Το περιεχόμενο της τελευταίας μας συναναστροφής αφορούσε το θέμα «της εγκατάλειψης των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό» και αναφερόταν συγκεκριμένα σε πτυχές που σχετίζονται με την ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού. Συναναστραφήκαμε πάνω στο πώς πρέπει να γνωρίζουν και να μεταχειρίζονται οι άνθρωποι την ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού. Η πρώτη αρχή είναι να μη συγκρίνει κανείς τον ενσαρκωμένο Θεό με τον Θεό στον ουρανό. Ποια είναι η δεύτερη; (Η δεύτερη είναι να μην εξισώνει κανείς τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα.) Τώρα που τελειώσαμε τη συναναστροφή σχετικά με το θέμα του να μη συγκρίνει κανείς τον ενσαρκωμένο Θεό με τον Θεό στον ουρανό, έχετε άραγε κάποια νέα κατανόηση σχετικά με το πώς να μεταχειρίζεστε τον ενσαρκωμένο Θεό; Έχετε εγκαταλείψει κάποιες από τις προηγούμενες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σας σχετικά με τον ενσαρκωμένο Θεό και έχετε καταφέρει να γνωρίσετε πιο πρακτικά τον Θεό στη γη; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι κάποιες από τις προηγούμενες σκέψεις, κάποια από την προηγούμενη κατανόηση ή τις στάσεις σας σχετικά με τον Θεό ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινων αντιλήψεων και φαντασιοκοπιών; Τώρα, μέσω αυτής της συναναστροφής, πρώτα απ’ όλα, από άποψη γνώσης, έχετε διορθώσει πολλές από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σας σχετικά με την ενσάρκωση και, από δω και μπρος, η στάση και η προσέγγιση με τις οποίες μεταχειρίζεστε τον Θεό μπορούν κι αυτές να γίνουν λίγο πιο πρακτικές και ακριβείς. Έχετε όλοι σας κάποια βιωματική γνώση σχετικά μ’ αυτό; (Ναι. Παλιότερα, είχα κάποιες φαντασιακές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με την ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού, καθώς ένιωθα ότι ο Θεός κατανοούσε τα πάντα και ήταν παντογνώστης. Μέσα από τις δύο προηγούμενες συναναστροφές του Θεού, έφτασα στο σημείο να καταλάβω ότι ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ιδιαίτερα κανονικός και πρακτικός. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνει σε μια χώρα, ψάχνει και τους τοπικούς νόμους, και θεωρεί αδιαπραγμάτευτη αρχή το να φέρεται σύμφωνα με τους κανόνες και να ενεργεί με ευσυνειδησία. Αυτό το σημείο με επηρέασε λίγο, γιατί εγώ δεν φέρομαι σύμφωνα με τους κανόνες ούτε ενεργώ με ευσυνειδησία· μερικές φορές, είμαι απείθαρχος και θέλω μάλιστα να εκμεταλλευτώ τα «παραθυράκια». Αφότου άκουσα τη συναναστροφή του Θεού, ένιωσα ότι η εικόνα του Θεού στην καρδιά μου έγινε ξαφνικά πρακτική και χειροπιαστή.) Τώρα, μέσω της συναναστροφής σχετικά με αυτό το περιεχόμενο, οι άνθρωποι έχουν αποκτήσει κάποια πιο αντικειμενική και πρακτική γνώση και αισθήματα για τον Θεό. Άραγε, αυτά τα αισθήματα σε κάνουν να νιώθεις ακόμα περισσότερο την πρακτική ύπαρξη του Θεού ή μήπως το γεγονός ότι βλέπεις τον ενσαρκωμένο Θεό να μιλάει και να ενεργεί με τόσο κανονικό και πρακτικό τρόπο σε κάνει να νιώθεις ότι ο Θεός είναι πάρα πολύ συνηθισμένος —ακόμα και αδιανόητος— ώστε, αντίθετα, να αναπτύσσεις αμφιβολίες για τον Θεό και να απομακρύνεσαι ακόμα περισσότερο από Αυτόν; Αυτές οι εκδηλώσεις της κανονικότητας και της πρακτικότητας του Θεού είναι εντελώς ασυμβίβαστες με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες για τον Θεό που έχουν μέσα τους οι περισσότεροι άνθρωποι· είναι τελείως διαφορετικές και είναι επίσης πράγματα που οι άνθρωποι δεν έχουν σκεφτεί ποτέ. Έτσι, από όταν άκουσες αυτό το περιεχόμενο, μήπως νιώθεις μεγάλη απογοήτευση για την ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού; (Όχι. Από τότε που το άκουσα, νιώθω ότι η εικόνα του Χριστού έχει γίνει πιο χειροπιαστή στην καρδιά μου και Τον νιώθω πολύ προσιτό. Αρχικά, πίστευα ότι ο Χριστός ήταν ο Θεός στον ουρανό που ήρθε στη γη, και ότι θα έπρεπε να είναι πολύ επιβλητικός και μεγάλος. Τώρα, όμως, βλέπω ότι ο Χριστός είναι πολύ συνηθισμένος και πρακτικός· τηρεί κι Αυτός τους νόμους του ανθρώπινου κόσμου και ταυτόχρονα εκφράζει πρακτικά την αλήθεια για να μας προμηθεύσει. Αυτό με κάνει να Τον νιώθω εξαιρετικά πρακτικό και χειροπιαστό. Νιώθω ότι η σχέση μου με τον Θεό δεν είναι πλέον τόσο απόμακρη, αλλά αντίθετα έχω πλησιάσει περισσότερο τον Θεό.) Νιώθετε όλοι έτσι; Έχετε όλοι κερδίσει παρόμοια πράγματα; (Ναι.) Σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι ακόμα απαραίτητο να συναναστραφούμε σχετικά με αυτό το περιεχόμενο. Αυτή είναι μια πτυχή της αλήθειας που οι άνθρωποι χρειάζονται και πρέπει να κατέχουν· είναι απαραίτητη. Κατά τη διαδικασία της επιδίωξης της αλήθειας, αυτή η πτυχή της αλήθειας είναι κάτι που οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν. Μόλις οι άνθρωποι κατανοήσουν αυτήν την πτυχή της αλήθειας, η σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό θα γίνει κανονική. Σωστά; (Ναι.) Αυτό το περιεχόμενο αφορά κυρίως τη συναναστροφή σχετικά με κάποιες εκδηλώσεις της κανονικότητας και της πρακτικότητας της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού και δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να γνωρίσουν την ουσία της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού, καθώς και μερικές από τις αφετηρίες και τις αρχές Του για τη διαγωγή Του και τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί. Γνωρίζοντας αυτές τις αφετηρίες, τις αρχές και τις συγκεκριμένες οπτικές για τον τρόπο που ενεργεί, οι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν πιο αντικειμενικά και πρακτικά τον Θεό, καθώς και να κατανοήσουν την κανονικότητα και την πρακτικότητά Του.

Μέσα από την κατανόηση της κανονικότητας και της πρακτικότητας του ενσαρκωμένου Θεού, δεν θα έπρεπε, άραγε, να μπορείς να αναγνωρίσεις κάποιες από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σου σχετικά με τον Θεό στον ουρανό; Όταν έρχεται ο ενσαρκωμένος Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους, όσον αφορά τη διαγωγή Του και τις ενέργειές Του, τηρεί την αρχή του να φέρεται σύμφωνα με τους κανόνες και να ενεργεί με ευσυνειδησία. Κι ο Θεός στον ουρανό, τότε; Αν και Εκείνος δεν έχει συγκεκριμένες συμπεριφορές της διαγωγής και δεν ασχολείται με τις διάφορες πτυχές της διαγωγής, αν κοιτάξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί ο Θεός —είτε με βάση τις βιβλικές καταγραφές είτε με βάση εκείνα που οι άνθρωποι κατανοούν, αντιλαμβάνονται και βιώνουν από τις πράξεις του Θεού— υπάρχει μήπως κάποια σύγκρουση με την ουσία και τις αρχές του πώς φέρεται και ενεργεί ο ενσαρκωμένος Θεός; (Όχι.) Θεωρητικά, θα έπρεπε να είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει καμία σύγκρουση. Αν και τον Θεό στον ουρανό δεν μπορούν να Τον δουν ούτε να Τον αγγίξουν οι άνθρωποι, ενεργεί κι Αυτός ευσυνείδητα και πρακτικά. Η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού έχει μια κανονική και πρακτική πλευρά την οποία οι άνθρωποι μπορούν να δουν και να γνωρίσουν, και ο Θεός στον ουρανό έχει κι Αυτός μια κανονική και πρακτική πλευρά. Δεν θα αναφερθούμε στη δύναμη, την εξουσία, τη σοφία, την παντοδυναμία του Θεού και ούτω καθεξής —αυτή είναι μια πτυχή της γνώσης για τον Θεό, της γνώσης της ουσίας Του και της ταυτότητάς Του, την οποία ίσως να μην μπορείτε να φτάσετε. Όμως, όσον αφορά κάποια από τα πράγματα που κάνει ο Θεός και τα οποία οι άνθρωποι μπορούν να δουν και να βιώσουν, ο Θεός στον ουρανό εξακολουθεί να εκδηλώνει αυτήν την κανονική και πρακτική πλευρά. Για παράδειγμα, η Βίβλος αναφέρει ότι ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα, ότι εμφύσησε την πνοή Του μέσα τους ώστε να γίνουν ζωντανοί άνθρωποι με πνεύμα και ότι στη συνέχεια τους τοποθέτησε στον Κήπο της Εδέμ. Πριν ο Θεός δημιουργήσει τους προπάτορες της ανθρωπότητας, τον Αδάμ και την Εύα, έκανε μια σειρά από πράγματα, τα οποία ήταν όλα προετοιμασμένα γι’ αυτούς τους δύο ανθρώπους που δημιούργησε ο Θεός. Για τον άνθρωπο, ο Θεός δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη, τα ποτάμια και τις λίμνες, τα διάφορα ζωντανά πράγματα της γης, τις τέσσερις εποχές και όλα τα άλλα πράγματα που χρειάζεται ο άνθρωπος. Πριν δημιουργήσει αυτούς τους δύο ανθρώπους, ο Θεός είχε ήδη ολοκληρώσει αυτό το έργο βήμα προς βήμα. Με κάθε βήμα που έκανε ο Θεός, όλα αυτά τα πράγματα που δημιούργησε εμφανίζονταν πρακτικά, λίγο λίγο, σ’ αυτόν τον υλικό κόσμο, και όλα αυτά είναι πράγματα που μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι. Όταν δημιουργήθηκαν αυτοί οι δύο άνθρωποι, όλα αυτά ήταν έτοιμα. Όσο για το τι έκανε ο Θεός γι’ αυτούς τους δύο ανθρώπους αφότου τους δημιούργησε, κι αυτό καταγράφεται στη Βίβλο. Πρώτον, ο Θεός τούς έβαλε στον Κήπο της Εδέμ, και στη συνέχεια τους είπε κάτι με πολύ πρακτικό τρόπο. Τι τους είπε; [«Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γένεσις 2:16-17).] Ο Θεός έδωσε αυτήν την οδηγία στην ανθρωπότητα και στη συνέχεια συνέβη μια σειρά από πράγματα. Μετά από αυτό, τι έκανε ο Θεός για τον Αδάμ και την Εύα; (Τους έφτιαξε δερμάτινους χιτώνες.) Ο Θεός έφτιαξε δερμάτινους χιτώνες για να τους ενδύσει· θα πρέπει να την ξέρετε καλά αυτήν την ιστορία. Αυτή η σειρά πραγμάτων που ο Θεός είπε, έκανε και έδωσε οδηγίες να γίνουν δεν δημιουργεί, άραγε, μια ζωντανή εικόνα; (Ναι.) Μέσα από αυτές τις σκηνές, οι άνθρωποι μπορούν να εκτιμήσουν βαθιά και πραγματικά ότι αυτά που αποκαλύπτονται ή περιέχονται σε κάθε κίνηση του Θεού δεν είναι κούφια και, επιπλέον, ούτε οι σκηνές που παρουσιάζονται στους ανθρώπους από κάθε τι που κάνει ο Θεός είναι κούφιες. Σωστά; (Ναι.) Ούτε ένα πράγμα που κάνει ο Θεός δεν είναι κούφιο και ούτε ένα πράγμα δεν είναι απλή θεωρία ή σύνθημα· Εκείνος κάνει τα πάντα πρακτικά. Κάποιοι λένε: «Μερικές φορές, ο Θεός επιτυγχάνει πράγματα με μια σκέψη και, άλλες φορές, τα επιτυγχάνει με μια μόνο λέξη». Όπως κι αν επιτυγχάνει ο Θεός αυτό το ζήτημα, σε κάθε περίπτωση, το κάνει πρακτικά· ενεργεί προσγειωμένα και με ευσυνειδησία. Δεν φωνάζει συνθήματα ούτε αραδιάζει δόγματα, ούτε εξαπατά τους ανθρώπους. Τι σημαίνει ότι ενεργεί πρακτικά; Ο Θεός σχεδιάζει και σκέφτεται, κι όταν κάνει κάτι, μπορεί να χρησιμοποιήσει τις σκέψεις Του, ή να χρησιμοποιήσει τα λόγια Του, ή να το κάνει αυτοπροσώπως με τα ίδια Του τα χέρια. Πώς εκφράζουμε στην ανθρώπινη γλώσσα το «να κάνει κάτι αυτοπροσώπως»; Σημαίνει να πάει αυτοπροσώπως να χειριστεί το ζήτημα, να ασχοληθεί αυτοπροσώπως μ’ αυτό και να το κάνει αυτοπροσώπως με τα ίδια Του τα χέρια. Αν κοιτάξουμε όλα αυτές τις περιπτώσεις του «αυτοπροσώπως», δεν είναι ο Θεός ιδιαίτερα προσγειωμένος και ευσυνείδητος στον τρόπο με τον οποίο ενεργεί; (Ναι.) Φυσικά, δεν είναι πολύ ενδεδειγμένο να χρησιμοποιούμε αυτές τις λέξεις που περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο ενεργούν οι άνθρωποι για να περιγράψουμε τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί ο Θεός στον ουρανό, αλλά η ανθρώπινη γλώσσα είναι περιορισμένη. Εφόσον οι άνθρωποι κατανοήσουν ότι ο Θεός ενεργεί τόσο προσγειωμένα και πρακτικά, ότι είναι μεθοδικός, ότι δεν ενεργεί μηχανικά και δεν φωνάζει ποτέ συνθήματα, είναι αρκετό. Από όλα τα πράγματα που έχει κάνει ο Θεός και τα οποία έχουν καταγράψει ανθρώπινα χέρια, ποιο απ’ αυτά δεν έχει σχεδιαστεί από τον ίδιο τον Θεό προσωπικά, δεν έχει υλοποιηθεί βήμα προς βήμα και δεν έχει παρακολουθηθεί, επιθεωρηθεί και επιβεβαιωθεί προσωπικά από τον ίδιο; Αν και αυτά τα πράγματα έχουν καταγραφεί από ανθρώπινα χέρια και παρουσιάζονται σε γραπτή μορφή, έχουν αφήσει στην ανθρωπότητα τις καλύτερες χειροπιαστές αποδείξεις για να γνωρίσει και να κατανοήσει τον Θεό.

Αφότου ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα, έκανε και κάτι άλλο: Τους είπε πώς να ζήσουν τη ζωή τους, ποιες ευθύνες πρέπει να αναλάβει ο άνδρας και ποια πράγματα πρέπει να κάνει η γυναίκα. Κοιτάξτε πόσο λεπτομερή και συγκεκριμένα είναι τα λόγια του Θεού! Οι άνθρωποι δεν θα έκαναν το έργο τους με αυτόν τον τρόπο, σωστά; (Ναι.) Κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός είναι τόσο συγκεκριμένο, προσγειωμένο και πρακτικό· Εκείνος στοχεύει στα αποτελέσματα. Και τι δείχνει αυτό; Ας αφήσουμε κατά μέρος ένα τόσο μεγάλο ζήτημα όπως η δημιουργία των ουρανών και της γης και όλων των πραγμάτων· αν μιλήσουμε μόνο για όσα έχει πει ο Θεός στην ανθρωπότητα και για τις προτροπές Του προς την ανθρωπότητα, καθώς και για τις ανησυχίες Του, συμπεριλαμβανομένων των συγκεκριμένων προτροπών, οδηγιών και νουθεσιών Του για κάθε πράγμα, τι δείχνουν αυτά; Από τη μία, βλέπετε ότι ο Θεός είναι πολύ αυστηρός και σοβαρός στον τρόπο με τον οποίο ενεργεί. Από μια άλλη άποψη —κι αυτό είναι επίσης κάτι που πρέπει να γνωρίζει η ανθρωπότητα— ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα και, εκτός από το ότι νοιάζεται γι’ αυτή, πάντα εκπληρώνει την ευθύνη Του απέναντί της. Αυτή η εκπλήρωση της ευθύνης δεν είναι κούφια λόγια· ο Θεός πάντα την τηρεί. Από τη στιγμή που ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, πάντα προμηθεύει και καθοδηγεί την ανθρωπότητα με το να επικεντρώνεται στη ζωή των ανθρώπων. Οι πράξεις του Θεού απέναντι στην ανθρωπότητα δεν ήταν παρά η εκπλήρωση της ευθύνης Του. Τη φράση «εκπλήρωση της ευθύνης Του» είναι εύκολο να τη γράψεις και να την πεις, αλλά ο αριθμός των πραγμάτων που έχει κάνει ο Θεός ξεπερνά τις ανθρώπινες φαντασιοκοπίες. Σε ένα ευρύ πλαίσιο, αυτό σημαίνει πράγματα όπως το ότι ο Θεός κανονίζει τη μετενσάρκωση κάθε ψυχής —σε τι οικογένεια θα ζήσει, πώς θα μοιάζει, πότε θα αρχίσει να πιστεύει στον Θεό, τι μοίρα θα έχει σ’ αυτήν τη ζωή και μια σειρά από άλλα τέτοια πράγματα. Αυτές είναι οι διευθετήσεις που κάνει ο Θεός για τους ανθρώπους σε μακροσκοπικό επίπεδο. Όσο για τις μικρότερες λεπτομέρειες, ο Θεός σε προμηθεύει για τις καθημερινές σου ανάγκες, φροντίζοντας να μην ανησυχείς για το φαγητό και τα ρούχα και να είναι διασφαλισμένη η υλική σου ζωή. Όσον αφορά τις ακόμα μικρότερες λεπτομέρειες, κάθε μέρα ο Θεός κανονίζει να σε συνοδεύουν διαφορετικοί άνθρωποι, γεγονότα και πράγματα καθώς αναπτύσσεσαι, και να βρίσκονται μαζί σου καθώς διανύεις την κάθε μέρα, την κάθε διαφορετική περίοδο, κι ακόμα και την κάθε ιδιαίτερη περίοδο, δίνοντάς σου τη δυνατότητα να αποκτάς συνεχώς νέα κατανόηση και νέα αισθήματα για τον Δημιουργό, για την ανθρωπότητα, για τον εαυτό σου και για τη ζωή. Ο Θεός έχει εκφράσει τόσο πολλές αλήθειες και έχει κάνει τόσο πολλά πράγματα —ποιο από τα λόγια Του είναι απλώς ένα σύνθημα ή ένα δόγμα; Ποιο από αυτά που κάνει είναι κούφιο και δεν είναι πρακτικό; Ούτε ένα από αυτά που κάνει δεν είναι κούφιο και ούτε ένα από τα λόγια που λέει είναι απλώς ένα σύνθημα ή ένα δόγμα. Αντίθετα, ο Θεός ανέκαθεν κάνει αυτά τα πράγματα, ακόμα και πριν τα κάνει γνωστά στην ανθρωπότητα. Αν και η ανθρωπότητα δεν γνωρίζει, δεν κατανοεί, δεν πιστεύει ούτε αναγνωρίζει αυτά τα γεγονότα, ο Θεός έχει συνεχίσει να τα κάνει με αποφασιστικότητα. Ας αφήσουμε κατά μέρος το πόσα πράγματα έχει κάνει ο Θεός για την ανθρωπότητα, πόση προσπάθεια έχει καταβάλει για την ανθρωπότητα και πόση χάρη έχει δώσει στην ανθρωπότητα. Αν μιλήσουμε απλώς για τις ίδιες τις πράξεις του Θεού, ποια απ’ αυτές δεν γίνεται προσγειωμένα και βήμα βήμα; (Το καθετί το κάνει προσγειωμένα.) Κοιτάξτε πώς ανατρέφουν οι άνθρωποι τα παιδιά τους: Είναι επιπόλαιοι και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα ίσα ίσα· κάποιες φορές είναι συναισθηματικοί, άλλες είναι ακραίοι, και μερικές φορές ενσωματώνουν ακόμα και τις προσωπικές τους προτιμήσεις· δεν εκτιμούν πολύ τις κόρες τους, αλλά λατρεύουν, κακομαθαίνουν και χαϊδεύουν τους γιους τους, ενεργώντας ανεύθυνα και μη λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες. Είναι ευθύνη των ανθρώπων να ανατρέφουν και να εκπαιδεύουν τα παιδιά. Άραγε, όμως, έχουν εκπληρώσει οι άνθρωποι αυτήν την ευθύνη; (Όχι.) Δείτε πώς το καθετί που κάνει ο Θεός εκτελείται τέλεια, δίνοντας στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να βαδίζει στο σωστό μονοπάτι υπό την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και να ζει υπό την καθοδήγησή Του. Ούτε ένα βήμα του έργου του Θεού και ούτε ένα από αυτά που κάνει δεν είναι κούφιο· όλα είναι πρακτικά. Από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα, όσο έργο κι αν έχει κάνει ο Θεός και άσχετα αν η ανθρωπότητα τα γνωρίζει ή τα αναγνωρίζει όλα αυτά, οι πράξεις του Θεού προς τους ανθρώπους και η ευθύνη που αναλαμβάνει γι’ αυτούς είναι, σε κάθε περίπτωση, πλήρεις και ολοκληρωμένες, και δεν υστερούν ούτε στο ελάχιστο. Ποτέ δεν είναι επιπόλαιος και σε καμία περίπτωση δεν είναι απρόσεκτος. Τι σημαίνει «ποτέ δεν είναι απρόσεκτος»; Σημαίνει ότι μεταχειρίζεται τον καθένα σοβαρά, με ιδιαίτερη σοβαρότητα και αυστηρότητα, πάντα σύμφωνα με τους κανόνες και ποτέ σύμφωνα με προσωπικές προτιμήσεις, και χωρίς το παραμικρό ίχνος ανθρώπινης σκοπιμότητας ή επιπολαιότητας. Ας αφήσουμε όλα τα άλλα στην άκρη· ας πάρουμε μόνο το θέμα της προστασίας της ασφάλειας των ανθρώπων —πόσο καλά το κάνει αυτό ο Θεός; Η ζωή, ο θάνατος και η προσωπική ασφάλεια του καθενός βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Για τον Θεό, αυτό είναι το πιο σπουδαίο ζήτημα. Ακόμα κι αν καμιά φορά έρθεις αντιμέτωπος με κάποιον κίνδυνο και βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, αν δεν είναι η μέρα που προορίζεσαι να πεθάνεις, ο Θεός δεν θα σε αφήσει να πεθάνεις. Αν δεν έχει οριστεί από τον Θεό να πεθάνεις, ο Θεός θα εγγυηθεί την ασφάλειά σου. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και ο Θεός το χειρίζεται με ιδιαίτερη λεπτομέρεια και ακρίβεια. Με λίγα λόγια, όλα όσα έχω πει είναι αλήθεια και μπορούν να τα δουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν πώς ενεργεί ο Θεός στον ουρανό, αλλά αργά ή γρήγορα θα μπορέσουν να δουν τα γεγονότα αυτών που έχει κάνει ο Θεός και τα αποτελέσματα που πετυχαίνει. Καθ’ όλη τη διάρκεια των αρκετών χιλιάδων ετών που ζει η ανθρωπότητα στη γη, ποιος μπόρεσε να ζήσει χωρίς την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού; Ποιος μπόρεσε να ζήσει χωρίς την παροχή και την καθοδήγηση του Θεού; (Κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά.) Η κυριαρχία και οι διευθετήσεις του Θεού, η παροχή και η καθοδήγησή Του, όλα γίνονται από τον ίδιο τον Θεό αυτοπροσώπως και πρακτικά. Αν ο Θεός δεν ενεργούσε τόσο προσγειωμένα και ευσυνείδητα, η ανθρωπότητα θα βρισκόταν εδώ και καιρό στο χάος· αν μη τι άλλο, κανείς δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την τάξη για την ανθρωπότητα. Έτσι, είτε στα μεγάλα είτε στα μικρά πράγματα, οι άνθρωποι που έχουν ακολουθήσει τον Θεό μέχρι τώρα λογικά θα μπορούν να εκτιμήσουν ότι ο Θεός όχι μόνο μιλά, ενεργεί και εργάζεται στην ενσαρκωμένη σάρκα Του, παρέχοντας στην ανθρωπότητα την αλήθεια, την οδό και τη ζωή, αλλά και ότι το Πνεύμα του Θεού συστηματικά ασκεί την κυριαρχία επί της ανθρωπότητας, την οδηγεί και την εφοδιάζει, κι όλα αυτά γίνονται πρακτικά. Απλώς, οι άνθρωποι μπορούν να δουν, να ακούσουν και να εκτιμήσουν πρακτικά το ότι η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού μιλάει και εργάζεται, ενώ το εύρος αυτών που κάνει ο Θεός στον ουρανό είναι πολύ μεγαλύτερο και κάπως πιο απομακρυσμένο από τους ανθρώπους, οπότε οι άνθρωποι δεν μπορούν να το αισθανθούν και να το εκτιμήσουν από κοντά με τον τρόπο που το κάνουν όταν μιλάει και εργάζεται ο ενσαρκωμένος Θεός. Επομένως, όσον αφορά το να γνωρίσουν οι άνθρωποι είτε τον Θεό στον ουρανό είτε τον Θεό στη γη, θα πρέπει να ξεφορτωθούν τις ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, να απελευθερωθούν από τις κούφιες θεωρίες και συνθήματα, και να εκτιμήσουν πρακτικά την κανονικότητα και την πρακτικότητα του Θεού, καθώς και τη σοφία και την παντοδυναμία Του, μέσα από το έργο που κάνει και τα λόγια που λέει. Με αυτόν τον τρόπο, από τη μία, μπορείς να μεταχειριστείς σωστά την ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού· από την άλλη, μπορείς να ξεφορτωθείς καλύτερα τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σου σχετικά με τον Θεό στον ουρανό· και από μια τρίτη άποψη, μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα ότι ο Θεός στη γη και ο Θεός στον ουρανό είναι ένας, αντί να προβάλλεις με το ζόρι τις φαντασιακές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σου για τον Θεό στον ουρανό στην ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού —θα ήταν τεράστιο λάθος να το κάνεις αυτό. Με άλλα λόγια, από τη μία πλευρά, θα αξιολογούσες τον Θεό στον ουρανό χρησιμοποιώντας φαντασιακές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, ενώ ταυτόχρονα δεν θα μπορούσες να αποδεχτείς και να υποδεχτείς καλύτερα τον Θεό στη γη. Κάνοντας αυτά τα δύο πράγματα, όχι μόνο δεν θα μπορούσες να έρθεις πιο κοντά στον Θεό, αλλά αντίθετα θα απομακρυνόσουν ακόμα περισσότερο από Αυτόν, με αποτέλεσμα να ζεις μέσα στις δικές σου κούφιες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, χωρίς να μπορείς να κατανοήσεις όλα όσα κάνει ο Θεός.

Άραγε, μέσα από τη συναναστροφή πάνω στο «να μη συγκρίνουμε τον ενσαρκωμένο Θεό με τον Θεό στον ουρανό», μπορούν οι άνθρωποι να ασκηθούν σωστά από αυτήν την άποψη; (Ναι.) Με λίγα λόγια, ως προς το πώς μεταχειρίζεσαι τον ενσαρκωμένο Θεό, αν καταφέρεις να Τον αποδεχτείς και, στη συνέχεια, να γνωρίσεις την κανονικότητα και την πρακτικότητά Του, καθώς και να αποδεχτείς τα λόγια Του, το έργο Του και τις απαιτήσεις Του προς τους ανθρώπους και να υποταχθείς σ’ αυτά, αυτό αρκεί. Όσον αφορά τα ένστικτα και τις εγγενείς συνθήκες της σάρκας στο πλαίσιο της κανονικότητας και της πρακτικότητας του ενσαρκωμένου Θεού, οι άνθρωποι πρέπει απλώς να έχουν μια σωστή κατανόηση γι’ αυτά και να μπορούν να τα μεταχειρίζονται σωστά. Ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ένας συνηθισμένος Υιός του ανθρώπου· σίγουρα διαθέτει τις εγγενείς συνθήκες και τα κανονικά ένστικτα και λειτουργίες της σάρκας τα οποία πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος. Για παράδειγμα, ένας συνηθισμένος άνθρωπος θα νιώσει τη ζέστη όταν το χέρι του αγγίξει τη φωτιά και ο ενσαρκωμένος Θεός δεν αποτελεί εξαίρεση. Ένας κανονικός άνθρωπος θα φτερνιστεί όταν κρυώσει και, αν είναι σοβαρό, θα πάθει κρυολόγημα. Είναι έτσι και ο ενσαρκωμένος Θεός; (Ναι.) Οι άνθρωποι θα διψάσουν αν το φαγητό τους είναι πολύ αλμυρό και θα πονέσει το στομάχι τους αν φάνε δύσπεπτο φαγητό. Έχει η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού αυτά τα συναισθήματα; (Ναι.) Όταν κάνει ζέστη, οι άνθρωποι ζεσταίνονται και θέλουν να βρουν ένα δροσερό μέρος· έτσι είναι και ο ενσαρκωμένος Θεός. Τι νομίζατε πριν; Νομίζατε το εξής: «Αυτή η θνητή σάρκα που έχουμε εμείς οι άνθρωποι δεν αντέχει τη ζέστη όταν η θερμοκρασία φτάνει τους τριάντα ή σαράντα βαθμούς Κελσίου, αλλά η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού δεν φοβάται τη ζέστη· Αυτός υπερβαίνει τη σάρκα και δεν έχει αυτές τις αισθήσεις»; Τι υπονοείται εδώ; Μήπως οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο ενσαρκωμένος Θεός είναι σαν ρομπότ ή σαν μαριονέτα, που δεν τρώει, δεν κοιμάται και δεν αρρωσταίνει; Είναι λάθος αυτό. Ο ενσαρκωμένος Θεός έχει μια ζωή της σάρκας, η οποία είναι ίδια με τη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου. Δεν είναι εξαιρετικός ούτε ασυνήθιστος. Αυτή η σάρκα έχει μια κανονική και πρακτική πλευρά, δηλαδή ότι οι λειτουργίες και τα ένστικτα της σάρκας Του είναι τα ίδια με αυτά της ανθρωπότητας. Συναναστραφήκαμε προηγουμένως σχετικά με το ότι οι λειτουργίες και τα ένστικτα της σάρκας είναι όλα πράγματα που χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα όταν τη δημιούργησε· αυτά είναι πράγματα που έχει η ανθρωπότητα εγγενώς, όχι αρνητικά πράγματα. Γιατί λοιπόν αποφεύγετε πάντα το γεγονός ότι ο ενσαρκωμένος Θεός διαθέτει τις κανονικές λειτουργίες και ένστικτα της σάρκας; Μήπως ο λόγος για τον οποίο το αποφεύγουν αυτό οι άνθρωποι είναι πως θεωρούν αυτά τα πράγματα μη φυσιολογικά, πως κατά βάθος τρέφουν προκαταλήψεις ενάντια σ’ αυτές τις εκδηλώσεις των κανονικών λειτουργιών της σάρκας και πως εναντιώνονται στο γεγονός ότι ο ενσαρκωμένος Θεός διαθέτει αυτές τις εκδηλώσεις; (Πράγματι, μέσα μου περιφρονώ αυτά τα πρακτικά πράγματα.) Αν και οι άνθρωποι μπορεί να περιφρονούν αυτά τα πράγματα ή, σε συνειδητό επίπεδο, να παραμένουν αβέβαιοι ως προς το αν είναι σωστά ή λάθος, υποσυνείδητα θα τα καταδικάσουν. Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν βαθιά κατανόηση των ενστίκτων, των λειτουργιών και κάποιων από τις εγγενείς συνθήκες της ανθρώπινης σάρκας, οι οποίες δημιουργήθηκαν όλες από τον Θεό, και γι’ αυτό μπορεί να έχουν πολλές στρεβλές σκέψεις ή μπορεί να έχουν πολλές μη πρακτικές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Πείτε Μου, χρειάζεται ο ενσαρκωμένος Θεός να κοιμηθεί; (Ναι.) Όταν κοιμάται, σκέφτεται ακόμα το έργο Του; (Όχι, κοιμάται.) Αυτή είναι μια ειλικρινής απάντηση· κοιμάται στ’ αλήθεια. Αλλιώς, πώς θα μπορούσε να ξεκουραστεί; Και ο εγκέφαλός Του χρειάζεται ξεκούραση· αυτή είναι μια κανονική λειτουργία της σάρκας, αλλά και ένα ένστικτο της σάρκας. Όταν κάνει κρύο, φοράει πιο χοντρά ρούχα, κι όταν κάνει ζέστη, φοράει πιο λεπτά. Μπορεί να νιώσει το κρύο, τη ζέστη, τη βροχή και το χιόνι. Είναι κανονική ανθρώπινη φύση· δεν είναι καθόλου κούφιο αυτό. Αν δεν μπορείς να αισθανθείς τίποτα, δεν είσαι λίγο ανόητος; Δεν είσαι κουφιοκέφαλος; (Ναι.) Όλες οι αισθήσεις και οι σωματικές λειτουργίες της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού είναι αληθινές, υπάρχουν στ’ αλήθεια και λειτουργούν κανονικά· δεν είναι καθόλου κούφιες. Ωστόσο, εσύ τις φαντάζεσαι κούφιες και υπερφυσικές. Κάποτε, γνώρισα έναν άνθρωπο από την Κίνα που είχε λίγο παράξενη πίστη. Πίστευε ότι πρέπει να περιλαμβάνονται στην πίστη κάποια παράξενα και τρομακτικά πράγματα, και ότι μόνο αυτό είναι πίστη. Για παράδειγμα, όταν έβρεχε, έλεγε κάποιου είδους ξόρκι και η βροχή δεν έπεφτε πάνω του, κι όταν έλεγε άλλο ξόρκι, η βροχή σταματούσε. Έκανε μάλιστα επίδειξη γι’ αυτό, νομίζοντας ότι είχε αληθινές ικανότητες. Πίστευε ότι αυτό ήταν η πίστη και ότι ήταν ανώτερη από τη συνηθισμένη πίστη. Θα λέγατε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αρκετά παράλογος; (Ναι.) Αυτό είναι ένα κακό πνεύμα. Όμως, οι σκέψεις και οι απόψεις των ανθρώπων αυτού του είδους αντιπροσωπεύουν εκείνες μιας μερίδας ανθρώπων. Πολλοί άνθρωποι είναι συνεχώς γεμάτοι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με τον ενσαρκωμένο Θεό, και λένε μέσα τους: «Η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού πρέπει να είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος ή κάποιος που έχει φτάσει στην “οδό”. Μπορεί να κάνει πράγματα που οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν, να πει λόγια που οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν, να δει πράγματα που οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν και να ακούσει ήχους που οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να ακούσουν. Ξέρει τι λένε και τι κάνουν οι άνθρωποι πίσω από την πλάτη Του. Μπορεί να νιώσει και να γνωρίσει αν υπάρχουν γύρω Του παραφυσικά φαινόμενα ή άγνωστες οντότητες και ξέρει ακόμα και τι κάνει ο Θεός στον ουρανό. Μόνο αυτός είναι ο ενσαρκωμένος Θεός!» Μια τέτοια σκέψη είναι ίδια με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες που έχουν οι άπιστοι για τον Θεό. Όλοι οι άνθρωποι ελπίζουν να συναντήσουν έναν τέτοιον Θεό και, αν μια μέρα μπορούσαν να δουν αυτόν τον Θεό και να έρθουν σε επαφή μαζί Του, αυτό θα ήταν η ευλογία μιας ολόκληρης ζωής. Ωστόσο, ο ενσαρκωμένος Θεός που ήρθε ανάμεσα στους ανθρώπους και ζει μαζί τους έχει απογοητεύσει βαθιά τους ανθρώπους. Κανείς δεν μπορεί να δει υπερφυσικές εκδηλώσεις στον ενσαρκωμένο Θεό ούτε μπορεί κανείς να νιώσει αυτά τα υπερφυσικά πράγματα σε σχέση μ’ Εκείνον. Ωστόσο, η φαντασία των ανθρώπων είναι ακόμα πολύ πλούσια· οι άνθρωποι έχουν ακόμα πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες για τον ενσαρκωμένο Θεό και ζουν ακόμα μέσα στις φαντασιοκοπίες τους. Εφόσον οι άνθρωποι έχουν τόσο πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες για τον ενσαρκωμένο Θεό, δεν θα έχουν ακόμα περισσότερες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες για τον Θεό στον ουρανό; (Ναι.) Αυτές οι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες είναι ακόμα πιο παράξενες, ακόμα πιο ασύμβατες με τα γεγονότα και ακόμα λιγότερο αντικειμενικές, και οι άνθρωποι έχουν μάλιστα πολλές πολύ ανατριχιαστικές, αδιανόητες σκέψεις. Όπως και να ’χει, μέσα από το περιεχόμενο πάνω στο οποίο έχουμε συναναστραφεί, οι άνθρωποι θα μπορούν ουσιαστικά να κατανοήσουν σωστά, να γνωρίσουν σωστά και να μεταχειριστούν σωστά την κανονική ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού ή την κανονικότητα, την αντικειμενικότητα και την πρακτικότητα της σάρκας. Επιπλέον, μέσω του ότι η σάρκα —την οποία οι άνθρωποι μπορούν να δουν και με την οποία μπορούν να έρθουν σε επαφή— συναναστρέφεται και μιλάει με τους ανθρώπους, καθώς και κάνει διάφορες πτυχές του έργου πάνω στους ανθρώπους, οι τελευταίοι μπορούν να γνωρίσουν καλύτερα, πιο πρακτικά και πιο αντικειμενικά πώς ενεργεί ο Θεός και πώς εργάζεται ο Θεός. Γνωρίζοντας τον ενσαρκωμένο Θεό, οι άνθρωποι μπορούν επίσης να κατανοήσουν καλύτερα τον Θεό στον ουρανό.

Όσον αφορά αυτό το περιεχόμενο σχετικά με την κανονικότητα και την πρακτικότητα της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού, αρχικά συναναστραφήκαμε πάνω στο πώς φέρεται και ενεργεί ο ενσαρκωμένος Θεός, ποια πράγματα κάνει και ποιες είναι οι αρχές Του όσον αφορά τις ενέργειές Του. Έχουμε συναναστραφεί αρκετά διεξοδικά πάνω σ’ αυτές τις πτυχές. Υπάρχει κάτι που ακόμα δεν καταλαβαίνετε; Χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο; Καταλαβαίνετε λίγο καλύτερα την κανονικότητα και την πρακτικότητα του ενσαρκωμένου Θεού; (Ναι.) Τι βλέπετε από αυτές τις πρακτικές εκδηλώσεις; (Βλέπω ότι ο ενσαρκωμένος Θεός είναι κανονικός και πρακτικός.) Ο ενσαρκωμένος Θεός είναι κανονικός και πρακτικός· χρειάζεται κι Αυτός να σκεφτεί πριν μιλήσει, και ο λόγος και η συμπεριφορά Του είναι απολύτως κανονικά, χωρίς την παραμικρή υπερφυσική εκδήλωση. Αυτό είναι κάτι που δεν περιμένατε, σωστά; (Ναι.) Ο ενσαρκωμένος Θεός δεν έχει τρίτο μάτι ούτε έχει υπεράνθρωπη ακοή, πόσο μάλλον οποιεσδήποτε εξαιρετικές υπερφυσικές ικανότητες που υπερβαίνουν τα ένστικτα της σάρκας. Αν υπάρχουν κάπου γυμνά ηλεκτρικά καλώδια, ούτε Εγώ δεν θα τα άγγιζα. Γιατί δεν θα τα άγγιζα; (Θα πάθαινες ηλεκτροπληξία και θα τραυματιζόσουν.) Σύμφωνα με τις φαντασιοκοπίες σας, ακόμα κι αν τα άγγιζα με γυμνά χέρια, δεν θα πάθαινα ηλεκτροπληξία ούτε θα τραυματιζόμουν. Αλλά, στ’ αλήθεια, δεν έχω αυτήν την ικανότητα και ούτε κι Εγώ θα τα άγγιζα. Από τη μία άποψη, ξέρω ότι το να πάθεις ηλεκτροπληξία προκαλεί τραυματισμό· έχω κοινή λογική σ’ αυτό το θέμα και διαθέτω κανονικό ορθολογισμό. Από μια άλλη άποψη, δεν θα έλεγα ποτέ: «Δεν πειράζει. Είμαι μια ξεχωριστή φιγούρα με ξεχωριστή ταυτότητα και ξεχωριστή θέση. Το ρεύμα δεν θα Με βλάψει. Θα το αγγίξω και θα δω αν θα πεθάνω». Δεν θα έκανα κάτι τόσο παράλογο. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις σας, καθετί επικίνδυνο που οι άνθρωποι δεν τολμούν να αγγίξουν Εγώ θα τολμούσα να το αγγίξω· εσείς θα φοβόσασταν τέτοια πράγματα, αλλά Εγώ όχι, επειδή η ταυτότητά Μου είναι ξεχωριστή, είμαι διαφορετικός από εσάς, ήρθα από τον ουρανό και είμαι ο ενσαρκωμένος Θεός, οπότε δεν φοβάμαι και μπορώ να ενεργήσω με αυτόν τον τρόπο. Πείτε Μου, θα ενεργούσα έτσι; (Όχι.) Δεν θα ενεργούσα έτσι. Σε τι βασίζεται αυτό; Στον κανονικό ορθολογισμό της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Η συνείδηση και ο ορθολογισμός που σχετίζονται με την ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού είναι κι αυτά κανονικά. Αν ο ενσαρκωμένος Θεός δεν είχε επίγνωση της συνείδησης κι αν ο ορθολογισμός Του δεν ήταν κανονικός, πώς θα μπορούσε να κάνει έργο μέσα στην κανονική ανθρώπινη φύση; Αν δεν είχε επίγνωση της συνείδησης και ο ορθολογισμός Του δεν ήταν κανονικός, τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Αυτό δεν είναι κάτι που δεν είναι ανθρώπινο; (Ναι.) Επομένως, όλες οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο ζωής της κανονικής ανθρώπινης φύσης του ενσαρκωμένου Θεού είναι μη πρακτικές. Είναι όλες εξωπραγματικές, αλλόκοτες, ανατριχιαστικές και παράξενες, και είναι όλες αποκομμένες από τη συνείδηση και τον ορθολογισμό που σχετίζονται με την ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού. Πείτε Μου, αν καθόμαστε μαζί και γύρω μας έχει κουνούπια, θα Με τσιμπήσουν; (Ναι.) Μήπως προηγουμένως νομίζατε το εξής: «Όποιον άλλον κι αν τσιμπήσουν τα κουνούπια, τον Χριστό δεν πρόκειται να Τον τσιμπήσουν. Τα κουνούπια δημιουργήθηκαν από τον Θεό· δεν μπορούν να τσιμπήσουν τον Δημιουργό»; Είναι λάθος να το νομίζετε αυτό; Είναι αποκομμένο από την πραγματικότητα; (Ναι.) Ούτε τα κουνούπια δεν Μου δείχνουν καμία ευγένεια. Δεν έχουν συναισθήματα· εφόσον κάποιος είναι από θνητή σάρκα και έχει αίμα στο σώμα του, θα τον τσιμπήσουν και, μετά το τσίμπημα, βγαίνει σπυράκι. Τι πρέπει να κάνεις όταν βγάλεις σπυράκι; Εγώ κόβω γρήγορα ένα κομμάτι σκόρδο και το βάζω πάνω. Το σκόρδο μπορεί να μειώσει τη φλεγμονή, να σκοτώσει τα βακτήρια και να σταματήσει τη φαγούρα. Μετά από λίγη ώρα με το σκόρδο, το τσίμπημα σταματά να προκαλεί φαγούρα και το εξάνθημα εξαφανίζεται σταδιακά. Αυτό είναι κοινή λογική. Μπορεί να το θεωρείς ασήμαντο, αλλά είναι πολύ πρακτικό. Βλέπεις, όταν εσείς συναντάτε προβλήματα στη ζωή, ψάχνετε να βρείτε κάποια γιατροσόφια και κάποια έξυπνα μικρά τρικ, και το ίδιο κάνω κι Εγώ. Τι εννοώ μ’ αυτό; Θέλω να σας πω ότι η συνείδηση και η λογική που διαθέτει η ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού, ο τρόπος σκέψης και οι σκέψεις Του, καθώς και οι σκέψεις, οι απόψεις και οι στάσεις που διαμορφώνει και οι λύσεις που βρίσκει όταν παρατηρεί ανθρώπους και πράγματα κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορα προβλήματα στην αληθινή ζωή, είναι όλα κανονικά και πρακτικά· δεν είναι περίεργα, παράξενα, υπερφυσικά, στρεβλά ή ακραία. Καταλάβατε; (Καταλάβαμε.) Δίνω αυτά τα παραδείγματα ώστε να αποκτήσετε μια πιο πρακτική κατανόηση της ζωής και των εκδηλώσεων της κανονικής ανθρώπινης φύσης του ενσαρκωμένου Θεού. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι καθόλου κούφιες ούτε είναι αλλόκοτες, πόσο μάλλον εξαιρετικές· αντίθετα, είναι πολύ κανονικές και πρακτικές. Αυτή η κανονικότητα και η πρακτικότητα είναι η αληθινή κανονικότητα και πρακτικότητα. Πέρα από τις απόψεις και τις αρχές που διαθέτει για το πώς φέρεται και ενεργεί Αυτός, κανονικά είναι και τα ένστικτα και οι λειτουργίες της σάρκας Του. Για παράδειγμα, όταν κρυολογείτε, φτερνίζεστε και βήχετε, και χρειάζεστε μια-δυο βδομάδες για να καλυτερέψετε. Αν κρυολογήσω Εγώ, θα έχω κι Εγώ τα ίδια συμπτώματα και θα Μου πάρει κι Εμένα μια-δυο βδομάδες για να καλυτερέψω. Έτσι είστε κι εσείς, και το ίδιο ακριβώς είναι και ο ενσαρκωμένος Θεός. Αυτές οι πτυχές δεν είναι καθόλου αποκομμένες από την πραγματικότητα ούτε Τον επηρεάζουν στο να κάνει συγκεκριμένο έργο ή Τον επηρεάζουν στο να εκτελέσει το έργο που σκοπεύει να κάνει ανάμεσα στους ανθρώπους. Με άλλα λόγια, αυτή η κανονική και πρακτική πλευρά του ενσαρκωμένου Θεού δεν θα επηρεάσει με κανέναν τρόπο τη διακονία που εκτελείται από τον ενσαρκωμένο Θεό ούτε θα εμποδίσει τα πράγματα ή θα επηρεάσει τα αποτελέσματα του έργου του Θεού, πόσο μάλλον θα επηρεάσει την πρόοδο του έργου του Θεού. Η διακονία που εκτελείται από τον ενσαρκωμένο Θεό είναι ακριβώς το ότι εκφράζει λόγια, κάνει έργο και βαδίζει ανάμεσα στους ανθρώπους μέσω μιας κανονικής και πρακτικής σάρκας.

Όλα εκείνα πάνω στα οποία έχουμε συναναστραφεί παραπάνω έχουν να κάνουν με την κανονικότητα και την πρακτικότητα της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού. Ο σκοπός της συναναστροφής πάνω σ’ αυτό το περιεχόμενο είναι να λυθεί το πρόβλημα του ότι οι άνθρωποι συγκρίνουν πάντα τον ενσαρκωμένο Θεό με τον Θεό στον ουρανό. Το περιεχόμενο πάνω στο οποίο έχουμε συναναστραφεί καλύπτει κατά βάση μία πτυχή των εκδηλώσεων της κανονικότητας και της πρακτικότητας των ενστίκτων της κανονικής ανθρώπινης φύσης του ενσαρκωμένου Θεού· μια άλλη πτυχή καλύπτει κυρίως το πώς φέρεται και ενεργεί η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι, απλώς και μόνο επειδή οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο κανονικός και πρακτικός είναι ο ενσαρκωμένος Θεός στον λόγο και στις πράξεις Του, μπορούν να μεταχειρίζονται ολόσωστα τον ενσαρκωμένο Θεό· αυτό απέχει ακόμα πολύ από το να θεωρηθεί αρκετό. Τώρα που ξέρουμε πώς μιλάει και εργάζεται ο ενσαρκωμένος Θεός, και πώς φέρεται και ενεργεί, ας συναναστραφούμε πάνω στο τι δεν κάνει ο ενσαρκωμένος Θεός ή σε τι διαφέρει από την ανθρωπότητα.

Κάποιες εκδηλώσεις της κανονικότητας και της πρακτικότητας της ενσαρκωμένης σάρκας του Θεού είναι, από πολλές απόψεις, ίδιες με τα ένστικτα της ανθρωπότητας —δηλαδή τα ένστικτα, τις λειτουργίες και τις έμφυτες συνθήκες της ανθρώπινης σάρκας. Μπορεί να πει κανείς ότι ο ενσαρκωμένος Θεός και η συνηθισμένη ανθρωπότητα είναι ίδιοι όσον αφορά τα ένστικτα. Ωστόσο, πέρα από αυτήν την ομοιότητα, η ζωή-ουσία Του, η ταυτότητά Του, η διάθεσή Του και ούτω καθεξής είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτό αφορά τους τρόπους με τους οποίους διαφέρουν οι εκδηλώσεις της βίωσής Του και η διάθεση-ουσία Του από εκείνες της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Μιας και γίνεται λόγος γι’ αυτό, φτάνουμε στο επόμενο θέμα πάνω στο οποίο θα συναναστραφούμε, που είναι το δεύτερο θέμα που σχετίζεται με την εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών για τον ενσαρκωμένο Θεό: Το να μην εξισώνει κανείς τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Για να λύσουμε αυτό το πρόβλημα, πρέπει και πάλι να βασίσουμε τη συναναστροφή μας στις διάφορες αποκαλύψεις και στις διάφορες πτυχές της βίωσης που εκδηλώνονται από τον ενσαρκωμένο Θεό. Θεωρητικά, συμφωνείτε με τη δήλωση: «Να μην εξισώνει κανείς τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα»; (Ναι.) Επίσης, θέλετε να ασκηθείτε σύμφωνα με αυτήν τη δήλωση και είστε πρόθυμοι να επιλύσετε αυτό το πρόβλημα· έχετε, όμως, κάποιο μονοπάτι άσκησης για το πώς να αποφύγετε να εξισώνετε τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα; Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει κανείς μονοπάτι άσκησης, έτσι δεν είναι; Ναι μεν το να μην εξισώνετε τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα αποτελεί απαίτηση που σας έχει επιβληθεί, αλλά γιατί τίθεται μια τέτοια απαίτηση; Αξίζει να το συλλογιστείτε. Όταν οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με τον ενσαρκωμένο Θεό, λόγω της μορφής της ενσάρκωσής Του και της εξωτερικής Του εμφάνισης, συχνά είναι φυσικό να Τον μεταχειρίζονται ως μέλος της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτό ισοδυναμεί με το να μεταχειρίζονται τον ενσαρκωμένο Θεό ως ένα άτομο που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ουσία, την ταυτότητα και τη διάθεση του Θεού, και στη συνέχεια να υιοθετούν τον τρόπο σκέψης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας όταν αλληλεπιδρούν μαζί Του, χρησιμοποιώντας τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούν με τους άλλους για να μεταχειριστούν τον ενσαρκωμένο Θεό. Έτσι, ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι μεταχειρίζονται τον Θεό από τη μία αποκαλύπτει τη λανθασμένη στάση τους απέναντί Του και από την άλλη αποκαλύπτει ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει μέσα τους: Δεν γνωρίζουν τον ενσαρκωμένο Θεό. Αν και οι άνθρωποι αναγνωρίζουν προφορικά τον ενσαρκωμένο Θεό και Τον ακολουθούν ως προς τους τύπους, στην ουσία δεν έχουν φτάσει στο σημείο να γνωρίσουν ούτε να αποδεχτούν αυτόν τον συνηθισμένο άνθρωπο. Το ότι δεν αποδέχονται αυτόν τον συνηθισμένο άνθρωπο σημαίνει ότι δεν μεταχειρίζονται αυτόν τον συνηθισμένο άνθρωπο ως τον ενσαρκωμένο Θεό· υποδηλώνεται εδώ ότι οι άνθρωποι μεταχειρίζονται αυτόν τον συνηθισμένο άνθρωπο ως μέλος της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για να αποφύγουμε αυτό το πρόβλημα, αλλά και για να το επιλύσουμε, σήμερα θα συναναστραφούμε ακόμα μια φορά σχετικά με τις εκδηλώσεις της κανονικής ανθρώπινης φύσης του ενσαρκωμένου Θεού στην καθημερινή ζωή Του, καθώς και σχετικά με το πώς πρέπει οι άνθρωποι να γνωρίζουν και να κατανοούν τις διάφορες εκδηλώσεις που αποκαλύπτει στις επαφές και τις αλληλεπιδράσεις Του με τους ανθρώπους. Ας δούμε πρώτα κάποια ζητήματα που αφορούν τον ενσαρκωμένο Θεό και τα οποία οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν ή κάποια ζητήματα που οι άνθρωποι βλέπουν εύκολα μέσα από το πρίσμα της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Πρώτα, ας προσδιορίσουμε ποια πράγματα δεν κάνει αυτός ο συνηθισμένος Υιός του ανθρώπου, ο ενσαρκωμένος Θεός, ή κάποια πράγματα που αποκαλύπτονται σε Αυτόν και τα οποία οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να αναγνωρίσουν. Τι αφορούν ακριβώς αυτά τα πράγματα; Πρώτα απ’ όλα, Αυτός δεν εξαπατά ούτε κάνει πράγματα όπως το να αναμετριέται με κανέναν, να τσακώνεται, να μηχανορραφεί, να επιτίθεται, να προβαίνει σε αντίποινα, να δελεάζει και ούτω καθεξής. Γιατί πρέπει να τα κατανοήσουν οι άνθρωποι αυτά τα πράγματα; Μόλις κατανοήσεις αυτά τα πράγματα, θα έχεις μια αληθινή κατανόηση της διάθεσης και της ουσίας του ενσαρκωμένου Θεού. Μόνο με μια αληθινή κατανόηση μπορείς να καταφέρεις να μην εξισώνεις τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Μόνο όταν καταφέρεις να μην εξισώνεις τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα, μπορείς να πετύχεις μια κανονική σχέση με τον ενσαρκωμένο Θεό, να σταθείς στη θέση που αρμόζει σ’ ένα δημιουργημένο ον και να μεταχειρίζεσαι τον ενσαρκωμένο Θεό με τη στάση που πρέπει να έχει ένα δημιουργημένο ον.

Όσον αφορά τα πράγματα που δεν κάνει ο ενσαρκωμένος Θεός, ας συναναστραφούμε πρώτα πάνω στην πτυχή του ότι δεν εξαπατά. Ποιες είναι οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις της εξαπάτησης; Το να λες ψέματα, να επιδίδεσαι σε παραποίηση, να προσποιείσαι, να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι, να μιλάς μεγαλόστομα, να λες ό,τι σου κατεβαίνει και ούτω καθεξής. Είναι συνηθισμένες στη διεφθαρμένη ανθρωπότητα οι εκδηλώσεις που μόλις ανέφερα; (Ναι.) Η εξαπάτηση και το ψέμα αποτελούν ένα κύριο και προφανές χαρακτηριστικό της διεφθαρμένης ανθρωπότητας· είναι ένα κοινό γνώρισμα όλης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας και κανείς, ανεξαιρέτως, δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό. Όλοι λένε ψέματα, όλοι υποκρίνονται και όλοι παριστάνουν κάτι που δεν είναι, παίζουν θέατρο και προσποιούνται. Επιπλέον, αυτό τους έρχεται φυσικά· δεν χρειάζονται να τους το διδάξουν οι γονείς τους ούτε χρειάζονται κανέναν να τους επηρεάσει, να τους παρακινήσει ή να τους υποκινήσει. Είναι γεννημένοι ψεύτες. Μήπως είναι υπερβολή να το λέω αυτό; (Όχι.) Η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού, όμως; Ας μη μιλάμε για πράγματα που βρίσκονται πολύ μακριά· όσον αφορά τον τρόπο που μιλάω, με ανθρώπινους όρους, λέω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Για παράδειγμα, όταν σας καθοδηγώ σε κάποιο επαγγελματικό έργο, αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρω πώς να κάνω, θα πω: «Δεν έχω πολύ ξεκάθαρη εικόνα γι’ αυτό το ζήτημα. Δεν ξέρω πώς να το κάνω. Θα πρέπει να ψάξετε κάποιο υλικό για αναφορά». Αν γνωρίζω λίγα πράγματα για το θέμα, θα πω αυτά που γνωρίζω. Μόλις έχω πει όλα όσα γνωρίζω και καταλαβαίνω, θα πω: «Αν υπάρχει κάτι που Μου ξέφυγε και το γνωρίζετε, να το προσθέσετε». Βλέπεις, είναι άραγε αντικειμενικά και ειλικρινή αυτά τα λόγια που λέω; (Ναι.) Εφόσον Με ακούτε να μιλάω όλα αυτά τα χρόνια, βλέπετε μήπως καθόλου εξαπάτηση στα λόγια Μου; Καθόλου υποκρισία; Καθόλου παραποίηση; (Όχι.) Όταν συναναστρέφομαι στις συναθροίσεις ή καθοδηγώ κανονικά κάποιο επαγγελματικό έργο, συχνά δίνω παραδείγματα κι αναφέρω κάποια μικρά, ασήμαντα πράγματα από την καθημερινή ζωή. Αν και μπορεί σε ορισμένα ζητήματα να παραλείπονται κάποιες λεπτομέρειες της διαδικασίας, το ίδιο το ζήτημα είναι γεγονός. Επιπλέον, υπάρχουν μάρτυρες για το πώς χειρίστηκα και το πώς αντιμετώπισα αυτά τα ζητήματα. Έχω πει ποτέ ψέματα; (Όχι.) Δεν λέω ψέματα, ούτε παίζω θέατρο, ούτε προσποιούμαι. Βλέπεις, όταν βγαίνω έξω, φοράω τα ίδια ρούχα που φοράω και στο σπίτι. Μερικές φορές, αν τα ρούχα Μου είναι βρόμικα, θα φορέσω καθαρά όταν θα βγω έξω. Απλώς ντύνομαι λίγο πιο καθαρά· δεν θα φορέσω ένα σύνολο υψηλής ποιότητας, επώνυμων ρούχων μόνο και μόνο για να βγω έξω. Το να φοράω συνηθισμένα ρούχα στο σπίτι και να ντύνομαι λίγο πιο καθαρά όταν βγαίνω έξω δεν είναι υποκρισία· είναι κανονική ανθρώπινη φύση.

Εξαπάτηση, θέατρο και προσποίηση —αυτά είναι πράγματα που η διεφθαρμένη ανθρωπότητα τα κάνει συχνά. Βλέπεις, τα περισσότερα από αυτά που λένε οι άνθρωποι περιέχουν νοθείες· ειδικά όταν σχετίζονται με τα δικά τους συμφέροντα, την ιδιωτική τους ζωή, την περηφάνια, τη θέση ή την υπόληψή τους, οι άνθρωποι θα πουν ψέματα. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ακόλαστοι, συχνά γελάνε και αστειεύονται, τεμπελιάζουν πολύ στην εκτέλεση των καθηκόντων τους και δεν παίρνουν στα σοβαρά τίποτα από όσα κάνουν. Όταν δεν είναι εκεί γύρω ο επικεφαλής, κουβεντιάζουν άσκοπα, πίνουν τσάι, τη μια στιγμή πηγαίνουν στην τουαλέτα και την άλλη κάνουν βόλτες στην αυλή, και ζουν μια ιδιαίτερα χαλαρή ζωή. Όταν έρχεται ο επικεφαλής, τρέχουν να απασχοληθούν με το έργο και προσποιούνται ότι είναι ιδιαίτερα υπεύθυνοι. Δεν είναι παραποίηση αυτό; Δεν είναι προσποίηση; (Ναι.) Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα έχει κι άλλη μία έλλειψη: Τους αρέσει να περιγράφουν τους εαυτούς τους ως ιδιαίτερα ευγενείς και υψηλόφρονες, ως ιδιαίτερα διορατικούς και ευκατάστατους, και ως άτομα με ειδική θέση και υπόβαθρο. Ποτέ δεν αναφέρουν τις αθλιότητες ή τις ανοησίες που έχουν κάνει στα κρυφά, τα λάθη τους ή τις ελλείψεις και τα ελαττώματά τους —δεν αναφέρουν το παραμικρό απ’ αυτά ούτε αποκαλύπτουν το ελάχιστο, καθώς έχουν βαθύ φόβο μήπως οι άλλοι διακρίνουν την αλήθεια και τους περιφρονήσουν. Δεν είναι παραποίηση αυτό; Δεν είναι ψέμα και εξαπάτηση; (Ναι.) Φτάνουν μέχρι και στο σημείο να ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν πράγματα που δεν μπορούν. Αν στο παρελθόν έχουν υπηρετήσει ως επικεφαλής σε κάποιο επίπεδο, έχουν κάνει κάποιο σημαντικό έργο ή έχουν δώσει κάποια συνεισφορά, πρέπει να το δημοσιοποιήσουν εκτεταμένα, γιατί έχουν βαθύ φόβο μήπως τους περιφρονήσουν οι άλλοι. Όταν πρόκειται να ανοίξουν το στόμα τους και να κάνουν μεγάλες δηλώσεις, είναι «ικανοί για το οτιδήποτε», αλλά ποτέ δεν αναφέρουν τις δικές τους αδυναμίες και τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης τους. Όλοι οι άνθρωποι φέρονται και ενεργούν με αυτόν τον τρόπο. Οι άνθρωποι θεωρούν αυτές τις εκδηλώσεις ως ένα κοινό γνώρισμα της ανθρωπότητας, και πιστεύουν ότι είναι πολύ φυσιολογικό και κοινό να φέρεται έτσι κανείς και ότι είναι μέρος της κανονικής ανθρώπινης φύσης· έτσι, πολλοί άνθρωποι είναι φυσικό να αποδίδουν αυτήν την άποψη στον ενσαρκωμένο Θεό και να σκέφτονται: «Μήπως και ο ενσαρκωμένος Θεός λέει ψέματα και εξαπατά;» Για παράδειγμα, όταν λέω ότι ξέρω να φτιάχνω ντάμπλιγκ, κάποιοι δεν το πιστεύουν και λένε: «Χμ, εκτός από το να εκφράζεις την αλήθεια, ξέρεις και να μαγειρεύεις; Αυτό είναι αδύνατο». Σκέφτονται: «Ποιος δεν έχει πει ποτέ ένα ψέμα; Ποιος δεν έχει πει ποτέ μεγάλα λόγια;» Ο ενσαρκωμένος Θεός περιλαμβάνεται σ’ αυτό το «ποιος». Έχουν δίκιο που το λένε αυτό; (Όχι.) Πού είναι το λάθος τους; (Εξισώνουν τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα.) Επειδή όλη η ανθρωπότητα είναι ικανή να πει ψέματα, νομίζεις ότι και ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να πει ψέματα και φαντάζεσαι πως ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ίδιος με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα, και μάλιστα λες μέσα σου: «Εφόσον ο ενσαρκωμένος Θεός εκφράζει την αλήθεια, αυτό αρκεί. Ακόμα κι αν πεις ψέματα περιστασιακά, δεν μας πειράζει· δεν επηρεάζει την ταυτότητά Σου ως ενσαρκωμένου Θεού». Δεν είναι το ζήτημα αν σε πειράζει ή όχι· πρέπει να στοχαστείς αν αυτές οι σκέψεις που κάνεις για τον ενσαρκωμένο Θεό είναι σωστές. Αν και θεωρητικά γνωρίζεις ότι είναι λανθασμένες και ότι δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι, πρέπει να στοχαστείς τον λόγο για τον οποίο μπορείς να σκέφτεσαι έτσι. Ο λόγος είναι ότι είσαι υπερβολικά δόλιος και ανειλικρινής, και γι’ αυτό πιστεύεις ότι ο καθένας μπορεί να λέει ψέματα και να παίζει θέατρο, κι ότι ο ενσαρκωμένος Θεός δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν κάνεις λάθος που σκέφτεσαι έτσι; Αν και αυτό το λάθος δεν είναι σοβαρό και δεν επηρεάζει το αν θα αποκτήσεις την αλήθεια, πρέπει πραγματικά αυτό το ζήτημα να το εξετάσουμε σχολαστικά και να το εξηγήσουμε ξεκάθαρα. Αν μεταχειρίζεσαι τα συνηθισμένα λόγια που λέει ο ενσαρκωμένος Θεός με μια τέτοια στάση αμφιβολίας και δυσπιστίας, τότε πώς θα το μεταχειριστείς όταν Αυτός συναναστραφεί πάνω στην αλήθεια, εκφράσει την αλήθεια και εκφράσει τις προθέσεις του Θεού, κι όταν σε κρίνει, σε εκθέσει, σε καταδικάσει και σε κλαδέψει; Θα αλλάξεις τη στάση σου; Δεν θα το κάνεις· θα το μεταχειριστείς με την ίδια στάση και θα θεωρήσεις ότι δεν είναι απαραίτητα σωστά όλα τα λόγια που λέει ο ενσαρκωμένος Θεός. Θεωρητικά, αναγνωρίζεις πως αυτά που λέει είναι σωστά και πως όλα αυτά είναι η αλήθεια, αλλά όταν κάνεις πράγματα που παραβιάζουν τις αρχές κι Εκείνος σε κλαδεύει και σε εκθέτει, σκέφτεσαι μέσα σου: «Σ’ αυτό το ζήτημα, τα λόγια του Θεού δεν είναι η αλήθεια, γιατί εγώ δεν το βλέπω έτσι. Έχω μια πολύ καλή δικαιολογία και λόγο γι’ αυτό, οπότε μπορώ να επιλέξω να μην το αποδεχτώ. Μπορώ να Τον απορρίψω και να Του εναντιωθώ με μια στάση κατά την οποία το αγνοώ, αποφεύγω το θέμα και δεν το αποδέχομαι, και να μεταχειριστώ τον ενσαρκωμένο Θεό με την ίδια στάση που χρησιμοποιώ όταν επιχειρηματολογώ με έναν άνθρωπο». Αν μεταχειρίζεσαι τον ενσαρκωμένο Θεό με τέτοια στάση, ποια είναι η ουσία του προβλήματος; Είναι η στάση σου απέναντι στον ενσαρκωμένο Θεό επαναστατική ή σωστή; (Είναι επαναστατική, όχι σωστή.) Αν νομίζεις ότι ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να εξαπατήσει, να πει ψέματα, να πει μεγάλα λόγια, να αραδιάσει ιδέες που ακούγονται ωραίες και να φωνάξει συνθήματα, τότε, όταν σε κλαδέψει και σε εκθέσει, θα νομίζεις ότι έχεις λόγο να μην το αποδεχτείς και να το απορρίψεις: «Απλώς δεν θα το αποδεχτώ και θα Του εναντιωθώ. Δεν είναι απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος; Γιατί πρέπει να αποδεχτώ αυτά που λέει; Θα αποδέχομαι αυτά που λέει αν είναι σωστά και δεν θα αποδέχομαι αυτά που θεωρώ λανθασμένα· θα τα αποδέχομαι αν είμαι χαρούμενος και δεν θα τα αποδέχομαι αν δεν είμαι χαρούμενος· θα τα αποδέχομαι αν αυτά που λέει συμβαδίζουν με τα συμφέροντά μου, τις προτιμήσεις μου και τη διάθεσή μου, και δεν θα τα αποδέχομαι αν δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντά μου και τα κέφια μου. Δεν είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο αυτό; Είναι πολύ σωστό, είναι δικαίωμά μου και δεν νιώθω ίχνος τύψεων στην καρδιά μου». Αν αυτή είναι η στάση σου απέναντι στον Θεό, τότε άραγε η σχέση σου με τον Θεό είναι πραγματικά η σχέση μεταξύ ενός δημιουργημένου όντος και του Δημιουργού; Είναι η σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού; (Όχι.) Αν κρίνουμε από τη στάση ή τις εκδηλώσεις σου, η σχέση ανάμεσα στον ενσαρκωμένο Θεό κι εσένα δεν είναι παρά η σχέση ανάμεσα σ’ έναν συνηθισμένο άνθρωπο και έναν συνηθισμένο διεφθαρμένο άνθρωπο· παραμένει απλώς στο επίπεδο μιας σχέσης μεταξύ ανθρώπων. Δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα εδώ; (Ναι.) Επομένως, πρέπει πρώτα να βεβαιωθείς ότι, εφόσον ο ενσαρκωμένος Θεός απαιτεί από την ανθρωπότητα να είναι ειλικρινείς άνθρωποι, πρώτα απ’ όλα είναι ειλικρινής ο ίδιος. Η ανθρώπινη φύση Του διαθέτει την ουσία της ειλικρίνειας· αυτό είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Πρέπει να αναγνωρίσεις αυτό το σημείο και πρέπει επίσης να το αποδεχτείς από καρδιάς. Όχι μόνο πρέπει να το αναγνωρίσεις στην καρδιά σου, αλλά πρέπει επίσης να έχεις μια τέτοια στάση αποδοχής στην αληθινή ζωή. Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα μπορεί να πει ψέματα και να επιδοθεί σε παραποίηση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, και όλοι μπορούν να προσποιούνται, να λένε ό,τι τους κατέβει και να λένε μεγάλα λόγια. Ο λόγος που η διεφθαρμένη ανθρωπότητα μπορεί να το κάνει αυτό είναι ότι η διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά έχει γίνει η ζωή και η φύση του ανθρώπου, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουν αυτές τις φυσικές αποκαλύψεις. Ωστόσο, ο ενσαρκωμένος Θεός έχει στην ανθρώπινη φύση Του την πτυχή της ειλικρίνειας. Ακριβώς επειδή η ζωή Του είναι θεϊκή, το στοιχείο της ειλικρίνειας αποτελεί ακόμα περισσότερο μια πτυχή της ουσίας Του. Αυτό είναι πέρα από κάθε αμφιβολία και οι άνθρωποι δεν πρέπει να το αμφισβητούν.

Κάποτε κουβέντιαζα με κάποιον και Μου είπε ότι είχε προβλήματα με το στομάχι του, ότι είχε πάρει πολλά φάρμακα από το νοσοκομείο και ότι τα έπαιρνε εδώ και αρκετά χρόνια. Αργότερα, το πρόβλημά του με το στομάχι βελτιώθηκε λίγο. Τον ρώτησα: «Τι πρόβλημα έχεις με το στομάχι σου; Είναι γαστρεντερίτιδα, έλκος ή αυξημένα γαστρικά οξέα;» Όταν Με άκουσε να ζητάω λεπτομέρειες, δεν Μου έδωσε μια ξεκάθαρη απάντηση, αλλά έλεγε συνεχώς: «Έχω πρόβλημα στο στομάχι και παίρνω πολλά φάρμακα». Γιατί του το ρώτησα αυτό; Ήταν απλώς μια κανονική κουβέντα, για να μάθω τι πρόβλημα είχε στο στομάχι. Κι Εγώ μερικές φορές έχω δυσφορία στο στομάχι, οπότε αν είχε τέτοιο πρόβλημα, ίσως θα μπορούσε να Μου προσφέρει κάποια βοήθεια. Η κουβέντα δεν είναι σαν το να συναναστρέφεσαι πάνω στην αλήθεια ούτε σαν το να κάνεις έργο επισήμως, όπου υπάρχουν σαφείς στόχοι, αυστηρές διαδικασίες και μια σοβαρή στάση. Η κουβέντα είναι πιο ανεπίσημη, δεν έχει συγκεκριμένο σκοπό ούτε κρύβει κάποια μηχανορραφία. Όμως, όταν τον ρώτησα τι ακριβώς πρόβλημα στο στομάχι είχε, δεν Μου έδωσε μια ξεκάθαρη απάντηση. Μήπως έλεγε ψέματα; Έλεγε την αλήθεια; (Δεν την έλεγε.) Τότε, γιατί δεν είπε την αλήθεια; Επειδή ήθελε να συγκαλύψει το ζήτημα και ο λόγος που το συγκάλυπτε ήταν ότι ανησυχούσε σχετικά με το πώς θα τον μεταχειριζόμουν αφότου μάθαινα για την ασθένειά του. Είτε ανησυχούσε ότι θα τον περιφρονούσα είτε ότι θα τον απάλλασσα από τα καθήκοντά του ή θα τα προσάρμοζα, πράγμα που θα επηρέαζε τη σωτηρία του, με λίγα λόγια, ανησυχούσε, γι’ αυτό και ήθελε να το συγκαλύψει. Πείτε Μου, υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο; Δεν ήταν μεγάλη ανοησία εκ μέρους του να το κάνει αυτό; (Ήταν.) Τότε, τι διάθεση αποκαλύπτουν τέτοιοι άνθρωποι; (Μια μοχθηρή διάθεση.) Πού έγκειται η μοχθηρία; (Κάνουν εικασίες για τον Θεό, φαντάζονται συνεχώς πράγματα μέσα τους, μεταχειρίζονται τις φαντασιοκοπίες τους ως γεγονότα, κάνουν εικασίες για την πρόθεση που κρύβεται πίσω από τα λόγια του Θεού και φυλάγονται από τον Θεό σε όλα τα επίπεδα, ακριβώς όπως φυλάγονται από τους ανθρώπους.) Αν το αντικείμενο των εικασιών και της επιφυλακτικότητάς σου ήταν ένα μέλος της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, κάτι τέτοιο θα ήταν κάπως απαραίτητο, επειδή η σημερινή κοινωνία είναι πολύ σύνθετη, οι άνθρωποι είναι σύνθετοι και οι ανθρώπινες καρδιές είναι καταχθόνιες. Δεν ξέρεις ποιος μπορεί να ενεργήσει κακόβουλα πίσω από την πλάτη σου όταν μάθει για τις πραγματικές σου συνθήκες, οπότε δεν θέλεις οι ξένοι να γνωρίζουν πάρα πολλά για τις πραγματικές σου συνθήκες· αυτό είναι κατανοητό. Πρέπει να φυλάγεσαι και να προσέχεις σε όλα τα επίπεδα όταν αλληλεπιδράς με ανθρώπους και δεν μπορείς να λες στους ξένους τίποτα σχετικά με τις πραγματικές σου συνθήκες. Αυτή είναι μια φιλοσοφική τακτική ή μια αρχή για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις στις επαφές σου με τους ανθρώπους. Εκείνος, όμως, πού εφάρμοσε αυτήν την αρχή και την τακτική; Την εφάρμοσε στην αλληλεπίδρασή του μαζί Μου. Δεν είχα αλληλεπιδράσει ποτέ με αυτόν τον άνθρωπο προηγουμένως, αλλά μόνο από εκείνη τη μοναδική κουβέντα, τον κατάλαβα πλήρως: Λέει πάρα πολλά ψέματα. Πείτε Μου, είμαι Εγώ κάποιος που θα σου έστηνε παγίδα ή θα σε έβλαπτε; Είμαι κάποιος από τον οποίο πρέπει να φυλάγεσαι; (Όχι.) Αν ακόμα κι Εγώ είμαι κάποιος από τον οποίο φυλάγεσαι, τότε ποιο το νόημα και η αξία της πίστης σου στον Θεό; Να μην τολμάς να πεις την αλήθεια ακόμα και για ένα τόσο μικρό ζήτημα, να μην έχεις ούτε το θάρρος να πεις την αλήθεια —τι είδους άνθρωπο θα αποκαλούσες έτσι; Δεν είναι πολύ δόλιος ένας τέτοιος άνθρωπος; (Ναι.) Δεν είναι εντελώς περιττό να εφαρμόζεις σ’ Εμένα μεθόδους για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και αρχές για τη μεταχείριση των άπιστων; Θέλω πραγματικά να μάθω για σένα; Δεν είναι απλώς κουβεντούλα; Ακόμα κι αν ήθελα να μάθω για σένα, δεν θα σου έστηνα παγίδα ούτε θα σου έκανα κακό, ούτε θα το έκανα θέμα πίσω από την πλάτη σου. Για τον καθένα από σας, λοιπόν, μερικές φορές κουβεντιάζω μαζί σας και ρωτάω πώς είναι η ζωή εκεί που βρίσκεστε, πώς είναι το κλίμα, αν είναι κατάλληλο τώρα το περιβάλλον για την εκτέλεση του καθήκοντός σας, αν είχατε πρόσφατα τίποτα δυσκολίες στην εκτέλεση του καθήκοντός σας. Ή, για κάποιους που μόλις ήρθαν από την ηπειρωτική Κίνα, τους ρωτάω πώς είναι το περιβάλλον εκεί και πώς τα πάνε οι περισσότεροι άνθρωποι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Αυτό είναι απλώς κανονική κουβέντα. Από τη μία, προκύπτει από τις ανάγκες της κανονικής ανθρώπινης φύσης· από την άλλη, επειδή πιστεύετε στον Θεό, όλα αυτά που κουβεντιάζουμε είναι ζητήματα που αφορούν την πίστη στον Θεό και δεν κουβεντιάζουμε για θέματα του άπιστου κόσμου, όπως τους σταρ, τους διασήμους, τις κοινωνικές τάσεις ή την πολιτική. Αν πρέπει να φυλάγεστε ακόμα και σε μια απλή κουβέντα, δεν θα ξανακουβεντιάσω άλλο μαζί σας. Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται πάντα ως εξής: «Έχεις κάποιον συγκεκριμένο σκοπό όταν κουβεντιάζεις μαζί μας; Πάντα μας κάνεις κάποιες ερωτήσεις όταν αλληλεπιδράς μαζί μας· θέλεις να μάθεις κάτι; Δεν μπορώ με τίποτα να σου πω τις αληθινές μου συνθήκες». Αν σκέφτεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο, θα πρέπει να πεις εκ των προτέρων: «Μην κουβεντιάζεις μαζί μας. Φοβάμαι ότι θα μάθεις κάποιες πληροφορίες. Δεν θέλω να Σου τις πω, οπότε πάψε να ρωτάς!» Μόλις ακούσω ότι είσαι απρόθυμος να κουβεντιάσεις, θα σταματήσω. Πιστεύεις ότι χρειάζεται να κουβεντιάσω μαζί σου; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση και δεν είμαι πρόθυμος να κουβεντιάσω με τέτοιους ανθρώπους.

Μόλις τώρα συναναστραφήκαμε σχετικά με το ότι ο ενσαρκωμένος Θεός δεν εξαπατά. Αυτή η δήλωση δεν παραμένει στο επίπεδο της θεωρίας ούτε αποτελεί μια μηχανική φράση. Πρώτα απ’ όλα, το ότι δεν εξαπατά αποτελεί μια πτυχή της βίωσης και της αποκάλυψης της ουσίας που διαθέτει ο ενσαρκωμένος Θεός, ο οποίος έχει την ταυτότητα του Θεού. Δεν είναι θεωρία, πόσο μάλλον ένα σύνθημα, αλλά μια αληθινή βίωση, μια πρακτική βίωση. Είτε στην καθημερινότητα είτε όταν συναναστρέφομαι πάνω στην αλήθεια και συζητάω για το έργο, στα λόγια που λέω δεν υπάρχει καμία απολύτως εξαπάτηση, κανένα απολύτως ψέμα· ούτε, φυσικά, βγάζω πράγματα απ’ το μυαλό Μου. Για παράδειγμα, όταν συναναστρέφομαι πάνω σ’ ένα θέμα και δεν μπορώ να θυμηθώ μια λέξη, θα ρωτήσω αν θυμάστε εσείς αυτήν τη λέξη. Κάποιες φορές μπορείτε να τη θυμηθείτε και άλλες όχι, οπότε θα χρησιμοποιήσω μια άλλη λέξη για να εκφραστώ ή θα πω ότι ούτε Εγώ μπορώ να τη θυμηθώ. Από τη μία, έχω ειλικρινή στάση και δεν βγάζω πράγματα απ’ το μυαλό Μου· αν έχω ξεχάσει, λέω ότι έχω ξεχάσει και, αν δεν μπορώ να θυμηθώ, λέω ότι δεν μπορώ να θυμηθώ. Από την άλλη, μερικές φορές δεν μπορώ να βρω τη σωστή λέξη ή χάνω τον ειρμό της σκέψης Μου· σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν θα κάνω πως βήχω ούτε θα πω: «Χτυπάει το κουδούνι· πάω να ανοίξω» ή «Χτυπάει το τηλέφωνο· πάω να το σηκώσω». Δεν θα επιδοθώ σε παραποίηση. Όπως είμαι όταν αλληλεπιδρώ μαζί σας και συναναστρέφομαι σχετικά με το έργο πρόσωπο με πρόσωπο, έτσι είμαι και στην καθημερινή Μου ζωή, όταν δεν Με βλέπετε. Τέτοιου είδους άτομο είμαι, πολύ απλά· είμαι ο ίδιος μπροστά σας όπως και πίσω από την πλάτη σας. Αν Μου αρέσει να τρώω κάτι, λέω ότι Μου αρέσει· δεν λέω ψέματα. Για παράδειγμα, λέω: «Μου αρέσει να τρώω τόφου με κρεμμύδια και πατάτες σε λωρίδες με ξύδι». Κάποιοι λένε: «Δεν το πιστεύω. Τι θα μπορούσε να Σου λείπει τώρα Εσένα; Μάλλον τρως κάθε μέρα βραστό χοιρινό και ζυμαρικά!» Εγώ λέω: «Αν και το βραστό χοιρινό είναι νόστιμο, πραγματικά δεν Μου αρέσει να τρώω πράγματα που είναι πολύ λιπαρά. Για πρωινό, τρώω απλώς ένα μπολ χυλό βρόμης και μερικά συνοδευτικά· τόσο απλό είναι». Όλα αυτά είναι πραγματικά γεγονότα· ούτε μία πρόταση δεν είναι ψέμα. Τα λόγια που σας λέω, τα παραδείγματα που δίνω ή αυτά τα πράγματα που αναφέρω από την αληθινή ζωή —είτε τα βλέπετε ως αρκετά ανθρώπινα, συνηθισμένα και κανονικά, είτε ως λίγο ωμά— σε κάθε περίπτωση, όλα όσα λέω είναι η πραγματική αλήθεια, όλα είναι βασισμένα σε γεγονότα. Δεν το κάνω για να σας δείξω: «Κοιτάξτε πόσο συνηθισμένος είμαι, πόσο ανακατεύομαι στην ανθρώπινη ζωή, πόσο απλός και λιτός είμαι». Πραγματικά, δεν έχω αυτές τις σκέψεις. Μερικές φορές, για να συναναστραφώ πάνω σε μια πτυχή της αλήθειας, αναφέρω κάποια μικρά πράγματα της ζωής, και κάποιοι νομίζουν ότι αυτό είναι η ταπεινοφροσύνη και η απόκρυψη του Θεού. Στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτός ο σκοπός Μου σε καμία περίπτωση. Όταν αναφέρω αυτά τα πράγματα, απλώς τα λέω όπως είναι· δεν λέω τίποτα υψηλόφρον και μεγαλοπρεπές. Ο σκοπός είναι να δώσω στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κατανοήσουν καλύτερα την αλήθεια και δεν έχω άλλες προθέσεις. Στον λόγο και στις πράξεις Μου, δεν θα κάνω ποτέ πράγματα όπως να κάνω το άσπρο μαύρο, να χρησιμοποιήσω κάποιον ως παράδειγμα για να τρομάξω τους άλλους ή να τιμωρήσω αυστηρά τους ανθρώπους ως προειδοποίηση προς τους υπόλοιπους. Στο παρελθόν, όταν πηγαίναμε στα μέρη όπου ζούσαν οι αδελφοί και οι αδελφές, αυτοί απασχολούνταν φτιάχνοντας ζυμαρικά, τηγανίζοντας κρέας και μαγειρεύοντας φαγητά. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει λόγος να μας φιλοξενούν με αυτόν τον τρόπο. Λέω ότι συνήθως δεν είμαι τόσο απαιτητικός όσον αφορά τα γεύματά Μου· τα γεύματά Μου είναι ιδιαίτερα απλά και δεν Με ενδιαφέρει η επίδειξη. Κάποιοι άνθρωποι δεν πιστεύουν ποτέ αυτά που λέω· πάντα νομίζουν ότι λέω ψέματα. Ό,τι κι αν πω, δεν το πιστεύουν. Τέτοιοι άνθρωποι είναι μεγάλος μπελάς· είναι εντελώς παράλογοι. Δεν είναι ότι δεν είμαι αξιόπιστος ή ότι στα λόγια που λέω κρύβονται ψέματα, αλλά ότι εσύ είσαι πολύ μοχθηρός. Ό,τι κι αν πω, δεν μπορείς να το εκλάβεις σωστά· διατηρείς μια στάση αμφιβολίας απέναντι σε ό,τι κι αν πω, και μάλιστα το σκέφτεσαι με στρεβλό τρόπο, καθώς θεωρείς τα πάντα ως εξαπάτηση, ενώ φτάνεις μέχρι το σημείο να φυλάγεσαι. Ποτέ δεν πιστεύεις ότι όλα τα λόγια που λέω είναι η πάσα αλήθεια. Τι πρόβλημα είναι αυτό; Αφού τα λόγια των διαβόλων και των σατανάδων μπορείς να τα πιστεύεις, τα δικά Μου λόγια γιατί δεν μπορείς να τα πιστέψεις; Άραγε, τότε, μπορείς να αποκτήσεις την αλήθεια πιστεύοντας στον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο; Η αλήθεια σίγουρα δεν είναι κούφια λόγια, αλλά η ζωή-πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι. Όλα τα λόγια που σας λέω είναι πρακτικά λόγια. Αν δεν τα πιστεύετε, πώς μπορείτε τότε να πιστεύετε στον Θεό; Όλα τα λόγια του Θεού είναι ειλικρινή και αληθινά· Εκείνος ποτέ δεν λέει ψέματα, δεν επιδίδεται σε παραποίηση, δεν προσποιείται ούτε παριστάνει κάτι που δεν είναι. Αν μπορείτε να εκτιμήσετε αυτές τις μορφές διαγωγής, θα κατανοήσετε τον Θεό και μόνο έτσι, μέσω του ενσαρκωμένου Θεού, σταδιακά θα εκτιμήσετε και θα φτάσετε στο σημείο να μάθετε ότι ο Θεός είναι πρακτικός στις πράξεις και στα λόγια Του και να κατανοήσετε πραγματικά τα λόγια που λέει και τις αλήθειες για τις οποίες μιλάει. Τελειώσαμε τη συναναστροφή σχετικά με το θέμα του ότι δεν εξαπατά.

Ας συνεχίσουμε τη συναναστροφή μας σχετικά με το θέμα του ότι δεν αναμετριέται με κανέναν. Τι σημαίνει «δεν αναμετριέται»; Σημαίνει ότι δεν διαφωνεί, δεν αναμετριέται για τη θέση, δεν είναι ανταγωνιστικός και δεν διαφωνεί μαζί σου για τη μία ή την άλλη δήλωση. Αν αναγνωρίζεις αυτά που σου λέω, τα αποδέχεσαι· αν δεν τα αναγνωρίζεις, δεν θα σε αναγκάσω. Αν η κατανόησή σου είναι στρεβλή, θα σε εκθέσω και θα σε διορθώσω. Αν μπορείς να τα κατανοήσεις καθαρά, αυτό είναι το καλύτερο· αν δεν μπορείς να τα κατανοήσεις καθαρά, δεν θα σε αναγκάσω να τα αποδεχτείς με το ζόρι. Μπορείς απλώς να αφήσεις τα πράγματα να ακολουθήσουν τη φυσική τους πορεία και να φτάσεις σιγά σιγά στο σημείο να τα γνωρίσεις. Επιπλέον, είτε στις αλληλεπιδράσεις είτε στις συζητήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν μιλάνε, πάντα αναμετριούνται για την υπόληψη, αναμετριούνται για την υπεροχή, αναμετριούνται για να κάνουν επίδειξη των ικανοτήτων τους και αναμετριούνται για την εκτίμηση των άλλων. Οι άνθρωποι συχνά ενεργούν έτσι και όταν έρχονται σε επαφή με τον ενσαρκωμένο Θεό. Δεν πρέπει να μεταχειρίζεσαι τον ενσαρκωμένο Θεό με τις οπτικές με τις οποίες μεταχειρίζεσαι την ανθρωπότητα και να θεωρείς τον ενσαρκωμένο Θεό ίδιο με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Βλέπεις, όταν μιλάω μαζί σας, προσπαθώ να κρατήσω τα πράγματα στο επίπεδο της συζήτησης, ώστε να μιλάτε όλοι ελεύθερα για ό,τι έχετε στην καρδιά σας, και να κουβεντιάζετε γι’ αυτά που γνωρίζετε και κατανοείτε. Μπορεί αυτά που λες να μην ανταποκρίνονται στα γεγονότα ή να μην είναι πολύ αντικειμενικά, αλλά παρ’ όλα αυτά σου δίνω την ευκαιρία να μιλήσεις. Η συνηθισμένη μας κουβέντα δεν είναι μια επίσημη συνάθροιση· ο καθένας έχει το δικαίωμα να μιλήσει. Δεν θα σας αναγκάσω όλους να ακούτε μόνο Εμένα, αλλά θα προσπαθήσω να σας αφήσω όλους να μιλήσετε. Μερικές φορές, μέσα από μια χαλαρή κουβέντα, ανακαλύπτονται κάποια προβλήματα στο έργο, οπότε πάμε και τα λύνουμε. Αν δεν υπάρχουν προβλήματα, μπορεί ο καθένας να ανοίξει την καρδιά του και να κουβεντιάσει, να νιώσει άνετα και να το θεωρήσει διασκέδαση. Ανεξάρτητα από την περίσταση στην οποία βρίσκομαι ή από την ομάδα ανθρώπων μαζί με την οποία είμαι, δεν πρόκειται να πω: «Δεν επιτρέπεται η φωνή κανενός να ακούγεται πιο δυνατά από τη δική Μου. Πρέπει να είμαι ανώτερος απ’ όλους σας. Ειδικά όταν συζητάμε κάποιο ζήτημα, πρέπει να μιλώ περισσότερο Εγώ, και οι ιδέες Μου πρέπει να είναι οι πιο βαθιές. Κανείς άλλος δεν μπορεί να Με ξεπεράσει. Αν Με ξεπεράσεις, τότε θα αναμετρηθώ μαζί σου για την υπεροχή». Δεν πρόκειται να το κάνω αυτό. Αν και πρέπει να μιλάω ανεξάρτητα από την περίσταση, δεν Μου αρέσει ιδιαίτερα να μιλάω πολύ· Μου αρέσει να αφήνω τους άλλους να μιλήσουν. Μερικές φορές, τους ρωτάω όλους: «Έχετε μάθει κανέναν χορό τελευταία; Ποιους χορούς έχετε μάθει;» Αν κάποιος πει κάτι λάθος ή αν αυτό που πει δεν είναι αντικειμενικό ή ακριβές, δεν υπάρχει λόγος να διαφωνήσω. Κάποιοι λένε: «Κι αν κάποιος πει κάτι που αποτελεί ύβρι προς Εσένα;» Τι σημαίνει να αποτελεί ύβρι προς Εμένα; Πραγματικά, δεν έχω συναντήσει κανέναν που να Με κρίνει, να Με βρίσει ή να Με αντικρούσει δημόσια. Αν υπήρχε πραγματικά τέτοιος άνθρωπος, θα έπρεπε να τον ρωτήσω: «Γιατί το κάνεις αυτό; Αυτό που λες συμβαδίζει με τα γεγονότα;» Αν αυτό που θα έλεγε ήταν σωστό, θα του ζητούσα συγγνώμη. Αν έκανε λάθος, θα έπρεπε να συναναστραφώ μαζί του πάνω στην αλήθεια, ώστε να αναγνωρίσει το δικό του πρόβλημα, κι αυτό θα ήταν αρκετό. Δεν θα αναμετριόμουν μαζί του για υπεροχή, επιμένοντας να υποκύψει σ’ Εμένα και να αναγνωρίσει ότι Εγώ είμαι το αφεντικό. Έτσι, μερικές φορές, όταν όλοι μιλάνε μαζί, οι φωνές κάποιων γίνονται όλο και πιο δυνατές και η συζήτηση γίνεται αρκετά τεταμένη· Εγώ απλώς τους ακούω υπομονετικά να μιλάνε. Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι διαφορετική. Βλέπεις, κάποιοι, όταν μιλάνε μεταξύ τους, καταλήγουν να διαφωνούν. Βαθιά μέσα τους, περιφρονούν ο ένας τον άλλον και διαφωνούν ασταμάτητα, κι επιμένουν να αναμετριούνται για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ζητώντας από όλους τους άλλους να κρίνουν και μη επιτρέποντας σε κανέναν να τους υβρίσει. Μερικές φορές, όταν κάποιοι συζητάνε μαζί Μου, Με διακόπτουν, προτρέχουν ή κάνουν κάποια αδέξια σχόλια, και μάλιστα λένε και πράγματα που αποτελούν ύβρι προς Εμένα. Δεν το θεωρώ μεγάλο θέμα· δεν το κάνουν επίτηδες. Όλοι οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, οπότε είναι πολύ φυσιολογικό να έχουν τέτοια διαγωγή. Υπάρχουν ακόμα και άνθρωποι που, όταν χειρίζονται ζητήματα μαζί Μου, παίρνουν αποφάσεις άμεσα χωρίς να περιμένουν να μιλήσω Εγώ. Σκέφτομαι μέσα Μου: «Πήρες την απόφαση κατευθείαν χωρίς να συζητήσεις αυτό το ζήτημα με όλους τους άλλους, αλλά ο τρόπος που το χειρίστηκες είναι λογικός, οπότε δεν πειράζει». Τότε, δεν λέω τίποτα. Δεν διαφωνώ μαζί σου· μπορώ να το κάνω αυτό και πράγματι το κάνω. Αν οι επικεφαλής και οι εργάτες Με ρωτήσουν για τα διάφορα επιμέρους επαγγελματικά έργα στην εκκλησία, συναναστρέφομαι και δίνω κατευθύνσεις με βάση αυτά που Μου έρχονται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή, και στη συνέχεια οι επικεφαλής και οι εργάτες πηγαίνουν στην εκκλησία για να τα μεταφέρουν και να τα εφαρμόσουν. Αργότερα, όταν πηγαίνω στην εκκλησία και βλέπω κάποιους ανθρώπους, απλώς ακούω από την άκρη όταν συναναστρέφονται πάνω στο έργο. Στην πραγματικότητα, τα γνωρίζω όλα αυτά τα πράγματα, αλλά κάποιοι πιστεύουν ότι δεν τα γνωρίζω. Σκέφτονται: «Αυτό είναι δική μας δουλειά, των ανθρώπων· δεν έχει καμία σχέση μ’ Εσένα. Εσύ είσαι θεατής, οπότε απλώς πρέπει να μας ακούς να μιλάμε». Σε μια τέτοια περίσταση, δεν μιλάω πολύ· δεν διαφωνώ με τους ανθρώπους. Όμως, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Όποιος έχει έστω και λίγη θέση ή φέρει κάποια ευθύνη θέλει να έχει τον τελευταίο λόγο ανάμεσα στους ανθρώπους, για να προστατέψει τη θέση του και να διατηρήσει το αξίωμά του. Αν κάποιος δεν τον παίρνει στα σοβαρά, νιώθει ιδιαίτερη ταραχή, καθώς θεωρεί ότι έχει θιχτεί η αξιοπρέπεια, η περηφάνια και ο χαρακτήρας του. Εγώ δεν νιώθω τίποτα για τέτοια πράγματα· στην καρδιά και στο μυαλό Μου, δεν Με ενδιαφέρουν πράγματα όπως η θέση, η φήμη και το κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν, όπου κι αν πάω, υπάρχουν πάντα άνθρωποι που Με ακολουθούν, που Με περιτριγυρίζουν και συνωστίζονται γύρω Μου σαν να είμαι το επίκεντρο της προσοχής ή αν οι άνθρωποι Μου απευθύνονται πάντα με τιμητικούς τίτλους, κι είναι πολύ ευγενικοί απέναντί Μου, και Με κολακεύουν, και Με μεταχειρίζονται σαν ένα εξαιρετικό άτομο ή έναν πρεσβύτερο με θέση, πραγματικά νιώθω άβολα. Αν στέκεσαι ισότιμος απέναντί Μου και κουβεντιάζεις ήρεμα, νιώθω αρκετά άνετα· αν συμπεριφέρεσαι δουλοπρεπώς και ιδιαίτερα επιτηδευμένα μπροστά Μου, νιώθω πραγματικά πολύ άβολα. Όμως, σχεδόν το εκατό τοις εκατό της διεφθαρμένης ανθρωπότητας δεν μπορεί να ξεπεράσει το εμπόδιο της θέσης, της φήμης και της περηφάνιας· όλοι επιδιώκουν και απολαμβάνουν αυτά τα πράγματα.

Όταν κουβέντιαζα με κάποιον, αυτός ανέφερε κάτι και, προκειμένου να ακολουθήσω το θέμα του, ανέφερα κάτι κι Εγώ. Εκείνος σκέφτηκε ότι ήθελα να αναμετρηθώ μαζί του για την ανωτερότητα, οπότε ανέφερε αμέσως δύο ακόμα πράγματα για να δει αν θα μπορούσα να αναφέρω κι Εγώ άλλα δύο. Έχω πει ότι το να κουβεντιάζεις δεν είναι τόσο σοβαρό και αυστηρό όσο το να κάνεις έργο· είναι απλώς κάτι ανεπίσημο. Εφόσον όλοι είναι ευχαριστημένοι, δεν υπάρχει πρόβλημα· δεν υπάρχουν τόσες ανατροπές. Εγώ είμαι απλός άνθρωπος. Για ό,τι κι αν μιλάει κάποιος, απλώς συμμετέχω και κουβεντιάζω λίγο σχετικά, αλλά αυτό τελικά προκάλεσε πρόβλημα. Τι εννοούσε εκείνος; Για όποιο θέμα κι αν κουβέντιαζε, δεν μπορούσα πλέον να μιλήσω γι’ αυτό. Αν συνέχιζα να μιλάω, δεν θα φαινόταν ανώτερος και θα παραπονιόταν μέσα του: «Γιατί είσαι τόσο ανίδεος; Γιατί δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Θέλεις μάλιστα να αλληλεπιδράσεις μαζί μου ισότιμα!» Βλέποντας ότι δεν του άρεσε να κουβεντιάζει με αυτόν τον τρόπο, κατάλαβα. Εγώ αλληλεπιδρώ με τους ανθρώπους χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Αν αυτό δεν λειτουργεί, θα υποχωρήσω ορθολογικά· δεν θα διαφωνήσω με τους ανθρώπους. Είναι αδύνατο να τα πας καλά με τους άπιστους και επίσης μερικοί άνθρωποι στην εκκλησία είναι παράλογοι. Όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους, το αίσθημα της υπερηφάνειάς τους τους εμποδίζει να πουν οτιδήποτε ευθέως, αλλά έχουν διεφθαρμένη διάθεση μέσα τους και θα συνεχίσουν να αναμετριούνται μαζί σου. Είναι ανίκανοι να αποφύγουν να αναμετρηθούν. Γιατί; Αυτή είναι η ζωή τους. Για ζητήματα που δεν αφορούν τις αλήθεια-αρχές, δεν υπάρχει λόγος να ξεκινήσεις μια διαφωνία. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι της Ανατολής λένε ότι είναι υγιεινό να πίνεις τσάι, ενώ οι Δυτικοί λένε ότι είναι υγιεινό να πίνεις καφέ. Ποιο από τα δύο είναι πραγματικά υγιεινό; Δεν υπάρχει λόγος να διαφωνείς για τέτοια πράγματα. Αυτό το θέμα δεν αφορά τις αλήθεια-αρχές· απλώς διάλεξε με βάση τις δικές σου προτιμήσεις, τις συνθήκες διαβίωσης και τις συνήθειες του τρόπου ζωής σου. Αν έχεις τα μέσα να πίνεις τσάι, τότε πιες τσάι· αν δεν τα έχεις, τότε πιες σκέτο βραστό νερό. Ό,τι κι αν πίνεις, δεν επηρεάζει καθόλου το πώς φέρεσαι. Μερικές φορές, οι σκέψεις και οι απόψεις μας είναι διαφορετικές, όμως Εγώ δεν διυλίζω τον κώνωπα μαζί σου· συνεχίζω να τηρώ τις αρχές Μου. Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου για πράγματα που δεν αφορούν τις αρχές. Ποτέ, σε καμία περίπτωση, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου μέχρι εξάντλησης για μια δήλωση που δεν αφορά με τίποτα τις αρχές ούτε ένα δόγμα ή μια θεωρία, απλώς για να φανώ σαν κάποιος που τηρεί αυστηρά τις αρχές. Δεν θα το κάνω ποτέ αυτό! Κάποιες φορές, όταν κάποιοι Μου κάνουν ερωτήσεις, συναναστρέφομαι μαζί τους πάνω στις αρχές και, σε ειδικές περιπτώσεις, τους λέω απευθείας τι να κάνουν. Στη συνέχεια, προτείνουν έναν άλλο τρόπο να το κάνουν και Με ρωτούν αν αυτό λειτουργεί. Ακούγοντας ότι το αποτέλεσμα του τρόπου που προτείνουν είναι περίπου το ίδιο με του δικού Μου, λέω: «Αν σε βολεύει να το κάνεις και οι τοπικές συνθήκες είναι κατάλληλες, μπορείς να το κάνεις σύμφωνα με τη δική σου ιδέα· δεν χρειάζεται να το κάνεις σύμφωνα με αυτά που είπα Εγώ». Δεν θα πω ποτέ: «Ο λόγος Μου είναι νόμος· ό,τι λέω ισχύει και πρέπει να ακούτε». Και να μην ακούσεις, δεν πειράζει. Αν αυτό που λες είναι λογικό, και δεν διαφέρει πολύ από την προσέγγιση που πρότεινα Εγώ, κι έχει τον ίδιο στόχο και το αποτέλεσμα είναι περίπου το ίδιο, τότε μπορείς να επιλέξεις να μην ακούσεις την πρότασή Μου. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αναγκάσω ποτέ.

Πριν από λίγα χρόνια, κάποιοι άνθρωποι χόρεψαν για ένα πρόγραμμα. Βλέποντας ότι υπήρχαν κάποια προβλήματα με κάποιες από τις κινήσεις τους, τους τα υπέδειξα. Μερικοί από αυτούς δεν χάρηκαν που το άκουσαν αυτό και δεν ήθελαν να το αποδεχτούν. Δεν διαφώνησα μαζί τους· απλώς τους ζήτησα να το δουν προσεκτικά μερικές φορές για να διαπιστώσουν αν υπήρχαν προβλήματα με αυτές τις κινήσεις. Τους είπα: «Αν ακόμα δεν μπορείτε να νιώσετε τα προβλήματα που ανέφερα, τότε θα σας δώσω μια εναλλακτική λύση. Δοκιμάστε αυτήν την εναλλακτική και συγκρίνετέ τη με την προηγούμενη για να δείτε ποια είναι καλύτερη». Τελικά, δοκίμασαν να το κάνουν σύμφωνα με την εναλλακτική που πρότεινα και ένιωσαν ότι η δική Μου εναλλακτική ήταν πράγματι καλύτερη, και μόνο τότε παραδέχτηκαν ότι υπήρχαν κάποια προβλήματα με τις προηγούμενες χορευτικές κινήσεις. Δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν εκείνη τη στιγμή. Ίσως απλώς οι παρατηρητές να βλέπουν πιο καθαρά από εκείνους που εμπλέκονται. Είχαν μάθει καλά αυτές τις κινήσεις επειδή τις εκτελούσαν συνεχώς, οπότε όταν ξαφνικά Με άκουσαν να λέω ότι κάποιες κινήσεις δεν ήταν καλές, ίσως ένιωσαν ότι πληγώθηκε η περηφάνια τους και για μια στιγμή δεν μπόρεσαν να το αποδεχτούν. Λέω ότι είναι φυσιολογικό να είναι έτσι οι νέοι. Με ποιον σκοπό σάς το λέω αυτό; Θέλω απλώς να σας πω ότι, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα διαφωνήσω ποτέ μαζί σας για ζητήματα που δεν σχετίζονται με αρχές. Αν πρόκειται για θέμα αρχής, Εγώ μόνο θα σας υποδείξω μια λύση. Δεν θα χρησιμοποιήσω με το ζόρι τη θέση Μου για να σας καταπιέσω και να σας αναγκάσω να Με ακούσετε. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σιγά σιγά τακτοποιώ τα πράγματα, τα συζητάω και τα επιλύω. Αν όλες αυτές οι μέθοδοι δεν λειτουργήσουν, ίσως κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να «κλαδευτούν». Φυσικά, κάποιοι κλαδεύονται όχι επειδή διέπραξαν ύβρι εναντίον Μου, αλλά επειδή παραβίασαν διοικητικά διατάγματα, παραβίασαν αρχές και προκάλεσαν αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας. Επομένως, όταν κάποιος κάνει ένα λάθος ή επαναστατεί και πειθαρχείται ή τιμωρείται, αυτό δεν γίνεται επειδή διέπραξε ύβρι κατά της ταυτότητας του Θεού ή της θέσης Του ούτε επειδή διέπραξε ύβρι κατά του Θεού, αλλά επειδή παραβίασε αρχές και παραβίασε διοικητικά διατάγματα. Κοιτάξτε ολόκληρο τον κόσμο: Έχει τιμωρηθεί ποτέ κανείς ή έχει υποστεί αντίποινα επειδή διέπραξε ύβρι κατά του Θεού; Κανείς. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο που δεν πιστεύουν στον Θεό, που καταριούνται τον Θεό, που λένε εξωφρενικά λόγια και που λένε απρεπή λόγια. Όταν τελικά τιμωρούνται, ποιος απ’ αυτούς τιμωρείται επειδή διέπραξε ύβρι κατά του Θεού; Κανείς· όλοι τιμωρούνται επειδή έχουν διαπράξει πολυάριθμα κακά και πρέπει να τιμωρηθούν με βάση αυτές τις κακές πράξεις. Όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ζητήματα που μπορούν να προκαλέσουν διαφωνίες, προσπαθώ να τα συζητάω μαζί σου, δίνοντάς σου τη δυνατότητα να κατανοήσεις ποιες είναι οι αρχές για τον χειρισμό του θέματος. Αν έχεις ένα καλύτερο σχέδιο, φυσικά μπορείς επίσης να μείνεις σ’ αυτό. Δεν θα αναμετρηθώ μαζί σου για την υπεροχή ούτε θα πω: «Εφόσον μίλησα, αυτό πρέπει να εφαρμοστεί σύμφωνα με το δικό Μου σχέδιο. Ακόμα κι αν το σχέδιό σου είναι καλό, δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Εγώ πρέπει να έχω τον τελευταίο λόγο σ’ αυτό το ζήτημα!» Δεν θα το κάνω αυτό. Θα προσπαθήσω να ακούσω τις γνώμες σας και να αξιοποιήσω τα προτερήματα του καθενός. Αν κανένας από σας δεν έχει απόψεις ή ιδέες, τότε Εγώ θα έχω τον τελευταίο λόγο —αυτό εννοείται. Αλλά σίγουρα δεν θα αναμετρηθώ ποτέ με κανέναν σας για θέματα περηφάνιας, θέσης ή για το ποιος έχει τον τελικό λόγο. Στα τόσα χρόνια που αλληλεπιδρώ μαζί σας και σας αντιμετωπίζω, ίσως το έχετε καταλάβει κι εσείς αυτό: Πολλές φορές σάς έχω πει πράγματα και, όταν τελείωνα, εσείς είχατε τις δικές σας ιδέες και δεν εφαρμόζατε αυτά που έλεγα. Τότε, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να το εξηγήσω πιο ξεκάθαρα. Αν μπορείτε να το αποδεχτείτε, ακόμα καλύτερα. Αν δεν το αποδεχτείτε και αυτό επηρεάσει το έργο της εκκλησίας, τότε η εκκλησία έχει διοικητικά διατάγματα: Αν πρέπει να απαλλαγείς από τα καθήκοντά σου, θα απαλλαγείς· αν πρέπει να κλαδευτείς, θα κλαδευτείς· η εκκλησία θα σε χειριστεί όπως πρέπει. Όσον αφορά το ίδιο το ζήτημα, δεν θα διαφωνήσω ποτέ μαζί σου για οτιδήποτε προκειμένου να ανακτήσω την περηφάνια Μου ή να προστατέψω τη θέση και το κύρος Μου. Εστιάζω μόνο στο να εξηγήσω ξεκάθαρα ολόκληρο το ζήτημα και τις αρχές που πρέπει να κατανοήσουν οι άνθρωποι. Εξηγώ υπομονετικά τα πράγματα ξανά και ξανά, ώστε να κατανοήσεις καλύτερα την αλήθεια και να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα. Ο σκοπός της συναναστροφής σχετικά με αυτό το περιεχόμενο είναι να σας δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσετε καλύτερα τον ενσαρκωμένο Θεό. Εκτός από την κατανόηση της κανονικής και πρακτικής βίωσης του ενσαρκωμένου Θεού εξωτερικά, μπορείτε επίσης να αποκτήσετε μια βαθύτερη κατανόηση της ουσίας, της διάθεσης, των σκέψεων και των απόψεων του ενσαρκωμένου Θεού. Μόλις τώρα συναναστραφήκαμε σχετικά με το θέμα του ότι δεν αναμετριέται με κανέναν. Όταν μπαίνει στη μέση η θέση και η περηφάνια, η αρχή που τηρεί ο ενσαρκωμένος Θεός είναι να μη διαφωνεί με τους ανθρώπους και να μην αναμετριέται με τους ανθρώπους για τη θέση, την περηφάνια ή την υπόληψη. Η τάση να αναμετριέται κανείς με τους άλλους γι’ αυτά τα πράγματα είναι ακριβώς μια πρόδηλη εκδήλωση της αποκάλυψης διεφθαρμένων διαθέσεων από τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Επομένως, το ότι ο ενσαρκωμένος Θεός δεν αναμετριέται με κανέναν είναι επίσης το σημείο στο οποίο η ουσία της ανθρώπινης φύσης Του διαφέρει από εκείνη της ανθρωπότητας και αποτελεί μια πτυχή του περιεχομένου που πρέπει να κατανοήσουν οι άνθρωποι.

Τώρα που τελειώσαμε τη συναναστροφή πάνω στην πτυχή του ότι δεν αναμετριέται με κανέναν, ας συναναστραφούμε πάνω στην πτυχή του ότι δεν τσακώνεται. Το να μην τσακώνεται είναι κάπως παρόμοιο με το να μην αναμετριέται με κανέναν, αλλά υπάρχουν και κάποιες διαφορές. Εκτός από αυτές τις εκδηλώσεις του ότι δεν αναμετριέται με κανέναν, ο ενσαρκωμένος Θεός έχει επίσης κάποια πρακτική βίωση και πρακτικές αποκαλύψεις όσον αφορά το ότι δεν τσακώνεται. Μέσα από αυτήν τη βίωση και αυτές τις αποκαλύψεις, οι άνθρωποι μπορούν επίσης να κατανοήσουν καλύτερα μια πτυχή της ανθρώπινη φύση-ουσίας του ενσαρκωμένου Θεού. Τι περιλαμβάνει γενικά αυτή η πτυχή, το ότι δεν τσακώνεται; Περιλαμβάνει ακόμα την αλληλεπίδραση και τις επαφές με τους ανθρώπους. Η αρχή του ενσαρκωμένου Θεού για την αλληλεπίδραση και τις επαφές με τους ανθρώπους είναι να μεταχειρίζεται τους ανθρώπους δίκαια, να ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές και να μην παίζει παιχνίδια του μυαλού ούτε να χρησιμοποιεί τεχνάσματα εναντίον των ανθρώπων στην καρδιά Του ή στα κρυφά. Όταν αλληλεπιδρά με τους ανθρώπους και συζητά για κάποια θέματα, δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να σκεφτεί μέσα Του: «Τι εννοείς μ’ αυτό; Μήπως Με στοχοποιείς επίτηδες; Υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα στα λόγια σου; Συμβαίνει κάτι άλλο στα κρυφά; Πρέπει να σκεφτώ πώς να σου μιλήσω, πώς να σου δείξω ποιος είμαι ή πώς να τσακωθώ μαζί σου;» Όταν αλληλεπιδρώ και μιλάω μαζί σας, δεν έχω αυτές τις σκέψεις. Ακόμα κι αν ο άλλος θέλει επίτηδες να τσακωθεί, Εγώ δεν θα τσακωθώ ποτέ μαζί του. Ακόμα κι αν ο άλλος είναι άπιστος που θέλει να μάθει την αληθινή περίσταση ή να αρπαχτεί από κάτι για να το χρησιμοποιήσει εναντίον Μου, Εγώ και πάλι πράττω σύμφωνα με τις αρχές. Δεν τσακώνομαι μαζί του· κάνω ό,τι πρέπει να κάνω και λέω ό,τι πρέπει να πω. Ενεργώ και μιλάω σύμφωνα με τις αρχές Μου και τα όριά Μου για τη διαγωγή Μου. Με λίγα λόγια, όποιος κι αν είναι, δεν τσακώνομαι μαζί του. Για παράδειγμα, ρωτάω κάποιον: «Πώς πάνε τα αποτελέσματα της κήρυξης του ευαγγελίου αυτόν τον μήνα;» Κι εκείνος σκέφτεται μέσα του: «Γιατί ρωτάει ξαφνικά για την κατάσταση της κήρυξης του ευαγγελίου αυτόν τον μήνα; Τι σημαίνει αυτό; Μήπως κάποιος ανέφερε πίσω από την πλάτη μου κάποιο πρόβλημα για μένα; Μήπως Αυτός προσπαθεί να μάθει την αλήθεια για την περίστασή μου και να με απαλλάξει από τα καθήκοντά μου;» Γιατί να σκέφτεται έτσι; Έχω κάποιο κρυφό κίνητρο που το ρωτάω αυτό; Υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα; (Όχι.) Αυτός θέλει να τσακωθεί και γι’ αυτό νιώθει ότι τα λόγια Μου έχουν κρυφό νόημα· ή, επειδή έχει κάνει στα κρυφά κάποια κακά πράγματα και έχει ένοχη συνείδηση, νιώθει ότι λογικά έχω κάποιο κρυφό κίνητρο όταν μιλάω. Στην πραγματικότητα, όταν ρωτάω πώς πάει η κήρυξη του ευαγγελίου αυτόν τον μήνα, η πρόταση σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει στην επιφάνεια· δεν υπάρχει κανένα άλλο νόημα. Δεν έχω καμία πρόθεση να τσακωθώ ούτε προσπαθώ να σε κάνω να προδώσεις το μυστικό, να παραδεχτείς ότι τα αποτελέσματα αυτού του μήνα δεν είναι καλά ή να ομολογήσεις πώς πηγαίνει η κήρυξη του ευαγγελίου τον τελευταίο καιρό, προκειμένου να το χρησιμοποιήσω ως δικαιολογία για να αρπαχτώ από κάτι ώστε να σε κλαδέψω και να σε απαλλάξω από τα καθήκοντά σου. Αντίθετα, προσπαθώ, με πρακτικό τρόπο, να μάθω για την κατάσταση του έργου της εκκλησίας και να σε βοηθήσω να λύσεις τα προβλήματα που υπάρχουν κατά την εκτέλεση του καθήκοντός σου. Αν όμως εσύ θέλεις πάντα να ερμηνεύεις τα λόγια Μου με διαφορετικό τρόπο και θέλεις πάντα να τσακώνεσαι μαζί Μου, τότε δεν θα ρωτήσω εσένα. Μπορώ να ρωτήσω άλλους. Θα πάω σε εκείνους από τους οποίους μπορώ να μάθω την πραγματική κατάσταση, σε όποιον μπορεί να συζητήσει κανονικά, να μιλήσει σαν κανονικός άνθρωπος και να πει την αλήθεια. Εσύ δημιουργείς θέμα για τα πάντα και είσαι πολύ μεγάλος μπελάς. Είσαι πολύ καχύποπτος και το μυαλό σου είναι υπερβολικά σύνθετο, οπότε δεν θα συζητήσω μαζί σου. Αυτή είναι η αρχή Μου για την αλληλεπίδραση και τη συζήτηση με τους ανθρώπους. Θα λέγατε ότι είναι απλό αυτό; (Ναι, είναι απλό.) Για παράδειγμα, κάποιος Μου περηφανεύτηκε ότι είχε πάει σ’ ένα πολυτελές κρουαζιερόπλοιο. Εγώ είπα: «Εγώ πραγματικά δεν έχω πάει σε πολυτελές κρουαζιερόπλοιο. Εσείς είστε πλούσιοι· έχετε δει τον κόσμο». Αυτά δεν είναι λόγια που λέγονται από θυμό ούτε λέγονται από παρορμητικότητα. Δεν έχω πάει ποτέ, οπότε λέω την αλήθεια· δεν προσποιούμαι. Όταν συναντώ έναν τέτοιον άνθρωπο, κάνω πίσω και δεν τσακώνομαι καθόλου μαζί του. Κάποιοι Κινέζοι Μού μιλάνε πάντα στα αγγλικά και χρησιμοποιούν λέξεις που δεν έχω ξανακούσει. Βλέποντας ότι δεν τις έχω ξανακούσει, κάνουν επίδειξη ακόμα πιο ζωηρά: «Θα πω, συγκεκριμένα, πράγματα που Εσύ δεν ξέρεις. Θα φροντίσω να μη με καταλαβαίνεις, να Σε κάνω να νιώθεις φθόνο και ζήλεια, και να Σε κάνω να νευριάσεις!» Αυτό δεν είναι τσακωμός; (Είναι.) Εγώ λέω: «Δεν τις έχω ακούσει τις λέξεις που χρησιμοποίησες. Τα αγγλικά σου είναι πολύ καλά». Κάποιοι λατρεύουν να κάνουν επίδειξη και να περιφρονούν τους άλλους· πάντα συμπεριφέρονται ως ανώτεροι, νομίζουν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, και αισθάνονται ότι είναι ικανοί κι ότι είναι ένα σκαλί πάνω από τους άλλους. Όταν συναντώ τέτοιους ανθρώπους, μπορώ κι Εγώ να τους μεταχειριστώ σωστά. Αν σου αρέσει να κάνεις επίδειξη, τότε θα σε αφήσω να κάνεις επίδειξη στο έπακρο. Δεν θα σε διακόψω, πόσο μάλλον θα τσακωθώ μαζί σου.

Μπορείς παντού να δεις ανθρώπους που τους αρέσει να τσακώνονται· όπου υπάρχουν ομάδες ανθρώπων, θα υπάρχουν κι εκείνοι που τους αρέσει να τσακώνονται. Συχνά αναμετριούνται και τσακώνονται με άλλους, και θα τσακωθούν για μια απλή λέξη, για ένα απλό αντικείμενο ή για ένα απλό ζήτημα. Έχω δει πάρα πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Εγώ, όμως, δεν τσακώνομαι με τους ανθρώπους. Γιατί δεν το κάνω; Επειδή, πολύ απλά, δεν Μου έρχεται φυσικά να τσακώνομαι. Στην εκκλησία, υπάρχουν επίσης πολλοί άνθρωποι που, όταν αλληλεπιδρούν και μιλάνε μαζί Μου, πάντα παίζουν παιχνίδια του μυαλού. Πάντα κάνουν εικασίες: «Τι θέλεις να πεις; Μήπως ανακάλυψες κάποια κακή συμπεριφορά μου πίσω από την πλάτη μου; Μήπως θα με απαλλάξεις από τα καθήκοντά μου;» «Γιατί το λες αυτό; Υπονοούμενο είναι; Υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα σ’ αυτά που λες; Προσπαθείς να με κάνεις να κάνω κάτι;» Για παράδειγμα, κάποια φορούσε ένα μπλουζάκι κι Εγώ είπα: «Πολύ ωραίο χρώμα το μπλουζάκι. Σε δροσίζει; Βαμβακερό είναι;» Δεν είναι πολύ φυσιολογικό και συνηθισμένο να πει κανείς κάτι τέτοιο; (Ναι.) Εκείνη τότε σκέφτηκε: «Το ρωτάς αυτό επειδή θέλεις κι Εσύ ένα; Έτσι δεν ζητάνε συνήθως οι αξιωματούχοι πράγματα από τους απλούς ανθρώπους; Δεν τα ζητάνε ανοιχτά, αλλά μιλάνε έμμεσα, αφήνοντας τους ανθρώπους να πιάσουν το υπονοούμενο και να παραδώσουν με τη θέλησή τους τα αντικείμενα στην πόρτα τους. Με αυτόν τον τρόπο, αν αναφερθεί το θέμα αργότερα, μπορούν να πουν ότι δεν το ζήτησαν και ότι δεν ήταν εξαναγκασμός. Εκεί το πήγαινε ο Θεός; Αν το πήγαινε εκεί, τότε πρέπει να αγοράσω γρήγορα λίγα μπλουζάκια και να τα στείλω». Μόλις το σκέφτηκε αυτό, αγόρασε μερικά μπλουζάκια και Μου τα έστειλε. Νόμιζε ότι, επειδή είπα πως το μπλουζάκι ήταν ωραίο, ήθελα κι Εγώ. Στην πραγματικότητα, δεν ήθελα σε καμία περίπτωση· απλώς κουβέντιαζα. Αν ήθελα στ’ αλήθεια μπλουζάκι, θα το έλεγα ευθέως· δεν θα έβαζα ποτέ τους ανθρώπους να μαντέψουν τι εννοώ. Οπότε, δεν μπορούσα να αποδεχτώ τα μπλουζάκια και τα επέστρεψα αμέσως. Δεν Μου λείπουν ρούχα να φορέσω. Έχω τις δικές Μου προτιμήσεις για το τι φοράω και κανένας άλλος δεν μπορεί να τις καταλάβει. Είναι ξεκάθαρο αυτό; (Ναι.) Όταν μιλάω με τους ανθρώπους, ακόμα και σε μια χαλαρή συζήτηση, μιλάω πολύ συγκεκριμένα και σοβαρά. Συχνά, κάποιοι άνθρωποι με σύνθετο μυαλό ερμηνεύουν τα λόγια Μου διαστρεβλωμένα και κάνουν εικασίες σχετικά με το αν τα λόγια Μου έχουν κάποιο κρυφό νόημα, ενώ γίνονται επιθετικοί. Θα σας ξεκαθαρίσω κάτι: Δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να τσακωθώ με κανέναν. Αυτά που εκφράζω όταν μιλάω είναι ακριβώς η κυριολεκτική έννοια των λόγων Μου· δεν υπάρχει το παραμικρό κρυφό νόημα σ’ αυτά που λέω. Έτσι, όταν κουβεντιάζεις μαζί Μου, ό,τι Με ακούς να λέω είναι ακριβώς αυτό που σημαίνει. Μην κάνεις υπερβολικές ερμηνείες, μην το παρασκέφτεσαι και μην παίζεις παιχνίδια του μυαλού, πόσο μάλλον να χρησιμοποιείς τεχνάσματα για να Με δοκιμάσεις ή να κάνεις εικασίες για Μένα. Τα λόγια που λέω είναι τα πιο απλά και τα πιο ξεκάθαρα· οποιοσδήποτε έχει λίγο κανονικό τρόπο σκέψης μπορεί να καταλάβει τι λέω. Αν δεν τσακώνεσαι, θα είναι εύκολο να τα πάμε καλά και να χειριστούμε τα ζητήματα. Όταν σου δίνω οδηγίες να κάνεις κάτι, δεν περιπλέκω τα πράγματα· απλώς πρέπει να κάνεις ακριβώς αυτά που σου λέω. Αν εσύ τσακώνεσαι, αντίθετα, αυτό θα καθυστερήσει τα πράγματα, και θα νιώσω ένα αίσθημα αποστροφής προς το πρόσωπό σου. Θα πω: «Σου αρέσει να τσακώνεσαι, έχεις υπερβολικά σύνθετο μυαλό και δεν είσαι ευθύς. Δεν Μου αρέσει να αλληλεπιδρώ και να συνομιλώ με ανθρώπους σαν εσένα. Προτιμώ να παίζω με το σκυλάκι Μου παρά να κουβεντιάζω ή να αλληλεπιδρώ μαζί σου. Τσακώνεσαι όλη μέρα με τον έναν και τον άλλον· αυτό δεν είναι κάτι που Μου αρέσει Εμένα να κάνω. Από τη φύση Μου, Εγώ λέω τα πράγματα όπως είναι όταν μιλάω και ενεργώ· δεν τσακώνομαι με τους ανθρώπους». Δεν πρέπει με τίποτα να τσακώνεσαι. Αν τσακώνεσαι συνεχώς, θα χάσεις την ακεραιότητά σου και δεν θα έχεις καμία αξία στην καρδιά Μου. Όταν σε ρωτάνε για κάτι, απλώς να λες την αλήθεια. Να λες ό,τι σου έρχεται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή και να λες όσα μπορείς να θυμηθείς. Μην αναρωτιέσαι πάντα γιατί θέλω να μάθω κάτι, ποια θα ήταν τα μειονεκτήματα αν έλεγες την αλήθεια γι’ αυτό, ή αν θα επηρεάσει τη θέση σου ή το πώς σε βλέπει ο Άνωθεν. Αν συλλογίζεσαι πάντα αυτά τα πράγματα, θα βρεθείς σε μπελάδες. Σου λέω να μιλάς ειλικρινά και να μην παίζεις παιχνίδια του μυαλού ούτε να χρησιμοποιείς τεχνάσματα. Ακόμα κι αν έχεις κάνει κάποιο λάθος, πρέπει να λες την αλήθεια και να μην τη συγκαλύπτεις. Ακόμα κι αν δεν είσαι κατάλληλος για τα καθήκοντά σου, σύμφωνα με τις αρχές και μόνο θα σε απαλλάξει από αυτά ο οίκος του Θεού· δεν θα έχει μίσος απέναντί σου. Αν όμως πάντα συγκαλύπτεις την αληθινή κατάσταση και πάντα παίζεις παιχνίδια του μυαλού όταν μιλάς μαζί Μου, τότε ακόμα κι αν δεν απαλλαγείς από τα καθήκοντά σου, Εγώ θα νιώθω μέσα Μου απέχθεια για σένα. Όποτε σε σκέφτομαι, θα νιώθω αηδία και δεν θα χαρώ καθόλου αν χρειαστεί να σε χρησιμοποιήσω. Ποιο μονοπάτι επιλέγετε, λοιπόν; (Θα μιλάμε ειλικρινά.) Σωστά. Μην παίζετε ποτέ παιχνίδια του μυαλού. Οποτεδήποτε, το να λες ειλικρινή λόγια, να κάνεις ειλικρινή πράγματα και να λες την αλήθεια πρέπει να αποτελεί το όριο της διαγωγής σου, καθώς και την πιο θεμελιώδη αρχή που πρέπει να τηρείς στη διαγωγή σου. Μην παίζεις πάντα παιχνίδια του μυαλού. Ειδικά όταν μιλάς ή όταν χειρίζεσαι ζητήματα μαζί Μου, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παίζεις παιχνίδια του μυαλού. Μην υπεκφεύγεις ούτε να κρατάς τους ανθρώπους σε αγωνία όταν μιλάς, και μην παίζεις παιχνίδια του μυαλού όταν χειρίζεσαι ζητήματα. Αν προσπαθείς να κάνεις εξυπνάδες και σκέφτεσαι: «Θα χειριστώ αυτό το ζήτημα μπροστά Σου για να δεις πόσο απασχολημένος είμαι και πόσο αυστηρά και σφιχτά είναι οργανωμένο το έργο μου, αλλά πίσω από την πλάτη Σου δεν θα κάνω τίποτα» —αν αυτά συλλογίζεσαι, πας γυρεύοντας για μπελάδες. Εγώ σε αντιμετωπίζω τυπικότατα και χειρίζομαι τα πράγματα σύμφωνα με τις αρχές. Δεν θα τσακωθώ μαζί σου· δεν θα τσακωθώ μαζί σου χρησιμοποιώντας τις μεθόδους σου ή τα τεχνάσματα που χρησιμοποιείς για να τσακωθείς. Η εκκλησία έχει διοικητικά διατάγματα και ο οίκος του Θεού έχει αρχές για τη διαχείριση των ανθρώπων. Αργά ή γρήγορα, θα λογοδοτήσεις και θα πληρώσεις το τίμημα γι’ αυτές τις ανάρμοστες συμπεριφορές και ακόμα και για τις κακές πράξεις σου. Είναι ξεκάθαρο αυτό; (Ναι.)

Κάποιες φορές, πάμε να επισκεφτούμε κάποιες κινεζικές εκκλησίες στις ΗΠΑ. Μόλις φτάνουμε και βλέπουμε τους αδελφούς και τις αδελφές, κάποιοι ειδοποιούν τους άλλους, φωνάζοντας: «Ήρθε ο Θεός! Ήρθε ο Αδελφός!» Τεμπελιάζουν, αλλά μόλις το ακούσουν αυτό, ξαφνικά αλλάζει η ατμόσφαιρα. Κάποιοι βάζουν μπροστά τις μηχανές για να κουρέψουν το γκαζόν, άλλοι καθαρίζουν και γενικά καταπιάνονται με κάτι. Εγώ λέω: «Γιατί άρχισες να καθαρίζεις μόλις Με είδες να έρχομαι; Το κάνεις μόνο για να δώσεις παράσταση για Μένα; Ενεργείς με λογική κάνοντάς το αυτό;» Οι άνθρωποι μπορούν να παίζουν παιχνίδια του μυαλού με τους άλλους και προσπαθούν να τους εξαπατήσουν, και κάνουν το ίδιο και με τον Θεό· αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Ποια πτυχή της ανθρώπινης φύσης αποκαλύπτει αυτό; Δεν είναι ποταπού χαρακτήρα αυτοί οι άνθρωποι; (Ναι.) Οι άνθρωποι είναι υπερβολικά δόλιοι και πάρα πολύ αλήτες. Έχουν συνηθίσει να τσακώνονται με τους άλλους και θέλουν να τσακώνονται ακόμα και με τον Θεό. Πάντα φυλάγεσαι από Μένα και πάντα Μου αντιστέκεσαι στην καρδιά σου· για τι άνθρωπο Με περνάς; Στην πραγματικότητα, δεν έχω καμία επιθυμία να δω τι κάνεις όταν δεν είμαι εκεί. Απλώς συναναστρέφομαι πάνω στην αλήθεια για να σε οδηγήσω στο σωστό μονοπάτι της ζωής και να σε κάνω να ενεργείς σύμφωνα με αρχές σε όλα τα πράγματα. Αν μπορείς συνειδητά να βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι, τότε είσαι άνθρωπος. Αν δεν βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι, αλλά επιδίδεσαι σε μικροπρεπή τεχνάσματα πίσω από την πλάτη Μου και τσακώνεσαι μαζί Μου, τότε δεν είσαι άνθρωπος· είσαι διάβολος, ζώο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, ό,τι κι αν πω, είναι μάταιο· ο Θεός δεν σώζει ανθρώπους σαν εσένα. Θέλεις να τσακωθείς, αλλά Εγώ πραγματικά δεν θα τσακωθώ μαζί σου· θα μείνω μακριά σου. Όχι μόνο θα προσπαθήσω να μην πηγαίνω στα μέρη όπου ζεις και εργάζεσαι, αλλά θα πρέπει κι εσύ να προσπαθήσεις να μην μπαίνεις στα μέρη όπου ζω και εργάζομαι Εγώ προσωπικά. Γιατί; Επειδή δεν Μου αρέσει να τσακώνομαι μαζί σου. Εσένα σου αρέσει τόσο πολύ να τσακώνεσαι· αν ήσουν συνέχεια κοντά Μου, δεν θα ήταν εξαντλητικό για Μένα; Κάποιοι λένε: «Αν δεν τσακώνεσαι, γιατί εξαντλείσαι;» Αν τσακώνεσαι συνέχεια μαζί Μου, θα πρέπει συνεχώς να συναναστρέφομαι μαζί σου πάνω στην αλήθεια. Ακόμα και για ένα ασήμαντο ζήτημα, θα πρέπει να συναναστρέφομαι μαζί σου για πάρα πολύ. Δεν νομίζεις ότι θα εξαντλούμουν; Αν δεν συζητούσα τα πράγματα μαζί σου και δεν σε έκανα να καταλάβεις, θα είχες πάντα ένα αίσθημα πικρίας στην καρδιά σου, θα ήσουν πάντα αρνητικός, θα είχες παρανοήσεις και θα παραπονιόσουν, και το μυαλό σου θα ήταν γεμάτο αρνητικά πράγματα. Η φύση-ουσία του ανθρώπου είναι του Σατανά και η διάθεση του Σατανά έχει γίνει η ίδια του η ζωή. Η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι επιρρεπής στο να τσακώνεται, και είναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να αποφύγει τους τσακωμούς. Έτσι, όταν πάψεις να παίζεις παιχνίδια του μυαλού στις αλληλεπιδράσεις και στις συνομιλίες μαζί Μου, όταν μπορείς να μεταχειρίζεσαι αυτά που λέω με σοβαρότητα και να τα κατανοείς αγνά, κι όταν μπορούμε να είμαστε ανοιχτοί και ειλικρινείς μεταξύ μας και να μιλάμε για το οτιδήποτε, τότε θα έχουμε ένα δέσιμο. Ακόμα και χωρίς να μιλάμε, θα είμαστε συμβατοί στο πνεύμα, δεν θα υπάρχουν εμπόδια και παρανοήσεις ανάμεσά μας, και θα μπορούμε να επικοινωνούμε πλήρως με την καρδιά μας. Τότε, θα μπορούμε να ζούμε μαζί και να τα πηγαίνουμε καλά. Αυτήν τη στιγμή, Εγώ μονομερώς δεν τσακώνομαι μαζί σας, αλλά εσείς δεν μπορείτε να σταματήσετε να τσακώνεστε. Επομένως, ακόμα κι αν δεν εξεγερθείτε ανοιχτά για να εναντιωθείτε στα λόγια Μου, να τα απορρίψετε, να τα κρίνετε και να τα καταδικάσετε, θα έχετε και πάλι αντίσταση μέσα σας και θα τσακώνεστε κρυφά μαζί Μου. Αυτό αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει αληθινή υποταγή χωρίς να διορθώσει τις διεφθαρμένες του διαθέσεις. Στα περισσότερα ζητήματα, όχι μόνο δεν μπορείτε να επιτύχετε ενότητα μ’ Εμένα, αλλά δεν έχετε ούτε καν το πιο στοιχειώδες κλίμα καλής σχέσης μαζί Μου ή την πιο στοιχειώδη κατανόηση για Μένα· δεν μπορείτε να το πετύχετε αυτό ούτε στο ελάχιστο. Επομένως, θα ήταν πολύ δύσκολο να ζήσουμε μαζί με τρόπο που όλοι να είναι ευτυχισμένοι και να αισθάνονται χαρά. Αν ήμουν μαζί σας, θα ήθελα πάντα να σας οδηγήσω στο σωστό μονοπάτι, ώστε να έχετε αγνή κατανόηση και να κάνετε σωστές επιλογές σε όλα τα ζητήματα, ώστε να βαδίζετε στο σωστό μονοπάτι είτε στη ζωή, είτε στη διαγωγή σας, είτε στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, και ώστε, είτε μιλούσα είτε όχι, να είχατε στην καρδιά σας την πιο στοιχειώδη εμπιστοσύνη σ’ Εμένα, καθώς και την υπακοή και την υποταγή σ’ Εμένα. Αυτήν τη στιγμή, όμως, οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να πετύχουν αυτήν την πιο στοιχειώδη εμπιστοσύνη, υπακοή και υποταγή· τα μυαλά των ανθρώπων είναι υπερβολικά σύνθετα. Αν είμαι κάπως καλοσυνάτος απέναντί σου, θα νομίζεις ότι κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου και ότι είσαι πολύ ανώτερος απ’ όλους τους άλλους, και θα γίνεις αυταρχικός εξαιτίας της σχέσης σου μαζί Μου και θα χρησιμοποιείς το όνομά Μου για να το παίξεις κάποιος. Αν σε μεταχειριστώ κανονικά ή κάπως ψυχρά, θα νιώσεις ότι δεν έχω αγάπη. Αν είμαι κάπως αυστηρός απέναντί σου ή συνέχεια σε κλαδεύω και σου κάνω διαλέξεις, θα νιώθεις αδικημένος και ότι δεν έχεις υποστεί δίκαιη μεταχείριση, νομίζοντας ότι δεν έχω αγάπη ούτε ανεκτικότητα απέναντί σου. Ό,τι κι αν κάνω, εσείς θα έχετε τη δική σας γνώμη γι’ αυτό, επειδή τα προβλήματά σας είναι πολύ σοβαρά και τα μυαλά σας είναι πολύ σύνθετα. Επομένως, ακόμα κι αν ζούσα μαζί σας, θα προέκυπταν συνεχώς προβλήματα καθώς θα επικοινωνούσαμε και θα αλληλεπιδρούσαμε. Τελικά, αυτά τα προβλήματα θα οδηγούσαν συνεχώς σε συγκρούσεις και, όταν η σύγκρουση εντεινόταν, δεν θα ήταν σίγουρο ότι θα μπορούσατε να συνεχίσετε να βαδίζετε σ’ αυτό το μονοπάτι της πίστης στον Θεό. Νομίζατε ότι είχατε μεγάλη πίστη; Το ανάστημά σας είναι πολύ μικρό! Ακόμα και τώρα που έχω ενσαρκωθεί ως ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος, και έχω μιλήσει μαζί σας και έχω εργαστεί πάνω σας για τόσο μεγάλο διάστημα, η αλληλεπίδραση μαζί σας παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες. Ποια είναι η κύρια αιτία αυτών των δυσκολιών; (Είμαστε πολύ δόλιοι και επιρρεπείς στο να τσακωνόμαστε.) Τα μυαλά των ανθρώπων δεν είναι αγνά και οι άνθρωποι δεν είναι ειλικρινείς· είναι γεμάτοι διεφθαρμένες διαθέσεις. Αν, όταν ανακάλυπτα ότι αποκαλύπτεις διεφθαρμένες διαθέσεις ή έχεις κάποια ελαττώματα στην ανθρώπινη φύση σου, δεν σου τα υποδείκνυα, κάτι τέτοιο θα φαινόταν ανεύθυνο εκ μέρους Μου. Αν σου υποδείκνυα τέτοια πράγματα και μπορούσες να τα αποδεχτείς, θα ήταν φυσικά καλύτερο. Αν, όμως, εσύ δεν το αποδέχεσαι, άραγε Εγώ θα έπρεπε να σου κάνω το χατίρι ή να σε κλαδέψω και να σε πειθαρχήσω αυστηρά; Αν σου έκανα το χατίρι, δεν θα μπορούσα να το χωνέψω στη συνείδησή Μου. Αν σε κλάδευα, εσύ δεν θα μπορούσες να το αποδεχτείς και θα ένιωθες αδικημένος. Αν συναναστρεφόμουν πάντοτε μαζί σου πάνω στην αλήθεια και παρ’ όλα αυτά δεν την αποδεχόσουν στην καρδιά σου, τότε πες Μου, θα άξιζε τον κόπο να το κάνω αυτό; Δεν θα εξαντλούμουν; (Ναι.) Αν κήρυττα κάθε μέρα σε καθέναν από εσάς, δεν θα γινόμουν ρομπότ; Δεν θα γινόμουν εργαλείο; Δεν είναι αυτό το έργο που προορίζομαι να κάνω. Μιλάω σε όλη την ανθρωπότητα· αυτή είναι η διακονία Μου. Τα λόγια Μου δεν απευθύνονται σε κανέναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Μιλάω σε όλη την ανθρωπότητα, κι εσύ είσαι μέλος της ανθρωπότητας, οπότε αυτά τα λόγια ισχύουν για σένα. Φά’ τα και πιες τα σιγά σιγά, σύγκρινε σιγά σιγά τον εαυτό σου μ’ αυτά, και βίωσε και άλλαξε σιγά σιγά. Αλλά πόσο καιρό θα διαρκέσει αυτή η αργή αλλαγή; Τρία με πέντε χρόνια ή δέκα με είκοσι χρόνια; Και σε ποιον βαθμό θα αλλάξεις; Αυτό εξαρτάται από την προσωπική σου απόφαση και την ικανότητα κατανόησής σου. Κατά την περίοδο αυτή, όταν αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας, εσύ λες ψέματα και εξαπατάς, αναμετριέσαι και τσακώνεσαι, και κάνεις τεχνάσματα. Έτσι, πραγματικά δεν είναι εύκολο να πετύχουμε αρμονία, καλή σχέση και ενότητα ή να νιώθουμε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στις αλληλεπιδράσεις μας. Εν πάση περιπτώσει, είτε πρόκειται για ανθρώπους με τους οποίους έρχομαι σε επαφή από κοντά είτε από απόσταση, μέχρι τώρα δεν έχω αισθανθεί ειλικρίνεια ούτε αλλαγή από κανέναν, ούτε αίσθημα χαράς ή άνεσης από κανέναν. Επιπλέον, ποια είναι η βαθύτερη συνειδητοποίησή Μου τώρα που έχω ζήσει όσο έχω ζήσει; Είναι ακριβές να πει κανείς ότι το μόνο πράγμα που δεν επιθυμώ καθόλου είναι να έρχομαι σε στενή επαφή με τους ανθρώπους και να αλληλεπιδρώ στενά μαζί τους. Δεν εξαπατώ, δεν αναμετριέμαι ούτε τσακώνομαι με κανέναν, αλλά οι άνθρωποι πάντα θέλουν να αναμετριούνται, να τσακώνονται και να εξαπατούν. Τι πρέπει να κάνω Εγώ; Πρέπει να επιτρέπω στους ανθρώπους να εξαπατούν, να αναμετριούνται και να τσακώνονται ή πρέπει να αλλάξω το ότι οι άνθρωποι εξαπατούν, αναμετριούνται και τσακώνονται; Δεν μπορώ να τους το επιτρέπω. Πράγματι, διαθέτω κάποια ικανότητα και κάποια μονοπάτια για να αλλάξω τους ανθρώπους, αλλά αυτή η διαδικασία αλλαγής είναι πολύ μακρά και πολύ δύσκολη. Τελικά, συμβιβάζομαι με τη δεύτερη καλύτερη επιλογή: Όταν έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους, προσπαθώ όσο καλύτερα μπορώ να βοηθήσω όσους μπορούν να βοηθηθούν. Όσον αφορά εκείνους που δεν αποδέχονται με τίποτα τη βοήθεια, προσπαθώ να αποφεύγω την επαφή και την αλληλεπίδραση μαζί τους, και περνάω χρόνο περιμένοντας!

Το να αποδεχτεί κανείς την αλήθεια και να υποταχθεί σ’ αυτήν, προκειμένου να αποτινάξει τις διεφθαρμένες διαθέσεις και να επιτύχει τον εξαγνισμό, είναι μια διαδικασία· δεν είναι εύκολο. Στα χρόνια που αλληλεπιδρώ με τους ανθρώπους, σε όποια ομάδα ανθρώπων και αν βρεθώ και όσο κι αν διαφέρουν οι άνθρωποι ως προς την ηλικία, την εμφάνιση, το χρώμα, την προσωπικότητα και το υπόβαθρο διαβίωσης, πάντα νιώθω ότι η φύση-ουσία τους Μου είναι τόσο οικεία, σαν να τα έχω ξαναδεί όλα αυτά. Νιώθω ότι η διάθεση-ουσία του κάθε είδους ανθρώπου είναι η ίδια και, μετά την αλληλεπίδρασή Μου μαζί τους, όλοι αποδεικνύονται ακριβώς όπως περιμένω. Υπό αυτές τις συνθήκες, σε τι ψυχολογική κατάσταση είμαι; Σε καλή; (Όχι.) Κανείς δεν ξέρει γιατί είμαι σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Έχουν οι άνθρωποι αυτήν την επίγνωση όταν αλληλεπιδρούν μαζί Μου; (Όχι.) Η ανθρωπότητα, καθώς ζει μέσα στη διαφθορά, για να ζήσει βασίζεται σε μέσα επιβίωσης όπως το να εξαπατά, να αναμετριέται και να τσακώνεται. Όλοι νιώθουν τελείως στο στοιχείο τους μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, και ζουν ανέμελα και άνετα. Ζουν μέσα στην αμαρτία, απολαμβάνουν τις απολαύσεις της αμαρτίας χωρίς καθόλου ανησυχία και δεν το θεωρούν οδυνηρό αυτό. Ακριβώς επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουν αμαρτωλή φύση, κι η αμαρτία είναι η ζωή των ανθρώπων και η ουσία της ζωής των ανθρώπων είναι η αμαρτία, δεν αισθάνονται ότι είναι οδυνηρό να ζουν στην αμαρτία. Είναι σαν ένα γουρούνι· το γουρούνι είναι ένα βρόμικο πράγμα, ένα ακάθαρτο πράγμα. Τρώει και κοιμάται στις λάσπες και στις χωματερές χωρίς να νιώθει βρόμικο ή ακάθαρτο. Επίσης, υπάρχουν τα σκουλήκια· ζουν σε σωρούς από κοπριά και σε βρομερές τάφρους χωρίς να νιώθουν ποτέ ούτε το παραμικρό αίσθημα βρομιάς —μάλιστα, νιώθουν σαν στο σπίτι τους, νιώθουν άνετα. Οι άνθρωποι ζουν μέσα στη διεφθαρμένη τους διάθεση και εν μέσω αναμετρήσεων και τσακωμών, και ούτε αυτοί το βρίσκουν οδυνηρό ή κουραστικό. Κάποιοι, μάλιστα, νιώθουν ότι, αν περνούσαν έστω και μία μέρα χωρίς να αναμετρηθούν, να τσακωθούν ή να στήσουν τεχνάσματα, η ζωή τους θα ήταν πολύ βαρετή και αδιάφορη, οπότε πρέπει να βρουν κάτι για το οποίο να τσακωθούν ή κάποιον στον οποίο να στήσουν τεχνάσματα. Στα μάτια τους, καθώς ζουν στη σάρκα και ενδύονται ανθρώπινο δέρμα, οι άνθρωποι πρέπει να αναμετρηθούν και να τσακωθούν· αν δεν το κάνουν, η ύπαρξή τους χάνει την αξία της. Για Μένα, το αίσθημα είναι εντελώς διαφορετικό. Νιώθω ότι το να αναμετριέσαι και να τσακώνεσαι με τους ανθρώπους είναι κάτι πολύ εξαντλητικό, αλλά και ενοχλητικό· είναι το κύριο πράγμα από το οποίο θέλω περισσότερο να ξεφύγω σ’ αυτήν τη ζωή. Δεν ξέρω πώς να αναμετρηθώ ή να τσακωθώ ούτε είμαι πρόθυμος να το κάνω. Όταν στ’ αλήθεια έρχομαι αντιμέτωπος με ζητήματα που αφορούν αναμετρήσεις και τσακωμούς, το μόνο που θέλω είναι να κάνω πίσω, να τα προσπεράσω και να τα αποφύγω, γι’ αυτό και τα βρίσκω ιδιαίτερα ενοχλητικά. Μετά από πολλά χρόνια που ενοχλούμαι, αυτά τα συναισθήματα έχουν συσσωρευτεί και έχουν φτάσει στο όριό τους, και τελικά έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω ότι η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους είναι το πιο οδυνηρό πράγμα στον κόσμο. Κάθε φορά που συναντώ κάποιον που αναμετριέται μαζί Μου και τσακώνεται μαζί Μου, νιώθω σαν να Με σπρώχνουν μέσα σε μια μηχανή του κιμά, σαν να παίζουν μαζί Μου· αυτό είναι το αίσθημα. Αφότου νιώσω αυτά τα συναισθήματα, αναρωτιέμαι: «Πώς αποκαλύπτεται αυτή η πτυχή της διεφθαρμένης του διάθεσης; Ποια είναι η ουσία ενός τέτοιου είδους ανθρώπου; Αν υπάρξει ευκαιρία, θα συναναστραφώ μαζί του σχετικά μ’ αυτό. Αν μπορέσει να αποδεχτεί την αλήθεια, αυτό θα ήταν το καλύτερο, κι αξίζει πραγματικά να τον βοηθήσω. Αν δεν αποδεχτεί την αλήθεια, τότε θα αφήσω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους και θα αφήσω τη μοίρα να κάνει ό,τι θέλει μαζί του». Οι άνθρωποι που δεν αποδέχονται την αλήθεια είναι άνθρωποι χωρίς ανθρώπινη φύση και είναι επίσης άνθρωποι χωρίς ευλογίες· είναι οι πιο ανόητοι άνθρωποι, οι πιο άχρηστοι άνθρωποι. Καθώς έχω αλληλεπιδράσει με πολλούς ανθρώπους, έχω σχηματίσει αυτήν τη σκέψη και αυτήν την άποψη για τους ανθρώπους και τις κοσμικές υποθέσεις: η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους έχει γίνει κάτι κουραστικό. Δεν εννοώ σωματική εξάντληση, αλλά πνευματική εξάντληση. Μέσα σε αυτήν την εξάντληση, υπάρχει επίσης ένα αίσθημα νωθρότητας, καταπίεσης και πόνου. Αν δεν αλληλεπιδράσω με ανθρώπους, συναντώ λιγότερες περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι αναμετριούνται και τσακώνονται μαζί Μου, και νιώθω το πνεύμα Μου αρκετά απελευθερωμένο και χαλαρό.

Τα τελευταία χρόνια, όταν αλληλεπιδρώ με κάποιους αδελφούς και αδελφές, ακούω συχνά μερικούς ανθρώπους να λένε: «Λάθος διατύπωση πριν· επιτρέψτε μου να διορθώσω» ή «Υπάρχει μια μικρή ανακρίβεια στην κατάσταση για την οποία έμαθα νωρίτερα· επιτρέψτε μου να το διορθώσω». Επίσης, κάποιοι έχουν πιο σωστή στάση στον χειρισμό των ζητημάτων από ό,τι στο παρελθόν, και είναι λίγο πιο σοβαροί και υπεύθυνοι. Επιπλέον, μπορούν να υπομείνουν κακουχίες και να πληρώσουν ένα τίμημα, ενώ έχουν λιγότερα παράπονα. Οι περισσότεροι μπορούν να συζητούν μεταξύ τους για τα πράγματα και να συνεργάζονται αρμονικά όταν κάνουν μαζί τα καθήκοντά τους. Σε σύγκριση με πριν από μερικά χρόνια, έχουν βελτιωθεί πολύ και έχουν αλλάξει λιγάκι. Κάθε φορά που παρατηρώ ότι συμβαίνει αυτό, νιώθω αρκετά καλά. Νιώθω ότι όλα αυτά τα χρόνια που επαναλάμβανα ξανά και ξανά αυτά τα πράγματα δεν πήγαν χαμένα —επιτέλους, μια μερίδα ανθρώπων έχει πάρει στα σοβαρά αυτά τα λόγια. Αφότου ακούσουν αυτά τα λόγια, μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια και ξέρουν να ασκηθούν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Ανεξαρτήτως του πόσο μπορούν να τα κάνουν πράξη, τουλάχιστον έχουν ζωή-είσοδο και έχουν αλλάξει κάπως. Με λίγα λόγια, οι στάσεις και οι απόψεις τους απέναντι στην αλήθεια έχουν γίνει σχετικά πρέπουσες και σωστές. Αν και κάποιοι άνθρωποι έχουν αλλάξει λιγάκι, δεν έχουν αλλάξει αρκετά. Μερικές φορές, όταν έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα ζητήματα, υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι αναμετριούνται και τσακώνονται· το πρόβλημα δεν έχει επιλυθεί από τη ρίζα του. Έχετε αλλάξει μόνο λιγάκι και δεν έχετε φτάσει ακόμα στο σημείο να μπορείτε να υποταχθείτε πλήρως. Πρέπει ακόμα να συνεχίσετε να επιδιώκετε την αλήθεια και να συνεχίσετε να βιώνετε το κλάδεμα, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό. Η αλλαγή δεν είναι μια εξωτερική αλλαγή —τι ακριβώς, αλλάζει λοιπόν; Μιλάω εδώ και τόσα χρόνια, κι έχετε καταλάβει ότι έχετε πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις και ότι, στην πραγματικότητα, έχετε επίσης αρκετές ατέλειες στην ανθρώπινη φύση σας. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσετε το πώς να αποτινάξετε τις διεφθαρμένες διαθέσεις σας και να κάνετε σωστά τα καθήκοντά σας, καθώς και το πώς να κάνετε πράξη την αλήθεια ώστε να κάνετε τα καθήκοντά σας σύμφωνα με τα πρότυπα, σωστά; Τουλάχιστον, θα πρέπει όλοι να ξεκαθαρίσετε το πώς να είστε ειλικρινείς άνθρωποι, κι επίσης να γνωρίσετε πώς να το κάνετε πράξη αυτό. Αν, όσον αφορά τα προβλήματα που κατανοείτε και που βρίσκονται στο εύρος των δυνατοτήτων σας, μπορείτε να καταβάλετε προσπάθεια στην αναζήτηση της αλήθειας για να τα επιλύσετε ένα προς ένα, να υπομείνετε λίγα βάσανα για να ξεπεράσετε τις διάφορες δυσκολίες σας και να μπορέσετε να κάνετε πράξη την αλήθεια, τότε ίσως τελικά να θεωρήσω ότι, ουσιαστικά, έχετε λίγη ανθρώπινη φύση. Ακόμα κι αν κατά καιρούς εξακολουθείς να δείχνεις μια ελαφρά τάση για τσακωμό όταν αλληλεπιδρώ Εγώ μαζί σου, αν νιώσω ότι δεν είναι εμφανής, η άποψή Μου για σένα θα είναι πολύ διαφορετική από πριν και η δυσκολία να τα πάμε καλά θα είναι πολύ μικρότερη. Πρέπει να συναναστρέφεστε μεταξύ σας και να κάνετε σχέδια γι’ αυτό, σχετικά με το πώς να επιδιώκετε προκειμένου να πετύχετε μια αλλαγή. Δεν μπορείτε απλώς να αρκείστε στην εκτέλεση του καθήκοντός σας καταβάλλοντας λίγη προσπάθεια, κάνοντας λίγη απλή δουλειά, ενεργώντας μηχανικά, αποφεύγοντας τα λάθη, αποφεύγοντας να προκαλείτε διαταράξεις και αναστάτωση, ή απλώς αποφεύγοντας να απαλλαγείτε από τα καθήκοντά σας ή να αποπεμφθείτε. Αντίθετα, πρέπει να καταβάλλετε προσπάθεια για την αλήθεια, για την άσκηση της αλήθειας, και για την αποδοχή της αλήθειας και την υποταγή σ’ αυτή. Από αυτήν την άποψη, πρέπει να συγχαρώ τις περισσότερες αδελφές· οι περισσότερες αδελφές τα πάνε καλά, ενώ οι περισσότεροι αδελφοί τα πάνε άσχημα. Από τα βίντεο με τις βιωματικές μαρτυρίες, βλέπω ότι στα διάφορα επιμέρους έργα της εκκλησίας, οι περισσότερες από κείνες που παίζουν σημαντικό ρόλο και υπηρετούν ως επόπτριες είναι αδελφές· οι αδελφοί είναι ελάχιστοι. Οι περισσότεροι αδελφοί δεν παίρνουν στα σοβαρά τα πράγματα όταν πρόκειται για τα διάφορα επιμέρους επαγγελματικά έργα ούτε παίρνουν στα σοβαρά τα πράγματα όταν πρόκειται για τις αλήθεια-αρχές και τη ζωή-είσοδο ή τις διάφορες αλήθειες σχετικά με την υποταγή στον Θεό και την επίτευξη της σωτηρίας. Ακόμα περισσότερο, πολλοί αδελφοί απλούστατα δεν έχουν καθόλου πνευματική ζωή· δεν διαβάζουν τον λόγο του Θεού, δεν ακούνε κηρύγματα και συναναστροφές, δεν βλέπουν τις ταινίες και τα βίντεο του οίκου του Θεού και, όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα, δεν αναζητούν την αλήθεια ούτε συναναστρέφονται με αδελφούς και αδελφές. Οι αδελφές τα πάνε καλύτερα από τους αδελφούς από αυτήν την άποψη. Συγκεκριμένα, κάποιες αδελφές που σήμερα υπηρετούν ως επόπτριες για σημαντικό έργο στον οίκο του Θεού είναι πιο υπάκουες και υποτακτικές απ’ ό,τι στο παρελθόν. Μπορούν να υπομείνουν τις κακουχίες, είναι πρόθυμες να πληρώσουν ένα τίμημα, κάνουν τα πράγματα σχολαστικά και είναι πολύ σοβαρές, αυστηρές και ειλικρινείς. Όταν κλαδεύονται, δεν εγκαταλείπουν τα καθήκοντά τους ούτε παραπονιούνται· μπορούν ακόμα να προσεύχονται και να υποτάσσονται, και μπορούν να αναζητούν την αλήθεια για να γνωρίσουν και να διορθώσουν τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις. Αδελφοί, μπορείτε να δείτε πώς κάνουν τα πράγματα οι αδελφές γύρω σας. Είναι πιο σχολαστικές από εσάς, και πιο σοβαρές, υπεύθυνες και ειλικρινείς στις πράξεις τους απ’ ό,τι εσείς· επιπλέον, είναι υπάκουες και υποτακτικές, και εστιάζουν στην αναζήτηση των αλήθεια-αρχών όταν ενεργούν. Φυσικά, υπάρχει και μια μερίδα αδελφών που είναι σχετικά υπάκουοι και μπορούν να είναι σχολαστικοί και σοβαροί σε ό,τι κάνουν, αλλά οι περισσότεροι αδελφοί είναι πάντα λίγο τσαπατσούληδες. Οι άπιστοι το αποκαλούν αυτό «προχειρότητα». Ο οίκος του Θεού δεν αποδέχεται την «προχειρότητα»· ο οίκος του Θεού δίνει έμφαση στη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια και στον χειρισμό των ζητημάτων σύμφωνα με τις αρχές, καθώς και στο να ενεργεί κανείς με ειλικρίνεια και αυστηρότητα. Η απροσεξία και η τσαπατσουλιά είναι πράγματα απολύτως απαράδεκτα. Οι περισσότεροι αδελφοί είναι απρόσεκτοι στον χειρισμό των ζητημάτων και δεν είναι ποτέ ειλικρινείς· σκέφτονται συνέχεια: «Αρκεί το “σχεδόν” ή το “παραλίγο”· μια χαρά είναι». Όταν βλέπουν κάποιες αδελφές να καταβάλλουν προσπάθεια για την αλήθεια και να την προσεγγίζουν σοβαρά, καθώς και να είναι σοβαρές και αυστηρές με τα καθήκοντά τους, φτάνουν μέχρι και το σημείο να τις περιφρονήσουν, λέγοντας: «Εμείς είμαστε αληθινοί άνδρες. Πρέπει να γίνονται όλα αυτά με τόσο μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες; Όλη αυτή η συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, όλες αυτές οι προσευχές και η αναζήτηση —εφόσον ουσιαστικά κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση, μια χαρά είναι. Τι νόημα έχει να είμαστε τόσο λεπτολόγοι; Θα μπορούσαμε ακόμα να λεγόμαστε άνδρες αν ήμασταν τόσο σχολαστικοί με τα πάντα; Ο κόσμος θα γελούσε μαζί μας!» Αυτή η στάση σου είναι λανθασμένη. Ποιος θα γελούσε μαζί σου επειδή κάνεις τα πράγματα σοβαρά; Άσ’ τους να γελάνε αν θέλουν. Ένας αληθινός άνδρας πρέπει να κάνει τα πράγματα σοβαρά· δεν υπάρχει καμία ντροπή σ’ αυτό. Το να κάνεις τα πράγματα σοβαρά είναι η στάση απέναντι στην αλήθεια, απέναντι στις ευθύνες και απέναντι στα καθήκοντα που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι —τα δημιουργημένα όντα— ανεξαρτήτως φύλου. Όσον αφορά την έντονη σωματική εργασία ή τον χειρισμό πραγμάτων όπως τα βαρέα μηχανήματα, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες· στην επιδίωξη της αλήθειας, όμως, δεν υπάρχει τέτοια διαφορά. Η αλήθεια δεν απευθύνεται αποκλειστικά είτε στους άνδρες είτε στις γυναίκες, αλλά στην ανθρωπότητα, στην οποία περιλαμβάνονται και οι δύο. Από όλες τις αλήθειες πάνω στις οποίες έχουμε συναναστραφεί, μόνο σε ζητήματα που αφορούν τον γάμο υπάρχει διάκριση μεταξύ ανδρών και γυναικών, η οποία απαιτεί από τους άνδρες να εκπληρώνουν τις ανδρικές ευθύνες και από τις γυναίκες να εκπληρώνουν τις γυναικείες ευθύνες. Δεν υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες σε άλλες πτυχές της αλήθειας· όλα είναι πράγματα που οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν πράξη. Ειδικά σε ζητήματα που αφορούν τις αλήθεια-αρχές, δεν πρέπει να κάνετε λάθος και ούτε η κατεύθυνση ούτε ο στόχος σας πρέπει να είναι λάθος. Στην επιδίωξη της αλήθειας, όταν εμπλέκονται οι διεφθαρμένες διαθέσεις του καθενός, οι καταστάσεις που εκδηλώνει, καθώς και οι σκέψεις και οι ιδέες του, πρέπει να τις εξετάζετε και να τις διακρίνετε με λεπτομέρεια. Αν δεν τις εξετάσεις, δεν θα βρεις ποτέ την αιτία του προβλήματος. Αν δεν μπορέσεις να τη βρεις, δεν θα μπορέσεις να το λύσεις και θα ζεις πάντα εν μέσω των διεφθαρμένων διαθέσεών σου, κι αυτές θα σε ταλανίζουν και θα σε χειραγωγούν —δεν θα μπορέσεις να επιτύχεις αλλαγή ούτε να αποτινάξεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου.

Σήμερα, συναναστραφήκαμε πάνω σε διάφορες πτυχές που σχετίζονται με το θέμα του «να μην εξισώνουμε τον ενσαρκωμένο Θεό με τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα». Ο κύριος λόγος ήταν να σας πω για τις αρχές με βάση τις οποίες φέρομαι και αλληλεπιδρώ με τους ανθρώπους, καθώς και για την εσωτερική Μου διάθεση και ουσία όταν αλληλεπιδρώ με τους ανθρώπους. Δεν μπορείτε να δείτε, να κατανοήσετε και να εκτιμήσετε αυτά τα πράγματα απ’ έξω, γι’ αυτό και μοιράστηκα μαζί σας τα συναισθήματά Μου και τις αρχές Μου για τον τρόπο με τον οποίο ενεργώ. Δεν μαρτυρώ για τον εαυτό Μου· απλώς μοιράζομαι μαζί σας αυτά τα πράγματα, ώστε να γνωρίσετε και να κατανοήσετε τις αρχές σύμφωνα με τις οποίες φέρομαι και ενεργώ, καθώς και τη ζωή, τη διάθεση και την ουσία που βιώνω. Αυτά δεν είναι μυστικά ούτε είναι μυστήρια. Μόλις τα κατανοήσετε και τα ξεκαθαρίσετε, θα μπορείτε να γνωρίσετε με μεγαλύτερη ακρίβεια τον Θεό και την ενσαρκωμένη σάρκα Του. Διαφορετικά, η δήλωση «η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού μπορεί να αντιπροσωπεύσει τον Θεό στον ουρανό, και διαθέτει την ταυτότητα και την ουσία του Θεού» μπορεί για σας να παραμείνει παντοτινά μια κενή φράση, ή να παραμείνει παντοτινά μέσα στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σας, ή να αποτελεί παντοτινά για σας ένα μυστήριο. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι ένα ζήτημα που μπορεί να διορθωθεί· δεν είναι θεωρία ούτε είναι ένα τυποποιημένο ρητό. Αν και η μορφή με την οποία υπάρχει η ζωή του ενσαρκωμένου Θεού είναι κάπως διαφορετική από τη μορφή με την οποία υπάρχει ο Θεός στον ουρανό —είναι το Πνεύμα του Θεού που υπάρχει στη σάρκα— δεν υπάρχει διαφορά στη ζωή Τους ούτε υπάρχει διαφορά στη ζωή-ουσία Τους. Από πού προέρχονται, λοιπόν, αυτά τα πράγματα για τα οποία μιλήσαμε —ότι η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού δεν εξαπατά τους ανθρώπους, δεν αναμετριέται ούτε τσακώνεται μαζί τους; Προέρχονται από την ίδια τη ζωή του Θεού· για την ακρίβεια, προέρχονται από την έκφραση της ίδιας της διάθεσης του Θεού. Επομένως, το να σας λέω «Εγώ δεν εξαπατώ, δεν αναμετριέμαι ούτε τσακώνομαι με κανέναν» δεν είναι μια γραφειοκρατική διατύπωση ούτε αποτελεί μυστήριο. Απλώς είναι τέτοιος άνθρωπος, απλώς ζει σε μια τέτοια ζωή και οι αρχές της διαγωγής Του, καθώς και η ζωή, η διάθεση και η ουσία που βιώνει, όλα αυτά εμπεριέχουν τα στοιχεία του ότι δεν εξαπατά τους ανθρώπους, δεν αναμετριέται και δεν τσακώνεται μαζί τους. Είναι ξεκάθαρο αυτό; (Ναι.) Θα τελειώσουμε εδώ τη συναναστροφή μας για σήμερα. Γεια σας!

17 Αυγούστου 2024