Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 120

Κατανοώντας την εξουσία του Θεού από τις μακρο-προοπτικές και τις μικρο-προοπτικές

Η εξουσία του Θεού είναι μοναδική. Είναι η χαρακτηριστική έκφραση και η ειδική ουσία της ταυτότητας του Θεού του ίδιου, τέτοια που δεν κατέχεται από κανένα δημιούργημα ή μη δημιούργημα· μόνο ο Δημιουργός κατέχει τέτοιου είδους εξουσία. Με άλλα λόγια, μόνο ο Δημιουργός —ο Θεός ο μοναδικός— εκφράζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο και έχει αυτήν την ουσία. Γιατί, λοιπόν, να μιλήσουμε για την εξουσία του Θεού; Πού διαφέρει η εξουσία του Θεού του ίδιου από την «εξουσία» όπως τη συλλαμβάνει ο άνθρωπος στο μυαλό του; Τι το ιδιαίτερο έχει; Γιατί είναι τόσο σημαντικό να μιλήσουμε γι’ αυτήν εδώ; Καθένας από εσάς πρέπει να εξετάσει προσεκτικά αυτό το θέμα. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η «εξουσία του Θεού» είναι μια ασαφής έννοια, μια έννοια που απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια για να την καταλάβεις, και κάθε συζήτηση σχετικά μ’ αυτήν θα είναι πιθανότατα ασαφής. Επομένως, πάντοτε θα υπάρχει χάσμα ανάμεσα στη γνώση της εξουσίας του Θεού που είναι ικανός να κατέχει ο άνθρωπος και στην υπόσταση της εξουσίας του Θεού. Για να γεφυρωθεί το χάσμα αυτό, πρέπει ο καθένας να γνωρίσει σταδιακά την εξουσία του Θεού μέσω των ανθρώπων, των γεγονότων, των πραγμάτων και των διάφορων φαινομένων που είναι εντός της ανθρώπινης αντίληψης και που οι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν στην πραγματική ζωή τους. Παρόλο που η φράση «η εξουσία του Θεού» μπορεί να φαίνεται ασύλληπτη, η εξουσία του Θεού δεν είναι καθόλου αφηρημένη. Αυτός είναι παρών μαζί με τον άνθρωπο σε κάθε λεπτό της ζωής του ανθρώπου, καθοδηγώντας τον κάθε μέρα. Έτσι, στην πραγματική ζωή, κάθε άνθρωπος θα βλέπει και θα βιώνει απαραίτητα την πιο απτή πτυχή της εξουσίας του Θεού. Αυτή η απτή πτυχή επαρκεί για να αποδείξει πως η εξουσία του Θεού υπάρχει πραγματικά, και επιτρέπει πλήρως σε κάποιον να αναγνωρίσει και να κατανοήσει το γεγονός πως ο Θεός κατέχει τέτοια εξουσία.

Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και, εφόσον τα δημιούργησε, έχει κράτος επί των πάντων. Εκτός του ότι έχει υπό το κράτος Του τα πάντα, έχει και τον έλεγχο των πάντων. Τι σημαίνει αυτό, η έννοια πως «ο Θεός έχει τον έλεγχο των πάντων»; Πώς μπορεί να εξηγηθεί; Πώς εφαρμόζεται στην πραγματική ζωή; Πώς μπορεί η κατανόηση του γεγονότος πως ο Θεός έχει τον έλεγχο των πάντων να σας οδηγήσει στο να γνωρίσετε την εξουσία του Θεού; Από την ίδια τη φράση «ο Θεός έχει τον έλεγχο των πάντων», πρέπει να βλέπουμε πως αυτό που ελέγχει ο Θεός δεν είναι κάποιο τμήμα των πλανητών ούτε κάποιο τμήμα της πλάσης και, πόσο μάλλον, κάποιο τμήμα της ανθρωπότητας, αλλά τα πάντα: από τα πελώρια μέχρι τα μικροσκοπικά, από τα ορατά μέχρι τα αόρατα, από τα αστέρια στο σύμπαν μέχρι τα ζωντανά όντα στη γη, καθώς και τους μικροοργανισμούς που δεν είναι ορατοί με γυμνό μάτι και τα όντα που υφίστανται σε άλλες μορφές. Αυτός είναι ο ακριβής ορισμός των «πάντων» των οποίων «έχει τον έλεγχο ο Θεός»· είναι το πλαίσιο της εξουσίας Του, η έκταση της κυριαρχίας και της διακυβέρνησής Του.

Πριν δημιουργηθεί η ανθρωπότητα, το σύμπαν —όλοι οι πλανήτες και όλα τα αστέρια στους ουρανούς— υπήρχε ήδη. Σε μακρο-επίπεδο, τα ουράνια αυτά σώματα βρίσκονται κανονικά σε τροχιά, υπό τον έλεγχο του Θεού, καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής τους, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. Ποιος πλανήτης πηγαίνει πού και ποια συγκεκριμένη ώρα· ποιος πλανήτης εκτελεί την κάθε αποστολή και πότε· ποιος πλανήτης περιστρέφεται ακολουθώντας την κάθε τροχιά και πότε εξαφανίζεται ή αντικαθίσταται —όλα αυτά προχωρούν δίχως το παραμικρό λάθος. Οι θέσεις των πλανητών και οι αποστάσεις ανάμεσά τους ακολουθούν αυστηρά μοτίβα, όλα εκ των οποίων μπορούν να περιγραφούν με ακριβή στοιχεία· οι πορείες που διανύουν, η ταχύτητα και τα μοτίβα των τροχιών τους, και οι ώρες που βρίσκονται σε διάφορες θέσεις —όλα αυτά μπορούν να προσδιοριστούν ποσοτικά με ακρίβεια και να περιγραφούν με ειδικούς νόμους. Οι πλανήτες ακολουθούν αυτούς τους νόμους εδώ και αναρίθμητους αιώνες, χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση. Καμία δύναμη δεν μπορεί να αλλάξει ή να διαταράξει τις τροχιές τους ή τα μοτίβα που ακολουθούν. Επειδή οι ειδικοί νόμοι που διέπουν την κίνησή τους και τα ακριβή στοιχεία που τους περιγράφουν είναι προκαθορισμένα από την εξουσία του Δημιουργού, υπακούν στους νόμους αυτούς οικειοθελώς, υπό την κυριαρχία και τον έλεγχο του Δημιουργού. Σε μακρο-επίπεδο, δεν είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να ανακαλύψει μερικά μοτίβα, μερικά στοιχεία, και μερικούς περίεργους και ανεξήγητους νόμους ή φαινόμενα. Παρόλο που η ανθρωπότητα δεν παραδέχεται πως ο Θεός υπάρχει ούτε δέχεται το γεγονός πως ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και κυριαρχεί στα πάντα και, επιπλέον, δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της εξουσίας του Δημιουργού, οι επιστήμονες, οι αστρονόμοι και οι φυσικοί της ανθρωπότητας ανακαλύπτουν, παρ’ όλα αυτά, όλο και περισσότερο πως οι αρχές και τα μοτίβα που υπαγορεύουν την ύπαρξη και τις κινήσεις όλων των πραγμάτων διέπονται και ελέγχονται από μια απέραντη και κρυμμένη σκοτεινή ενέργεια. Το γεγονός αυτό αναγκάζει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει και να παραδεχθεί πως υπάρχει ένας Μεγαλοδύναμος στο κέντρο αυτών των μοτίβων κίνησης, ο οποίος ενορχηστρώνει τα πάντα. Η δύναμή Του είναι εκπληκτική και, παρόλο που κανείς δεν μπορεί να δει το πραγματικό Του πρόσωπο, Αυτός κυριαρχεί στα πάντα και τα ελέγχει ανά πάσα στιγμή. Κανένας άνθρωπος και καμία δύναμη δεν μπορεί να υπερβεί την κυριαρχία Του. Αντιμέτωπος με το γεγονός αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να αναγνωρίσει πως οι νόμοι που διέπουν την ύπαρξη των πάντων δεν γίνεται να ελέγχονται από ανθρώπους, δεν γίνεται να αλλαχθούν από κανέναν· πρέπει, επίσης, να παραδεχθεί πως τα ανθρώπινα όντα δεν δύνανται να κατανοήσουν πλήρως αυτούς τους νόμους και ότι αυτοί δεν συμβαίνουν εκ φύσεως, αλλά υπαγορεύονται από έναν Άρχοντα. Όλα αυτά είναι εκφράσεις της εξουσίας του Θεού που η ανθρωπότητα μπορεί να αντιληφθεί σε μακρο-επίπεδο.

Σε μικρο-επίπεδο, όλα τα βουνά, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι θάλασσες και οι χερσαίες εκτάσεις που μπορεί να βλέπει ο άνθρωπος πάνω στη γη, όλες οι εποχές που βιώνει και καθετί που κατοικεί στη γη, συμπεριλαμβανομένων των φυτών, των ζώων, των μικροοργανισμών και των ανθρώπων, υπόκεινται όλα στην κυριαρχία και τον έλεγχο του Θεού. Υπό την κυριαρχία και τον έλεγχο του Θεού, τα πάντα δημιουργούνται ή εξαφανίζονται σύμφωνα με τις σκέψεις Του· δημιουργούνται νόμοι που διέπουν τη ύπαρξή τους, και αυτά αυξάνονται και πληθύνονται με την τήρησή τους. Κανένας άνθρωπος ή πράγμα δεν είναι υπεράνω των νόμων αυτών. Γιατί συμβαίνει αυτό; Η μόνη απάντηση είναι αυτή: Λόγω της εξουσίας του Θεού. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, λόγω των σκέψεων και του λόγου του Θεού· λόγω των προσωπικών πράξεων του ίδιου του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία και ο νους του Θεού είναι αυτά που γεννούν τους νόμους αυτούς, οι οποίοι μεταβάλλονται και αλλάζουν σύμφωνα με τις σκέψεις Του, ενώ όλες αυτές οι μεταβολές και οι αλλαγές λαμβάνουν χώρα ή ξεθωριάζουν για χάρη του σχεδίου Του. Πάρε, για παράδειγμα, τις επιδημίες. Ξεσπούν δίχως προειδοποίηση. Κανείς δεν γνωρίζει την προέλευσή τους ή τα ακριβή αίτια της εμφάνισής τους, ενώ, όποτε μια επιδημία φτάνει σε κάποιον τόπο, εκείνοι που είναι καταδικασμένοι δεν μπορούν να διαφύγουν τη συμφορά. Η ανθρώπινη επιστήμη θεωρεί πως οι επιδημίες προκαλούνται από τη διάδοση επικίνδυνων και επιβλαβών μικροβίων, ενώ η ταχύτητα, η έκταση και η μέθοδος της μετάδοσής τους δεν μπορούν να προβλεφθούν ή να ελεγχθούν από την ανθρώπινη επιστήμη. Παρόλο που οι άνθρωποι αντιστέκονται στις επιδημίες με κάθε δυνατό τρόπο, δεν μπορούν να ελέγξουν ποιοι άνθρωποι ή ποια ζώα προσβάλλονται αναπόφευκτα όταν ξεσπούν επιδημίες. Το μόνο που μπορούν να κάνουν τα ανθρώπινα όντα είναι να προσπαθήσουν να τις εμποδίσουν, να αντισταθούν σε αυτές και να τις ερευνήσουν. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει τα βασικά αίτια που εξηγούν την αρχή ή το τέλος οποιασδήποτε επιμέρους επιδημίας και κανείς δεν μπορεί να τις ελέγξει. Όταν αντιμετωπίζουν την εμφάνιση και την εξάπλωση μιας επιδημίας, το πρώτο μέτρο που παίρνουν οι άνθρωποι είναι να αναπτύξουν ένα εμβόλιο· συχνά, ωστόσο, η επιδημία εξασθενεί από μόνη της πριν ετοιμαστεί το εμβόλιο. Γιατί εξασθενούν οι επιδημίες; Μερικοί λένε πως τα μικρόβια έχουν τεθεί υπό έλεγχο, ενώ άλλοι λένε πως εξασθενούν λόγω της εναλλαγής των εποχών… Όσο για το αν ευσταθούν οι τρελές αυτές εικασίες, η επιστήμη δεν μπορεί να προσφέρει κάποια εξήγηση και δεν μπορεί να προσφέρει κάποια σαφή απάντηση. Η ανθρωπότητα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο αυτές οι εικασίες, αλλά και την έλλειψη κατανόησης της ανθρωπότητας για τις επιδημίες και ο φόβος της προς αυτές. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν γνωρίζει γιατί ξεκινούν ή γιατί φτάνουν στο τέλος τους οι επιδημίες. Επειδή η ανθρωπότητα έχει πίστη μόνο στην επιστήμη και βασίζεται εξ ολοκλήρου σ’ αυτήν, και δεν αναγνωρίζει την εξουσία του Δημιουργού και δεν δέχεται την κυριαρχία Του, δεν θα λάβουν ποτέ τους απάντηση.

Υπό την κυριαρχία του Θεού, τα πάντα γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν λόγω της εξουσίας Του και της διαχείρισής Του. Μερικά πράγματα έρχονται και φεύγουν ήσυχα, κι έτσι ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει την προέλευσή τους ή να συλλάβει τα μοτίβα που ακολουθούν, πόσο μάλλον να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους έρχονται και φεύγουν. Παρόλο που ο άνθρωπος μπορεί να δει, με τα ίδια του τα μάτια, όλα όσα συμβαίνουν στα πάντα, και μπορεί να τα ακούσει με τα αυτιά του, και να τα βιώσει προσωπικά, παρόλο που όλα τους έχουν αντίκτυπο στον άνθρωπο και παρόλο που ο άνθρωπος υποσυνείδητα συλλαμβάνει τη σχετική ιδιαιτερότητα, την κανονικότητα ή ακόμα και την παραδοξότητα των διαφόρων φαινομένων, εξακολουθεί να μη γνωρίζει τίποτα για το τι βρίσκεται πίσω από αυτά, που είναι οι προθέσεις και οι σκέψεις του Δημιουργού. Υπάρχουν πολλές ιστορίες πίσω από αυτά τα φαινόμενα· πολλές κρυμμένες αλήθειες. Επειδή ο άνθρωπος έχει περιπλανηθεί μακριά από τον Δημιουργό και επειδή δεν δέχεται το γεγονός πως η εξουσία του Θεού κυβερνά τα πάντα, ποτέ του δεν θα γνωρίσει και δεν θα κατανοήσει όλα όσα συμβαίνουν υπό την κυριαρχία της εξουσίας του Θεού. Ως επί το πλείστον, ο έλεγχος και η κυριαρχία του Θεού υπερβαίνουν τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας, της ανθρώπινης γνώσης, της ανθρώπινης κατανόησης και των όσων μπορεί να επιτύχει η ανθρώπινη επιστήμη· υπερβαίνουν τις ικανότητες της δημιουργημένης ανθρωπότητας. Μερικοί λένε: «Εφόσον δεν έχεις γίνει μάρτυρας της κυριαρχίας του Θεού, πώς μπορείς να πιστεύεις πως τα πάντα υπόκεινται στην εξουσία Του;» Το να το βλέπεις, δεν σημαίνει πάντα πως πιστεύεις ούτε δεν σημαίνει πάντα πως αναγνωρίζεις και κατανοείς. Επομένως, από πού πηγάζει η πίστη; Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως η πίστη πηγάζει από τον βαθμό και το βάθος της αντίληψης και της εμπειρίας των ανθρώπων για την πραγματικότητα και τα βασικά αίτια των πραγμάτων. Αν πιστεύεις πως ο Θεός υπάρχει, αλλά δεν μπορείς να αναγνωρίσεις και, πόσο μάλλον, να αντιληφθείς το γεγονός του ελέγχου και της κυριαρχίας του Θεού επί των πάντων, τότε, στην καρδιά σου, ποτέ δεν θα παραδεχθείς πως ο Θεός έχει τέτοιου είδους εξουσία και πως η εξουσία του Θεού είναι μοναδική. Ποτέ σου δεν θα δεχτείς πραγματικά τον Δημιουργό ως τον Κύριό σου και ως τον Θεό σου.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 121

Η μοίρα της ανθρωπότητας και η μοίρα του σύμπαντος είναι αναπόσπαστες από την κυριαρχία του Δημιουργού

Είσαστε όλοι ενήλικες. Κάποιοι από εσάς είστε μεσήλικες, ενώ άλλοι έχετε φτάσει στην τρίτη ηλικία. Έχετε γίνει από άπιστοι στον Θεό, πιστοί σ’ Αυτόν, και από το ξεκίνημα της πίστης στον Θεό φτάσατε στην αποδοχή του λόγου Του και στο βίωμα του έργου Του. Πόση γνώση έχετε για την κυριαρχία του Θεού; Τι επίγνωση έχετε κερδίσει για την ανθρώπινη μοίρα; Μπορεί κανείς να επιτύχει όλα όσα επιθυμεί στη ζωή; Στο πέρας των μερικών δεκαετιών της ύπαρξής σας, πόσα πράγματα κατορθώσατε να επιτύχετε όπως ελπίζατε; Πόσα πράγματα έχουν συμβεί και δεν τα περιμένατε; Πόσα αποτελούν ευχάριστες εκπλήξεις; Πόσα πράγματα περιμένουν ακόμα οι άνθρωποι με την προσδοκία ότι θα αποφέρουν καρπούς —περιμένοντας ασυναίσθητα την κατάλληλη στιγμή, περιμένοντας το θέλημα του Ουρανού; Πόσα πράγματα κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται αβοήθητοι και ανίδεοι σχετικά με το τι να κάνουν; Ο καθένας είναι γεμάτος ελπίδες για τη μοίρα του προσδοκώντας πως τα πάντα στη ζωή του θα πάνε όπως επιθυμεί, πως δεν θα του λείπει η τροφή ή ο ρουχισμός και πως η περιουσία του θα αυξηθεί θεαματικά. Κανείς δεν θέλει μια ζωή φτωχή και ταπεινή, γεμάτη κακουχίες και ταλανισμένη από συμφορές. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν μπορούν να προβλέψουν ή να ελέγξουν τα πράγματα αυτά. Ίσως για κάποιους το παρελθόν να αποτελεί απλώς ένα συνονθύλευμα εμπειριών· ποτέ τους δεν μαθαίνουν ποιο είναι το θέλημα του Ουρανού και ούτε τους νοιάζει ποιο είναι αυτό. Βιώνουν τις ζωές τους ασυλλόγιστα, σαν ζώα, από μέρα σε μέρα, δίχως να ενδιαφέρονται για τη μοίρα της ανθρωπότητας, για τον λόγο για τον οποίο ζουν οι άνθρωποι ή για το πώς πρέπει να ζουν. Τέτοιοι άνθρωποι φτάνουν στη γεροντική ηλικία χωρίς να έχουν αποκτήσει καμία κατανόηση για την ανθρώπινη μοίρα και, μέχρι τη στιγμή που πεθαίνουν, δεν έχουν ιδέα για το ποιο είναι το νόημα της ζωής. Τέτοιοι άνθρωποι είναι νεκροί· είναι όντα δίχως πνεύμα· είναι θηρία. Παρόλο που οι άνθρωποι ζουν μέσα στη δημιουργία, αντλούν ευχαρίστηση από τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους ο κόσμος ικανοποιεί τις υλικές τους ανάγκες και παρόλο που βλέπουν τον υλικό αυτόν κόσμο να προοδεύει διαρκώς, η δική τους εμπειρία —αυτό που νιώθει και δοκιμάζει η καρδιά και το πνεύμα τους— δεν έχει καμία σχέση με πράγματα υλικά και τίποτα το υλικό δεν είναι υποκατάστατο της εμπειρίας. Η εμπειρία είναι μια αναγνώριση βαθιά στην καρδιά τους, κάτι που δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι. Η αναγνώριση αυτή έγκειται στην κατανόηση και στην αντίληψη που έχει κανείς για την ανθρώπινη ζωή και την ανθρώπινη μοίρα. Επιπλέον, οδηγεί συχνά τον άνθρωπο στην αντίληψη πως κάποιος αόρατος Κυρίαρχος διευθετεί τα πάντα, ενορχηστρώνει τα πάντα για τον άνθρωπο. Εν μέσω όλων αυτών, δεν μπορεί κανείς παρά να δεχθεί τις διευθετήσεις και τις ενορχηστρώσεις της μοίρας· δεν μπορεί παρά να δεχθεί το μονοπάτι εμπρός που του χάραξε ο Δημιουργός, την κυριαρχία του Δημιουργού επί της μοίρας του. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Όποια επίγνωση και στάση κι αν έχει κανείς προς τη μοίρα, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός αυτό.

Το πού θα πάει ένας άνθρωπος, τι θα κάνει, ποιον ή τι θα συναντήσει, τι θα πει και τι θα του συμβεί κατά τη διάρκεια της κάθε μέρας αποτελούν, μήπως, πράγματα που μπορούν να προβλέψουν οι άνθρωποι; Μπορούμε να πούμε πως οι άνθρωποι όχι μόνο δεν μπορούν να προβλέψουν όλα αυτά τα περιστατικά, αλλά, ακόμη περισσότερο, δεν μπορούν να ελέγξουν πώς θα εξελιχθούν αυτά τα πράγματα. Στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τα απρόβλεπτα αυτά γεγονότα συμβαίνουν όλη την ώρα· είναι συχνά φαινόμενα. Η εμφάνιση αυτών των «ασήμαντων υποθέσεων της καθημερινότητας» και τα μέσα και τα μοτίβα της εξέλιξής τους αποτελούν για την ανθρωπότητα συνεχείς υπενθυμίσεις πως τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία και πως η διαδικασία εξέλιξης του κάθε γεγονότος, καθώς και ο αναπόφευκτος χαρακτήρας του, δεν είναι κάτι που μπορεί να μεταβάλει η ανθρώπινη θέληση. Η εμφάνιση κάθε γεγονότος εκφράζει μια νουθεσία από τον Δημιουργό προς την ανθρωπότητα, ενώ στέλνει, επίσης, το μήνυμα πως τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούν να ελέγξουν τη μοίρα τους. Ταυτόχρονα, αποτελεί και διάψευση της φιλοδοξίας και της επιθυμίας της ανθρωπότητας, που μάταια ελπίζει να πάρει τη μοίρα της στα δικά της χέρια. Αυτή η διάψευση είναι σαν δυνατό χαστούκι που χτυπάει την ανθρωπότητα ξανά και ξανά στο πρόσωπο, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να αναλογιστούν ποιος ακριβώς κυριαρχεί στη μοίρα τους και την ελέγχει. Επιπλέον, καθώς οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες τους διαρκώς ματαιώνονται και συντρίβονται, οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να συμμορφωθούν ασυνείδητα με τις διευθετήσεις της μοίρας και να αποδεχτούν την πραγματικότητα, το θέλημα του Ουρανού και την κυριαρχία του Δημιουργού. Από την επαναλαμβανόμενη εμφάνιση των «ασήμαντων υποθέσεων της καθημερινότητας» έως τη μοίρα ολόκληρης της ζωής κάθε ανθρώπου, δεν υπάρχει τίποτα που να μην αποκαλύπτει την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Δημιουργού· δεν υπάρχει τίποτα που να μη στέλνει το μήνυμα πως «η εξουσία του Δημιουργού είναι ανυπέρβλητη», που δεν μεταφέρει την αμετάβλητη αλήθεια πως «η εξουσία του Δημιουργού είναι υπέρτατη».

Η μοίρα της ανθρωπότητας και η μοίρα όλων των πραγμάτων είναι στενά συνυφασμένες με την κυριαρχία του Δημιουργού, άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ενορχηστρώσεις του Δημιουργού· στο τέλος, είναι αδιαχώριστες από την εξουσία του Δημιουργού. Στους νόμους για τα πάντα, ο άνθρωπος κατανοεί τις ενορχηστρώσεις και την κυριαρχία του Δημιουργού· στους κανόνες επιβίωσης των πάντων, φτάνει στο σημείο να αντιληφθεί τη διακυβέρνηση του Δημιουργού· στη μοίρα των πάντων, οδηγείται στο να εξάγει συμπεράσματα για τους τρόπους με τους οποίους ο Δημιουργός ασκεί την κυριαρχία Του και τον έλεγχό Του πάνω τους· τέλος, στους κύκλους ζωής των ανθρώπινων όντων και των πάντων, ο άνθρωπος φτάνει να βιώσει πραγματικά τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού για τα πάντα και τα ζωντανά όντα, για να γίνει μάρτυρας του πώς αυτές οι ενορχηστρώσεις και οι διευθετήσεις αντικαθιστούν όλους τους επίγειους νόμους, κανόνες και θεσμούς, όλες τις άλλες ενέργειες και δυνάμεις. Υπό το πρίσμα αυτό, η ανθρωπότητα αναγκάζεται να αναγνωρίσει πως κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να παραβεί την κυριαρχία του Δημιουργού και πως καμία δύναμη δεν μπορεί να αναστατώσει ή να τροποποιήσει τα γεγονότα και τα πράγματα που έχουν προκαθοριστεί από τον Δημιουργό. Είναι υπό τους θεϊκούς αυτούς νόμους και κανόνες που ζουν και πολλαπλασιάζονται, επί γενεές γενεών, οι άνθρωποι και τα πάντα. Αυτή δεν είναι η πραγματική προσωποποίηση της εξουσίας του Δημιουργού; Παρόλο που, στους αντικειμενικούς νόμους, ο άνθρωπος βλέπει την κυριαρχία και το θέλημα του Δημιουργού για όλα τα γεγονότα και τα πάντα, πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να συλλάβουν πλήρως την αρχή της κυριαρχίας του Δημιουργού επί των πάντων; Πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να γνωρίσουν, να αναγνωρίσουν, να δεχθούν και να υποταχθούν πραγματικά στην κυριαρχία και στη διευθέτηση του Δημιουργού επί της ίδιας τους της μοίρας; Ποιος, αφού έχει πιστέψει στο γεγονός της κυριαρχίας του Δημιουργού επί των πάντων, θα πιστέψει και θα αναγνωρίσει πραγματικά πως ο Δημιουργός κυριαρχεί και στη μοίρα των ανθρώπινων ζωών; Ποιος μπορεί να κατανοήσει πραγματικά το γεγονός πως η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στην παλάμη του Δημιουργού; Το τι είδους στάση οφείλει να υιοθετεί η ανθρωπότητα προς την κυριαρχία του Δημιουργού όταν έρχεται αντιμέτωπη με το γεγονός πως Αυτός κυβερνά και ελέγχει τη μοίρα της ανθρωπότητας; Είναι μια απόφαση που κάθε ανθρώπινο ον, που βρίσκεται τώρα αντιμέτωπο με το γεγονός αυτό, πρέπει να πάρει μόνο του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 122

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, κάθε άνθρωπος φτάνει σε μια σειρά κρίσιμων καμπών. Αυτές αποτελούν τα πιο θεμελιώδη και τα πιο σημαντικά βήματα που καθορίζουν τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή. Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή αυτών των σημείων από τα οποία πρέπει να περάσει κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Η πρώτη καμπή: η γέννηση

Το πού γεννιέται ένας άνθρωπος, σε τι οικογένεια γεννιέται, το φύλο, η εμφάνιση και η ώρα της γέννησής του: όλα αυτά είναι λεπτομέρειες της πρώτης καμπής της ζωής ενός ανθρώπου.

Κανείς δεν μπορεί να επιλέξει συγκεκριμένες λεπτομέρειες της καμπής αυτής· είναι όλα προκαθορισμένα πολύ καιρό νωρίτερα από τον Δημιουργό. Δεν επηρεάζονται από το εξωτερικό περιβάλλον με κανέναν τρόπο και κανένας ανθρωπογενής παράγοντας δεν μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα αυτά, που είναι προαποφασισμένα από τον Δημιουργό. Για να γεννηθεί ένας άνθρωπος, σημαίνει πως ο Δημιουργός έχει ήδη εκπληρώσει το πρώτο βήμα της μοίρας που έχει διευθετήσει για τον άνθρωπο αυτό. Επειδή Αυτός έχει προαποφασίσει όλες αυτές τις λεπτομέρειες πολύ καιρό νωρίτερα, κανείς δεν έχει τη δύναμη να τροποποιήσει καμιά τους. Ανεξάρτητα από τη μετέπειτα μοίρα ενός ανθρώπου, οι συνθήκες της γέννησής του είναι προκαθορισμένες και παραμένουν ως έχουν· δεν επηρεάζονται με κανέναν τρόπο από τη μοίρα του στη ζωή, και ούτε επηρεάζουν με κανέναν τρόπο την κυριαρχία του Δημιουργού πάνω στη μοίρα κάποιου στη ζωή.

1) Μια νέα ζωή γεννιέται από τα σχέδια του Δημιουργού

Ποιες από τις λεπτομέρειες της πρώτης καμπής —τον τόπο γέννησης, την οικογένεια, το φύλο, την εξωτερική εμφάνιση, την ώρα της γέννησης— μπορεί να επιλέξει κανείς; Προφανώς, η γέννηση κάποιου είναι παθητικό γεγονός. Ο άνθρωπος γεννιέται ακούσια, σε συγκεκριμένο τόπο, σε συγκεκριμένη ώρα, σε συγκεκριμένη οικογένεια, με μια συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση· ακούσια γίνεται μέλος ενός συγκεκριμένου σπιτικού και κλαδί από ένα συγκεκριμένο οικογενειακό δέντρο. Ο άνθρωπος δεν έχει καμία επιλογή σ’ αυτήν την πρώτη καμπή της ζωής· αντιθέτως, γεννιέται σε ένα περιβάλλον που έχει καθοριστεί σύμφωνα με τα σχέδια του Δημιουργού, σε μια συγκεκριμένη οικογένεια, με συγκεκριμένο φύλο και εμφάνιση, σε συγκεκριμένη ώρα που συνδέεται στενά με την πορεία της ζωής του ανθρώπου. Τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σε αυτήν την κρίσιμη καμπή; Γενικά, ο άνθρωπος δεν έχει καμία επιλογή για καμία από αυτές τις λεπτομέρειες που αφορούν τη γέννησή του. Αν δεν ήταν το πεπρωμένο και η καθοδήγηση του Δημιουργού, μια ζωή που μόλις γεννήθηκε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν θα ήξερε πού να πάει ή πού να μείνει, δεν θα είχε συγγενείς, δεν θα ανήκε πουθενά και δεν θα είχε αληθινό σπιτικό. Αλλά χάρη στις σχολαστικές διευθετήσεις του Δημιουργού, αυτή η νέα ζωή έχει ένα μέρος για να μείνει, γονείς, έναν τόπο στον οποίο ανήκει και συγγενείς, κι έτσι αυτή η ζωή ξεκινά το ταξίδι της. Καθ’ όλη τη διαδικασία αυτή, η υλοποίηση της νέας αυτής ζωής καθορίζεται από τα σχέδια του Δημιουργού, ενώ καθετί που θα αποκτήσει απονέμεται σ’ αυτήν από τον Δημιουργό. Από ένα περιπλανώμενο σώμα με τίποτα στο όνομά του, γίνεται σταδιακά ένα ορατό, υλικό ανθρώπινο ον με σάρκα και αίμα, ένα από τα δημιουργήματα του Θεού που σκέφτεται, αναπνέει, αισθάνεται το ζεστό και το κρύο· που μπορεί να συμμετέχει σε όλες τις συνηθισμένες δραστηριότητες ενός δημιουργήματος στον υλικό κόσμο· και που θα υποβληθεί σε όλα τα πράγματα που πρέπει να δοκιμάσει ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον στη ζωή. Το ότι η γέννηση ενός ανθρώπου έχει προαποφασιστεί από τον Δημιουργό σημαίνει πως Αυτός θα απονείμει στον άνθρωπο αυτόν όλα τα απαραίτητα πράγματα για την επιβίωσή του· και, παρομοίως, το ότι γεννιέται ένας άνθρωπος σημαίνει πως θα λάβει όλα τα απαραίτητα πράγματα για την επιβίωσή του από τον Δημιουργό και, από εκεί και πέρα, θα ζει σε άλλη μορφή που παρέχεται από τον Δημιουργό και υπόκειται στην κυριαρχία του Δημιουργού.

2) Ο λόγος που διαφορετικά ανθρώπινα όντα γεννιούνται υπό διαφορετικές συνθήκες

Στους ανθρώπους αρέσει συχνά να φαντάζονται πως, αν ξαναγεννιόνταν, θα γεννιόντουσαν σε μια επιφανή οικογένεια· αν ήταν γυναίκες, θα έμοιαζαν με τη Χιονάτη και θα ήταν αγαπητές σε όλους, ενώ, αν ήταν άντρες, θα ήταν οι πρίγκιπες του παραμυθιού που δεν τους λείπει τίποτα, που έχουν όλον τον κόσμο στα πόδια τους. Υπάρχουν συχνά εκείνοι που τρέφουν πολλές αυταπάτες σχετικά με τη γέννησή τους, είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένοι μ’ αυτήν και αισθάνονται δυσαρέσκεια για την οικογένειά τους, την εμφάνισή τους, το φύλο τους, ακόμα και για την ώρα της γέννησής τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι ποτέ δεν καταλαβαίνουν γιατί γεννιούνται σε συγκεκριμένη οικογένεια ή γιατί έχουν μια συγκεκριμένη εμφάνιση. Δεν γνωρίζουν πως, ανεξάρτητα από τον τόπο της γέννησής τους ή την εμφάνισή τους, πρόκειται να παίξουν διάφορους ρόλους και να εκπληρώσουν διαφορετικές αποστολές στη διαχείριση του Δημιουργού —και ο σκοπός αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ. Στα μάτια του Δημιουργού, ο τόπος γέννησης κάποιου, το φύλο του και η εξωτερική του εμφάνιση, είναι όλα πράγματα προσωρινά. Είναι μια σειρά από μικροσκοπικούς κόκκους, μικρούτσικα σύμβολα σε κάθε φάση της διαχείρισής Του για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Επιπλέον, ο αληθινός προορισμός και το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου δεν καθορίζονται από τη γέννησή του σε κάποια συγκεκριμένη φάση, αλλά από την αποστολή που εκπληρώνει στη ζωή του και από την κρίση που θα δεχθεί από τον Δημιουργό όταν το σχέδιο της διαχείρισής Του έχει ολοκληρωθεί.

Λέγεται πως υπάρχει αιτία για κάθε αποτέλεσμα και πως κανένα αποτέλεσμα δεν υπάρχει δίχως αιτία. Έτσι, η γέννηση κάποιου είναι απαραίτητα συνδεδεμένη και με την παρούσα ζωή του, αλλά και με την προηγούμενη ζωή του. Αν ο θάνατος ενός ανθρώπου βάζει τέλος στην τρέχουσα διάρκεια της ζωής του, τότε η γέννηση ενός ανθρώπου είναι η αρχή ενός νέου κύκλου· αν ένας παλιός κύκλος αντιπροσωπεύει την προηγούμενη ζωή ενός ανθρώπου, τότε ο νέος κύκλος είναι, φυσικά, η παρούσα ζωή του. Εφόσον η γέννηση κάποιου συνδέεται με την προηγούμενη, αλλά και την παρούσα ζωή του, έπεται ότι η τοποθεσία, η οικογένεια, το φύλο, η εμφάνιση και άλλοι παρόμοιοι παράγοντες που συνδέονται με τη γέννησή του, σχετίζονται όλα τους απαραιτήτως την προηγούμενη και την παρούσα ζωή. Αυτό σημαίνει πως οι παράγοντες της γέννησης ενός ανθρώπου δεν επηρεάζονται μόνο από την προηγούμενη ζωή του, αλλά καθορίζονται από τη μοίρα του στην παρούσα ζωή του, πράγμα που εξηγεί την πληθώρα των διαφορετικών συνθηκών μέσα στις οποίες γεννιούνται οι άνθρωποι: Μερικοί γεννιούνται σε φτωχές οικογένειες, άλλοι σε πλούσιες οικογένειες. Μερικοί έχουν λαϊκή καταγωγή, ενώ άλλοι έχουν ένδοξη καταγωγή. Μερικοί γεννιούνται στον Νότο, άλλοι στον Βορρά. Μερικοί γεννιούνται στην έρημο, άλλοι σε εύφορες κοιλάδες. Η γέννηση μερικών ανθρώπων συνοδεύεται από επευφημίες, γέλια και εορτασμούς· η γέννηση κάποιων άλλων συνοδεύεται από δάκρυα, συμφορές και βάσανα. Μερικοί γεννιούνται για να αγαπιούνται σαν θησαυρός, άλλοι για να απορρίπτονται σαν αγριόχορτα. Μερικοί γεννιούνται με ωραία χαρακτηριστικά, άλλοι με ανομοιόμορφα. Μερικοί είναι όμορφοι στην όψη, άλλοι είναι άσχημοι. Μερικοί γεννιούνται τα μεσάνυχτα, άλλοι κάτω από το λιοπύρι του καταμεσήμερου… Η γέννηση των ανθρώπων κάθε είδους καθορίζεται από τη μοίρα που τους επιφυλάσσει ο Δημιουργός· η γέννησή τους καθορίζει τη μοίρα τους στην παρούσα ζωή τους, καθώς και τους ρόλους που θα διαδραματίσουν και τις αποστολές που θα εκπληρώσουν. Όλα αυτά υπόκεινται στην κυριαρχία του Δημιουργού και είναι προκαθορισμένα από Αυτόν· κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το προκαθορισμένο πεπρωμένο του, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τη γέννησή του και κανείς δεν μπορεί να διαλέξει μοίρα του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 123

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Η δεύτερη καμπή: μεγαλώνοντας

Ανάλογα με το είδος της οικογένειας στην οποία γεννιούνται, οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε διαφορετικά οικιακά περιβάλλοντα και μαθαίνουν διαφορετικά μαθήματα από τους γονείς τους. Αυτοί οι παράγοντες καθορίζουν τις συνθήκες υπό τις οποίες ενηλικιώνεται ένας άνθρωπος, ενώ το να μεγαλώνεις αντιπροσωπεύει τη δεύτερη κρίσιμη καμπή στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι περιττό να λεχθεί πως οι άνθρωποι δεν έχουν επιλογή ούτε σε αυτήν την καμπή. Είναι κι αυτή καθορισμένη, ρυθμισμένη εκ των προτέρων.

1) Ο Δημιουργός σχεδίασε τις καθορισμένες συνθήκες για την ενηλικίωση κάθε ατόμου

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαλέξει τους ανθρώπους, τα γεγονότα ή τα πράγματα που τον διαπαιδαγωγούν και τον επηρεάζουν καθώς μεγαλώνει. Δεν μπορεί να διαλέξει ποια γνώση ή ποιες δεξιότητες θα αποκτήσει, ποιες συνήθειες θα διαμορφώσει. Δεν έχει κανέναν λόγο στο ποιοι είναι οι γονείς και οι συγγενείς του, ούτε στο είδος του περιβάλλοντος στο οποίο θα μεγαλώσει· οι σχέσεις του με τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα στον περίγυρό του, καθώς και το πώς αυτά επηρεάζουν την ανάπτυξή του, είναι όλα πέρα από τον έλεγχό του. Ποιος τα αποφασίζει αυτά, λοιπόν; Ποιος τα διευθετεί; Εφόσον οι άνθρωποι δεν έχουν καμία επιλογή στο θέμα, εφόσον δεν μπορούν να αποφασίσουν γι’ αυτά τα πράγματα οι ίδιοι και εφόσον, προφανώς, αυτά δεν διαμορφώνονται εκ φύσεως, είναι αυτονόητο πως ο σχηματισμός όλων αυτών των ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού. Φυσικά, όπως ακριβώς ο Δημιουργός διευθετεί τις ειδικές συνθήκες της γέννησης κάθε ανθρώπου, διευθετεί, επίσης, τις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες μεγαλώνει κάποιος. Αν η γέννηση ενός ανθρώπου επιφέρει αλλαγές στους ανθρώπους, στα γεγονότα και τα πράγματα γύρω του, τότε αυτά θα επηρεαστούν απαραίτητα και από το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός μεγαλώνει και αναπτύσσεται. Για παράδειγμα, μερικοί άνθρωποι γεννιούνται σε φτωχές οικογένειες, κι όμως μεγαλώνουν περιτριγυρισμένοι από πλούτη· άλλοι γεννιούνται σε ευκατάστατες οικογένειες, αλλά γίνονται η αιτία να μειωθεί η περιουσία της οικογένειάς τους, κι έτσι μεγαλώνουν σε φτωχό περιβάλλον. Κανενός η γέννηση δεν διέπεται από κάποιον πάγιο κανόνα και κανένας δεν μεγαλώνει υπό κάποιο αναπόφευκτο, πάγιο σύνολο συνθηκών. Αυτά δεν είναι πράγματα που μπορεί να φανταστεί ή να ελέγξει κάποιος άνθρωπος· είναι τα προϊόντα της μοίρας του και καθορίζονται από τη μοίρα του. Βέβαια, στη ρίζα τους, αυτά τα πράγματα καθορίζονται από τη μοίρα που προκαθορίζει ο Δημιουργός για τον καθένα· έχουν καθοριστεί από την κυριαρχία του Δημιουργού επί της μοίρας του ανθρώπου αυτού και από τα σχέδιά Του γι’ αυτήν.

2) Οι διάφορες συνθήκες υπό τις οποίες μεγαλώνουν οι άνθρωποι οδηγούν σε διαφορετικούς ρόλους

Οι συνθήκες της γέννησης ενός ανθρώπου καθορίζουν, σε βασικό επίπεδο, το περιβάλλον και τις συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει, ενώ οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει ένας άνθρωπος είναι, παρομοίως, το προϊόν των συνθηκών της γέννησής του. Κατά το διάστημα αυτό, ο άνθρωπος ξεκινά να μαθαίνει τη γλώσσα, το μυαλό του ξεκινά να αντιμετωπίζει και να αφομοιώνει πολλά νέα πράγματα, μια διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος μεγαλώνει διαρκώς. Τα πράγματα που ακούει ο άνθρωπος με τα αυτιά του, που βλέπει με τα μάτια του και απορροφά με το μυαλό του, γεμίζουν και ζωντανεύουν σταδιακά τον εσωτερικό του κόσμο. Οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα με τα οποία έρχεται σε επαφή· η κοινή λογική, η γνώση και οι δεξιότητες που αποκτά· και οι τρόποι σκέψης από τους οποίους επηρεάζεται, που του ενσταλάζονται ή μαθαίνει, θα καθοδηγήσουν και θα επηρεάσουν στο σύνολό τους τη μοίρα του στη ζωή. Η γλώσσα που μαθαίνει κανείς καθώς μεγαλώνει και ο τρόπος σκέψης του είναι αδιαχώριστα από το περιβάλλον στο οποίο περνά τη νιότη του, ενώ το περιβάλλον αυτό απαρτίζεται από τους γονείς και τα αδέλφια, και τους άλλους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα γύρω του. Επομένως, η πορεία της ανάπτυξης ενός ανθρώπου καθορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει, ενώ βασίζεται επίσης στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα με τα οποία έρχεται σε επαφή κατά το διάστημα αυτό. Εφόσον οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνει ένας άνθρωπος έχουν προαποφασιστεί πολύ καιρό νωρίτερα, το περιβάλλον στο οποίο ζει κατά τη διαδικασία αυτή έχει επίσης, φυσικά, προαποφασιστεί. Δεν αποφασίζεται από τις επιλογές και τις προτιμήσεις του ανθρώπου, αλλά αποφασίζεται σύμφωνα με τα σχέδια του Θεού, καθορίζεται από τις προσεκτικές διευθετήσεις του Δημιουργού και από την κυριαρχία Του επί της μοίρας του ανθρώπου στη ζωή. Έτσι, οι άνθρωποι που συναντά κάθε άνθρωπος όσο μεγαλώνει και τα πράγματα με τα οποία έρχεται σε επαφή, είναι όλα φυσικά συνδεδεμένα με τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να προβλέψουν τέτοιου είδους περίπλοκες αλληλοσυνδέσεις, ούτε μπορούν να τις ελέγξουν ή να τις συλλάβουν. Πολλά διαφορετικά πράγματα και άνθρωποι επηρεάζουν το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει ένας άνθρωπος, ενώ κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι ικανό να διευθετήσει ή να ενορχηστρώσει τέτοιο αχανές δίκτυο διασυνδέσεων. Κανένας άνθρωπος ή πράγμα, πέραν του Δημιουργού, δεν μπορεί να ελέγξει την εμφάνιση, των ανθρώπων, πραγμάτων και γεγονότων ούτε μπορεί να τα διατηρήσει ή να ελέγξει την εμφάνισή τους, ενώ το αχανές αυτό δίκτυο διασυνδέσεων είναι αυτό που διαμορφώνει την ανάπτυξη ενός ανθρώπου, όπως προκαθορίζεται από τον Δημιουργό και οικοδομεί τα διάφορα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Είναι αυτό που δημιουργεί τους διάφορους ρόλους που είναι απαραίτητοι για το έργο της διαχείρισης του Δημιουργού, τοποθετώντας σταθερά, ισχυρά θεμέλια ώστε οι άνθρωποι να εκπληρώσουν επιτυχώς τις αποστολές τους.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 124

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Η τρίτη καμπή: ανεξαρτητοποίηση

Αφού ένας άνθρωπος περάσει την παιδική και την εφηβική ηλικία και, σταδιακά και αναπόφευκτα, ενηλικιωθεί, το επόμενο βήμα είναι να αποχωριστεί ολοκληρωτικά τη νιότη του, να πει αντίο στους γονείς του και να αντιμετωπίσει τον δρόμο μπροστά του σαν ανεξάρτητος ενήλικας. Στο σημείο αυτό, πρέπει να αντιμετωπίσει όλους τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας ενήλικας· να αντιμετωπίσει όλα τα μέρη της μοίρας του που σύντομα θα παρουσιαστούν. Αυτή είναι η τρίτη καμπή από την οποία πρέπει να περάσει ένας άνθρωπος.

1) Αφού ανεξαρτητοποιηθεί, ο άνθρωπος ξεκινά να δοκιμάζει την κυριαρχία του Δημιουργού

Αν η γέννηση κάποιου και η περίοδος που μεγαλώνει είναι η «περίοδος προετοιμασίας» για το ταξίδι του στη ζωή και η τοποθέτηση του ακρογωνιαίου λίθου στη μοίρα του, τότε η ανεξαρτητοποίηση κάποιου είναι ο εναρκτήριος μονόλογος για τη μοίρα του στη ζωή. Αν η γέννηση κάποιου και η περίοδος που μεγαλώνει είναι πλούτη που έχει συσσωρεύσει ως προετοιμασία για τη μοίρα του στη ζωή, τότε η ανεξαρτητοποίησή του είναι η στιγμή που ξεκινά να ξοδεύει ή να προσθέτει στα πλούτη αυτά. Όταν κάποιος αφήνει τους γονείς του και γίνεται ανεξάρτητος, οι κοινωνικές συνθήκες που αντιμετωπίζει και το είδος της δουλειάς και της καριέρας που του είναι διαθέσιμα, ορίζονται και τα δύο από τη μοίρα και δεν έχουν καμία σχέση με τους γονείς του. Μερικοί άνθρωποι επιλέγουν μια καλή ειδικότητα στο πανεπιστήμιο και καταλήγουν να βρουν μια ικανοποιητική δουλειά μετά την αποφοίτησή τους, κάνοντας, έτσι, ένα θριαμβευτικό πρώτο βήμα στο ταξίδι της ζωής τους. Μερικοί άνθρωποι μαθαίνουν και ειδικεύονται σε διάφορες δεξιότητες και, παρόλα αυτά, δεν βρίσκουν ποτέ μια δουλειά που τους ταιριάζει, δεν βρίσκουν ποτέ τη θέση τους, πόσο μάλλον, μια καριέρα· στο ξεκίνημα του ταξιδιού της ζωής τους βρίσκονται αποθαρρυμένοι σε κάθε στροφή, ταλανισμένοι από προβλήματα, με τις προοπτικές τους ζοφερές και τις ζωές τους αβέβαιες. Μερικοί άνθρωποι αφιερώνονται επιμελώς στις σπουδές τους, ωστόσο, χάνουν οριακά κάθε ευκαιρία που έχουν για να αποκτήσουν ανώτερη μόρφωση· μοιάζουν καταδικασμένοι να μην επιτύχουν ποτέ· έτσι, η πρώτη τους φιλοδοξία στο ταξίδι της ζωής τους έχει γίνει καπνός. Μη γνωρίζοντας αν ο δρόμος μπροστά τους είναι ομαλός ή γεμάτος εμπόδια, νιώθουν, για πρώτη φορά, πως η ανθρώπινη μοίρα είναι γεμάτη μεταβλητές, κι έτσι ατενίζουν τη ζωή με προσδοκίες και τρόμο. Μερικοί άνθρωποι, παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένοι, γράφουν βιβλία και αποκτούν μια κάποια φήμη· άλλοι, παρόλο που είναι σχεδόν εντελώς αναλφάβητοι, βγάζουν χρήματα από τις επιχειρήσεις και έτσι είναι ικανοί να συντηρούν τον εαυτό τους… Το επάγγελμα που επιλέγει κάποιος και το πώς βγάζει τα προς το ζην: έχουν οι άνθρωποι κανέναν έλεγχο στο αν κάνουν καλή ή κακή επιλογή σ’ αυτά τα πράγματα; Είναι αυτά τα πράγματα σε συμφωνία με τις επιθυμίες και τις αποφάσεις των ανθρώπων; Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τις ακόλουθες επιθυμίες: να δουλεύουν λιγότερο και να βγάζουν περισσότερα, να μη μοχθούν στον ήλιο και τη βροχή, να ντύνονται καλά, να λάμπουν και να ακτινοβολούν παντού, να δεσπόζουν επί των άλλων και να φέρνουν τιμή στους προγόνους τους. Οι άνθρωποι ελπίζουν για την τελειότητα, αλλά όταν κάνουν τα πρώτα βήματα στο ταξίδι της ζωής τους, συνειδητοποιούν, σταδιακά, πόσο ατελής είναι η ανθρώπινη μοίρα και, για πρώτη φορά, κατανοούν πραγματικά το γεγονός πως, παρόλο που κάποιος μπορεί να κάνει τολμηρά σχέδια για το μέλλον του και παρόλο που μπορεί να τρέφει παράτολμες φαντασιώσεις, κανείς δεν έχει την ικανότητα ή τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα ίδια του τα όνειρά και κανείς δεν είναι σε θέση να ελέγξει το ίδιο του το μέλλον. Πάντα θα υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα στα όνειρα κάποιου και στις πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσει· τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως θα ήθελε κανείς να είναι και, αντιμέτωποι με τέτοιες πραγματικότητες, οι άνθρωποι δεν κατορθώνουν ποτέ να είναι ικανοποιημένοι ή ευχαριστημένοι. Μερικοί άνθρωποι θα προσπαθήσουν πάρα πολλές φορές, θα καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες και θα κάνουν μεγάλες θυσίες για χάρη του βιοπορισμού και του μέλλοντός τους, σε μια προσπάθεια να αλλάξουν τη μοίρα τους. Στο τέλος, ωστόσο, ακόμα κι αν μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα και τις επιθυμίες τους χάρη στη σκληρή τους δουλειά, ποτέ δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους και, όσο πεισματικά κι αν προσπαθούν, ποτέ δεν μπορούν να υπερβούν αυτό που τους έχει κατανείμει η μοίρα. Ανεξαρτήτως των διαφορών στην ικανότητα, στη νοημοσύνη και στη δύναμη της θέλησης, οι άνθρωποι είναι όλοι ίσοι ενώπιον της μοίρας, η οποία δεν ξεχωρίζει ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς, στους ανώτερους και τους κατώτερους, στους εξέχοντες και τους κοινούς. Το επάγγελμα που ασκεί κάποιος, το πώς βγάζει τα προς το ζην και ο πλούτος που συσσωρεύει κατά τη διάρκεια της ζωής του, δεν αποφασίζονται από τους γονείς του, τα ταλέντα του, τις προσπάθειες ή τις φιλοδοξίες του, αλλά είναι προαποφασισμένα από τον Δημιουργό.

2) Αφήνοντας κανείς τους γονείς του και ξεκινώντας στα σοβαρά να διαδραματίζει τον ρόλο του στο θέατρο της ζωής

Όταν κάποιος φτάνει στην ενηλικίωση, είναι ικανός να αφήσει τους γονείς του και να ξεκινήσει μόνος του την πορεία του· σ’ αυτό το σημείο είναι που πραγματικά ξεκινά να παίζει τον δικό του ρόλο, που η θολούρα ξεδιαλύνεται και η αποστολή του στη ζωή αρχίζει σταδιακά να ξεκαθαρίζει. Θεωρητικά, ο άνθρωπος συνεχίζει να διατηρεί στενούς δεσμούς με τους γονείς του, αλλά επειδή η αποστολή και ο ρόλος που διαδραματίζει κανείς στη ζωή δεν έχουν καμία σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα του, στην ουσία, ο στενός αυτός δεσμός ξεκινά σιγά-σιγά να σπάει όσο ο άνθρωπος γίνεται σταδιακά ανεξάρτητος. Από βιολογική άποψη, οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να εξαρτώνται ακόμα από τους γονείς τους με υποσυνείδητους τρόπους, αλλά, μιλώντας αντικειμενικά, όταν έχουν αναπτυχθεί πλήρως, έχουν τελείως χωριστές ζωές από τους γονείς τους και θα παίξουν τους ρόλους που αναλαμβάνουν ανεξάρτητα. Πέρα από τη γέννηση και την ανατροφή, η ευθύνη των γονέων στη ζωή των παιδιών τους είναι απλώς να τους προσφέρουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσουν, και τέλος, γιατί τίποτε άλλο, πέραν του προκαθορισμού του Δημιουργού, δεν επηρεάζει τη μοίρα ενός ανθρώπου. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τι είδους μέλλον θα έχει ένας άνθρωπος· έχει προκαθοριστεί πολύ καιρό νωρίτερα, και ούτε οι γονείς του δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του. Σύμφωνα με τη μοίρα, κάθε άνθρωπος είναι ανεξάρτητος και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοίρα. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή και κανενός οι γονείς δεν μπορούν να του δώσουν την παραμικρή ώθηση σε ό,τι αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή. Μπορεί να ειπωθεί πως σε όποια οικογένεια κι αν έχει προκαθοριστεί να γεννηθεί κάποιος και σε ό,τι περιβάλλον κι αν μεγαλώνει, αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις προϋποθέσεις για την εκπλήρωση της αποστολής του στη ζωή. Δεν καθορίζουν με κανέναν τρόπο τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή ή το είδος της μοίρας εντός της οποίας εκπληρώνει κανείς την αποστολή του. Έτσι, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να φέρει εις πέρας την αποστολή του στη ζωή, και παρομοίως, κανενός οι συγγενείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να εκτελέσει καλά τον ρόλο του στη ζωή. Το πώς φέρνει κάποιος εις πέρας την αποστολή του και το είδος του περιβάλλοντος διαβίωσης στο οποίο εκτελεί τον ρόλο του καθορίζονται εξ ολοκλήρου από τη μοίρα του στη ζωή. Με άλλα λόγια, καμία αντικειμενική προϋπόθεση δεν μπορεί να επηρεάσει την αποστολή ενός ανθρώπου, η οποία είναι προκαθορισμένη από τον Δημιουργό. Όλοι οι άνθρωποι ωριμάζουν στα συγκεκριμένα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνουν· μετά, σταδιακά και βήμα-βήμα, παίρνουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή και εκπληρώνουν τη μοίρα που έχει σχεδιάσει γι’ αυτούς ο Δημιουργός. Φυσικά, εισέρχονται ακουσίως στην απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας και αναλαμβάνουν τα δικά τους πόστα στη ζωή, όπου ξεκινούν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ως δημιουργήματα για χάρη του προκαθορισμού του Δημιουργού, για χάρη της κυριαρχίας Του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 125

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Η τέταρτη καμπή: γάμος

Καθώς μεγαλώνει και ωριμάζει κανείς, απομακρύνεται περισσότερο από τους γονείς του και από το περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκε και ανατράφηκε και, αντιθέτως, ξεκινά να αναζητά μια κατεύθυνση στη ζωή του και να επιδιώκει τους δικούς του στόχους στη ζωή, με τρόπο ζωής διαφορετικό από αυτόν των γονέων του. Κατά το διάστημα αυτό, δεν χρειάζεται πια τους γονείς του, αλλά έναν σύντροφο με τον οποίο μπορεί να περάσει τη ζωή του, δηλαδή έναν ή μία σύζυγο, ένα άτομο με το οποίο η μοίρα του είναι στενά συνυφασμένη. Έτσι, το πρώτο μεγάλο γεγονός της ζωής μετά την ανεξαρτητοποίηση είναι ο γάμος —η τέταρτη καμπή από την οποία πρέπει κανείς να περάσει.

1) Η ατομική επιλογή δεν εισέρχεται στον γάμο

Ο γάμος είναι καθοριστικό γεγονός στη ζωή κάθε ανθρώπου· είναι η στιγμή που ξεκινά κανείς να αναλαμβάνει πραγματικά διάφορα είδη ευθυνών, και να ολοκληρώνει σταδιακά διάφορα είδη αποστολών. Οι άνθρωποι τρέφουν όλες αυταπάτες για τον γάμο πριν τον δοκιμάσουν οι ίδιοι όλες αυτές οι αυταπάτες είναι πολύ όμορφες. Οι γυναίκες φαντάζονται πως το άλλο τους μισό θα είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού, ενώ οι άντρες φαντάζονται πως θα παντρευτούν τη Χιονάτη. Οι φαντασιώσεις αυτές δείχνουν πως κάθε άνθρωπος έχει ορισμένες απαιτήσεις από τον γάμο, το δικό του σύνολο αιτημάτων και προτύπων. Παρόλο που στην πονηρή αυτή εποχή, οι άνθρωποι βομβαρδίζονται συνεχώς με διαστρεβλωμένα μηνύματα για τον γάμο, τα οποία δημιουργούν ακόμα περισσότερες απαιτήσεις και δίνουν στους ανθρώπους κάθε λογής φορτία και περίεργες νοοτροπίες, κάθε άνθρωπος που έχει δοκιμάσει τον γάμο γνωρίζει πως, όπως κι αν τον κατανοεί κάποιος, όποια στάση κι αν κρατά προς αυτόν, ο γάμος δεν είναι θέμα ατομικής επιλογής.

Ο καθένας συναντά πολλούς ανθρώπους στη ζωή του, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ποιος θα γίνει ο σύντροφός του στον γάμο. Παρόλο που όλοι έχουν τις δικές τους απόψεις και προσωπικές στάσεις για το θέμα του γάμου, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιος θα γίνει αληθινά, στο τέλος, το έτερόν του ήμισυ, κι έτσι οι προσωπικές ιδέες του καθενός για το θέμα έχουν ελάχιστη σημασία. Αφού γνωρίσεις κάποιον που σου αρέσει, μπορείς να προσπαθήσεις να τον κατακτήσεις· ωστόσο, το αν ο άνθρωπος αυτός ενδιαφέρεται για εσένα και το αν μπορεί γίνει ο σύντροφός σου, αυτό δεν είναι δική σου απόφαση. Το αντικείμενο της στοργής σου δεν είναι απαραίτητα το άτομο με το οποίο θα μπορέσεις να μοιραστείς τη ζωή σου· στο μεταξύ, κάποιος που ποτέ σου δεν περίμενες, μπορεί να μπει αθόρυβα στη ζωή σου και να γίνει ο σύντροφός σου, να γίνει το σημαντικότερο στοιχείο στη μοίρα σου, το άλλο σου μισό, ο άνθρωπος με τον οποίο η μοίρα σου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Έτσι, παρόλο που υπάρχουν εκατομμύρια γάμοι στον κόσμο, κάθε ένας είναι διαφορετικός. Τόσοι γάμοι είναι ανεπαρκείς, τόσοι ευτυχισμένοι· τόσοι εκτείνονται στην Ανατολή και τη Δύση, και τόσοι στον Βορρά και τον Νότο· τόσοι αποτελούν το τέλειο ταίριασμα και πόσοι είναι ισότιμοι σε κοινωνική τάξη· τόσοι είναι ευτυχισμένοι και αρμονικοί, και τόσοι οδυνηροί και θλιβεροί· τόσοι αποτελούν το αντικείμενο της ζήλιας των άλλων, και τόσοι παρανοούνται και αποδοκιμάζονται από τους άλλους· τόσοι είναι γεμάτοι χαρά, τόσοι είναι γεμάτοι δάκρυα και φέρνουν απόγνωση… Σ’ αυτά τα αναρίθμητα είδη γάμων, οι άνθρωποι αποκαλύπτουν αφοσίωση και ισόβια δέσμευση προς τον γάμο· αποκαλύπτουν αγάπη, προσήλωση και την έννοια του αχώριστου, ή παραίτηση και αδυναμία συνεννόησης. Κάποιοι προδίδουν τον γάμο τους, ή ακόμα νιώθουν μίσος απέναντι σ’ αυτόν. Ανεξάρτητα από το αν ο γάμος ο ίδιος φέρει ευτυχία ή πόνο, η αποστολή του καθενός στον γάμο είναι προκαθορισμένη από τον Δημιουργό και δεν θα αλλάξει· η αποστολή είναι κάτι που όλοι πρέπει να ολοκληρώσουν. Η μοίρα του κάθε ατόμου που βρίσκεται πίσω από κάθε γάμο είναι αμετάβλητη· έχει καθοριστεί πολύ καιρό νωρίτερα από τον Δημιουργό.

2) Ο γάμος γεννιέται από τις μοίρες των δύο συντρόφων

Ο γάμος αποτελεί σημαντική καμπή στη ζωή του ανθρώπου. Είναι το προϊόν της μοίρας ενός ανθρώπου και ένας κρίσιμος κρίκος στη μοίρα του· δεν θεμελιώνεται πάνω στην προσωπική βούληση ή τις προτιμήσεις κάποιου και δεν επηρεάζεται από κανέναν εξωτερικό παράγοντα· αντιθέτως, καθορίζεται εξ ολοκλήρου από τις μοίρες των δύο μερών, και από τα όσα έχει διευθετήσει και προαποφασίσει ο Δημιουργός για τις μοίρες και των δύο μελών του ζεύγους. Εκ πρώτης όψεως, ο σκοπός του γάμου είναι η συνέχιση της ανθρώπινης φυλής, αλλά, στην πραγματικότητα, ο γάμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τελετουργικό στο οποίο υποβάλλεται κάποιος κατά τη διαδικασία της ολοκλήρωσης της αποστολής του. Στον γάμο, οι άνθρωποι δεν διαδραματίζουν απλώς τον ρόλο της ανατροφής της επόμενης γενιάς· υιοθετούν τους διάφορους ρόλους που απαιτούνται για τη διατήρηση ενός γάμου και τις αποστολές που αυτοί οι ρόλοι απαιτούν να ολοκληρώσει κάποιος. Εφόσον η γέννηση κάποιου επηρεάζει τις αλλαγές στις οποίες υποβάλλονται οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που τον περιβάλλουν, τότε και ο γάμος του θα επηρεάσει αναπόφευκτα αυτούς τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, και, επιπλέον, θα τα μεταμορφώσει με διάφορους τρόπους.

Όταν κάποιος ανεξαρτητοποιείται, ξεκινά το δικό του ταξίδι στη ζωή, το οποίο τον οδηγεί, βήμα-βήμα, προς τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που συνδέονται με τον γάμο του. Την ίδια ώρα, το άλλο άτομο που θα είναι τον γάμο, πλησιάζει, βήμα-βήμα, προς τους ίδιους εκείνους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα. Υπό την κυριαρχία του Δημιουργού, δύο ξεχωριστοί άνθρωποι με συνδεδεμένες μοίρες συνάπτουν σταδιακά γάμο και γίνονται, ως εκ θαύματος, μία οικογένεια: «δύο ακρίδες που κρατιούνται σφιχτά από το ίδιο σχοινί». Έτσι, όταν κάποιος συνάπτει γάμο, το ταξίδι του στη ζωή θα επηρεάσει και θα αγγίξει το άλλο του μισό και, παρομοίως, το ταξίδι του συντρόφου του στη ζωή θα επηρεάσει και θα αγγίξει τη δική του μοίρα στη ζωή. Με άλλα λόγια, οι ανθρώπινες μοίρες είναι αλληλένδετες και κανείς δεν μπορεί να ολοκληρώσει την αποστολή του στη ζωή ή να διαδραματίσει τον ρόλο του τελείως ανεξάρτητα από άλλους. Η γέννηση κάποιου επηρεάζει μια τεράστια αλυσίδα σχέσεων· το να μεγαλώνεις περιλαμβάνει κι αυτό μια περίπλοκη αλυσίδα σχέσεων· παρομοίως, ένας γάμος αναπόφευκτα υπάρχει και συντηρείται μέσα σε ένα αχανές και περίπλοκο δίκτυο ανθρώπινων επαφών που περιλαμβάνουν κάθε μέλος αυτού του δικτύου και επηρεάζουν τη μοίρα κάθε ατόμου που είναι μέρος του. Ένας γάμος δεν είναι το προϊόν των οικογενειών των δύο μελών, των συνθηκών στις οποίες μεγάλωσαν, των εμφανίσεων, των ηλικιών, των επιπέδων, των ταλέντων τους και άλλων παραγόντων· αντιθέτως, προέρχεται από μια κοινή αποστολή και μια συνδεδεμένη μοίρα. Αυτή είναι η προέλευση του γάμου· ένα προϊόν της ανθρώπινης μοίρας που ενορχηστρώνεται και διευθετείται από τον Δημιουργό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 126

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Η πέμπτη καμπή: απόγονοι

Αφού κανείς παντρευτεί, ξεκινά να μεγαλώνει την επόμενη γενιά. Δεν έχει κανέναν λόγο στο πόσα και τι είδους παιδιά θα αποκτήσει· και αυτό καθορίζεται από τη μοίρα του ανθρώπου, προκαθορίζεται από τον Δημιουργό. Αυτή είναι η πέμπτη καμπή από την οποία πρέπει να περάσει ένας άνθρωπος.

Αν κάποιος γεννιέται ώστε να εκπληρώσει τον ρόλο του παιδιού κάποιου άλλου, τότε κάποιος ανατρέφει την επόμενη γενιά ώστε να εκπληρώσει τον ρόλο του γονέα κάποιου. Αυτή η αλλαγή στους ρόλους κάνει κάποιον να δοκιμάσει διαφορετικές φάσεις της ζωής από διαφορετικές πλευρές. Του δίνει επίσης διαφορετικές σειρές εμπειρίας ζωής, μέσα από τις οποίες καταφέρνει να γνωρίσει την ίδια την κυριαρχία του Δημιουργού, η οποία θεσπίζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο, και μέσω της οποίας συναντά κανείς το γεγονός πως κανείς δεν μπορεί να υπερβεί ή να τροποποιήσει τον προκαθορισμό του Δημιουργού.

1) Ο άνθρωπος δεν έχει κανέναν έλεγχο στο τι θα απογίνουν τα παιδιά του

Η γέννηση, το μεγάλωμα και ο γάμος, φέρνουν απογοήτευση διάφορων ειδών και σε διαφορετικούς βαθμούς. Μερικοί άνθρωποι είναι δυσαρεστημένοι με την οικογένειά τους ή με τη δική εξωτερική εμφάνιση· μερικοί αντιπαθούν τους γονείς τους· μερικοί αισθάνονται δυσαρέσκεια με το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν ή έχουν πολλά παράπονα από αυτό. Όσο για τους περισσότερους, ανάμεσα σε όλες αυτές τις απογοητεύσεις, ο γάμος είναι ο πιο απογοητευτικός. Όσο δυσαρεστημένος κι αν είναι κάποιος με τη γέννησή του, την ωρίμανσή του ή με τον γάμο του, κάθε άνθρωπος που τα έχει περάσει αυτά γνωρίζει πως κανείς δεν μπορεί να επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο της γέννησής του, την εμφάνισή του, τους γονείς του και τον ή την σύζυγό του, απλώς πρέπει να δεχθεί το θέλημα του Ουρανού. Ωστόσο, όταν έρχεται η ώρα να αναθρέψουν οι άνθρωποι την επόμενη γενιά, θα προβάλλουν τις επιθυμίες που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν κατά το πρώτο μισό της ζωής τους στους απογόνους τους, ελπίζοντας πως τα παιδιά τους θα αναπληρώσουν όλες τις απογοητεύσεις του πρώτου μισού της ζωής τους. Έτσι, οι άνθρωποι παραδίδονται σε κάθε λογής φαντασιώσεις για τα παιδιά τους: πως όταν μεγαλώσουν οι κόρες τους θα γίνουν εκθαμβωτικές καλλονές, ενώ οι γιοι τους γοητευτικοί κύριοι· πως οι κόρες τους θα είναι καλλιεργημένες και ταλαντούχες, ενώ οι γιοι τους λαμπροί μαθητές και κορυφαίοι αθλητές· πως οι κόρες τους θα είναι ευγενικές, ενάρετες και λογικές, και οι γιοι τους ευφυείς, ικανοί και ευαίσθητοι. Ελπίζουν πως τα παιδιά τους, είτε πρόκειται για κόρες είτε για γιους, θα σέβονται τους πρεσβυτέρους τους, θα ενδιαφέρονται για τους γονείς τους, θα είναι αγαπητοί σε όλους και όλοι θα τους επαινούν… Στο σημείο αυτό, γεννιούνται νέες ελπίδες για τη ζωή και πυροδοτούνται νέα πάθη στις καρδιές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι γνωρίζουν πως είναι ανίσχυροι και ανέλπιδοι στη ζωή αυτή, πως δεν θα έχουν άλλη ευκαιρία ή άλλη ελπίδα να ξεχωρίσουν από το πλήθος και πως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να δεχθούν τη μοίρα τους. Έτσι, προβάλλουν όλες τις ελπίδες τους, όλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα ιδανικά τους, στην επόμενη γενιά, ελπίζοντας πως τα παιδιά τους μπορούν να τους βοηθήσουν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους και να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους· πως οι κόρες και οι γιοι τους θα φέρουν δόξα στο οικογενειακό όνομα, θα γίνουν σημαντικοί, πλούσιοι ή διάσημοι. Εν ολίγοις, θέλουν να δουν τις περιουσίες των παιδιών τους να εκτινάσσονται στα ύψη. Τα ανθρώπινα σχέδια και οι φαντασιώσεις είναι τέλεια· δεν γνωρίζουν πως ο αριθμός των παιδιών που θα αποκτήσουν, η εμφάνιση και οι ικανότητες των παιδιών τους, και ούτω καθεξής, δεν είναι δική τους απόφαση και πως οι μοίρες των παιδιών τους δεν βρίσκονται ούτε στο ελάχιστο στα δικά τους χέρια; Οι άνθρωποι δεν είναι οι κύριοι της ίδιας τους της μοίρας, ωστόσο, ελπίζουν πως θα αλλάξουν τη μοίρα της νεότερης γενιάς· είναι ανήμποροι να ξεφύγουν από την ίδια τους τη μοίρα, αλλά προσπαθούν να ελέγξουν εκείνη των γιων και των θυγατέρων τους. Δεν υπερεκτιμούν τους εαυτούς τους; Αυτή δεν είναι η ανθρώπινη ανοησία και άγνοια; Οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για χάρη των παιδιών τους, αλλά, εν τέλει, τα σχέδια και οι επιθυμίες του καθενός δεν ορίζουν τον αριθμό των παιδιών που αποκτά κανείς ή την εμφάνισή τους. Κάποιοι άνθρωποι είναι απένταροι, κι όμως αποκτούν πολλά παιδιά· άλλοι είναι πλούσιοι, κι όμως δεν έχουν ούτε ένα παιδί. Μερικοί θέλουν κόρη, αλλά η επιθυμία τους δεν πραγματοποιείται· άλλοι θέλουν γιο, αλλά δεν κατορθώνουν να κάνουν αγόρι. Για μερικούς, τα παιδιά είναι ευλογία· για άλλους, είναι κατάρα. Μερικά ζευγάρια είναι έξυπνα, κι όμως τα παιδιά τους γεννιούνται αργόστροφα· μερικοί γονείς είναι εργατικοί και έντιμοι, κι όμως τα παιδιά που ανατρέφουν είναι νωθρά. Μερικοί γονείς είναι ευγενικοί και τίμιοι, αλλά τα παιδιά τους γίνονται ύπουλα και μοχθηρά. Μερικοί γονείς είναι σωματικά και πνευματικά υγιείς, κι όμως γεννούν παιδιά με αναπηρία. Μερικοί γονείς είναι συνηθισμένοι και αποτυχημένοι, κι όμως τα παιδιά τους κατορθώνουν σπουδαία πράγματα. Μερικοί γονείς είναι της κατώτερης τάξης, κι όμως τα παιδιά τους διαπρέπουν…

2) Αφού αναθρέψουν την επόμενη γενιά, οι άνθρωποι αποκτούν νέα κατανόηση για τη μοίρα

Οι περισσότεροι άνθρωποι που εισέρχονται στον έγγαμο βίο το κάνουν γύρω στα τριάντα, ένα σημείο της ζωής κατά το οποίο ο άνθρωπος δεν κατανοεί ακόμα καθόλου την ανθρώπινη μοίρα. Ωστόσο, όταν οι άνθρωποι ξεκινούν να ανατρέφουν παιδιά, και καθώς οι απόγονοί τους μεγαλώνουν, βλέπουν τη νέα γενιά να επαναλαμβάνει τη ζωή και όλες τις εμπειρίες της προηγούμενης γενιάς, και βλέποντας πως το δικό τους παρελθόν αντικατοπτρίζεται σ’ αυτούς, αι συνειδητοποιούν πως το μονοπάτι στο οποίο βαδίζει η νεότερη γενιά, όπως ακριβώς και το δικό τους, δεν είναι κάτι που μπορεί να σχεδιαστεί και να επιλεχθεί. Αντιμέτωποι με το γεγονός αυτό, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να παραδεχθούν πως η μοίρα κάθε ανθρώπου είναι προκαθορισμένη· έτσι, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουν, παραμερίζουν σταδιακά τις δικές τους επιθυμίες, και τα πάθη στην καρδιά τους τρεμοπαίζουν και σβήνουν… Οι άνθρωποι, κατά το χρονικό διάστημα αυτό, έχοντας στην ουσία περάσει τα σημαντικά ορόσημα στη ζωή, έχουν αποκτήσει νέα κατανόηση για τη ζωή και έχουν υιοθετήσει μια νέα στάση. Πόσα μπορεί να προσδοκά ένας άνθρωπος αυτής της ηλικίας από το μέλλον και σε ποιες προοπτικές μπορεί να αποβλέπει; Ποια πενηντάχρονη γυναίκα ονειρεύεται ακόμα τον πρίγκιπα του παραμυθιού; Ποιος πενηντάρης αναζητά ακόμα τη Χιονάτη του; Ποια γυναίκα μέσης ηλικίας εξακολουθεί να ελπίζει πως θα μεταμορφωθεί από ασχημόπαπο σε κύκνο; Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι έχουν την ίδια επαγγελματική θέληση με τους νεότερους ανθρώπους; Εν ολίγοις, είτε κάποιος είναι άντρας, είτε γυναίκα, κάθε άνθρωπος που φτάνει σ’ αυτήν την ηλικία είναι πιθανόν πως διατηρεί μια σχετικά ορθολογική και πρακτική στάση προς τον γάμο, την οικογένεια και τα παιδιά. Σε έναν τέτοιο άνθρωπο, ουσιαστικά δεν μένουν άλλες επιλογές, καμία παρόρμηση να προκαλέσει τη μοίρα. Όσον αφορά την ανθρώπινη εμπειρία, μόλις κάποιος φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία, αναπτύσσει εκ φύσεως μια συγκεκριμένη στάση: «Πρέπει κανείς να δέχεται τη μοίρα του· τα παιδιά του καθενός έχουν το δικό τους πεπρωμένο· η ανθρώπινη μοίρα ορίζεται από τον Ουρανό». Οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν κατανοούν την αλήθεια, αφού έχουν αντεπεξέλθει σε όλα τα σκαμπανεβάσματα, τις απογοητεύσεις και τις κακουχίες αυτού του κόσμου, θα συνοψίσουν την επίγνωσή τους για την ανθρώπινη ζωή χρησιμοποιώντας δυο λέξεις: «Είναι μοιραίο!» Παρόλο που η φράση αυτή εμπεριέχει τη συνειδητοποίηση των κοσμικών ανθρώπων για την ανθρώπινη μοίρα και το συμπέρασμα στο οποίο έχουν οδηγηθεί, και παρόλο που εκφράζει την ανημποριά της ανθρωπότητας και θα μπορούσε να περιγραφεί ως αυστηρή και ακριβής, απέχει παρασάγγας από την κατανόηση της κυριαρχίας του Δημιουργού και πολύ απλά δεν αποτελεί υποκατάστατο για τη γνώση της εξουσίας του Δημιουργού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 127

Το να πιστεύεις στη μοίρα δεν αποτελεί υποκατάστατο για τη γνώση της κυριαρχίας του Δημιουργού

Έχοντας ακολουθήσει τον Θεό για τόσα χρόνια, υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη δική σας γνώση για τη μοίρα και σ’ αυτήν των κοσμικών ανθρώπων; Έχετε κατανοήσει πραγματικά το πεπρωμένο από τον Δημιουργό κι έχετε γνωρίσει πραγματικά την κυριαρχία Του; Μερικοί άνθρωποι έχουν βαθιά, ειλικρινή κατανόηση της φράσης «είναι μοιραίο», όμως δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κυριαρχία του Θεού· δεν πιστεύουν πως η ανθρώπινη μοίρα είναι διευθετημένη και ενορχηστρωμένη από τον Θεό και είναι απρόθυμοι να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού. Τέτοιοι άνθρωποι είναι σαν έρμαια του ωκεανού, κλυδωνίζονται στα κύματα, παρασύρονται από το ρεύμα και δεν έχουν καμία επιλογή παρά να περιμένουν παθητικά και να αποδεχθούν τη μοίρα τους. Ωστόσο, δεν αναγνωρίζουν πως η ανθρώπινη μοίρα υπόκειται στην κυριαρχία του Θεού· δεν μπορούν να γνωρίσουν την κυριαρχία του Θεού εξ ιδίας πρωτοβουλίας και, έτσι, να αποκτήσουν γνώση της εξουσίας του Θεού, να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, να σταματήσουν να αντιστέκονται στη μοίρα και να ζήσουν υπό τη φροντίδα, την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού. Με άλλα λόγια, το να αποδέχεσαι τη μοίρα δεν είναι το ίδιο με το να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία του Δημιουργού· η πίστη στη μοίρα δεν σημαίνει πως κάποιος δέχεται, αναγνωρίζει και γνωρίζει την κυριαρχία του Δημιουργού· η πίστη στη μοίρα είναι απλώς η αναγνώριση της αλήθειας της και των επιφανειακών εκδηλώσεών της. Διαφέρει από το να γνωρίζεις πώς κυβερνά ο Δημιουργός τη μοίρα της ανθρωπότητας, από το να αναγνωρίζεις πως ο Δημιουργός είναι η πηγή του κράτους πάνω στη μοίρα των πάντων και απέχει παρασάγγας από το να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού για τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ας πούμε πως ένας άνθρωπος πιστεύει μόνο στη μοίρα, και μάλιστα έχει έντονα αισθήματα γι’ αυτήν, αλλά δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να γνωρίσει και να αναγνωρίσει την κυριαρχία του Δημιουργού στη μοίρα των ανθρώπων, να υποταχθεί σ’ αυτήν και να την αποδεχτεί. Στην περίπτωση αυτή, η ζωή του θα είναι μια τραγωδία· θα είναι, παρόλα αυτά, μια ζωή μάταιη και ένα κενό. Θα εξακολουθεί να μην μπορεί να παραδοθεί στο κράτος του Δημιουργού, να γίνει ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον με την αληθινή σημασία του όρου και να κερδίσει την αναγνώριση του Δημιουργού. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει και βιώνει πραγματικά την κυριαρχία του Δημιουργού θα πρέπει να βρίσκεται σε θετική κατάσταση, όχι να είναι αρνητικός και παραιτημένος. Καθώς αναγνωρίζει πως τα πάντα είναι προαποφασισμένα, έχει μέσα του έναν ακριβή ορισμό της ζωής και της μοίρας, ο οποίος είναι ότι ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου υπόκειται στην κυριαρχία του Δημιουργού. Όταν σκέφτεται τον δρόμο που έχει διανύσει, όταν θυμάται κάθε φάση του ταξιδιού της ζωής του, βλέπει πως, σε κάθε βήμα, είτε το ταξίδι του ήταν δύσκολο είτε ομαλό, ο Θεός κατηύθυνε το μονοπάτι του και του το διευθετούσε. Κατανοεί πως ο σχολαστικός σχεδιασμός του Θεού, καθώς και οι προσεκτικές διευθετήσεις Του ήταν τα πράγματα που τον έφεραν, εν αγνοία του, στο σήμερα. Συνειδητοποιεί πως το να μπορεί κανείς να αποδέχεται την κυριαρχία του Δημιουργού, να αποδέχεται τη σωτηρία Του, είναι η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή ενός ανθρώπου! Αν ένας άνθρωπος έχει αρνητική στάση απέναντι στη μοίρα, αυτό αποδεικνύει πως αντιστέκεται σε όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός γι’ αυτόν και δεν έχει υποτακτική στάση. Αν κάποιος έχει θετική στάση απέναντι στην κυριαρχία του Θεού επί της ανθρώπινης μοίρας, τότε, όταν σκέφτεται το ταξίδι του, όταν βιώσει στ’ αλήθεια την κυριαρχία του Θεού, θα έχει μια πιο γνήσια επιθυμία να υποταχθεί σε όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός, θα έχει περισσότερη αποφασιστικότητα και πίστη για να αφήσει τον Θεό να ενορχηστρώσει τη μοίρα του και να μην επαναστατεί πια ενάντια στον Θεό. Αυτό συμβαίνει επειδή βλέπει πως, όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πάει να πει μοίρα ή δεν καταλαβαίνουν την κυριαρχία του Θεού, απλώς παλεύουν και σκοντάφτουν ξεροκέφαλα μες στην ομίχλη, κι εκείνο το ταξίδι είναι υπερβολικά κοπιαστικό, και προκαλεί υπερβολικά μεγάλο σπαραγμό. Επομένως, όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν πως ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη μοίρα, οι έξυπνοι, αντί να συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στη μοίρα και να επιδιώκουν με τον δικό τους τρόπο τους λεγόμενους «στόχους ζωής» που έχουν, επιλέγουν να γνωρίσουν και να αποδεχτούν την κυριαρχία του Θεού και να αποχαιρετήσουν τις επώδυνες ημέρες που «προσπαθούσαν να φτιάξουν μια καλή ζωή με τα δυο τους χέρια». Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει τον Θεό, όταν δεν μπορεί να Τον δει, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει αληθινά και ξεκάθαρα την κυριαρχία του Θεού, η κάθε μέρα είναι ανούσια, άνευ αξίας και απερίγραπτα οδυνηρή. Όπου κι αν βρίσκεται ένας άνθρωπος και όποια κι αν είναι η δουλειά του, τα μέσα της επιβίωσής του και οι στόχοι που επιδιώκει δεν του φέρνουν τίποτε άλλο παρά ατελείωτο σπαραγμό και πόνο που δύσκολα ξεπερνιέται, που δεν αντέχει να αναπολήσει. Μόνο αν αποδεχτεί κανείς την κυριαρχία του Δημιουργού, υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του και επιδιώξει να αποκτήσει αληθινή ανθρώπινη ζωή μπορεί να απελευθερωθεί σταδιακά από όλο τον σπαραγμό και τον πόνο, καθώς και να απαλλαγεί σταδιακά από όλη την κενότητα της ανθρώπινης ζωής.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 128

Μόνο εκείνοι που υποτάσσονται στην κυριαρχία του Δημιουργού μπορούν να κερδίσουν πραγματική ελευθερία

Επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τις ενορχηστρώσεις και την κυριαρχία του Θεού, πάντα αντιμετωπίζουν τη μοίρα με απείθεια και με επαναστατική στάση, και πάντα θέλουν να απαλλαγούν από την εξουσία και την κυριαρχία του Θεού και από τα όσα τους επιφυλάσσει η μοίρα, ελπίζοντας, μάταια, πως θα αλλάξουν τις παρούσες τους συνθήκες, αλλά και τη μοίρα τους. Ωστόσο, ποτέ δεν μπορούν να επιτύχουν και ανατρέπονται σε κάθε στροφή. Ο αγώνας αυτός, ο οποίος λαμβάνει χώρα βαθιά μέσα στην ψυχή τους, τους προκαλεί πόνο κι αυτός ο πόνος χαράσσεται στα κόκαλα καθώς, και παράλληλα τους κάνει να χαραμίσουν τη ζωή τους. Ποια είναι η αιτία του πόνου αυτού; Οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού ή στο ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε άτυχος; Προφανώς, κανένα δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα, προκαλείται από τα μονοπάτια που παίρνουν οι άνθρωποι, απ’ τους τρόπους με τους οποίους επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή τους. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην έχουν βιώσει αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, όταν γνωρίζεις πραγματικά, όταν αναγνωρίζεις πραγματικά πως ο Θεός έχει κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, όταν κατανοείς πραγματικά πως όλα αυτά στα οποία κυριαρχεί ο Θεός και τα οποία διευθετεί για σένα σού παρέχουν μεγάλο όφελος και προστασία, τότε απαλύνεται σταδιακά ο πόνος που νιώθεις και όλο σου το είναι σταδιακά χαλαρώνει, ελευθερώνεται και απελευθερώνεται. Κρίνοντας από την κατάσταση της πλειονότητας των ανθρώπων, αντικειμενικά, δεν μπορούν να αποδεχτούν πραγματικά την πρακτική αξία και το νόημα της κυριαρχίας του Δημιουργού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, παρόλο που σε υποκειμενικό επίπεδο δεν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν πριν και θέλουν ανακούφιση από τον πόνο τους· αντικειμενικά, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν και να υποταχθούν πραγματικά στην κυριαρχία του Δημιουργού, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζουν πώς να αναζητήσουν και να δεχθούν τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού. Έτσι, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν πραγματικά το γεγονός πως ο Δημιουργός κυριαρχεί επί της ανθρώπινης μοίρας και κάθε ανθρώπινου ζητήματος, αν δεν μπορούν να υποταχθούν πραγματικά στο κράτος του Δημιουργού, τότε θα τους είναι δύσκολο να μην υποκινούνται και να μην περιορίζονται από την ιδέα πως «η μοίρα κάποιου βρίσκεται στα ίδια του τα χέρια». Θα τους είναι δύσκολο να απαλλαγούν από τον πόνο του έντονου αγώνα τους ενάντια στη μοίρα και την εξουσία του Δημιουργού και, φυσικά, θα τους είναι επίσης δύσκολο να γίνουν πραγματικά απελευθερωμένοι και ελεύθεροι, να γίνουν άνθρωποι που λατρεύουν τον Θεό. Ο πιο απλός τρόπος για να ελευθερωθεί κανείς από την κατάσταση αυτή είναι να αποχαιρετήσει τον πρότερο τρόπο ζωής του· να πει αντίο στους προηγούμενους στόχους του στη ζωή· να συνοψίσει και να αναλύσει τον προηγούμενο τρόπο ζωής, την άποψη για τη ζωή, τις επιδιώξεις, τις επιθυμίες και τις βλέψεις του, και έπειτα να τα συγκρίνει με τις προθέσεις του Θεού και τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και να δει αν κάποιο από αυτά είναι συμβατό με τις προθέσεις του Θεού, αν κάποιο από αυτά συμβαδίζει με τις απαιτήσεις του Θεού, αν κάποιο από αυτά δίνει τις σωστές αξίες της ζωής, οδηγεί κάποιον στο να κατανοήσει όλο και περισσότερο την αλήθεια και του επιτρέπει να ζει με την ανθρώπινη φύση και την ομοιότητα ενός ανθρώπου. Όταν ερευνάς επανειλημμένα και αναλύεις προσεκτικά τους διάφορους στόχους που επιδιώκουν οι άνθρωποι στη ζωή και τους διάφορους τρόπους ζωής τους, θα βρεις πως ούτε ένας δεν ακολουθεί την αρχική πρόθεση που είχε ο Δημιουργός όταν δημιούργησε την ανθρωπότητα. Όλοι τους απομακρύνουν τους ανθρώπους από την κυριαρχία και τη φροντίδα του Δημιουργού· είναι όλοι τους παγίδες που κάνουν τους ανθρώπους να εξαχρειώνονται και τους οδηγούν στην κόλαση. Αφού το αναγνωρίσεις αυτό, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να εγκαταλείψεις την παλιά σου άποψη για τη ζωή, να μείνεις μακριά από τις διάφορες παγίδες, να αφήσεις τον Θεό να πάρει τον έλεγχο της ζωής σου και να κάνει διευθετήσεις γι’ αυτήν, να επιζητάς μόνο να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και την καθοδήγηση του Θεού, χωρίς να κάνεις καμία δική σου επιλογή, και να γίνεις ένας άνθρωπος που λατρεύει τον Θεό. Ενώ ακούγεται εύκολο, είναι δύσκολο να το κάνεις. Μερικοί άνθρωποι αντέχουν τον πόνο του, άλλοι όχι. Μερικοί είναι διατεθειμένοι να συμμορφωθούν, άλλοι είναι απρόθυμοι. Εκείνοι που είναι απρόθυμοι, στερούνται της επιθυμίας και της αποφασιστικότητας να το κάνουν· έχουν σαφή επίγνωση της κυριαρχίας του Θεού, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Θεός είναι Αυτός που σχεδιάζει και διευθετεί την ανθρώπινη μοίρα, ωστόσο, εξακολουθούν να κλοτσούν και να παλεύουν, παραμένουν ασυμφιλίωτοι με το να αφήσουν τη μοίρα τους στην παλάμη του Θεού και να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού· επιπλέον, αισθάνονται δυσαρέσκεια για τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Επομένως, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουν μόνοι τους για τι είναι ικανοί· θέλουν να αλλάξουν τη μοίρα τους με τα δυο τους χέρια ή να βρουν την ευτυχία με τις δικές τους δυνάμεις, να δουν αν μπορούν να ξεπεράσουν τα όρια της εξουσίας του Θεού και να υπερβούν την κυριαρχία του Θεού. Η τραγωδία του ανθρώπου δεν είναι πως επιδιώκει μια ευτυχισμένη ζωή, πως επιδιώκει φήμη και κέρδη ή πως αγωνίζεται ενάντια στην ίδια του τη μοίρα μέσα από την ομίχλη, αλλά πως, αφού έχει δει την ύπαρξη του Δημιουργού, αφού έχει μάθει το γεγονός πως ο Δημιουργός έχει κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, εξακολουθεί να μην μπορεί να επιστρέψει από το λάθος μονοπάτι, δεν μπορεί να βγάλει τα πόδια του από τη λάσπη, και απλώς σκληραίνει την καρδιά του και επιμένει στα ίδια λάθη. Θα προτιμούσε να συνεχίσει να χτυπιέται στη λάσπη, να ανταγωνίζεται πεισματικά την κυριαρχία του Θεού, να αντιστέκεται σε αυτήν μέχρι τέλους, όλα αυτά δίχως το παραμικρό ίχνος μετάνοιας. Μόνο όταν κείτεται τσακισμένος και ματωμένος παίρνει, επιτέλους, την απόφαση να τα παρατήσει και να γυρίσει πίσω. Αυτή είναι η αληθινή τραγωδία του ανθρώπου. Λέω, επομένως, πως εκείνοι που επιλέγουν να υποταχθούν είναι σοφοί, ενώ εκείνοι που επιλέγουν να πασχίσουν και να διαφύγουν είναι ανόητοι και ξεροκέφαλοι.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 129

Οι έξι καμπές στην ανθρώπινη ζωή (Επιλεγμένα εδάφια)

Η έκτη καμπή: θάνατος

Μετά από τόση φασαρία και αναστάτωση, τόσες στενοχώριες και απογοητεύσεις, μετά από τόσες χαρές και λύπες, τόσα σκαμπανεβάσματα, μετά από τόσα αξέχαστα χρόνια, αφού έχει δει την εναλλαγή των εποχών ξανά και ξανά, ο άνθρωπος έχει περάσει τα σημαντικά ορόσημα της ζωής δίχως να το παρατηρήσει, και, μέσα σε μια στιγμή, βρίσκεται να διανύει τα τελευταία του χρόνια. Τα σημάδια του χρόνου είναι αποτυπωμένα σε όλο του το κορμί: Δεν μπορεί πια να σταθεί όρθιος, τα σκουρόχρωμα μαλλιά του γίνονται άσπρα, ενώ τα πάλαι ποτέ λαμπερά και φωτεινά του μάτια γίνονται σκοτεινά και θολωμένα, ενώ η λεία και μαλακή του επιδερμίδα ρυτιδώνει και γεμίζει κηλίδες. Η ακοή του φθίνει, τα δόντια του κουνιούνται και πέφτουν, οι αντιδράσεις του επιβραδύνονται, οι κινήσεις του γίνονται αργές… Στο σημείο αυτό, έχει αποχαιρετήσει για τα καλά τα παθιασμένα χρόνια της νιότης του και έχει εισέλθει στο σούρουπο της ζωής του: τα γηρατειά. Στη συνέχεια, θα αντιμετωπίσει τον θάνατο —την τελευταία καμπή στην ανθρώπινη ζωή.

1) Μόνο ο Δημιουργός έχει τη δύναμη της ζωής και του θανάτου πάνω στον άνθρωπο

Αν η γέννηση κάποιου είχε προκαθοριστεί από την προηγούμενη ζωή του, τότε ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος αυτού του πεπρωμένου. Αν η γέννηση κάποιου είναι η αρχή της αποστολής του σ’ αυτήν τη ζωή, τότε ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος αυτής της αποστολής. Εφόσον ο Δημιουργός έχει θέσει ένα σταθερό σύνολο συνθηκών για τη γέννηση του καθενός, είναι βέβαιο πως έχει διευθετήσει και ένα σταθερό σύνολο συνθηκών για τον θάνατό του. Με άλλα λόγια, κανείς δεν γεννιέται κατά τύχη, ο θάνατος κανενός δεν είναι ξαφνικός, ενώ τόσο η γέννηση όσο και ο θάνατος συνδέονται απαραίτητα με την προηγούμενη και την παρούσα ζωή κάποιου. Το πώς είναι οι συνθήκες της γέννησης ενός ανθρώπου και το πώς είναι οι συνθήκες του θανάτου του σχετίζονται με τα όσα έχει προκαθορίσει ο Δημιουργός· αυτό είναι το πεπρωμένο ενός ανθρώπου, είναι η μοίρα του. Εφόσον υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για τη γέννηση κάποιου, πρέπει να υπάρχουν αναγκαστικά και διάφορες ειδικές συνθήκες για τον θάνατό του. Γι’ αυτό και ποικίλλει η διάρκεια ζωής, καθώς και ο τρόπος και ο χρόνος θανάτου των ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι είναι δυνατοί και υγιείς, κι όμως πεθαίνουν νέοι· άλλοι είναι αδύναμοι και ασθενικοί, κι όμως ζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα και αποβιώνουν γαλήνια. Κάποιοι πεθαίνουν από μη φυσικά αίτια και άλλοι από φυσικά. Κάποιοι πεθαίνουν μακριά από το σπίτι τους, ενώ άλλοι κλείνουν τα μάτια τους για τελευταία φορά με τα αγαπημένα τους πρόσωπα στο πλευρό τους. Κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν στον αέρα, άλλοι κάτω από τη γη. Κάποιοι πνίγονται στη θάλασσα, άλλοι χάνονται σε καταστροφές. Κάποιοι πεθαίνουν το πρωί, άλλοι το βράδυ… Όλοι θέλουν μια επιφανή γέννηση, μια λαμπρή ζωή και έναν ένδοξο θάνατο, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει το πεπρωμένο του, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την κυριαρχία του Δημιουργού. Αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου. Οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν κάθε λογής σχέδια για το μέλλον τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει το πώς θα γεννηθεί ή το πώς και το πότε θα αναχωρήσει από τον κόσμο. Παρόλο που όλοι οι άνθρωποι κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν την έλευση του θανάτου και να αντισταθούν σ’ αυτήν, και πάλι, εν αγνοία τους ο θάνατος πλησιάζει σιωπηλά. Κανείς δεν γνωρίζει πότε ή πώς θα πεθάνει ούτε, βέβαια, πού θα συμβεί αυτό. Είναι προφανές πως δεν είναι ο άνθρωπος αυτός που εξουσιάζει τη ζωή και τον θάνατο ούτε και κάποιο ζωντανό ον στον φυσικό κόσμο· μα ο Δημιουργός, ο οποίος έχει μοναδική εξουσία. Η ζωή και ο θάνατος της ανθρωπότητας δεν είναι προϊόν κάποιου νόμου του φυσικού κόσμου, αλλά αποτέλεσμα της κυριαρχίας της εξουσίας του Δημιουργού.

2) Αυτός που δεν γνωρίζει την κυριαρχία του Δημιουργού θα στοιχειώνεται από τον φόβο του θανάτου

Όταν κάποιος φτάνει στην τρίτη ηλικία, η πρόκληση που αντιμετωπίζει δεν είναι το πώς θα προσφέρει τα απαραίτητα στην οικογένειά του ή το πώς θα εκπληρώσει τις μεγάλες του φιλοδοξίες στη ζωή, αλλά το πώς θα αποχαιρετήσει τη ζωή του, πώς θα συναντήσει το τέλος της ζωής του, πώς θα βάλει τελεία στο τέλος της πρότασης που είναι η ίδια του η ζωή. Παρόλο που, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως οι άνθρωποι δίνουν ελάχιστη προσοχή στον θάνατο, κανείς δεν μπορεί να αποφύγει να εξερευνήσει το θέμα, γιατί κανείς δεν γνωρίζει αν υπάρχει κάποιος άλλος κόσμος στην άλλη άκρη του θανάτου, ένας κόσμος που οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν ή να νιώσουν, για τον οποίο δεν γνωρίζουν τίποτα. Αυτό κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται να αντιμετωπίσουν τον θάνατο ευθέως, να φοβούνται να τον αντιμετωπίσουν όπως θα έπρεπε· αντ’ αυτού, κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν το θέμα. Έτσι, γεμίζει κάθε άνθρωπο με τρόμο για τον θάνατο, προσθέτει ένα πέπλο μυστηρίου σ’ αυτό το αναπόφευκτο γεγονός της ζωής ρίχνοντας μια διαρκή σκιά πάνω από την καρδιά κάθε ανθρώπου.

Όταν κάποιος νιώθει το σώμα του να εξασθενεί, όταν αισθάνεται πως πλησιάζει στον θάνατο, τότε αισθάνεται έναν ακαθόριστο τρόμο, έναν απερίγραπτο φόβο. Ο φόβος του θανάτου κάνει κάποιον να αισθάνεται ακόμα πιο μόνος και αβοήθητος, και τότε είναι που ρωτά τον εαυτό του: Από πού προήλθε ο άνθρωπος; Πού πηγαίνει; Έτσι πεθαίνει ο άνθρωπος, με τη ζωή του να περνά βιαστικά μπροστά του; Αυτή είναι η τελεία που σηματοδοτεί το τέλος της ζωής του ανθρώπου; Ποιο είναι, εν τέλει, το νόημα της ζωής; Ποια είναι, τελικά, η αξία της ζωής; Πρόκειται για δόξα και πλούτη; Πρόκειται για την ανατροφή μιας οικογένειας;… Ανεξάρτητα από το αν κάποιος έχει σκεφτεί τα συγκεκριμένα ερωτήματα και ανεξάρτητα από το πόσο πολύ φοβάται τον θάνατο, στα βάθη της καρδιάς κάθε ανθρώπου υπάρχει πάντοτε η επιθυμία να ερευνήσει τα μυστήρια, υπάρχει ένα αίσθημα έλλειψης κατανόησης για τη ζωή, ενώ, μαζί μ’ αυτά, υπάρχει και συναισθηματισμός για τον κόσμο και μια απροθυμία να φύγει. Ίσως κανείς να μην μπορεί να διατυπώσει ξεκάθαρα τι ακριβώς φοβάται ο άνθρωπος, τι ακριβώς αναζητά, για τι ακριβώς γίνεται συναισθηματικός και τι διστάζει να αφήσει πίσω…

Επειδή φοβούνται τον θάνατο, οι άνθρωποι έχουν τόσες ανησυχίες· επειδή φοβούνται τον θάνατο, οι άνθρωποι έχουν τόσα που δεν μπορούν να αποχωριστούν. Όταν βρίσκονται κοντά στον θάνατο, μερικοί άνθρωποι ανησυχούν για το ένα και το άλλο· ανησυχούν για τα παιδιά τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα, την περιουσία τους, λες και με την ανησυχία μπορούν να σβήσουν το μαρτύριο και τον τρόμο που φέρνει ο θάνατος· λες και με το να διατηρούν μια κάποια οικειότητα με εκείνους που είναι εν ζωή, μπορούν να ξεφύγουν από την ανημποριά και τη μοναξιά που συνοδεύουν τον θάνατο. Στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς υπάρχει ένας αόριστος φόβος· ο φόβος πως θα αποχωριστεί κανείς τα αγαπημένα του πρόσωπα, πως δεν θα ξαναδεί τον γαλανό ουρανό, δεν θα αντικρίσει ξανά τον υλικό κόσμο. Μια μοναχική ψυχή που είναι συνηθισμένη στη συντροφιά των αγαπημένων της προσώπων, είναι απρόθυμη να αφεθεί και να αναχωρήσει, ολομόναχη, για έναν κόσμο άγνωστο και μη οικείο.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 130

Ένας άνθρωπος που δαπανά τη ζωή του στην αναζήτηση δόξας και πλούτου, τα χάνει μπροστά στον θάνατο

Χάρη στην κυριαρχία και τον προκαθορισμό του Δημιουργού, μια μοναχική ψυχή που ξεκίνησε χωρίς τίποτα απολύτως αποκτά γονείς και οικογένεια, την ευκαιρία να γίνει μέλος της ανθρώπινης φυλής, καθώς και την ευκαιρία να βιώσει την ανθρώπινη ζωή και να κάνει το ταξίδι της στον κόσμο των ανθρώπων· αποκτά, επίσης, την ευκαιρία να βιώσει την κυριαρχία του Δημιουργού, να καταφέρει να γνωρίσει τα θαύματα της δημιουργίας του Δημιουργού και, ακόμη περισσότερο, την ευκαιρία να καταφέρει να γνωρίσει την εξουσία του Δημιουργού και να παραδοθεί σ’ αυτήν. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αρπάζουν πραγματικά αυτήν τη σπάνια και φευγαλέα ευκαιρία. Οι άνθρωποι εξαντλούν την ενέργεια μιας ζωής πολεμώντας ενάντια στη μοίρα και περνούν ολόκληρη τη ζωή τους μες στη φούρια, προσπαθώντας να παράσχουν τα αναγκαία στην οικογένειά τους και τρέχοντας πέρα δώθε για χάρη του γοήτρου και του κέρδους. Τα πράγματα που εκτιμούν περισσότερο οι άνθρωποι είναι η αγάπη της οικογένειας, τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος, τα οποία και θεωρούν ως τα πολυτιμότερα πράγματα στη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι παραπονιούνται ότι είναι κακότυχοι, όμως εξακολουθούν να παραχώνουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα ζητήματα που οφείλουν περισσότερο να κατανοήσουν και να εξερευνήσουν οι άνθρωποι: γιατί ζει ο άνθρωπος, πώς θα πρέπει να ζει ο άνθρωπος και ποια είναι η αξία και το νόημα της ανθρώπινης ζωής. Περνούν ολόκληρη τη ζωή τους —όσο κι αν διαρκέσει αυτή— τρέχοντας μόνο ασταμάτητα και αναζητώντας φήμη και κέρδος, μέχρι που χάνεται η νιότη τους, γκριζάρουν τα μαλλιά τους και γεμίζουν ρυτίδες, μέχρι που συνειδητοποιούν πως η φήμη και το κέρδος δεν μπορούν να τους εμποδίσουν να γεράσουν, πως τα χρήματα δεν μπορούν να γεμίσουν το κενό που υπάρχει μες στην καρδιά τους και μέχρι να καταλάβουν πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τους νόμους της γέννησης, της γήρανσης, της αρρώστιας και του θανάτου και πως κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις διευθετήσεις της μοίρας. Μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με την τελική καμπή της ζωής κατανοούν πραγματικά πως ακόμα κι αν κάποιος έχει πλούτη και πολλά περιουσιακά στοιχεία, ακόμα κι αν κάποιος είναι προνομιούχος και υψηλά ιστάμενο πρόσωπο, και πάλι δεν μπορεί να ξεφύγει από τον θάνατο και πρέπει να επιστρέψει στην αρχική του θέση: μια μοναχική ψυχή με τίποτα στο όνομά της. Όταν οι άνθρωποι έχουν γονείς, πιστεύουν πως οι γονείς τους είναι τα πάντα· όταν οι άνθρωποι έχουν περιουσία, πιστεύουν πως τα χρήματα είναι ο κύριος πυλώνας του ανθρώπου, πως είναι το μέσο με το οποίο ζει· όταν οι άνθρωποι έχουν κύρος, προσκολλούνται στενά σ’ αυτό και θα ρίσκαραν τη ζωή τους για χάρη του. Μόνο όταν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να αφήσουν αυτόν τον κόσμο, συνειδητοποιούν πως τα πράγματα στα οποία δαπάνησαν τη ζωή τους επιδιώκοντας δεν είναι τίποτα άλλο παρά παροδικά σύννεφα, κανένα από τα οποία δεν μπορούν κρατήσουν, κανένα από τα οποία δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους, κανένα από τα οποία δεν μπορεί να τους απαλλάξει από τον θάνατο, κανένα από τα οποία δεν μπορεί να προσφέρει συντροφιά ή παρηγοριά σε μια μοναχική ψυχή στο ταξίδι της επιστροφής· ιδίως, κανένα από αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο και να του επιτρέψει να υπερβεί τον θάνατο. Η φήμη και το κέρδος που πετυχαίνει κανείς στον υλικό κόσμο τού δίνουν παροδική ικανοποίηση, απολαύσεις της στιγμής, μια ψευδή αίσθηση άνεσης· ταυτόχρονα, τον κάνουν να χάσει τον δρόμο του. Έτσι, οι άνθρωποι, καθώς χτυπιούνται στην αχανή θάλασσα της ανθρωπότητας, λαχταρώντας γαλήνη, παρηγοριά και ηρεμία της καρδιάς, καταπίνονται ξανά και ξανά από τα κύματα. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν βρει ακόμα απαντήσεις στα ερωτήματα που είναι τα σημαντικότερα για να κατανοήσουν —από πού προέρχονται, γιατί ζουν, πού πηγαίνουν, και ούτω καθεξής— ξελογιάζονται από τη φήμη και το κέρδος, παραπλανιούνται και ελέγχονται από αυτά και χάνονται οριστικά. Ο χρόνος περνάει γρήγορα· τα χρόνια περνούν εν ριπή οφθαλμού και, πριν κανείς το καταλάβει, έχει αποχαιρετήσει τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Όταν οι άνθρωποι ετοιμάζονται να αποχαιρετήσουν τον κόσμο, συνειδητοποιούν σταδιακά πως τα πάντα στον κόσμο ξεμακραίνουν και πως δεν έχουν πια τη δύναμη να κρατήσουν τίποτα που ήταν αρχικά δικό τους· εκείνη την ώρα, νιώθουν πραγματικά πως, στο κάτω κάτω, είναι ακριβώς σαν νεογέννητα βρέφη που κλαίνε και πως εξακολουθούν να μην έχουν τίποτα απολύτως στην κατοχή τους. Σε αυτό το σημείο, αναγκάζονται να αρχίσουν να συλλογίζονται αυτά που έχουν κάνει στη ζωή τους, την αξία που έχει να είναι κανείς ζωντανός, το νόημα που έχει να είναι κανείς ζωντανός και τον λόγο που έρχονται οι άνθρωποι στον κόσμο. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο θέλουν όλο και περισσότερο να μάθουν αν υπάρχει επόμενη ζωή, αν υπάρχει πραγματικά Ουρανός, αν υπάρχει πραγματικά τιμωρία… Όσο περισσότερο πλησιάζει κανείς στον θάνατο, τόσο περισσότερο θέλει να κατανοήσει το νόημα της ζωής· όσο περισσότερο πλησιάζει στον θάνατο, τόσο πιο άδεια φαίνεται η καρδιά του· όσο περισσότερο πλησιάζει στον θάνατο, τόσο πιο αβοήθητος νιώθει· έτσι, ο φόβος του για τον θάνατο μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους εκδηλώνονται τέτοια συναισθήματα στους ανθρώπους καθώς προσεγγίζουν τον θάνατο: Πρώτον, πρόκειται να χάσουν τη δόξα και τα πλούτη στα οποία στηριζόταν η ζωή τους, πρόκειται να αφήσουν πίσω καθετί ορατό στον κόσμο· δεύτερον, πρόκειται να αντιμετωπίσουν, ολομόναχοι, έναν μη οικείο κόσμο, ένα μυστηριώδες, άγνωστο βασίλειο, στο οποίο φοβούνται να πατήσουν το πόδι τους, στο οποίο δεν έχουν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο και κανένα μέσο διαβίωσης. Για τους δύο αυτούς λόγους, καθένας που αντιμετωπίζει τον θάνατο νιώθει ανήσυχος, δοκιμάζει έναν πανικό και ένα αίσθημα ανημποριάς, τέτοια που ποτέ πριν δεν είχε αισθανθεί. Μόνο όταν έχει φτάσει κανείς πραγματικά σ’ αυτό το σημείο συνειδητοποιεί πως, όταν εισέρχεται ένας άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο, πρέπει πρώτα να καταλάβει από πού προέρχονται τα ανθρώπινα όντα, γιατί ζουν οι άνθρωποι, ποιος κυριαρχεί στην ανθρώπινη μοίρα και ποιος φροντίζει για την ανθρώπινη ύπαρξη και κυριαρχεί σ’ αυτήν· αυτή η κατανόηση είναι το κεφάλαιο βάσει του οποίου ζει ένας άνθρωπος, καθώς και η απαραίτητη βάση για την επιβίωση ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να μαθαίνει πρώτα πώς να παρέχει τα αναγκαία στην οικογένειά του, πώς να επιδιώκει φήμη και κέρδος, πώς να είναι ανώτερος από τους άλλους σε μια ομάδα ή πώς να ζει μια πιο εύπορη ζωή ούτε, βέβαια, πώς να ξεπεράσει τους άλλους ή πώς να συναγωνίζεται με ευκολία τους άλλους σε διάφορα είδη διαγωνισμών. Παρόλο που οι διάφορες δεξιότητες επιβίωσης τις οποίες οι άνθρωποι δαπανούν τη ζωή τους για να τελειοποιήσουν τους δίνουν τη δυνατότητα να διαθέτουν πληθώρα υλικών ανέσεων, αυτές οι δεξιότητες δεν φέρνουν ποτέ πραγματική παρηγοριά και σταθερότητα στην καρδιά τους. Αντιθέτως, κάνουν τους ανθρώπους να χάνουν διαρκώς τον προσανατολισμό τους, να δυσκολεύονται να ελέγξουν τον εαυτό τους και να χάνουν τη μία ευκαιρία μετά την άλλη να μάθουν το νόημα της ζωής, ενώ προκαλούν κρυφές έγνοιες στους ανθρώπους για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν σωστά τον θάνατο· έτσι, οι ζωές των ανθρώπων καταστρέφονται. Ο Δημιουργός συμπεριφέρεται δίκαια σε όλους, δίνοντας σε όλους μια ολόκληρη ζωή από ευκαιρίες για να βιώσουν και να γνωρίσουν την κυριαρχία Του· ωστόσο, μόνο όταν πλησιάζει ο θάνατος, μόνο όταν καραδοκεί το φάντασμα του θανάτου, ξεκινά κανείς να βλέπει το φως, αλλά τότε είναι πολύ αργά.

Οι άνθρωποι ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους κυνηγώντας χρήματα και φήμη και κέρδος· πιάνονται απεγνωσμένα από τα πράγματα αυτά, και τα αντιμετωπίζουν ως τα μόνα τους μέσα στήριξης, λες και έχοντάς τα μπορούν να συνεχίσουν να ζουν, μπορούν να απαλλαγούν από τον θάνατο. Ωστόσο, μόνο όταν είναι κοντά στον θάνατο συνειδητοποιούν πόσο μακριά είναι αυτά τα πράγματα από αυτούς, και μπροστά στον θάνατο, πόσο αδύναμοι και ανίσχυροι είναι, πόσο ευάλωτοι είναι, και πόσο μόνοι και αβοήθητοι είναι, μην έχοντας πουθενά να στραφούν. Συνειδητοποιούν πως η ζωή δεν αγοράζεται με χρήματα ή φήμη και κέρδος, πως όσο πλούσιος κι αν είναι ένας άνθρωπος και όσο εξέχουσα κι αν είναι η θέση του, όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου φτωχοί και ασήμαντοι μπροστά στον θάνατο. Συνειδητοποιούν πως τα χρήματα δεν αγοράζουν ζωή, πως η φήμη και το κέρδος δεν μπορούν να σβήσουν τον θάνατο και πως ούτε τα χρήματα, ούτε και μπορούν η φήμη και το κέρδος να επιμηκύνουν τη ζωή ενός ανθρώπου κατά ένα λεπτό, κατά ένα δευτερόλεπτο. Όσο περισσότερο νιώθουν έτσι οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο λαχταρούν να συνεχίσουν να ζουν· όσο περισσότερο νιώθουν έτσι οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο τρέμουν τον επικείμενο θάνατο. Μόνο στο σημείο αυτό συνειδητοποιούν πραγματικά πως η ζωή τους δεν ανήκει σ’ αυτούς, πως δεν είναι δική τους για να την ελέγξουν, πως ο άνθρωπος δεν έχει λόγο στο αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει —είναι πέρα από τον έλεγχο του οποιουδήποτε.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 131

Αν παραδοθείς στο κράτος του Δημιουργού, θα αντιμετωπίσεις τον θάνατο ήρεμα

Τη στιγμή που γεννιέται ένας άνθρωπος, μια μοναχική ψυχή ξεκινά την εμπειρία της σχετικά με τη ζωή στη γη, την εμπειρία της σχετικά με την εξουσία του Δημιουργού, την οποία έχει διευθετήσει γι’ αυτήν ο Δημιουργός. Είναι περιττό να λεχθεί πως, για τον άνθρωπο —την ψυχή— αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να αποκτήσει γνώση για την κυριαρχία του Δημιουργού, να γνωρίσει την εξουσία Του και να τη δοκιμάσει προσωπικά. Οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τους νόμους της μοίρας που έχει καθορίσει γι’ αυτούς ο Δημιουργός και, για κάθε λογικό άνθρωπο με συνείδηση, το να αναγνωρίσει, μέσα στις δεκαετίες της ζωής του, την κυριαρχία του Δημιουργού και να γνωρίσει την εξουσία Του δεν είναι κάτι το δύσκολο. Επομένως, θα έπρεπε να είναι πολύ εύκολο για κάθε άνθρωπο να αναγνωρίσει, μέσα από τις εμπειρίες της ζωής του κατά τη διάρκεια των πολλών δεκαετιών, πως κάθε ανθρώπινη μοίρα είναι προκαθορισμένη, όπως και θα είναι εύκολο να κατανοήσει ή να συνοψίσει τι σημαίνει να είσαι ζωντανός. Καθώς αποδέχεται κανείς αυτά τα μαθήματα ζωής, θα καταλάβει, σταδιακά, από πού προέρχεται η ζωή και θα κατανοήσει τι χρειάζεται πραγματικά η καρδιά, τι θα τον οδηγήσει στο πραγματικό μονοπάτι της ζωής και ποια πρέπει να είναι η αποστολή και ο στόχος της ανθρώπινης ζωής. Θα αναγνωρίσει σταδιακά πως αν δεν λατρεύει τον Δημιουργό, αν δεν παραδοθεί στο κράτος Του, τότε, όταν έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει τον θάνατο —όταν η ψυχή πρόκειται να αντιμετωπίσει ξανά τον Δημιουργό— η καρδιά του θα είναι γεμάτη απεριόριστο τρόμο και αναστάτωση. Αν ένας άνθρωπος υπάρχει στον κόσμο για αρκετές δεκαετίες, όμως ακόμα δεν έχει καταλάβει από πού προέρχεται η ανθρώπινη ζωή ούτε έχει αναγνωρίσει σε ποιανού την παλάμη βρίσκεται η ανθρώπινη μοίρα, τότε δεν είναι καθόλου περίεργο που δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει τον θάνατο ήρεμα. Ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών εμπειρίας του στην ανθρώπινη ζωή, τη γνώση της κυριαρχίας του Δημιουργού, είναι ένας άνθρωπος με σωστή εκτίμηση για το νόημα και την αξία της ζωής. Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει βαθιά γνώση για τον σκοπό της ζωής, με πραγματική εμπειρία και κατανόηση της κυριαρχίας του Δημιουργού και, πέρα από αυτό, είναι ικανός να υποταχθεί στην εξουσία του Δημιουργού. Ένας τέτοιος άνθρωπος κατανοεί το νόημα της δημιουργίας της ανθρωπότητας από τον Δημιουργό, κατανοεί πως ο άνθρωπος πρέπει να λατρεύει τον Δημιουργό, πως όσα κατέχει ο άνθρωπος προέρχονται από τον Δημιουργό και πως θα επιστρέψουν, μια μέρα που δεν αργεί, σ’ Αυτόν. Αυτό το είδος ανθρώπου κατανοεί πως ο Δημιουργός διευθετεί τη γέννηση του ανθρώπου και έχει κυριαρχία επί του θανάτου του ανθρώπου, και πως η ζωή και ο θάνατος προκαθορίζονται από την εξουσία του Δημιουργού. Έτσι, όταν κάποιος κατανοήσει πραγματικά τα πράγματα αυτά, θα μπορεί, αβίαστα, να αντιμετωπίσει τον θάνατο ήρεμα, να παραμερίσει ήσυχα όλα τα εξωτερικά πράγματά του, να δεχθεί και να υποταχθεί με ευχαρίστηση σε όλα όσα ακολουθούν και να καλωσορίσει την τελευταία καμπή της ζωής που έχει διευθετήσει έτσι όπως είναι ο Δημιουργός, αντί να την τρέμει στα τυφλά και να αγωνίζεται ενάντιά της. Αν κάποιος βλέπει τη ζωή σαν μια ευκαιρία για να δοκιμάσει την κυριαρχία του Δημιουργού και να γνωρίσει την εξουσία Του, αν βλέπει τη ζωή του σαν μια σπάνια ευκαιρία για να εκπληρώσει το καθήκον του ως ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον και να ολοκληρώσει την αποστολή του, τότε θα έχει σίγουρα τη σωστή αντίληψη για τη ζωή, σίγουρα θα ζήσει μια ζωή ευλογημένη και καθοδηγούμενη από τον Δημιουργό, σίγουρα θα βαδίζει στο φως του Δημιουργού, θα γνωρίζει την κυριαρχία του Δημιουργού, σίγουρα θα παραδίδεται στο κράτος Του και σίγουρα θα γίνεται μάρτυρας των θαυμαστών Του πράξεων, μάρτυρας της εξουσίας Του. Είναι περιττό να λεχθεί πως ένας τέτοιος άνθρωπος θα χαίρει σίγουρα της αγάπης και της αποδοχής του Δημιουργού, ενώ μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να διατηρεί ήρεμη στάση προς τον θάνατο και να καλωσορίσει την τελευταία καμπή της ζωής με χαρά. Κάποιος που είναι προφανές πως αυτή ήταν η στάση που διατηρούσε προς τον θάνατο ήταν ο Ιώβ. Ο Ιώβ ήταν σε θέση να δεχθεί με ευχαρίστηση την τελική καμπή της ζωής και, έχοντας ολοκληρώσει ομαλά το ταξίδι της ζωής του και ολοκληρώσει την αποστολή του στη ζωή, επέστρεψε για να βρεθεί στο πλευρό του Δημιουργού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 132

Οι επιδιώξεις και οι απολαβές του Ιώβ στη ζωή, του επιτρέπουν να αντιμετωπίσει ήρεμα τον θάνατο

Στις Γραφές λέει για τον Ιώβ: «Και ετελεύτησεν ο Ιώβ, γέρων και πλήρης ημερών» (Ιώβ 42:17). Αυτό σημαίνει πως όταν πέθανε ο Ιώβ, δεν μετάνιωνε για τίποτα και δεν αισθανόταν πόνο, αλλά αναχώρησε από τον κόσμο αυτό με φυσικό τρόπο. Όπως γνωρίζουν όλοι, ο Ιώβ ήταν άνθρωπος που, όσο ζούσε, σεβόταν τον Θεό και απέφευγε το κακό. Οι πράξεις του επιδοκιμάζονταν από τον Θεό και μνημονεύονταν από τους ανθρώπους, και η ζωή του μπορεί να ειπωθεί ότι είχε αξία και σημασία που ξεπερνούσε τις ζωές όλων των άλλων. Ο Ιώβ απολάμβανε τις ευλογίες του Θεού, ο Θεός τον αποκαλούσε δίκαιο στη γη, ενώ δοκιμάστηκε, επίσης, από τον Θεό και μπήκε σε πειρασμό από τον Σατανά. Κατέθεσε μαρτυρία για τον Θεό και δίκαια αποκαλούταν από τον Θεό δίκαιος άνθρωπος. Κατά τις πολλές δεκαετίες που ακολούθησαν μετά τη δοκιμασία του από τον Θεό, έζησε μια ζωή που ήταν ακόμα πιο πολύτιμη, γεμάτη νόημα, σταθερή και ήρεμη από πριν. Λόγω των δίκαιων πράξεών του, ο Θεός τον δοκίμασε, και επίσης λόγω των δίκαιων πράξεών του, ο Θεός τού εμφανίστηκε και του μίλησε απευθείας. Έτσι, στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη δοκιμασία του, ο Ιώβ κατάλαβε και εκτίμησε την αξία της ζωής με πιο απτό τρόπο, απέκτησε βαθύτερη κατανόηση για την κυριαρχία του Δημιουργού, όπως και απέκτησε πιο ακριβή και σαφή γνώση του τρόπου με τον οποίο ο Δημιουργός απονέμει και παίρνει πίσω τις ευλογίες Του. Το Βιβλίο του Ιώβ καταγράφει πως ο Ιεχωβά Θεός απένειμε ακόμα μεγαλύτερες ευλογίες στον Ιώβ από αυτές που του είχε απονείμει πριν, βάζοντας έτσι τον Ιώβ σε ακόμα καλύτερη θέση για να γνωρίσει την κυριαρχία του Δημιουργού και να αντιμετωπίσει ήρεμα τον θάνατο. Έτσι, όταν ο Ιώβ γέρασε και αντιμετώπισε τον θάνατο, σίγουρα δεν ήταν αγχωμένος για την περιουσία του. Δεν είχε ανησυχίες, τίποτα για το οποίο να μετάνιωνε και, φυσικά, δεν φοβόταν τον θάνατο, διότι πέρασε όλη τη ζωή του βαδίζοντας στον δρόμο του σεβασμού στον Θεό και της αποφυγής του κακού. Δεν είχε λόγο να ανησυχεί για το τέλος του. Πόσοι άνθρωποι σήμερα θα μπορούσαν να ενεργήσουν κατά τον ίδιο τρόπο που ενήργησε ο Ιώβ όταν ήταν αντιμέτωπος με τον θάνατό του; Γιατί δεν είναι κανείς ικανός να διατηρήσει μια τέτοια απλή εξωτερική συμπεριφορά; Υπάρχει μόνο ένας λόγος: Ο Ιώβ έζησε τη ζωή του στην υποκειμενική επιδίωξη της πίστης, της αναγνώρισης και της υποταγής στην κυριαρχία του Θεού, και ήταν με αυτήν την πίστη, την αναγνώριση και την υποταγή που πέρασε τις σημαντικές καμπές στη ζωή, βίωσε τα τελευταία του χρόνια και υποδέχτηκε την τελική καμπή της ζωής του. Ανεξάρτητα από ό,τι βίωσε ο Ιώβ, οι επιδιώξεις και οι στόχοι του στη ζωή ήταν όχι επώδυνοι, αλλά ευτυχισμένοι. Ήταν ευτυχισμένος, όχι μόνο λόγω των ευλογιών ή της έγκρισης που του απονεμήθηκαν από τον Δημιουργό, αλλά, ιδίως, λόγω των επιδιώξεων και των στόχων της ζωής του, λόγω της αυξανόμενης γνώσης και της πραγματικής κατανόησης της κυριαρχίας του Δημιουργού που απέκτησε μέσω του σεβασμού του στον Θεό και της αποφυγής του κακού και, επιπλέον, λόγω της προσωπικής του εμπειρίας, ως υποκείμενο της κυριαρχίας του Δημιουργού, των θαυμαστών πράξεων του Θεού, καθώς και των τρυφερών και αλησμόνητων εμπειριών και αναμνήσεων της αλληλεπίδρασης, της γνωριμίας και της αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Ο Ιώβ ήταν ευτυχισμένος λόγω της παρηγοριάς και της χαράς που πήγαζαν από τη γνώση των προθέσεων του Δημιουργού· λόγω της θεοφοβούμενης καρδιάς που απέκτησε αφού είδε πως ο Θεός είναι μεγάλος, θαυμάσιος, αγαπητός και πιστός. Ο Ιώβ ήταν ικανός να αντιμετωπίσει τον θάνατο δίχως μαρτύριο επειδή ήξερε πως πεθαίνοντας θα επέστρεφε στο πλευρό του Δημιουργού. Ήταν οι επιδιώξεις και οι απολαβές του στη ζωή που του επέτρεψαν να αντιμετωπίσει ήρεμα τον θάνατο, του επέτρεψαν να αντιμετωπίσει ήρεμα την προοπτική να του πάρει πίσω τη ζωή ο Δημιουργός και, επιπλέον, του επέτρεψαν να σταθεί όρθιος, άσπιλος και αμέριμνος, ενώπιον του Δημιουργού. Στις μέρες μας, μπορούν οι άνθρωποι να επιτύχουν το είδος της ευτυχίας που κατείχε ο Ιώβ; Εσείς, έχετε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να το κάνετε; Εφόσον οι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν αυτές τις προϋποθέσεις, τότε γιατί αδυνατούν να ζήσουν ευτυχισμένοι, όπως ζούσε ο Ιώβ; Γιατί αδυνατούν να ξεφύγουν από το μαρτύριο του φόβου του θανάτου; Όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, μερικοί άνθρωποι ουρούν ανεξέλεγκτα· άλλοι τρέμουν, λιποθυμούν, επιτίθενται φραστικά κατά Ουρανού και ανθρώπου· κάποιοι ακόμα θρηνούν και κλαίνε. Αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι οι φυσικές αντιδράσεις που σημειώνονται ξαφνικά όταν πλησιάζει ο θάνατος. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται κατά τους ντροπιαστικούς αυτούς τρόπους κυρίως επειδή, βαθιά μέσα στην καρδιά τους, φοβούνται τον θάνατο, επειδή δεν έχουν σαφή γνώση και εκτίμηση της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού και, πόσο μάλλον, πραγματική υποταγή σε αυτά. Οι άνθρωποι αντιδρούν μ’ αυτόν τον τρόπο επειδή δεν θέλουν τίποτε άλλο παρά να διευθετούν και να κυβερνούν τα πάντα οι ίδιοι, να ελέγχουν τη μοίρα τους, την ίδια τους τη ζωή και τον θάνατο. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ ικανοί να ξεφύγουν από τον φόβο του θανάτου.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 133

Μόνο αν κάποιος αποδεχθεί την κυριαρχία του Δημιουργού μπορεί να επιστρέψει στο πλευρό Του

Όταν κάποιος δεν έχει σαφή γνώση και εμπειρία της κυριαρχίας του Θεού και των διευθετήσεών Του, η γνώση του για τη μοίρα και τον θάνατο θα είναι απαραίτητα ασυνάρτητη. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν ξεκάθαρα πως τα πάντα βρίσκονται στην παλάμη του Θεού, δεν συνειδητοποιούν πως τα πάντα υπόκεινται στον έλεγχο και την κυριαρχία του Θεού, και δεν αναγνωρίζουν πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να απαλλαγεί ή να ξεφύγει από τέτοια κυριαρχία. Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, τα τελευταία τους λόγια, οι ανησυχίες τους και τα όσα μετανιώνουν, δεν έχουν τέλος. Τους επιβαρύνουν τόσα φορτία, τόση απροθυμία και τόση σύγχυση. Αυτό τους οδηγεί στο να φοβούνται τον θάνατο. Για κάθε άνθρωπο που γεννιέται σ’ αυτόν τον κόσμο, η γέννηση είναι αναγκαία και ο θάνατος αναπόφευκτος· κανείς δεν μπορεί να υπερβεί αυτή ροή των πραγμάτων. Αν κάποιος επιθυμεί να αποχωρήσει από αυτόν τον κόσμο ανώδυνα, αν θέλει να είναι ικανός να αντιμετωπίσει την τελική καμπή της ζωής δίχως δισταγμό και ανησυχίες, ο μόνος τρόπος είναι να μη μετανιώνει για τίποτα. Και ο μόνος τρόπος για να αποχωρήσει χωρίς να μετανιώνει για τίποτα είναι να γνωρίζει την κυριαρχία του Δημιουργού, να γνωρίζει την εξουσία Του, και να υποτάσσεται σε αυτές. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να μείνει μακριά από τις ανθρώπινες διαμάχες, από το κακό, από τη σκλαβιά του Σατανά, και μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να ζήσει μια ζωή σαν του Ιώβ, καθοδηγούμενη και ευλογημένη από τον Δημιουργό, μια ζωή ελεύθερη και απελευθερωμένη, μια ζωή με αξία και νόημα, μια ζωή έντιμη και ειλικρινή. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να υποταχθεί, σαν τον Ιώβ, στις δοκιμασίες και τις στερήσεις του Δημιουργού, στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να λατρεύει τον Δημιουργό καθ’ όλη τη ζωή του, να κερδίσει την έγκρισή Του, όπως ο Ιώβ, και να ακούσει τη φωνή Του, να Τον δει να εμφανίζεται. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να ζήσει και να πεθάνει ευτυχισμένος, όπως ο Ιώβ, δίχως πόνο, δίχως ανησυχίες, δίχως να μετανιώνει για τίποτα. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να ζει στο φως, όπως ο Ιώβ, να περνά καθεμία από τις καμπές της ζωής στο φως, να ολοκληρώσει ομαλά το ταξίδι του στο φως, να αντεπεξέλθει επιτυχώς στην αποστολή του —να δοκιμάσει, να μάθει και να γνωρίσει, ως δημιουργημένο ον, την κυριαρχία του Δημιουργού— και να αποβιώσει στο φως και να σταθεί για πάντα στο πλευρό του Δημιουργού σαν ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον που Αυτός εγκρίνει.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 134

Μη χάσεις την ευκαιρία να γνωρίσεις την κυριαρχία του Δημιουργού

Οι αρκετές δεκαετίες που απαρτίζουν μια ανθρώπινη ζωή δεν είναι ούτε λίγες, ούτε πολλές. Τα είκοσι και πλέον χρόνια που μεσολαβούν από τη γέννηση έως την ενηλικίωση περνούν εν ριπή οφθαλμού και, παρόλο που σ’ αυτό το σημείο της ζωής του ο άνθρωπος θεωρείται ενήλικας, οι άνθρωποι της ηλικιακής αυτής ομάδας δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για την ανθρώπινη ζωή και την ανθρώπινη μοίρα. Καθώς αποκτούν περισσότερη εμπειρία, βαδίζουν σιγά-σιγά προς τη μέση ηλικία. Οι άνθρωποι που είναι γύρω στα τριάντα ή τα σαράντα, αποκτούν νεοφανή εμπειρία της ζωής και της μοίρας, αλλά οι απόψεις τους για τα πράγματα αυτά παραμένουν πολύ αόριστες. Μόλις στην ηλικία των σαράντα μερικοί άνθρωποι ξεκινούν να καταλαβαίνουν την ανθρωπότητα και το σύμπαν, τα οποία δημιούργησε ο Θεός, και να κατανοούν περί τίνος πρόκειται η ζωή, περί τίνος πρόκειται η ανθρώπινη μοίρα. Μερικοί άνθρωποι, παρόλο που έχουν υπάρξει ακόλουθοι του Θεού για πολύ καιρό και είναι πλέον μεσήλικες, εξακολουθούν να μην μπορούν να κατέχουν ακριβή γνώση και ορισμό της κυριαρχίας του Θεού, πόσο μάλλον αληθινή υποταγή. Μερικοί άνθρωποι δεν νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά να αναζητούν να λάβουν ευλογίες και, παρόλο που έχουν ζήσει πολλά χρόνια, δεν γνωρίζουν ούτε κατανοούν στο ελάχιστο το γεγονός της κυριαρχίας του Δημιουργού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα και, έτσι, δεν έχουν κάνει ούτε το πρώτο βήμα για το πρακτικό μάθημα περί της υποταγής στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Τέτοιοι άνθρωποι είναι παντελώς ανόητοι και ζουν μάταιες ζωές.

Αν οι περίοδοι μιας ανθρώπινης ζωής κατανεμηθούν βάσει του βαθμού των εμπειριών ζωής των ανθρώπων και της γνώσης τους για την ανθρώπινη μοίρα, τότε μπορούν να χωριστούν προσεγγιστικά σε τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση είναι η νιότη, δηλαδή τα χρόνια μεταξύ της γέννησης και της μέσης ηλικίας, ή από τη γέννηση έως την ηλικία των τριάντα. Η δεύτερη φάση είναι η ωρίμανση, από τη μέση έως την τρίτη ηλικία, ή από τα τριάντα έως τα εξήντα. Τέλος, η τρίτη φάση είναι η ώριμη περίοδος κάποιου, από την τρίτη ηλικία, που η διάρκειά της ξεκινά με την έναρξη της τρίτης ηλικίας, στα εξήντα, έως την αναχώρησή του από τον κόσμο. Με άλλα λόγια, από τη γέννηση έως τη μέση ηλικία, η γνώση των περισσοτέρων για τη μοίρα και τη ζωή περιορίζεται στη μίμηση των απόψεων των άλλων· δεν έχει σχεδόν καμία πραγματική, πρακτική υπόσταση. Κατά την περίοδο αυτή, η αντίληψη που έχει κανείς για τη ζωή και τους τρόπους που αλληλεπιδρά με τους άλλους ανθρώπους είναι πολύ επιφανειακή και αφελής. Αυτή είναι η νεανική περίοδος του ανθρώπου. Μόνο αφότου έχει γευτεί κανείς όλες τις χαρές και τις λύπες της ζωής μπορεί να αποκτήσει πραγματική κατανόηση για τη μοίρα, και —υποσυνείδητα και βαθιά μέσα στην καρδιά του— να εκτιμήσει σταδιακά τον μη αναστρέψιμο χαρακτήρα της μοίρας και να συνειδητοποιήσει σιγά-σιγά πως η κυριαρχία του Δημιουργού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα είναι κάτι που υπάρχει πραγματικά. Αυτή είναι η περίοδος ωρίμανσης κάποιου. Ο άνθρωπος εισέρχεται στην περίοδο της ωρίμανσής του όταν έχει σταματήσει να αγωνίζεται ενάντια στη μοίρα και όταν δεν είναι πλέον διατεθειμένος να μπλέκεται σε διαμάχες, αλλά, αντιθέτως, γνωρίζει τη μοίρα του, υποτάσσεται στο θέλημα του Ουρανού, συνοψίζει τα κατορθώματα και τα λάθη του στη ζωή και αναμένει την κρίση της ζωής του από τον Δημιουργό. Λαμβάνοντας υπόψη τις διάφορες εμπειρίες και αποκτήματα που των ανθρώπων κατά τις τρεις αυτές περιόδους, υπό κανονικές συνθήκες, το χρονικό περιθώριο κατά το οποίο έχει κανείς την ευκαιρία να γνωρίσει την κυριαρχία του Δημιουργού δεν είναι πολύ μεγάλο. Αν κάποιος ζήσει έως τα εξήντα, τότε έχει πάνω-κάτω μόνο τριάντα χρόνια για να γνωρίσει την κυριαρχία του Θεού· αν κάποιος θέλει μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αυτό είναι εφικτό μόνο αν η ζωή του διαρκέσει αρκετά, αν καταφέρει να ζήσει για έναν αιώνα. Λέω, επομένως, πως σύμφωνα με τους κανονικούς νόμους της ανθρώπινης ύπαρξης, παρόλο που είναι πολύ μεγάλη διαδικασία από τη στιγμή που έρχεται κανείς για πρώτη φορά σε επαφή με το θέμα της γνώσης της κυριαρχίας του Δημιουργού μέχρι τη στιγμή που είναι ικανός να αναγνωρίσει το γεγονός της κυριαρχίας αυτής, και από τότε μέχρι το σημείο που είναι ικανός να υποταχθεί σ’ αυτήν, αν μετρήσει κανείς τα χρόνια, δεν είναι περισσότερα από τριάντα ή σαράντα κατά τα οποία έχει κανείς την ευκαιρία να αποκτήσει αυτές τις ανταμοιβές. Συχνά, επίσης, οι άνθρωποι παρασύρονται από τις επιθυμίες και τις φιλοδοξίες τους να λάβουν ευλογίες, κι έτσι δεν μπορούν να διακρίνουν πού έγκειται η ουσία της ανθρώπινης ζωής και δεν κατανοούν τη σημασία τού να γνωρίζει κανείς την κυριαρχία του Δημιουργού. Τέτοιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν αυτήν την πολύτιμη ευκαιρία για να εισέλθουν στον ανθρώπινο κόσμο, να δοκιμάσουν την ανθρώπινη ζωή και την κυριαρχία του Δημιουργού και δεν συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμο είναι για ένα δημιούργημα να λαμβάνει την προσωπική καθοδήγηση του Δημιουργού. Λέω, επομένως, πως εκείνοι οι άνθρωποι που θέλουν να τελειώσει γρήγορα το έργο του Θεού, που εύχονται να διευθετούσε ο Θεός το τέλος του ανθρώπου το συντομότερο δυνατόν για να δουν αμέσως το αληθινό Του άτομο και να κερδίσουν ευλογίες το συντομότερο —είναι ένοχοι για το χειρότερο είδος ανυπακοής, καθώς και απίστευτα ανόητοι. Εν των μεταξύ, οι σοφοί ανάμεσα στους ανθρώπους, εκείνοι που κατέχουν τη μεγαλύτερη οξύνοια, είναι εκείνοι που επιθυμούν, κατά τον περιορισμένο τους χρόνο, να αδράξουν τη μοναδική αυτή ευκαιρία για να γνωρίσουν την κυριαρχία του Δημιουργού. Οι δύο αυτές διαφορετικές επιθυμίες αποκαλύπτουν δύο τελείως διαφορετικές αντιλήψεις και επιδιώξεις: Εκείνοι που αναζητούν ευλογίες είναι εγωιστές και ποταποί και δεν δείχνουν ενδιαφέρον για τις προθέσεις του Θεού, ποτέ δεν αναζητούν να γνωρίσουν την κυριαρχία του Θεού, ποτέ δεν επιθυμούν να υποταχθούν σ’ αυτήν, μα απλώς θέλουν να ζήσουν όπως επιθυμούν. Είναι απερίσκεπτοι έκφυλοι και αυτή είναι η κατηγορία ανθρώπων που θα καταστραφεί. Εκείνοι που αναζητούν να γνωρίσουν τον Θεό είναι ικανοί να αφήσουν κατά μέρος τις επιθυμίες τους, είναι πρόθυμοι να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού και στη διευθέτηση του Θεού, και προσπαθούν να είναι το είδος του ανθρώπου που υποτάσσεται στην εξουσία του Θεού και που ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού. Τέτοιοι άνθρωποι ζουν στο φως και εν μέσω των ευλογιών του Θεού, και σίγουρα θα επιδοκιμαστούν από τον Θεό. Ό,τι κι αν γίνει, η ανθρώπινη επιλογή είναι άχρηστη και οι άνθρωποι δεν έχουν κανέναν λόγο στο πόσο θα διαρκέσει το έργο του Θεού. Είναι προτιμότερο οι άνθρωποι να παραδίνονται στο έλεος του Θεού και να υποτάσσονται στην κυριαρχία Του. Αν δεν παραδοθείς στο έλεός Του, τι μπορείς να κάνεις; Θα υποστεί Θεός, ως αποτέλεσμα, την παραμικρή ζημία; Αν δεν παραδοθείς στο έλεός Του, αλλά αντίθετα προσπαθείς να πάρεις τον έλεγχο, τότε κάνεις ανόητη επιλογή και τελικά εσύ είσαι ο μόνος που θα ζημιωθεί. Μόνο αν οι άνθρωποι συνεργαστούν με τον Θεό το συντομότερο δυνατόν, μόνο αν σπεύσουν να δεχθούν τις ενορχηστρώσεις Του, να γνωρίσουν την εξουσία Του και να καταλάβουν όλα όσα Αυτός έχει κάνει γι’ αυτούς, θα έχουν ελπίδα. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα είναι οι ζωές τους μάταιες κι εκείνοι θα κερδίσουν τη σωτηρία.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 135

Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός πως ο Θεός έχει κυριαρχία επί της ανθρώπινης μοίρας

Υπό την εξουσία του Θεού, κάθε άνθρωπος ενεργά ή παθητικά δέχεται την κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του και, όσο κι αν αγωνίζεται κανείς κατά τη διάρκεια της ζωής του, σε όσα στραβά μονοπάτια κι αν βαδίσει, στο τέλος, θα επιστρέψει στην τροχιά της μοίρας την οποία έχει σχεδιάσει γι’ αυτόν ο Δημιουργός. Αυτό είναι το ανυπέρβλητο στοιχείο της εξουσίας του Δημιουργού και ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία Του ελέγχει και κυβερνά το σύμπαν. Είναι αυτό το ανυπέρβλητο στοιχείο, αυτή η μορφή ελέγχου και διακυβέρνησης, που έχει την ευθύνη των νόμων που υπαγορεύουν τις ζωές των πάντων, που επιτρέπουν στους ανθρώπους να μετενσαρκώνονται ξανά και ξανά δίχως παρέμβαση, που κάνουν τον κόσμο να γυρίζει ομαλά και να κινείται προς τα εμπρός, κάθε μέρα, κάθε χρόνο. Έχετε γίνει μάρτυρες όλων αυτών των γεγονότων και τα κατανοείτε, είτε επιφανειακά, είτε σε βάθος, και το βάθος της κατανόησής σας εξαρτάται από την εμπειρία και από τη γνώση σας για την αλήθεια, και τη γνώση σας για τον Θεό. Το πόσο καλά γνωρίζεις την αλήθεια-πραγματικότητα, το πόσο έχεις βιώσει τον λόγο του Θεού και το πόσο καλά γνωρίζεις την ουσία και τη διάθεση του Θεού, όλα αυτά αντιπροσωπεύουν το βάθος της κατανόησής σου για την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Εξαρτάται η ύπαρξη της κυριαρχίας και των διευθετήσεων του Θεού από το αν τα ανθρώπινα όντα υποτάσσονται σ’ αυτές; Το γεγονός πως ο Θεός κατέχει την εξουσία αυτή, καθορίζεται από τον αν η ανθρωπότητα υποτάσσεται σε αυτήν; Η εξουσία του Θεού υπάρχει ασχέτως των περιστάσεων. Σε κάθε περίπτωση, ο Θεός υπαγορεύει και διευθετεί κάθε ανθρώπινη μοίρα και τα πάντα, σύμφωνα με τις σκέψεις Του και τις επιθυμίες Του. Αυτό δεν θα αλλάξει ως αποτέλεσμα της αλλαγής των ανθρώπων· δεν εξαρτάται από το θέλημα του ανθρώπου και δεν μπορεί να τροποποιηθεί από αλλαγές στον χρόνο, τον χώρο και τη γεωγραφία, γιατί η εξουσία του Θεού είναι η ίδια Του η υπόσταση. Το αν ο άνθρωπος είναι ικανός να γνωρίσει και να δεχθεί την κυριαρχία του Θεού και το αν ο άνθρωπος είναι ικανός να υποταχθεί σ’ αυτήν, καμία από αυτές τις δύο παραμέτρους δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο το γεγονός της κυριαρχίας του Θεού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. Με άλλα λόγια, όποια στάση κι αν διατηρεί ο άνθρωπος προς την κυριαρχία του Θεού, πολύ απλά δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός πως ο Θεός έχει την κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα και στα πάντα. Ακόμη κι αν δεν υποτάσσεσαι στην κυριαρχία του Θεού, Αυτός και πάλι κυβερνά τη μοίρα σου· ακόμη κι αν δεν γνωρίζεις την κυριαρχία Του, η εξουσία Του εξακολουθεί να υφίσταται. Η εξουσία του Θεού και το γεγονός της κυριαρχίας του Θεού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα δεν εξαρτώνται από την ανθρώπινη θέληση και δεν αλλάζουν σύμφωνα με τις προτιμήσεις και τις επιλογές του ανθρώπου. Η εξουσία του Θεού βρίσκεται παντού, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Ο ουρανός και η γη θα πάψουν να υπάρχουν, μα η εξουσία Του ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει, γιατί Αυτός είναι ο Θεός ο ίδιος, κατέχει μοναδική εξουσία, και η εξουσία Του δεν περιστέλλεται ή περιορίζεται από ανθρώπους, γεγονότα ή πράγματα, ούτε από τον χώρο ή τη γεωγραφία. Ανά πάσα ώρα και στιγμή, ο Θεός ασκεί την εξουσία Του, δείχνει τη δύναμή Του, συνεχίζει το έργο της διαχείρισής Του, όπως έκανε πάντα· ανά πάσα ώρα και στιγμή, Αυτός εξουσιάζει τα πάντα, φροντίζει τα πάντα, ενορχηστρώνει τα πάντα —όπως έκανε πάντοτε. Κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Είναι γεγονός· είναι η αμετάβλητη αλήθεια από αμνημονεύτων χρόνων!

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 136

Η ορθή στάση και πρακτική για κάποιον που επιθυμεί να υποταχθεί στην εξουσία του Θεού

Με ποια στάση πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίζει και να προσεγγίζει τώρα την εξουσία του Θεού και το γεγονός της κυριαρχίας του Θεού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα; Αυτό είναι ένα αληθινό πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπος. Όταν αντιμετωπίζεις αληθινά προβλήματα της ζωής, πώς πρέπει να γνωρίζεις και να κατανοείς την εξουσία και την κυριαρχία του Θεού; Όταν είσαι αντιμέτωπος με αυτά τα προβλήματα και δεν γνωρίζεις πώς να τα κατανοήσεις, να τα χειριστείς και να τα βιώσεις, ποια στάση πρέπει να υιοθετείς για να επιδείξεις ότι έχεις την πρόθεση και την επιθυμία να υποταχθείς στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, καθώς και την πραγματικότητα αυτής της υποταγής; Πρώτα, πρέπει να μάθεις να περιμένεις· έπειτα, πρέπει να μάθεις να αναζητάς· στη συνέχεια, πρέπει να μάθεις να υποτάσσεσαι. Το να «περιμένεις» σημαίνει να περιμένεις τον χρόνο του Θεού, να περιμένεις τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που Αυτός έχει διευθετήσει για σένα, όπως και να περιμένεις να σου αποκαλυφθούν σταδιακά οι προθέσεις Του. Το να «αναζητάς» σημαίνει να εξετάζεις και να κατανοείς τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού μέσω των ανθρώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων που Αυτός έχει ενορχηστρώσει, να κατανοείς τις αλήθειες που σχετίζονται με αυτά, να κατανοείς τι πρέπει να κατορθώσουν οι άνθρωποι και ποιες οδούς πρέπει να ακολουθούν, να κατανοείς ποια αποτελέσματα και ποια κατορθώματα έχει ο Θεός σκοπό να επιτύχει στους ανθρώπους. Το να «υποτάσσεσαι», φυσικά, αναφέρεται στο να δέχεσαι τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που έχει ενορχηστρώσει ο Θεός, να δέχεσαι την κυριαρχία Του και, μέσα από αυτά, να βιώνεις πώς ο Δημιουργός κυριαρχεί στη μοίρα του ανθρώπου, πώς παρέχει στον άνθρωπο τη ζωή Του, πώς ενσωματώνει την αλήθεια μέσα στον άνθρωπο. Τα πάντα υπό τις διευθετήσεις και την κυριαρχία του Θεού υπακούν σε φυσικούς νόμους και, αν αποφασίσεις να αφήσεις τον Θεό να διευθετήσει τα πάντα για εσένα και να κυριαρχήσει σε αυτά, πρέπει να μάθεις να περιμένεις, πρέπει να μάθεις να αναζητάς και πρέπει να μάθεις να υποτάσσεσαι. Αυτή είναι η στάση που πρέπει να υιοθετήσει κάθε άνθρωπος που θέλει να υποταχθεί στην εξουσία του Θεού, ενώ είναι και η βασικότερη αρετή που πρέπει να κατέχει κάθε άνθρωπος που θέλει να αποδεχθεί την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Για να διατηρείτε τέτοια στάση, για να κατέχετε τέτοια αρετή, πρέπει να εργαστείτε πιο σκληρά. Μόνο τότε θα μπορέσετε να εισέλθετε στην αληθινή πραγματικότητα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 137

Το να δεχθείς τον Θεό ως τον μοναδικό σου Κυρίαρχο είναι το πρώτο βήμα για να κερδίσεις τη σωτηρία

Οι αλήθειες που αφορούν την εξουσία του Θεού είναι αλήθειες που κάθε άνθρωπος πρέπει να βλέπει με σοβαρότητα, πρέπει να δοκιμάζει και να κατανοεί με την καρδιά του· γιατί οι αλήθειες αυτές επηρεάζουν τη ζωή κάθε ανθρώπου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον κάθε ανθρώπου, τις κρίσιμες καμπές από τις οποίες πρέπει να περάσει κάθε άνθρωπος στη ζωή, τη γνώση του ανθρώπου για την κυριαρχία του Θεού και τη στάση με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζει την εξουσία του Θεού, και, φυσικά, τον τελικό προορισμό κάθε ανθρώπου. Έτσι, η γνώση και η κατανόησή τους απαιτούν την ενέργεια μιας ζωής. Όταν κοιτάξεις ξεκάθαρα την εξουσία του Θεού, όταν δεχθείς την κυριαρχία Του, σταδιακά θα συνειδητοποιήσεις και θα καταλάβεις την αλήθεια της ύπαρξης της εξουσία του Θεού. Ωστόσο, αν δεν αναγνωρίσεις ποτέ την εξουσία του Θεού και δεν δεχθείς ποτέ την κυριαρχία Του, τότε, όσα χρόνια κι αν ζήσεις, δεν θα αποκτήσεις την παραμικρή γνώση για την κυριαρχία του Θεού. Αν δεν γνωρίζεις και κατανοείς πραγματικά την εξουσία του Θεού, τότε, όταν φτάσεις στο τέλος του δρόμου, ακόμα κι αν πιστεύεις στον Θεό για δεκαετίες, δεν θα έχεις τίποτα να δείξεις από τη ζωή σου και φυσικά δεν θα έχεις καθόλου γνώση για την κυριαρχία του Θεού επί της ανθρώπινης μοίρας. Αυτό δεν είναι πολύ θλιβερό; Επομένως, όσο μακριά κι αν έχεις βαδίσει στη ζωή, όσο χρονών κι αν είσαι τώρα, όσο μακρύ κι αν είναι το υπόλοιπο ταξίδι σου, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις την εξουσία του Θεού, να την πάρεις στα σοβαρά και να δεχθείς το γεγονός πως ο Θεός είναι ο μοναδικός σου Κυρίαρχος. Η απόκτηση σαφούς, ακριβούς γνώσης και κατανόησης αυτών των αληθειών σχετικά με την κυριαρχία του Θεού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, είναι υποχρεωτικό μάθημα για όλους· είναι το κλειδί για τη γνώση της ανθρώπινης ζωής και της απόκτησης της αλήθειας. Είναι, επίσης, η ζωή και το βασικό μάθημα της γνώσης του Θεού, που πρέπει όλοι να αντιμετωπίζουν κάθε μέρα, που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει. Αν κάποιος θέλει να κάνει παρακάμψεις για να φτάσει σ’ αυτόν τον στόχο, τότε σου λέω τώρα πως αυτό είναι αδύνατον! Αν θέλεις να ξεφύγεις από την κυριαρχία του Θεού, τότε αυτό είναι ακόμα λιγότερο δυνατόν! Ο Θεός είναι ο μόνος Κύριος του ανθρώπου, ο Θεός είναι ο μόνος Κυρίαρχος της ανθρώπινης μοίρας, έτσι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να κυριαρχεί στη μοίρα του, αδύνατον να βγει από αυτήν. Όσο σπουδαίες ικανότητες κι αν έχει κάποιος, δεν μπορεί να επηρεάσει —πόσο μάλλον, να ενορχηστρώσει, να διευθετήσει, να ελέγξει ή να αλλάξει τη μοίρα των άλλων. Μόνο ο ίδιος ο μοναδικός Θεός κυριαρχεί πάνω σε όλα όσα αφορούν τον άνθρωπο. Διότι μόνο ο ίδιος ο μοναδικός Θεός κατέχει τη μοναδική εξουσία που έχει κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, μόνο ο Δημιουργός είναι ο μοναδικός Κυρίαρχος του ανθρώπου. Η εξουσία του Θεού έχει κυριαρχία, όχι μόνο επί της δημιουργημένης ανθρωπότητας, αλλά και επί των μη δημιουργημένων όντων που δεν μπορεί να δει κανένας άνθρωπος, επί των άστρων, επί του σύμπαντος. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, ένα γεγονός που υπάρχει πραγματικά, που κανένα άτομο ή πράγμα δεν μπορεί να αλλάξει. Αν κάποιος από εσάς είναι ακόμα δυσαρεστημένος με το πώς έχουν τα πράγματα, πιστεύοντας πως έχει κάποια ειδική δεξιότητα ή ικανότητα και νομίζοντας πως μπορεί ακόμα από τύχη να αλλάξει τις παρούσες συνθήκες ή αλλιώς να ξεφύγει από αυτές· αν προσπαθήσεις να αλλάξεις τη μοίρα σου μέσα από ανθρώπινη προσπάθεια και έτσι ξεχωρίσεις από τους συνανθρώπους σου και κερδίσεις δόξα και πλούτη, τότε σου λέω πως δυσκολεύεις τα πράγματα για σένα, πας γυρεύοντας για μπελάδες, σκάβεις τον ίδιο σου τον λάκκο! Μια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα ανακαλύψεις πως έχεις κάνει τη λάθος επιλογή, πως οι προσπάθειές σου ήταν χαμένος κόπος. Η φιλοδοξία σου, η επιθυμία σου να αγωνίζεσαι ενάντια στη μοίρα και η ίδια η εξωφρενική σου διαγωγή, θα σε οδηγήσουν σε έναν δρόμο δίχως επιστροφή και θα πληρώσεις μεγάλο τίμημα γι’ αυτό. Παρόλο που επί του παρόντος δεν βλέπεις τη σοβαρότητα των συνεπειών, καθώς συνεχίζεις να βιώνεις και να εκτιμάς βαθιά την αλήθεια ότι ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος της ανθρώπινης μοίρας, θα συνειδητοποιήσεις σιγά-σιγά για τι μιλάω σήμερα, καθώς και τις πραγματικές του επιπτώσεις. Το αν έχεις πραγματικά καρδιά και πνεύμα, και το αν είσαι άνθρωπος που αγαπά την αλήθεια εξαρτώνται από το είδος της στάσης που διατηρείς απέναντι στην κυριαρχία του Θεού και την αλήθεια. Φυσικά, αυτό καθορίζει και το αν μπορείς να γνωρίσεις και να κατανοήσεις πραγματικά την εξουσία του Θεού. Αν ποτέ στη ζωή σου δεν έχεις αισθανθεί την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, πόσο μάλλον έχεις αναγνωρίσει και δεχθεί την εξουσία του Θεού, τότε δεν θα έχεις απολύτως καμία αξία και ο Θεός, αναμφίβολα, θα σε αποστραφεί και θα σε απορρίψει, εξαιτίας του μονοπατιού που πήρες και της επιλογής που έκανες. Ωστόσο, εκείνοι που, στο έργο του Θεού, μπορούν να αποδεχθούν τη δοκιμασία Του, να αποδεχθούν την κυριαρχία Του, να υποταχθούν στην εξουσία Του και να αποκτήσουν, σταδιακά, αληθινή εμπειρία του λόγου Του, θα έχουν αποκτήσει αληθινή γνώση της εξουσίας του Θεού, αληθινή εκτίμηση της κυριαρχίας Του· θα έχουν παραδοθεί πραγματικά στον Δημιουργό. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι θα έχουν σωθεί πραγματικά. Επειδή έχουν γνωρίσει την κυριαρχία του Θεού, επειδή την έχουν δεχθεί, αναγνωρίζουν πραγματικά και με ακρίβεια το γεγονός ότι ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη μοίρα και υποτάσσονται σε αυτό. Όταν αντιμετωπίσουν τον θάνατο θα έχουν, σαν τον Ιώβ, ένα μυαλό που δεν το σκιάζει ο θάνατος και θα υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού στα πάντα, χωρίς ατομική επιλογή, χωρίς ατομική επιθυμία. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορέσει να επιστρέψει στο πλευρό του Δημιουργού σαν ένα πραγματικό δημιουργημένο ανθρώπινο ον.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 138

Η εντολή του Ιεχωβά Θεού προς τον άνθρωπο

Γέν. 2:15-17  Και έλαβε ο Ιεχωβά Θεός τον άνθρωπον και έθεσεν αυτόν εν τω παραδείσω της Εδέμ διά να εργάζηται αυτόν και να φυλάττη αυτόν. Προσέταξε δε ο Ιεχωβά Θεός εις τον Αδάμ λέγων, Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει.

Η αποπλάνηση της γυναίκας από το φίδι

Γέν. 3:1-5  Ο δε όφις ήτο το πανουργότερο πάντων των ζώων του αγρού, τα οποία έκαμε ο Ιεχωβά Θεός· και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Τω όντι είπεν ο Θεός, Μη φάγητε από παντός δένδρου του παραδείσου; Και είπεν η γυνή προς τον όφιν, Από του καρπού των δένδρων του παραδείσου δυνάμεθα να φάγωμεν· από δε του καρπού του δένδρου, το οποίον είναι εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, Μη φάγητε απ’ αυτού, μηδέ εγγίσητε αυτόν, διά να μη αποθάνητε. Και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει αλλ’ εξεύρει ο Θεός, ότι καθ’ ην ημέραν φάγητε απ’ αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι σαν τον Θεό, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν.

Αυτά τα δύο χωρία είναι από το βιβλίο της Γενέσεως στη Βίβλο. Γνωρίζετε όλοι σας τα δύο αυτά εδάφια; Συσχετίζουν γεγονότα που συνέβησαν στην αρχή, αμέσως μετά τη δημιουργία του ανθρώπινου γένους· αυτά τα γεγονότα ήταν αληθινά. Ας δούμε, πρώτα, τι εντολή έδωσε ο Ιεχωβά Θεός στον Αδάμ και την Εύα· το περιεχόμενό της είναι πολύ σημαντικό για το σημερινό μας θέμα. «Προσέταξε δε ο Ιεχωβά Θεός εις τον Αδάμ λέγων, Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει». Ποια η σημασία της εντολής του Θεού προς τον άνθρωπο στο συγκεκριμένο εδάφιο; Πρώτα, ο Θεός λέει στον άνθρωπο τι του επιτρέπεται να φάει —δηλαδή τους καρπούς από πολλά είδη δέντρων. Δεν υπάρχουν κίνδυνοι ούτε δηλητήρια· όλα μπορούν να καταναλωθούν και να φαγωθούν ελεύθερα, όπως επιθυμεί κανείς, χωρίς καμία ανησυχία και αμφιβολία. Τούτο είναι το ένα μέρος της εντολής του Θεού. Το άλλο μέρος συνιστά μια προειδοποίηση. Με αυτήν την προειδοποίηση, ο Θεός λέει στον άνθρωπο ότι δεν πρέπει να φάει τον καρπό από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Τι θα συμβεί αν φάει από αυτό το δέντρο; Ο Θεός είπε στον άνθρωπο: Αν φας από αυτό, θα πεθάνεις σίγουρα. Δεν είναι αυτά τα λόγια ξεκάθαρα; Αν ο Θεός σού έλεγε τούτο, αλλά εσύ δεν κατανοούσες το γιατί, θα αντιμετώπιζες τα λόγια Του ως κανόνα που πρέπει να υπακούσεις; Αυτά τα λόγια θα πρέπει να τα υπακούει κανείς. Όμως, τα λόγια του Θεού είναι αδιαμφισβήτητα, είτε ο άνθρωπος είναι ικανός να υπακούσει, είτε όχι. Ο Θεός είπε πολύ ξεκάθαρα στον άνθρωπο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να φάει, καθώς και το τι θα συμβεί εάν φάει αυτό που δεν πρέπει. Σ’ αυτά τα σύντομα λόγια που είπε ο Θεός, μπορείς να δεις τίποτε από τη διάθεση του Θεού; Είναι αληθινά αυτά που είπε; Μήπως υπάρχει κάποια εξαπάτηση; Κάποιο ψέμα; Μήπως υπάρχει καθόλου εκφοβισμός; (Όχι.) Με εντιμότητα και ειλικρίνεια, ο Θεός είπε στον άνθρωπο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να φάει. Ο Θεός μίλησε καθαρά και ξάστερα. Μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα στα λόγια αυτά; Είναι αυτά τα λόγια χωρίς περιστροφές; Χρειάζονται εικασίες; Δεν υπάρχει ανάγκη για υποθέσεις. Η σημασία τους είναι προφανής με την πρώτη ματιά. Με το που τα διαβάζει κανείς, καταλαβαίνει απόλυτα τη σημασία τους. Δηλαδή, αυτό που θέλει να πει και να εκφράσει ο Θεός, πηγάζει από την καρδιά Του. Όσα εκφράζει ο Θεός είναι ξεκάθαρα, χωρίς περιστροφές και σαφή. Δεν υπάρχουν κρυφά κίνητρα ούτε κρυμμένα νοήματα. Μιλά ευθέως στον άνθρωπο, λέγοντάς του τι μπορεί να φάει και τι δεν μπορεί να φάει. Μέσα από αυτά τα λόγια του Θεού, δηλαδή, ο άνθρωπος δύναται να δει ότι η καρδιά του Θεού είναι διαυγής και αληθινή. Δεν υπάρχει ίχνος ψέματος εδώ: δεν είναι ότι σου λέει ότι δεν μπορείς να φας κάτι που είναι βρώσιμο ούτε σου λέει «πράξε το και θα δεις τι θα συμβεί» με πράγματα που δεν μπορείς να φας. Δεν εννοεί αυτό ο Θεός. Ό,τι σκέπτεται μέσα Του ο Θεός, αυτό λέει. Αν πω ότι ο Θεός είναι άγιος επειδή δείχνει και αποκαλύπτει τον εαυτό Του μέσα από αυτά τα λόγια και με αυτόν τον τρόπο, ίσως να αισθανθείς ότι έχω κάνει την τρίχα τριχιά ή ότι έχω τραβήξει από τα μαλλιά το θέμα. Αν συμβαίνει αυτό, μην ανησυχείς, δεν έχουμε τελειώσει ακόμα.

Ας μιλήσουμε τώρα για το «Η αποπλάνηση της γυναίκας από το φίδι». Ποιος είναι το φίδι; Ο Σατανάς. Παίζει τον ρόλο του αντιθετικού στοιχείου στο 6.000 ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού και πρόκειται για έναν ρόλο τον οποίον πρέπει να αναφέρουμε όταν συναναστρεφόμαστε σχετικά με την αγιοσύνη του Θεού. Γιατί το λέω αυτό; Αν δεν γνωρίζεις τη μοχθηρία και τη διαφθορά του Σατανά, αν δεν γνωρίζεις τη φύση του, τότε δεν έχεις τρόπο να αναγνωρίσεις την αγιοσύνη ούτε δύνασαι να γνωρίζεις την πραγματική έννοια της αγιοσύνης. Μέσα στη σύγχυση, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό που κάνει ο Σατανάς είναι σωστό, επειδή ακριβώς ζουν μέσα σ’ αυτό το είδος της διεφθαρμένης διάθεσης. Χωρίς αντιθετικό στοιχείο και χωρίς σημείο σύγκρισης, δεν μπορείς να γνωρίζεις τι σημαίνει αγιοσύνη. Γι’ αυτό και πρέπει να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ο Σατανάς. Αυτή η αναφορά δεν είναι κενολογία. Μέσω των λόγων και των πράξεων του Σατανά, θα δούμε πώς δρα ο Σατανάς, πώς διαφθείρει ο Σατανάς την ανθρωπότητα και ποια είναι η φύση και η όψη του Σατανά. Τι είπε, λοιπόν, η γυναίκα στο φίδι; Η γυναίκα αφηγήθηκε στο φίδι όσα της είχε πει ο Ιεχωβά Θεός. Όταν είπε αυτά τα λόγια, ήταν σίγουρη ότι όλα όσα της είπε ο Θεός ήταν αλήθεια; Δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Ως κάποια που είχε δημιουργηθεί πρόσφατα, δεν διέθετε την ικανότητα να διακρίνει το καλό από το κακό ούτε είχε καμία γνώση για οτιδήποτε γύρω της. Κρίνοντας από τα λόγια που είπε στο φίδι, δεν ήταν σίγουρη μέσα στην καρδιά της ότι τα λόγια του Θεού ήταν σωστά· τέτοια ήταν η στάση της. Όταν, λοιπόν, το φίδι είδε ότι η γυναίκα είχε μια στάση αβεβαιότητας απέναντι στα λόγια του Θεού, είπε: «Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει αλλ’ εξεύρει ο Θεός, ότι καθ’ ην ημέραν φάγητε απ’ αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι σαν τον Θεό, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν». Υπάρχει κάτι το προβληματικό στα λόγια αυτά; Όταν διαβάσατε την παραπάνω πρόταση, πήρατε καμιά ιδέα για τις προθέσεις του φιδιού; Ποιες είναι αυτές οι προθέσεις; Ήθελε να δελεάσει αυτή τη γυναίκα, να τη σταματήσει από το να λαμβάνει υπόψιν της τα λόγια του Θεού. Όμως, δεν είπε αυτά τα πράγματα ευθέως. Άρα, μπορούμε να πούμε ότι είναι εξαιρετικά πανούργο. Εκφράζει το μήνυμά του κατά τρόπο δόλιο και διφορούμενο, ώστε να επιτύχει τον σκοπό του, τον οποίον κρατά κρυμμένο μέσα στο μυαλό του, κρυμμένο από τον άνθρωπο —τέτοια είναι η πανουργία του φιδιού. Αυτός ήταν πάντα ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε και ενεργούσε ο Σατανάς. Λέει «Δεν θέλετε βεβαίως», χωρίς να επιβεβαιώνει το ένα ή το άλλο. Όμως, ακούγοντάς το αυτό, η καρδιά της αδαούς αυτής γυναίκας επηρεάστηκε. Το φίδι ευχαριστήθηκε, επειδή τα λόγια του είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα —τέτοια ήταν η πονηρή πρόθεση του φιδιού. Επιπλέον, υποσχόμενο ένα αποτέλεσμα που φαίνεται επιθυμητό στους ανθρώπους, την αποπλάνησε, λέγοντας: «καθ’ ην ημέραν φάγητε απ’ αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας». Οπότε εκείνη συλλογίζεται: «Είναι καλό να ανοίξω τα μάτια μου!» Κι έπειτα, είπε κάτι ακόμα πιο αποτελεσματικό, λόγια που ποτέ πριν δεν ήταν γνωστά στον άνθρωπο, λόγια που έχουν τη δύναμη να δελεάζουν πολύ όσους τα ακούν: «Θέλετε είσθαι σαν τον Θεό, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν». Δεν είναι αυτά τα λόγια έντονα αποπλανητικά για τον άνθρωπο; Είναι σαν κάποιος να σου λέει: «Το πρόσωπό σου έχει υπέροχο σχήμα, εκτός του ότι η γέφυρα της μύτης σου είναι λίγο κοντή. Αν τη διορθώσεις, η ομορφιά σου θα είναι παγκοσμίου κλάσεως!» Αυτά τα λόγια δεν θα επηρεάσουν την καρδιά κάποιου που δεν είχε ποτέ καμία επιθυμία να κάνει αισθητική επέμβαση; Δεν είναι αυτά τα λόγια αποπλανητικά; Αυτή η αποπλάνηση δεν σε δελεάζει; Και δεν είναι πειρασμός; (Ναι.) Λέει ο Θεός τέτοια πράγματα; Υπήρξε κάποια τέτοια ένδειξη στα λόγια του Θεού που μελετήσαμε μόλις τώρα; Ο Θεός λέει αυτά που σκέφτεται μέσα Του; Μπορεί ο άνθρωπος να δει την καρδιά του Θεού μέσα από τα λόγια Του; (Ναι.) Όταν, όμως, το φίδι είπε εκείνα τα λόγια στη γυναίκα, εσύ ήσουν ικανός να δεις την καρδιά του; Όχι. Και εξαιτίας της άγνοιάς του, ο άνθρωπος αποπλανήθηκε εύκολα από τα λόγια του φιδιού και πιάστηκε εύκολα κορόιδο. Μπόρεσες, λοιπόν, να διακρίνεις τις προθέσεις του Σατανά; Ήσουν ικανός να διακρίνεις τον σκοπό πίσω από όσα είπε ο Σατανάς; Ήσουν ικανός να διακρίνεις την πλεκτάνη του Σατανά και τα τεχνάσματά του; (Όχι.) Τι είδους διάθεση αντιπροσωπεύει ο τρόπος ομιλίας του Σατανά; Τι ουσία διέκρινες μέσα στον Σατανά, δια των λόγων του; Δεν είναι ύπουλος; Ίσως, επιφανειακά να σου χαμογελά ή ίσως να είναι εντελώς ανέκφραστος. Μέσα του, όμως, υπολογίζει πώς θα αποκτήσει τον στόχο του, και αυτός ακριβώς ο στόχος είναι που εσύ είσαι ανίκανος να δεις. Όλες οι υποσχέσεις που σου δίνει, όλα τα πλεονεκτήματα που περιγράφει, είναι όλα η μεταμφίεση της αποπλάνησής του. Εσύ όλα τούτα τα θεωρείς καλά, οπότε πιστεύεις ότι αυτά που λέει είναι πιο χρήσιμα, πιο ουσιώδη από τα λόγια του Θεού. Τότε δεν καθίσταται ο άνθρωπος υποτακτικός αιχμάλωτος; Δεν είναι διαβολική αυτή η στρατηγική που έχει χρησιμοποιήσει ο Σατανάς; Αφήνεις τον εαυτό σου να βουλιάξει στον εκφυλισμό. Χωρίς ο Σατανάς να χρειάζεται να κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι, απλώς μόλις πει αυτές τις δύο προτάσεις, προθυμοποιείσαι να ακολουθήσεις τον Σατανά, να συμμορφωθείς με τον Σατανά. Έτσι, ο στόχος του Σατανά έχει επιτευχθεί. Δεν είναι μοχθηρή αυτή η πρόθεση; Και δεν αποτελεί την πλέον πρωταρχική όψη του Σατανά; Μέσα από τα λόγια του Σατανά, ο άνθρωπος δύναται να δει τα μοχθηρά κίνητρά του, να δει το φρικτό του πρόσωπο και να δει την ουσία του. Έτσι δεν είναι; Συγκρίνοντας αυτές τις προτάσεις, και χωρίς ανάλυση, ίσως νιώσεις ότι τα λόγια του Ιεχωβά Θεού είναι πληκτικά, κοινότοπα και ασήμαντα, ότι δεν δικαιολογούν να μιλά κανείς λυρικά, προκειμένου να επαινεθεί η ειλικρίνεια του Θεού. Παρ’ όλα αυτά, όταν χρησιμοποιούμε τα λόγια του Σατανά και τη φρικτή όψη του Σατανά ως αντιθετικό στοιχείο, δεν έχουν τα λόγια του Θεού μεγάλη βαρύτητα για τους ανθρώπους του σήμερα; (Ναι.) Με αυτήν τη σύγκριση, ο άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί την καθαρή τελειότητα του Θεού. Κάθε λέξη που προφέρει ο Σατανάς, καθώς και τα κίνητρα, οι προθέσεις του Σατανά και ο τρόπος με τον οποίο μιλά ο Σατανάς, όλα είναι κίβδηλα. Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό της εκφοράς του λόγου του Σατανά; Ο Σατανάς χρησιμοποιεί αμφιλογία για να σε αποπλανήσει εν αγνοία σου, χωρίς να σου επιτρέπει να δεις τη διπροσωπία του ούτε σε αφήνει να διακρίνεις τον στόχο του· ο Σατανάς σού επιτρέπει να τσιμπήσεις το δόλωμα, αλλά πρέπει και να επαινέσεις και να υμνήσεις τα πλεονεκτήματά του. Δεν αυτό το τέχνασμα η συνήθης επιλογή του Σατανά; (Ναι.)

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 139

Διάλογος μεταξύ του Σατανά και του Ιεχωβά Θεού (Επιλεγμένα εδάφια)

Ιώβ 1:6-11  Ημέραν δε τινά ήλθον οι υιοί του Θεού διά να παρασταθώσιν ενώπιον του Ιεχωβά, και μεταξύ αυτών ήλθε και ο Σατανάς. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Πόθεν έρχεσαι; Και ο Σατανάς απεκρίθη προς τον Ιεχωβά και είπε, Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Έβαλες τον νούν σου επί τον δούλον μου Ιώβ, ότι δεν υπάρχει όμοιος αυτού εν τη γη, άνθρωπος άμεμπτος και ευθύς, φοβούμενος τον Θεόν και απεχόμενος από κακού; Και απεκρίθη ο Σατανάς προς τον Ιεχωβά και είπε, Μήπως δωρεάν φοβείται ο Ιώβ τον Θεόν; δεν περιέφραξας κυκλόθεν αυτόν και την οικίαν αυτού και πάντα όσα έχει; τα έργα των χειρών αυτού ευλόγησας, και τα κτήνη αυτού επληθύνθησαν επί της γής· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον πάντα όσα έχει, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον.

Ιώβ 2:1-5  Ημέραν δε τινά ήλθον οι υιοί του Θεού διά να παρασταθώσιν ενώπιον του Ιεχωβά· και μεταξύ αυτών ήλθε και ο Σατανάς, διά να παρασταθή ενώπιον του Ιεχωβά. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Πόθεν έρχεσαι; Και ο Σατανάς απεκρίθη προς τον Ιεχωβά και είπε, Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Έβαλες τον νούν σου επί τον δούλον μου Ιώβ, ότι δεν υπάρχει όμοιος αυτού εν τη γη, άνθρωπος άμεμπτος και ευθύς, φοβούμενος τον Θεόν και απεχόμενος από κακού; και έτι κρατεί την ακεραιότητα αυτού, αν και με παρώξυνας κατ’ αυτού, διά να εξολοθρεύσω αυτόν άνευ αιτίας. Και απεκρίθη ο Σατανάς προς τον Ιεχωβά και είπε, Δέρμα υπέρ δέρματος, και πάντα όσα έχει ο άνθρωπος θέλει δώσει υπέρ της ζωής αυτού· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον τα οστά αυτού και την σάρκα αυτού, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον.

Αυτά τα δύο εδάφια αποτελούνται εξ ολοκλήρου από έναν διάλογο μεταξύ Θεού και Σατανά· καταγράφουν τι είπε ο Θεός και τι είπε ο Σατανάς. Ο Θεός δεν μίλησε πολύ και ο λόγος Του ήταν πολύ απλός. Μπορούμε να διακρίνουμε την αγιοσύνη του Θεού μέσα στα απλά λόγια Του; Κάποιοι θα πουν ότι αυτό δεν γίνεται εύκολα. Μπορούμε, λοιπόν, να δούμε τη φρικαλεότητα του Σατανά στις απαντήσεις του; Ας δούμε πρώτα τι ερώτηση έθεσε ο Ιεχωβά Θεός στον Σατανά. «Πόθεν έρχεσαι;» Δεν είναι απλή αυτή η ερώτηση; Μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα; Όχι· είναι μια ξεκάθαρη ερώτηση. Αν ήθελα να σας ρωτήσω: «Από πού έρχεσαι;» εσείς τι θα Μου απαντούσατε; Είναι δύσκολη ερώτηση; Θα λέγατε: «Από το πέρα-δώθε και από το πάνω-κάτω»; (Όχι.) Δεν θα απαντούσατε με αυτόν τον τρόπο. Τι νιώθετε, λοιπόν, βλέποντας τον Σατανά να αποκρίνεται έτσι; (Νοιώθουμε ότι ο Σατανάς φέρεται παράλογα, αλλά είναι και δόλιος.) Μήπως μπορείτε να μαντέψετε τι νιώθω Εγώ; Κάθε φορά που βλέπω αυτά τα λόγια του Σατανά, νιώθω αηδία, επειδή ο Σατανάς μιλάει, αλλά τα λόγια του δεν έχουν ουσία. Απάντησε ο Σατανάς στην ερώτηση του Θεού; Όχι, τα λόγια που είπε ο Σατανάς δεν αποτελούσαν απάντηση, δεν έφεραν αποτέλεσμα. Δεν ήταν απάντηση στην ερώτηση του Θεού. «Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι». Ποια είναι η κατανόησή σου από τούτα τα λόγια; Από πού ακριβώς έρχεται ο Σατανάς; Πήρατε απάντηση στην ερώτηση αυτή; (Όχι.) Τούτη είναι η «ιδιοφυΐα» των πονηρών δολοπλοκιών του Σατανά —να μην αφήνει κανέναν να ανακαλύψει τι πραγματικά λέει. Ακόμα και μετά την ακρόαση των λόγων αυτών, εσύ εξακολουθείς να μην μπορείς να διακρίνεις τι είπε, παρόλο που αυτός έχει τελειώσει την απάντησή του. Κι όμως, ο Σατανάς πιστεύει ότι έχει απαντήσει τέλεια. Τι νιώθεις, λοιπόν; Αηδία; (Ναι.) Τώρα αρχίζεις να αηδιάζεις αντιδρώντας στα λόγια αυτά. Τα λόγια του Σατανά έχουν ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: Αυτά που λέει ο Σατανάς σε κάνουν να ξύνεις το κεφάλι σου, μην μπορώντας να αντιληφθείς την πηγή των λόγων του. Κάποιες φορές, ο Σατανάς έχει κίνητρα και μιλάει σκόπιμα, και άλλες φορές, κατευθυνόμενος από τη φύση του, αυτά τα λόγια έρχονται αυθόρμητα κατευθείαν από το στόμα του Σατανά. Ο Σατανάς δεν σπαταλάει πολύ χρόνο ζυγίζοντας αυτά τα λόγια· αντιθέτως, τα εκφράζει χωρίς σκέψη. Όταν ο Θεός ρώτησε από πού έρχεται, ο Σατανάς απάντησε με λίγα αμφίσημα λόγια. Μην μπορώντας να μάθεις από πού ακριβώς έρχεται ο Σατανάς, νιώθεις πολύ μπερδεμένος. Υπάρχει κάποιος από εσάς που μιλάει έτσι; Τι τρόπος ομιλίας είναι αυτός; (Είναι διφορούμενος και δεν δίνει συγκεκριμένη απάντηση.) Τι είδους λέξεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, για να περιγράψουμε αυτόν τον τρόπο ομιλίας; Είναι αποπροσανατολιστικός και παραπλανητικός. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος δεν επιθυμεί να πει στους άλλους τι έκανε την προηγούμενη μέρα. Εσύ τον ρωτάς: «Σε είδα χθες. Πού πήγαινες;» Δεν σου λέει ευθέως πού πήγαινε. Αντ’ αυτού, λέει: «Τι μέρα κι η χθεσινή! Ήταν τόσο κουραστική!» Απάντησε στην ερώτησή σου; Σου απάντησε, αλλά δεν έδωσε την απάντηση που ήθελες. Τούτη είναι η «ιδιοφυΐα» μέσα στην πονηριά της ομιλίας του ανθρώπου. Είναι αδύνατον να ανακαλύψεις τι εννοεί ή να αντιληφθείς την πηγή ή την πρόθεση πίσω από τα λόγια του. Δεν γνωρίζεις τι προσπαθεί να αποφύγει, επειδή μέσα στην καρδιά του έχει τη δική του ιστορία —αυτό είναι πανούργα συμπεριφορά. Υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά σας που μιλούν κι αυτοί συχνά κατ’ αυτόν τον τρόπο; (Ναι.) Με ποιον σκοπό; Μερικές φορές για να προστατεύσετε τα προσωπικά σας συμφέροντα, κάποιες άλλες για να διατηρήσετε την περηφάνια, τη θέση και την εικόνα σας, να προστατεύσετε τα μυστικά της ιδιωτικής σας ζωής; Όποιος κι αν είναι ο σκοπός, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα συμφέροντά σας και σχετίζεται με τα συμφέροντά σας. Αυτή δεν είναι η φύση του ανθρώπου; Όλοι όσοι διαθέτουν αυτήν τη φύση έχουν άμεση σχέση με τον Σατανά, αν δεν είναι οικογένειά του. Μπορούμε να το θέσουμε μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι δεν είναι; Σε γενικές γραμμές, η εν λόγω εκδήλωση είναι απεχθής και αποκρουστική. Τώρα νιώθετε και πάλι αηδία, σωστά; (Ναι.)

Ας εξετάσουμε τα ακόλουθα εδάφια. Ο Σατανάς απαντά εκ νέου στο ερώτημα του Ιεχωβά, λέγοντας: «Μήπως δωρεάν φοβείται ο Ιώβ τον Θεόν;» Ο Σατανάς αρχίζει μια ανοιχτή επίθεση στην αποτίμηση του Ιεχωβά για τον Ιώβ και η επίθεση αυτή χρωματίζεται από εχθρότητα: «Δεν περιέφραξας κυκλόθεν αυτόν και την οικίαν αυτού και πάντα όσα έχει;» Έτσι κατανοεί και αποτιμά ο Σατανάς το έργο του Ιεχωβά επί του Ιώβ. Ο Σατανάς το αποτιμά έτσι, λέγοντας: «Τα έργα των χειρών αυτού ευλόγησας, και τα κτήνη αυτού επληθύνθησαν επί της γής· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον πάντα όσα έχει, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον». Ο Σατανάς πάντοτε μιλά διφορούμενα, εδώ όμως μιλά πολύ συγκεκριμένα. Παρ’ όλα αυτά, τούτα τα λόγια, αν και εκφέρονται πολύ συγκεκριμένα, αποτελούν επίθεση, βλασφημία και αψήφηση προς τον Ιεχωβά Θεό, τον ίδιο τον Θεό. Τι νιώθετε ακούγοντας αυτά τα λόγια; Νοιώθετε αποστροφή; Είστε ικανοί να διακρίνετε τις προθέσεις του Σατανά; Πρώτα απ’ όλα, ο Σατανάς απορρίπτει την αποτίμηση του Ιεχωβά για τον Ιώβ —έναν άνθρωπο που σέβεται τον Θεό και αποφεύγει το κακό. Εν συνεχεία, ο Σατανάς αποκηρύσσει ό,τι λέει και κάνει ο Ιώβ, αποκηρύσσει δηλαδή το σεβασμό του για τον Ιεχωβά. Δεν είναι αυτή κατηγορητική στάση; Ο Σατανάς κατηγορεί, αποκηρύσσει και αμφισβητεί όλα τα λόγια και τα έργα του Ιεχωβά. Δεν πιστεύει, λέγοντας: «Εάν Εσύ λες ότι τα πράγματα είναι έτσι, πώς γίνεται και δεν το έχω δει εγώ; Πώς είναι δυνατόν να μην Σε σέβεται, αφού του έχεις δώσει τόσες ευλογίες;» Δεν αποτελεί τούτο αποκήρυξη των όλων όσων κάνει ο Θεός; Κατηγορία, αποκήρυξη, βλασφημία —δεν αποτελούν επίθεση τα λόγια του Σατανά; Δεν συνιστούν πραγματική έκφραση του τι σκέφτεται ο Σατανάς μέσα του; Σίγουρα τα λόγια αυτά δεν είναι ίδια με εκείνα που διαβάζουμε τώρα: «Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι». Είναι εντελώς διαφορετικά. Δια των λόγων του, ο Σατανάς αποκαλύπτει εντελώς το περιεχόμενο της καρδιάς του —τη στάση του απέναντι στον Θεό, καθώς και την απέχθειά του για τον φόβο Θεού του Ιώβ. Κι όταν συμβαίνει αυτό, η κακεντρέχειά του και η μοχθηρή του φύση βρίσκονται εντελώς εκτεθειμένες. Απεχθάνεται εκείνους που έχουν φόβο Θεού, απεχθάνεται εκείνους που αποφεύγουν το κακό και, ακόμη περισσότερο, απεχθάνεται τον Ιεχωβά για τις ευλογίες που δίνει στον άνθρωπο. Θέλει να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία για να καταστρέψει τον Ιώβ, τον οποίο ο Θεός ανύψωσε με το ίδιο Του το χέρι, να τον αφανίσει, λέγοντας: «Εσύ λες ότι ο Ιώβ Σε σέβεται και αποφεύγει το κακό. Εγώ το βλέπω διαφορετικά». Χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να προκαλέσει και να δελεάσει τον Ιεχωβά, και χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους ώστε ο Ιεχωβά Θεός να παραδώσει τον Ιώβ στον Σατανά για να τον χειραγωγεί ασύστολα, να τον βλάπτει και να τον κακομεταχειρίζεται. Θέλει να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, ώστε να καταστρέψει αυτόν τον άνθρωπο που είναι δίκαιος και τέλειος στα μάτια του Θεού. Μήπως είναι μια στιγμιαία παρόρμηση που κάνει τον Σατανά να έχει τέτοια καρδιά; Φυσικά όχι. Έχει περάσει πολύν καιρό οικοδομώντας την. Όταν ο Θεός εργάζεται, φροντίζει κάποιον άνθρωπο και εξετάζει εξονυχιστικά αυτόν τον άνθρωπο, και όταν ευνοεί και εγκρίνει αυτόν τον άνθρωπο, ο Σατανάς ακολουθεί κατά πόδας, προσπαθώντας να παραπλανήσει και να βλάψει σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο. Εάν ο Θεός επιθυμεί να κερδίσει αυτόν τον άνθρωπο, ο Σατανάς θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να εμποδίσει τον Θεό, χρησιμοποιώντας διάφορα μοχθηρά τεχνάσματα για να βάλει σε πειρασμό, να αναστατώσει και να βλάψει το έργο του Θεού, προκειμένου να επιτύχει τον κρυφό του στόχο. Και ποιος είναι ο στόχος αυτός; Δεν θέλει να κερδίσει ο Θεός κανέναν· θέλει να αρπάξει στην κατοχή του αυτούς που επιθυμεί να κερδίσει ο Θεός, θέλει να τους ελέγχει, να τους εξουσιάζει, προκειμένου να λατρεύουν αυτόν, έτσι ώστε να διαπράττουν κακές πράξεις μαζί του και να αντιστέκονται στον Θεό. Τούτο δεν είναι το μοχθηρό κίνητρο του Σατανά; Λέτε συχνά ότι ο Σατανάς είναι τόσο μοχθηρός και τόσο ανήθικος, αλλά το έχετε δει αυτό; Μπορείτε να δείτε πόσο κακό είναι το ανθρώπινο γένος· δεν έχετε δει πόσο κακός είναι ο πραγματικός Σατανάς. Ωστόσο, στο ζήτημα του Ιώβ, έχετε παρατηρήσει ξεκάθαρα πόσο μοχθηρός είναι ο Σατανάς. Το εν λόγω ζήτημα φανέρωσε ξεκάθαρα το βδελυρό πρόσωπο του Σατανά και την ουσία του. Στον πόλεμο με τον Θεό και στο ότι Τον ακολουθεί κατά πόδας, στόχος του Σατανά είναι να γκρεμίσει όλο το έργο που θέλει να επιτελέσει ο Θεός, να κατέχει και να ελέγχει εκείνους που θέλει ο Θεός να κερδίσει, να αφανίσει απόλυτα εκείνους που θέλει ο Θεός να κερδίσει. Εάν δεν αφανιστούν, τότε περιέρχονται στην κατοχή του Σατανά για να καταστούν εργαλεία του —τούτος είναι ο στόχος του. Και τι κάνει ο Θεός; Στο εν λόγω εδάφιο, ο Θεός λέει μόνον μια απλή πρόταση· δεν υπάρχει καμία αναφορά σε τίποτα άλλο από όσα πράττει ο Θεός, αλλά παρατηρούμε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες καταγραφές για το τι κάνει και λέει ο Σατανάς. Στο παρακάτω εδάφιο από τις γραφές, ο Ιεχωβά ρωτά τον Σατανά: «Πόθεν έρχεσαι;» Ποια είναι η απάντηση του Σατανά; (Είναι πάντα «Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι».) Είναι πάλι αυτή η ίδια πρόταση. Αυτό έχει καταστεί το σύνθημα του Σατανά, η «υπογραφή» του του. Πώς κι έτσι; Δεν είναι μισητός ο Σατανάς; Σίγουρα αρκεί να προφέρει τούτην την απεχθή πρόταση μία και μόνο φορά. Γιατί την επαναλαμβάνει διαρκώς; Τούτο αποδεικνύει ένα πράγμα: η φύση του Σατανά είναι αμετάβλητη. Ο Σατανάς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιο προσωπείο για να αποκρύψει το άσχημο πρόσωπό του. Ο Θεός τού θέτει μια ερώτηση, και με τέτοιον τρόπο απαντά αυτός. Αφού είναι έτσι, φαντάσου πώς μεταχειρίζεται τους ανθρώπους! Ο Σατανάς δεν φοβάται τον Θεό, δεν έχει φόβο Θεού και δεν υπακούει στον Θεό. Έτσι, τολμά να είναι αδίστακτα θρασύς ενώπιον του Θεού, να χρησιμοποιεί τα ίδια αυτά λόγια για να απαξιώσει την ερώτηση του Θεού και να επαναλαμβάνει την ίδια αυτήν απάντηση για την ερώτηση του Θεού, να επιχειρεί να χρησιμοποιήσει αυτή την απάντηση για να μπερδέψει τον Θεό —τούτο είναι το άσχημο πρόσωπο του Σατανά. Δεν πιστεύει στην παντοδυναμία του Θεού ούτε στην εξουσία Του, και οπωσδήποτε δεν είναι πρόθυμος να υποταχθεί στο κράτος του Θεού. Βρίσκεται σε συνεχή αντίθεση με τον Θεό, κάνοντας συνεχείς επιθέσεις σε ό,τι πράττει Εκείνος, επιχειρώντας να καταστρέψει όλα όσα κάνει ο Θεός —τούτος είναι ο μοχθηρός στόχος του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 140

Διάλογος μεταξύ του Σατανά και του Ιεχωβά Θεού (Επιλεγμένα εδάφια)

Ιώβ 1:6-11  Ημέραν δε τινά ήλθον οι υιοί του Θεού διά να παρασταθώσιν ενώπιον του Ιεχωβά, και μεταξύ αυτών ήλθε και ο Σατανάς. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Πόθεν έρχεσαι; Και ο Σατανάς απεκρίθη προς τον Ιεχωβά και είπε, Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Έβαλες τον νούν σου επί τον δούλον μου Ιώβ, ότι δεν υπάρχει όμοιος αυτού εν τη γη, άνθρωπος άμεμπτος και ευθύς, φοβούμενος τον Θεόν και απεχόμενος από κακού; Και απεκρίθη ο Σατανάς προς τον Ιεχωβά και είπε, Μήπως δωρεάν φοβείται ο Ιώβ τον Θεόν; δεν περιέφραξας κυκλόθεν αυτόν και την οικίαν αυτού και πάντα όσα έχει; τα έργα των χειρών αυτού ευλόγησας, και τα κτήνη αυτού επληθύνθησαν επί της γής· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον πάντα όσα έχει, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον.

Ιώβ 2:1-5  Ημέραν δε τινά ήλθον οι υιοί του Θεού διά να παρασταθώσιν ενώπιον του Ιεχωβά· και μεταξύ αυτών ήλθε και ο Σατανάς, διά να παρασταθή ενώπιον του Ιεχωβά. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Πόθεν έρχεσαι; Και ο Σατανάς απεκρίθη προς τον Ιεχωβά και είπε, Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι. Και είπεν ο Ιεχωβά προς τον Σατανάν, Έβαλες τον νούν σου επί τον δούλον μου Ιώβ, ότι δεν υπάρχει όμοιος αυτού εν τη γη, άνθρωπος άμεμπτος και ευθύς, φοβούμενος τον Θεόν και απεχόμενος από κακού; και έτι κρατεί την ακεραιότητα αυτού, αν και με παρώξυνας κατ’ αυτού, διά να εξολοθρεύσω αυτόν άνευ αιτίας. Και απεκρίθη ο Σατανάς προς τον Ιεχωβά και είπε, Δέρμα υπέρ δέρματος, και πάντα όσα έχει ο άνθρωπος θέλει δώσει υπέρ της ζωής αυτού· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον τα οστά αυτού και την σάρκα αυτού, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον.

Όπως καταγράφεται στο Βιβλίο του Ιώβ, αυτά τα δύο εδάφια λόγων που προφέρει ο Σατανάς, καθώς και τα πράγματα που έκανε, είναι αντιπροσωπευτικά της αντίστασής του προς τον Θεό στο έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισής Του —εδώ αποκαλύπτεται το αληθινό πρόσωπο του Σατανά. Έχεις δει τα λόγια και τα έργα του Σατανά στην πραγματική ζωή; Όταν τα βλέπεις, ίσως να μην πιστεύεις ότι πρόκειται για λόγια που λέει ο Σατανάς, αλλά αντίθετα να τα θεωρείς λόγια του ανθρώπου. Τι αντιπροσωπεύουν τα λόγια αυτά, όταν εκφέρονται από τον άνθρωπο; Τον Σατανά αντιπροσωπεύουν. Ακόμα κι αν τα αναγνωρίζεις, και πάλι αδυνατείς να αντιληφθείς ότι, στην πραγματικότητα, μιλάει ο Σατανάς. Αλλά εδώ και τώρα, είδες πέραν πάσης αμφιβολίας τι έχει πει ο ίδιος ο Σατανάς. Τώρα πλέον έχεις μια αδιαμφισβήτητη, ξεκάθαρη κατανόηση της βδελυρής όψης και της μοχθηρίας του Σατανά. Είναι αυτά τα δύο εδάφια, τα λεχθέντα από τον Σατανά, πολύτιμα για να βοηθήσουν τους σημερινούς ανθρώπους να αποκτήσουν γνώση για τη φύση του Σατανά; Αξίζουν τα δύο αυτά εδάφια να διατηρηθούν προσεκτικά, προκειμένου η σημερινή ανθρωπότητα να δύναται να αναγνωρίζει το αποκρουστικό πρόσωπο του Σατανά, το πρωταρχικό, αληθινό πρόσωπό του; Παρόλο που δεν μοιάζουν και πολύ σωστά για να τα πει κανείς, αυτά τα λόγια, που εκφράζονται με τον συγκεκριμένο τρόπο, μπορούν, ωστόσο, να θεωρούνται ακριβή. Μπορώ να εκφράσω μόνο αυτήν την ιδέα, και αν εσείς δύνασθε να το κατανοήσετε, τότε αρκεί. Ο Σατανάς επιτίθεται ξανά και ξανά σε όσα πράττει ο Ιεχωβά, εξαπολύοντας κατηγορίες για τον φόβο του Ιώβ προς τον Ιεχωβά Θεό. Ο Σατανάς προσπαθεί να προκαλέσει τον Ιεχωβά με διάφορες μεθόδους, προσπαθώντας να κάνει τον Ιεχωβά να ανεχτεί τον πειρασμό στον οποίο βάζει τον Ιώβ. Τα λόγια του έχουν, επομένως, άκρως προκλητική φύση. Πείτε Μου, λοιπόν, μπορεί ο Θεός να δει καθαρά τι θέλει να κάνει ο Σατανάς, αφότου ο Σατανάς πει τα λόγια αυτά; (Ναι.) Στην καρδιά του Θεού, ο άνθρωπος αυτός, ο Ιώβ, που ο Θεός προσέχει —αυτός ο δούλος του Θεού, που ο Θεός θεωρεί ότι είναι ένας δίκαιος, ένας τέλειος άνθρωπος— μπορεί να αντέξει σε τέτοιου είδους πειρασμό; (Ναι.) Γιατί είναι τόσο βέβαιος γι’ αυτό ο Θεός; Ο Θεός εξετάζει πάντοτε την καρδιά των ανθρώπων; (Ναι.) Άρα ο Σατανάς είναι ικανός να εξετάσει την καρδιά των ανθρώπων; Ο Σατανάς δεν μπορεί. Ακόμα κι αν ο Σατανάς μπορούσε να βλέπει την καρδιά σου, η μοχθηρή του φύση δεν θα του επέτρεπε ποτέ να πιστέψει ότι η αγιοσύνη είναι αγιοσύνη ή ότι η αθλιότητα είναι αθλιότητα. Ο μοχθηρός Σατανάς αδυνατεί να εκτιμήσει οτιδήποτε άγιο, δίκαιο ή φωτεινό. Είναι αναγκασμένος να ενεργεί ακούραστα σύμφωνα με τη φύση του, τη μοχθηρία του και τις συνήθεις μεθόδους του. Ακόμη και με το κόστος της προσωπικής τιμωρίας ή της εκ Θεού καταστροφής, δεν διστάζει να Του αντιστέκεται πεισματικά —τούτο είναι μοχθηρία, τούτη είναι η φύση του Σατανά. Έτσι, σ’ αυτό το εδάφιο, ο Σατανάς λέει: «Δέρμα υπέρ δέρματος, και πάντα όσα έχει ο άνθρωπος θέλει δώσει υπέρ της ζωής αυτού· πλην τώρα έκτεινον την χείρα σου και έγγισον τα οστά αυτού και την σάρκα αυτού, διά να ίδης εάν δεν σε βλασφημήση κατά πρόσωπον». Ο Σατανάς πιστεύει ότι ο φόβος Θεού του ανθρώπου οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος έχει αποκομίσει τόσο πολλά πλεονεκτήματα από τον Θεό. Ο άνθρωπος αποκομίζει πλεονεκτήματα από τον Θεό, οπότε λέει ότι ο Θεός είναι καλός. Δεν είναι, όμως επειδή ο Θεός είναι καλός, αλλά επειδή ο άνθρωπος αποκομίζει τόσο πολλά πλεονεκτήματα, που δύναται να έχει φόβο Θεού με τον τρόπο αυτόν. Μόλις ο Θεός τού στερήσει τα πλεονεκτήματα αυτά, τότε κι αυτός Τον εγκαταλείπει. Ο Σατανάς, με τη μοχθηρή φύση του, δεν πιστεύει ότι η καρδιά του ανθρώπου μπορεί πραγματικά να έχει φόβο Θεού. Λόγω της μοχθηρής του φύσης, δεν γνωρίζει τι είναι αγιοσύνη και, ακόμα λιγότερο, τι είναι φόβος Θεού. Δεν ξέρει τι σημαίνει υποταγή στον Θεό ή φόβος Θεού. Επειδή δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα, σκέπτεται ότι δεν γίνεται ούτε ο άνθρωπος να έχει φόβο Θεού. Πείτε Μου, δεν είναι μοχθηρός ο Σατανάς; Με εξαίρεση τη δική μας εκκλησία, κανένα από τα διάφορα θρησκεύματα και δόγματα, και καμία από τις θρησκευτικές και κοινωνικές ομάδες δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, πόσο μάλλον δε, πιστεύει ότι ο Θεός έχει ενσαρκωθεί και επιτελεί το έργο της κρίσης, οπότε νομίζουν ότι αυτό στο οποίο πιστεύεις δεν είναι ο Θεός. Ο ασύδοτος άνθρωπος κοιτάζει γύρω του και θεωρεί ότι και όλοι οι άλλοι είναι τόσο ασύδοτοι, ακριβώς όπως και ο ίδιος. Ένας ανειλικρινής άνθρωπος κοιτάζει γύρω του και βλέπει μόνο ανειλικρίνεια και ψεύδη. Ένας κακός άνθρωπος, βλέπει όλους τους άλλους ως κακούς και θέλει να πολεμήσει όποιον βρίσκεται μπροστά του. Εκείνοι που έχουν έναν βαθμό εντιμότητας τους βλέπουν όλους έντιμους, κι έτσι, πέφτουν πάντοτε θύμα κοροϊδίας και εξαπάτησης, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνουν γι’ αυτό. Δίνω τα λίγα αυτά παραδείγματα για να ενισχύσω την πεποίθησή σας: Η μοχθηρή φύση του Σατανά δεν αποτελεί πρόσκαιρη παρόρμηση ούτε καθορίζεται από τις περιστάσεις, ούτε είναι μια προσωρινή εκδήλωση που πηγάζει από οποιονδήποτε λόγο ή συγκυριακούς παράγοντες. Και βέβαια όχι! Ο Σατανάς απλώς δεν μπορεί παρά να είναι έτσι ακριβώς! Δεν μπορεί να πράξει τίποτα καλό. Ακόμα και όταν λέει κάτι ευχάριστο στ’ αυτιά, είναι απλώς για να σε αποπλανήσει. Όσο πιο ευχάριστα, διακριτικά και ευγενικά είναι τα λόγια του, τόσο πιο κακοήθεις είναι οι μοχθηρές προθέσεις πίσω από αυτά τα λόγια. Τι είδους φύση, τι είδους πρόσωπο παρουσιάζει ο Σατανάς στα δύο αυτά εδάφια; (Ύπουλο, κακόβουλο και μοχθηρό.) Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η μοχθηρία· πάνω απ’ όλα τα άλλα, ο Σατανάς είναι μοχθηρός και κακόβουλος.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 141

Από τότε που έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, Εκείνος καθοδηγούσε ανέκαθεν τη ζωή της ανθρωπότητας, είτε δίνοντας ευλογίες στην ανθρωπότητα, είτε θεσπίζοντας νόμους και εντολές για την ανθρωπότητα, είτε ορίζοντας διάφορα διατάγματα για τη ζωή· ποιος είναι ο σκοπός και ο στόχος του Θεού όταν κάνει αυτά τα πράγματα; Γνωρίζετε; Πρώτα απ’ όλα, μπορείτε να πείτε με βεβαιότητα πως όλα αυτά τα πράγματα που κάνει ο Θεός είναι για το καλό της ανθρωπότητας; Αυτή η δήλωση μπορεί να σας φαίνεται σαν κάποια μεγαλόστομη και κούφια κουβέντα, αλλά αν την εξετάσουμε συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες, όλα αυτά τα πράγματα που κάνει ο Θεός καθοδηγούν και κατευθύνουν τον άνθρωπο ώστε να ζει μια κανονική ζωή, έτσι δεν είναι; Είτε ο άνθρωπος συμμορφώνεται με τους κανονισμούς είτε τηρεί τους νόμους, στόχος του Θεού είναι ο άνθρωπος να μην καταλήξει να λατρεύει τον Σατανά και να μην τον βλάψει ο Σατανάς· αυτός είναι ο πιο θεμελιώδης Του στόχος, καθώς και ο αρχικός Του στόχος. Στην αρχή, όταν ο άνθρωπος δεν κατανοούσε τις προθέσεις του Θεού, ο Θεός έκανε μερικούς απλούς νόμους και κανόνες, και έφτιαξε κανονισμούς που κάλυπταν κάθε πιθανό θέμα. Οι κανονισμοί αυτοί, αν και απλοί, περιέχουν μέσα τους τις προθέσεις του Θεού. Ο Θεός θεωρεί πολύτιμο, εκτιμά και αγαπά ανυπόκριτα το ανθρώπινο γένος. Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι η καρδιά Του είναι αγία; Ότι είναι αγνή; (Ναι.) Έχει ο Θεός κανένα επιπλέον κίνητρο; (Όχι.) Άρα, ο στόχος Του είναι δίκαιος και θετικός; Κατά την πορεία του έργου του Θεού, όλοι οι κανονισμοί που έχει φτιάξει έχουν θετική επίδραση στον άνθρωπο, δείχνοντας τον δρόμο για τον άνθρωπο. Υπάρχει, λοιπόν, κάποια ιδιοτελής σκέψη στο μυαλό του Θεού; Μήπως ο Θεός έχει επιπλέον στόχους για τον άνθρωπο; Επιθυμεί ο Θεός να χρησιμοποιήσει τον άνθρωπο με κάποιον τρόπο; Ούτε κατά διάνοια. Ο Θεός πράττει ό,τι λέει, τα λόγια και οι πράξεις Του ταιριάζουν με τις σκέψεις στην καρδιά Του. Δεν υπάρχει αλλοιωμένος σκοπός, ούτε ιδιοτελείς σκέψεις. Τίποτα απ’ όσα πράττει δεν είναι για τον ίδιο· όλα όσα κάνει τα κάνει για τον άνθρωπο, χωρίς ιδιωτικούς στόχους. Παρόλο που έχει σχέδια και προθέσεις σε ό,τι αφορά τον άνθρωπο, δεν το κάνει για τον εαυτό Του. Όλα αυτά τα πράγματα που κάνει είναι αποκλειστικά για την ανθρωπότητα, για να την προστατεύσει και να την αποτρέψει από το να πάρει τον στραβό δρόμο. Δεν είναι, λοιπόν, πολύτιμη αυτή η καρδιά Του; Μπορείς να διακρίνεις έστω και το παραμικρό σημάδι μιας τέτοιας πολύτιμης καρδιάς μέσα στον Σατανά; Δεν μπορείς να διακρίνεις το παραμικρό ίχνος της στον Σατανά, δεν το βλέπεις καθόλου. Ό,τι πράττει ο Θεός αποκαλύπτεται με φυσικό τρόπο. Τώρα, ας εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός· πώς εργάζεται τελικά; Μήπως ο Θεός παίρνει αυτούς τους νόμους και τον λόγο Του και τους περιδένει σφιχτά γύρω από το κεφάλι του κάθε ανθρώπου, όπως το ξόρκι της περίσφιξης του κρίκου^[α], επιβάλλοντάς τους σε κάθε ένα ανθρώπινο ον; Έτσι εργάζεται ο Θεός; (Όχι.) Τότε, με ποιον τρόπο επιτελεί το έργο Του; Απειλεί; Μήπως υπεκφεύγει όταν σας μιλά; (Όχι.) Όταν δεν καταλαβαίνεις την αλήθεια, πώς σε καθοδηγεί ο Θεός; Σε διαφωτίζει και σε φωτίζει, σου λέει ξεκάθαρα ότι αυτό που κάνεις δεν συμβαδίζει με την αλήθεια και σου λέει τι θα πρέπει να κάνεις. Με βάση αυτούς τους τρόπους με τους οποίους εργάζεται ο Θεός, τι είδους σχέση νιώθεις πως έχεις με τον Θεό; Μήπως σε κάνουν να νιώθεις ότι ο Θεός είναι απλησίαστος; (Όχι.) Πώς σε κάνουν να νιώθεις, λοιπόν; Σε κάνουν να νιώθεις πως τα λόγια του Θεού είναι ιδιαίτερα αληθινά, πως η σχέση Του με τον άνθρωπο είναι ιδιαίτερα κανονική, πως ο Θεός είναι εξαιρετικά κοντά σου και πως δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σ’ εσένα και στον Θεό. Όταν σε καθοδηγεί ο Θεός, όταν σε προμηθεύει, σε βοηθά και σε στηρίζει, νιώθεις τη φιλικότητα και τη σεβασμιότητά Του· νιώθεις το κάλλος και τη ζεστασιά Του. Όταν, όμως, ο Θεός σε μέμφεται για τη διαφθορά σου ή όταν σε κρίνει και σε πειθαρχεί για την επαναστατικότητά σου, ποιες μεθόδους χρησιμοποιεί; Σε μέμφεται χρησιμοποιώντας λόγια; Σε πειθαρχεί μέσα από περιβάλλοντα και ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα; (Ναι.) Σε ποιον βαθμό σε πειθαρχεί ο Θεός; Μήπως ο Θεός σε πειθαρχεί στον ίδιο βαθμό που βλάπτει σοβαρά ο Σατανάς τον άνθρωπο; (Όχι, ο Θεός πειθαρχεί τους ανθρώπους μόνο μέχρι τον βαθμό που μπορούν να αντέξουν.) Ο Θεός εργάζεται με πράο, διακριτικό, στοργικό και τρυφερό τρόπο, με τρόπο εξαιρετικά μετρημένο και κατάλληλο, που δεν θα γεννήσει μέσα σου έντονα αισθήματα, όπως: «Ο Θεός με αναγκάζει να κάνω το τάδε» ή «Ο Θεός με αναγκάζει να κάνω το δείνα». Ο Θεός δεν θα σου δώσει ποτέ μια τέτοια έντονη συνειδητοποίηση ή ένα τέτοιο έντονο αίσθημα που δεν μπορεί να αντέξει η καρδιά σου. Έτσι δεν είναι; Ακόμα και τη στιγμή που δέχεσαι τα λόγια κρίσης και παίδευσης του Θεού, πώς νιώθεις τότε; Όταν διαισθάνεσαι την εξουσία και τη δύναμη του Θεού, πώς νιώθεις τότε; Νιώθεις ότι ο Θεός είναι θείος και απαραβίαστος; Μήπως, αυτές τις στιγμές, νιώθεις απόσταση μεταξύ του εαυτού σου και του Θεού; Νιώθεις πόσο τρομακτικός είναι ο Θεός; Όχι, αντίθετα, νιώθεις έναν φόβο Θεού. Δεν είναι λόγω του έργου του Θεού που οι άνθρωποι αισθάνονται όλα αυτά; Θα είχαν αυτά τα συναισθήματα αν ήταν ο Σατανάς που έκανε το έργο; Επ’ ουδενί. Ο Θεός χρησιμοποιεί τα λόγια Του, την αλήθεια και τη ζωή Του για να προμηθεύει αδιάκοπα τον άνθρωπο, να στηρίζει τον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος είναι αδύναμος, όταν νιώθει αρνητικός, ο Θεός δεν μιλά πολύ έντονα, λέγοντας: «Μη νιώθεις αρνητικός. Για ποιον λόγο να νιώθεις αρνητικός; Γιατί είσαι αδύναμος; Για ποιον λόγο να είσαι αδύναμος; Είσαι πάντα τόσο αδύναμος και τόσο αρνητικός! Τι νόημα έχει να είσαι ζωντανός; Άντε ψόφα!» Θα εργαζόταν μ’ αυτόν τον τρόπο ο Θεός; (Όχι.) Έχει ο Θεός την εξουσία να ενεργεί έτσι; Ναι, την έχει. Παρόλα αυτά, ο Θεός δεν ενεργεί έτσι. Ο λόγος που δεν ενεργεί έτσι ο Θεός είναι η ουσία Του, η ουσία Του που είναι αγιοσύνη. Η αγάπη Του για τον άνθρωπο, καθώς και η λατρεία και η εκτίμησή Του για τον άνθρωπο, δεν γίνεται να εκφραστούν καθαρά από τον άνθρωπο με μια δυο μόνο προτάσεις. Δεν είναι πράγματα που επιφέρει ο κομπασμός του ανθρώπου, αλλά πράγματα που παράγει ο ίδιος ο Θεός με πραγματικές ενέργειες· αποτελούν την αποκάλυψη της ουσίας του Θεού. Δύνανται όλοι αυτοί οι τρόποι με τους οποίους εργάζεται ο Θεός να οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να διακρίνει την αγιοσύνη Του; Σε όλους αυτούς τους τρόπους με τους οποίους εργάζεται ο Θεός, συμπεριλαμβανομένων των καλών Του προθέσεων, συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων που επιθυμεί να εργαστεί επί του ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένων των διαφορετικών τρόπων που υιοθετεί για να εργαστεί επί του ανθρώπου, του είδους του έργου που επιτελεί και αυτού που επιθυμεί να κατανοήσει ο άνθρωπος —μήπως διέκρινες τίποτε μοχθηρό ή δόλιο στις καλές προθέσεις του Θεού; (Όχι.) Έτσι, έπειτα από όσα κάνει και λέει ο Θεός, και από όσα σκέπτεται μέσα στην καρδιά Του, καθώς και έπειτα από όλη την ουσία του Θεού που Εκείνος αποκαλύπτει, μπορούμε να αποκαλούμε τον Θεό άγιο; (Ναι.) Έχει παρατηρήσει ποτέ κανείς άνθρωπος αυτήν την αγιοσύνη στον κόσμο ή μέσα του; Εκτός από τον Θεό, την έχεις παρατηρήσει ποτέ σε κάποιο ανθρώπινο ον ή στον Σατανά; (Όχι.) Βάσει της μέχρι τώρα συζήτησής μας, μπορούμε να αποκαλούμε τον Θεό μοναδικό, τον ίδιο τον άγιο Θεό; (Ναι.) Όλα τα πράγματα που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο —τα οποία περιλαμβάνουν τα λόγια του Θεού, αυτά που κατεργάζεται με διάφορα μέσα ο Θεός στον άνθρωπο, αυτά που λέει ο Θεός στον άνθρωπο, καθώς και τις υπενθυμίσεις και τις προτροπές Του προς τον άνθρωπο— προέρχονται από μία ουσία: την αγιοσύνη του Θεού. Αν δεν υπήρχε τέτοιος άγιος Θεός, κανένας άνθρωπος δεν θα εδύνατο να πάρει τη θέση Του για να επιτελέσει το έργο που επιτελεί Αυτός. Αν ο Θεός παρέδιδε αυτούς τους ανθρώπους ολοκληρωτικά στον Σατανά, σε τι κατάσταση θα βρισκόσαστε όλοι σας σήμερα; Θα καθόσαστε όλοι εδώ, σώοι και αβλαβείς; Θα λέγατε κι εσείς: «Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας εν αυτή πάρειμι»; Θα ήσασταν τόσο θρασείς, τόσο σίγουροι και γεμάτοι έπαρση ώστε να λέτε τέτοια λόγια και να καυχιέστε χωρίς ντροπή μπροστά στον Θεό; Οπωσδήποτε, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία! Η στάση του Σατανά απέναντι στους ανθρώπους τούς επιτρέπει να δουν ότι η φύση-ουσία του Σατανά είναι τελείως διαφορετική από αυτήν του Θεού. Ποιο κομμάτι της ουσίας του Σατανά είναι το αντίθετο της αγιοσύνης του Θεού; (Η μοχθηρία του Σατανά.) Η μοχθηρή φύση του Σατανά αποτελεί το αντίθετο της αγιοσύνης του Θεού. Ο λόγος για τον οποίο η πλειονότητα των ανθρώπων δεν αναγνωρίζει αυτήν την αποκάλυψη του Θεού και αυτήν την ουσία της αγιοσύνης του Θεού είναι ότι ζει υπό την εξουσία του Σατανά, μέσα στη διαφθορά του Σατανά και μέσα στο ζωντανό περίφραγμα του Σατανά. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αγιοσύνη ούτε πώς να ορίζουν την αγιοσύνη. Ακόμα και όταν αντιλαμβάνεσαι την αγιοσύνη του Θεού, και πάλι δεν μπορείς να την ορίσεις ως την αγιοσύνη του Θεού με βεβαιότητα. Υπάρχει διαφορά μέσα στη γνώση του ανθρώπου για την αγιοσύνη του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Υποσημειώσεις:

α. Το «ξόρκι της περίσφιξης του κρίκου» είναι ένα ξόρκι το οποίο χρησιμοποίησε ο μοναχός Τανγκ Σανζάνγκ στο κινέζικο μυθιστόρημα «Ταξίδι στη Δύση». Χρησιμοποιεί αυτό το ξόρκι για να ελέγξει τον Σουν Γουκόνγκ, σφίγγοντας έναν μεταλλικό κρίκο γύρω από το κεφάλι του δεύτερου, προκαλώντας του αφόρητους πονοκεφάλους και θέτοντάς τον, με αυτόν τον τρόπο, υπό τον έλεγχό του. Έχει καταστεί μια μεταφορά που περιγράφει κάτι που δεσμεύει τον άνθρωπο.

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 142

Τι χαρακτηρίζει το έργο του Σατανά επί του ανθρώπου; Οφείλετε να είστε σε θέση να το μάθετε μέσα από τις δικές σας εμπειρίες —είναι το αρχέτυπο χαρακτηριστικό του Σατανά, εκείνο που πράττει επανειλημμένα, εκείνο που προσπαθεί να πραγματοποιεί με κάθε άτομο ξεχωριστά. Ίσως δεν μπορείτε να δείτε αυτό το χαρακτηριστικό, κι έτσι δεν νιώθετε ότι ο Σατανάς είναι τόσο φοβερός και μισητός. Ξέρει κανείς ποιο είναι αυτό το χαρακτηριστικό; (Αποπλανεί, δελεάζει και βάζει σε πειρασμό τον άνθρωπο.) Σωστά· αυτοί είναι διάφοροι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτό το χαρακτηριστικό. Ο Σατανάς επίσης παραπλανά, επιτίθεται και κατηγορεί τον άνθρωπο —όλα αυτά είναι εκδηλώσεις. Υπάρχουν άλλα; (Ψεύδεται.) Η εξαπάτηση και το ψέμα έρχονται φυσικά στον Σατανά. Κάνει αυτά τα πράγματα πολύ συχνά. Υπάρχει επίσης το ότι διατάζει τους ανθρώπους, τους υποκινεί, τους εξαναγκάζει να κάνουν πράγματα, τους δίνει εντολές και τους κυριεύει με τη βία. Τώρα θα σας περιγράψω κάτι που θα σας κάνει να σας σηκωθεί η τρίχα, αλλά δεν το κάνω για να σας φοβίσω. Ο Θεός εργάζεται επί του ανθρώπου και εκτιμά πολύ τον άνθρωπο, τόσο στη συμπεριφορά Του όσο και στην καρδιά Του. Ο Σατανάς, από την άλλη πλευρά, δεν εκτιμά καθόλου τον άνθρωπο και περνάει όλον τον χρόνο του σκεπτόμενος πώς να βλάψει τον άνθρωπο. Έτσι δεν είναι; Όταν σκέφτεται να βλάψει τον άνθρωπο, η κατάσταση του νου του χαρακτηρίζεται από βιασύνη; (Ναι.) Έτσι, αναφορικά με το έργο του Σατανά πάνω στον άνθρωπο, έχω δύο φράσεις που μπορούν να περιγράψουν εκτενώς τη μοχθηρία και την κακεντρέχεια του Σατανά, που πραγματικά μπορούν να σας επιτρέψουν να γνωρίσετε πόσο μισητός είναι ο Σατανάς: Στην προσέγγισή του προς τους ανθρώπους, ο Σατανάς θέλει πάντοτε να καταλαμβάνει με τη βία και να κατέχει τον άνθρωπο, τον καθέναν τους, μέχρι το σημείο που θα κερδίσει τον ολοκληρωτικό έλεγχο του ανθρώπου και θα τον βλάψει σοβαρά, προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό και να εκπληρώσει την ξέφρενη φιλοδοξία του. Τι σημαίνει «καταλαμβάνει με τη βία»; Είναι κάτι που συμβαίνει με τη συγκατάθεσή σου ή χωρίς τη συγκατάθεσή σου; Συμβαίνει εν γνώσει ή εν αγνοία σου; Η απάντηση είναι ότι συμβαίνει απολύτως εν αγνοία σου! Συμβαίνει σε καταστάσεις όπου είσαι μέσα στην άγνοια, ίσως χωρίς να έχει πει ή χωρίς να έχει κάνει τίποτα σ’ εσένα, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς κανένα πλαίσιο —να ο Σατανάς, έρχεται γύρω σου, περικυκλώνοντάς σε. Ψάχνει ευκαιρία να εκμεταλλευτεί και τότε σε καταλαμβάνει με τη βία, σε κατέχει, επιτυγχάνοντας τον στόχο του, ο οποίος είναι να κερδίσει τον απόλυτο έλεγχο πάνω σου και να σου προκαλέσει βλάβη. Τούτη είναι μια από τις πιο τυπικές προθέσεις και συμπεριφορές του Σατανά στον αγώνα του να αποσπάσει βίαια την ανθρωπότητα από τον Θεό. Πώς νιώθετε όταν το ακούτε αυτό; (Τρομοκρατημένοι και φοβισμένοι στην καρδιά μας.) Αισθάνεστε αηδία; (Ναι.) Εφόσον νιώθετε αυτήν την αηδία, πιστεύετε ότι ο Σατανάς είναι ξεδιάντροπος; Εφόσον πιστεύετε ότι ο Σατανάς είναι ξεδιάντροπος, μήπως τότε αισθάνεστε αηδία με εκείνους τους ανθρώπους γύρω σας που θέλουν πάντα να σας ελέγχουν, εκείνους με τις ξέφρενες φιλοδοξίες για κύρος και συμφέροντα; (Ναι.) Ποιες είναι, λοιπόν, οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κατέχει και να καταλαμβάνει βίαια τον άνθρωπο; Το έχετε ξεκαθαρίσει στο μυαλό σας; Όταν ακούτε τους δύο εξής όρους: «βίαιη κατάληψη» και «κατοχή», αισθάνεστε αηδία και μπορείτε να διαισθανθείτε τη μοχθηρία που υπάρχει σε αυτά τα λόγια. Χωρίς τη συγκατάθεσή σου και εν αγνοία σου, ο Σατανάς σε κυριεύει, σε καταλαμβάνει δια της βίας και σε διαφθείρει. Τι γεύση σού έρχεται στην καρδιά; Νιώθεις αποστροφή και σιχασιά; (Ναι.) Αφού αισθάνεσαι αποστροφή και σιχασιά για αυτούς τους τρόπους του Σατανά, τι νιώθεις για τον Θεό; (Ευγνωμοσύνη.) Ευγνωμοσύνη στον Θεό για τη σωτηρία σου. Έτσι τώρα, αυτή τη στιγμή, έχεις την επιθυμία ή τη θέληση να επιτρέψεις στον Θεό να σε αναλάβει και να ελέγξει όλο σου το είναι; (Ναι.) Σε ποιο πλαίσιο το απαντάς αυτό; Μήπως λες «Ναι» επειδή φοβάσαι ότι ο Σατανάς θα σε καταλάβει και θα σε κατέχει δια της βίας; (Ναι.) Δεν πρέπει να έχεις αυτό το είδος νοοτροπίας· δεν είναι σωστό. Μη φοβάσαι, γιατί ο Θεός είναι εδώ. Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Μόλις έχεις κατανοήσει τη μοχθηρή ουσία του Σατανά, θα πρέπει πλέον να έχεις πιο ακριβή κατανόηση ή βαθύτερη στοργή για την αγάπη του Θεού, τις καλές προθέσεις του Θεού, τη συμπόνια και την ανοχή του Θεού προς τον άνθρωπο, καθώς και τη δίκαιη διάθεσή Του. Ο Σατανάς είναι τόσο μισητός. Αν, όμως, ούτε αυτό εμπνέει την αγάπη σου προς τον Θεό, τη στήριξη και την εμπιστοσύνη σου στο πρόσωπό Του, τότε τι άτομο είσαι; Είσαι πρόθυμος να αφήσεις τον Σατανά να σε βλάψει; Αφότου διακρίνουμε τη μοχθηρία και τη φρικαλεότητα του Σατανά, γυρίζουμε από την άλλη και έπειτα κοιτάμε τον Θεό. Μήπως η γνώση σου για τον Θεό έχει υποστεί κάποια αλλαγή; Μπορούμε να λέμε ότι ο Θεός είναι άγιος; Μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός είναι αψεγάδιαστος; «Ο Θεός αποτελεί μοναδική αγιοσύνη» —μπορεί ο Θεός να ανταποκριθεί σε αυτή την ονομασία; (Ναι.) Ώστε, μέσα στον κόσμο και ανάμεσα σε όλα τα πράγματα, δεν είναι μόνον ο ίδιος ο Θεός που δύναται να ανταποκριθεί σ’ αυτήν την κατανόηση που έχει ο άνθρωπος για τον Θεό; (Ναι.) Οπότε, τι ακριβώς δίνει ο Θεός στον άνθρωπο; Μήπως σου δίνει ελάχιστη φροντίδα, ανησυχία και σκέψη, χωρίς εσύ να το καταλαβαίνεις; Τι έχει δώσει ο Θεός στον άνθρωπο; Ο Θεός έδωσε ζωή στον άνθρωπο, του έδωσε τα πάντα και απονέμει όλα αυτά στον άνθρωπο ανεπιφύλακτα, χωρίς να απαιτεί τίποτα, χωρίς απώτερο κίνητρο. Χρησιμοποιεί την αλήθεια, τον λόγο Του, τη ζωή Του, προκειμένου να καθοδηγεί και να κατευθύνει τον άνθρωπο, απομακρύνοντάς τον από τα πλήγματα του Σατανά, παίρνοντάς τον μακριά από τους πειρασμούς και τις προτροπές του Σατανά, επιτρέποντας στον άνθρωπο να διακρίνει καθαρά τη μοχθηρή φύση και το βδελυρό πρόσωπο του Σατανά. Είναι πραγματική η αγάπη και ανησυχία του Θεού για την ανθρωπότητα; Είναι κάτι που μπορεί να βιώσει ο καθένας από εσάς; (Ναι.)

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 143

Κοιτάξτε τις ζωές σας μέχρι τώρα, όλο το έργο που έχει πράξει ο Θεός πάνω σου, σε όλα τα χρόνια της πίστης σου. Είτε τα συναισθήματα που σου προκαλεί αυτό είναι βαθιά είτε ρηχά, δεν είναι αυτό το πράγμα το πιο απαραίτητο για σένα; Αυτό δεν ήταν που χρειαζόσουν περισσότερο να αποκτήσεις; (Ναι.) Δεν είναι αυτό η αλήθεια; Δεν είναι αυτό η ζωή; (Ναι.) Μήπως ο Θεός σού παραχώρησε ποτέ διαφώτιση, κι έπειτα σου ζήτησε να Του δώσεις κάτι ως αντάλλαγμα για όλα όσα σου έχει δώσει Εκείνος; (Όχι.) Ποιος είναι, λοιπόν, ο σκοπός του Θεού; Γιατί το κάνει αυτό; Μήπως έχει ο Θεός τον στόχο να σε καταλάβει; (Όχι.) Θέλει ο Θεός να ανέλθει στον θρόνο Του μέσα στην καρδιά του ανθρώπου; (Ναι.) Ποια είναι, λοιπόν, η διαφορά μεταξύ του Θεού που ανέρχεται στον θρόνο Του και της ισχυρής κατάληψης του Σατανά; Ο Θεός θέλει να κερδίζει την καρδιά των ανθρώπων, θέλει να καταλαμβάνει την καρδιά τους. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως σημαίνει ότι θέλει να καταστήσει τον άνθρωπο μαριονέτα ή μηχάνημά Του; (Όχι.) Ποιος είναι, λοιπόν, ο σκοπός του Θεού; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία του Θεού να καταλάβει την καρδιά των ανθρώπων και την ισχυρή κατάληψη και την κατοχή του ανθρώπου από τον Σατανά; (Ναι.) Ποια είναι η διαφορά; Μπορείς να Μου πεις ξεκάθαρα; (Ο Σατανάς το κάνει δια της βίας, ενώ ο Θεός επιτρέπει στον άνθρωπο να προσφερθεί.) Αυτή είναι η διαφορά; Ποια χρησιμότητα έχει η καρδιά σου για τον Θεό; Και ποια χρησιμότητα έχει η κατάληψή σου για τον Θεό; Πώς κατανοείτε μέσα σας το «ο Θεός καταλαμβάνει τις καρδιές των ανθρώπων»; Εδώ πρέπει να φανούμε δίκαιοι στο πώς μιλάμε για τον Θεό, διαφορετικά οι άνθρωποι πάντα θα παρερμηνεύουν και θα σκέπτονται: «Ο Θεός θέλει να με καταλαμβάνει. Για ποιον λόγο θέλει να με καταλαμβάνει; Δεν θέλω να με καταλαμβάνουν, θέλω απλώς να είμαι κύριος του εαυτού μου. Λέτε ότι ο Σατανάς καταλαμβάνει ανθρώπους, αλλά και ο Θεός αυτό κάνει: Δεν είναι το ίδιο, όπως και να ’χει; Δεν θέλω να επιτρέψω σε κανέναν να με καταλάβει. Εγώ είμαι εγώ!» Ποια είναι η διαφορά εδώ; Σκεφθείτε το λίγο. Εγώ σας ρωτώ, η φράση «ο Θεός καταλαμβάνει τον άνθρωπο» είναι κενή; Μήπως η κατάληψη του ανθρώπου από τον Θεό σημαίνει ότι Εκείνος ζει μέσα στην καρδιά σου και ελέγχει κάθε σου λέξη και κίνηση; Αν σου πει να καθίσεις, εσύ τολμάς να σταθείς όρθιος; Αν σου πει να πας ανατολικά, εσύ τολμάς να πας δυτικά; Αναφέρεται σε κάτι παρόμοιο αυτή η «κατάληψη»; (Όχι, δεν αναφέρεται. Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος να βιώνει ό,τι έχει και είναι ο Θεός.) Μέσα από τα χρόνια που ο Θεός διαχειρίζεται τον άνθρωπο, και από το μέχρι τώρα έργο Του πάνω στον άνθρωπο ως το τελευταίο αυτό στάδιο, ποια είναι η επιδιωκόμενη επίδραση στον άνθρωπο όλων των λόγων που έχει πει; Είναι να βιώνει ο άνθρωπος αυτό που έχει και είναι ο Θεός; Κοιτάζοντας το κυριολεκτικό νόημα του «ο Θεός καταλαμβάνει την καρδιά των ανθρώπων», φαίνεται λες και ο Θεός παίρνει την καρδιά τους και την καταλαμβάνει, ζει μέσα της και δεν βγαίνει ποτέ ξανά· γίνεται κύριος του ανθρώπου και είναι σε θέση να κυριαρχεί πάνω στην καρδιά του και να τη χειραγωγεί κατά βούληση, ώστε ο άνθρωπος να κάνει ό,τι του λέει ο Θεός. Κατ’ αυτήν την έννοια, θα φαινόταν θαρρείς κι ο κάθε άνθρωπος μπορούσε να γίνει Θεός και να κατέχει την ουσία και τη διάθεσή Του. Έτσι, σε αυτήν την περίπτωση, θα μπορούσε και ο άνθρωπος να επιτελεί τις πράξεις του Θεού; Μπορεί η «κατάληψη» να εξηγηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο; (Όχι.) Τότε πώς; Σας ρωτώ το εξής: Είναι όλα τα λόγια και η αλήθεια με τα οποία εφοδιάζει ο Θεός τον άνθρωπο μια αποκάλυψη της ουσίας του Θεού και Του τι έχει και είναι; (Ναι.) Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Αλλά είναι βασικό ο ίδιος ο Θεός να κάνει πράξη και να κατέχει όλα τα λόγια με τα οποία εφοδιάζει τον άνθρωποι; Σκεφθείτε το λιγάκι. Όταν ο Θεός κρίνει τον άνθρωπο, γιατί κρίνει; Πώς δημιουργήθηκαν αυτά τα λόγια; Ποιο είναι το περιεχόμενο των λόγων αυτών που λέει ο Θεός όταν κρίνει τον άνθρωπο; Πού βασίζονται; Μήπως βασίζονται στη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου; (Ναι.) Άρα το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται δια της κρίσης του Θεού προς τον άνθρωπο, βασίζεται στην ουσία του Θεού; (Ναι.) Ώστε η «κατάληψη του ανθρώπου» από τον Θεό είναι μια κενή φράση; Σίγουρα όχι. Γιατί λοιπόν ο Θεός λέει αυτά τα λόγια στον άνθρωπο; Ποιος είναι ο σκοπός που τα λέει; Μήπως θέλει να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για να λειτουργήσουν ως η ζωή του ανθρώπου; (Ναι.) Ο Θεός θέλει να χρησιμοποιήσει όλη αυτήν την αλήθεια που έχει εκφέρει σε αυτά τα λόγια ώστε να λειτουργήσει ως η ζωή του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος παίρνει όλη αυτήν την αλήθεια και τον λόγο του Θεού και τα μετασχηματίζει στη δική του ζωή, μπορεί τότε ο άνθρωπος να υποτάσσεται στον Θεό; Μπορεί τότε να Τον σέβεται; Μπορεί τότε να αποφεύγει το κακό; Όταν ο άνθρωπος έχει φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, μπορεί τότε να υποτάσσεται στην κυριαρχία και διευθέτηση του Θεού; Είναι τότε σε θέση να υποτάσσεται στην εξουσία του Θεού; Όταν άνθρωποι όπως ο Ιώβ ή ο Πέτρος φτάνουν στο τέλος του δρόμου τους, όταν μπορεί να θεωρηθεί ότι η ζωή τους έχει φτάσει στην ωριμότητα, όταν έχουν πραγματική κατανόηση του Θεού, μπορεί τότε ακόμα να τους οδηγήσει μακριά ο Σατανάς; Μπορεί τότε ακόμα να τους καταλάβει; Μπορεί ακόμα να τους κατέχει ισχυρά; (Όχι.) Τι άτομο είναι αυτό, λοιπόν; Είναι κάποιος, που έχει κερδηθεί ολοκληρωτικά από τον Θεό; (Ναι.) Σε αυτό το επίπεδο νοήματος, πώς βλέπετε εσείς τον άνθρωπο που έχει κερδηθεί ολοκληρωτικά από τον Θεό; Από την οπτική του Θεού, υπό αυτές τις συνθήκες, Αυτός θεωρεί ότι έχει ήδη καταλάβει την καρδιά του εν λόγω ατόμου. Τι αισθάνεται όμως αυτό το άτομο; Μήπως ότι ο λόγος, η εξουσία και η οδός του Θεού γίνονται ζωή μέσα στον άνθρωπο, ότι αυτή η ζωή εν συνεχεία κατοικεί ολόκληρο το είναι του ανθρώπου, κάνοντας τα πράγματα που βιώνει, καθώς και την ουσία του επαρκή για να ικανοποιηθεί ο Θεός; Από την οπτική του Θεού, τούτην ακριβώς τη στιγμή, καταλαμβάνει την καρδιά της ανθρωπότητας; (Ναι.) Πώς κατανοείτε τώρα το συγκεκριμένο επίπεδο νοήματος; Καταλαμβάνεσαι από το Πνεύμα του Θεού; (Όχι, είναι τα λόγια του Θεού που μας καταλαμβάνουν.) Είναι η οδός και ο λόγος του Θεού, που έχουν καταστεί ζωή σου, και είναι η αλήθεια που έχει καταστεί ζωή σου. Τούτη τη στιγμή, ο άνθρωπος κατέχει τη ζωή που πηγάζει από τον Θεό, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη ζωή είναι η ζωή του Θεού. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να πούμε ότι η ζωή, που ο άνθρωπος πρέπει να αντλεί από τον λόγο του Θεού, είναι και η ζωή του Θεού. Οπότε, ασχέτως πόσον καιρό ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό ή πόσα λόγια ο άνθρωπος αποκτά από τον Θεό, ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να γίνει Θεός. Ακόμα κι αν μια μέρα ο Θεός έλεγε: «Έχω καταλάβει την καρδιά σου, και τώρα εσύ κατέχεις τη ζωή Μου», εσύ θα ένοιωθες ότι είσαι Θεός; (Όχι.) Τι θα γινόσουν τότε; Δεν θα είχες απόλυτη υποταγή στον Θεό; Η καρδιά σου δεν θα ήταν γεμάτη με τη ζωή που σου έχει παραχωρήσει ο Θεός; Αυτή θα ήταν μια πολύ φυσιολογική εκδήλωση του τι συμβαίνει όταν ο Θεός καταλαμβάνει την καρδιά των ανθρώπων. Αυτό είναι γεγονός. Έτσι, εξετάζοντάς το από τη συγκεκριμένη άποψη, μπορεί ο άνθρωπος να γίνει Θεός; Όταν ο άνθρωπος είναι σε θέση να βιώσει την πραγματικότητα των λόγων του Θεού, και γίνει κάποιος που σέβεται τον Θεό και αποφεύγει το κακό, θα μπορεί τότε ο άνθρωπος να κατέχει την ουσία της ζωής και την αγιοσύνη του Θεού; Σε καμία περίπτωση. Ό,τι και να γίνει, όταν όλα έχουν ειπωθεί και γίνει, ο άνθρωπος είναι πάντα άνθρωπος. Αποτελείς δημιούργημα· όταν έχεις λάβει τον λόγο του Θεού από τον Θεό και έχεις δεχθεί την οδό του Θεού, εσύ απλώς κατέχεις τη ζωή που πηγάζει από τα λόγια του Θεού, γίνεσαι κάποιος που επαινείται από τον Θεό, αλλά ποτέ δεν θα κατέχεις την ουσία της ζωής του Θεού, πόσο μάλλον την αγιοσύνη του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 144

Ο πειρασμός του Σατανά (Επιλεγμένα εδάφια)

Ματθ. 4:1-4  Τότε ο Ιησούς εφέρθη υπό του Πνεύματος εις την έρημον διά να πειρασθή υπό του διαβόλου, και νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε. Και ελθών προς αυτόν ο πειράζων είπεν· Εάν ήσαι Υιός του Θεού, ειπέ να γείνωσιν άρτοι οι λίθοι ούτοι. Ο δε αποκριθείς είπεν· Είναι γεγραμμένον, Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού.

Αυτά είναι τα λόγια με τα οποία προσπάθησε αρχικά ο διάβολος να βάλει σε πειρασμό τον Κύριο Ιησού. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού που είπε ο διάβολος; («Εάν ήσαι Υιός του Θεού, ειπέ να γείνωσιν άρτοι οι λίθοι ούτοι».) Τα λόγια αυτά, τα οποία εξέφερε ο διάβολος, είναι πολύ απλά, όμως υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την ουσία τους; Ο διάβολος είπε: «Εάν ήσαι Υιός του Θεού», όμως στην καρδιά του γνώριζε ή δεν γνώριζε ότι ο Ιησούς ήταν ο Υιός του Θεού; Γνώριζε ή δεν γνώριζε ότι ήταν ο Χριστός; (Γνώριζε.) Τότε γιατί είπε «Εάν ήσαι»; (Προσπαθούσε να βάλει σε πειρασμό τον Θεό.) Αλλά τι σκοπό είχε με αυτό; Είπε: «Εάν ήσαι Υιός του Θεού». Στην καρδιά του, γνώριζε ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού, το γνώριζε καλά μέσα του, όμως παρόλο που το γνώριζε, υποτάχθηκε σε Εκείνον και Τον λάτρεψε; (Όχι.) Τι ήθελε να κάνει; Ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο κι αυτά τα λόγια για να εξοργίσει τον Κύριο Ιησού, κι έπειτα να Τον ξεγελάσει ώστε να ενεργήσει σύμφωνα με τις προθέσεις του. Αυτό δεν ήταν το νόημα πίσω από τα λόγια του διαβόλου; Στην καρδιά του, ο Σατανάς γνώριζε ξεκάθαρα ότι ήταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός, παρόλα αυτά, όμως, είπε αυτά τα λόγια. Αυτή δεν είναι η φύση του Σατανά; Ποια είναι η φύση του Σατανά; (Να είναι ύπουλος, μοχθηρός και να μην έχει φόβο Θεού.) Ποιες συνέπειες θα προέκυπταν από την έλλειψη φόβου Θεού; Δεν ίσχυε ότι ήθελε να επιτεθεί στον Θεό; Ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο για να επιτεθεί στον Θεό, κι έτσι είπε: «Εάν ήσαι Υιός του Θεού, ειπέ να γείνωσιν άρτοι οι λίθοι ούτοι»· αυτή δεν είναι η μοχθηρή πρόθεση του Σατανά; Τι προσπαθούσε πραγματικά να κάνει; Ο σκοπός του είναι προφανέστατος: Προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο για να αρνηθεί τη θέση και την ταυτότητα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Αυτό που εννοούσε ο Σατανάς με αυτά τα λόγια είναι: «Αν είσαι ο Υιός του Θεού, μετέτρεψε αυτές τις πέτρες σε ψωμί. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, τότε δεν είσαι ο Υιός του Θεού, οπότε δεν πρέπει να επιτελείς άλλο πια το έργο Σου». Έτσι δεν είναι; Ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο για να επιτεθεί στον Θεό, ήθελε να αποδομήσει και να καταστρέψει το έργο του Θεού· αυτή είναι η μοχθηρία του Σατανά. Η μοχθηρία του είναι μια φυσική έκφραση της φύσης του. Παρόλο που γνώριζε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού, η ίδια η ενσάρκωση του ίδιου του Θεού, δεν μπορούσε να αντισταθεί στο να κάνει κάτι τέτοιο, να ακολουθεί κατά πόδας τον Θεό, να Του επιτίθεται συνεχώς και να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να αναστατώσει και να υπονομεύσει το έργο του Θεού.

Τώρα, ας αναλύσουμε αυτήν τη φράση που είπε ο Σατανάς: «Ειπέ να γείνωσιν άρτοι οι λίθοι ούτοι». Σημαίνει κάτι το να γίνουν οι πέτρες ψωμί; Αν υπάρχει τροφή, γιατί να μη φαγωθεί; Γιατί είναι απαραίτητο να γίνουν οι πέτρες τροφή; Μπορεί να ειπωθεί πως δεν υπάρχει νόημα σε αυτό; Παρόλο που Εκείνος νήστευε εκείνο το διάστημα, δεν είναι σίγουρο ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε τροφή για να φάει; (Ναι.) Άρα, εδώ βλέπουμε τον παραλογισμό των λόγων του Σατανά. Παρόλη την προδοσία και την κακία του Σατανά, πάλι διακρίνουμε τον παραλογισμό και τη γελοιότητά του. Ο Σατανάς κάνει διάφορα πράγματα μέσω των οποίων μπορείς να δεις την κακόβουλη φύση του· μπορείς να δεις πως κάνει πράγματα που υπονομεύουν το έργο του Θεού και, βλέποντάς το αυτό, νιώθεις πως είναι μισητός και εξοργιστικός. Όμως, από την άλλη, δεν βλέπεις μια παιδιάστικη, γελοία φύση πίσω από τα λόγια και τις ενέργειές του; Αυτή είναι μια αποκάλυψη σχετικά με τη φύση του Σατανά· εφόσον έχει αυτού του είδους τη φύση, θα κάνει τέτοιου είδους πράγματα. Για τους ανθρώπους σήμερα, αυτά τα λόγια του Σατανά είναι εξωφρενικά και γελοία. Ο Σατανάς, όμως, είναι πράγματι ικανός να εκφέρει τέτοια λόγια. Μπορούμε να πούμε ότι είναι αδαής και παράλογος; Η μοχθηρία του Σατανά βρίσκεται παντού και αποκαλύπτεται συνεχώς. Και πώς του απάντησε ο Κύριος Ιησούς; («Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού».) Έχουν κάποια δύναμη αυτά τα λόγια; (Έχουν.) Γιατί λέμε ότι έχουν δύναμη; Επειδή αυτά τα λόγια είναι η αλήθεια. Τώρα, ζει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί; Ο Κύριος Ιησούς νήστεψε επί σαράντα μερόνυχτα. Λιμοκτόνησε; Δεν λιμοκτόνησε, οπότε ο Σατανάς Τον πλησίασε και Τον προέτρεψε να κάνει τις πέτρες τροφή λέγοντας πράγματα όπως: «Αν κάνεις αυτές τις πέτρες τροφή, δεν θα έχεις τότε κάτι να φας; Δεν θα είναι τότε περιττό να νηστέψεις, να πεινάσεις;» Όμως, ο Κύριος Ιησούς είπε: «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος», που σημαίνει ότι, παρόλο που ο άνθρωπος ζει σε ένα υλικό σώμα, αυτό που δίνει τη δυνατότητα στο υλικό σώμα του να ζει και να αναπνέει δεν είναι η τροφή, αλλά κάθε ένα από τα λόγια που εκφέρονται από το στόμα του Θεού. Από τη μία, αυτά τα λόγια είναι η αλήθεια· δίνουν πίστη στους ανθρώπους, τους κάνουν να νιώθουν ότι μπορούν να στηρίζονται στον Θεό και ότι Εκείνος είναι η αλήθεια. Από την άλλη, υπάρχει κάποια πρακτική πτυχή σε αυτά τα λόγια; Ο Κύριος Ιησούς δεν άντεχε ακόμα, δεν ήταν ακόμα ζωντανός αφότου νήστεψε επί σαράντα μερόνυχτα; Αυτό δεν αποτελεί αληθινό παράδειγμα; Δεν είχε φάει τίποτα επί 40 μερόνυχτα, κι όμως ήταν ακόμα ζωντανός. Αυτό αποτελεί ισχυρή απόδειξη που επιβεβαιώνει την αλήθεια των λόγων Του. Τα λόγια αυτά είναι απλά, αλλά όσον αφορά τον Κύριο Ιησού, τα εξέφερε μόνο όταν Τον έβαλε σε πειρασμό ο Σατανάς ή αποτελούσαν ήδη φυσικό κομμάτι Του; Για να το θέσω αλλιώς, ο Θεός είναι αλήθεια και ο Θεός είναι ζωή, αλλά η αλήθεια και η ζωή του Θεού ήταν κάποια επακόλουθη προσθήκη; Προέκυψαν από μεταγενέστερη εμπειρία; Όχι, είναι έμφυτες στον Θεό. Με άλλα λόγια, η αλήθεια και η ζωή είναι η ουσία του Θεού. Οτιδήποτε Του συμβαίνει, οτιδήποτε αποκαλύπτει Εκείνος είναι αληθινό. Αυτή η αλήθεια, αυτά τα λόγια —είτε το περιεχόμενο των ομιλιών Του είναι μεγάλο είτε μικρό— μπορούν να επιτρέψουν στον άνθρωπο να ζήσει και να του δώσουν ζωή· μπορούν να επιτρέψουν στους ανθρώπους να κερδίσουν την αλήθεια, καθώς και διαύγεια σχετικά με το μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής, και να τους δώσουν τη δυνατότητα να έχουν πίστη στον Θεό. Με άλλα λόγια, η πηγή της χρήσης αυτών των λόγων από τον Θεό είναι θετική. Οπότε, μπορούμε να πούμε ότι αυτό το θετικό πράγμα είναι άγιο; (Ναι.) Εκείνα τα λόγια του Σατανά πηγάζουν από τη φύση του Σατανά. Ο Σατανάς αποκαλύπτει τη μοχθηρή και κακόβουλη φύση του πάντα και παντού. Τώρα, ο Σατανάς κάνει αυτές τις αποκαλύψεις με φυσικό τρόπο; Τον κατευθύνει κάποιος για να τις κάνει; Τον βοηθά κάποιος; Τον εξαναγκάζει κάποιος; Όχι. Όλες αυτές τις αποκαλύψεις τις κάνει από μόνος του. Αυτή είναι η μοχθηρή φύση του Σατανά. Οτιδήποτε κάνει ο Θεός και όπως κι αν το κάνει, ο Σατανάς Τον ακολουθεί κατά πόδας. Η ουσία και η πραγματική φύση των όσων λέει και κάνει ο Σατανάς είναι η ουσία του Σατανά —μια ουσία μοχθηρή και κακόβουλη.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 145

Ο πειρασμός του Σατανά (Επιλεγμένα εδάφια)

Ματθ. 4:5-7  Τότε παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις την αγίαν πόλιν και στήνει αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού και λέγει προς αυτόν, Εάν ήσαι Υιός του Θεού, ρίψον σεαυτόν κάτω· διότι είναι γεγραμμένον, Ότι θέλει προστάξει εις τους αγγέλους αυτού περί σου, και θέλουσι σε σηκώνει επί των χειρών αυτών, διά να μη προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου. Είπε προς αυτόν ο Ιησούς· Πάλιν είναι γεγραμμένον, δεν θέλεις πειράσει Κύριον τον Θεόν σου.

Ας εξετάσουμε πρώτα τα λόγια που εξέφερε εδώ ο Σατανάς. Ο Σατανάς είπε: «Εάν ήσαι Υιός του Θεού, ρίψον σεαυτόν κάτω», και μετά επικαλέστηκε τις Γραφές: «Θέλει προστάξει εις τους αγγέλους αυτού περί σου, και θέλουσι σε σηκώνει επί των χειρών αυτών, διά να μη προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου». Πώς νιώθεις ακούγοντας τα λόγια του Σατανά; Δεν είναι πολύ παιδιάστικα; Είναι παιδιάστικα, εξωφρενικά και αηδιαστικά. Γιατί το λέω αυτό; Ο Σατανάς κάνει συχνά ανόητα πράγματα και θεωρεί τον εαυτό του πολύ έξυπνο. Συχνά παραθέτει από τις Γραφές —ακόμα και τα ίδια τα λόγια που εκφέρει ο Θεός— προσπαθώντας να στρέψει αυτά τα λόγια εναντίον του Θεού για να Του επιτεθεί και να Τον βάλει σε πειρασμό, σε μια προσπάθεια να επιτύχει τον στόχο του, να υπονομεύσει, δηλαδή, το πρόγραμμα εργασίας του Θεού. Μπορείς να δεις κάτι σε αυτά τα λόγια που εξέφερε ο Σατανάς; (Ο Σατανάς τρέφει μοχθηρές προθέσεις.) Σε οτιδήποτε κάνει ο Σατανάς, ανέκαθεν επιζητούσε να βάλει σε πειρασμό την ανθρωπότητα. Ο Σατανάς δεν μιλάει ευθέως, αλλά με έμμεσο τρόπο, χρησιμοποιώντας πειρασμό, δελεασμό και αποπλάνηση. Ο Σατανάς προσεγγίζει τον πειρασμό στον οποίο βάζει τον Θεό θαρρείς κι Εκείνος είναι ένα συνηθισμένο ανθρώπινο ον, πιστεύοντας ότι και ο Θεός είναι αδαής, ανόητος και ανήμπορος να διακρίνει ξεκάθαρα την πραγματική μορφή των πραγμάτων, όπως ακριβώς είναι και ο άνθρωπος. Ο Σατανάς νομίζει ότι ο Θεός και ο άνθρωπος δεν μπορούν να διακρίνουν την ουσία του και τον δόλο και τις χθόνιες προθέσεις του. Αυτή δεν είναι η ανοησία του Σατανά; Επιπλέον, ο Σατανάς παραθέτει απροκάλυπτα από τις Γραφές, πιστεύοντας ότι αυτό του προσδίδει αξιοπιστία και ότι έτσι δεν θα καταφέρεις να αναγνωρίσεις τυχόν ελαττώματα στα λόγια του ή δεν θα αποφύγεις να ξεγελαστείς. Αυτό δεν αποτελεί τον παραλογισμό και την ανωριμότητα του Σατανά; Είναι ακριβώς όπως όταν οι άνθρωποι διαδίδουν το ευαγγέλιο και καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό: Οι μη πιστοί δεν λένε ενίοτε κάτι παρόμοιο με αυτό που είπε ο Σατανάς; Έχετε ακούσει ανθρώπους να λένε κάτι παρόμοιο; Πώς νιώθεις όταν ακούς τέτοια πράγματα; Νιώθεις αηδία; (Ναι.) Όταν νιώθεις αηδία, νιώθεις επίσης αποστροφή και μίσος; Όταν έχεις τέτοια συναισθήματα, μπορείς να αναγνωρίσεις ότι ο Σατανάς και η διεφθαρμένη διάθεση που αυτός ενσταλάζει στον άνθρωπο είναι φαύλα; Έχεις συνειδητοποιήσει ποτέ στην καρδιά σου το εξής: «Όταν μιλά ο Σατανάς, το κάνει ως επίθεση και πειρασμό· τα λόγια του Σατανά είναι παράλογα, γελοία, παιδιάστικα και αηδιαστικά. Ωστόσο, ο Θεός ποτέ δεν θα μιλούσε ή θα εργαζόταν κατ’ αυτόν τον τρόπο, και πράγματι δεν το έχει κάνει ποτέ»; Φυσικά, σε αυτήν την περίπτωση οι άνθρωποι μπορούν να το νιώσουν μόνο αμυδρά και παραμένουν ανίκανοι να αντιληφθούν την αγιοσύνη του Θεού. Με το υφιστάμενο ανάστημά σας, νιώθετε απλώς το εξής: «Όλα όσα λέει ο Θεός είναι η αλήθεια, είναι ωφέλιμα για εμάς και πρέπει να τα δεχθούμε». Ασχέτως από το αν μπορείτε να το δεχθείτε αυτό ή όχι, λέτε χωρίς καμία εξαίρεση ότι ο λόγος του Θεού είναι αλήθεια και ότι ο Θεός είναι αλήθεια, όμως δεν γνωρίζετε ότι η ίδια η αλήθεια είναι άγια και ότι ο Θεός είναι άγιος.

Ποια ήταν, λοιπόν, η απάντηση του Ιησού σε αυτά τα λόγια του Σατανά; Είπε προς αυτόν ο Ιησούς: «Πάλιν είναι γεγραμμένον, δεν θέλεις πειράσει Κύριον τον Θεόν σου». Υπάρχει αλήθεια σε αυτά τα λόγια που είπε ο Ιησούς; Φυσικά και υπάρχει αλήθεια σε αυτά. Εκ πρώτης όψεως, αυτά τα λόγια είναι μια εντολή που πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι, μια απλή φράση, όμως, παρ’ όλα αυτά, τόσο ο άνθρωπος όσο και ο Σατανάς έχουν προσβάλει πολλές φορές αυτά τα λόγια. Έτσι, ο Κύριος Ιησούς είπε στον Σατανά: «Δεν θέλεις πειράσει Κύριον τον Θεόν σου», επειδή αυτό το έκανε συχνά ο Σατανάς, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια καθώς καταπιανόταν με αυτό· θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο Σατανάς το έκανε αυτό αναίσχυντα και ξεδιάντροπα. Είναι στη φύση-ουσία του Σατανά να μη φοβάται τον Θεό και να μην έχει θεοφοβούμενη καρδιά. Ακόμα κι όταν ο Σατανάς στεκόταν δίπλα στον Θεό και μπορούσε να Τον δει, δεν μπορούσε παρά να Τον βάλει σε πειρασμό. Γι’ αυτό, ο Κύριος Ιησούς είπε στον Σατανά: «Δεν θέλεις πειράσει Κύριον τον Θεόν σου». Αυτά είναι λόγια που ο Θεός έχει πει πολλές φορές στον Σατανά. Επομένως, είναι κατάλληλο να εφαρμόζεται αυτή η φράση στο σήμερα; (Ναι, αφού κι εμείς συχνά βάζουμε σε πειρασμό τον Θεό.) Γιατί οι άνθρωποι βάζουν συχνά σε πειρασμό τον Θεό; Μήπως επειδή οι άνθρωποι είναι γεμάτοι από διεφθαρμένη σατανική διάθεση; (Ναι.) Άρα, τα λόγια του Σατανά πιο πάνω είναι κάτι που λένε συχνά οι άνθρωποι; Και σε ποιες περιπτώσεις λένε οι άνθρωποι αυτά τα λόγια; Μπορεί κανείς να πει ότι οι άνθρωποι λένε τέτοιου είδους πράγματα ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου. Αυτό αποδεικνύει ότι η διάθεση των ανθρώπων δεν διαφέρει καθόλου από τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά. Ο Κύριος Ιησούς είπε λίγα απλά λόγια, λόγια που αντιπροσωπεύουν την αλήθεια, λόγια που χρειάζονται οι άνθρωποι. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση, ο Κύριος Ιησούς μιλούσε με αυτόν τρόπο ώστε να λογομαχήσει με τον Σατανά; Υπήρχε οτιδήποτε το συγκρουσιακό σε αυτό που είπε Εκείνος στον Σατανά; (Όχι.) Πώς ένιωσε ο Κύριος Ιησούς στην καρδιά Του για τον πειρασμό του Σατανά; Ένιωσε αηδία και αποστροφή; Ο Κύριος Ιησούς ένιωσε αηδία και αποστροφή, κι όμως δεν λογομάχησε με τον Σατανά, πόσο μάλλον μίλησε για τυχόν θεμελιώδεις αρχές. Γιατί; (Επειδή ο Σατανάς είναι πάντοτε τέτοιος· δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει.) Μπορούμε να πούμε ότι ο Σατανάς κωφεύει στη λογική; (Ναι.) Μπορεί ο Σατανάς να αναγνωρίσει ότι ο Θεός είναι αλήθεια; Ο Σατανάς δεν θα αναγνωρίσει ποτέ ότι ο Θεός είναι αλήθεια και δεν θα παραδεχθεί ποτέ ότι ο Θεός είναι αλήθεια· αυτή είναι η φύση του. Υπάρχει και άλλη μία πτυχή της φύσης του Σατανά που είναι απεχθής. Ποια είναι αυτή; Κατά τις προσπάθειές του να βάλει σε πειρασμό τον Κύριο Ιησού, ο Σατανάς θεωρούσε ότι ακόμα κι αν αποτύγχανε, και πάλι θα εξακολουθούσε να προσπαθεί. Παρόλο που θα τιμωρούνταν, και πάλι επέλεξε να το κάνει. Παρόλο που δεν θα αποκόμιζε κανένα πλεονέκτημα από αυτό, και πάλι θα προσπαθούσε, θα επέμενε στις προσπάθειές του και θα εναντιωνόταν στον Θεό μέχρι τέλους. Τι είδους φύση είναι αυτή; Δεν είναι μοχθηρή; Έστω πως ένας άνθρωπος εξοργίζεται και γίνεται πυρ και μανία όταν αναφέρεται ο Θεός: Έχει δει τον Θεό; Γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός; Δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Θεός, δεν πιστεύει σε Εκείνον και ο Θεός δεν του έχει μιλήσει. Ο Θεός δεν τον έχει ενοχλήσει ποτέ, οπότε γιατί θυμώνει; Μπορούμε να πούμε ότι αυτό το άτομο είναι μοχθηρό; Οι κοσμικές τάσεις, το φαγητό, το ποτό, η αναζήτηση απολαύσεων και το κυνήγι των διασημοτήτων —τίποτε από αυτά δεν θα ενοχλούσε έναν τέτοιον άνθρωπο. Ωστόσο, με την αναφορά και μόνο της λέξης «Θεός» ή της αλήθειας των λόγων του Θεού, γίνεται έξω φρενών. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μοχθηρή φύση; Τούτο αρκεί για να αποδείξει ότι αυτή είναι η μοχθηρή φύση του ανθρώπου. Τώρα, όσο για εσάς, υπάρχουν φορές που αναφέρεται η αλήθεια ή γίνεται αναφορά στις δοκιμασίες που θέτει ο Θεός στην ανθρωπότητα ή στα λόγια κρίσεως του Θεού απέναντι τους ανθρώπους, και νιώθετε αποστροφή, νιώθετε απέχθεια και δεν θέλετε να ακούσετε τέτοια πράγματα; Η καρδιά σας μπορεί να σκεφτεί: «Δεν λένε όλοι οι άνθρωποι ότι ο Θεός είναι αλήθεια; Μερικά από αυτά τα λόγια δεν είναι αλήθεια! Είναι ξεκάθαρα απλώς λόγια νουθεσίας του Θεού προς τον άνθρωπο!» Ορισμένοι μπορεί να νιώσουν ακόμα και έντονη αποστροφή μέσα τους και να σκεφτούν: «Αυτό αναφέρεται καθημερινά —οι δοκιμασίες Του, η κρίση Του, πότε θα τελειώσουν; Πότε θα λάβουμε τον καλό προορισμό;» Δεν είναι γνωστό από πού προέρχεται αυτός ο παράλογος θυμός. Τι είδους φύση είναι αυτή; (Μοχθηρή φύση.) Κατευθύνεται και καθοδηγείται από τη μοχθηρή φύση του Σατανά. Από τη σκοπιά του Θεού, όσον αφορά τη μοχθηρή φύση του Σατανά και τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου, δεν λογομαχεί ποτέ με τους ανθρώπους ούτε τους κρατάει κακία, και ποτέ δεν το κάνει θέμα όταν οι άνθρωποι ενεργούν ανόητα. Δεν θα δείτε ποτέ τον Θεό να έχει παρόμοιες απόψεις με αυτές των ανθρώπινων όντων και, επιπλέον, δεν θα Τον δείτε να χρησιμοποιεί τις απόψεις, τις γνώσεις, την επιστήμη, τη φιλοσοφία ή τη φαντασία των ανθρώπων για να χειριστεί ζητήματα. Αντιθέτως, οτιδήποτε κάνει ο Θεός και οτιδήποτε αποκαλύπτει είναι συνδεδεμένο με την αλήθεια. Δηλαδή, κάθε λέξη που έχει πει και κάθε ενέργεια που έχει κάνει είναι συνδεδεμένη με την αλήθεια. Αυτή η αλήθεια δεν είναι προϊόν κάποιας αβάσιμης φαντασιοπληξίας. Αυτή η αλήθεια και αυτά τα λόγια εκφράζονται από τον Θεό δυνάμει της ουσίας Του και της ζωής Του. Καθότι αυτά τα λόγια και η ουσία των όσων έχει κάνει ο Θεός είναι αληθινά, μπορούμε να πούμε ότι η ουσία του Θεού είναι άγια. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε κάνει και λέει ο Θεός φέρνει ζωτικότητα και φως στους ανθρώπους, επιτρέπει στους ανθρώπους να βλέπουν θετικά πράγματα και την πραγματικότητα εκείνων των θετικών πραγμάτων, και δείχνει τον δρόμο στην ανθρωπότητα για να μπορέσει να βαδίσει στο σωστό μονοπάτι. Όλα αυτά τα πράγματα καθορίζονται από την ουσία του Θεού και την ουσία της αγιοσύνης Του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 146

Ο πειρασμός του Σατανά (Επιλεγμένα εδάφια)

Ματθ. 4:8-11  Πάλιν παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος εις όρος πολύ υψηλόν, και δεικνύει εις αυτόν πάντα τα βασίλεια του κόσμου και την δόξαν αυτών, και λέγει προς αυτόν· Ταύτα πάντα θέλω σοι δώσει, εάν πεσών προσκυνήσης με. Τότε ο Ιησούς λέγει προς αυτόν· Ύπαγε, Σατανά· διότι είναι γεγραμμένον, Κύριον τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει. Τότε αφίνει αυτόν ο διάβολος, και ιδού, άγγελοι προσήλθον και υπηρέτουν αυτόν.

Ο διάβολος Σατανάς, μετά την αποτυχία των δύο προηγούμενων τεχνασμάτων του, δοκίμασε ακόμα ένα: Έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη δόξα τους στον Κύριο Ιησού και Του ζήτησε να τον λατρέψει. Τι βλέπετε σχετικά με τα πραγματικά χαρακτηριστικά του διαβόλου μέσα από αυτήν την περίσταση; Δεν είναι ο διάβολος Σατανάς απολύτως ξεδιάντροπος; (Ναι.) Με ποιον τρόπο είναι ξεδιάντροπος; Τα πάντα δημιουργήθηκαν από τον Θεό, κι όμως ο Σατανάς γύρισε και έδειξε τα πάντα στον Θεό λέγοντας «Κοίτα τον πλούτο και τη δόξα όλων αυτών των βασιλείων. Αν με λατρέψεις, θα Σου τα δώσω όλα». Δεν πρόκειται για πλήρη αντιστροφή των ρόλων; Δεν είναι ξεδιάντροπος ο Σατανάς; Ο Θεός εποίησε τα πάντα, αλλά τα εποίησε προς τέρψιν Του; Ο Θεός έδωσε τα πάντα στην ανθρωπότητα, αλλά ο Σατανάς ήθελε να τα αρπάξει όλα και, αφού τα άρπαξε, είπε στον Θεό: «Λάτρεψέ με! Λάτρεψέ με και θα Σου τα δώσω όλα αυτά». Αυτό είναι το αποκρουστικό πρόσωπο του Σατανά. Είναι εντελώς ξεδιάντροπος! Ο Σατανάς δεν γνωρίζει καν τι σημαίνει η λέξη «ντροπή». Αυτό αποτελεί απλώς ακόμα ένα παράδειγμα της μοχθηρίας του. Δεν γνωρίζει καν τι είναι η ντροπή. Ο Σατανάς γνωρίζει καλά ότι ο Θεός δημιούργησε τα πάντα, ότι Εκείνος τα διαχειρίζεται και ότι τα πάντα βρίσκονται στο κράτος Του. Τα πάντα δεν ανήκουν στον άνθρωπο και ακόμα λιγότερο στον Σατανά, αλλά στον Θεό. Κι όμως, ο διάβολος Σατανάς είπε αναίσχυντα ότι θα έδινε τα πάντα στον Θεό. Αυτό δεν αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα της παράλογης και αναίσχυντης συμπεριφοράς του Σατανά; Τούτο κάνει τον Θεό να μισεί ακόμα περισσότερο τον Σατανά, έτσι δεν είναι; Ωστόσο, ό,τι κι αν επιχείρησε ο Σατανάς, ξεγελάστηκε ο Κύριος Ιησούς; Τι είπε ο Κύριος Ιησούς; («Κύριον τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει».) Έχουν κάποιο πρακτικό νόημα αυτά τα λόγια; (Ναι.) Τι είδους πρακτικό νόημα; Βλέπουμε τη μοχθηρία και την ξεδιαντροπιά του Σατανά στην ομιλία του. Οπότε, αν οι άνθρωποι λάτρευαν τον Σατανά, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Θα αποκτούσαν τον πλούτο και τη δόξα όλων των βασιλείων; (Όχι.) Τι θα αποκτούσαν; Οι άνθρωποι θα γίνονταν εξίσου ξεδιάντροποι και γελοίοι με τον Σατανά; (Ναι.) Τότε δεν θα διέφεραν σε τίποτα από τον Σατανά. Έτσι, ο Κύριος Ιησούς είπε τα εξής λόγια, τα οποία είναι σημαντικά για το κάθε ανθρώπινο ον: «Κύριον τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει». Αυτό σημαίνει ότι εκτός από τον Κύριο, εκτός από τον ίδιο τον Θεό, αν υπηρετούσες κάποιον άλλο, αν λάτρευες τον διάβολο Σατανά, τότε θα κυλιόσουν στον ίδιο βούρκο με τον Σατανά. Τότε θα μοιραζόσουν την ξεδιαντροπιά και τη μοχθηρία του Σατανά και, ακριβώς όπως ο Σατανάς, θα έβαζες σε πειρασμό τον Θεό και θα Του έκανες επίθεση. Ποια θα ήταν τότε η έκβασή σου; Ο Θεός θα σε σιχαινόταν, θα σε κατατρόπωνε και θα σε κατέστρεφε. Αφότου ο Σατανάς έβαλε πολλάκις τον Κύριο Ιησού σε πειρασμό χωρίς επιτυχία, προσπάθησε ξανά; Ο Σατανάς δεν προσπάθησε ξανά και έφυγε. Τι αποδεικνύει αυτό; Αποδεικνύει ότι η μοχθηρή φύση, η κακία, η μωρία και ο παραλογισμός του Σατανά δεν είναι καν άξια αναφοράς ενώπιον του Θεού. Ο Κύριος Ιησούς νίκησε τον Σατανά με τρεις μόνο προτάσεις, κατόπιν του οποίου ο Σατανάς το έσκασε με την ουρά στα σκέλια, υπερβολικά ντροπιασμένος για να δείξει το πρόσωπό του, και δεν έβαλε ποτέ ξανά τον Κύριο Ιησού σε πειρασμό. Από τη στιγμή που ο Κύριος Ιησούς νίκησε αυτόν τον πειρασμό του Σατανά, μπορούσε πλέον να συνεχίσει ανεμπόδιστα το έργο που είχε να κάνει και τις εργασίες που έπρεπε να επωμιστεί. Όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος Ιησούς σε εκείνην την περίπτωση θα έφεραν κάποιο πρακτικό νόημα για το κάθε ανθρώπινο ον αν εφαρμόζονταν στη σήμερον ημέρα; (Ναι.) Τι είδους πρακτικό νόημα; Είναι εύκολο πράγμα η νίκη επί του Σατανά; Πρέπει οι άνθρωποι να έχουν μια σαφή κατανόηση για τη μοχθηρή φύση του Σατανά; Πρέπει οι άνθρωποι να έχουν μια ακριβή κατανόηση για τους πειρασμούς του Σατανά; (Ναι.) Όταν βιώνεις τους πειρασμούς του Σατανά στη ζωή σου, αν μπορούσες να διακρίνεις τη μοχθηρή φύση του Σατανά, δεν θα είχες την ικανότητα να τον νικήσεις; Και αν γνώριζες για τη μωρία και τον παραλογισμό του Σατανά, θα συνέχιζες να στέκεσαι στο πλευρό του Σατανά και να επιτίθεσαι στον Θεό; Αν καταλάβαινες πώς αποκαλύπτονται μέσα από εσένα η μοχθηρία και η ξεδιαντροπιά του Σατανά —αν αναγνώριζες και κατανοούσες με σαφήνεια αυτά τα πράγματα— θα εξακολουθούσες να επιτίθεσαι και να βάζεις σε πειρασμό τον Θεό κατ’ αυτόν τον τρόπο; (Όχι, δεν θα το κάναμε.) Τι θα κάνατε; (Θα επαναστατούσαμε ενάντια στον Σατανά και θα τον εγκαταλείπαμε.) Είναι αυτό κάτι το εύκολο; Δεν είναι εύκολο. Για να το καταφέρουν αυτό οι άνθρωποι, πρέπει να προσεύχονται τακτικά, να θέτουν συχνά τον εαυτό τους ενώπιον του Θεού και να εξετάζουν τον εαυτό τους. Και πρέπει να αφήνουν την πειθαρχία του Θεού, την κρίση και την παίδευσή Του να έρχονται πάνω τους. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα πάψουν σταδιακά οι άνθρωποι να παραπλανιούνται και να ελέγχονται από τον Σατανά.

Τώρα, εξετάζοντας όλα αυτά τα λόγια που είπε ο Σατανάς, θα συνοψίσουμε τα στοιχεία που απαρτίζουν την ουσία του Σατανά. Πρώτον, μπορεί να ειπωθεί γενικά ότι η ουσία του Σατανά είναι μοχθηρή, σε αντίθεση με την αγιοσύνη του Θεού. Γιατί λέω ότι η ουσία του Σατανά είναι μοχθηρή; Για να απαντήσει κανείς αυτό το ερώτημα, πρέπει να εξετάσει τις συνέπειες των όσων κάνει ο Σατανάς στους ανθρώπους. Ο Σατανάς διαφθείρει και ελέγχει τον άνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος ενεργεί υπό τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά και ζει σε έναν κόσμο με ανθρώπους που έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά. Η ανθρωπότητα έχει κυριευθεί και αφομοιωθεί ασυναίσθητα από τον Σατανά. Ο άνθρωπος, συνεπώς, έχει τη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά, η οποία είναι η φύση του Σατανά. Από όσα έχει πει και κάνει ο Σατανάς, έχετε δει την αλαζονεία του; Έχετε δει τον δόλο και τη μοχθηρία του; Πώς εμφανίζεται, κατά κύριο λόγο, η αλαζονεία του Σατανά; Τρέφει συνεχώς ο Σατανάς την επιθυμία να καταλάβει τη θέση του Θεού; Ο Σατανάς θέλει πάντοτε να γκρεμίσει το έργο του Θεού και τη θέση του Θεού και να τα κάνει δικά του, ώστε οι άνθρωποι να ακολουθούν, να στηρίζουν και να λατρεύουν τον Σατανά. Αυτή είναι η αλαζονική φύση του Σατανά. Όταν ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους, τους λέει απευθείας τι θα πρέπει να κάνουν; Όταν ο Σατανάς βάζει σε πειρασμό τον Θεό, εμφανίζεται και λέει «θα Σε βάλω σε πειρασμό, θα Σου επιτεθώ»; Ασφαλώς και δεν το κάνει. Ποια μέθοδο χρησιμοποιεί, λοιπόν, ο Σατανάς; Σαγηνεύει, βάζει σε πειρασμό, επιτίθεται, στήνει παγίδες και, μάλιστα, παραθέτει και από τις Γραφές. Ο Σατανάς μιλάει και ενεργεί με διάφορους τρόπους προκειμένου να επιτύχει τους χθόνιους στόχους του και να εκπληρώσει τις προθέσεις του. Αφότου το κάνει αυτό ο Σατανάς, τι βλέπουμε μέσα από αυτά που εκδηλώνονται στον άνθρωπο; Δεν γίνονται και οι άνθρωποι αλαζονικοί; Ο άνθρωπος υποφέρει από τη διαφθορά του Σατανά επί χιλιάδες χρόνια, με αποτέλεσμα να γίνει αλαζονικός, δόλιος, μοχθηρός και πέραν λογικής. Όλα αυτά τα πράγματα προκαλούνται από τη φύση του Σατανά. Από τη στιγμή που η φύση του Σατανά είναι μοχθηρή, έχει προσδώσει αυτήν τη μοχθηρή φύση στον άνθρωπο και έχει προσδώσει στον άνθρωπο αυτήν τη μοχθηρή διεφθαρμένη διάθεση. Εξ αυτού, ο άνθρωπος ζει υπό τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση και, όπως ο Σατανάς, αντιστέκεται στον Θεό, επιτίθεται στον Θεό και Τον βάζει σε πειρασμό, σε βαθμό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να λατρεύει τον Θεό και δεν έχει θεοφοβούμενη καρδιά.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 147

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη γνώση για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Είναι η γνώση κάτι που όλοι θεωρούν θετικό; Κατ’ ελάχιστον, οι άνθρωποι θεωρούν ότι η λέξη «γνώση» έχει θετική παρά αρνητική χροιά. Οπότε, γιατί αναφέρουμε εδώ ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση για να διαφθείρει τον άνθρωπο; Η θεωρία της εξέλιξης δεν είναι μια πτυχή της γνώσης; Οι επιστημονικοί νόμοι του Νεύτωνα δεν είναι μέρος της γνώσης; Η βαρυτική έλξη που ασκεί η γη είναι και αυτή μέρος της γνώσης, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Γιατί, λοιπόν, η γνώση συγκαταλέγεται στα πράγματα που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο; Ποια είναι η άποψή σας πάνω σε αυτό; Εμπεριέχει η γνώση κάποιο ίχνος αλήθειας; (Όχι.) Τότε ποια είναι η ουσία της γνώσης; Σε ποια βάση μαθαίνεται όλη η γνώση που αποκομίζει ο άνθρωπος; Βασίζεται στη θεωρία της εξέλιξης; Δεν αληθεύει πως η γνώση που έχει αποκομίσει ο άνθρωπος μέσω της εξερεύνησης και της ανακεφαλαίωσης βασίζεται στον αθεϊσμό; Έχει κάποια από αυτήν τη γνώση καμία σχέση με τον Θεό; Σχετίζεται με τη λατρεία του Θεού; Σχετίζεται με την αλήθεια; (Όχι.) Οπότε, πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη γνώση για να διαφθείρει τον άνθρωπο; Μόλις είπα ότι κανένα μέρος αυτής της γνώσης δεν σχετίζεται με τη λατρεία του Θεού ή με την αλήθεια. Κάποιοι άνθρωποι το σκέφτονται ως εξής: «Η γνώση μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την αλήθεια, παρόλα αυτά, όμως, δεν διαφθείρει τους ανθρώπους». Ποια είναι η άποψή σας πάνω σε αυτό; Σου δίδαξε η γνώση ότι ο άνθρωπος πρέπει να φτιάξει την ευτυχία του με τα ίδια του τα χέρια; Σου δίδαξε η γνώση ότι η μοίρα του ανθρώπου βρισκόταν στα χέρια του; (Ναι.) Τι είδους λόγια είναι αυτά; (Διαβολικά λόγια.) Ολόσωστα! Είναι διαβολικά λόγια! Η γνώση είναι ένα περίπλοκο θέμα συζήτησης. Μπορείτε να δηλώσετε απλά ότι ένα πεδίο γνώσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από γνώση. Είναι ένα πεδίο γνώσης το οποίο μαθαίνεται με βάση τη μη λατρεία του Θεού και τη μη κατανόηση του γεγονότος ότι ο Θεός δημιούργησε τα πάντα. Όταν οι άνθρωποι μελετούν αυτού του είδους τη γνώση, δεν βλέπουν ότι ο Θεός κυριαρχεί επί των πάντων· δεν βλέπουν ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο των πάντων ή ότι διαχειρίζεται τα πάντα. Αντιθέτως, το μόνο που κάνουν είναι να ερευνούν και να εξερευνούν αδιάκοπα εκείνο το πεδίο της γνώσης, και να ψάχνουν απαντήσεις με βάση τη γνώση. Ωστόσο, δεν αληθεύει πως αν οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό και, αντιθέτως, επιδιώκουν μόνο την έρευνα, δεν θα βρουν ποτέ τις πραγματικές απαντήσεις; Το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει η γνώση είναι τα προς το ζην σου, μια δουλειά, ένα εισόδημα για να μην πεινάσεις· αλλά δεν θα σε κάνει ποτέ να λατρέψεις τον Θεό και δεν θα σε κρατήσει ποτέ μακριά από το κακό. Όσο περισσότερο μελετούν οι άνθρωποι τη γνώση, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η επιθυμία τους να επαναστατήσουν ενάντια στον Θεό, να υποβάλουν τον Θεό στις μελέτες τους, να δοκιμάσουν τον Θεό και να αντισταθούν στον Θεό. Οπότε, τώρα τι βλέπουμε ότι διδάσκει η γνώση στους ανθρώπους; Είναι όλα η φιλοσοφία του Σατανά. Οι φιλοσοφίες και οι κανόνες επιβίωσης που διαδίδει ο Σατανάς στους διεφθαρμένους ανθρώπους έχουν οποιαδήποτε σχέση με την αλήθεια; Δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια και, μάλιστα, είναι το αντίθετο της αλήθειας. Οι άνθρωποι λένε συχνά: «Η ζωή είναι κίνηση» και «Ο άνθρωπος είναι σίδερο, το ρύζι είναι ατσάλι, ο άνθρωπος νιώθει να λιμοκτονεί αν παραλείψει ένα γεύμα». Τι είναι αυτά τα ρητά; Είναι πλάνες, και το άκουσμά τους προκαλεί ένα αίσθημα αηδίας. Ο Σατανάς έχει εμποτίσει σε μεγάλο βαθμό την υποτιθέμενη γνώση του ανθρώπου με τη φιλοσοφία του για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και με τον τρόπο σκέψης του. Και καθώς το κάνει αυτό ο Σατανάς, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να υιοθετήσει τον τρόπο σκέψης του, τη φιλοσοφία του και τις απόψεις του, ώστε ο άνθρωπος να αρνηθεί την ύπαρξη του Θεού, να αρνηθεί ότι όλα τα πράγματα και η μοίρα του ανθρώπου βρίσκονται στο κράτος του Θεού. Έτσι, καθώς προχωρούν οι μελέτες του ανθρώπου κι εκείνος αποκομίζει περισσότερες γνώσεις, νιώθει την ύπαρξη του Θεού να γίνεται πιο αόριστη και μπορεί, μάλιστα, να μην πιστεύει πια στην ύπαρξη του Θεού. Επειδή ο Σατανάς έχει ενσταλάξει συγκεκριμένες σκέψεις, απόψεις κι έννοιες στον άνθρωπο, όταν ο Σατανάς ενσταλάζει αυτό το δηλητήριο μέσα στον άνθρωπο, δεν παραπλανάται και δεν διαφθείρεται ο άνθρωπος από τον Σατανά; Συνεπώς, βάσει ποιων θα λέγατε ότι ζουν οι άνθρωποι τη σήμερον ημέρα; Δεν ζουν βάσει των γνώσεων και των σκέψεων που τους ενσταλάζει ο Σατανάς; Και τα πράγματα που κρύβουν μέσα τους αυτές οι γνώσεις και σκέψεις δεν είναι άραγε οι φιλοσοφίες και το δηλητήριο του Σατανά; Ο άνθρωπος ζει βάσει των φιλοσοφιών και του δηλητηρίου του Σατανά. Και τι βρίσκεται στον πυρήνα της διαφθοράς του ανθρώπου από τον Σατανά; Ο Σατανάς θέλει να κάνει τον άνθρωπο να αρνηθεί τον Θεό, να εναντιωθεί και να αντιταχθεί στον Θεό, όπως κάνει ο ίδιος· εκεί στοχεύει ο Σατανάς, κι αυτά είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί για να διαφθείρει τον άνθρωπο.

Θα ξεκινήσουμε συζητώντας την πιο επιφανειακή πτυχή αυτής της γνώσης. Μπορούν οι λέξεις και η γραμματική των γλωσσών να διαφθείρουν τους ανθρώπους; Μπορούν οι λέξεις να διαφθείρουν τους ανθρώπους; Οι λέξεις δεν διαφθείρουν τους ανθρώπους· είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να μιλούν, καθώς επίσης και το εργαλείο με το οποίο οι άνθρωποι επικοινωνούν με τον Θεό, για να μην αναφέρουμε και πως, επί του παρόντος, η γλώσσα και οι λέξεις είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Είναι εργαλεία και αποτελούν μια αναγκαιότητα. Ένα συν ένα κάνουν δύο. Και δύο επί δύο κάνουν τέσσερα· αυτό δεν είναι γνώση; Μπορεί όμως αυτό να σε διαφθείρει; Είναι γνωστό τοις πάσι —ένα σταθερό μοτίβο— κι έτσι δεν μπορεί να διαφθείρει τους ανθρώπους. Οπότε, τι είδους γνώση διαφθείρει όντως τους ανθρώπους; Η γνώση που διαφθείρει είναι η γνώση που είναι αναμεμιγμένη με τις απόψεις και τις σκέψεις του Σατανά. Ο Σατανάς επιζητά να ενσταλάξει στους ανθρώπους αυτές τις απόψεις και τις σκέψεις μέσω της γνώσης. Για παράδειγμα, σε ένα άρθρο, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τον ίδιο τον γραπτό λόγο. Το πρόβλημα έγκειται στις απόψεις και τις προθέσεις που είχε ο συντάκτης όταν έγραφε το άρθρο, καθώς και στο περιεχόμενο των σκέψεών του. Αυτά είναι πράγματα του πνεύματος και μπορούν να διαφθείρουν τους ανθρώπους. Έστω, για παράδειγμα, ότι παρακολουθούσες μια τηλεοπτική εκπομπή. Τι είδους πράγματα σε αυτήν την εκπομπή θα μπορούσαν να αλλάξουν την άποψη των ανθρώπων; Θα μπορούσαν αυτά που έλεγαν οι ηθοποιοί, οι λέξεις οι ίδιες, να διαφθείρουν τους ανθρώπους; (Όχι.) Τι είδους πράγματα θα διέφθειραν τους ανθρώπους; Οι βασικές σκέψεις και το περιεχόμενο της εκπομπής που θα αντιπροσώπευαν τις απόψεις του σκηνοθέτη. Οι πληροφορίες που θα μεταφέρονταν μέσω αυτών των απόψεων θα μπορούσαν να επηρεάσουν την καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων. Έτσι δεν είναι; Τώρα γνωρίζετε σε τι αναφέρομαι όταν μιλώ για το γεγονός ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση για να διαφθείρει τους ανθρώπους. Δεν θα το παρερμηνεύσετε, έτσι; Οπότε, την επόμενη φορά που θα διαβάσεις ένα μυθιστόρημα ή ένα άρθρο, θα μπορέσεις να αξιολογήσεις το κατά πόσον οι σκέψεις που εκφράζονται στον γραπτό λόγο διαφθείρουν την ανθρωπότητα ή τη συνδράμουν; (Σε κάποιον βαθμό, ναι.) Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μελετηθεί και να βιωθεί με αργούς ρυθμούς· δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα κατανοητό αμέσως. Για παράδειγμα, κατά την έρευνα ή τη μελέτη ενός τομέα γνώσης, ορισμένες θετικές πλευρές αυτής της γνώσης μπορεί να σε βοηθήσουν να καταλάβεις κάποια γενική γνώση σχετικά με τον εν λόγω τομέα, δίνοντάς σου, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να μάθεις τι θα πρέπει να αποφεύγουν οι άνθρωποι. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το «ηλεκτρικό ρεύμα». Πρόκειται για έναν τομέα γνώσης, έτσι δεν είναι; Δεν θα ήσουν αδαής αν δεν ήξερες ότι το ηλεκτρικό ρεύμα μπορεί να προκαλέσει ηλεκτροπληξία στους ανθρώπους και να τους βλάψει; Όμως, από τη στιγμή που θα κατανοήσεις αυτόν τον τομέα γνώσης, δεν θα είσαι απρόσεκτος όταν ακουμπάς αντικείμενα που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και θα ξέρεις πώς θα πρέπει να χειρίζεσαι το ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτά είναι και τα δύο θετικά πράγματα. Σας είναι πλέον σαφές αυτό που συζητάμε αναφορικά με το πώς η γνώση διαφθείρει τους ανθρώπους; Υπάρχουν πολλά είδη γνώσης που μελετώνται στον κόσμο, και πρέπει να τα ξεχωρίσετε μόνοι σας με την ησυχία σας.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 148

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς την επιστήμη για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Τι είναι η επιστήμη; Η επιστήμη δεν χαίρει υψηλής εκτίμησης και δεν θεωρείται βαρυσήμαντη στον νου κάθε ανθρώπου ανεξαιρέτως; Όταν αναφέρεται η επιστήμη, οι άνθρωποι δεν νιώθουν ως εξής: «Πρόκειται για κάτι που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να συλλάβουν· είναι ένα θέμα που μόνο οι επιστημονικοί ερευνητές ή οι ειδικοί μπορούν να θίξουν. Εμάς, τους απλούς ανθρώπους, δεν μας αφορά καθόλου»; Έχει κάποια σχέση με τους απλούς ανθρώπους; (Ναι.) Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς την επιστήμη για να διαφθείρει τους ανθρώπους; Στη συζήτησή μας εδώ, θα μιλήσουμε μόνο για τα πράγματα που συναντούν συχνά οι άνθρωποι στη ζωή τους και θα αγνοήσουμε τα υπόλοιπα. Τη λέξη «γονίδια» την έχετε ακούσει; Είναι σε όλους σας οικείος αυτός ο όρος. Τα γονίδια δεν ανακαλύφθηκαν μέσω της επιστήμης; Τι ακριβώς σημαίνουν τα γονίδια για τους ανθρώπους; Δεν τους κάνουν να νιώθουν ότι το σώμα είναι κάτι το μυστηριώδες; Όταν παρουσιάζεται αυτό το θέμα στους ανθρώπους, δεν θα υπάρχουν κάποιοι —ειδικά οι περίεργοι— που θα θέλουν να μάθουν περισσότερα και θα θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες; Αυτοί οι περίεργοι άνθρωποι θα εστιάσουν σε αυτό το θέμα και, όταν δεν θα έχουν κάτι άλλο να κάνουν, θα αναζητούν πληροφορίες σε βιβλία και στο διαδίκτυο προκειμένου να μάθουν περισσότερα σχετικά με αυτό. Τι είναι η επιστήμη; Για να το θέσουμε απλά, η επιστήμη είναι οι σκέψεις και οι θεωρίες για πράγματα τα οποία κινούν την περιέργεια των ανθρώπων, πράγματα που είναι άγνωστα και δεν τους τα λέει ο Θεός. Η επιστήμη είναι οι σκέψεις και οι θεωρίες για τα μυστήρια που θέλει να εξερευνήσει ο άνθρωπος. Ποιο είναι το πεδίο εφαρμογής της επιστήμης; Θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι αρκετά ευρύ· ο άνθρωπος διερευνά και μελετά οτιδήποτε του κεντρίζει το ενδιαφέρον. Η επιστήμη περιλαμβάνει την έρευνα των στοιχείων και των νόμων που διέπουν αυτά τα πράγματα, και έπειτα τη διατύπωση αληθοφανών θεωριών που κάνουν τους πάντες να σκέφτονται: «Αυτοί οι επιστήμονες είναι πραγματικά τρομεροί! Έχουν τόσες γνώσεις! Έχουν τις γνώσεις ώστε να καταλαβαίνουν αυτά τα πράγματα!» Τρέφουν τεράστιο θαυμασμό γι’ αυτούς τους επιστήμονες, έτσι δεν είναι; Τι είδους απόψεις έχουν οι άνθρωποι που ερευνούν την επιστήμη; Δεν θέλουν να ερευνήσουν το σύμπαν, να ερευνήσουν μυστηριώδη πράγματα στο πεδίο ενδιαφέροντός τους; Ποιο είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτού; Σε κάποιες επιστήμες, οι άνθρωποι καταλήγουν σε συμπεράσματα μέσα από εικασίες και σε άλλες βασίζονται στην ανθρώπινη εμπειρία για να καταλήξουν σε συμπεράσματα. Σε άλλα, πάλι, επιστημονικά πεδία, οι άνθρωποι καταλήγουν σε συμπεράσματα με βάση την παρατήρηση της ιστορίας και του υπόβαθρου. Έτσι δεν είναι; Οπότε, τι κάνει η επιστήμη για τους ανθρώπους; Η επιστήμη δίνει απλώς τη δυνατότητα στους ανθρώπους να βλέπουν τα αντικείμενα στον υλικό κόσμο και ικανοποιεί την περιέργεια του ανθρώπου, αλλά δεν μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να δει τους νόμους βάσει των οποίων τα πάντα βρίσκονται υπό το κράτος του Θεού. Ο άνθρωπος φαίνεται να βρίσκει απαντήσεις στην επιστήμη, όμως αυτές οι απαντήσεις είναι αινιγματικές και προσφέρουν μόνο προσωρινή ικανοποίηση —μια ικανοποίηση που εξυπηρετεί μόνο τον περιορισμό της καρδιάς του ανθρώπου στον υλικό κόσμο. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι έχουν λάβει απαντήσεις από την επιστήμη, οπότε, όποιο ζήτημα κι αν προκύπτει, χρησιμοποιούν τις επιστημονικές τους απόψεις ως βάση για να αποδείξουν ή να αποδεχτούν το εκάστοτε ζήτημα. Η καρδιά του ανθρώπου σαγηνεύεται από την επιστήμη και καταλαμβάνεται απ’ αυτήν, σε βαθμό που ο άνθρωπος δεν έχει πλέον το μυαλό για να γνωρίσει τον Θεό, να λατρέψει τον Θεό, να πιστέψει ότι τα πάντα προέρχονται από τον Θεό και ότι θα πρέπει να στρέφεται σε Εκείνον για απαντήσεις. Έτσι δεν είναι; Όσο περισσότερο πιστεύει κάποιος στην επιστήμη, τόσο πιο παράλογος γίνεται, πιστεύει ότι για τα πάντα υπάρχει μια επιστημονική εξήγηση και ότι η έρευνα μπορεί να λύσει οτιδήποτε. Δεν αναζητά τον Θεό και δεν πιστεύει ότι υπάρχει. Υπάρχουν μάλιστα πολλοί που πιστεύουν πολύ καιρό στον Θεό, και οι οποίοι, όταν έρχονται αντιμέτωποι με οποιοδήποτε πρόβλημα, χρησιμοποιούν έναν υπολογιστή για να κάνουν έρευνα και να βρουν απαντήσεις· πιστεύουν μόνο στην επιστημονική γνώση. Δεν πιστεύουν ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια, δεν πιστεύουν ότι τα λόγια του Θεού μπορούν να επιλύσουν όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας, δεν βλέπουν καθένα από τα προβλήματα της ανθρωπότητας από την άποψη της αλήθειας. Ανεξάρτητα από το ποιο πρόβλημα συναντούν, δεν προσεύχονται ποτέ στον Θεό ούτε αναζητούν μια λύση, ψάχνοντας την αλήθεια στα λόγια του Θεού. Σε πολλά ζητήματα, προτιμούν να πιστεύουν ότι η γνώση μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα· για αυτούς, η επιστήμη είναι η υπέρτατη λύση. Ο Θεός απουσιάζει παντελώς από την καρδιά αυτών των ανθρώπων. Είναι δύσπιστοι και οι απόψεις τους για την πίστη στον Θεό δεν διαφέρουν από τις απόψεις πολλών διακεκριμένων ακαδημαϊκών και επιστημόνων, οι οποίοι προσπαθούν συνεχώς να εξετάσουν τον Θεό, εφαρμόζοντας επιστημονικές μεθόδους. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί ειδικοί στη θρησκεία οι οποίοι πήγαν στο όρος όπου προσάραξε η κιβωτός, κι έτσι απέδειξαν την ύπαρξη της κιβωτού. Όμως, στην εμφάνιση της κιβωτού δεν βλέπουν την ύπαρξη του Θεού. Πιστεύουν μόνο στις ιστορίες και στην ιστορία· αυτό είναι το αποτέλεσμα της επιστημονικής έρευνας και μελέτης τους πάνω στον υλικό κόσμο. Αν ερευνάς υλικά πράγματα, είτε πρόκειται για μικροβιολογία, αστρονομία ή γεωγραφία, δεν θα καταλήξεις ποτέ σε ένα αποτέλεσμα που να καθορίζει ότι ο Θεός υπάρχει ή ότι κυριαρχεί επί των πάντων. Οπότε, τι κάνει η επιστήμη για τον άνθρωπο; Δεν απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό; Δεν κάνει τους ανθρώπους να υποβάλλουν τον Θεό σε έρευνες; Δεν κάνει τους ανθρώπους να αμφιβάλλουν ακόμα περισσότερο για την ύπαρξη και την κυριαρχία του Θεού, κι έτσι να αρνηθούν και να προδώσουν τον Θεό; Αυτή είναι η συνέπεια. Επομένως, όταν ο Σατανάς χρησιμοποιεί την επιστήμη για να διαφθείρει τον άνθρωπο, ποιον στόχο προσπαθεί να επιτύχει ο Σατανάς; Θέλει να χρησιμοποιεί επιστημονικά συμπεράσματα για να παραπλανά τους ανθρώπους και να τους κάνει απαθείς, καθώς και να χρησιμοποιεί αμφίσημες απαντήσεις για να κρατά σφιχτά τις καρδιές των ανθρώπων ώστε να μην ερευνούν ούτε να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού. Γι’ αυτό λέω ότι η επιστήμη είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 149

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς την παραδοσιακή κουλτούρα για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που θεωρούνται μέρος της παραδοσιακής κουλτούρας; (Υπάρχουν.) Τι σημαίνει αυτή η «παραδοσιακή κουλτούρα»; Κάποιοι λένε ότι κληροδοτείται από τους προγόνους —αυτή είναι μια πτυχή. Από την αρχή, ο τρόπος ζωής, τα έθιμα, τα ρητά και οι κανόνες κληροδοτούνται μέσα σε οικογένειες, εθνοτικές ομάδες, ακόμα και σε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή, και έχουν ενσταλαχτεί στις σκέψεις των ανθρώπων. Οι άνθρωποι τα θεωρούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους και τα βλέπουν ως κανόνες, τηρώντας τα θαρρείς και είναι η ζωή η ίδια. Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν θέλουν να τα αλλάξουν ή να τα εγκαταλείψουν, επειδή τους τα έχουν κληροδοτήσει οι πρόγονοί τους. Υπάρχουν άλλες πτυχές της παραδοσιακής κουλτούρας που είναι ριζωμένες στους ανθρώπους μέχρι το μεδούλι, όπως τα πράγματα που έχουν κληροδοτηθεί από τον Κομφούκιο ή τον Μέγκιο, και τα όσα έχουν διδάξει στους ανθρώπους ο κινεζικός ταοϊσμός και ο κομφουκιανισμός. Έτσι δεν είναι; Ποια πράγματα περιλαμβάνει η παραδοσιακή κουλτούρα; Περιλαμβάνει τις γιορτές που γιορτάζουν οι άνθρωποι; Για παράδειγμα: η Γιορτή της Άνοιξης, η Γιορτή των Φαναριών, η Ημέρα του Καθαρισμού των Τάφων, η Γιορτή της Βάρκας του Δράκου, καθώς και η Γιορτή των Φαντασμάτων και η Γιορτή του Φθινοπώρου. Κάποιες οικογένειες γιορτάζουν ακόμα και τις ημέρες κατά τις οποίες οι ηλικιωμένοι φτάνουν σε μια ορισμένη ηλικία ή όταν τα παιδιά γίνονται ενός μηνός ή εκατό ημερών. Και ούτω καθεξής. Όλες αυτές είναι παραδοσιακές γιορτές. Αυτές τις γιορτές δεν τις διαπνέει η παραδοσιακή κουλτούρα; Ποιος είναι ο πυρήνας της παραδοσιακής κουλτούρας; Έχει οποιαδήποτε σχέση με τη λατρεία του Θεού; Έχει οποιαδήποτε σχέση με το να λέγεται στους ανθρώπους να κάνουν πράξη την αλήθεια; Υπάρχουν γιορτές κατά τις οποίες οι άνθρωποι προσφέρουν θυσίες στον Θεό, πηγαίνουν στο θυσιαστήριο του Θεού και δέχονται τις διδαχές Του; Υπάρχουν τέτοιου είδους γιορτές; (Όχι.) Τι κάνουν οι άνθρωποι σε όλες αυτές τις γιορτές; Στη σύγχρονη εποχή, θεωρούνται ως μια ευκαιρία για να φάνε, να πιούνε και να διασκεδάσουν. Ποια είναι η πηγή που διαπνέει την παραδοσιακή κουλτούρα; Από ποιον προέρχεται η παραδοσιακή κουλτούρα; Προέρχεται από τον Σατανά. Στο παρασκήνιο αυτών των παραδοσιακών εορτών, ο Σατανάς ενσταλάζει ορισμένα πράγματα στον άνθρωπο. Ποια είναι αυτά τα πράγματα; Η διασφάλιση ότι οι άνθρωποι θυμούνται τους προγόνους τους —είναι αυτό ένα από αυτά; Για παράδειγμα, κατά την Ημέρα Καθαρισμού των Τάφων, οι άνθρωποι περιποιούνται τους τάφους και προσφέρουν θυσίες στους προγόνους τους, ώστε να μην τους ξεχάσουν. Επίσης, ο Σατανάς φροντίζει οι άνθρωποι να θυμούνται να είναι πατριώτες, παράδειγμα του οποίου αποτελεί η Γιορτή της Βάρκας του Δράκου. Τι συμβαίνει κατά τη Γιορτή του Φθινοπώρου; (Οικογενειακές συγκεντρώσεις.) Ποιο είναι το υπόβαθρο των οικογενειακών συγκεντρώσεων; Ποιος είναι ο λόγος που γίνονται; Για συναισθηματική επικοινωνία και σύνδεση. Φυσικά, είτε πρόκειται για τον εορτασμό της παραμονής της Σεληνιακής Πρωτοχρονιάς ή τη Γιορτή των Φαναριών, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να περιγραφούν οι λόγοι πίσω από αυτούς τους εορτασμούς. Όπως κι αν περιγράψει κανείς τους λόγους αυτούς, κάθε ένας αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο ο Σατανάς ενσταλάζει τη φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης του στους ανθρώπους, ώστε να απομακρυνθούν από τον Θεό και να μη γνωρίζουν ότι υπάρχει Θεός, να προσφέρουν θυσίες είτε στους προγόνους τους είτε στον Σατανά, ή να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν για χάρη των σαρκικών επιθυμιών. Καθώς γιορτάζεται κάθε μία από αυτές τις γιορτές, οι σκέψεις και οι απόψεις του Σατανά εμφυτεύονται βαθιά μέσα στο μυαλό των ανθρώπων, χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν. Όταν οι άνθρωποι φτάσουν στα σαράντα, στα πενήντα ή και σε ακόμη μεγαλύτερες ηλικίες, αυτές οι σκέψεις και οι απόψεις του Σατανά έχουν ήδη ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά τους. Επιπλέον, οι άνθρωποι κάνουν ό,τι μπορούν για να μεταλαμπαδεύσουν αυτές τις ιδέες, είτε είναι σωστές είτε λανθασμένες, στην επόμενη γενιά, αδιακρίτως και χωρίς καμία επιφύλαξη. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Πώς διαφθείρουν τους ανθρώπους η παραδοσιακή κουλτούρα και αυτές οι γιορτές; Γνωρίζετε; (Οι άνθρωποι περιορίζονται και δεσμεύονται από τους κανόνες αυτών των παραδόσεων, σε σημείο που δεν έχουν καθόλου χρόνο ή ενέργεια για να αναζητήσουν τον Θεό.) Αυτή είναι μία πτυχή. Για παράδειγμα, όλοι γιορτάζουν τη Σεληνιακή Πρωτοχρονιά. Αν δεν τη γιόρταζες, δεν θα ένιωθες λυπημένος; Υπάρχουν τυχόν δεισιδαιμονίες που πιστεύεις μέσα σου; Ίσως να νιώθεις έτσι: «Δεν γιόρτασα την Πρωτοχρονιά, και εφόσον η ημέρα της Σεληνιακής Πρωτοχρονιάς ήταν κακή, δεν θα είναι επίσης κακή όλη η υπόλοιπη χρονιά»; Δεν θα ένιωθες νευρικός και κάπως φοβισμένος; Υπάρχουν, μάλιστα, ορισμένοι που δεν έχουν κάνει θυσίες στους προγόνους τους επί χρόνια, και ξαφνικά βλέπουν ένα όνειρο όπου κάποιος εκλιπών τούς ζητάει χρήματα. Τι θα νιώσουν; «Πόσο λυπηρό που αυτό το άτομο που απεβίωσε χρειάζεται χρήματα για να ξοδέψει! Θα κάψω μερικά ψεύτικα χαρτονομίσματα γι’ αυτόν. Δεν θα ήταν σωστό να μην το κάνω. Μπορεί να αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα εμείς οι ζωντανοί —ποιος ξέρει πότε θα μας βρει συμφορά;» Έχουν πάντοτε αυτό το μικρό σύννεφο φόβου και ανησυχίας στην καρδιά τους. Ποιος τους κάνει να ανησυχούν; Ο Σατανάς είναι η πηγή αυτής της ανησυχίας. Δεν είναι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους; Χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα και προσχήματα για να σε ελέγξει, να σε απειλήσει και να σε δεσμεύσει, ώστε να πέσεις σε παραζάλη, να υποκύψεις και να του υποταχθείς. Έτσι διαφθείρει ο Σατανάς τον άνθρωπο. Συχνά, όταν οι άνθρωποι είναι αδύναμοι ή όταν δεν έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης, μπορεί άθελά τους να κάνουν κάτι μέσα στη σύγχυσή τους· δηλαδή, πέφτουν ακούσια στα χέρια του Σατανά και μπορεί να ενεργήσουν ασυναίσθητα, να κάνουν πράγματα χωρίς να έχουν επίγνωση των πράξεών τους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο. Υπάρχουν, μάλιστα, αρκετοί που είναι απρόθυμοι να αποχωριστούν τη βαθιά ριζωμένη παραδοσιακή κουλτούρα, που απλώς δεν μπορούν να την εγκαταλείψουν. Ειδικά όταν είναι αδύναμοι και αρνητικοί, θέλουν να γιορτάζουν αυτού του είδους τις γιορτές και θέλουν να συναντήσουν και να ικανοποιήσουν ξανά τον Σατανά, να φέρουν παρηγοριά στην καρδιά τους. Ποιο είναι το υπόβαθρο της παραδοσιακής κουλτούρας; Μήπως το μαύρο χέρι του Σατανά κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο; Μήπως η μοχθηρή φύση του Σατανά χειραγωγεί και ελέγχει τα πράγματα; Μήπως ο Σατανάς τα έχει όλα αυτά υπό την κυριαρχία του; (Ναι.) Όταν οι άνθρωποι ζούνε μέσα σε μια παραδοσιακή κουλτούρα και γιορτάζουν αυτού του είδους τις παραδοσιακές γιορτές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό είναι ένα περιβάλλον στο οποίο εξαπατούνται και διαφθείρονται από τον Σατανά και, επιπλέον, ότι είναι χαρούμενοι που εξαπατούνται και διαφθείρονται από τον Σατανά; (Ναι.) Αυτό είναι κάτι που όλοι σας αναγνωρίζετε, κάτι που ξέρετε.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 150

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη δεισιδαιμονία για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη δεισιδαιμονία για να διαφθείρει τον άνθρωπο; Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να μάθουν τη μοίρα τους, οπότε ο Σατανάς εκμεταλλεύεται την περιέργειά τους για να τους δελεάσει. Οι άνθρωποι επιδίδονται στη μαντεία, τη μελλοντολογία και την ανάγνωση του προσώπου για να μάθουν τι θα τους συμβεί στο μέλλον και τι είδους δρόμο έχουν μπροστά τους. Στο τέλος, ωστόσο, σε ποιου τα χέρια βρίσκονται η μοίρα και οι προοπτικές τα οποία απασχολούν τόσο τους ανθρώπους; (Στα χέρια του Θεού.) Όλα αυτά τα πράγματα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Όταν χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους, τι θέλει ο Σατανάς να γνωρίζουν οι άνθρωποι; Ο Σατανάς θέλει με την ανάγνωση του προσώπου και τη μελλοντολογία να πει στους ανθρώπους ότι γνωρίζει τι τους μέλλει, και όχι μόνο γνωρίζει αυτά τα πράγματα, αλλά τα ελέγχει κιόλας. Ο Σατανάς θέλει να εκμεταλλευτεί αυτήν την ευκαιρία και να χρησιμοποιήσει αυτές τις μεθόδους για να ελέγχει τους ανθρώπους, ώστε οι άνθρωποι να του έχουν τυφλή πίστη και να υπακούν σε κάθε του λέξη. Για παράδειγμα, αν σου μελετούσαν τη φυσιογνωμία το πρόσωπο, αν ο μελλοντολόγος έκλεινε τα μάτια του και σου έλεγε όλα όσα σου έχουν συμβεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες με απόλυτη ακρίβεια, πώς θα ένιωθες μέσα σου; Θα ένιωθες αμέσως έτσι: «Τα πέτυχε όλα! Δεν έχω μιλήσει ποτέ σε κανέναν για το παρελθόν μου, πώς το γνώριζε; Θαυμάζω πραγματικά αυτόν τον μελλοντολόγο!» Για τον Σατανά, δεν είναι πανεύκολο να γνωρίζει το παρελθόν σου; Ο Θεός σε έχει οδηγήσει στο σήμερα, και καθ’ όλο αυτό το διάστημα ο Σατανάς διέφθειρε τους ανθρώπους και σε ακολουθούσε. Το ότι πέρασαν δεκαετίες της ζωής σου δεν είναι τίποτα για τον Σατανά και δεν του είναι δύσκολο να γνωρίζει αυτά τα πράγματα. Όταν μάθεις ότι όλα όσα λέει ο Σατανάς είναι ακριβή, δεν του παραδίνεις την καρδιά σου; Δεν βασίζεσαι σε αυτόν για να πάρει υπό τον έλεγχό του το μέλλον και τη μοίρα σου; Μέσα σε μια στιγμή, η καρδιά σου θα νιώσει κάποιον θαυμασμό ή σεβασμό γι’ αυτόν και, σε ορισμένους ανθρώπους, η ψυχή τους ίσως ήδη αρπαχτεί από αυτόν εκείνη τη στιγμή. Και θα ρωτήσεις αμέσως τον μελλοντολόγο: «Τι να κάνω στη συνέχεια; Τι να αποφύγω το ερχόμενο έτος; Ποια πράγματα δεν πρέπει να κάνω;» Και στη συνέχεια, θα πει το εξής: «Δεν πρέπει να πηγαίνεις στο τάδε μέρος, δεν πρέπει να κάνεις το τάδε, δεν πρέπει να φοράς ρούχα σε τάδε χρώμα, πρέπει να πηγαίνεις λιγότερο σε ορισμένα μέρη, πρέπει να κάνεις περισσότερο ορισμένα πράγματα…» Δεν θα ενστερνιζόσουν αμέσως τα όσα έλεγε; Θα απομνημόνευες τα λόγια του πιο γρήγορα από τον λόγο του Θεού. Γιατί θα τα απομνημόνευες τόσο γρήγορα; Επειδή θα ήθελες να βασιστείς στον Σατανά για καλή τύχη. Τότε δεν είναι που κυριεύει την καρδιά σου; Βλέποντας τις προβλέψεις του να επαληθεύονται τη μία μετά την άλλη, δεν θα ήθελες να επιστρέψεις αμέσως σε αυτόν για να μάθεις τι θα σου φέρει το ερχόμενο έτος; (Ναι.) Θα έκανες οτιδήποτε σου έλεγε ο Σατανάς να κάνεις και θα απέφευγες οτιδήποτε σου έλεγε να αποφύγεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν υπακούς σε όλα όσα λέει; Πολύ σύντομα θα πέσεις στην αγκαλιά του, θα παραπλανηθείς και θα περιέλθεις υπό τον έλεγχό του. Αυτό συμβαίνει επειδή πιστεύεις ότι αυτά που λέει είναι η αλήθεια και επειδή πιστεύεις ότι γνωρίζει το παρελθόν σου, το παρόν σου και τι θα σου φέρει το μέλλον. Αυτή είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να ελέγχει τους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, όμως, ποιος έχει αληθινά τον έλεγχο; Ο ίδιος ο Θεός έχει τον έλεγχο. Όχι ο Σατανάς. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί απλώς τα έξυπνα τεχνάσματά του σε αυτήν την περίπτωση για να ξεγελάσει τους αδαείς, να ξεγελάσει εκείνους που βλέπουν μόνο τον υλικό κόσμο, ώστε να τον πιστεύουν και να βασίζονται σε αυτόν. Στη συνέχεια, πέφτουν στα χέρια του Σατανά και υπακούν σε κάθε του λέξη. Όμως, ο Σατανάς χαλαρώνει ποτέ τη λαβή του όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν και να ακολουθούν τον Θεό; Δεν το κάνει. Σε αυτήν την περίπτωση, πέφτουν πράγματι οι άνθρωποι στα χέρια του Σατανά; (Ναι.) Μπορούμε να πούμε ότι η συμπεριφορά του Σατανά είναι εν προκειμένω ξεδιάντροπη; (Ναι.) Γιατί μπορούμε να το πούμε αυτό; Επειδή αυτές είναι δόλιες και απατηλές τακτικές. Ο Σατανάς είναι ξεδιάντροπος και παραπλανά τους ανθρώπους ώστε να σκέφτονται ότι αυτός ελέγχει οτιδήποτε τους αφορά και ότι ελέγχει την ίδια τους τη μοίρα. Αυτό κάνει τους αδαείς να τον υπακούν απολύτως. Ξεγελιούνται με λίγα μόνο λόγια. Μέσα στη σύγχυσή τους, οι άνθρωποι υποκλίνονται ενώπιόν του. Άρα, τι είδους μεθόδους χρησιμοποιεί ο Σατανάς, τι λέει για να σε κάνει να πιστεύεις σε αυτόν; Για παράδειγμα, μπορεί να μην έχεις πει στον Σατανά πόσα άτομα υπάρχουν στην οικογένειά σου, αλλά αυτός ίσως και πάλι να μπορεί να σου πει πόσα άτομα υπάρχουν, καθώς και την ηλικία των γονιών και των παιδιών σου. Παρόλο που μπορεί να ήσουν καχύποπτος και να αμφέβαλλες για τον Σατανά πριν από αυτό, αφότου τον άκουγες να λέει τέτοια πράγματα, δεν θα ένιωθες ότι είναι κάπως πιο πιστευτός; Ο Σατανάς μπορεί τότε να πει πόσο δυσκολεύεσαι στη δουλειά σου τώρα τελευταία, πως οι προϊστάμενοί σου δεν σου δίνουν την αναγνώριση που σου αξίζει και είναι πάντοτε εναντίον σου, και ούτω καθεξής. Όταν το άκουγες αυτό, θα σκεφτόσουν: «Έτσι ακριβώς είναι! Τα πράγματα δεν κυλάνε ομαλά στη δουλειά». Οπότε, θα πίστευες λίγο περισσότερο στον Σατανά. Στη συνέχεια, θα έλεγε κάτι άλλο για να σε παραπλανήσει, κάνοντάς σε να τον πιστέψεις ακόμα περισσότερο. Σιγά-σιγά, θα ανακάλυπτες ότι είσαι πλέον ανίκανος να του αντισταθείς ή να παραμείνεις καχύποπτος απέναντί του. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί απλώς μερικά τετριμμένα τεχνάσματα, ακόμα και ασήμαντα κολπάκια, κι έτσι σε παραπλανά. Καθώς παραπλανιέσαι, θα είσαι ανίκανος να προσδιορίσεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι, θα είσαι στα χαμένα όσον αφορά το τι να κάνεις και θα αρχίσεις να ακολουθείς αυτά που λέει ο Σατανάς. Αυτή είναι η «πανέξυπνη» μέθοδος που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο, η οποία σε κάνει να πέσεις ασυναίσθητα στην παγίδα του και να πέσεις θύμα της αποπλάνησής του. Ο Σατανάς σού λέει μερικά πράγματα τα οποία οι άνθρωποι φαντάζονται ότι είναι καλά, και μετά σου λέει τι να κάνεις και τι να αποφύγεις. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίον ξεγελιέσαι ασυναίσθητα. Από τη στιγμή που θα εξαπατηθείς, τα πράγματα θα είναι δύσκολα για σένα. Θα σκέφτεσαι συνεχώς τα λόγια του Σατανά και τι σου είπε να κάνεις, και ασυναίσθητα θα σε κυριεύσει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι άνθρωποι δεν κατέχουν την αλήθεια, οπότε είναι ανίκανοι να μείνουν ακλόνητοι και να αντισταθούν στην αποπλάνηση και τον πειρασμό του Σατανά. Όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μοχθηρία και τη δολιότητα, την υπουλότητα και την κακία του Σατανά, οι άνθρωποι είναι πολύ αδαείς, ανώριμοι και αδύναμοι, έτσι δεν είναι; Αυτός δεν είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; (Ναι.) Λίγο-λίγο, ο άνθρωπος εξαπατάται και ξεγελιέται ασυναίσθητα από τις διάφορες μεθόδους του Σατανά, καθότι του λείπει η ικανότητα να ξεχωρίσει το θετικό από το αρνητικό. Του λείπει εκείνο το ανάστημα και η ικανότητα να θριαμβεύσει επί του Σατανά.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 151

Πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τις κοινωνικές τάσεις για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Πότε ξεκίνησαν οι κοινωνικές τάσεις; Στις μέρες μας δημιουργήθηκαν; Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι κοινωνικές τάσεις εμφανίστηκαν όταν ο Σατανάς άρχισε να διαφθείρει τους ανθρώπους. Τι περιλαμβάνουν οι κοινωνικές τάσεις; (Στυλ ντυσίματος και μακιγιάζ.) Αυτά είναι πράγματα με τα οποία έρχονται συχνά σε επαφή οι άνθρωποι. Τα στυλ ντυσίματος, η μόδα και οι τάσεις —αυτά τα πράγματα αποτελούν μια μικρή πτυχή. Υπάρχει κάτι άλλο; Περιλαμβάνονται, επίσης, οι δημοφιλείς φράσεις που λένε συχνά οι άνθρωποι; Περιλαμβάνονται οι τρόποι ζωής που επιθυμούν οι άνθρωποι; Περιλαμβάνονται οι αστέρες της μουσικής, οι διασημότητες, τα περιοδικά και τα μυθιστορήματα που αρέσουν στους ανθρώπους; (Ναι.) Κατά τη γνώμη σας, ποιες πτυχές αυτών των τάσεων μπορούν να διαφθείρουν τον άνθρωπο; Ποιες από τις κοινωνικές τάσεις είναι πιο ελκυστικές για εσάς; Κάποιοι λένε: «Έχουμε φτάσει σε μια ορισμένη ηλικία, είμαστε στα πενήντα, τα εξήντα, τα εβδομήντα ή τα ογδόντα μας, και δεν μπορούμε να εναρμονιστούμε πλέον με αυτές τις τάσεις και δεν προσελκύουν πραγματικά την προσοχή μας». Είναι σωστό αυτό; Άλλοι λένε: «Δεν ακολουθούμε τις διασημότητες, αυτό είναι κάτι που κάνουν οι εικοσάρηδες. Δεν φοράμε επίσης μοδάτα ρούχα, αυτό είναι κάτι που κάνουν οι άνθρωποι που νοιάζονται για την εικόνα τους». Οπότε, τι από αυτά μπορεί να σας διαφθείρει; (Τα δημοφιλή ρητά.) Μπορούν αυτά τα ρητά να διαφθείρουν τους ανθρώπους; Θα παραθέσω ένα παράδειγμα και μπορείτε να δείτε αν διαφθείρει ή όχι τους ανθρώπους: «Το χρήμα κινεί τον κόσμο»· είναι αυτή μια τάση; Σε σχέση με τη μόδα και τις γκουρμέ τάσεις που αναφέρατε, δεν πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο; Το ρητό «Το χρήμα κινεί τον κόσμο» είναι μια φιλοσοφία του Σατανά. Επικρατεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία· θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι μια τάση. Κι αυτό επειδή έχει ενσταλαχτεί στην καρδιά του καθενός, ο οποίος στην αρχή δεν αποδεχόταν αυτό το ρητό, όμως στη συνέχεια το αποδέχτηκε σιωπηρά όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματική ζωή, και άρχισε να πιστεύει πως τα λόγια αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, αληθινά. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία με την οποία διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; Ίσως οι άνθρωποι να μην έχουν το ίδιο ποσοστό βιωματικής γνώσης αυτού του ρητού, αλλά ο καθένας έχει έναν διαφορετικό βαθμό ερμηνείας και αναγνώρισής του, με βάση τα όσα έχουν συμβεί γύρω του και τις προσωπικές εμπειρίες του. Δεν ισχύει αυτό; Ανεξαρτήτως του πόση εμπειρία έχει κάποιος από αυτό το ρητό, ποια είναι η αρνητική επίδραση που μπορεί να έχει στην καρδιά κάποιου; Κάτι αποκαλύπτεται μέσα από τη διάθεση των ανθρώπων αυτού του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου καθενός από εσάς. Τι ακριβώς; Η λατρεία του χρήματος. Είναι δύσκολο να αφαιρεθεί αυτό από την καρδιά κάποιου; Είναι πολύ δύσκολο! Φαίνεται ότι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά είναι όντως βαθιά! Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το χρήμα για να φέρει σε πειρασμό τους ανθρώπους, και τους διαφθείρει ώστε να λατρεύουν το χρήμα και να προσκυνούν τα υλικά αγαθά. Και πώς εκδηλώνεται στους ανθρώπους αυτή η λατρεία για το χρήμα; Νιώθετε ότι δεν θα μπορούσατε να επιβιώσετε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς καθόλου χρήματα, ότι έστω και μία ημέρα χωρίς χρήματα θα ήταν αδύνατη; Το κύρος των ανθρώπων βασίζεται στο πόσα χρήματα έχουν, καθώς και ο σεβασμός που εμπνέουν. Οι φτωχοί σκύβουν από ντροπή, ενώ οι πλούσιοι απολαμβάνουν μεγάλο κύρος. Στέκονται με το κεφάλι ψηλά και περήφανα, μιλάνε δυνατά και ζουν αλαζονικά. Τι αποφέρουν στους ανθρώπους αυτό το ρητό και αυτή η τάση; Δεν ισχύει ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν την οποιαδήποτε θυσία για να βγάλουν χρήματα; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους κατά την επιδίωξη περισσότερου χρήματος; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να εκτελέσουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους; Δεν αποτελεί καταχθόνιο σχέδιο του Σατανά να χρησιμοποιήσει αυτήν τη μέθοδο και αυτό το ρητό για να διαφθείρει τον άνθρωπο σε αυτόν τον βαθμό; Δεν πρόκειται για ένα κακόβουλο τέχνασμα; Καθώς πηγαίνεις από το να απορρίπτεις αυτό το δημοφιλές ρητό, στο να το αποδέχεσαι τελικά ως αλήθεια, η καρδιά σου πέφτει εντελώς στα χέρια του Σατανά και, συνεπώς, αρχίζεις ακούσια να ζεις σύμφωνα με αυτό το ρητό. Σε ποιον βαθμό σε έχει επηρεάσει αυτό το ρητό; Μπορεί να γνωρίζεις την αληθινή οδό και μπορεί να γνωρίζεις την αλήθεια, αλλά είσαι αδύναμος να την επιδιώξεις. Μπορεί να γνωρίζεις ξεκάθαρα ότι τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια, αλλά είσαι απρόθυμος να πληρώσεις το τίμημα ή να υποφέρεις προκειμένου να αποκτήσεις την αλήθεια. Αντιθέτως, θα προτιμούσες να θυσιάσεις το μέλλον και τη μοίρα σου για να αντισταθείς στον Θεό μέχρι τέλους. Ασχέτως του τι λέει ο Θεός, ασχέτως του τι κάνει ο Θεός, ασχέτως του πόσο βαθιά και πόσο μεγάλη είναι η αγάπη που τρέφει ο Θεός για σένα, στον βαθμό που μπορείς να την καταλάβεις, εσύ θα επέμενες πεισματικά να γίνει το δικό σου και να πληρώσεις το τίμημα για αυτό το ρητό. Με άλλα λόγια, αυτό το ρητό έχει ήδη παραπλανήσει και ελέγξει τις σκέψεις σου, έχει ήδη κυριεύσει τη συμπεριφορά σου, και θα προτιμούσες να το αφήσεις να κατευθύνει τη μοίρα σου παρά να εγκαταλείψεις την επιδίωξη του πλούτου. Όταν οι άνθρωποι ενεργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο, όταν ελέγχονται και χειραγωγούνται από τα λόγια του Σατανά, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν παραπλανηθεί και διαφθαρεί από τον Σατανά; Η φιλοσοφία και η ιδέα του Σατανά, καθώς και η διάθεση του Σατανά, δεν έχουν ριζώσει στην καρδιά σου; Όταν επιδιώκεις στα τυφλά τον πλούτο, και εγκαταλείπεις την επιδίωξη της αλήθειας, δεν έχει επιτύχει ο Σατανάς τον στόχο του να σε παραπλανήσει; Έτσι ακριβώς είναι. Άρα, μπορείς να καταλάβεις πότε σε παραπλανά και σε διαφθείρει ο Σατανάς; Δεν μπορείς. Αν δεν μπορείς να δεις τον Σατανά που στέκεται ακριβώς μπροστά σου, ή να αντιληφθείς ότι ο Σατανάς κρύβεται κι ενεργεί στις σκιές, θα ήσουν σε θέση να δεις τη δολιότητα του Σατανά; Θα ήξερες πώς διαφθείρει ο Σατανάς την ανθρωπότητα; Ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο ανά πάσα στιγμή και σε όλους τους τόπους. Ο Σατανάς καθιστά αδύνατον για τον άνθρωπο να αμυνθεί απέναντι σε αυτήν τη διαφθορά και τον καθιστά ανήμπορο απέναντί της. Ο Σατανάς σε κάνει να αποδεχθείς τις σκέψεις του, τις απόψεις του και τα μοχθηρά πράγματα που προέρχονται από αυτόν, σε περιστάσεις όπου έχεις άγνοια και δεν αναγνωρίζεις καθόλου αυτό που σου συμβαίνει. Οι άνθρωποι αποδέχονται αυτά τα πράγματα και δεν εξαιρούν κανένα από αυτά. Εκτιμούν και διαφυλάττουν αυτά τα πράγματα σαν θησαυρό, τα αφήνουν να τους χειραγωγούν και να παίζουν μαζί τους· έτσι ακριβώς ζουν οι άνθρωποι υπό την εξουσία του Σατανά και υπακούν χωρίς να το αντιληφθούν τον Σατανά, και γίνεται ολοένα και πιο βαθιά η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 152

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτές τις διάφορες μεθόδους για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι διαθέτουν γνώση και κατανόηση κάποιων επιστημονικών αρχών, ζουν υπό την επιρροή της παραδοσιακής κουλτούρας, και κάθε άνθρωπος κληρονομεί και κληροδοτεί την παραδοσιακή κουλτούρα. Ο άνθρωπος είναι δεσμευμένος να συνεχίζει την παραδοσιακή κουλτούρα που του έχει δοθεί από τον Σατανά, και ο άνθρωπος συμμορφώνεται, επίσης, με τις κοινωνικές τάσεις που παρέχει ο Σατανάς στην ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος είναι αδιαχώριστος από τον Σατανά, συμμορφώνεται πάντοτε με όλα όσα κάνει ο Σατανάς και αποδέχεται τη μοχθηρία, τον δόλο, την κακεντρέχεια και την αλαζονεία του. Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να κατέχει αυτές τις διαθέσεις του Σατανά, είναι χαρούμενος ή θλιμμένος που είναι μέλος αυτής της διεφθαρμένης ανθρωπότητας; (Είναι θλιμμένος.) Γιατί το λέτε αυτό; (Επειδή ο άνθρωπος είναι δέσμιος αυτών των διεφθαρμένων πραγμάτων και ελέγχεται από αυτά, ζει μέσα στην αμαρτία και είναι παγιδευμένος σε έναν επίπονο αγώνα.) Κάποιοι άνθρωποι φορούν γυαλιά και δίνουν την εντύπωση του διανοούμενου· μπορεί να μιλούν με ιδιαίτερη ευπρέπεια, με ευφράδεια και λογική, και επειδή έχουν περάσει πολλά, μπορεί να είναι πολύ πεπειραμένοι και εκλεπτυσμένοι. Μπορεί να έχουν την ικανότητα να μιλούν διεξοδικά για μικρά και μεγάλα ζητήματα· μπορεί, επίσης, να είναι σε θέση να αποτιμούν την αυθεντικότητα και τη λογική των πραγμάτων. Ορισμένοι μπορεί να εξετάσουν τη συμπεριφορά και την εμφάνιση αυτών των ανθρώπων, καθώς και τον χαρακτήρα τους, την ανθρώπινη φύση τους, τη διαγωγή τους και ούτω καθεξής, και να μη βρουν κανένα ελάττωμα. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ικανοί να προσαρμόζονται στις τρέχουσες κοινωνικές τάσεις. Παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι πιο μεγάλοι σε ηλικία, δεν μένουν ποτέ πίσω από τις τάσεις της εποχής και δεν είναι ποτέ πολύ μεγάλοι για να μάθουν. Εκ πρώτης όψεως, κανείς δεν μπορεί να βρει κάποιο ελάττωμα σε αυτούς τους ανθρώπους, ωστόσο έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά ολότελα και απολύτως μέχρι την εσωτερική ουσία τους. Παρόλο που εξωτερικά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο εμφανές ελάττωμα, παρόλο που εκ πρώτης όψεως είναι ευγενικοί, εκλεπτυσμένοι, έχουν γνώσεις, μια ορισμένη ηθική, καθώς και ακεραιότητα, και παρόλο που, όσον αφορά τη γνώση, δεν υστερούν σε καμία περίπτωση έναντι των νέων, μολαταύτα, όσον αφορά τη φύση-ουσία τους, αυτοί οι άνθρωποι είναι πλήρεις και ζωντανά πρότυπα του Σατανά· είναι φτυστοί ο Σατανάς. Αυτός είναι ο «καρπός» της διαφθοράς του ανθρώπου από τον Σατανά. Αυτά που είπα μπορεί να σας πληγώνουν, αλλά είναι όλα αληθινά. Η γνώση που μελετά ο άνθρωπος, η επιστήμη που κατανοεί και τα μέσα που επιλέγει και βάσει των οποίων εναρμονίζεται με τις κοινωνικές τάσεις είναι όλα τους ανεξαιρέτως εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Αυτό είναι απολύτως αληθές. Συνεπώς, ο άνθρωπος ζει με μία διάθεση που είναι ολότελα διεφθαρμένη από τον Σατανά και δεν έχει κανέναν τρόπο να γνωρίζει τι είναι η αγιοσύνη του Θεού ή η ουσία Του. Αυτό συμβαίνει επειδή εκ πρώτης όψεως κανένας δεν μπορεί να βρει κάποιο ελάττωμα στους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους· δεν μπορεί να καταλάβει κανείς από τη συμπεριφορά κάποιου αν υπάρχει κάτι το απρεπές. Όλοι κοιτάνε κανονικά τη δουλειά τους και διάγουν κανονικές ζωές, διαβάζουν βιβλία και εφημερίδες κανονικά, μελετούν και μιλούν κανονικά. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν μάθει κάτι περί ηθικής και είναι καλοί στα λόγια, έχουν κατανόηση, είναι φιλικοί, εξυπηρετικοί και φιλάνθρωποι, δεν φιλονικούν με τους ανθρώπους για ασήμαντα ζητήματα και δεν τους εκμεταλλεύονται. Ωστόσο, η διεφθαρμένη σατανική διάθεσή τους είναι βαθιά ριζωμένη μέσα τους και αυτή η ουσία δεν μπορεί να αλλάξει με βάση μια εξωτερική προσπάθεια. Εξαιτίας αυτής της ουσίας, ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει την αγιοσύνη του Θεού και, παρότι η ουσία της αγιοσύνης του Θεού φανερώνεται στον άνθρωπο, εκείνος δεν την παίρνει στα σοβαρά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Σατανάς, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα, έχει ήδη κυριεύσει πλήρως τα αισθήματα, τις ιδέες, τις απόψεις και τις σκέψεις του ανθρώπου. Αυτή η κυρίευση και η διαφθορά δεν είναι προσωρινές ή περιστασιακές, αλλά παρούσες πάντα και παντού. Έτσι, πάρα πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό για τρία ή τέσσερα χρόνια, ή ακόμα και για πέντε ή έξι χρόνια, εξακολουθούν να θεωρούν θησαυρό αυτές τις μοχθηρές σκέψεις και απόψεις, τη μοχθηρή λογική και τις μοχθηρές φιλοσοφίες που τους έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, και αδυνατούν να τις εγκαταλείψουν. Επειδή ο άνθρωπος έχει αποδεχθεί τα μοχθηρά, αλαζονικά και κακόβουλα στοιχεία που πηγάζουν από τη φύση του Σατανά, αναπόφευκτα στις διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου υπάρχουν συχνά διαμάχες, αντιπαραθέσεις και ασυμβατότητα, τα οποία προκύπτουν λόγω της αλαζονικής φύσης του Σατανά. Αν ο Σατανάς είχε δώσει θετικά πράγματα στην ανθρωπότητα —για παράδειγμα, αν ο κομφουκιανισμός και ο ταοϊσμός της παραδοσιακής κουλτούρας που έχουν αποδεχτεί οι άνθρωποι ήταν θετικά πράγματα— παρόμοιοι τύποι ανθρώπων θα έπρεπε να μπορούν να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους αφότου αποδέχονταν αυτά τα πράγματα. Γιατί, λοιπόν, υπάρχει τόσο μεγάλο χάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν αποδεχθεί τα ίδια πράγματα; Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό συμβαίνει επειδή αυτά τα πράγματα προέρχονται από τον Σατανά και ο Σατανάς δημιουργεί διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Τα πράγματα που προέρχονται από τον Σατανά, ασχέτως πόσο αξιοπρεπή ή σπουδαία φαίνονται εκ πρώτης όψεως, αποφέρουν στον άνθρωπο και φέρουν στη ζωή του ανθρώπου μόνο αλαζονεία και τίποτα περισσότερο από ένα δόλιο είδος μοχθηρής φύσης. Δεν είναι έτσι; Κάποιος που μπορεί να μεταμφιεστεί, που κατέχει έναν πλούτο γνώσεων ή έχει καλή ανατροφή, και πάλι θα δυσκολευόταν να κρύψει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεσή του. Με άλλα λόγια, με όσους τρόπους κι αν μεταμφιέζεται αυτός ο άνθρωπος, είτε εσύ τον βλέπεις ως άγιο, είτε πιστεύεις ότι είναι τέλειος, είτε ότι είναι ένας άγγελος, όσο αγνό κι αν τον θεωρείς, πώς είναι η αληθινή ζωή του στο παρασκήνιο; Ποια ουσία θα έβλεπες με την αποκάλυψη της διάθεσής του; Αναμφιβόλως θα έβλεπες τη μοχθηρή φύση του Σατανά. Είναι παραδεκτό να το πούμε αυτό; (Ναι.) Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιο κοντινό σας πρόσωπο, κάποιον που εσύ θεωρείς καλό άνθρωπο και ίσως κάποιον που έχεις ειδωλοποιήσει. Με το υφιστάμενο ανάστημά σου, ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτόν; Πρώτον, αξιολογείς αν αυτού του είδους ο άνθρωπος έχει ανθρώπινη φύση, αν είναι έντιμος, αν έχει ειλικρινή αγάπη για τους ανθρώπους, αν τα λόγια και οι πράξεις του ωφελούν και βοηθούν τους άλλους. (Δεν ισχύει κάτι από αυτά.) Τι είναι η υποτιθέμενη ευγένεια, αγάπη ή καλοσύνη που αποκαλύπτουν αυτοί οι άνθρωποι; Είναι όλα ψεύτικα, είναι όλα ένα προσωπείο. Πίσω από αυτό το προσωπείο βρίσκεται ένας απώτερος μοχθηρός σκοπός: να γίνει εκείνο το άτομο αντικείμενο λατρείας και ειδωλοποίησης. Το βλέπετε αυτό ξεκάθαρα; (Ναι.)

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 153

Τι επιφέρουν στην ανθρωπότητα οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει τους ανθρώπους; Επιφέρουν τίποτα θετικό; Πρώτον, μπορεί ο άνθρωπος να ξεχωρίσει το καλό από το κακό; Σε αυτόν τον κόσμο, είτε πρόκειται για κάποιον διάσημο ή σπουδαίο άνθρωπο, είτε για κάποιο περιοδικό ή άλλο έντυπο, θα έλεγες ότι είναι ακριβή τα πρότυπα που χρησιμοποιούν για να κρίνουν αν κάτι είναι καλό ή κακό και σωστό ή λανθασμένο; Είναι δίκαιες οι αποτιμήσεις τους για τα γεγονότα και τους ανθρώπους; Εμπεριέχουν αλήθεια; Αυτός ο κόσμος, αυτή η ανθρωπότητα, αποτιμούν τα θετικά και τα αρνητικά πράγματα με βάση το πρότυπο της αλήθειας; (Όχι.) Γιατί δεν έχουν αυτήν την ικανότητα οι άνθρωποι; Οι άνθρωποι έχουν μελετήσει τόσο πολλή γνώση και γνωρίζουν τόσο πολλά για την επιστήμη, επομένως διαθέτουν σπουδαίες ικανότητες, έτσι δεν είναι; Γιατί, λοιπόν, είναι ανίκανοι να ξεχωρίσουν τα θετικά από τα αρνητικά πράγματα; Γιατί συμβαίνει αυτό; (Επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν την αλήθεια· η επιστήμη και η γνώση δεν είναι αλήθεια.) Όλα όσα προσδίδει ο Σατανάς στην ανθρωπότητα είναι μοχθηρά, διεφθαρμένα και υστερούν σε αλήθεια, ζωή και οδό. Με τη μοχθηρία και τη διαφθορά που προσδίδει ο Σατανάς στους ανθρώπους, μπορείς να πεις ότι ο Σατανάς έχει αγάπη; Μπορείς να πεις ότι ο άνθρωπος έχει αγάπη; Κάποιοι μπορεί να πουν: «Κάνεις λάθος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι ανά τον κόσμο που βοηθούν τους φτωχούς ή τους άστεγους. Αυτοί δεν είναι καλοί άνθρωποι; Υπάρχουν, επίσης, φιλανθρωπικές οργανώσεις που κάνουν καλό έργο. Δεν είναι καλό το έργο που κάνουν;» Τι θα απαντούσες σε αυτό; Ο Σατανάς χρησιμοποιεί πολλές διαφορετικές μεθόδους και θεωρίες για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Αυτή η διαφθορά του ανθρώπου αποτελεί μια αφηρημένη έννοια; Όχι, δεν είναι αφηρημένη. Ο Σατανάς κάνει, επίσης, κάποια πρακτικά πράγματα και προάγει μια άποψη ή μια θεωρία σε αυτόν τον κόσμο και στην κοινωνία. Σε κάθε δυναστεία και σε κάθε εποχή, προάγει μια θεωρία και ενσταλάζει σκέψεις στο μυαλό των ανθρώπων. Αυτές οι σκέψεις και οι θεωρίες ριζώνουν σταδιακά στην καρδιά των ανθρώπων, κι έπειτα οι άνθρωποι αρχίζουν να ζουν σύμφωνα με αυτές. Μόλις αρχίσουν να ζουν σύμφωνα με αυτά τα πράγματα, δεν γίνονται ασυναίσθητα ο Σατανάς; Οι άνθρωποι δεν γίνονται τότε ένα με τον Σατανά; Όταν οι άνθρωποι έχουν γίνει ένα με τον Σατανά, ποια είναι η στάση τους απέναντι στον Θεό στο τέλος; Δεν είναι η ίδια στάση που έχει ο Σατανάς απέναντι στον Θεό; Κανένας δεν τολμά να το παραδεχτεί αυτό, έτσι; Μα πόσο φρικιαστικό! Γιατί λέω ότι η φύση του Σατανά είναι μοχθηρή; Δεν το λέω αναιτιολόγητα· απεναντίας, η φύση του Σατανά καθορίζεται και αναλύεται με βάση τα όσα έχει κάνει και τα όσα έχει αποκαλύψει. Αν έλεγα απλώς ότι ο Σατανάς ήταν μοχθηρός, τι θα σκεφτόσασταν; Θα σκεφτόσασταν: «Προφανώς είναι μοχθηρός ο Σατανάς». Οπότε, σε ρωτάω: «Ποιες πτυχές του Σατανά είναι μοχθηρές;» Αν πεις: «Η αντίσταση του Σατανά απέναντι στον Θεό είναι μοχθηρή», θα εξακολουθούσες να μη μιλάς ξεκάθαρα. Τώρα που έχω μιλήσει για τα συγκεκριμένα στοιχεία κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατανοείτε το συγκεκριμένο περιεχόμενο της ουσίας της μοχθηρίας του Σατανά; (Ναι.) Αν μπορείτε να δείτε ξεκάθαρα τη μοχθηρή φύση του Σατανά, τότε θα δείτε και τις δικές σας καταστάσεις. Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα σε αυτά τα δύο πράγματα; Σας είναι αυτό χρήσιμο ή όχι; (Είναι.) Όταν σας συναναστρέφομαι πάνω στην ουσία της αγιοσύνης του Θεού, είναι απαραίτητο να αναφερθώ στη μοχθηρή ουσία του Σατανά; Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σε αυτό; (Ναι, είναι απαραίτητο.) Γιατί; (Η μοχθηρία του Σατανά τονίζει την αγιοσύνη του Θεού.) Είναι όντως έτσι; Αυτό είναι εν μέρει σωστό, με την έννοια ότι αν δεν υπήρχε η μοχθηρία του Σατανά, οι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν ότι ο Θεός είναι άγιος. Λέγεται, λοιπόν, ορθώς. Ωστόσο, αν ισχυριστείς ότι η αγιοσύνη του Θεού υφίσταται μόνο λόγω της αντίθεσής της με τη μοχθηρία του Σατανά, θα είναι σωστό; Αυτός ο διαλεκτικός τρόπος σκέψης είναι εσφαλμένος. Η αγιοσύνη του Θεού είναι η έμφυτη ουσία του Θεού. Ακόμη κι όταν ο Θεός την αποκαλύπτει μέσω των πράξεών Του, εξακολουθεί να αποτελεί μία φυσική έκφραση της ουσίας του Θεού και εξακολουθεί να αποτελεί την έμφυτη ουσία του Θεού. Αυτή υπήρχε ανέκαθεν και είναι έμφυτη και εγγενής στον ίδιο τον Θεό, παρόλο που ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη δει. Αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος ζει μέσα στη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά και υπό την επιρροή του Σατανά, οπότε δεν γνωρίζει για την αγιοσύνη, πόσο μάλλον για το συγκεκριμένο περιεχόμενο της αγιοσύνης του Θεού. Άρα, είναι απαραίτητο να συναναστραφούμε πρώτα σχετικά με τη μοχθηρή ουσία του Σατανά; (Ναι, είναι.) Ορισμένοι μπορεί να εκφράσουν κάποιες αμφιβολίες: «Η συναναστροφή Σου αφορά τον ίδιο τον Θεό, οπότε γιατί μιλάς συνεχώς για το γεγονός ότι ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους και για το γεγονός ότι η φύση του Σατανά είναι μοχθηρή;» Τώρα, οι αμφιβολίες σας έχουν εξαφανιστεί, έτσι δεν είναι; Όταν οι άνθρωποι διακρίνουν τη μοχθηρία του Σατανά και έχουν έναν ακριβή ορισμό για τη μοχθηρία του, όταν μπορούν να δουν ξεκάθαρα το συγκεκριμένο περιεχόμενο και την εκδήλωση της μοχθηρίας, την πηγή και την ουσία της μοχθηρίας, τότε μόνο, μέσω συζήτησης περί της αγιοσύνης του Θεού, μπορούν να συνειδητοποιήσουν ή να αναγνωρίσουν ξεκάθαρα τι είναι η αγιοσύνη του Θεού, τι είναι η αγιοσύνη. Αν δεν μιλήσω για τη μοχθηρία του Σατανά, ορισμένοι θα πιστέψουν λανθασμένα ότι κάποια πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι στην κοινωνία και στους ανθρώπους, ή κάποια πράγματα που υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο, μπορεί να σχετίζονται με την αγιοσύνη. Δεν είναι λανθασμένη αυτή η άποψη; (Ναι, είναι.)

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 154

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση για να διαφθείρει τον άνθρωπο και τη φήμη και το κέρδος για να τον ελέγξει (Επιλεγμένα εδάφια)

Μεταξύ των πέντε τρόπων μέσα από τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο, ο πρώτος που αναφέραμε είναι η γνώση, οπότε ας πάρουμε τη γνώση ως πρώτο θέμα για συναναστροφή. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση ως δόλωμα. Ακούστε καλά: Η γνώση είναι απλώς ένας τύπος δολώματος. Οι άνθρωποι δελεάζονται για να μελετήσουν σκληρά και να βελτιώνονται μέρα με τη μέρα, ώστε να κάνουν όπλο τη γνώση και να οπλιστούν με αυτήν, και μετά να χρησιμοποιήσουν τη γνώση για να ανοίξουν την πύλη για την επιστήμη· με άλλα λόγια, όσο περισσότερη γνώση αποκτάς, τόσο περισσότερα θα καταλαβαίνεις. Όλα αυτά τα λέει ο Σατανάς στους ανθρώπους· τους λέει να υιοθετήσουν ανώτερα ιδανικά καθώς αποκτούν γνώση, καθοδηγώντας τους να χτίσουν φιλοδοξίες και προσδοκίες. Εν αγνοία του ανθρώπου, ο Σατανάς περνάει πολλά μηνύματα σαν κι αυτό, κάνοντας τους ανθρώπους να νιώθουν υποσυνείδητα ότι όλα αυτά είναι σωστά ή ωφέλιμα. Χωρίς να το καταλαβαίνουν, οι άνθρωποι πατούν το πόδι τους σε αυτό το μονοπάτι, καθοδηγούμενοι εν αγνοία τους από τα ίδια τα ιδανικά και τις φιλοδοξίες τους. Σιγά-σιγά, μαθαίνουν ασυναίσθητα, από τη γνώση που τους δίνει ο Σατανάς, τους τρόπους με τους οποίους σκέφτονται οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι. Μαθαίνουν, επίσης, κάποια πράγματα από τα κατορθώματα ανθρώπων που θεωρούνται ήρωες. Τι περνάει ο Σατανάς στον άνθρωπο μέσα από τις πράξεις αυτών των ηρώων; Τι θέλει να ενσταλάξει στον άνθρωπο; Ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι πατριώτης, να έχει εθνική συνείδηση και ηρωικό πνεύμα. Τι μαθαίνει ο άνθρωπος μέσα από τις ιστορικές περιγραφές ή από τις βιογραφίες ηρωικών προσώπων; Να έχει αίσθημα της προσωπικής αφοσίωσης, να είναι προετοιμασμένος να κάνει τα πάντα για τους φίλους και τους αδελφούς του. Μέσα σ’ αυτήν τη γνώση του Σατανά, ο άνθρωπος μαθαίνει χωρίς να το καταλαβαίνει πολλά πράγματα που δεν είναι καθόλου θετικά. Εν μέσω της άγνοιας του ανθρώπου, οι σπόροι που έχουν προετοιμαστεί από τον Σατανά εμφυτεύονται στα ανώριμα μυαλά των ανθρώπων. Αυτοί οι σπόροι τούς κάνουν να νιώθουν ότι οφείλουν να είναι σπουδαίοι, να είναι διάσημοι, να είναι ήρωες, πατριώτες, να είναι απ’ αυτούς που αγαπάνε την οικογένειά τους και απ’ αυτούς που θα έκαναν τα πάντα για έναν φίλο, και να έχουν μια αίσθηση προσωπικής αφοσίωσης. Αποπλανημένοι από τον Σατανά, διαβαίνουν τον δρόμο που τους έχει χαράξει, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Καθώς κατεβαίνουν αυτόν τον δρόμο, εξαναγκάζονται να αποδεχτούν τους κανόνες του Σατανά για τη ζωή. Έχοντας πλήρη άγνοια, αναπτύσσουν τους δικούς τους κανόνες με τους οποίους ζουν, όμως αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο από τους κανόνες του Σατανά, τους οποίους εκείνος ενστάλαξε με τη βία στο μυαλό τους. Ο Σατανάς τούς κάνει, κατά τη διαδικασία της μάθησης, να καλλιεργήσουν τους δικούς τους στόχους και να προσδιορίσουν τους δικούς τους στόχους ζωής, τους κανόνες με τους οποίους θα ζουν και την κατεύθυνση που θα πάρουν στη ζωή τους, εμποτίζοντάς τους ταυτόχρονα με τα σατανικά στοιχεία, χρησιμοποιώντας ιστορίες, βιογραφίες και κάθε άλλο δυνατό μέσο, προκειμένου να δελεάσει τον άνθρωπο, λίγο-λίγο, μέχρι εκείνος να φάει το δόλωμα. Με αυτόν τον τρόπο, κατά τη διάρκεια της μάθησης, κάποιοι αρχίζουν να προτιμούν τη λογοτεχνία, άλλοι τα οικονομικά, άλλοι την αστρονομία ή τη γεωγραφία. Υπάρχουν και κάποιοι στους οποίους αρχίζει να αρέσει η πολιτική, σε άλλους η φυσική, σε άλλους η χημεία και ακόμα υπάρχουν και κάποιοι που προτιμούν τη θεολογία. Όλα αυτά είναι κομμάτια του ευρύτερου συνόλου που λέγεται γνώση. Ενδόμυχα, ο κάθε ένας από εσάς γνωρίζει τι αφορούν στ’ αλήθεια αυτά τα πράγματα· ο κάθε ένας από εσάς μπορεί να μιλά ασταμάτητα για έναν από αυτούς τους κλάδους της γνώσης. Έτσι, είναι ξεκάθαρο πόσο βαθιά στα μυαλά των ανθρώπων έχει παρεισφρήσει αυτή η γνώση· είναι ξεκάθαρη, επίσης, η θέση που καταλαμβάνει αυτή η γνώση στα μυαλά των ανθρώπων και πόσο βαθιά είναι η επίδρασή της επάνω τους. Μόλις κάποιος αγαπήσει μια όψη της γνώσης, όταν ερωτευτεί βαθιά μία από αυτές τις όψεις, τότε αναπτύσσει φιλοδοξίες, χωρίς να το καταλαβαίνει: Κάποιοι θέλουν να γίνουν συντάκτες, κάποιοι θέλουν να γίνουν συγγραφείς, άλλοι θέλουν να κάνουν καριέρα στην πολιτική και άλλοι θέλουν να μπλεχτούν με τα οικονομικά και να γίνουν επιχειρηματίες. Υπάρχει και μια ομάδα ανθρώπων που θέλουν να γίνουν ήρωες, να γίνουν σπουδαίοι ή διάσημοι. Ανεξάρτητα από το τι είδους άνθρωπος θέλει να γίνει κάποιος, ο στόχος όλων είναι να ακολουθήσουν αυτήν τη μέθοδο εκμάθησης της γνώσης και να τη χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς, για να εκπληρώσουν τις δικές τους επιθυμίες, τις δικές τους φιλοδοξίες. Όσο καλό κι αν ακούγεται —το αν θέλουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, να μη χαραμίσουν τη ζωή τους ή να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη επαγγελματική σταδιοδρομία— υιοθετούν αυτά τα ανώτερα ιδανικά και τις φιλοδοξίες, αλλά, στην ουσία, για ποιον λόγο; Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό το ερώτημα; Γιατί ενεργεί ο Σατανάς κατ’ αυτόν τον τρόπο; Τι σκοπό έχει ο Σατανάς όταν ενσταλάζει αυτά τα στοιχεία στον άνθρωπο; Οι καρδιές σας πρέπει να είναι ξεκάθαρες απέναντι σ’ αυτό το ερώτημα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 155

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη γνώση για να διαφθείρει τον άνθρωπο και τη φήμη και το κέρδος για να τον ελέγξει (Επιλεγμένα εδάφια)

Κατά τη διαδικασία απόκτησης της γνώσης από τον άνθρωπο, ο Σατανάς επιστρατεύει κάθε είδους μέθοδο, είτε λέγοντας ιστορίες, είτε δίνοντάς του απλώς μια ατομική γνώση, είτε δίνοντάς του τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του ή τις φιλοδοξίες του. Σε ποιον δρόμο ακριβώς θέλει να τον οδηγήσει ο Σατανάς; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το κακό με την απόκτηση γνώσης, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για να το θέσω πιο ελκυστικά, το να υιοθετούν ανώτερες βλέψεις ή να έχουν φιλοδοξίες σημαίνει να έχουν κίνητρο, και αυτό θα πρέπει να είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Δεν είναι ο πιο ένδοξος τρόπος για να ζουν οι άνθρωποι αν μπορούν να εκπληρώνουν τις βλέψεις τους ή να έχουν μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στη ζωή τους; Κάνοντας κανείς αυτά τα πράγματα, όχι μόνο τιμά τους προγόνους του, αλλά έχει και την ευκαιρία να αφήσει το δικό του στίγμα στην ιστορία —δεν είναι αυτό κάτι καλό; Αυτό είναι καλό στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων και γι’ αυτούς θα πρέπει να είναι σωστό και θετικό. Ο Σατανάς, ωστόσο, με τα μοχθηρά του κίνητρα, στρέφει τους ανθρώπους σε αυτού του είδους τον δρόμο, και αυτό ήταν; Και βέβαια όχι. Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η «φήμη» και το «κέρδος». Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: «φήμη» και «κέρδος». Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση; Κάποιοι θα πούνε ότι η απόκτηση γνώσης δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να διαβάζουν βιβλία ή να μαθαίνουν μερικά πράγματα που δεν γνωρίζουν ήδη, ώστε να μη μένουν πίσω από την εποχή τους ή για να μην τους προσπεράσει ο κόσμος. Η γνώση αποκτάται μόνο για να μπορούν να έχουν φαγητό στο τραπέζι, για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους ή τα προς το ζην. Υπάρχει κάποιος που θα υφίστατο μια δεκαετία επίπονων σπουδών, απλώς και μόνο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, απλώς και μόνο για να επιλύσει το πρόβλημα του φαγητού; Όχι, δεν υπάρχει κανένας! Οπότε, για ποιον λόγο υπόκειται ο άνθρωπος σε τέτοιες δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια; Το κάνει για τη φήμη και το κέρδος. Τον περιμένουν η φήμη και το κέρδος, τον καλούν, και αυτός πιστεύει ότι μόνο μέσα από δική του συνέπεια, μέσα από δυσκολίες και αγώνες, θα μπορέσει να ακολουθήσει τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στη φήμη και στο κέρδος. Ένας τέτοιος άνθρωπος πρέπει να περάσει αυτές τις δυσκολίες για να χαράξει το δικό του μονοπάτι προς το μέλλον, για τη μελλοντική απόλαυση και για να κερδίσει μια καλύτερη ζωή. Τι στο καλό είναι αυτή η γνώση, μπορείτε να Μου πείτε; Δεν είναι οι κανόνες και οι φιλοσοφίες για τη ζωή που ο Σατανάς ενσταλάζει στον άνθρωπο όπως «Αγάπα το Κόμμα, αγάπα την πατρίδα και αγάπα τη θρησκεία σου» και «Ο σοφός άνθρωπος υποτάσσεται στις συνθήκες»; Δεν είναι ο Σατανάς που έχει ενσταλάξει τις «μεγαλόπνοες βλέψεις» στη ζωή των ανθρώπων, όπως τις ιδέες των σπουδαίων ανθρώπων, την ακεραιότητα των διάσημων και το γενναίο πνεύμα των ηρωικών χαρακτήρων ή τον ιπποτισμό και την ευγένεια των πρωταγωνιστών και των ξιφομάχων στα μυθιστορήματα πολεμικών τεχνών; Αυτές οι ιδέες επηρεάζουν τη μία γενιά μετά την άλλη, και οι άνθρωποι κάθε γενιάς πείθονται να αποδεχτούν αυτές τις ιδέες. Αγωνίζονται συνεχώς, επιδιώκοντας «μεγαλόπνοες βλέψεις» για τις οποίες θα θυσίαζαν ακόμα και τη ζωή τους. Με αυτήν τη προσέγγιση και αυτά τα μέσα χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη γνώση για να διαφθείρει τους ανθρώπους. Αφότου, λοιπόν, ο Σατανάς οδηγήσει τους ανθρώπους σ’ αυτό το μονοπάτι, θα είναι σε θέση να υποτάσσονται και να λατρεύουν τον Θεό; Και θα είναι σε θέση να αποδεχτούν τα λόγια του Θεού και να επιδιώξουν την αλήθεια; Σε καμία περίπτωση —επειδή έχουν παρασυρθεί από τον Σατανά. Ας ρίξουμε άλλη μια ματιά στη γνώση, τις σκέψεις και τις απόψεις που ενσταλάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους: Περιέχουν αυτά τα πράγματα τις αλήθειες της υποταγής στον Θεό και της λατρείας του Θεού; Περικλείουν τις αλήθειες του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού; Περιέχουν οποιαδήποτε λόγια του Θεού; Υπάρχει κάτι μέσα τους που σχετίζεται με την αλήθεια; Καθόλου —αυτά τα πράγματα απουσιάζουν πλήρως. Μπορείτε να είστε σίγουροι ότι τα πράγματα που ενσταλάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους δεν περιέχουν καμία αλήθεια; Δεν τολμάτε· όμως, δεν έχει καμία σημασία. Εφόσον αναγνωρίσετε ότι η «φήμη» και το «κέρδος» είναι οι δύο λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να δελεάσει τους ανθρώπους να ακολουθήσουν το μονοπάτι της μοχθηρίας, αυτό αρκεί.

Ας κάνουμε τώρα μια ανακεφαλαίωση: Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και βάζοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα και πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά. Αν εξετάσουμε τώρα τις ενέργειες του Σατανά, δεν είναι τα ύπουλα κίνητρά του άκρως μισητά; Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, θολό και ζοφερό. Όμως, σιγά-σιγά, μια μέρα, θα αναγνωρίσετε όλοι σας τι πελώρια δεσμά που βάζει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η φήμη και το κέρδος. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στον έλεγχο του Σατανά και θα αντισταθείς ολοκληρωτικά στα δεσμά που σου έβαλε ο Σατανάς. Όταν επιθυμήσεις να απελευθερωθείς από όλα αυτά τα πράγματα που σου έχει ενσταλάξει ο Σατανάς, θα κόψεις πλήρως όλους τους δεσμούς με τον Σατανά κι επίσης, θα μισήσεις πραγματικά όλα εκείνα που σου έχει επιφέρει. Μόνο τότε θα έχεις πραγματική αγάπη και λαχτάρα για τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 156

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί την επιστήμη για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το όνομα της επιστήμης για να ικανοποιήσει την περιέργεια του ανθρώπου, την επιθυμία του ανθρώπου να εξερευνήσει την επιστήμη και να διερευνήσει τα μυστήρια. Στο όνομα της επιστήμης, ο Σατανάς ικανοποιεί τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου και την απαίτηση του ανθρώπου να βελτιώνει συνεχώς την ποιότητα της ζωής του. Έτσι, ο Σατανάς με αυτό το πρόσχημα χρησιμοποιεί την οδό της επιστήμης για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Είναι μόνο οι σκέψεις ή το μυαλό του ανθρώπου που διαφθείρει ο Σατανάς χρησιμοποιώντας την επιστήμη κατ’ αυτόν τον τρόπο; Εκτός από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα τριγύρω μας, τα οποία βλέπουμε και με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή, τι άλλο πέρα από αυτά διαφθείρει ο Σατανάς με την επιστήμη; (Το φυσικό περιβάλλον.) Σωστά. Φαίνεται πως έχετε υποστεί μεγάλη ζημιά και δεχθεί μεγάλο πλήγμα. Πέραν του ότι επιστρατεύει τα διάφορα ευρήματα και συμπεράσματα της επιστήμης για να παραπλανήσει τους ανθρώπους, ο Σατανάς χρησιμοποιεί την επιστήμη και για να προκαλέσει ανεξέλεγκτη καταστροφή και εκμετάλλευση του περιβάλλοντος διαβίωσης το οποίο δόθηκε στον άνθρωπο από τον Θεό. Αυτό το κάνει με το πρόσχημα ότι, αν ο άνθρωπος διενεργήσει επιστημονική έρευνα, τότε το περιβάλλον όπου διαβιεί και το επίπεδο διαβίωσης του ανθρώπου θα βελτιώνεται συνεχώς, και επιπροσθέτως ότι σκοπός αυτής της επιστημονικής εξέλιξης είναι να καλυφθούν οι καθημερινά αυξανόμενες υλικές ανάγκες του ανθρώπου και η ανάγκη του να βελτιώνει συνεχώς το βιοτικό επίπεδό του. Αυτή είναι η θεωρητική βάση του Σατανά για την εξέλιξη της επιστήμης. Ωστόσο, τι έχει προσφέρει η επιστήμη στην ανθρωπότητα; Δεν έχει βεβηλωθεί το περιβάλλον διαβίωσης το δικό μας και όλης της ανθρωπότητας; Δεν έχει μιανθεί ο αέρας που αναπνέει ο άνθρωπος; Δεν έχει ρυπανθεί το νερό που πίνουμε; Το φαγητό που τρώμε συνεχίζει να είναι βιολογικής και φυσικής προέλευσης; Οι περισσότεροι καρποί και λαχανικά έχουν υποστεί γενετική μετάλλαξη, έχουν αναπτυχθεί με λιπάσματα, και κάποια υβρίδια δημιουργήθηκαν μέσω της επιστήμης. Τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώμε δεν είναι πλέον φυσικά. Ακόμα και τα φυσικά αυγά δεν είναι εύκολο σήμερα για τους ανθρώπους να τα βρουν, και τα αυγά δεν έχουν την ίδια γεύση που είχαν παλιά, καθώς έχουν περάσει ήδη μέσα από τη διεργασία της επονομαζόμενης επιστήμης του Σατανά. Κοιτάζοντας τη γενικότερη εικόνα, η ατμόσφαιρα στο σύνολό της έχει καταστραφεί και μολυνθεί· τα βουνά, οι λίμνες, τα δάση, τα ποτάμια, οι ωκεανοί και τα πάντα επάνω και κάτω από το έδαφος έχουν καταστραφεί από τα επονομαζόμενα επιστημονικά επιτεύγματα. Με λίγα λόγια, ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον, το περιβάλλον διαβίωσης το οποίο έδωσε ο Θεός στην ανθρωπότητα, έχει καταστραφεί και διαλυθεί από την επονομαζόμενη επιστήμη. Παρόλο που υπάρχουν πολλοί που έχουν αποκτήσει αυτό που ήλπιζαν από άποψη της ποιότητας ζωής που επιζητούσαν, ικανοποιώντας τόσο τις επιθυμίες τους όσο και τη σάρκα τους, το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαβιεί ο άνθρωπος έχει ουσιαστικά καταστραφεί και αφανιστεί από τα διάφορα «επιτεύγματα» που επέφερε η επιστήμη. Τώρα, δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να αναπνέουμε ίχνος καθαρού αέρα. Δεν είναι αυτή η θλίψη της ανθρωπότητας; Έχει μείνει καθόλου ίχνος ευτυχίας για την οποία να μπορεί να μιλάει ο άνθρωπος, όταν πρέπει να ζει σε τέτοιον τόπο; Αυτός ο τόπος και το φυσικό περιβάλλον στο οποίο διαβιεί ο άνθρωπος, από τις απαρχές, δημιουργήθηκε από τον Θεό για τον άνθρωπο. Το νερό που πίνουν οι άνθρωποι, ο αέρας που αναπνέουν, οι διάφορες τροφές που καταναλώνουν, αλλά και τα φυτά και τα έμψυχα όντα, ακόμα και τα όρη, οι λίμνες και οι ωκεανοί —κάθε κομμάτι αυτού του περιβάλλοντος διαβίωσης— δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο· είναι φυσικό και λειτουργεί σύμφωνα με έναν φυσικό νόμο που έχει θεσπίσει ο Θεός. Χωρίς την επιστήμη, οι άνθρωποι θα συνέχιζαν να εφαρμόζουν τις μεθόδους που τους έδωσε ο Θεός, θα ήταν σε θέση να απολαμβάνουν ό,τι πιο αγνό και φυσικό και θα ήταν ευτυχισμένοι. Σήμερα, ωστόσο, όλα έχουν καταστραφεί και αφανιστεί από τον Σατανά. Ο θεμελιώδης τόπος διαβίωσης του ανθρώπου δεν είναι πλέον ανέγγιχτος. Όμως, κανένας δεν μπορεί να αναγνωρίσει τι το προκάλεσε αυτό ή πώς προήλθε και, ακόμα περισσότεροι άνθρωποι προσεγγίζουν την επιστήμη και την κατανοούν μέσα από τις ιδέες που τους έχει ενσταλάξει ο Σατανάς. Δεν είναι αυτό εξαιρετικά απεχθές και ελεεινό; Με τον Σατανά να έχει καταλάβει τον χώρο στον οποίο υπάρχουν οι άνθρωποι και το περιβάλλον στο οποίο ζουν, να τα έχει διαφθείρει και να τα έχει φέρει σε αυτήν την κατάσταση, και με την ανθρωπότητα να συνεχίζει να αναπτύσσεται με αυτόν τον τρόπο, υπάρχει κάποια ανάγκη να καταστρέψει ο Θεός προσωπικά αυτούς τους ανθρώπους; Αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να αναπτύσσονται με αυτόν τον τρόπο, ποια κατεύθυνση θα πάρουν; (Θα εξολοθρευθούν.) Πώς θα εξολοθρευθούν; Εκτός από τη γεμάτη απληστία αναζήτησή τους για φήμη και κέρδος, οι άνθρωποι εξακολουθούν να πραγματοποιούν επιστημονικές εξερευνήσεις και εις βάθος έρευνα, και έπειτα να ενεργούν αδιάκοπα με τέτοιον τρόπο, ώστε να ικανοποιούν τις δικές τους υλικές ανάγκες και πόθους· ποιες είναι, τότε, οι συνέπειες για τον άνθρωπο; Πρώτα απ’ όλα, διαταράσσεται η οικολογική ισορροπία και, όταν συμβεί αυτό, τα σώματα των ανθρώπων, τα ζωτικά τους όργανα, αμαυρώνονται και φθείρονται από αυτό το ανισόρροπο περιβάλλον, ενώ εξαπλώνονται διάφορες λοιμώδεις ασθένειες και λοιμοί σε όλον τον κόσμο. Δεν είναι αλήθεια ότι αυτή είναι τώρα μια κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν έχει κανέναν έλεγχο; Τώρα που το κατανοείτε αυτό, αν η ανθρωπότητα δεν ακολουθεί τον Θεό, αλλά ακολουθεί πάντοτε τον Σατανά με αυτόν τον τρόπο —χρησιμοποιώντας τη γνώση για να πλουτίζουν συνεχώς, χρησιμοποιώντας την επιστήμη για να εξερευνούν αδιάκοπα το μέλλον της ζωής των ανθρώπων, χρησιμοποιώντας αυτού του είδους τη μέθοδο για να συνεχίζουν να ζούνε— μπορείτε να αναγνωρίσετε πώς θα τελειώσει αυτό για την ανθρωπότητα; Η ανθρωπότητα οδεύει προς την εξαφάνισή της. Σταδιακά, η ανθρωπότητα οδεύει προς την καταστροφή, την αυτοκαταστροφή της! Έτσι δεν επιφέρει την ίδια την καταστροφή της; Και δεν είναι αυτό συνέπεια της επιστημονικής προόδου; Τώρα φαίνεται λες και η επιστήμη είναι κάποιο είδος μαγικού φίλτρου το οποίο έχει ετοιμάσει ο Σατανάς για τον άνθρωπο, ώστε όταν προσπαθείτε να διακρίνετε τα πράγματα, το κάνετε εν μέσω μιας ομιχλώδους καταχνιάς· όσο σκληρά κι αν προσπαθείτε να κοιτάξετε, δεν μπορείτε να δείτε τα πράγματα καθαρά και όσο σκληρά κι αν προσπαθείτε, δεν μπορείτε να βγάλετε άκρη τι συμβαίνει. Ο Σατανάς, ωστόσο, εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το όνομα της επιστήμης για να σου ανοίξει την όρεξη και να σε τραβήξει από τη μύτη, με το ένα πόδι να ακολουθεί το άλλο, προς την άβυσσο και τον θάνατο. Κι εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, οι άνθρωποι θα δουν ξεκάθαρα ότι στην ουσία η καταστροφή του ανθρώπου έχει προκληθεί από το χέρι του Σατανά —ο Σατανάς είναι ο εγκέφαλος.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 157

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί την παραδοσιακή κουλτούρα για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί την παραδοσιακή κουλτούρα για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στην παραδοσιακή κουλτούρα και στη δεισιδαιμονία, μα η διαφορά είναι ότι η παραδοσιακή κουλτούρα εμπεριέχει συγκεκριμένες ιστορίες, αναφορές και πηγές. Ο Σατανάς έχει κατασκευάσει και εφεύρει πολλούς λαϊκούς μύθους ή ιστορίες που βρίσκονται σε βιβλία ιστορίας, αφήνοντας τους ανθρώπους με μια βαθιά χαραγμένη εικόνα για την παράδοση ή για δεισιδαιμονικούς χαρακτήρες. Για παράδειγμα, στην Κίνα υπάρχουν οι «Οχτώ Αθάνατοι που διασχίζουν τη Θάλασσα», «Το ταξίδι προς τη Δύση», ο Αυτοκράτορας του Νεφρίτη, ο «Νετζά που κατακτά τον Βασιλιά Δράκοντα» και η «Ανακήρυξη των Θεών». Δεν έχουν όλα αυτά ριζώσει βαθιά στα μυαλά των ανθρώπων; Ακόμα και αν κάποιοι από εσάς δεν γνωρίζετε όλες τις λεπτομέρειες, γνωρίζετε παρ’ όλα αυτά τις ιστορίες γενικά, και είναι αυτό το γενικό περιεχόμενο που μένει στην καρδιά και στο μυαλό σου και δεν μπορείς να τα ξεχάσεις. Αυτές είναι διάφορες ιδέες ή διάφοροι μύθοι που ετοίμασε ο Σατανάς για τον άνθρωπο πριν από πολύ καιρό, και τα οποία έχουν διαδοθεί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Αυτά τα πράγματα βλάπτουν και διαβρώνουν απευθείας τις ψυχές των ανθρώπων και κάνουν επανειλημμένα στους ανθρώπους μάγια. Αυτό σημαίνει ότι μόλις αποδεχθείς αυτήν την παραδοσιακή κουλτούρα, τις ιστορίες ή τα δεισιδαιμονικά πράγματα, μόλις ριζώσουν μέσα στο μυαλό σου και μπουν και μείνουν στην καρδιά σου, τότε είσαι σαν μαγεμένος —αρχίζεις να μπερδεύεσαι και να επηρεάζεσαι από αυτές τις πολιτιστικές παγίδες, αυτές τις ιδέες και ιστορίες της παράδοσης. Επηρεάζουν τη ζωή σου, τη στάση σου στη ζωή, καθώς και την κρίση σου για τα πράγματα. Ακόμη περισσότερο, επηρεάζουν την αναζήτησή σου για το αληθινό μονοπάτι στη ζωή: Πρόκειται πραγματικά για κακά μάγια! Όσο κι αν προσπαθείς, δεν μπορείς να τα λύσεις· τα χτυπάς, αλλά δεν μπορείς να τα σπάσεις· τα πολεμάς, αλλά δεν μπορείς να τα διώξεις. Επιπλέον, αφότου οι άνθρωποι βρεθούν κάτω από αυτά τα μάγια, χωρίς να το γνωρίζουν, αρχίζουν εν αγνοία τους να λατρεύουν τον Σατανά, καλλιεργώντας την εικόνα του Σατανά στην καρδιά τους. Με άλλα λόγια, ορίζουν τον Σατανά ως είδωλό τους, αντικείμενο λατρείας και θαυμασμού, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να τον θεωρούν Θεό. Χωρίς να το γνωρίζουν, αυτά τα πράγματα βρίσκονται στις καρδιές των ανθρώπων και ελέγχουν τα λόγια και τις πράξεις τους. Επιπλέον, πρώτα θεωρείς ότι αυτές οι ιστορίες και οι μύθοι δεν είναι αληθείς, αλλά μετά, εν αγνοία σου, αναγνωρίζεις την ύπαρξή τους, δημιουργώντας αληθινούς χαρακτήρες από αυτές και μετατρέποντάς τες σε πράγματα που υπάρχουν στ’ αλήθεια. Εν αγνοία σου, γίνεσαι υποσυνείδητα αποδέκτης αυτών των ιδεών και της ύπαρξης αυτών των πραγμάτων. Επίσης, υποσυνείδητα βάζεις δαίμονες, τον Σατανά και είδωλα μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και μέσα στην καρδιά σου —πρόκειται πραγματικά για μάγια! Έχουν απήχηση σ’ εσάς αυτά τα λόγια; (Ναι.) Υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά σας που να έχουν κάψει θυμιάματα και λατρέψει τον Βούδα; (Ναι.) Ποιος ήταν, λοιπόν, ο σκοπός για τον οποίο κάψατε αυτά τα θυμιάματα και λατρέψατε τον Βούδα; (Η προσευχή για ειρήνη.) Τώρα που το σκέφτεστε, δεν είναι παράλογο να προσεύχεστε στον Σατανά για ειρήνη; Ο Σατανάς φέρνει την ειρήνη; (Όχι.) Δεν βλέπετε πόσο αδαείς ήσασταν τότε; Αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς είναι παράλογος, αδαής και αφελής, έτσι δεν είναι; Το μόνο που σκέφτεται ο Σατανάς είναι πώς να σε διαφθείρει. Ο Σατανάς δεν μπορεί με τίποτα να σου προσφέρει ειρήνη. Το μόνο που μπορεί να σου δώσει είναι προσωρινή ανακούφιση. Αλλά για να κερδίσεις αυτήν την ανακούφιση πρέπει να ορκιστείς, και αν δεν τηρήσεις την υπόσχεσή σου ή παραβείς τον όρκο που έκανες στον Σατανά, τότε θα δεις πώς θα σε βασανίσει. Όταν σε βάζει να ορκιστείς, στην πραγματικότητα, θέλει να σε ελέγξει. Όταν προσευχόσασταν για ειρήνη, αποκτήσατε ειρήνη; (Όχι.) Όχι μόνο δεν αποκτήσατε ειρήνη, αλλά, αντιθέτως, οι προσπάθειές σας έφεραν δυστυχία και ατελείωτες συμφορές· πραγματικά, έναν απεριόριστο ωκεανό πικρίας. Δεν υπάρχει ειρήνη υπό την εξουσία του Σατανά, και αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η συνέπεια που έχουν επιφέρει στην ανθρωπότητα η φεουδαρχική δεισιδαιμονία και η παραδοσιακή κουλτούρα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 158

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τις κοινωνικές τάσεις για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Ο Σατανάς διαφθείρει κι ελέγχει τον άνθρωπο μέσω των κοινωνικών τάσεων. Οι κοινωνικές τάσεις έχουν πολλές πτυχές, καλύπτουν διάφορους τομείς όπως τη λατρεία διασήμων και μεγάλων μορφών, καθώς και ειδώλων του κινηματογράφου και της μουσικής σκηνής, τη λατρεία διασημοτήτων, διαδικτυακά παιχνίδια, κλπ. —αυτά είναι όλα μέρος των κοινωνικών τάσεων και δεν υπάρχει ανάγκη να υπεισέλθουμε εδώ σε λεπτομέρειες. Θα μιλήσουμε μόνο για τις ιδέες που μεταφέρουν οι κοινωνικές τάσεις στους ανθρώπους, για τον τρόπο με τον οποίον κάνουν τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τον κόσμο, και για τους στόχους που θέτουν στη ζωή και τη γενικότερη στάση των ανθρώπων. Αυτά είναι πολύ σημαντικά στοιχεία, καθώς μπορούν να ελέγχουν και να επηρεάζουν τις σκέψεις και τις απόψεις των ανθρώπων. Αυτές οι τάσεις προκύπτουν η μία μετά την άλλη και όλες επιφέρουν μια σατανική επίδραση η οποία υποβαθμίζει συνεχώς τον άνθρωπο, κάνοντάς τον να χάνει συνεχώς τη συνείδηση, την ανθρώπινη φύση και τη λογική του, αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο την ηθική του και την ακεραιότητά του, σε βαθμό που να μπορούμε να πούμε ότι οι άνθρωποι σήμερα, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν καμία ακεραιότητα, καθόλου ανθρώπινη φύση, αλλά ούτε και συνείδηση, πόσο μάλλον λογική. Ποιες είναι, λοιπόν, αυτές οι κοινωνικές τάσεις; Είναι τάσεις που δεν είναι δυνατόν να διακρίνεις με γυμνό οφθαλμό. Όταν περάσει μια νέα τάση στον κόσμο, ίσως μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων να είναι στις επάλξεις, ορίζοντας τις τάσεις. Αυτοί οι άνθρωποι ξεκινούν να κάνουν κάτι καινούργιο, κι έπειτα αποδέχονται ένα είδος ιδέας ή ένα είδος προοπτικής. Ωστόσο, οι άνθρωποι, στην πλειονότητά τους, θα εξακολουθούν να μολύνονται συνεχώς, να έλκονται και να αφομοιώνονται από αυτού του είδους την τάση μέσα σε μια κατάσταση άγνοιας, μέχρι όλοι τους, χωρίς να το γνωρίζουν, να την αποδέχονται ακούσια, να βυθίζονται σ’ αυτήν και να ελέγχονται από αυτήν. Η μία μετά την άλλη, αυτές οι τάσεις κάνουν τους ανθρώπους που δεν είναι υγιείς σε σώμα και νου, που δεν γνωρίζουν ποια είναι η αλήθεια και που δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ θετικών και αρνητικών πραγμάτων, να τις αποδέχονται με χαρά, όπως και να δέχονται τις απόψεις για τη ζωή και τις αξίες που προέρχονται από τον Σατανά. Αποδέχονται ό,τι τους λέει ο Σατανάς σχετικά με το πώς να προσεγγίζουν τη ζωή και τον τρόπο ζωής που τους «χαρίζει» ο Σατανάς, και δεν έχουν μήτε τη δύναμη μήτε την ικανότητα, πόσο μάλλον την επίγνωση, να αντισταθούν. Πώς θα αναγνωρίζετε, λοιπόν, αυτές τις τάσεις; Διάλεξα ένα απλό παράδειγμα, το οποίο ίσως σας κάνει να καταλάβετε σταδιακά. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι στο παρελθόν διενεργούσαν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους με τρόπο που δεν εξαπατούσαν κανέναν· πουλούσαν τα αγαθά τους στην ίδια τιμή, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν ο αγοραστής. Δεν εκφράζεται εδώ ένα στοιχείο συνείδησης και ανθρώπινης φύσης; Όταν οι άνθρωποι διενεργούσαν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες κατ’ αυτόν τον τρόπο, καλεί τη πίστη, μπορούμε να δούμε ότι εκείνον τον καιρό είχαν ακόμα κάποια συνείδηση και κάποια ανθρώπινη φύση. Όμως, με την όλο και αυξανόμενη απαίτηση του ανθρώπου για χρήματα, οι άνθρωποι, εν αγνοία τους, έχουν φτάσει στο σημείο να αγαπούν τα χρήματα, το κέρδος και τις απολαύσεις ολοένα πιο πολύ. Οι άνθρωποι δεν δίνουν πλέον μεγαλύτερη προτεραιότητα στο χρήμα συγκριτικά με παλαιότερα; Όταν οι άνθρωποι θεωρούν το χρήμα ως άκρως σημαντικό, χωρίς να το καταλαβαίνουν, αρχίζουν να προσδίδουν μικρότερη σημασία στην υπόληψη, το κύρος, το καλό όνομα και την ακεραιότητά τους, έτσι δεν είναι; Όταν ασχολείσαι με επιχειρηματικές δραστηριότητες, βλέπεις άλλους να πλουτίζουν εξαπατώντας τους ανθρώπους. Παρόλο που τα χρήματα που αποκτούν προέρχονται από παράνομες δραστηριότητες, αυτοί γίνονται όλο και πιο πλούσιοι. Όταν βλέπεις όλα όσα απολαμβάνει η οικογένειά τους, ταράζεσαι: «Είμαστε και οι δύο επιχειρηματίες, αλλά αυτός πλούτισε. Γιατί δεν μπορώ κι εγώ να βγάλω πολλά λεφτά; Αρκετά. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να βγάλω παραπάνω λεφτά». Εξάλλου, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πώς θα κάνεις περιουσία. Μόλις σταματάς να πιστεύεις ότι «τα λεφτά θα πρέπει να βγαίνουν με συνείδηση κι όχι με την εξαπάτηση του άλλου», τότε με γνώμονα τα δικά σου συμφέροντα, ο τρόπος σκέψης σου σταδιακά μεταβάλλεται, το ίδιο και οι αρχές πίσω από τις πράξεις σου. Όταν εξαπατάς κάποιον για πρώτη φορά, νιώθεις ότι η συνείδησή σου σε αποδοκιμάζει, ενώ η καρδιά σου σου λέει «Αυτή θα είναι η τελευταία φορά που εξαπατώ κάποιον. Όταν εξαπατάς ανθρώπους συνέχεια, θα έχεις αντίποινα!» Έτσι λειτουργεί η συνείδηση του ανθρώπου, σου δημιουργεί ηθικούς δισταγμούς και σε αποδοκιμάζει, ώστε να μη νιώθεις φυσιολογικά όταν εξαπατάς κάποιον. Όμως, αφότου εξαπατήσεις με επιτυχία κάποιον, βλέπεις ότι τώρα έχεις περισσότερα χρήματα από πριν και σκέφτεσαι ότι αυτή η μέθοδος μπορεί να είναι πολύ επωφελής για εσένα. Παρά τον βουβό πόνο που έχεις στην καρδιά, εξακολουθείς να νιώθεις ότι πρέπει να συγχαρείς τον εαυτό σου για την επιτυχία σου, και νιώθεις κάπως ευχαριστημένος με τον εαυτό σου. Για πρώτη φορά, εγκρίνεις τη συμπεριφορά σου και τις μεθόδους εξαπάτησής σου. Μόλις ο άνθρωπος μολυνθεί από τη συνήθεια της εξαπάτησης, γίνεται ίδιος με κάποιον που είναι μπλεγμένος με τον τζόγο και γίνεται τζογαδόρος. Εν αγνοία σου, εγκρίνεις τη δική σου δόλια συμπεριφορά και την αποδέχεσαι. Εν αγνοία σου, εκλαμβάνεις την εξαπάτηση ως μια θεμιτή εμπορική συμπεριφορά και ως το πιο χρήσιμο μέσο για την επιβίωσή σου και για να βγάλεις τα προς το ζην. Νομίζεις πως μ’ αυτόν τον τρόπο μπορείς να κάνεις γρήγορα περιουσία. Πρόκειται για μια διαδικασία: Στην αρχή, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχθούν μια τέτοιου είδους συμπεριφορά και περιφρονούν αυτήν τη συμπεριφορά και άσκηση. Έπειτα, αρχίζουν να πειραματίζονται οι ίδιοι με αυτήν τη συμπεριφορά, δοκιμάζοντάς τη με τον δικό τους τρόπο, και οι καρδιές τους αρχίζουν να μεταμορφώνονται σταδιακά. Τι είδους μεταμόρφωση είναι αυτή, λοιπόν; Είναι η έγκριση και η παραδοχή αυτής της τάσης, αυτών των ιδεών που σου έχουν ενσταλαχτεί μέσα από τις κοινωνικές τάσεις. Χωρίς να το συνειδητοποιείς, αν δεν εξαπατάς τους ανθρώπους όταν κάνεις δουλειές μαζί τους, νιώθεις πως είσαι σε χειρότερη μοίρα· αν δεν εξαπατάς τους ανθρώπους, νιώθεις σαν να έχεις χάσει κάτι. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, η εξαπάτηση αυτή γίνεται η ίδια σου η ψυχή, η ραχοκοκαλιά σου, και ένα απαραίτητο είδος συμπεριφοράς που συνιστά αρχή στη ζωή σου. Αφότου ο άνθρωπος αποδεχθεί αυτήν τη συμπεριφορά και αυτόν τον τρόπο σκέψης, δεν έχει επιφέρει αυτό κάποια αλλαγή στην καρδιά του; Η καρδιά σου έχει αλλάξει, άρα έχει αλλάξει και η ακεραιότητά σου; Έχει αλλάξει η ανθρώπινη φύση σου; Έχει αλλάξει η συνείδησή σου; Όλη σου η ύπαρξη, από την καρδιά ως τις σκέψεις σου, εσωτερικά κι εσωτερικά, έχει αλλάξει, και πρόκειται για ουσιαστική αλλαγή. Αυτή η αλλαγή σε απομακρύνει ολοένα περισσότερο από τον Θεό, και συμβαδίζεις ολοένα περισσότερο με τον Σατανά· γίνεσαι όλο και πιο όμοιος με τον Σατανά, κι ως εκ τούτου, η διαφθορά του Σατανά σε κάνει δαίμονα.

Εξετάζοντας αυτές τις κοινωνικές τάσεις, θα λέγατε ότι ασκούν μεγάλη επιρροή στους ανθρώπους; Έχουν έντονα βλαβερή επίδραση στους ανθρώπους; Έχουν όντως έντονα βλαβερή επίδραση στους ανθρώπους. Ποιες πτυχές του ανθρώπου θέλει να διαφθείρει ο Σατανάς με καθεμία από αυτές τις τάσεις; Ο Σατανάς διαφθείρει κυρίως τη συνείδηση του ανθρώπου, τη σύνεση, την ανθρώπινη φύση, την ηθική και τις προοπτικές στη ζωή. Αυτές οι κοινωνικές τάσεις δεν υποβαθμίζουν και δεν διαφθείρουν σταδιακά τους ανθρώπους; Ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτές τις κοινωνικές τάσεις για να δελεάζει λίγο-λίγο τους ανθρώπους και να τους παρασύρει σε μια φωλιά δαιμόνων, ώστε οι άνθρωποι να σέβονται, εν αγνοία τους, τα χρήματα, τις υλικές επιθυμίες, το κακό και τη βία στις κοινωνικές τάσεις. Όταν αυτά τα στοιχεία εισέλθουν στην καρδιά του ανθρώπου, τότε τι γίνεται ο άνθρωπος; Γίνεται διάβολος και σατανάς! Γιατί; Επειδή, ποια ψυχολογική κλίση υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου; Τι σέβεται ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος αρχίζει να ευχαριστιέται το κακό και τη βία, ενώ δεν αγαπά την ομορφιά ή την καλοσύνη, πόσο μάλλον την ειρήνη. Οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να ζουν μια απλή ζωή με κανονική ανθρώπινη φύση, μα αντιθέτως επιθυμούν να απολαμβάνουν υψηλό γόητρο και μεγάλο πλούτο, να γλεντάνε με σαρκικές απολαύσεις, να κάνουν τα πάντα για να ικανοποιήσουν τη σάρκα τους, χωρίς περιορισμούς ή δεσμά· με άλλα λόγια, να κάνουν ό,τι θέλουν. Όταν, λοιπόν, ο άνθρωπος βρεθεί βυθισμένος σε αυτού του είδους τις κοινωνικές τάσεις, μπορεί η γνώση που έχεις αποκτήσει να σε βοηθήσει να απελευθερωθείς; Μπορεί η κατανόησή σου για την παραδοσιακή κουλτούρα και τις δεισιδαιμονίες να σε βοηθήσουν να ξεφύγεις από αυτήν την τρομερή δυσχέρεια; Μπορούν τα παραδοσιακά ήθη και οι παραδοσιακές τελετές που γνωρίζει ο άνθρωπος, να τον βοηθήσουν να βάλει όρια; Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τα Ανάλεκτα και το Τάο Τε Τσινγκ. Μπορούν αυτά να βοηθήσουν τους ανθρώπους να βγουν από τον βούρκο αυτών των σατανικών τάσεων; Σε καμία περίπτωση. Επομένως, ο άνθρωπος γίνεται όλο και πιο μοχθηρός, υπερόπτης, αλαζόνας, εγωιστής και κακοήθης. Δεν υπάρχει πλέον καμία στοργικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, κανένα αίσθημα αγάπης ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, καμία κατανόηση μεταξύ των συγγενών και των φίλων· οι ανθρώπινες σχέσεις χαρακτηρίζονται πλέον από τη βία. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως θέλουν να χρησιμοποιούν βίαιες μεθόδους για να ζουν ανάμεσα στους συνανθρώπους τους· αποκτούν τα προς το ζην χρησιμοποιώντας βία· κερδίζουν τα υπάρχοντά τους και αποκομίζουν οφέλη χρησιμοποιώντας βία, χρησιμοποιούν βίαιους και μοχθηρούς τρόπους για να κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν είναι τρομακτική αυτή η ανθρωπότητα; Και πολύ μάλιστα: Όχι μόνο σταύρωσαν τον Θεό, αλλά σφάγιαζαν όλους όσοι Τον ακολούθησαν —επειδή ο άνθρωπος είναι υπερβολικά κακός. Τώρα που ακούσατε όλα αυτά τα πράγματα για τα οποία μόλις μίλησα, δεν πιστεύετε ότι είναι τρομακτικό να ζει κανείς σε αυτό το περιβάλλον, σε αυτόν τον κόσμο, και ανάμεσα σε αυτά τα είδη ανθρώπων, μέσα στα οποία διαφθείρει ο Σατανάς την ανθρωπότητα; (Ναι.) Δεν έχετε νιώσει ποτέ εσείς οι ίδιοι, λοιπόν, ότι είστε αξιοθρήνητοι; Πρέπει να το νιώθετε κάπως τώρα, σωστά; (Το νιώθω.) Από τον τόνο της φωνής σας, φαίνεται να σκέφτεστε: «Ο Σατανάς έχει τόσους διαφορετικούς τρόπους για να διαφθείρει τον άνθρωπο. Δράττεται κάθε ευκαιρίας και βρίσκεται όπου κι αν κοιτάξουμε. Μπορεί ακόμα να σωθεί ο άνθρωπος»; Μπορεί ακόμα να σωθεί ο άνθρωπος; Μπορούν οι άνθρωποι να σώσουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους; (Όχι.) Μπορεί ο Αυτοκράτορας του Νεφρίτη να σώσει τον άνθρωπο; Μπορεί ο Κομφούκιος να σώσει τον άνθρωπο; Μπορεί η Μποντισάτβα Γκουάν Γιν να σώσει τον άνθρωπο; (Όχι.) Οπότε, ποιος μπορεί να σώσει τον άνθρωπο; (Ο Θεός.) Ορισμένοι, ωστόσο, θα θέσουν στις καρδιές τους ερωτήματα όπως το εξής: «Ο Σατανάς μάς βλάπτει με τόση αγριότητα, με τέτοια μανία που δεν έχουμε καμία ελπίδα να ζήσουμε τη ζωή, αλλά και καμία εμπιστοσύνη να ζήσουμε τη ζωή. Όλοι ζούμε βουτηγμένοι στη διαφθορά και κάθε άνθρωπος ανεξαιρέτως αντιστέκεται στον Θεό έτσι κι αλλιώς, και τώρα οι καρδιές μας έχουν βυθιστεί και φτάσει στον πάτο. Οπότε, πού είναι ο Θεός τη στιγμή που μας διαφθείρει ο Σατανάς; Τι κάνει ο Θεός; Ό,τι κι αν είναι αυτό που κάνει ο Θεός για εμάς, εμείς δεν το νιώθουμε ποτέ!» Ορισμένοι άνθρωποι αναπόφευκτα νιώθουν απεγνωσμένοι και αναπόφευκτα νιώθουν, ως έναν βαθμό, αποκαρδιωμένοι. Σε εσάς, αυτό το συναίσθημα είναι πολύ βαθύ, επειδή όλα όσα έχω πει έχουν δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να καταλάβουν σιγά-σιγά αυτά τα ζητήματα, οπότε νιώθουν όλο και πιο πολύ ότι δεν τους έχει μείνει καμία ελπίδα και νιώθουν όλο και πιο πολύ ότι ο Θεός τούς έχει εγκαταλείψει. Αλλά μην ανησυχείτε. Το θέμα για τη σημερινή συναναστροφή μας, «η μοχθηρία του Σατανά», δεν είναι το πραγματικό θέμα. Για να μιλήσουμε, ωστόσο, για την ουσία της αγιοσύνης του Θεού, θα πρέπει πρώτα να συζητήσουμε για τον τρόπο με τον οποίον ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο και για τη μοχθηρία του Σατανά, ώστε να καταστεί πιο σαφές στους ανθρώπους σε τι είδους κατάσταση βρίσκεται σήμερα ο άνθρωπος. Ο ένας στόχος αυτής της συζήτησης είναι να μπορέσουν οι άνθρωποι να γνωρίσουν τη μοχθηρία του Σατανά, ενώ ο άλλος είναι να μπορέσουν οι άνθρωποι να κατανοήσουν πιο βαθιά τι είναι η πραγματική αγιοσύνη.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 159

Κατανόηση της αγιοσύνης του Θεού μέσα απ’ όσα κάνει στον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Όποτε ο Σατανάς διαφθείρει τον άνθρωπο, ή βλάπτει άγρια τον άνθρωπο, ο Θεός δεν κάθεται απλώς βαριεστημένα, ούτε είναι πως δεν δίνει σημασία ή κάνει τα στραβά μάτια για τους εκλεκτούς Του. Ο Θεός καταλαβαίνει ξεκάθαρα όλα όσα κάνει ο Σατανάς. Ό,τι κι αν κάνει ο Σατανάς, όποια τάση κι αν προσπαθεί να αναδείξει, ο Θεός γνωρίζει όλα όσα προσπαθεί να κάνει ο Σατανάς και δεν εγκαταλείπει τους εκλεκτούς Του. Αντιθέτως, χωρίς να τραβάει την προσοχή, μυστικά, αθόρυβα, ο Θεός κάνει ό,τι είναι απαραίτητο. Όταν ο Θεός ξεκινά το έργο επάνω σε κάποιον, όταν επιλέγει κάποιον, δεν προκηρύσσει αυτήν την είδηση σε κανέναν, ούτε την προκηρύσσει στον Σατανά, πόσο μάλλον κάνει οποιεσδήποτε μεγάλες κινήσεις. Πολύ αθόρυβα, πολύ φυσιολογικά κάνει απλώς ό,τι είναι απαραίτητο. Πρώτα, επιλέγει μια οικογένεια για εσένα· το υπόβαθρο της οικογένειάς σου, το ποιοι είναι οι γονείς σου, ποιοι ήταν οι πρόγονοί σου, όλα αυτά ο Θεός τα αποφασίζει από πριν. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν λαμβάνει αυτές τις αποφάσεις στιγμιαία· αντίθετα, είχε ξεκινήσει αυτό το έργο πριν από πολύ καιρό. Μόλις ο Θεός επιλέξει μια οικογένεια για εσένα, έπειτα επιλέγει την ημερομηνία που θα γεννηθείς. Έπειτα, ο Θεός παρακολουθεί καθώς γεννιέσαι και έρχεσαι κλαίγοντας σε αυτόν τον κόσμο. Παρακολουθεί τη γέννα σου, παρακολουθεί καθώς εκστομίζεις τα πρώτα σου λόγια, παρακολουθεί όταν παραπατάς και κάνεις τα πρώτα σου βήματα, καθώς μαθαίνεις να περπατάς. Πρώτα κάνεις ένα βήμα και μετά ακολουθεί ένα δεύτερο —και τώρα μπορείς να τρέξεις, να πηδήξεις, να μιλήσεις, να εκφράσεις τα αισθήματά σου… Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, το βλέμμα του Σατανά είναι εστιασμένο επάνω σε κάθε άνθρωπο, ακριβώς όπως η τίγρη παραμονεύει τη λεία της. Όμως, ο Θεός δεν έχει υποστεί ποτέ κανενός είδος περιορισμό καθώς φέρει εις πέρας το έργο Του, είτε αυτός προέρχεται από ανθρώπους, γεγονότα ή πράγματα, είτε από τον χώρο ή τον χρόνο· κάνει αυτό που οφείλει να κάνει και κάνει αυτό που πρέπει. Ενόσω μεγαλώνεις, ενδέχεται να έρθεις αντιμέτωπος με πολλά πράγματα που δεν σου αρέσουν, καθώς και ασθένειες και αναποδιές. Αλλά καθώς διαβαίνεις αυτό το μονοπάτι, η ζωή σου και το μέλλον σου βρίσκονται αυστηρά υπό τη φροντίδα του Θεού. Ο Θεός σού δίνει μια γνήσια εγγύηση που θα ισχύει για όλη σου τη ζωή, επειδή Αυτός βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο πλάι σου, σε φυλάει και σε προσέχει. Εσύ μεγαλώνεις χωρίς να το γνωρίζεις αυτό. Αρχίζεις να έρχεσαι σε επαφή με νέα πράγματα και ξεκινάς να μαθαίνεις αυτόν τον κόσμο και αυτήν την ανθρωπότητα. Τα πάντα είναι ολοκαίνουργια σ’ εσένα. Έχεις κάποια πράγματα που σου αρέσει να κάνεις. Ζεις μέσα στη δική σου ανθρώπινη φύση, ζεις μέσα στον δικό σου χώρο διαβίωσης και δεν έχεις την παραμικρή ιδέα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Όμως, ο Θεός παρακολουθεί κάθε σου βήμα καθώς μεγαλώνεις, και σε παρακολουθεί καθώς κάνεις δρασκελιές προς τα εμπρός. Ακόμα κι όταν αποκτάς γνώση ή σπουδάζεις την επιστήμη, ο Θεός δεν έχει φύγει από το πλάι σου ούτε ένα βήμα. Είσαι απλώς το ίδιο όπως όλοι στο ότι, στην πορεία της γνωριμίας του κόσμου και της συμμετοχής σ’ αυτόν, έχεις καθορίσει τα δικά σου ιδανικά, έχεις τα δικά σου χόμπι, τα δικά σου ενδιαφέροντα, και τρέφεις τις δικές σου μεγαλόπνοες φιλοδοξίες. Συχνά σκέφτεσαι σοβαρά το μέλλον σου, σκιαγραφώντας συχνά το πώς θα έπρεπε να μοιάζει το μέλλον σου. Ωστόσο, ό,τι κι αν προκύψει στην πορεία, ο Θεός βλέπει καθαρά τα πάντα να συμβαίνουν. Μπορεί εσύ ο ίδιος να έχεις ξεχάσει το παρελθόν σου, όμως για τον Θεό, δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να σε καταλάβει καλύτερα από Αυτόν. Ζεις, μεγαλώνεις, ωριμάζεις υπό το βλέμμα του Θεού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πιο σημαντική εργασία του Θεού είναι κάτι που κανένας ποτέ δεν αντιλαμβάνεται, κάτι που κανένας δεν γνωρίζει. Το σίγουρο είναι ότι ο Θεός δεν το είπε σε κανέναν. Άρα ποιο είναι το κρισιμότερο πράγμα; Μπορεί να ειπωθεί ότι αυτή είναι η εγγύηση ότι ο Θεός θα σώσει κάποιον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι αν ο Θεός θέλει να σώσει αυτόν τον άνθρωπο, πρέπει να το κάνει. Αυτή η εργασία είναι ζωτικής σημασίας, τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τον Θεό. Γνωρίζετε ποια είναι; Φαίνεται να μην έχετε καμία αίσθηση περί αυτού ή καμία σκέψη περί αυτού, οπότε θα σας το πω. Από τη στιγμή της γέννησής σας μέχρι σήμερα, ο Θεός έχει επιτελέσει πολύ έργο επάνω σας, αλλά δεν σας δίνει λεπτομερή αναφορά για τα όσα έχει κάνει. Ο Θεός δεν σας επέτρεψε να το γνωρίζετε αυτό και ούτε σας το είπε. Ωστόσο, για την ανθρωπότητα, οτιδήποτε κάνει Εκείνος είναι σημαντικό. Για τον Θεό, είναι κάτι που πρέπει να κάνει. Μέσα στην καρδιά Του υπάρχει κάτι σημαντικό που πρέπει να κάνει, το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα. Αυτό είναι ότι από τη στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου μέχρι σήμερα, ο Θεός πρέπει να εγγυηθεί την ασφάλειά τους. Όταν ακούτε αυτά τα λόγια, μπορεί να νιώσετε ότι δεν καταλαβαίνετε πλήρως. Μπορεί να ρωτήσετε «Είναι τόσο σημαντική αυτή η ασφάλεια;» Ποια είναι, λοιπόν, η κυριολεκτική έννοια της «ασφάλειας»; Ίσως την εκλαμβάνετε ότι σημαίνει ειρήνη ή ίσως την εκλαμβάνετε ότι σημαίνει να μη βιώνετε ποτέ οποιαδήποτε συμφορά ή καταστροφή, να ζείτε καλά, να έχετε μια κανονική ζωή. Όμως, μέσα στις καρδιές σας, πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν είναι τόσο απλό. Άρα, τι ακριβώς είναι αυτό το πράγμα για το οποίο μιλάω, αυτό το οποίο πρέπει να κάνει ο Θεός; Τι σημαίνει ασφάλεια για τον Θεό; Είναι πραγματικά εγγύηση για την κανονική σημασία της λέξης «ασφάλεια»; Όχι. Οπότε, τι είναι αυτό που κάνει ο Θεός; Αυτή η «ασφάλεια» σημαίνει ότι δεν θα σε κατασπαράξει ο Σατανάς. Είναι σημαντικό αυτό; Το ότι δεν θα σε κατασπαράξει ο Σατανάς αφορά την ασφάλειά σου ή όχι; Ναι, αφορά την προσωπική σου ασφάλεια και δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα πιο σημαντικό. Από τη στιγμή που θα σε κατασπαράξει ο Σατανάς, η ψυχή σου και η σάρκα σου δεν ανήκουν πλέον στον Θεό. Ο Θεός δεν θα σε σώσει πια. Ο Θεός εγκαταλείπει ψυχές και ανθρώπους που έχει κατασπαράξει ο Σατανάς. Οπότε, αυτό που λέω είναι ότι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει να κάνει ο Θεός είναι να εγγυηθεί αυτήν την ασφάλειά σου, να εγγυηθεί ότι δεν θα σε κατασπαράξει ο Σατανάς. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, έτσι δεν είναι; Συνεπώς, γιατί δεν μπορείτε να απαντήσετε; Φαίνεται ότι δεν μπορείτε να νιώσετε την απέραντη καλοσύνη του Θεού!

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 160

Κατανόηση της αγιοσύνης του Θεού μέσα απ’ όσα κάνει στον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Ο Θεός κάνει πολύ περισσότερα εκτός από το να εγγυάται την ασφάλεια των ανθρώπων, να εγγυάται ότι δεν θα κατασπαραχτούν από τον Σατανά· κάνει, επίσης, πολύ έργο προετοιμασίας, πριν να επιλέξει και να σώσει κάποιον. Κατά πρώτον ο Θεός κάνει σχολαστικές προετοιμασίες όσον αφορά το τι χαρακτήρα θα έχεις, σε τι οικογένεια θα γεννηθείς, ποιοι θα είναι οι γονείς σου, πόσα αδέλφια θα έχεις, και ποια θα είναι η θέση, η οικονομική κατάσταση και οι συνθήκες της οικογένειας στην οποία θα γεννηθείς. Γνωρίζετε σε τι είδους οικογένεια γεννιούνται οι περισσότεροι εκλεκτοί του Θεού; Είναι επιφανείς οικογένειες; Δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν υπάρχουν καθόλου εκλεκτοί που να έχουν γεννηθεί σε επιφανείς οικογένειες. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες, αλλά είναι πολύ λίγες. Γεννιούνται σε οικογένειες εξαιρετικά πλούσιες, δισεκατομμυριούχων ή πολυεκατομμυριούχων; Όχι, δεν γεννιούνται σχεδόν ποτέ σε τέτοιου είδους οικογένειες. Οπότε, σε τι είδους οικογένεια τοποθετεί κυρίως ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους; (Σε συνηθισμένες οικογένειες.) Ποιες οικογένειες πρέπει να θεωρούνται «συνηθισμένες οικογένειες»; Περιλαμβάνουν τις οικογένειες εργαζομένων —εκείνες, δηλαδή, που στηρίζονται σε μισθούς για να επιβιώσουν, που μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες και δεν είναι πολύ ευκατάστατες· περιλαμβάνουν, επίσης, τις οικογένειες αγροτών. Οι αγρότες στηρίζονται στις καλλιέργειές τους για το φαγητό τους, έχουν σιτηρά για να τρώνε και ρούχα για να φορούν, και δεν πεινούν ούτε παγώνουν. Μετά, υπάρχουν μερικές οικογένειες οι οποίες έχουν μια μικρή επιχείρηση, και κάποιες στις οποίες οι γονείς είναι διανοούμενοι, οι οποίες μπορούν επίσης να θεωρηθούν συνηθισμένες οικογένειες. Υπάρχουν, επίσης, κάποιοι γονείς, οι οποίοι είναι υπάλληλοι γραφείου ή χαμηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, που κι αυτοί δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι ανήκουν σε επιφανείς οικογένειες. Οι περισσότεροι γεννιούνται σε συνηθισμένες οικογένειες, και αυτό είναι κάτι που το διευθετεί ο Θεός. Αυτό σημαίνει ότι, πάνω απ’ όλα, το περιβάλλον στο οποίο ζείτε δεν είναι η πλούσια οικογένεια που μπορεί να φαντάζεστε και είναι μια οικογένεια που έχει αποφασίσει για εσάς ο Θεός, και η πλειονότητα των ανθρώπων ζει εντός των ορίων μιας τέτοιου είδους οικογένειας. Τι συμβαίνει, λοιπόν, με την κοινωνική θέση; Η οικονομική κατάσταση των περισσότερων γονέων είναι μέση και δεν έχουν υψηλή κοινωνική θέση, τους αρκεί απλώς να έχουν μια δουλειά. Περιλαμβάνονται κυβερνήτες; Ή πρόεδροι εθνών; Όχι, σωστά; Το πολύ-πολύ να είναι διευθυντές σε μια μικρή επιχείρηση ή ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων. Η κοινωνική θέση τους είναι μικρομεσαία και η οικονομική κατάστασή τους μέση. Ένας άλλος παράγοντας είναι το περιβάλλον διαβίωσης της οικογένειας. Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχουν γονείς ανάμεσα σ’ αυτές τις οικογένειες οι οποίοι θα προέτρεπαν ξεκάθαρα τα παιδιά τους να γίνουν μάντεις και να λένε τη μοίρα· αυτές οι περιπτώσεις είναι πολύ λίγες. Οι περισσότεροι γονείς είναι αρκετά φυσιολογικοί. Την ίδια στιγμή που ο Θεός επιλέγει τους ανθρώπους, ορίζει για εκείνους αυτού του είδους το περιβάλλον, που είναι εξαιρετικά επωφελές για τη σωτηρία των ανθρώπων από Εκείνον. Επιφανειακά φαίνεται ότι ο Θεός δεν έχει κάνει τίποτα συνταρακτικό για τον άνθρωπο· απλώς εκτελεί κάθε πράξη διακριτικά, ανεπαίσθητα και ήσυχα. Όμως, στην πραγματικότητα, όλα όσα κάνει ο Θεός θέτουν τα θεμέλια για τη σωτηρία σου, προετοιμάζοντας το έδαφος και όλες τις απαραίτητες συνθήκες για τη σωτηρία σου. Στη συνέχεια, ο Θεός φέρνει τον κάθε άνθρωπο ενώπιόν Του, τον καθένα σε μια καθορισμένη ώρα: Τότε είναι που ακούς τη φωνή του Θεού· τότε έρχεσαι ενώπιόν Του. Μέχρι να συμβεί αυτό, κάποιοι θα έχουν ήδη γίνει οι ίδιοι γονείς, ενώ άλλοι θα είναι απλώς τα παιδιά κάποιων. Με άλλα λόγια, κάποιοι θα έχουν παντρευτεί και θα έχουν κάνει παιδιά, ενώ κάποιοι θα είναι ακόμα ελεύθεροι, δεν θα έχουν ξεκινήσει τη δική τους οικογένεια. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πώς έχουν τα πράγματα, όταν το ευαγγέλιο του Θεού και τα λόγια Του φτάνουν σε εσένα, αυτό είναι κάτι που έχει προορίσει από καιρό ο Θεός. Ο Θεός έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον και έχει ορίσει ένα συγκεκριμένο άτομο για να σου κηρύξει το ευαγγέλιο εντός ενός συγκεκριμένου πλαισίου, ώστε να μπορέσεις να ακούσεις τη φωνή του Θεού και να Τον αποδεχθείς μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Όλα αυτά τα έχει ορίσει εκ των προτέρων ο Θεός. Ο Θεός έχει ήδη προετοιμάσει για εσένα όλες τις απαραίτητες συνθήκες. Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι εν αγνοία τους έρχονται ενώπιόν Του και επιστρέφουν στον οίκο του Θεού. Επίσης εν αγνοία τους ακολουθούν τον Θεό σε κάθε βήμα του έργου Του, εισερχόμενοι σε κάθε βήμα των μεθόδων του έργου Του, τις οποίες Εκείνος έχει προετοιμάσει γι’ αυτούς. Τι τρόπους χρησιμοποιεί ο Θεός όταν κάνει πράγματα για τον άνθρωπο αυτήν τη στιγμή; Πρώτον, το λιγότερο απ’ όλα είναι η φροντίδα και η προστασία που απολαμβάνει ο άνθρωπος. Εκτός αυτού, ο Θεός ορίζει διάφορους ανθρώπους, διάφορα γεγονότα και πράγματα, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος μέσα από αυτά να αντιληφθεί την ύπαρξη και τις πράξεις του Θεού. Για παράδειγμα, υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν στον Θεό επειδή κάποιος στην οικογένειά τους είναι άρρωστος. Όταν άλλοι κηρύττουν το ευαγγέλιο σ’ αυτούς, εκείνοι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, και αυτή η πίστη στον Θεό προκύπτει λόγω αυτής της κατάστασης. Ποιος, λοιπόν, κανόνισε αυτήν την κατάσταση; (Ο Θεός.) Μέσα από αυτήν την αρρώστια, υπάρχουν κάποιες οικογένειες όπου όλοι είναι πιστοί, ενώ υπάρχουν και κάποιες οικογένειες όπου μόνο λίγα άτομα από την οικογένεια πιστεύουν. Επιφανειακά, μπορεί να φαίνεται σαν κάποιος στην οικογένειά σου να έχει μια ασθένεια, αλλά στην πραγματικότητα, είναι μια κατάσταση που σου έχει δοθεί ώστε να έρθεις ενώπιον του Θεού —αυτή είναι η καλοσύνη του Θεού. Επειδή η οικογενειακή ζωή κάποιων ανθρώπων είναι δύσκολη και κάποιοι δυσκολεύονται να βρουν γαλήνη, μπορεί να παρουσιαστεί μια ευκαιρία όπου κάποιος θα μεταφέρει το ευαγγέλιο και θα πει: «Πίστεψε στον Κύριο Ιησού και θα βρεις τη γαλήνη». Έτσι, εν αγνοία τους, αυτοί τότε αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό υπό πολύ φυσιολογικές συνθήκες, άρα δεν αποτελεί αυτό ένα είδος κατάστασης που δόθηκε από τον Θεό; Και δεν είναι χάρη που τους έχει δώσει ο Θεός το γεγονός ότι η οικογένειά τους δεν έχει γαλήνη; Υπάρχουν και μερικοί οι οποίοι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό για άλλους λόγους. Υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι και διαφορετικοί τρόποι πίστης, αλλά όποιος και αν είναι ο λόγος που σε κάνει να πιστεύεις σ’ Εκείνον, όλα στην πραγματικότητα διευθετούνται και καθοδηγούνται από τον Θεό. Στην αρχή, ο Θεός χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους για να σε επιλέξει και για να σε φέρει στην οικογένειά Του. Αυτή είναι η χάρη που απόνέμει ο Θεός στον καθένα ξεχωριστά.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 161

Κατανόηση της αγιοσύνης του Θεού μέσα απ’ όσα κάνει στον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Στο τωρινό έργο Του τις έσχατες ημέρες, ο Θεός δεν απονέμει πλέον απλώς χάρη και ευλογίες στους ανθρώπους όπως έκανε παλαιότερα, ούτε καλοπιάνει τον άνθρωπο για να προχωρήσει προς τα εμπρός. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου του έργου, τι έχει δει ο άνθρωπος από όλες τις πτυχές του έργου του Θεού που έχει βιώσει; Ο άνθρωπος έχει δει την αγάπη του Θεού, την κρίση και την παίδευσή Του. Αυτήν τη χρονική περίοδο, ο Θεός, επιπλέον, παρέχει, στηρίζει, διαφωτίζει και καθοδηγεί τους ανθρώπους, ώστε εκείνοι να μπορέσουν να γνωρίσουν σταδιακά τις προθέσεις Του, να γνωρίσουν τα λόγια που λέει και την αλήθεια που χαρίζει στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος είναι αδύναμος, όταν είναι αρνητικός, όταν δεν έχει πού να στραφεί, ο Θεός χρησιμοποιεί τα λόγια Του για να παρηγορήσει, να συμβουλέψει και να ενθαρρύνει τον άνθρωπο, ώστε ο άνθρωπος με το μικρό ανάστημά του να δυναμώσει, να σηκωθεί με θετικότητα και να γίνει πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Θεό. Όταν, όμως, ο άνθρωπος επαναστατεί ενάντια στον Θεό ή Του αντιστέκεται, ή όταν αποκαλύπτει τη διαφθορά του, ο Θεός δεν θα δείξει κανένα έλεος κατά τη συμμόρφωση και την πειθαρχία του ανθρώπου. Ωστόσο, ο Θεός θα δείξει ανοχή και υπομονή στην ανοησία, την άγνοια, την αδυναμία και την ανωριμότητα των ανθρώπων. Με αυτόν τον τρόπο, μέσα από όλο το έργο που επιτελεί ο Θεός για τους ανθρώπους, οι άνθρωποι σταδιακά ωριμάζουν, μεγαλώνουν και αρχίζουν να γνωρίζουν τις προθέσεις του Θεού, να γνωρίζουν κάποιες αλήθειες, να γνωρίζουν ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά πράγματα, να γνωρίσουν τι είναι η μοχθηρία και τι είναι το σκοτάδι. Ο Θεός δεν έχει μία μοναδική προσέγγιση για τη συμμόρφωση και την πειθαρχία του ανθρώπου, ούτε δείχνει πάντοτε ανοχή και υπομονή. Αντιθέτως, φροντίζει για τον καθένα ξεχωριστά με διαφορετικούς τρόπους, στα διαφορετικά τους στάδια και σύμφωνα με το ανάστημα και το επίπεδό τους. Εκείνος κάνει πολλά πράγματα για τον άνθρωπο και με μεγάλο κόστος· ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τίποτα από αυτά τα πράγματα, ούτε το κόστος, αλλά στην πράξη όλα όσα κάνει ο Θεός, στην πραγματικότητα επιτελούνται για τον καθένα ξεχωριστά. Η αγάπη του Θεού είναι πρακτική: Μέσα από τη χάρη του Θεού, ο άνθρωπος αποφεύγει τη μία συμφορά μετά την άλλη, και ταυτόχρονα ο Θεός δείχνει την ανοχή Του απέναντι στην αδυναμία του ανθρώπου ξανά και ξανά. Η κρίση και το παίδεμα του Θεού δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίσουν σταδιακά τη διαφθορά της ανθρωπότητας και τη σατανική τους ουσία. Αυτά που παρέχει ο Θεός στον άνθρωπο, και η διαφώτισή Του και η καθοδήγησή Του στον άνθρωπο, δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γνωρίζουν όλο και πιο πολύ την ουσία της αλήθειας και να γνωρίζουν συνεχώς καλύτερα τι χρειάζονται, ποιον δρόμο πρέπει να πάρουν, τον λόγο της ύπαρξής τους, την αξία και το νόημα της ζωής τους και πώς να διαβούν τον δρόμο μπροστά. Όλα όσα κάνει ο Θεός είναι αναπόσπαστα από τον έναν αρχικό σκοπό Του. Ποιος είναι, τότε, αυτός ο σκοπός; Γιατί χρησιμοποιεί ο Θεός αυτές τις μεθόδους για να φέρει εις πέρας το έργο Του επάνω στον άνθρωπο; Τι αποτελέσματα θέλει να επιτύχει; Με άλλα λόγια, τι θέλει να δει στον άνθρωπο; Τι θέλει να αποκτήσει από τον άνθρωπο; Αυτό που θέλει να δει ο Θεός είναι ότι η καρδιά του ανθρώπου μπορεί να αναζωογονηθεί. Αυτές οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί για να εργαστεί επάνω στον άνθρωπο αποτελούν μια συνεχή προσπάθεια αφύπνισης της καρδιάς του ανθρώπου, αφύπνισης του πνεύματος του ανθρώπου, γνωστοποίηση στον άνθρωπο από πού προέρχεται, ποιος τον καθοδηγεί, τον στηρίζει, τον φροντίζει και του έχει επιτρέψει να υπάρχει μέχρι σήμερα· είναι μέσο για να γνωστοποιήσουν στον άνθρωπο ποιος είναι ο Δημιουργός, ποιον θα πρέπει να λατρεύει, τι είδους δρόμο θα πρέπει να διαβεί και με ποιον τρόπο θα πρέπει ο άνθρωπος να παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού· αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να αναζωογονήσουν σταδιακά την καρδιά του ανθρώπου, ώστε ο άνθρωπος να γνωρίσει την καρδιά του Θεού, να κατανοήσει την καρδιά του Θεού και να αντιληφθεί τη φιλόπονη πρόθεση πίσω από το έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Όταν έχει αναζωογονηθεί η καρδιά του ανθρώπου, ο άνθρωπος δεν θέλει πλέον να ζει με εκφυλισμένη, διεφθαρμένη διάθεση. Αντιθέτως, επιθυμεί να επιδιώκει την αλήθεια για να κατανοήσει τον Θεό. Όταν έχει αφυπνιστεί η καρδιά του ανθρώπου, τότε αυτός μπορεί να αποσχιστεί πλήρως από τον Σατανά. Δεν θα τον βλάψει πλέον ο Σατανάς, ούτε θα τον ελέγχει και θα τον κοροϊδεύει. Αντιθέτως, ο άνθρωπος μπορεί να συνεργαστεί ενεργά στο έργο του Θεού και στα λόγια Του, για να ικανοποιήσει την καρδιά του Θεού, ώστε να φτάσει στο σημείο να σέβεται τον Θεό και να αποφεύγει το κακό. Αυτός είναι ο αρχικός σκοπός του έργου του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 162

Κατανόηση της αγιοσύνης του Θεού μέσα απ’ όσα κάνει στον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Η συζήτηση που μόλις είχαμε σχετικά με τη μοχθηρία του Σατανά κάνει τους πάντες να νιώθουν ότι ο άνθρωπος ζει μέσα σε τεράστια δυστυχία και ότι η ζωή του ανθρώπου ταλανίζεται από συμφορές. Όμως, τώρα που μιλώ σχετικά με την αγιοσύνη του Θεού και το έργο που Εκείνος πραγματοποιεί επάνω στον άνθρωπο, πώς σας κάνει αυτό να νιώθετε; (Πολύ χαρούμενοι.) Μπορούμε τώρα να αντιληφθούμε πως ό,τι κάνει ο Θεός, όλα όσα διευθετεί επιμελώς για τον άνθρωπο, είναι άψογα. Οτιδήποτε κάνει ο Θεός είναι χωρίς σφάλμα, που σημαίνει ότι είναι αψεγάδιαστο, δεν χρειάζεται κανένας να το διορθώσει, να συμβουλέψει γι’ αυτό ή να του κάνει οποιεσδήποτε αλλαγές. Όλα όσα κάνει ο Θεός για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά είναι πέραν αμφισβήτησης· καθοδηγεί τους πάντες από το χέρι, σε προσέχει ανά πάσα στιγμή και δεν έχει φύγει ποτέ, ούτε μια φορά από το πλάι σου. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με αυτού του είδους το υπόβαθρο, μπορούμε να πούμε ότι οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα, μεγαλώνουν μέσα στην παλάμη του Θεού; (Ναι.) Οπότε, εξακολουθείτε τώρα να έχετε μια αίσθηση απώλειας; Υπάρχει κάποιος που να νιώθει αρνητικός; Υπάρχει κάποιος που να νιώθει ότι ο Θεός έχει εγκαταλείψει την ανθρωπότητα; (Όχι.) Τότε, τι ακριβώς έχει κάνει ο Θεός; (Επαγρυπνεί για την ανθρωπότητα.) Η μεγάλη έγνοια και οι φιλόπονες προθέσεις που επιδίδει ο Θεός μέσα σε οτιδήποτε είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Επιπλέον, κατά την επιτέλεση του έργου Του, πάντα τα έκανε όλα χωρίς όρους. Δεν έχει απαιτήσει ποτέ από κανέναν σας να γνωρίζει το τίμημα που Αυτός πληρώνει για σένα, ώστε να σε κάνει να νιώσεις βαθιά ευγνώμων απέναντί Του. Έχει ποτέ απαιτήσει κάτι παρόμοιο από σένα ο Θεός; (Όχι.) Όλοι σας έχετε ζήσει πάρα πολλά χρόνια, και σχεδόν ο καθένας από εσάς έχει έρθει αντιμέτωπος με πολλές επικίνδυνες καταστάσεις και έχει αντιμετωπίσει πολλούς πειρασμούς κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Σατανάς στέκεται δίπλα σου, το βλέμμα του είναι συνεχώς καρφωμένο επάνω σου. Όταν δέχεσαι τα χτυπήματα της μοίρας, ο Σατανάς πανηγυρίζει· όταν σε βρίσκουν συμφορές, όταν τίποτα δεν σου πάει καλά, και όταν πιάνεσαι στον ιστό του, ο Σατανάς τα απολαμβάνει πάρα πολύ αυτά τα πράγματα. Όσο για το τι κάνει τώρα ο Θεός, σε προστατεύει κάθε στιγμή που περνά, κατευθύνοντάς σε μακριά από τις αλλεπάλληλες κακοτυχίες και συμφορές. Γι’ αυτό λέω πως ό,τι έχει ο άνθρωπος —ειρήνη και χαρά, ευλογίες και προσωπική ασφάλεια— είναι, στην ουσία, όλα υπό τον έλεγχο του Θεού· Εκείνος καθοδηγεί τη μοίρα του κάθε ατόμου και κυριαρχεί επ' αυτής. Μήπως ο Θεός έχει μια διογκωμένη αντίληψη για τη θέση Του, όπως λένε μερικοί; Σου δηλώνει, μήπως, ο Θεός το εξής; «Εγώ είμαι ο σπουδαιότερος όλων. Εγώ είμαι Εκείνος που έχει αναλάβει τον έλεγχό σας. Πρέπει να Με ικετεύετε για έλεος, ενώ κάθε ανυπακοή θα τιμωρείται με θάνατο». Έχει απειλήσει ποτέ ο Θεός την ανθρωπότητα με αυτόν τον τρόπο; (Όχι.) Έχει πει ποτέ το εξής; «Οι άνθρωποι είναι τόσο διεφθαρμένοι, που δεν έχει καμία σημασία το πώς τους φέρομαι, και μπορούν να αντιμετωπιστούν με οποιονδήποτε τρόπο· δεν χρειάζεται να κάνω βαθιές διευθετήσεις γι’ αυτούς». Έτσι σκέφτεται ο Θεός; Έχει ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο ο Θεός; (Όχι.) Τουναντίον, ο τρόπος με τον οποίον ο Θεός αντιμετωπίζει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά είναι σοβαρός και υπεύθυνος· Σε αντιμετωπίζει πιο υπεύθυνα απ’ ό,τι αντιμετωπίζεις εσύ ο ίδιος για τον εαυτό σου. Δεν είναι έτσι; Ο Θεός δεν μιλάει βαριεστημένα, δεν επιδεικνύει την υψηλή θέση Του ούτε είναι επιπόλαιος με τους ανθρώπους. Αντιθέτως, τίμια και αθόρυβα κάνει αυτά που πρέπει ο ίδιος να κάνει. Αυτά τα πράγματα φέρνουν ευλογίες, γαλήνη και χαρά στον άνθρωπο. Φέρνουν τον άνθρωπο γαλήνιο και χαρούμενο μπροστά στα μάτια του Θεού και στην οικογένειά Του· έπειτα ο άνθρωπος ζει ενώπιον του Θεού και δέχεται τη σωτηρία του Θεού με κανονική λογική και σκέψη. Οπότε, υπήρξε ποτέ ο Θεός διπρόσωπος απέναντι στον άνθρωπο κατά το έργο Του; Επέδειξε ποτέ ψευδή καλοσύνη, χρησιμοποιώντας μερικές φιλοφρονήσεις για να αντιμετωπίσει επιπόλαια τον άνθρωπο, γυρνώντας του μετά την πλάτη; (Όχι.) Είπε ποτέ ο Θεός κάτι και μετά έκανε κάτι άλλο; Έδωσε ποτέ ο Θεός κενές υποσχέσεις και καυχήθηκε, λέγοντας στους ανθρώπους ότι μπορεί να κάνει κάτι για αυτούς ή να τους βοηθήσει με κάτι, και μετά εξαφανίστηκε; (Όχι.) Δεν υπάρχει ούτε εξαπάτηση ούτε αναλήθεια στον Θεό. Ο Θεός είναι πιστός και είναι αληθινός σε ό,τι κάνει. Είναι ο μόνος στον οποίον μπορούν οι άνθρωποι να βασίζονται· είναι ο Θεός στον οποίον μπορούν οι άνθρωποι να εμπιστεύονται τις ζωές τους και όλα όσα έχουν. Καθότι δεν υπάρχει καθόλου εξαπάτηση στον Θεό, μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός είναι ο πιο ειλικρινής; (Ναι.) Φυσικά και μπορούμε! Παρόλο που η λέξη «ειλικρινής» είναι πολύ αδύναμη, πολύ εξανθρωπισμένη όταν τη χρησιμοποιούμε για τον Θεό, ποια άλλη λέξη υπάρχει να χρησιμοποιήσουμε; Αυτά είναι τα όρια της ανθρώπινης γλώσσας. Αν και είναι κάπως ακατάλληλο εδώ να αποκαλούμε τον Θεό «ειλικρινή», για την ώρα, θα χρησιμοποιούμε αυτήν τη λέξη. Ο Θεός είναι πιστός και ειλικρινής. Οπότε, όταν μιλάμε για αυτές τις πτυχές, σε τι αναφερόμαστε; Αναφερόμαστε στις διαφορές ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο και τις διαφορές ανάμεσα στον Θεό και στον Σατανά; Ναι, μπορούμε να το πούμε αυτό. Κι αυτό επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει ούτε ένα ίχνος της διεφθαρμένης διάθεσης του Σατανά στον Θεό. Έχω δίκιο όταν το λέω αυτό; Αμήν; (Αμήν!) Κανένα μέρος της μοχθηρής διάθεσης του Σατανά δεν αποκαλύπτεται στον Θεό. Όλα όσα κάνει και αποκαλύπτει ο Θεός είναι πλήρως επωφελή και βοηθούν τον άνθρωπο, γίνονται εξ ολοκλήρου για να φροντίσουν τον άνθρωπο, είναι γεμάτα ζωή και δίνουν στον άνθρωπο έναν δρόμο για να ακολουθήσει και μια κατεύθυνση για να πάρει. Ο Θεός δεν είναι διεφθαρμένος και, επιπλέον, κοιτώντας τώρα τα όσα κάνει ο Θεός, μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός είναι άγιος; Εφόσον ο Θεός δεν έχει κανένα στοιχείο της διεφθαρμένης διάθεσης των ανθρώπων ούτε Τον συνδέει οτιδήποτε με τη σατανική ουσία της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι άγιος. Ο Θεός δεν επιδεικνύει καμία διαφθορά, και την ίδια στιγμή που εργάζεται ο Θεός, ο Θεός αποκαλύπτει την ίδια Του την ουσία, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει περίτρανα ότι ο Θεός ο ίδιος είναι άγιος. Το βλέπετε αυτό; Προκειμένου να γνωρίσουμε την άγια ουσία του Θεού, ας εξετάσουμε για την ώρα αυτές τις δύο πτυχές: Πρώτον, δεν υπάρχει ίχνος διεφθαρμένης διάθεσης στον Θεό και δεύτερον η ουσία του έργου του Θεού στον άνθρωπο δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αντικρίσει την ίδια την ουσία του Θεού, και αυτή η ουσία είναι εντελώς θετική. Καθότι τα στοιχεία που φέρνει στον άνθρωπο κάθε μέρος του έργου του Θεού είναι όλα θετικά. Πρώτα απ’ όλα, ο Θεός απαιτεί από τον άνθρωπο να είναι τίμιος —αυτό δεν είναι κάτι θετικό; Ο Θεός δίνει στον άνθρωπο σοφία —αυτό δεν είναι κάτι θετικό; Ο Θεός κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει το καλό από το κακό —αυτό δεν είναι κάτι θετικό; Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει το νόημα και την αξία της ανθρώπινης ζωής —αυτό δεν είναι κάτι θετικό; Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να δει μέσα στην ουσία των ανθρώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων σύμφωνα με την αλήθεια —αυτό δεν είναι κάτι θετικό; Είναι. Και το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι ο άνθρωπος δεν παραπλανιέται πλέον από τον Σατανά, δεν θα συνεχίσει άλλο να βλάπτεται από ούτε να ελέγχεται από τον Σατανά. Με άλλα λόγια, αυτά τα πράγματα δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να απελευθερωθούν πλήρως από τη διαφθορά του Σατανά, ώστε να διαβούν σταδιακά το μονοπάτι του σεβασμού απέναντι στον Θεό και της αποφυγής του κακού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 163

Υπάρχουν έξι κύρια κόλπα που επιστρατεύει ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο

Το πρώτο είναι ο έλεγχος και ο εξαναγκασμός. Αυτό σημαίνει ότι ο Σατανάς θα κάνει τα πάντα να πάρει τον έλεγχο της καρδιάς σου. Τι σημαίνει «εξαναγκασμός»; Σημαίνει πως χρησιμοποιεί τακτικές απειλών και εξαναγκασμού για να σε αναγκάσει να τον υπακούσεις, και σε κάνει να σκεφτείς τις συνέπειες αν δεν υπακούσεις. Φοβάσαι και δεν τολμάς να τον αψηφήσεις, οπότε υποκύπτεις.

Το δεύτερο είναι ο δόλος και η παραπλάνηση. Τι εμπεριέχουν «ο δόλος και η παραπλάνηση»; Ο Σατανάς επινοεί ορισμένες ιστορίες και ψέματα, και σε παραπλανά να τα πιστέψεις. Δεν σου λέει ποτέ ότι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ούτε και σου λέει ποτέ ευθέως ότι δεν είσαι δημιούργημα του Θεού. Δεν χρησιμοποιεί καθόλου τη λέξη «Θεός», παρά χρησιμοποιεί κάτι άλλο ως υποκατάστατο. Χρησιμοποιεί αυτό το υποκατάστατο ώστε να σε παραπλανήσει και να μην έχεις βασικά καμία ιδέα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Φυσικά, αυτή η «παραπλάνηση» περιλαμβάνει πολλές πτυχές, όχι μόνο αυτήν.

Το τρίτο είναι η εξαναγκαστική κατήχηση. Για ποιο πράγμα κατηχούνται εξαναγκαστικά οι άνθρωποι; Η εξαναγκαστική κατήχηση αποτελεί επιλογή του ίδιου του ανθρώπου; Γίνεται με τη συγκατάθεση του ανθρώπου; Σε καμία περίπτωση. Ακόμα κι αν δεν δίνεις τη συγκατάθεσή σου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Εν αγνοία σου, ο Σατανάς σε κατηχεί, εμποτίζοντάς σου τον τρόπο σκέψης του, τους κανόνες του για τη ζωή και την ουσία του.

Το τέταρτο είναι ο εκφοβισμός και η γοητεία. Αυτό σημαίνει ότι ο Σατανάς επιστρατεύει διάφορα κόλπα για να σε κάνει να τον αποδεχθείς, να τον ακολουθήσεις και να εργαστείς στην υπηρεσία του. Θα κάνει τα πάντα για να πετύχει τους στόχους του. Μερικές φορές, σου κάνει μικρές χάρες, δελεάζοντας σε ταυτόχρονα στην αμαρτία. Αν δεν τον ακολουθήσεις, θα σε κάνει να υποφέρεις και θα σε τιμωρήσει, και θα χρησιμοποιήσει διάφορους τρόπους για να σου επιτεθεί και να καταστρώσει πλεκτάνες εναντίον σου.

Το πέμπτο είναι η παραπλάνηση και η παράλυση. «Παραπλάνηση και παράλυση» είναι όταν ο Σατανάς ενσταλάζει στους ανθρώπους ορισμένα λόγια και ιδέες που ακούγονται ωραίες, οι οποίες συμβαδίζουν με τις αντιλήψεις τους και φαίνονται εφικτές, ώστε να δίνει την εντύπωση ότι νοιάζεται για την κατάσταση της σάρκας των ανθρώπων ή τις ζωές και το μέλλον τους, ενώ ο μόνος του στόχος είναι να σε κοροϊδεύει. Στη συνέχεια σε παραλύει, ώστε να μην ξέρεις ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, προκειμένου να ξεγελαστείς εν αγνοία σου και να τεθείς υπό τον έλεγχό του.

Το έκτο είναι η καταστροφή του μυαλού και του σώματος. Ποιο μέρος του ανθρώπου καταστρέφει ο Σατανάς; Ο Σατανάς καταστρέφει το μυαλό σου, σε καθιστά ανίσχυρο να αντισταθείς, που σημαίνει ότι η καρδιά σου στρέφεται λίγο-λίγο προς τον Σατανά, παρά προς τον εαυτό σου. Σου ενσταλάζει αυτά τα στοιχεία καθημερινά, και χρησιμοποιεί αυτές τις ιδέες και τις κουλτούρες, προκειμένου να σε επηρεάζει και να σε διαπλάθει κάθε μέρα, γκρεμίζοντας λίγο-λίγο τη βούλησή σου, ώστε να μη θέλεις να είσαι πλέον ένας καλός άνθρωπος, ώστε να μην επιθυμείς πλέον να υπερασπίζεσαι αυτό που αποκαλείς «δικαιοσύνη». Χωρίς να το καταλαβαίνεις, δεν έχεις πλέον τη δύναμη της θέλησης να πας ενάντια στο ρεύμα, αλλά αντιθέτως το αφήνεις να σε παρασύρει. «Καταστροφή» σημαίνει ότι ο Σατανάς βασανίζει τους ανθρώπους σε τέτοιον βαθμό, που γίνονται σκιές του εαυτού τους και δεν είναι πια άνθρωποι. Τότε είναι που ο Σατανάς αρπάζει την ευκαιρία να τους κατασπαράξει.

Κάθε ένα από αυτά τα κόλπα που επιστρατεύει ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο καθιστά τον άνθρωπο ανίσχυρο να αντισταθεί· κάθε ένα από αυτά μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε κάνει ο Σατανάς και οποιοδήποτε κόλπο επιστρατεύει μπορεί να προκαλέσει τον εκφυλισμό σου, μπορεί να σε θέσει υπό τον έλεγχό του και μπορεί να σε παρασύρει στον βούρκο του κακού και της αμαρτίας. Αυτά είναι τα κόλπα που επιστρατεύει ο Σατανάς για να διαφθείρει τον άνθρωπο.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 164

Για την ώρα, η κατανόησή σας για την ουσία του Θεού, που βασίζεται στην αντίληψη, εξακολουθεί να απαιτεί ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να τη μάθετε, να την επιβεβαιώσετε, να τη νιώσετε και να τη βιώσετε, μέχρι την ημέρα που θα γνωρίζετε από τα βάθη της καρδιάς σας ότι η «αγιοσύνη του Θεού» σημαίνει ότι η ουσία του Θεού είναι άψογη, η αγάπη του Θεού είναι ανιδιοτελής, ότι όλα όσα παρέχει αυτός ο Θεός στον άνθρωπο είναι ανιδιοτελή, και θα γνωρίσετε ότι η αγιοσύνη του Θεού είναι άσπιλη και ανεπίληπτη. Οι πτυχές της ουσίας του Θεού δεν είναι απλώς λόγια που χρησιμοποιεί για να επιδείξει την ταυτότητά Του, αλλά, αντιθέτως, ο Θεός χρησιμοποιεί την ουσία Του για να αντιμετωπίσει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, με αθόρυβη ειλικρίνεια. Με άλλα λόγια, η ουσία του Θεού δεν είναι κενή, ούτε είναι θεωρητική ή δογματική, και δεν είναι σίγουρα κάποιο είδος γνώσης. Δεν είναι κάποιο είδος εκπαίδευσης για τον άνθρωπο· αντιθέτως, είναι η αληθινή αποκάλυψη των ενεργειών του ίδιου του Θεού και είναι η αποκαλυμμένη ουσία αυτού που είναι και αυτού που έχει και αυτού που είναι ο Θεός. Ο άνθρωπος θα πρέπει να γνωρίζει και να αντιλαμβάνεται αυτήν την ουσία, καθώς ό,τι κάνει ο Θεός και όλα τα λόγια που λέει έχουν τεράστια αξία και εξαιρετική σημασία για τον καθένα ξεχωριστά. Όταν θα φτάσεις στο σημείο να αντιλαμβάνεσαι την αγιοσύνη του Θεού, τότε θα μπορέσεις να πιστέψεις πραγματικά στον Θεό· όταν αντιληφθείς την αγιοσύνη του Θεού, τότε θα μπορείς να συνειδητοποιήσεις πραγματικά το αληθινό νόημα των λόγων «Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός». Δεν θα φαντασιώνεσαι πλέον, νομίζοντας ότι υπάρχουν κι άλλα μονοπάτια εκτός απ’ αυτό τα οποία μπορείς να επιλέξεις να διαβείς, και δεν θα θέλεις πια να προδώσεις όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός για εσένα. Επειδή η ουσία του Θεού είναι άγια, αυτό σημαίνει ότι μόνο μέσα από τον Θεό μπορείς να αρχίσεις να βαδίζεις στο σωστό, φωτεινό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής· μόνο μέσα από τον Θεό μπορείς να γνωρίσεις το νόημα της ζωής· μόνο μέσα από τον Θεό μπορείς να βιώσεις την πραγματική ανθρώπινη φύση και να κατέχεις και την αλήθεια, και να γνωρίσεις την αλήθεια. Μόνο μέσα από τον Θεό μπορείς να αποκτήσεις ζωή από την αλήθεια. Μόνο ο ίδιος ο Θεός μπορεί να σε βοηθήσει να αποφύγεις το κακό και να σε σώσει από τη βλάβη που προκαλεί ο Σατανάς και τον έλεγχο που έχει επάνω σου. Εκτός από τον Θεό, κανένας και τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει από τον ωκεανό των συμφορών, ώστε να μην υποφέρεις άλλο. Αυτό καθορίζεται από την ουσία του Θεού. Μόνο ο ίδιος ο Θεός σε σώζει με τόση ανιδιοτέλεια· μόνο ο Θεός είναι ο τελικός υπεύθυνος για το μέλλον σου, για τη μοίρα σου και για τη ζωή σου και Εκείνος διευθετεί όλα τα πράγματα για εσένα. Αυτό είναι κάτι που τίποτα δημιουργημένο ή μη δημιουργημένο δεν μπορεί να καταφέρει. Επειδή τίποτα δημιουργημένο ή μη δημιουργημένο δεν έχει ουσία σαν την ουσία του Θεού, κανένας άνθρωπος ή πράγμα δεν έχει την ικανότητα να σε σώσει ή να σε καθοδηγήσει. Αυτή είναι η σημασία της ουσίας του Θεού για τον άνθρωπο. Ίσως νιώθετε ότι αυτά τα λόγια που έχω πει μπορεί να βοηθήσουν κάπως στη θεωρία. Όμως, αν επιδιώκεις την αλήθεια, αν αγαπάς την αλήθεια, τότε θα φτάσεις στο να βιώσεις το πώς αυτά τα λόγια όχι μόνο θα σου αλλάξουν τη μοίρα, αλλά, πέρα από αυτό, θα σε φέρουν στο σωστό μονοπάτι της ζωής. Το καταλαβαίνεις αυτό, σωστά;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 165

Θα ήθελα να σας μιλήσω σχετικά με κάτι που κάνατε στην αρχή της συγκέντρωσής μας σήμερα και Με εξέπληξε. Κάποιοι από εσάς ίσως τρέφατε κάποιο αίσθημα ευγνωμοσύνης, ίσως να αισθανόσασταν ευγνώμονες, κι έτσι τα αισθήματά σας οδήγησαν σε μια αντίστοιχη δράση. Αυτό που κάνατε δεν χρειάζεται αποδοκιμασία· δεν είναι ούτε σωστό ούτε λάθος. Όμως, θα ήθελα να καταλάβετε κάτι. Τι είναι αυτό που θέλω να καταλάβετε; Πρώτα, θα ήθελα να σας ρωτήσω γι’ αυτό που μόλις κάνατε. Ήταν προσκύνημα ή γονατίσατε για να λατρέψετε; Μπορεί κάποιος να Μου πει; (Πιστεύουμε ότι ήταν προσκύνημα.) Πιστεύετε ότι ήταν προσκύνημα· ποιο είναι, λοιπόν, το νόημα του προσκυνήματος; (Η λατρεία.) Οπότε τι είναι το γονάτισμα για λατρεία; Δεν έχω συναναστραφεί γι’ αυτό μαζί σας παλιότερα, όμως σήμερα νιώθω ότι είναι απαραίτητο να το κάνω. Προσκυνάτε στις συνηθισμένες συγκεντρώσεις σας; (Όχι.) Προσκυνάτε όταν λέτε τις προσευχές σας; (Ναι.) Προσκυνάτε κάθε φορά που προσεύχεστε, όταν το επιτρέπει η κατάσταση; (Ναι.) Αυτό είναι καλό. Όμως, αυτό που ήθελα να καταλάβετε σήμερα είναι ότι ο Θεός δέχεται μόνο τη γονυκλισία δύο ειδών ανθρώπων. Δεν χρειάζεται να συμβουλευτούμε τη Βίβλο ούτε τις πράξεις και τη συμπεριφορά κάποιου πνευματικού χαρακτήρα. Αντίθετα, θα σας πω κάτι αληθινό εδώ και τώρα. Πρώτον, το προσκύνημα και το γονάτισμα για λατρεία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Γιατί δέχεται ο Θεός τη γονυκλισία αυτών που προσκυνάνε; Επειδή ο Θεός προσκαλεί κάποιον σε Αυτόν και καλεί αυτό το άτομο να δεχθεί την αποστολή από τον Θεό, ώστε να του επιτρέψει να προσκυνήσει ενώπιόν Του. Αυτό είναι το πρώτο είδος ανθρώπου. Το δεύτερο είδος είναι το γονάτισμα για λατρεία κάποιου που σέβεται τον Θεό και αποφεύγει το κακό. Υπάρχουν μόνο αυτά τα δύο είδη ανθρώπων. Σε ποιο είδος ανήκετε, λοιπόν, εσείς; Μπορείτε να πείτε; Αυτή είναι η αλήθεια, αν και μπορεί να σας θίξει ως έναν βαθμό. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό για τους ανθρώπους που γονατίζουν όταν προσεύχονται —αυτό είναι πρέπον και γίνεται όπως πρέπει, επειδή όταν οι άνθρωποι προσεύχονται, προσεύχονται κυρίως για κάτι, ανοίγουν την καρδιά τους στον Θεό και Τον αντικρίζουν κατά πρόσωπο. Πρόκειται για επικοινωνία και ανταλλαγή, ειλικρινή συζήτηση με τον Θεό. Το να προσεύχεστε στα γόνατα δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνετε ως μια απλή τυπικότητα. Δεν θέλω να σας αποδοκιμάσω γι’ αυτό που κάνατε σήμερα. Το μόνο που θέλω είναι να το καταστήσω σαφές, ώστε να κατανοήσετε αυτήν την αρχή, —το ξέρετε αυτό, έτσι δεν είναι; (Ναι το ξέρουμε.) Σας το λέω για να μην ξανασυμβεί. Οπότε, μην το ξανακάνετε. Έχουν, οπότε, οι άνθρωποι την ευκαιρία να προσκυνήσουν και να γονατίσουν ενώπιον του Θεού; Δεν είναι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ αυτή η δυνατότητα. Αργά ή γρήγορα, θα έρθει εκείνη η μέρα, αλλά δεν είναι ακόμα ο καιρός. Το καταλαβαίνετε; Μήπως σας αναστατώνει αυτό; (Όχι.) Αυτό είναι καλό. Ίσως αυτά τα λόγια να σας κινητοποιήσουν ή να σας εμπνεύσουν, ώστε να γνωρίσετε βαθιά μέσα σας το τρέχον αδιέξοδο ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους, καθώς και τι είδους σχέση υπάρχει τώρα μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Παρόλο που προσφάτως έχουμε συζητήσει και ανταλλάξει λίγο περισσότερα, η κατανόηση του ανθρώπου για τον Θεό απέχει πολύ από το να είναι επαρκής. Ο άνθρωπος έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει στον ταξίδι της αναζήτησης της κατανόησης του Θεού. Δεν είναι στις προθέσεις Μου να σας βάλω να το κάνετε αυτό ως επείγον θέμα ή να βιαστείτε να εκφράσετε αυτού του είδους τις προσδοκίες ή τα αισθήματα. Αυτό που κάνατε σήμερα μπορεί να αποκαλύπτει και να εκφράζει τα πραγματικά αισθήματά σας, και τα έχω αισθανθεί. Έτσι, ενόσω το κάνατε, ήθελα να σηκωθώ και να σας δώσω τις ευχές Μου, επειδή εύχομαι να είστε όλοι σας καλά. Συνεπώς, με κάθε λόγο Μου και με κάθε ενέργειά Μου, κάνω ό,τι μπορώ για να σας βοηθήσω, να σας καθοδηγήσω, ώστε να έχετε σωστή κατανόηση και σωστή άποψη για όλα τα πράγματα. Το καταλαβαίνετε αυτό, σωστά; (Ναι.) Αυτό είναι καλό. Αν και οι άνθρωποι κατανοούν κάπως κάθε πτυχή των διαθέσεων του Θεού, κάθε πτυχή αυτού που έχει κι αυτού που είναι ο Θεός, και το έργο που κάνει ο Θεός, αυτή η κατανόηση παραμένει κυρίως στο επίπεδο των λέξεων, των δογμάτων και των σκέψεων. Αυτό που λείπει περισσότερο απ' τους ανθρώπους είναι η πραγματική γνώση και η διορατικότητα που προέρχεται από πραγματικές εμπειρίες. Παρότι ο Θεός χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους για ν' αφυπνίσει τις καρδιές των ανθρώπων, ο βαθμός της αληθινής αφύπνισης των ανθρώπων εξαρτάται απ' τις επιδιώξεις τους· με λίγα λόγια, έχετε όλοι ακόμα πολύ δρόμο μπροστά σας. Δεν θέλω να βλέπω κανέναν να νιώθει λες και τον έχω αφήσει έξω στην παγωνιά, τον έχω εγκαταλείψει ή τον περιφρονώ. Θέλω μόνο να τους βλέπω όλους στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και της προσπάθειας να γνωρίσουν τον Θεό, βαδίζοντας αποφασιστικά προς τα εμπρός, χωρίς να διστάζουν ή να γυρίζουν πίσω, χωρίς αμφιβολίες ή φορτία. Ό,τι λάθη κι αν έχεις κάνει, ό,τι λάθος στροφές κι αν έχεις πάρει ή όπως κι αν έχεις υποπέσει σε παραβάσεις, μην τ' αφήνεις όλα αυτά να γίνουν φορτία ή πρόσθετα βάρη που θα πρέπει να κουβαλάς μαζί σου όσο επιδιώκεις να γνωρίσεις τον Θεό. Συνέχισε να βαδίζεις προς τα εμπρός. Κάθε στιγμή, η πρόθεση του Θεού να σώσει τον άνθρωπο δεν αλλάζει ποτέ. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη πτυχή της ουσίας του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄