Αυτό το τμήμα των λόγων του Θεού περιέχει συνολικά τέσσερις ενότητες, οι οποίες εκφράστηκαν όλες από τον Χριστό μεταξύ του Ιουνίου του 1992 και της 23^ης Μαρτίου του 2010. Η πλειονότητα βασίζεται σε ηχογραφήσεις των κηρυγμάτων και των συναναστροφών του Χριστού, καθώς βάδιζε μεταξύ των εκκλησιών. Δεν έχουν υποστεί καμία απολύτως βελτίωση ή ωραιοποίηση, ούτε έχουν τροποποιηθεί μεταγενέστερα από τον Χριστό. Οι υπόλοιπες ενότητες γράφτηκαν προσωπικά από τον Χριστό. (Όταν γράφει ο Χριστός, το κάνει μονομιάς, δίχως να σταματά για να σκεφτεί ή να κάνει κάποια επιμέλεια, και τα λόγια Του αποτελούν εξολοκλήρου την έκφραση του Αγίου Πνεύματος —αυτό είναι πέραν πάσης αμφιβολίας.) Αντί να διαχωρίσουμε αυτά τα δύο είδη ομιλίας, τα παρουσιάζουμε μαζί, χρησιμοποιώντας την αρχική σειρά με την οποία εκφράστηκαν. Έτσι, από το σύνολο των ομιλιών Του, μπορούμε να δούμε τα βήματα του έργου του Θεού, καθώς και να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται Εκείνος κατά τη διάρκεια της κάθε φάσης, γεγονός που ωφελεί ακόμα περισσότερο τη γνώση των ανθρώπων σχετικά με τα βήματα του έργου του Θεού και τη σοφία του Θεού.

Τα οκτώ πρώτα κεφάλαια της ενότητας «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Α΄», τα οποία αναφέρονται συλλογικά ως «Το μονοπάτι», είναι ένα μικρό τμήμα των λόγων που εξέφερε ο Χριστός ενώ βρισκόταν σε ισότιμη θέση με τον άνθρωπο. Παρά τη φαινομενική ανουσιότητά τους, ξεχειλίζουν από την αγάπη και την κατανόηση του Θεού για την ανθρωπότητα. Πριν από αυτό, ο Θεός μιλούσε από τη σκοπιά του τρίτου ουρανού, γεγονός που δημιούργησε μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε Εκείνον και στον άνθρωπο, κι έκανε τους ανθρώπους να φοβούνται να προσεγγίσουν τον Θεό, πόσο δε μάλλον, να Του ζητήσουν να παράσχει τα απαραίτητα για τη ζωή τους. Στο «Το μονοπάτι», επομένως, ο Θεός μίλησε στον άνθρωπο ως ίσος προς ίσο και υπέδειξε την κατεύθυνση του μονοπατιού, επαναφέροντας, έτσι, τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό στην αρχική της κατάσταση· οι άνθρωποι δεν αμφέβαλαν πια για το αν ο Θεός εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί κάποιον τρόπο ομιλίας και δεν τους στοίχειωνε πια ο τρόμος της δοκιμασίας του θανάτου. Ο Θεός κατήλθε στη γη από τον τρίτο ουρανό, οι άνθρωποι ήλθαν ενώπιον του θρόνου του Θεού από τη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού, απαλλάχτηκαν από τη σκιά του τίτλου των «παρόχων υπηρεσιών» και, σαν νεογέννητοι μόσχοι, αποδέχθηκαν επισήμως το βάπτισμα των λόγων του Θεού. Τότε μόνο μπόρεσε ο Θεός να μιλήσει μαζί τους με οικειότητα και να επιτελέσει περισσότερο από το έργο της παροχής ζωής σε εκείνους. Ο σκοπός για τον οποίο ο Θεός ταπείνωσε τον εαυτό Του ως άνθρωπος ήταν να πλησιάσει περισσότερο τους ανθρώπους, μειώνοντας την απόσταση μεταξύ εκείνων και του εαυτού Του, δίνοντάς Του τη δυνατότητα να κερδίσει την αναγνώριση και την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, και εμπνέοντας στους ανθρώπους την πίστη να επιδιώξουν τη ζωή και να ακολουθήσουν τον Θεό. Σε τελική ανάλυση, τα οκτώ κεφάλαια του «Το μονοπάτι» είναι τα κλειδιά με τα οποία ο Θεός ανοίγει την πόρτα της καρδιάς των ανθρώπων, και είναι δισκία επικαλυμμένα με ζάχαρη, τα οποία Εκείνος δίνει στον άνθρωπο. Μόνο με αυτήν την ενέργεια του Θεού είναι οι άνθρωποι σε θέση να δώσουν μεγάλη προσοχή στις επαναλαμβανόμενες διδαχές και επιπλήξεις του Θεού. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως μόνο μετά από αυτό ξεκίνησε επισήμως ο Θεός το έργο της παροχής της ζωής και της έκφρασης της αλήθειας σε αυτό το τρέχον στάδιο του έργου, και μετά συνέχισε να μιλά: «Τι στάση οφείλουν να κρατούν οι πιστοί» και «Σχετικά με τα στάδια του έργου του Θεού»… Μια τέτοια μέθοδος δεν καταδεικνύει τη σοφία και τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού; Πρόκειται για την απαρχή της παροχής της ζωής από τον Χριστό, επομένως οι αλήθειες δεν έχουν το ίδιο βάθος με εκείνες των επακόλουθων ενοτήτων. Η αρχή πίσω από αυτό είναι πολύ απλή: Ο Θεός εργάζεται σύμφωνα με τις ανάγκες της ανθρωπότητας, και δεν ενεργεί ούτε μιλάει στα τυφλά· μόνο ο Θεός κατανοεί πλήρως τις ανάγκες της ανθρωπότητας, και κανένας άλλος δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη και κατανόηση για τον άνθρωπο.

Στις δέκα πρώτες ομιλίες του «Έργο και είσοδος», τα λόγια του Θεού εισέρχονται σε μια νέα φάση. Ως εκ τούτου, οι ομιλίες αυτές τοποθετούνται στην αρχή. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε η ενότητα «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Β΄». Κατά τη φάση αυτή, ο Θεός διατύπωσε πιο λεπτομερείς απαιτήσεις από τους ακόλουθούς Του —απαιτήσεις που περιλάμβαναν γνώσεις για το πώς οφείλουν να ζουν οι άνθρωποι, τι απαιτείται από το επίπεδό τους και ούτω καθεξής. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί ήταν αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον Θεό και δεν έτρεφαν πια αμφιβολίες για την ταυτότητα και την ουσία του Θεού, ο Θεός ξεκίνησε, επίσης, επισήμως να τους συμπεριφέρεται ως μέλη της δικής Του οικογένειας, συναναστρεφόμενος μαζί τους πάνω στην πραγματική ιστορία του έργου του Θεού από τον καιρό της δημιουργίας έως και σήμερα, αποκαλύπτοντας την αλήθεια πίσω από τη Βίβλο και κάνοντάς τους να κατανοήσουν την πραγματική σημασία της ενσάρκωσης του Θεού. Οι ομιλίες του Θεού σε αυτήν την ενότητα προσέφεραν στους ανθρώπους μεγαλύτερη κατανόηση της ουσίας του Θεού και της ουσίας του έργου Του, και τους έκαναν πιο ικανούς να αντιληφθούν βιωματικά πως αυτό που κέρδισαν από τη σωτηρία του Θεού υπερέβαινε αυτό που είχαν κερδίσει οι προφήτες και οι απόστολοι σε όλες τις γενιές που πέρασαν. Από την κάθε γραμμή των λόγων του Θεού, μπορείς να αντιληφθείς βιωματικά το κάθε απειροελάχιστο κομματάκι της σοφίας Του, καθώς και την σχολαστική αγάπη και το σχολαστικό ενδιαφέρον Του για τον άνθρωπο. Εκτός από το γεγονός ότι εξέφρασε αυτά τα λόγια, ο Θεός αποκάλυψε δημοσίως, μία προς μία, τις πρότερες αντιλήψεις και πλάνες του ανθρώπου, καθώς και πράγματα τα οποία οι άνθρωποι δεν είχαν φανταστεί ποτέ στο παρελθόν, φτάνοντας μάλιστα σε σημείο να αποκαλύψει το μονοπάτι στο οποίο ήταν να βαδίσουν οι άνθρωποι στο μέλλον. Ίσως αυτή να είναι επακριβώς η περιορισμένη «αγάπη» που είναι ικανός να βιώσει ο άνθρωπος! Στο κάτω-κάτω, ο Θεός είχε δώσει στους ανθρώπους όλα όσα χρειάζονταν, καθώς και αυτά που είχαν ζητήσει, δίχως να παρακρατεί τίποτε ούτε και να ζητά κάτι ως αντάλλαγμα.

Τα ειδικά κεφάλαια σε αυτήν την ενότητα αφορούν τις επεξηγήσεις του Θεού για τη Βίβλο. Η Βίβλος αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ιστορίας εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια. Επιπλέον, οι άνθρωποι την αντιμετωπίζουν σαν τον Θεό, σε τέτοιο βαθμό που, στις έσχατες ημέρες, τη χρησιμοποιούν για να πάρει τη θέση του Θεού, πράγμα που ο Θεός απεχθάνεται βαθύτατα. Έτσι, ο Θεός ένιωσε υποχρεωμένος να διασαφηνίσει την πραγματική ιστορία πίσω από τη Βίβλο και την προέλευση της Βίβλου στον ελεύθερο χρόνο Του· αν δεν το έκανε αυτό, η Βίβλος θα συνέχιζε να κατέχει τη θέση του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων, και οι άνθρωποι θα χρησιμοποιούσαν τα λόγια της Βίβλου για να αξιολογήσουν και να καταδικάσουν τις πράξεις του Θεού. Επεξηγώντας την ουσία, τη δομή και τα ψεγάδια της Βίβλου, ο Θεός σε καμία περίπτωση δεν αρνούνταν την ύπαρξη της Βίβλου ούτε την καταδίκαζε· αντιθέτως, παρείχε μια κατάλληλη, ταιριαστή επεξήγηση για να αποκαταστήσει την αρχική εικόνα της Βίβλου, να αντιμετωπίσει τις παράλογες κατανοήσεις που είχαν οι άνθρωποι για τη Βίβλο, και να δώσει σε όλους τη σωστή άποψη για τη Βίβλο, ώστε να μη λατρεύουν πλέον τη Βίβλο και να μην είναι πλέον χαμένοι· ώστε, δηλαδή να μην εκλαμβάνουν πλέον λανθασμένα την τυφλή τους πίστη στη Βίβλο ως πίστη στον Θεό και λατρεία του Θεού, φοβούμενοι ακόμη και να αντιμετωπίσουν το αληθινό της υπόβαθρο και τα ψεγάδια της. Μόλις οι άνθρωποι αποκτήσουν μια ανόθευτη κατανόηση της Βίβλου, είναι σε θέση να την παραμερίσουν δίχως ενοχές και να αποδεχθούν με γενναιότητα τα νέα λόγια του Θεού. Αυτός είναι ο στόχος του Θεού σε αυτά τα διάφορα κεφάλαια. Η αλήθεια που επιθυμεί να πει εδώ στους ανθρώπους ο Θεός είναι πως καμία θεωρία και κανένα γεγονός δεν μπορεί να αντικαταστήσει το τρέχον έργο και τα τρέχοντα λόγια του Θεού, και πως τίποτα δεν μπορεί να πάρει τη θέση του Θεού. Εάν οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεφύγουν από την παγίδα της Βίβλου, δεν θα είναι ποτέ σε θέση να έλθουν ενώπιον του Θεού. Εάν επιθυμούν να έλθουν ενώπιον του Θεού, πρέπει πρώτα να καθάρουν την καρδιά τους από οτιδήποτε θα μπορούσε να Τον αντικαταστήσει· τότε θα ικανοποιήσουν τον Θεό. Παρόλο που εδώ ο Θεός επεξηγεί μονάχα τη Βίβλο, μην ξεχνάς πως, πέρα από τη Βίβλο, υπάρχουν και πολλά άλλα παράλογα πράγματα, τα οποία οι άνθρωποι λατρεύουν αληθινά· τα μόνα που δεν λατρεύουν είναι εκείνα που προέρχονται πραγματικά από τον Θεό. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη Βίβλο απλώς ως παράδειγμα για να υπενθυμίσει στους ανθρώπους να μην ακολουθήσουν το λανθασμένο μονοπάτι, καθώς και να μη φτάσουν ξανά στα άκρα και πέσουν θύματα της σύγχυσης ενώ πιστεύουν στον Θεό και αποδέχονται τα λόγια Του.

Τα λόγια που παρέχει ο Θεός στον άνθρωπο γίνονται από ρηχά βαθυστόχαστα, και ως εκ τούτου όλα αυτά για τα οποία μιλάει συνεχίζουν να προχωρούν από την εξωτερική συμπεριφορά και τις ενέργειες των ανθρώπων στις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, απ’ όπου ο Θεός σημαδεύει την αιχμή του γλωσσικού δόρατός Του στο βαθύτερο σημείο της ψυχής των ανθρώπων: στην ουσία τους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία εκφράστηκε η ενότητα «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Γ΄», οι ομιλίες του Θεού επικεντρώνονται στην ουσία και την ταυτότητα του ανθρώπου και στο τι σημαίνει να είσαι αληθινός άνθρωπος —σε αυτές τις βαθύτατες αλήθειες και τα ουσιώδη ερωτήματα που αφορούν τη ζωή-είσοδο των ανθρώπων. Φυσικά, όταν αναλογιζόμαστε τις αλήθειες, τις οποίες παράσχει ο Θεός στον άνθρωπο στην ενότητα «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Α΄», το περιεχόμενο της ενότητας «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Γ΄» είναι, εν συγκρίσει, απίστευτα βαθυστόχαστο. Τα λόγια σε αυτήν την ενότητα θίγουν το μελλοντικό μονοπάτι των ανθρώπων και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν εκείνοι να οδηγηθούν στην τελείωση· θίγουν, επίσης, τον μελλοντικό προορισμό της ανθρωπότητας και τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί. (Θα μπορούσε να λεχθεί πως, μέχρι και σήμερα, τα συγκεκριμένα λόγια που έχει εκφράσει ο Θεός στους ανθρώπους αναφορικά με την ουσία τους, την αποστολή τους και τον προορισμό τους είναι τα πιο ευκολονόητα.) Ο Θεός ελπίζει πως οι άνθρωποι που διαβάζουν αυτά τα λόγια είναι εκείνοι, οι οποίοι έχουν αποχωριστεί τις ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, οι οποίοι είναι ικανοί να έχουν αγνή κατανόηση του κάθε λόγου του Θεού στα βάθη της καρδιάς τους. Ακόμα περισσότερο, ελπίζει πως όλοι όσοι διαβάσουν αυτά τα λόγια θα μπορούν να εκλάβουν τα λόγια Του ως την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, καθώς και ότι δεν θα είναι επιπόλαιοι μαζί Του, πόσο μάλλον θα Τον καλοπιάνουν δόλια. Εάν οι άνθρωποι διάβαζαν αυτά τα λόγια διατηρώντας μια στάση εξέτασης ή εξονυχιστικού ελέγχου απέναντι στον Θεό, τότε αυτές οι ομιλίες θα αποτελούσαν σκέτο μυστήριο για εκείνους. Μόνο εκείνοι, οι οποίοι επιδιώκουν την αλήθεια, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον Θεό και οι οποίοι δεν τρέφουν την παραμικρή αμφιβολία προς το πρόσωπό Του, έχουν τα προσόντα να δεχθούν αυτά τα λόγια.

Η ενότητα «Τα λόγια του Χριστού καθώς περιπατούσε ανάμεσα στις εκκλησίες Δ΄» αποτελεί ακόμα μία κατηγορία θεϊκής ομιλίας, η οποία διαδέχεται «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν». Αυτή η ενότητα περιλαμβάνει τις προτροπές, τις διδαχές και την έκθεση του Θεού προς τους ανθρώπους που ανήκουν σε χριστιανικά δόγματα, όπως: «Όταν πλέον δεις το πνευματικό σώμα του Ιησού, ο Θεός θα έχει φτιάξει εκ νέου ουρανό και γη», «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού». Περιλαμβάνει, επίσης, τις πλέον συγκεκριμένες απαιτήσεις του Θεού από την ανθρωπότητα, όπως: «Προετοίμασε αρκετές καλές πράξεις για τον προορισμό σου», «Οι τρεις νουθεσίες», «Οι παραβάσεις θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην κόλαση». Καλύπτονται πολλές πτυχές, όπως η έκθεση και η κρίση των ανθρώπων κάθε είδους, καθώς και λόγια για το πώς να γνωρίσει κανείς τον Θεό. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως αυτή η ενότητα αποτελεί τον πυρήνα της κρίσης της ανθρωπότητας από τον Θεό. Το πιο αλησμόνητο μέρος αυτής της ενότητας των ομιλιών του Θεού είναι πως, όταν ο Θεός επρόκειτο να ρίξει αυλαία στο έργο Του, εξέθεσε αυτό που υπάρχει στα εσώψυχα των ανθρώπων: την προδοσία. Ο στόχος Του είναι να γνωρίζουν οι άνθρωποι στο τέλος το ακόλουθο γεγονός, καθώς και να το εγχαράξουν στα μύχια της καρδιάς τους: Δεν έχει σημασία το χρονικό διάστημα που ακολουθείς τον Θεό —εξακολουθεί να είναι στη φύση σου να προδίδεις τον Θεό. Με άλλα λόγια, είναι στη φύση του ανθρώπου να προδίδει τον Θεό, διότι οι άνθρωποι δεν έχουν απόλυτη ωριμότητα στη ζωή τους, μονάχα σχετικές αλλαγές στις διαθέσεις τους. Παρόλο που τα δύο εξής κεφάλαια «η προδοσία (1)» και «η προδοσία (2)», καταφέρνουν ένα πλήγμα στους ανθρώπους, αποτελούν πραγματικά τις πιο πιστές και καλοπροαίρετες προειδοποιήσεις του Θεού προς τους ανθρώπους. Αν μη τι άλλο, όταν οι άνθρωποι είναι εφησυχασμένοι και επηρμένοι, αφότου διαβάσουν αυτά τα δύο κεφάλαια, οι κακές τους πράξεις τους θα τεθούν υπό έλεγχο κι εκείνοι θα ηρεμήσουν. Μέσα από τα δύο αυτά κεφάλαια, ο Θεός φροντίζει οι άνθρωποι να έχουν στον νου τους πως, όσο ώριμη κι αν είναι η ζωή σου, όσο βαθιές κι αν είναι οι εμπειρίες σου, όσο μεγάλη κι αν είναι η πίστη σου, όπου κι αν γεννήθηκες και όπου κι αν πηγαίνεις, η φύση σου που προδίδει τον Θεό θα ξεσπάσει οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Αυτό που ο Θεός θέλει να πει στον κάθε άνθρωπο είναι το εξής: Η έμφυτη φύση του κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως είναι να προδίδει τον Θεό. Φυσικά, σκοπός του Θεού εκφράζοντας αυτά τα δύο κεφάλαια δεν είναι να βρει δικαιολογίες για να αποκλείσει ή να καταδικάσει την ανθρωπότητα, αλλά να κάνει τους ανθρώπους να κατανοήσουν περισσότερο τη φύση του ανθρώπου, έτσι ώστε, την κάθε στιγμή, να μπορούν να ζουν προσεκτικά ενώπιον του Θεού για να λάβουν την καθοδήγησή Του, γεγονός που δεν θα τους επιτρέψει να χάσουν την παρουσία του Θεού και να πατήσουν το πόδι τους στο μονοπάτι που δεν έχει επιστροφή. Αυτά τα δύο κεφάλαια κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε όλους όσοι ακολουθούν τον Θεό. Ας ελπίσουμε πως οι άνθρωποι θα κατανοήσουν τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού· εξάλλου, τα λόγια αυτά αποτελούν, στο σύνολό τους, αδιαμφισβήτητα γεγονότα —επομένως, γιατί χρειάζεται ο άνθρωπος να διαπραγματεύεται τον χρόνο και τον τρόπο που εκφράστηκαν από τον Θεό; Εάν ο Θεός κρατούσε όλα αυτά τα πράγματα για τον εαυτό Του και περίμενε έως ότου οι άνθρωποι θεωρήσουν πως είναι κατάλληλο να τα εκφέρει, δεν θα ήταν πολύ αργά; Ποια θα ήταν αυτή η καταλληλότερη στιγμή;

Ο Θεός χρησιμοποιεί πολλές μεθόδους και σκοπιές σε αυτές τις τέσσερις ενότητες. Για παράδειγμα, κάποιες φορές χρησιμοποιεί σάτιρα, κι άλλες πάλι χρησιμοποιεί τη μέθοδο της άμεσης παροχής και διδασκαλίας· κάποιες φορές χρησιμοποιεί παραδείγματα, κι άλλες πάλι χρησιμοποιεί σκληρές επιπλήξεις. Γενικά, υπάρχουν κάθε λογής διαφορετικές μέθοδοι, ο στόχος των οποίων είναι να εξυπηρετήσουν τις διάφορες καταστάσεις και τα γούστα των ανθρώπων. Η σκοπιά από την οποία μιλά αλλάζει ανάλογα με τη διαφορετική μέθοδο και το περιεχόμενο των ομιλιών Του. Για παράδειγμα, κάποιες φορές, λέει «Εγώ» ή «Εμένα»· δηλαδή, μιλά στους ανθρώπους από τη σκοπιά του Θεού του ίδιου. Κάποιες φορές, μιλά στο τρίτο πρόσωπο, λέγοντας «ο Θεός» είναι το τάδε και το δείνα, ενώ υπάρχουν άλλες φορές που μιλά από τη σκοπιά ενός ανθρώπινου όντος. Ανεξάρτητα από ποια σκοπιά μιλά, η ουσία Του δεν αλλάζει, διότι, όπως κι αν μιλά, όλα όσα εκφράζει αποτελούν την ουσία του Θεού του ίδιου —είναι όλα τους η αλήθεια, καθώς και αυτό που χρειάζεται η ανθρωπότητα.