις τον Θεό; Εάν συνεχίζεις να βιώνεις με τέτοιον τρόπο, θα αποκτήσεις τίποτα; Η αληθινή οδός σού έχει παραχωρηθεί, αλλά το αν μπορείς να την κερδίσεις τελικά ή όχι εξαρτάται από την επιδίωξή σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Ο λόγος του Θεού αποκάλυψε την κατάστασή μου. Από την αρχή της πίστης μου στον Θεό, πίστευα ότι εφόσον κατέβαλλα προσπάθεια για τον Θεό και εκτελούσα το καθήκον μου, ο Θεός θα ευλογούσε την οικογένειά μου με γαλήνη και ευημερία, και όλοι θα ήταν απαλλαγμένοι από ασθένειες και συμφορές. Ως εκ τούτου, από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, ήμουν πάντα πρόθυμη να εκτελώ τα καθήκοντά μου. Ο Θεός ήταν πολύ γενναιόδωρος μαζί μου. Πριν το καταλάβω, κάποιες από τις ασθένειές μου θεραπεύτηκαν και η επιδίωξή μου έγινε ακόμη πιο δυνατή. Ακόμη και αν ήταν να με συλλάβει το Κομμουνιστικό Κόμμα, θα συνέχιζα να εκτελώ το καθήκον μου και μετά την απελευθέρωσή μου. Αλλά όταν η εγγονή μου έπαθε αυτήν την τρομακτική ασθένεια, μέσα μου παραπονέθηκα ότι ο Θεός δεν την προστάτευσε. Παρόλο που συνέχισα να εκτελώ το καθήκον μου, ήθελα απλώς ο Θεός να προστατεύσει την εγγονή μου θεραπεύοντας την ασθένειά της. Ήθελα να ανταλλάξω την εξωτερική μου προσπάθεια και θυσία με την ευλογία του Θεού. Όταν η ασθένεια της εγγονής μου δεν βελτιώθηκε, και η ζωή της τέθηκε σε κίνδυνο και το νοσοκομείο εγκατέλειψε τη θεραπεία, τότε κατέρρευσα εντελώς. Παρανόησα τον Θεό και παραπονέθηκα εναντίον Του, θεώρησα ότι ο Θεός ήταν άδικος και ανέπτυξα αρνητικότητα και αντίσταση στον Θεό. Είδα ότι πίστευα στον Θεό μόνο για να κερδίσω χάρη και ευλογίες, ότι επιδίωκα την άνεση στη ζωή και τη σωματική ασφάλεια αντί για την αλήθεια, και ότι οι θυσίες και οι προσπάθειές μου δεν ήταν ειλικρινής υποταγή στον Θεό, αλλά αντίθετα ήταν γεμάτες εξωφρενικές επιθυμίες και απαιτήσεις από τον Θεό. Έτσι εξαπατούσα τον Θεό και προσπαθούσα να κάνω συναλλαγή μαζί Του. Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο από τον λόγο του Θεού: «Ο Θεός θα κάνει αυτό που οφείλει να κάνει, και η διάθεσή Του είναι δίκαιη. Η δικαιοσύνη δεν είναι σε καμία περίπτωση αμεροληψία ή λογική· δεν είναι εξισωτισμός ούτε σημαίνει πως θα λάβεις αυτό που αξίζεις για το έργο σου, πως θα πληρωθείς για όσο έργο έχεις κάνει και θα σου δοθούν τα οφειλόμενα σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλεις. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι απλώς να είσαι σωστός και λογικός. Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να γνωρίζουν τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Φανταστείτε ο Θεός να είχε καταστρέψει τον Ιώβ αφότου ο Ιώβ κατέθεσε μαρτυρία γι’ Αυτόν. Θα ήταν δίκαιο αυτό; Για να πούμε την αλήθεια, ναι, θα ήταν. Γιατί ονομάζεται αυτό δικαιοσύνη; Πώς βλέπουν οι άνθρωποι τη δικαιοσύνη; Αν κάτι συμβαδίζει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, τότε τους είναι πολύ εύκολο να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Ωστόσο, αν δεν βλέπουν κάτι να εναρμονίζεται με τις αντιλήψεις τους —αν πρόκειται για κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν— τότε δυσκολεύονται να πουν ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Αν ο Θεός είχε καταστρέψει τον Ιώβ τότε, οι άνθρωποι δεν θα έλεγαν ότι είναι δίκαιος. Στην πραγματικότητα, είτε οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί είτε όχι, και είτε έχουν διαφθαρεί βαθιά είτε όχι, οφείλει ο Θεός να δικαιολογηθεί όταν τους καταστρέφει; Οφείλει να εξηγήσει στους ανθρώπους πού βασίζεται και το κάνει αυτό; Πρέπει ο Θεός να πει στους ανθρώπους τους νόμους που έχει θεσπίσει; Δεν χρειάζεται. Στα μάτια του Θεού, κάποιος που είναι διεφθαρμένος και επιρρεπής στο να αντιστέκεται στον Θεό δεν έχει καμία αξία· όπως κι αν τον χειριστεί ο Θεός θα είναι ενδεδειγμένο, και όλα γίνονται σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Θεού. Αν ήσουν δυσάρεστος στα μάτια του Θεού, και αν Εκείνος έλεγε ότι δεν σε χρειάζεται μετά τη μαρτυρία σου και γι’ αυτό σε κατέστρεφε, θα ήταν αυτό η δικαιοσύνη Του; Και αυτό θα ήταν δικαιοσύνη. Μπορεί να μην είσαι σε θέση να το κατανοήσεις αυτό τώρα από άποψη γεγονότων, αλλά πρέπει να το κατανοήσεις ως προς το δόγμα. Τι θα λέγατε, η καταστροφή του Σατανά από τον Θεό αποτελεί έκφραση της δικαιοσύνης Του; (Ναι.) Τι θα γινόταν αν ο Θεός επέτρεπε στον Σατανά να παραμείνει; Δεν τολμάτε να πείτε, έτσι δεν είναι; Η ουσία του Θεού είναι δικαιοσύνη. Αν και δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς αυτό που κάνει ο Θεός, όλα όσα κάνει είναι δίκαια· απλώς οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Όταν ο Θεός έδωσε τον Πέτρο στον Σατανά, πώς αποκρίθηκε ο Πέτρος; “Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που κάνεις, αλλά όλα όσα κάνεις περιέχουν τις αγαθές προθέσεις Σου· υπάρχει δικαιοσύνη σε όλα. Πώς να μη δοξάσω τη σοφία και τις πράξεις Σου;” […] Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι δίκαια. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι σε θέση να το αντιληφθούν αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουν αυθαίρετα. Αν κάτι που κάνει Εκείνος φαίνεται στους ανθρώπους παράλογο ή έχουν αντιλήψεις γι’ αυτό, και μετά λένε ότι Εκείνος δεν είναι δίκαιος, τότε φέρονται εντελώς παράλογα. Βλέπεις, και ο Πέτρος έβρισκε κάποια πράγματα ακατάληπτα, αλλά ήταν βέβαιος ότι υπήρχε εκεί η σοφία του Θεού και ότι μέσα σ’ αυτά τα πράγματα βρίσκονταν οι καλές προθέσεις Του, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τα συλλάβουν και ότι ήταν πολύ λίγα τα πράγματα που μπορούσαν να συλλάβουν. Έτσι, δεν είναι εύκολη υπόθεση να γνωρίσουν τη διάθεση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού συλλογίστηκα τον λόγο του Θεού, συνειδητοποίησα ότι η δικαιοσύνη του Θεού δεν είναι όπως τη φανταζόμουν. Φανταζόμουν ότι είναι σαν να κάνει κάποιος ένα συγκεκριμένο τμήμα έργου και να λαμβάνει την αντίστοιχη αμοιβή γι’ αυτό, ή να καταβάλλει προσπάθεια και να λαμβάνει ως αντάλλαγμα μια ανταμοιβή. Αυτή ήταν δική μου αντίληψη και φαντασιοκοπία. Ο Θεός είναι η αλήθεια, και η ουσία του Θεού είναι η δικαιοσύνη. Ό,τι κι αν κάνει ο Θεός και είτε αυτό ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες αντιλήψεις είτε όχι, ό,τι κάνει ο Θεός είναι δίκαιο. Αξιολογούσα τη δικαιοσύνη του Θεού από την οπτική της διεκπεραίωσης μιας συναλλαγής ή εμπορικής συμφωνίας. Πίστευα ότι αν κατέβαλλα προσπάθεια και απαρνούμουν πολλά, θα λάμβανα τις ευλογίες του Θεού. Πίστευα ότι, αν εργαζόμουν σκληρά για να εκτελέσω τα καθήκοντά μου, ο Θεός όφειλε να προστατεύσει την οικογένειά μου και να προφυλάξει την εγγονή μου από ασθένειες και συμφορές. Επομένως, όταν αρρώστησε σοβαρά, λογομάχησα με τον Θεό, παραπονέθηκα εναντίον του Θεού, και σκέφτηκα ότι ο Θεός ήταν άδικος. Η άποψή μου ήταν παράλογη. Ήμουν τυφλή και δεν γνώριζα καθόλου τον Θεό. Είμαι ένα δημιουργημένο ον, οπότε είναι φυσικό και σωστό να εκτελώ το καθήκον μου και να ανταποδίδω την αγάπη του Θεού, είναι καθήκον και ευθύνη μου. Δεν έπρεπε να προσπαθήσω να διαπραγματευτώ με τον Θεό. Ακριβώς όπως τα παιδιά θα πρέπει να φέρονται με σεβασμό στους γονείς τους, θα πρέπει να υποτάσσομαι άνευ όρων στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του, ανεξάρτητα από το αν μου δίνει χάρη και ευλογίες ή με κάνει να υποφέρω από συμφορές, ο Θεός είναι δίκαιος. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα ήμουν άξια να ονομάζομαι άνθρωπος. Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό βιώνουν τη γέννηση, τα γηρατειά, την αρρώστια, τον θάνατο, τις συμφορές και τις ατυχίες, και εκείνοι που πιστεύουν στον Θεό δεν αποτελούν εξαίρεση. Ο Θεός δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι οι πιστοί θα είναι πάντα ασφαλείς και προστατευμένοι. Αντίθετα, όποιες καταστάσεις και αν μας προκύψουν, ο Θεός απαιτεί από εμάς να έχουμε αληθινή πίστη και υποταγή, και να εκπληρώνουμε το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος. Αλλά εγώ πίστευα στον Θεό μόνο για να αναζητώ ευλογίες. Ζητούσα από τον Θεό να κρατήσει την οικογένειά μου ασφαλή και μακριά από ασθένειες και συμφορές, αλλά δεν αναζητούσα την αλήθεια και δεν υποτασσόμουν στον Θεό. Η πίστη μου ήταν απλώς μια θρησκευτική πεποίθηση με βάση την οποία αναζητούσα να φάω μέχρι να χορτάσω. Ο Θεός δεν αναγνωρίζει ποτέ μια τέτοια πίστη. Αν δεν αποκαλύπτονταν αυτά τα γεγονότα, δεν θα αναγνώριζα ποτέ τη λανθασμένη άποψή μου για την πίστη στον Θεό με μοναδικό σκοπό την αναζήτηση ευλογιών. Ποτέ δεν θα κέρδιζα την αλήθεια αν πίστευα με αυτόν τον τρόπο, παρά μόνο θα αποκλειόμουν από τον Θεό. Ο Θεός επέτρεψε να με βρει μια περίσταση που δεν ήταν σύμφωνη με τις αντιλήψεις μου, έτσι ώστε να εξαγνιστεί η επιθυμία μου για ευλογίες μέσα από την πίστη μου στον Θεό, να καθαρθεί η νοθεία και η διαφθορά μου, και να με αλλάξει και να με σώσει. Αυτή ήταν η αγάπη του Θεού! Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα μια μικρή ανακούφιση.

Στη συνέχεια, συνέχισα να αναλογίζομαι ποια φύση επέβαλλε τη συναλλακτική μου πίστη στον Θεό. Διάβασα τον λόγο του Θεού: «Όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω —αυτό συνοψίζει την ανθρώπινη φύση. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη του εαυτού τους· απαρνούνται πράγματα και δαπανούν τον εαυτό τους για να ευλογηθούν, και τα βάσανα που υπομένουν και το τίμημα που πληρώνουν κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους αποσκοπούν επίσης στο να ανταμειφθούν. Εν ολίγοις, όλα γίνονται με σκοπό να ευλογηθούν, να ανταμειφθούν και να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών. Στον κόσμο, οι άνθρωποι εργάζονται για το δικό τους όφελος, και στον οίκο του Θεού, κάνουν ένα καθήκον προκειμένου να κερδίσουν ευλογίες. Προκειμένου να κερδίσουν ευλογίες, οι άνθρωποι απαρνούνται τα πάντα και μπορούν να υπομείνουν πολλά βάσανα. Όλα αυτά αποτελούν την πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι οι άνθρωποι διαθέτουν σατανική φύση» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Ο Θεός ζητά από τους ανθρώπους να Τον αντιμετωπίζουν ως Θεό επειδή η ανθρωπότητα έχει διαφθαρεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που δεν Τον αντιμετωπίζει ως Θεό, αλλά ως άνθρωπο. Τι πρόβλημα υπάρχει που οι άνθρωποι έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό; Και τι πρόβλημα υπάρχει που έχουν συνεχώς αντιλήψεις για Εκείνον; Τι περικλείει η φύση του ανθρώπου; Έχω διαπιστώσει πως, ό,τι κι αν τους συμβαίνει κι ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι μονίμως προστατεύουν τα συμφέροντά τους και ανησυχούν για τη σάρκα τους, ενώ πάντα ψάχνουν λόγους και δικαιολογίες που τους βολεύουν. Δεν αναζητούν ούτε αποδέχονται την αλήθεια στο ελάχιστο, και ό,τι κάνουν το κάνουν για να δικαιολογούν τη σάρκα τους και να κάνουν σχέδια για χάρη των δικών τους προοπτικών. Ζητούν πάντα χάρη από τον Θεό, θέλοντας να κερδίσουν ό,τι πλεονεκτήματα μπορούν. Γιατί οι άνθρωποι προβάλλουν τόσο πολλές απαιτήσεις στον Θεό; Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους άπληστοι και ότι, ενώπιον του Θεού, δεν έχουν καθόλου λογική. Σε ό,τι κάνουν οι άνθρωποι —είτε προσεύχονται είτε συναναστρέφονται είτε κάνουν κήρυγμα— αυτό που σκέφτονται, και αυτό που επιδιώκουν και λαχταρούν, είναι πάντα μόνο να απαιτούν και να ζητούν πράγματα από τον Θεό, ελπίζοντας ότι ίσως κερδίσουν κάτι από Αυτόν. Κάποιοι λένε ότι “αυτό οφείλεται στην ανθρώπινη φύση”, πράγμα που ισχύει. Επιπλέον, το ότι οι άνθρωποι προβάλλουν υπερβολικά πολλές απαιτήσεις στον Θεό και έχουν υπερβολικά πολλές εξωφρενικές επιθυμίες αποδεικνύει ότι στερούνται παντελώς συνείδησης και λογικής. Όλοι απαιτούν και ζητούν πράγματα για χάρη του εαυτού τους ή προσπαθούν να δικαιολογηθούν και να βρουν προφάσεις για τον εαυτό τους —τα κάνουν όλα αυτά για τον εαυτό τους. Σε πολλά πράγματα, φαίνεται ότι αυτά που κάνουν οι άνθρωποι δεν έχουν καμία λογική, πράγμα που αποδεικνύει πλήρως ότι η σατανική λογική του “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω” έχει γίνει ήδη φύση του ανθρώπου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). Σκέφτηκα τον λόγο του Θεού και συνειδητοποίησα ότι πίστευα στον Θεό για να αναζητήσω ευλογίες και οφέλη, επειδή ελεγχόμουν από σατανικές τοξίνες, όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Ποτέ μη σηκώνεις δαχτυλάκι χωρίς ανταμοιβή». Το να ζω με αυτά τα σατανικά δηλητήρια με έκανε ιδιαίτερα εγωίστρια και δόλια. Αναζητούσα μόνο οφέλη και προσπαθούσα να κάνω συναλλαγές με τον Θεό κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Παρόλο που είχα καταβάλει τόσες προσπάθειες και είχα πληρώσει τίμημα στα χρόνια της πίστης μου στον Θεό, τα έκανα όλα για χάρη των δικών μου ευλογιών και οφελών. Ήθελα να ανταλλάξω το μικρό τίμημα που είχα πληρώσει με τις μεγάλες ευλογίες του Θεού. Δεν υποτασσόμουν στον Θεό και δεν ήμουν αφοσιωμένη σ’ Αυτόν. Ως αποτέλεσμα αυτού, όταν η εγγονή μου αρρώστησε σοβαρά και συνετρίβη η φιλοδοξία μου για ευλογίες, θίχτηκα και παραπονέθηκα εναντίον του Θεού, ενώ δεν είχα κανένα κίνητρο να εκτελέσω το καθήκον μου. Χρησιμοποίησα τη μικρή προσπάθεια που κατέβαλα και το τίμημα που πλήρωσα ως κεφάλαιο για να διαφωνήσω με τον Θεό και να αντιταχθώ σε Αυτόν. Είδα ότι κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου εξαπατούσα τον Θεό, απαιτούσα πράγματα από τον Θεό και προσπαθούσα να κάνω συναλλαγές με τον Θεό. Είχα διαφθαρεί πολύ βαθιά από τον Σατανά και ήμουν πολύ εγωίστρια και δόλια. Σκέφτηκα τον Παύλο, ο οποίος κήρυξε, εργάστηκε, απαρνήθηκε πράγματα, κατέβαλε προσπάθεια, υπέφερε πολύ και μάλιστα μαρτύρησε. Ωστόσο, δεν επιδίωκε την αλήθεια ούτε έκανε πράξη τα λόγια του Κυρίου Ιησού. Όλα όσα απαρνούνταν και προσπαθούσε τα έκανε για να κερδίσει ανταμοιβές και στέφανο. Είπε ότι έδωσε τον αγώνα και τελείωσε τον δρόμο του και ότι του έμενε ένας στέφανος δικαιοσύνης. Εννοούσε ότι ο Θεός ήταν δίκαιος μόνο αν ο Θεός τού έδινε ανταμοιβές και στέφανο, και ότι αν ο Θεός δεν τον αντάμειβε ή δεν του έδινε στέφανο, τότε ο Θεός δεν ήταν δίκαιος. Από αυτό φαίνεται ότι τα βάσανα και οι προσπάθειες του Παύλου κατά την πίστη του στον Θεό έγιναν όλα για να κάνει συναλλαγή με τον Θεό. Στο τέλος, προσέβαλε τη διάθεση του Θεού και τιμωρήθηκε από τον Θεό. Το ίδιο έκανα κι εγώ. Πίστευα στον Θεό μόνο για να επιδιώξω χάρη και ευλογίες, και θεωρούσα όσα απαρνούμουν και τις προσπάθειές μου ως μέθοδο και πλεονέκτημα για να κερδίσω ευλογίες. Αν δεν άλλαζα τη λανθασμένη άποψή μου πίσω από την επιδίωξή μου, όσες προσπάθειες κι αν κατέβαλλα, δεν θα κέρδιζα ποτέ την έγκριση του Θεού. Θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν από τον Θεό, όπως ακριβώς ο Παύλος. Στη συνέχεια, διάβασα άλλο ένα χωρίο από τον λόγο του Θεού: «Ως δημιούργημα, ο άνθρωπος πρέπει να επιζητήσει να γνωρίσει τον Δημιουργό και να εκπληρώσει το καθήκον ενός δημιουργήματος και, το πιο σημαντικό, να επιδιώξει να αγαπά τον Θεό χωρίς να κάνει καθόλου άλλες επιλογές, γιατί ο Θεός είναι άξιος της αγάπης του ανθρώπου. Όσοι επιδιώκουν να αγαπήσουν τον Θεό δεν θα πρέπει να επιδιώκουν οποιαδήποτε προσωπικά οφέλη ή προσωπικές ελπίδες· αυτός είναι ο ορθότερος τρόπος επιδίωξης. Αν αυτό που επιδιώκεις είναι η αλήθεια, αν αυτό που κάνεις πράξη είναι η αλήθεια και αν αυτό που επιτυγχάνεις είναι μια αλλαγή στη διάθεσή σου, τότε το μονοπάτι που ακολουθείς είναι το σωστό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει κανείς). Αφότου διάβασα τον λόγο του Θεού, κατάλαβα ότι είμαι ένα δημιουργημένο ον που απολαμβάνει την τροφή το νερό και την αφθονία της ζωής που παρέχει ο Θεός. Θα πρέπει να επιδιώκω την αλήθεια, να εκτελώ καλά το καθήκον μου και να επιδιώκω να υποτάσσομαι και να αγαπώ τον Θεό. Αυτή είναι η συνείδηση και η λογική που πρέπει να διαθέτει ένα δημιουργημένο ον. Σκέφτηκα πως ο Θεός ενσαρκώθηκε δύο φορές για να σώσει την ανθρωπότητα, πως εξευτελίστηκε, συκοφαντήθηκε και απορρίφθηκε από τον κόσμο, ενώ διώχθηκε και καταδικάστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα και τον θρησκευτικό κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, όμως, εξακολουθούσε να εκφράζει σιωπηλά την αλήθεια για να μας ποτίζει και να μας παρέχει. Έστησε επίσης πολλές καταστάσεις για να αποκαλύψει τη διαφθορά μας, να μας εξαγνίσει και να μας αλλάξει. Παρόλο που είχα ακόμα πολλή επαναστατικότητα και διαφθορά μέσα μου, και μπόρεσα να παρανοήσω τον Θεό και να διαμαρτυρηθώ εναντίον Του όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως ήθελα, ο Θεός δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σωτηρία μου. Χρησιμοποίησε τα λόγια Του για να με κρίνει, να με εκθέσει, να με υπενθυμίσει, να με προτρέψει, να με παρηγορήσει και να με ενθαρρύνει, καθώς περίμενε να διορθώσω τις συμπεριφορές μου. Η αγάπη του Θεού είναι τόσο ανιδιοτελής και Αυτός είναι τόσο αξιαγάπητος! Εγώ, όμως, πίστευα στον Θεό αποκλειστικά και μόνο για να κερδίσω ευλογίες και οφέλη, και δεν επιδίωκα να αγαπήσω τον Θεό και να Του υποταχθώ. Πραγματικά δεν είχα συνείδηση ή λογική. Μόλις το αναγνώρισα αυτό, ένιωσα ένα βαθύ αίσθημα μομφής και μεταμέλειας, και μεγάλο χρέος στον Θεό.

Λίγες ημέρες αργότερα, το νοσοκομείο εξέδωσε άλλη μια ειδοποίηση ότι η εγγονή μου ήταν σε κρίσιμη κατάσταση, και της έδωσαν εξιτήριο για να ελευθερώσουν το κρεβάτι της για άλλους ασθενείς. Όταν άκουσα αυτήν την είδηση, λυπήθηκα πολύ, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, Εσύ έδωσες πνοή στην εγγονή μου. Ό,τι κάνεις και κανονίζεις είναι σωστό και δίκαιο. Ακόμη και αν πεθάνει, δεν θα έχω κανένα παράπονο. Θα εξακολουθώ να πιστεύω σ’ Εσένα και να Σε ακολουθώ». Μετά από αυτό, ο γιος μου την πήγε σε ένα άλλο νοσοκομείο στην πρωτεύουσα της επαρχίας για θεραπεία. Ο γιατρός διάβασε τον ιατρικό φάκελο της εγγονής μου, είπε ότι η ασθένειά της ήταν ανίατη, και δεν την εισήγαγε για νοσηλεία. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: «Αν ο Θεός έχει ορίσει ότι η εγγονή μου θα πεθάνει, κανείς δεν μπορεί να τη σώσει. Αν ο Θεός δεν θέλει να πεθάνει, όσο έχει ακόμα έστω και μια ανάσα, τίποτα δεν μπορεί να τερματίσει τη ζωή της. Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Θα υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού». Όταν το σκέφτηκα έτσι, δεν αισθανόμουν πια τόσο άσχημα όσο πριν. Λίγες μέρες αργότερα, όταν πήγα να δω την εγγονή μου, την είδα να βασανίζεται από τον πόνο. Το πρόσωπό της ήταν τόσο αδύνατο που ήταν αγνώριστο. Μου ράγισε η καρδιά και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Η σκέψη ότι η εγγονή μου θα πέθαινε εξακολουθούσε να με στενοχωρεί πολύ, και δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτήν την κατάσταση μόνη μου. Σε παρακαλώ, προστάτεψε την καρδιά μου και καθοδήγησέ με να υποταχθώ σ’ Εσένα». Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα την εμπειρία του Αβραάμ που προσέφερε τον Ισαάκ. Ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να προσφέρει τον γιο του ως θυσία. Εκείνη τη στιγμή, ο Αβραάμ στενοχωρήθηκε και αυτός πολύ, αλλά παρ’ όλα αυτά έβαλε τον Ισαάκ στον βωμό, όπως απαιτούσε ο Θεός. Όταν σήκωσε το μαχαίρι του για να σκοτώσει τον γιο του, ο Θεός είδε την ειλικρίνεια και την υποταγή του Αβραάμ, και τον σταμάτησε. Ο Αβραάμ είχε αληθινή πίστη και υποταγή στον Θεό, και παρέμεινε σταθερός στη μαρτυρία του για τον Θεό μπροστά στη δοκιμασία, γεγονός για το οποίο έλαβε την έγκριση και τις ευλογίες του Θεού. Η εμπειρία του Αβραάμ με ενθάρρυνε. Μόλις αναλογίστηκα τον εαυτό μου, όταν είδα την εγγονή μου στο κατώφλι του θανάτου, είπα ότι θα υποτασσόμουν στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, αλλά ακόμα δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Όταν την είδα να υποφέρει, εξακολουθούσα να μην θέλω να το αντιμετωπίσω. Εξακολουθούσα να ελπίζω σε ένα θαύμα, ότι ο Θεός θα μπορούσε να θεραπεύσει την εγγονή μου και να την αφήσει να ζήσει ευτυχισμένη. Στην καρδιά μου, έθετα ξανά και ξανά απαιτήσεις στον Θεό και δεν είχα καθόλου λογική ή υποταγή. Σκέφτηκα τον λόγο του Θεού: «Ποιος από ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν λαμβάνει φροντίδα στα μάτια του Παντοδύναμου; Ποιος δεν ζει εν τω μέσω του προκαθορισμού του Παντοδύναμου; Η ζωή και ο θάνατος του ανθρώπου συμβαίνουν από δική του επιλογή; Ελέγχει άραγε ο άνθρωπος τη μοίρα του; Πολλοί άνθρωποι ζητούν απεγνωσμένα τον θάνατο, αλλά είναι πολύ μακριά από αυτούς· πολλοί άνθρωποι θέλουν να είναι δυνατοί στη ζωή αλλά φοβούνται τον θάνατο, όμως χωρίς να το γνωρίζουν, η ημέρα του τέλους τους πλησιάζει, βυθίζοντάς τους στην άβυσσο του θανάτου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 11). Ναι, η ζωή και ο θάνατος, η ευτυχία και η δυστυχία των ανθρώπων βρίσκονται όλα στα χέρια του Θεού. Το πότε γεννιούνται και πότε πεθαίνουν οι άνθρωποι είναι προκαθορισμένο από τον Θεό. Οι άνθρωποι δεν έχουν καμία επιλογή σε αυτό το θέμα. Το αν η ασθένεια της εγγονής μου θα μπορούσε να θεραπευτεί και το πόσο θα ζούσε ήταν εξολοκλήρου στα χέρια του Θεού. Κανένας άνθρωπος δεν το επηρέαζε. Όταν το σκέφτηκα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό. Ανεξάρτητα από το αν η ασθένεια της εγγονής μου μπορούσε να θεραπευτεί ή όχι, ήμουν έτοιμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και στις ρυθμίσεις του Θεού.

Μια μέρα, μια αδελφή μού είπε για ένα σπιτικό γιατροσόφι. Το έφτιαξα για την εγγονή μου σύμφωνα με τη μέθοδο που περιέγραψε η αδελφή μου. Δεν ήξερα αν θα τη θεράπευε, αλλά σκέφτηκα ότι άξιζε μια δοκιμή. Απροσδόκητα, η κατάσταση της εγγονής μου άρχισε να καλυτερεύει μέρα με τη μέρα, ο πυρετός σταδιακά υποχώρησε, και σύντομα ήταν εκτός κινδύνου. Πριν περάσει πολύς καιρός, βρήκαμε άλλο ένα γιατροσόφι, και αφού το πήρε για λίγο, το πόδι της εγγονής μου δεν την πονούσε πια! Ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό. Λίγους μήνες αργότερα, η εγγονή μου μπορούσε να περπατήσει μερικά βήματα αν στηριζόταν από κάπου, και η ασθένειά της σιγά-σιγά βελτιωνόταν. Έναν χρόνο αργότερα, μπορούσε να ζήσει και να περπατήσει κανονικά, και η βλάβη στην καρδιά της είχε αποκατασταθεί. Αργότερα, όταν οι ειδικοί από το νοσοκομείο της πρωτεύουσας της επαρχίας έμαθαν ότι η εγγονή μου όχι μόνο δεν ήταν νεκρή, αλλά είχε βασικά αναρρώσει πλήρως, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν αλήθεια. Είχαμε ξοδέψει πολλά χρήματα προσπαθώντας να θεραπεύσουμε την ασθένειά της σε εκείνο το νοσοκομείο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αρκετά μεγάλα νοσοκομεία είχαν καταδικάσει την εγγονή μου σε θάνατο, αλλά όταν εγκατέλειψα την επιθυμία μου για ευλογίες, ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, και παρέδωσα την εγγονή μου στον Θεό, η ασθένειά της θεραπεύτηκε απροσδόκητα χρησιμοποιώντας μερικά φτηνά σπιτικά γιατροσόφια. Είδα πραγματικά την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού. Τώρα, η εγγονή μου δεν έχει κανένα πρόβλημα, εκτός από το ότι κουτσαίνει λιγάκι και έχει μια ελαφρά ταχυκαρδία. Οι άνθρωποι που γνωρίζουν την ασθένειά της λένε ότι από θαύμα ανάρρωσε έτσι!

Τα λόγια του Θεού λένε: «Αυτό που επιδιώκουν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό είναι να αποκτήσουν ευλογίες για το μέλλον· αυτός είναι ο στόχος τους στην πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι έχουν αυτήν την πρόθεση και την ελπίδα, αλλά η διαφθορά στη φύση τους πρέπει να διορθωθεί μέσα από δοκιμασίες και εξευγενισμό. Σε όποιες πτυχές δεν έχουν εξαγνιστεί οι άνθρωποι και εξακολουθούν να αποκαλύπτουν διαφθορά, αυτές είναι οι πτυχές στις οποίες πρέπει να εξευγενιστούν —αυτή είναι η ρύθμιση του Θεού. Ο Θεός διαμορφώνει περιβάλλοντα για σένα, αναγκάζοντάς σε να υποβληθείς σε εξευγενισμό μέσα σ’ αυτά, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις τη δική σου διαφθορά. Τελικά, φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο θα ήσουν πρόθυμος να εγκαταλείψεις τα σχέδια και τις επιθυμίες σου και να υποταχθείς στην κυριαρχία και τη ρύθμιση του Θεού, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό σου. Επομένως, αν οι άνθρωποι δεν υποβληθούν σε αρκετά χρόνια εξευγενισμού, αν δεν υπομείνουν έναν ορισμένο βαθμό βασάνων, δεν θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τους περιορισμούς της διαφθοράς της σάρκας στις σκέψεις και την καρδιά τους. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι θα πρέπει να υποφέρουν στις πτυχές στις οποίες εξακολουθούν να περιορίζονται από τη σατανική τους φύση, και στις πτυχές στις οποίες διατηρούν ακόμα δικές τους επιθυμίες και δικές τους απαιτήσεις. Μόνο μέσα από τα βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια και να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού. Μάλιστα, κατανοεί κανείς πολλές αλήθειες βιώνοντας ταλαιπωρία και δοκιμασίες. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να φτάσει σε σημείο να γνωρίσει την παντοδυναμία και τη σοφία Του, ή να εκτιμήσει τη δίκαιη διάθεσή Του σε ένα άνετο και χαλαρό περιβάλλον, ή όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Αυτό θα ήταν αδύνατον!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Μέσω αυτής της εμπειρίας, κατανόησα κάπως την επιθυμία για ευλογίες, καθώς και τις ακαθαρσίες στην πίστη μου στον Θεό. Η άποψή μου για την πίστη έχει αλλάξει, και έχω κατανοήσει πραγματικά την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού και τη δίκαιη διάθεσή Του. Πραγματικά θεωρώ ότι ήταν καλό που βίωσα αυτές τις δυσκολίες, και πως έτσι με κάθαρε και με έσωσε ο Θεός.