Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Κεφάλαιο 12

Όταν όλοι οι άνθρωποι δίνουν προσοχή, όταν τα πάντα ανανεώνονται και αναζωογονούνται, όταν κάθε άτομο υποτάσσεται στον Θεό χωρίς ενδοιασμούς και είναι πρόθυμο να αναλάβει τη βαριά ευθύνη του φορτίου του Θεού — τότε πέφτει η ανατολική αστραπή, φωτίζοντας τα πάντα από την Ανατολή ως τη Δύση, τρομοκρατώντας όλη τη γη με την έλευση αυτού του φωτός. Και εκείνη τη στιγμή, ο Θεός ξεκινά και πάλι τη νέα Του ζωή. Τουτέστιν, εκείνη τη στιγμή ο Θεός ξεκινά το νέο έργο στη γη, αναγγέλλοντας στους ανθρώπους ολόκληρου του σύμπαντος ότι «Όταν η αστραπή πέφτει από την Ανατολή — ακριβώς τη στιγμή που αρχίζω να μιλάω — τη στιγμή που η αστραπή πέφτει, ολόκληρα τα ουράνια φωτίζονται και όλα τα άστρα αρχίζουν να μεταμορφώνονται». Επομένως, πότε θα έρθει η ώρα που η αστραπή θα πέσει από την Ανατολή; Όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει και πέφτει το σκοτάδι στη γη, τότε και ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του από τον κόσμο, και την ίδια ακριβώς στιγμή τα πάντα κάτω από τον ουρανό ετοιμάζονται να πληγούν από μια δυνατή καταιγίδα. Εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άνθρωποι παθαίνουν πανικό, φοβούνται τον κεραυνό, φοβούνται τη λάμψη της αστραπής και ακόμα πιο πολύ τρομοκρατούνται από την επέλαση του κατακλυσμού, οπότε οι περισσότεροι κλείνουν τα μάτια τους και περιμένουν ο Θεός να εξαπολύσει την οργή Του και να τους σκοτώσει. Και καθώς συμβαίνουν διάφορες καταστάσεις, η ανατολική αστραπή πέφτει αμέσως. Τουτέστιν, στην Ανατολή του κόσμου, από την στιγμή που αρχίζει η μαρτυρία στον ίδιο τον Θεό μέχρις ότου Αυτός αρχίζει να εργάζεται, μέχρις ότου η θεϊκή φύση αρχίζει να ασκεί κυριαρχική δύναμη σε όλη τη γη — αυτή είναι η λαμπερή στήλη της ανατολικής αστραπής, η οποία φωτίζει ολόκληρο το σύμπαν. Όταν οι χώρες στη γη γίνουν η βασιλεία του Χριστού τότε θα φωτιστεί ολόκληρο το σύμπαν. Τώρα είναι η εποχή που η ανατολική αστραπή πέφτει: ο ενσαρκωμένος Θεός αρχίζει να εργάζεται και, επιπλέον, να μιλά άμεσα στη θεϊκή φύση. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Θεός αρχίζει να μιλάει επί γης όταν πέσει η ανατολική αστραπή. Πιο συγκεκριμένα, όταν αναβλύσει ζωντανό νερό από τον θρόνο — όταν αρχίσουν οι ομιλίες από τον θρόνο — τότε ακριβώς θα αρχίσουν επισήμως οι ομιλίες των επτά Πνευμάτων. Εκείνη τη στιγμή, η ανατολική αστραπή αρχίζει να πέφτει, και λόγω της χρονικής διαφοράς, ο βαθμός φώτισης επίσης διαφέρει και υπάρχει επίσης ένα όριο στο πεδίο της ακτινοβολίας. Αλλά καθώς το έργο του Θεού εκτυλίσσεται, καθώς αλλάζει το σχέδιό Του — καθώς ποικίλλει το έργο πάνω στα παιδιά και τον λαό του Θεού — η αστραπή επιτελεί όλο και περισσότερο την έμφυτη λειτουργία της, έτσι ώστε να φωτιστεί όλο το σύμπαν και να μην παραμείνουν υπολείμματα ή σκουπίδια. Αυτή είναι η αποκρυστάλλωση του σχεδίου διαχείρισης του Θεού διάρκειας έξι χιλιάδων ετών και του ίδιου του καρπού που απολαμβάνει ο Θεός. «Τα άστρα» δεν αναφέρονται στα αστέρια στον ουρανό, αλλά σε όλους τους γιους και τον λαό του Θεού που εργάζονται για τον Θεό. Επειδή γίνονται μάρτυρες του Θεού στη βασιλεία του Θεού και εκπροσωπούν τον Θεό στη βασίλεια του Θεού και επειδή είναι πλάσματα, ονομάζονται «άστρα». Οι αλλαγές που συμβαίνουν αφορούν αλλαγές στην ταυτότητα και την κατάσταση: από άνθρωποι στη γη μετατρέπονται σε ανθρώπους της βασιλείας και, επιπλέον, ο Θεός είναι μαζί τους και η δόξα του Θεού είναι μέσα τους. Ως εκ τούτου, ασκούν κυριαρχική εξουσία αντί του Θεού και το δηλητήριο και οι ακαθαρσίες τους καθαίρονται εξαιτίας του έργου του Θεού, τελικά καθιστώντας τους κατάλληλους για χρήση από τον Θεό και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού — αυτή είναι μία πτυχή της σημασίας αυτών των φράσεων. Όταν η στήλη φωτός που προέρχεται από τον Θεό φωτίσει όλη τη γη, τα πάντα στον ουρανό και στη γη θα αλλάξουν σε διαφορετικό βαθμό και τα άστρα στον ουρανό θα αλλάξουν επίσης, ο ήλιος και το φεγγάρι θα ανανεωθούν και στη συνέχεια θα ανανεωθούν οι άνθρωποι στη γη — αυτό είναι όλο το έργο που επιτελεί ο Θεός ανάμεσα σε ουρανό και γη, και δεν προκαλεί έκπληξη.

Όταν ο Θεός σώζει τους ανθρώπους — πράγμα που, φυσικά, δεν περιλαμβάνει όσους δεν είναι εκλεκτοί — είναι η ίδια η ώρα που ο Θεός καθαίρει και κρίνει τους ανθρώπους, και όλοι οι άνθρωποι κλαίνε πικρά ή πέφτουν χτυπημένοι στα κρεβάτια τους ή σκοτώνονται και βυθίζονται στην κόλαση του θανάτου εξαιτίας των λόγων του Θεού. Μόνο χάρη στις ομιλίες του Θεού αρχίζουν να γνωρίζουν τον εαυτό τους. Εάν όχι, θα είχαν τα μάτια ενός βατράχου — θα κοιτούσαν προς τα πάνω χωρίς να έχει πειστεί κανένας, χωρίς να γνωρίζει κανένας τον εαυτό του, αγνοώντας πόσα κιλά ζυγίζουν. Οι άνθρωποι έχουν πράγματι διαφθαρεί από τον Σατανά ως ένα σημείο. Ακριβώς λόγω της παντοδυναμίας του Θεού απεικονίζεται με τέτοια γλαφυρότητα το άσχημο πρόσωπο του ανθρώπου, κάνοντας τον άνθρωπο, αφού το διάβασε, να το συγκρίνει με το δικό του αληθινό πρόσωπο. Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο Θεός βλέπει ξεκάθαρα πόσα εγκεφαλικά κύτταρα έχουν στο κεφάλι τους, για να μην μιλήσουμε για τα άσχημα πρόσωπα ή τις πιο βαθιές σκέψεις τους. Από τα λόγια «Φαίνεται λες και ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή υποβάλλεται σε δέοντα καθαρισμό και διαλογή. Κάτω από την λάμψη αυτής της στήλης φωτός από την Ανατολή, όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτονται στην αρχική τους μορφή, μάτια θαμπωμένα, ακινητοποιημένοι σε σύγχυση» μπορεί να διακρίνει κανείς ότι μια μέρα, όταν τελειώσει το έργο του Θεού, όλη η ανθρωπότητα θα έχει κριθεί από τον Θεό. Κανείς δεν θα μπορέσει να δραπετεύσει, ο Θεός θα διαχειριστεί όλους τους ανθρώπους έναν προς έναν, χωρίς να παραβλέπει ούτε έναν, και τότε μόνο θα ικανοποιηθεί η καρδιά του Θεού. Συνεπώς, ο Θεός λέει: «Και πάλι, είναι σαν ζώα που τρέπονται σε φυγή από το φως Μου και αναζητούν καταφύγιο σε σπηλιές στα βουνά. Εντούτοις, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να απαλειφθεί μέσα από το φως Μου». Οι άνθρωποι είναι χαμηλού επιπέδου και κατώτερα ζώα. Ζώντας στα χέρια του Σατανά, είναι σαν να έχουν καταφύγει στα αρχαία δάση βαθιά μέσα στα βουνά — αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις πύρινες φλόγες του Θεού, ακόμα κι αν βρίσκεται κάτω από την «προστασία» των δυνάμεων του Σατανά, πώς θα μπορούσε να τους ξεχάσει ο Θεός; Όταν αποδέχονται την έλευση των λόγων του Θεού, οι διάφορες παράξενες μορφές και οι αποκρουστικές καταστάσεις όλων των ανθρώπων απεικονίζονται από την πένα του Θεού. Ο Θεός μιλάει όπως αρμόζει στις ανάγκες και τη νοοτροπία του ανθρώπου. Επομένως, οι άνθρωποι θεωρούν ότι ο Θεός είναι πολύ καλός γνώστης της ψυχολογίας. Λες και ο Θεός είναι ψυχολόγος, ή λες και ο Θεός είναι ιατρός παθολόγος — δεν είναι απορίας άξιο που κατανοεί τόσο τον άνθρωπο, ο οποίος είναι «πολύπλοκος». Όσο περισσότερο το σκέφτονται αυτό οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο διαισθάνονται την αξία του Θεού και τόσο περισσότερο αισθάνονται ότι ο Θεός είναι βαθύς και ασύλληπτος. Λες και υπάρχει, ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό, ένα αδιαπέραστο ουράνιο όριο, ή λες και κοιτάει ο ένας τον άλλο από τις αντίθετες όχθες του ποταμού Τσου[α], και δεν είναι σε θέση να κάνουν τίποτα άλλο από το να αλληλοκοιτάζονται. Τουτέστιν, οι άνθρωποι στη γη κοιτάζουν τον Θεό μόνο με τα μάτια τους, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να Τον μελετήσουν από κοντά και το μόνο που έχουν είναι ένα αίσθημα προσκόλλησης. Στην καρδιά τους, έχουν πάντοτε την αίσθηση ότι ο Θεός είναι υπέροχος, αλλά επειδή ο Θεός είναι τόσο «άκαρδος και αναίσθητος», δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μιλήσουν για την αγωνία στην καρδία τους ενώπιόν Του. Μοιάζουν σαν μια όμορφη νεαρή σύζυγο ενώπιον του συζύγου της — η οποία, λόγω της ακεραιότητας του συζύγου της, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αποκαλύψει τα αληθινά συναισθήματά της. Οι άνθρωποι απεχθάνονται τον εαυτό τους, οπότε, εξαιτίας της ευθραυστότητάς τους, εξαιτίας της έλλειψης του αυτοσεβασμού τους, το μίσος Μου για τον άνθρωπο αυξάνεται ασυνείδητα σε κάποιον βαθμό, και το μένος στην καρδιά Μου ξεπροβάλλει. Στο μυαλό Μου, φαίνεται σαν να έχω υποστεί ένα τραύμα. Από καιρό έχω χάσει την ελπίδα στον άνθρωπο, αλλά επειδή «Για άλλη μια φορά, η ημέρα Μου πλησιάζει το ανθρώπινο γένος , για άλλη μια φορά ξεσηκώνει το ανθρώπινο γένος , δίνοντας στην ανθρωπότητα ένα σημείο από το οποίο θα κάνει μια νέα αρχή» μαζεύω το κουράγιο Μου ακόμα μια φορά για να κατακτήσω όλη την ανθρωπότητα, να αιχμαλωτίσω και να κατατροπώσω τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Η αρχική πρόθεση του Θεού ήταν η εξής: να μην κάνει τίποτα άλλο παρά να κατακτήσει τον σπόρο του μεγάλου κόκκινου δράκοντα στην Κίνα. Μόνο αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί η ήττα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, η εξάλειψη του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και μόνο αυτό θα αρκούσε για να αποδείξει ότι ο Θεός κυβερνά ως Βασιλέας όλη τη γη, αποδεικνύοντας την ολοκλήρωση της μεγάλης επιχείρησης του Θεού και ότι ο Θεός κάνει μια νέα αρχή στη γη, και δοξάζεται στη γη. Λόγω της τελικής όμορφης σκηνής, ο Θεός δεν μπορεί παρά να εκφράσει το πάθος στην καρδιά Του: «Η καρδιά Μου χτυπά και, ακολουθώντας τον ρυθμό της καρδιάς Μου, τα βουνά αναπηδούν από χαρά, τα νερά χορεύουν με χαρά, και τα κύματα, κρατώντας τον ρυθμό, χτυπούν στους βραχώδεις υφάλους. Είναι δύσκολο να εκφράσω αυτό που έχω στην καρδιά Μου». Από αυτό μπορεί να διακρίνει κανείς ότι αυτό που σχεδίαζε ο Θεός είναι αυτό που ο Θεός έχει ήδη επιτύχει, ότι ήταν προκαθορισμένο από τον Θεό και είναι ακριβώς αυτό που ο Θεός κάνει τους ανθρώπους να βιώσουν και να δουν. Η προοπτική της βασιλείας είναι όμορφη, ο Βασιλέας της βασιλείας είναι ο νικητής, από την κορφή μέχρι τα νύχια δεν υπάρχει ίχνος σάρκας κι αίματος, όλα πάνω Του είναι ιερά. Ολόκληρο το σώμα Του λάμπει με ιερή δόξα, απολύτως αμόλυντο από ανθρώπινες ιδέες, ολόκληρο το σώμα Του, από πάνω ως κάτω, ξεχειλίζει από δικαιοσύνη και την αύρα του ουρανού και αποπνέει ένα σαγηνευτικό άρωμα. Όπως ο αγαπημένος στο άσμα ασμάτων, Αυτός είναι ακόμα πιο όμορφος από όλους τους αγίους, ανώτερος από τους αρχαίους αγίους, είναι το υπόδειγμα ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους και ασύγκριτος με τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να Τον κοιτάξουν κατάματα. Κανείς δεν μπορεί να επιτύχει τη λαμπρή όψη του Θεού, την εμφάνιση του Θεού ή την εικόνα του Θεού, κανείς δεν μπορεί να Τον ανταγωνιστεί και κανείς δεν μπορεί εύκολα να Τον δοξολογήσει με το στόμα του.

Τα λόγια του Θεού δεν έχουν τέλος, όπως το νερό που αναβλύζει από μια αστείρευτη πηγή, οπότε κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τα μυστήρια του σχεδίου διαχείρισης του Θεού — όμως για τον Θεό, αυτά τα μυστήρια είναι ατελείωτα. Χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα και γλώσσα, ο Θεός έχει μιλήσει αρκετές φορές για την ανανέωση και τη μεταμόρφωση ολόκληρου του σύμπαντος από Αυτόν, κάθε φορά σε μεγαλύτερο βάθος από την προηγούμενη: «Θέλω όλα τα ακάθαρτα πράγματα να γίνουν στάχτη κάτω από το βλέμμα Μου, θέλω να χαθούν όλοι οι γιοι της ανυπακοής από τα μάτια Μου, να πάψουν πια να υπάρχουν». Γιατί ο Θεός τα λέει αυτά κατ’ επανάληψη; Δεν φοβάται ότι θα κουράσει τους ανθρώπους; Οι άνθρωποι απλώς ψάχνουν μέσα στα λόγια του Θεού, θέλοντας να γνωρίσουν τον Θεό κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά δεν θυμούνται ποτέ να ελέγξουν τον εαυτό τους. Συνεπώς, ο Θεός χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα για να τους υπενθυμίσει, να τους κάνει να γνωρίσουν τον εαυτό τους, έτσι ώστε από μόνοι τους να καταφέρουν να γνωρίσουν την ανυπακοή του ανθρώπου και έτσι να εξαλείψουν την ανυπακοή τους ενώπιον του Θεού. Όταν διαβάζουν ότι ο Θεός επιθυμεί να «καθαρίσει και να κάνει διαλογή», αρχίζουν να νιώθουν άγχος αμέσως, και οι μύες τους, επίσης, φαίνεται να ακινητοποιούνται. Επιστρέφουν αμέσως ενώπιον του Θεού για να κρίνουν τον εαυτό τους και έτσι καταφέρνουν να γνωρίσουν τον Θεό. Κατόπιν τούτου — αφού πάρουν την απόφαση — ο Θεός δράττεται της ευκαιρίας για να τους δείξει την ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Έτσι, οι άνθρωποι έρχονται σε άμεση επαφή με την πνευματική σφαίρα και εξαιτίας του ρόλου που παίζει η αποφασιστικότητά τους, το μυαλό τους αρχίζει επίσης να παίζει έναν ρόλο, που αυξάνει το συναίσθημα μεταξύ ανθρώπου και Θεού — κάτι που είναι πολύ ωφέλιμο για το έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι επιθυμούν ασυνείδητα να θυμηθούν παλαιότερες περιόδους: Στο παρελθόν, επί χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν στον ασαφή Θεό, επί χρόνια, δεν ήταν ποτέ ελεύθεροι ενδόμυχα, ήταν ανίκανοι να βιώσουν την μεγάλη απόλαυση και παρόλο που πίστευαν στον Θεό, δεν υπήρχε καμία τάξη στη ζωή τους. Λες και δεν υπήρχε καμία διαφορά με πριν που δεν ήταν πιστοί, ένιωθαν τη ζωή τους ακόμα άδεια και άχρηστη, σαν να ήταν η πίστη τους εκείνον τον καιρό κάπως μπερδεμένη και λες και θα ήταν καλύτερα αν δεν πίστευαν. Δεδομένου ότι είδαν τον ίδιο τον πρακτικό Θεό του σήμερα, είναι λες και έχουν ανανεωθεί ο ουρανός και η γη. Η ζωή τους ακτινοβολεί, έχουν πλέον ελπίδα και λόγω της άφιξης του πρακτικού Θεού αισθάνονται ακλόνητοι στην καρδιά τους και γαλήνιοι στο πνεύμα τους. Δεν τρέφουν πλέον φρούδες ελπίδες ούτε κυνηγούν σκιές σε όλα όσα κάνουν, δεν είναι πλέον οι επιδιώξεις τους άσκοπες και δεν χασομερούν από εδώ κι από εκεί. Η σημερινή ζωή είναι ακόμα πιο όμορφη, οι άνθρωποι έχουν εισέλθει απροσδόκητα στη βασιλεία και γίνονται ένα με τον λαό του Θεού, και κατόπιν.... Ενδόμυχα, όσο περισσότερο σκέφτονται οι άνθρωποι, τόσο μεγαλύτερη είναι η γλυκύτητα, όσο περισσότερο σκέφτονται, τόσο πιο ευτυχισμένοι είναι και τόσο περισσότερο εμπνέονται για να αγαπήσουν τον Θεό. Έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούν, ενισχύεται η φιλία μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Οι άνθρωποι αγαπούν τον Θεό περισσότερο και γνωρίζουν τον Θεό περισσότερο και το έργο του Θεού μέσα στον άνθρωπο γίνεται όλο και πιο εύκολο, και δεν αναγκάζει πλέον ούτε υποχρεώνει τους ανθρώπους, αλλά ακολουθεί την πορεία της φύσης, και ο άνθρωπος εκπληρώνει τη δική του μοναδική λειτουργία — μόνο τότε θα μπορέσουν σταδιακά να γνωρίσουν τον Θεό. Αυτή είναι μόνο η σοφία του Θεού — δεν συνεπάγεται την παραμικρή προσπάθεια, και υλοποιείται όπως αρμόζει στη φύση του ανθρώπου. Συνεπώς, εκείνη τη στιγμή ο Θεός λέει: «Την εποχή της ενσάρκωσής Μου στον ανθρώπινο κόσμο, η ανθρωπότητα έφθασε χωρίς να το καταλάβει σ’ αυτήν την ημέρα με την καθοδήγηση του χεριού Μου, κατάφερε να Με γνωρίσει χωρίς να το καταλάβει. Όμως, για το πώς να περπατήσετε το μονοπάτι που βρίσκεται μπροστά σας, κανείς δεν έχει καμιά ιδέα, κανείς δεν γνωρίζει και πολύ λιγότερο δε, κανείς δεν έχει ιδέα σε ποια κατεύθυνση θα τον πάει αυτό το μονοπάτι. Μόνο με τον Παντοδύναμο που τον παρακολουθεί θα μπορεί κανείς να διαβεί το μονοπάτι μέχρι τέλους. Μόνο με την καθοδήγηση της αστραπής στην Ανατολή θα είναι σε θέση να διασχίσει το κατώφλι που οδηγεί στη βασιλεία Μου». Δεν αποτελούν αυτά σύνοψη όσων περιέγραψα στην καρδιά του ανθρώπου παραπάνω; Εδώ βρίσκεται το μυστικό των λόγων του Θεού. Οι σκέψεις στην καρδιά του ανθρώπου είναι αυτές που εκφράζει το στόμα του Θεού και ό,τι εκφράζει το στόμα του Θεού το επιθυμεί ο άνθρωπος, και σ’ αυτό ακριβώς είναι πιο ικανός ο Θεός όταν αποκαλύπτει την καρδιά του ανθρώπου. Αν δεν ήταν, πώς θα πείθονταν όλοι ειλικρινά; Δεν είναι αυτό το αποτέλεσμα που ο Θεός επιθυμεί να επιτύχει κατακτώντας τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα;

Στην πραγματικότητα, όπως ήταν και η αρχική πρόθεση του Θεού, το νόημα πολλών από τα λόγια Του δεν βρίσκεται στο επιφανειακό τους νόημα. Σε πολλά από τα λόγια Του, ο Θεός απλώς αλλάζει σκόπιμα τις αντιλήψεις των ανθρώπων και αποσπά την προσοχή τους. Ο Θεός δεν αποδίδει καμία σημασία σε αυτά τα λόγια και έτσι πολλά λόγια δεν αξίζει να ερμηνευτούν. Όταν η κατάκτηση του ανθρώπου από τα λόγια του Θεού έχει φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, η δύναμη των ανθρώπων έχει φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο και έτσι ο Θεός εκφράζει στη συνέχεια περισσότερες προειδοποιήσεις — το σύνταγμα που φανερώνει στον λαό του Θεού: «Αν και οι άνθρωποι που κατοικούν στη γη είναι τόσο πολυάριθμοι όσο και τα άστρα, τους ξέρω όλους τόσο καλά σαν την παλάμη του χεριού Μου. Και παρόλο που τα ανθρώπινα όντα που Με “αγαπούν” είναι εξίσου αναρίθμητα σαν την άμμο της θάλασσας, επιλέγω μόνο λίγους: μόνο εκείνους που ακολουθούν το λαμπρό φως, που δεν περιλαμβάνονται σε εκείνους που Με “αγαπούν”». Πράγματι, υπάρχουν πολλοί που λένε ότι αγαπούν τον Θεό, αλλά υπάρχουν λίγοι που Τον αγαπούν στην καρδιά τους — τους οποίους, όπως φαίνεται, μπορεί να τους αναγνωρίσει κανείς σαφώς ακόμη και με κλειστά μάτια. Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση ολόκληρου του κόσμου όσων πιστεύουν στον Θεό. Αυτό δείχνει ότι ο Θεός στράφηκε πλέον στο έργο της εξολόθρευσης των ανθρώπων, που καταδεικνύει ότι αυτό που θέλει ο Θεός και αυτό που ικανοποιεί τον Θεό, δεν είναι η σημερινή εκκλησία, αλλά η βασιλεία μετά την εξολόθρευση. Εκείνη τη στιγμή, δίνει και μια προειδοποίηση σε όλα τα «επικίνδυνα αγαθά»: αν ο Θεός δεν αναλάβει δράση, μόλις ο Θεός αρχίσει να δρα, αυτοί οι άνθρωποι θα σβήσουν από τη βασιλεία. Ο Θεός δεν δρα ποτέ επιπόλαια, ενεργεί πάντοτε σύμφωνα με την αρχή του «ένα κι ένα κάνουν δύο», και αν υπάρχουν εκείνοι που δεν θέλει να βλέπει, κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να τους εξαφανίσει και να τους εμποδίσει από το να προκαλέσουν προβλήματα στο μέλλον. Αυτό αποκαλείται «βγάζω τα σκουπίδια και κάνω γενική καθαριότητα». Όταν ο Θεός αναγγέλλει τα διοικητικά διατάγματα στον άνθρωπο είναι η στιγμή που παρουσιάζει τα θαυμαστά Του έργα και όλα όσα βρίσκονται μέσα Του και έτσι λέει στη συνέχεια: «Υπάρχουν αναρίθμητα άγρια θηρία στα βουνά, αλλά όλα είναι τόσο ήμερα σαν πρόβατα ενώπιόν Μου. Άγνωστα μυστήρια κρύβονται κάτω από τον ωκεανό, αλλά παρουσιάζονται σ’ Εμένα ξεκάθαρα όπως τα πάντα επί προσώπου γης. Πάνω στα ουράνια υπάρχουν σφαίρες στις οποίες ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει να φτάσει ποτέ, εντούτοις περιδιαβαίνω ελεύθερα αυτές τις απρόσιτες σφαίρες». Ο Θεός εννοεί το εξής: παρόλο που η καρδιά του ανθρώπου είναι απατηλή πάνω απ’ όλα, και φαινομενικά απείρως μυστηριώδης όπως η κόλαση των αντιλήψεων των ανθρώπων, ο Θεός γνωρίζει τις πραγματικές καταστάσεις του ανθρώπου όπως την παλάμη του χεριού Του. Μεταξύ των πάντων, ο άνθρωπος είναι ένα ζώο πιο αιμοβόρο και κτηνώδες από ένα άγριο θηρίο, όμως ο Θεός έχει κατακτήσει τον άνθρωπο σε σημείο που κανένας δεν τολμά να εξεγερθεί και να αντισταθεί. Στην πραγματικότητα, ο Θεός εννοεί ότι αυτό που οι άνθρωποι σκέφτονται στην καρδιά τους είναι πιο περίπλοκο από τα πάντα μεταξύ των πάντων, είναι ασύλληπτο, όμως ο Θεός δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη την καρδιά του ανθρώπου, απλώς την αντιμετωπίζει σαν ένα μικρό σκουλήκι μπροστά στα μάτια Του. Με μια λέξη από το στόμα Του, το κατακτά, οποτεδήποτε επιθυμεί, το καταστρέφει, με την παραμικρή κίνηση του χεριού Του, το παιδεύει και το καταδικάζει κατά βούληση.

Σήμερα, όλοι οι άνθρωποι υπάρχουν εν μέσω σκότους, αλλά λόγω της άφιξης του Θεού, οι άνθρωποι μπορούν να γνωρίσουν την ουσία του φωτός ως αποτέλεσμα του ότι έχουν δει τον Θεό, και σε όλον τον κόσμο είναι σαν να έχει ανατραπεί ένα μεγάλο μαύρο δοχείο και έχει καλύψει τη γη. Κανείς δεν μπορεί να πάρει ανάσα, όλοι θέλουν να αντιστρέψουν την κατάσταση, όμως κανείς δεν έχει σηκώσει ποτέ το μαύρο δοχείο. Μόνο λόγω της ενσάρκωσης του Θεού τα μάτια των ανθρώπων έχουν ξαφνικά ανοίξει και έχουν δει τον πρακτικό Θεό, και συνεπώς ο Θεός τους ρωτάει με ανακριτικό τόνο: «Ο άνθρωπος δεν Με αναγνώρισε ποτέ στο φως, αλλά Με είδε μόνο στον κόσμο του σκότους. Δεν βρίσκεστε ακριβώς στην ίδια κατάσταση σήμερα; Στο αποκορύφωμα των μεγάλων ξεσπασμάτων μανίας του μεγάλου κόκκινου δράκοντα ενδύθηκα επίσημα τη σάρκα για να επιτελέσω το έργο Μου». Ο Θεός δεν κρύβει ό,τι συμβαίνει στην πνευματική σφαίρα, ούτε κρύβει ό,τι συμβαίνει στην καρδιά του ανθρώπου και έτσι θυμίζει κατ’ επανάληψη στους ανθρώπους: «το κάνω αυτό όχι μόνο για να επιτρέψω στον λαό Μου να γνωρίσει τον ενσαρκωμένο Θεό, αλλά και για να εξαγνίσω τον λαό Μου. Λόγω της αυστηρότητας των διοικητικών διαταγμάτων Μου, η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων εξακολουθεί να κινδυνεύει να αφανιστεί από Μένα. Αν δεν καταβάλλετε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αντιμετωπίσετε τον εαυτό σας, να καθυποτάξετε το ίδιο σας το σώμα, αν δεν το κάνετε αυτό, θα γίνετε σίγουρα αντικείμενο άξιο της περιφρόνησης και της απόρριψής Μου, θα ριχτείτε στην κόλαση, ακριβώς όπως ο Παύλος έλαβε το παίδεμα απευθείας από τα χέρια Μου, από το οποίο δεν υπήρχε διαφυγή». Όσο πιο πολύ ο Θεός τα λέει αυτά, τόσο περισσότεροι άνθρωποι προσέχουν τα βήματά τους και τόσο περισσότερο φοβούνται τα διοικητικά διατάγματα του Θεού και μόνο τότε μπορεί να υλοποιηθεί η εξουσία του Θεού και να φανερωθεί η μεγαλοπρέπειά Του. Εδώ, ο Παύλος αναφέρεται ακόμα μια φορά για να κάνει τους ανθρώπους να κατανοήσουν το θέλημα του Θεού: δεν πρέπει να είναι εκείνοι που παιδεύονται από τον Θεό, αλλά εκείνοι που έχουν επίγνωση του θελήματος του Θεού. Μόνο αυτό μπορεί να κάνει τους ανθρώπους, εν μέσω του φόβου τους, να κοιτάξουν πίσω στην πρωτύτερη αναποφασιστικότητά τους ενώπιον του Θεού να ικανοποιήσουν πλήρως τον Θεό, γεγονός που τους κάνει να νιώθουν ακόμα μεγαλύτερη λύπη και τους προσφέρει περισσότερες γνώσεις για τον πρακτικό Θεό και συνεπώς μόνο τότε δεν αμφισβητούν τα λόγια του Θεού.

«Δεν είναι απλώς ότι ο άνθρωπος δεν Με γνωρίζει στη σάρκα Μου. Πολύ χειρότερα, δεν κατάφερε να κατανοήσει τον ίδιο τον εαυτό του που κατοικεί σε ένα σαρκικό σώμα. Πόσα χρόνια πέρασαν, και όλον αυτόν τον καιρό τα ανθρώπινα όντα Με έχουν εξαπατήσει, Μου συμπεριφέρονται ως επισκέπτη; Πόσες φορές…;» Αυτά τα «Πόσες φορές» αναφέρονται στην πραγματικότητα της εναντίωσης του ανθρώπου στον Θεό, δείχνοντας στους ανθρώπους πραγματικά παραδείγματα παιδέματος. Αυτό αποτελεί απόδειξη της αμαρτίας και κανείς δεν μπορεί να το αντικρούσει ξανά. Όλοι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τον Θεό σαν ένα καθημερινό αντικείμενο, σαν να είναι κάποιου είδους οικιακό εργαλείο που μπορούν να το χρησιμοποιούν όπως θέλουν. Κανείς δεν αγαπάει τον Θεό, κανείς δεν προσπάθησε να γνωρίσει την υψηλή ποιότητα του Θεού και την ένδοξη όψη του Θεού, πολύ λιγότερο δε, κανείς δεν υποτάσσεται με τη θέλησή του στον Θεό. Ούτε κανένας είδε ποτέ τον Θεό ως κάτι αγαπημένο στην καρδιά του. Όλοι Τον σέρνουν κοντά τους όταν Τον χρειάζονται, και Τον πετάνε στην άκρη και Τον αγνοούν όταν δεν Τον χρειάζονται. Λες και ο Θεός είναι μια μαριονέτα για τον άνθρωπο, που ο άνθρωπος μπορεί να χειριστεί κατά βούληση, και θέτει απαιτήσεις όποτε θέλει ή επιθυμεί. Εντούτοις, ο Θεός λέει: «Αν κατά τη διάρκεια της περιόδου της ενσάρκωσής Μου δεν είχα ενδιαφερθεί για την αδυναμία του ανθρώπου, τότε όλη η ανθρωπότητα, μόνο και μόνο λόγω της ενσάρκωσής Μου, θα τρελαινόταν από τον φόβο και, ως εκ τούτου, θα έπεφτε στον Άδη», που δείχνει πόσο σπουδαία είναι η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού: στη σάρκα, έχει έλθει να κατακτήσει την ανθρωπότητα, αντί να καταστρέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα από την πνευματική σφαίρα. Συνεπώς, όταν ο Λόγος ενσαρκώθηκε, κανείς δεν το γνώριζε. Εάν ο Θεός δεν ενδιαφερόταν για την αδυναμία του ανθρώπου, όταν ενσαρκώθηκε και ο ουρανός και η γη αντιστράφηκαν, όλοι οι άνθρωποι θα είχαν εξολοθρευτεί. Επειδή είναι στη φύση των ανθρώπων να τους αρέσει το νέο και να μισούν το παλιό, και συχνά ξεχνούν τις κακές στιγμές όταν τα πράγματα πάνε καλά, και κανένας δεν ξέρει πόσο ευλογημένος είναι, έτσι ο Θεός τους θυμίζει επανειλημμένα ότι πρέπει να εκτιμούν το πόσο σκληρά αγωνίστηκαν για το σήμερα. Για χάρη του αύριο, πρέπει να εκτιμούν το σήμερα ακόμα περισσότερο και δεν πρέπει, όπως ένα ζώο, να ανεβαίνουν ψηλά και να μην αναγνωρίζουν τον κύριό τους, και να αγνοούν τις ευλογίες τις οποίες βιώνουν ανάμεσά τους. Έτσι, αρχίζουν να συμπεριφέρονται καλά, δεν καυχιούνται πλέον ούτε είναι αλαζόνες, και αναγνωρίζουν όχι ότι η φύση του ανθρώπου είναι καλή, αλλά ότι το έλεος και η αγάπη του Θεού έρχονται πάνω στον άνθρωπο. Φοβούνται το παίδεμα, οπότε τολμούν να μην κάνουν τίποτα παραπάνω.

Υποσημειώσεις:

[α]. Στα κινέζικα, ο «ποταμός Τσου» είναι ένας όρος από ένα ιστορικό γεγονός που αναφέρεται στα σύνορα μιας χώρας ή στις γραμμές μάχης.

Προηγούμενο:Προσθήκη 2: Κεφάλαιο 2

Επόμενο:Κεφάλαιο 13

Δείτε επίσης