Όταν ο Θεός εκφέρει τον λόγο Του μέσω της οπτικής του Πνεύματος, ο τόνος Του απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα. Όταν ο Θεός εκφέρει τον λόγο Του μέσα από την ανθρώπινη οπτική, ο τόνος Του απευθύνεται σε όλους όσοι ακολουθούν την καθοδήγηση του Πνεύματός Του. Όταν ο Θεός εκφέρει τον λόγο Του σε τρίτο πρόσωπο (το οποίο ο κόσμος χαρακτηρίζει ως οπτική του παρατηρητή), δείχνει άμεσα τα λόγια Του στους ανθρώπους, κάνοντάς τους να νιώθουν πως είναι σχολιαστής, και τους φαίνεται ότι από το στόμα Του εξέρχονται άπειρα πράγματα, τα οποία οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν, και τα οποία δεν μπορούν να συλλάβουν. Έτσι δεν είναι; Όταν ο Θεός μιλάει μέσα από την οπτική του Πνεύματος, σαστίζει όλη η ανθρωπότητα. «Η αγάπη των ανθρώπων για Μένα είναι μηδαμινή και η πίστη τους σ’ Εμένα είναι επίσης οικτρά μικρή. Αν δεν κατηύθυνα το μεγαλύτερο πλήγμα των λόγων Μου στις αδυναμίες των ανθρώπων, θα κοκορεύονταν και θα υπερέβαλαν, μιλώντας δογματικά και κατασκευάζοντας πομπώδεις θεωρίες, σαν να ήταν παντογνώστες και σαν να ήξεραν τα πάντα όσον αφορά τα γήινα ζητήματα». Αυτά τα λόγια όχι μόνο εκθέτουν τους ανθρώπους όπως είναι στην πραγματικότητα και τη θέση που έχει ο Θεός στις καρδιές τους, αλλά φανερώνουν, επίσης, όλη τη ζωή του ανθρώπινου γένους. Κάθε άνθρωπος πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός, κι όμως δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχει η λέξη «Θεός». Συνεπώς, τολμάει να κατασκευάζει πομπώδεις θεωρίες. Ωστόσο, αυτή η «κατασκευή πομπωδών θεωριών» δεν είναι «προφορική έκφραση» όπως γίνεται αντιληπτή σύμφωνα με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Αντ’ αυτού, σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά, επομένως όλα όσα κάνουν, κάθε ενέργειά τους, επαναστατεί ενάντια στον Θεό και αντιστέκεται άμεσα σ’ Αυτόν. Η ουσία των πράξεών τους προέρχεται από τον Σατανά και αντιστέκεται στον Θεό, και έχει πρόθεση να επιτύχει την ανεξαρτησία, αντίθετα από τις προθέσεις του Θεού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός λέει ότι όλοι οι άνθρωποι κατασκευάζουν πομπώδεις θεωρίες. Γιατί λέει ο Θεός ότι το μεγαλύτερο πλήγμα των λόγων Του απευθύνεται στις ανθρώπινες αδυναμίες; Το λέει γιατί, σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού, εάν Εκείνος δεν φανέρωνε τα πράγματα που είναι κρυμμένα βαθιά στην καρδιά του ανθρώπου, τότε κανείς δεν θα υπέκυπτε· επομένως, οι άνθρωποι δεν θα κατανοούσαν τον εαυτό τους και δεν θα είχαν θεοφοβούμενη καρδιά. Με άλλα λόγια, αν οι προθέσεις των ανθρώπων δεν φανερώνονταν, τότε θα τολμούσαν να κάνουν το οτιδήποτε —ακόμα και να ξεσηκωθούν για να καταραστούν τον Ουρανό και να βρίσουν τον Θεό απευθείας. Αυτές είναι οι αδυναμίες της ανθρωπότητας. Συνεπώς, ο Θεός εκφράζεται ως εξής: «Ταξιδεύω σε όλες τις γωνιές του σύμπαντος-κόσμου, σε διαρκή αναζήτηση όσων συνάδουν με τις προθέσεις Μου και είναι κατάλληλοι προς χρήση Μου». Αυτή η δήλωση, σε συνδυασμό με αυτά που λέγονται παρακάτω σχετικά με τον χαιρετισμό της βασιλείας που θα αντηχήσει επίσημα, καθιστά φανερό ότι το Πνεύμα του Θεού κάνει για άλλη μια φορά νέο έργο στη γη· απλώς οι άνθρωποι δεν μπορούν να το δουν με τα φυσικά τους μάτια. Εφόσον λέγεται ότι το Πνεύμα κάνει για άλλη μια φορά νέο έργο, ολόκληρο το σύμπαν-κόσμος υφίσταται για άλλη μια φορά βαρυσήμαντη αλλαγή: Όχι μόνο οι υιοί του Θεού και ο λαός του Θεού αρχίζουν ν’ αποδέχονται τη μαρτυρία της ενσάρκωσης του Θεού, αλλά και κάθε θρησκεία και δόγμα, κάθε κοινωνικό στρώμα και τόπος, την αποδέχονται επίσης σε διάφορους βαθμούς. Πρόκειται για μια μεγάλη κίνηση του σύμπαντος-κόσμου στο πνευματικό βασίλειο. Κλονίζει ισχυρά ολόκληρο τον θρησκευτικό κόσμο, πράγμα στο οποίο αναφέρεται εν μέρει ο «σεισμός» που προαναφέρθηκε. Στη συνέχεια, οι άγγελοι ξεκινούν επίσημα το έργο τους και ο λαός του Ισραήλ επιστρέφει στην πατρίδα του, για να μην περιπλανηθεί ποτέ ξανά, και όλοι όσοι συμπεριλαμβάνονται αρχίζουν ν’ αποδέχονται την ποίμανση. Αντιθέτως, οι Αιγύπτιοι αρχίζουν να τίθενται εκτός του πεδίου της σωτηρίας Μου· δηλαδή, λαμβάνουν την παίδευσή Μου (αλλά αυτό δεν έχει ξεκινήσει ακόμη επίσημα). Έτσι, όταν ο κόσμος υποβάλλεται ταυτόχρονα σε αυτές τις διάφορες μεγάλες κινήσεις, τότε, επίσης, θα αντηχήσει επίσημα ο χαιρετισμός της βασιλείας, η ώρα που αποκαλούν οι άνθρωποι «η ώρα που αρχίζει να εργάζεται το επταπλά ενισχυμένο Πνεύμα». Κάθε φορά που ο Θεός συνεχίζει το έργο Του, σε αυτές τις φάσεις (ή σε αυτές τις μεταβατικές περιόδους), κανείς δεν είναι σε θέση να αισθανθεί το έργο του Αγίου Πνεύματος. Επομένως, τα λόγια του Θεού «Όταν οι άνθρωποι χάσουν την ελπίδα τους» βασίζονται σε πραγματικές περιστάσεις. Επιπλέον, σε κάθε μία από αυτές τις μεταβατικές φάσεις, όταν οι άνθρωποι χάσουν την ελπίδα τους, όταν νιώσουν ότι αυτό είναι το λανθασμένο ρεύμα, ο Θεός ξεκινά εκ νέου και αναλαμβάνει το επόμενο στάδιο του έργου Του. Αυτή είναι η ομοιότητα όσον αφορά τη συνέχιση του έργου του Θεού και τη μεταβολή των μεθόδων του έργου Του από τον καιρό της δημιουργίας μέχρι σήμερα. Παρόλο που οι περισσότεροι άνθρωποι, ως έναν βαθμό, μπορούν να συλλάβουν κάποια πτυχή αυτού του έργου, στο τέλος παρασύρονται παρ’ όλ’ αυτά από έναν χείμαρρο νερού, επειδή το ανάστημά τους είναι πολύ μικρό· δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί στα βήματα του έργου του Θεού, κι έτσι αποκλείονται. Ωστόσο, μ’ αυτόν τον τρόπο εξαγνίζει επίσης ο Θεός τους ανθρώπους, κι αυτή είναι η κρίση του Θεού για τις παλιές αντιλήψεις της ανθρωπότητας. Όσο πιο γερά θεμέλια έχουν οι άνθρωποι, τόσο μεγαλύτερες είναι οι θρησκευτικές τους αντιλήψεις για τον Θεό, τις οποίες είναι δύσκολο να παραμερίσουν· προσκολλώνται διαρκώς στα παλιά, και είναι δύσκολο γι’ αυτούς να δεχτούν νέο φως. Από την άλλη πλευρά, αν κάποιος μένει σταθερός, τότε πρέπει να στηρίζεται σε γερά θεμέλια, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να εγκαταλείψουν τις αντιλήψεις τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις αντιλήψεις τους σχετικά με τον ενσαρκωμένο Θεό του σήμερα, σημείο το οποίο είναι ολοφάνερο.

Στα σημερινά λόγια, ο Θεός μιλάει πολύ για οράματα, και δεν υπάρχει λόγος για περαιτέρω ανάλυση. Ο Θεός μιλά κυρίως για το πώς η οικοδόμηση της εκκλησίας θέτει τα θεμέλια για την οικοδόμηση της βασιλείας. Πιο συγκεκριμένα, ενώ οικοδομούνταν η εκκλησία, ο κύριος στόχος ήταν να πειστούν οι άνθρωποι τόσο στην καρδιά όσο και στα λόγια, παρόλο που δεν είχαν γνωρίσει τον Θεό εν σαρκί με τα ίδια τους τα μάτια. Ακόμη κι αν όλοι πίστευαν σ’ Αυτόν μέσα στην καρδιά τους, δεν Τον γνώριζαν, επειδή σ’ εκείνο το στάδιο δεν ξεχώριζε καθόλου από έναν άνθρωπο. Στην Εποχή της Βασιλείας, όλοι πρέπει να πειστούν στην καρδιά τους, στα λόγια τους και στα μάτια τους. Αυτό αρκεί για να καταδείξει ότι, για να πειστούν όλοι στην καρδιά τους, στα λόγια τους και στα μάτια τους, πρέπει να τους επιτραπεί να γνωρίσουν τον Θεό που ζει εν σαρκί με τα φυσικά τους μάτια —όχι επειδή εξαναγκάζονται ούτε επειδή πιστεύουν έτσι απλά, αλλά γνωρίζοντάς Τον, πείθονται τόσο στην καρδιά όσο και στα λόγια. Επομένως, αυτό το στάδιο της οικοδόμησης δεν έχει να κάνει με μάχες ή σκοτωμούς, αλλά με το να δοθεί η δυνατότητα στην ανθρωπότητα να λάβει διαφώτιση από τα λόγια του Θεού, επιτρέποντάς της έτσι να επιδιώξει και να εξερευνήσει, ώστε να μπορέσει υποσυνείδητα να γνωρίσει τον ενσαρκωμένο Θεό. Επομένως, για τον Θεό, αυτό το στάδιο του έργου είναι πολύ ευκολότερο, με την έννοια ότι αφήνει τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους και δεν πηγαίνει κόντρα στους ανθρώπους. Τελικά, θα οδηγήσει τους ανθρώπους με φυσικό τρόπο να γνωρίσουν τον Θεό, οπότε μην ανησυχείς και μην αγχώνεσαι υπερβολικά. Όταν ο Θεός είπε: «Η κατάσταση της μάχης του πνευματικού βασιλείου αποκαλύπτεται άμεσα μεταξύ όλων των μελών του λαού Μου», εννοούσε ότι, όταν οι άνθρωποι μπαίνουν στον σωστό δρόμο και αρχίζουν να γνωρίζουν τον Θεό, ο πειρασμός του Σατανά δεν υπάρχει μόνο μέσα στους ίδιους τους ανθρώπους, αλλά υπάρχει και μέσα στην εκκλησία. Ωστόσο, αυτό είναι ένα μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι, οπότε κανείς δεν χρειάζεται να θορυβηθεί. Ο πειρασμός του Σατανά έρχεται σε διάφορες μορφές, όπως το να αντιμετωπίζει κανείς τα λόγια του Θεού με αδιαφορία και να τα εγκαταλείπει, και να λέει αρνητικά πράγματα για να μετριάσει τη θετικότητα των άλλων ανθρώπων· ωστόσο, ένας άνθρωπος που κάνει τέτοια πράγματα δεν θα πάρει τους άλλους με το μέρος του. Αυτό είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Ο κύριος λόγος γι’ αυτό είναι ο εξής: Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να εξακολουθεί να παρακολουθεί ενεργά τις συναθροίσεις, αλλά δεν έχει σαφήνεια σχετικά με τα οράματα. Αν η εκκλησία δεν προφυλαχθεί από αυτόν, τότε η αρνητικότητά του θα μπορούσε να κάνει ολόκληρη την εκκλησία να ανταποκριθεί χλιαρά στον Θεό, και ως εκ τούτου να μη δώσει προσοχή στα λόγια του Θεού. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπεφτε στον πειρασμό του Σατανά. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αντιστέκεται άμεσα στον Θεό, αλλά επειδή δεν μπορεί να συλλάβει τα λόγια του Θεού και δεν γνωρίζει τον Θεό, εκφράζει παράπονα και δημιουργείται δυσαρέσκεια στην καρδιά του. Λέει ότι ο Θεός τον έχει εγκαταλείψει και ότι, επομένως, είναι ανίκανος να λάβει διαφώτιση και φώτιση. Επιθυμεί να φύγει, αλλά φοβάται κάπως, και λέει ότι το έργο του Θεού δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά είναι, κατά την άποψή του, το έργο κακών πνευμάτων.

Γιατί ο Θεός αναφέρει τον Πέτρο τόσο συχνά; Και γιατί λέει ότι ακόμα και ο Ιώβ δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να γίνει ισάξιός του; Ακούγοντάς το αυτό, οι άνθρωποι όχι μόνο δίνουν προσοχή στις πράξεις του Πέτρου, αλλά πετάνε, μάλιστα, στην άκρη όλα τα παραδείγματα που έχουν μέσα στην καρδιά τους —ακόμη και το παράδειγμα του Ιώβ, ο οποίος είχε τη μεγαλύτερη πίστη δεν αρκεί. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί ένα καλύτερο αποτέλεσμα όπου οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να παραμερίσουν τα πάντα, προσπαθώντας να μιμηθούν τον Πέτρο, και κατ’ αυτόν τον τρόπο, γνωρίζουν τον Θεό πιο βαθιά. Ο Θεός δείχνει στους ανθρώπους το μονοπάτι της πράξης, το οποίο πήρε ο Πέτρος για να γνωρίσει τον Θεό, και ο στόχος αυτού είναι να δώσει στους ανθρώπους ένα σημείο αναφοράς. Ο Θεός προβλέπει, στη συνέχεια, έναν από τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς θα βάλει τους ανθρώπους σε πειρασμό, με τα εξής λόγια: «Ωστόσο, αν αντιμετωπίζεις τα λόγια Μου με αδιαφορία, τότε αναμφίβολα Μου αντιστέκεσαι. Αυτό είναι γεγονός». Με αυτά τα λόγια, ο Θεός προλέγει τις μηχανορραφίες που θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ο Σατανάς και προειδοποιεί τους ανθρώπους πως πρέπει να προσέχουν· ο ρόλος τους είναι να προειδοποιήσουν. Δεν είναι δυνατόν να είναι όλοι αδιάφοροι απέναντι στα λόγια του Θεού, και παρ’ όλ’ αυτά, ορισμένοι άνθρωποι θα αιχμαλωτιστούν από αυτόν τον πειρασμό. Συνεπώς, στο τέλος, ο Θεός επαναλαμβάνει με έμφαση: «Αν δεν γνωρίζετε τα λόγια Μου, ούτε τα αποδέχεστε, ούτε τα κάνετε πράξη, τότε αναπόφευκτα θα γίνετε αντικείμενα της παίδευσής Μου! Σίγουρα θα γίνετε θύματα του Σατανά!» Αυτή είναι η συμβουλή του Θεού προς την ανθρωπότητα —κι όμως, στο τέλος, όπως προείπε ο Θεός, ένα μέρος των ανθρώπων θα γίνουν σίγουρα θύματα του Σατανά.