Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 1

Ο καθένας σας θα πρέπει να εξετάζει εκ νέου το ταξίδι σου ως πιστός στον Θεό, να δει αν, ενόσω ακολουθούσες τον Θεό, έχεις καταλάβει πραγματικά, κατανοήσει πραγματικά και καταφέρει να γνωρίσεις πραγματικά τον Θεό, αν γνωρίζεις πραγματικά τι στάσεις έχει ο Θεός προς τους διάφορους ανθρώπους κι αν καταλαβαίνεις πραγματικά το έργο που εκτελεί ο Θεός πάνω σου και τον τρόπο με τον οποίο καθορίζει ο Θεός την κάθε σου πράξη. Πόσα ακριβώς κατανοείς και πόσα γνωρίζεις γι’ αυτόν τον Θεό που βρίσκεται στο πλευρό σου, κρατώντας σου παρέα, καθοδηγώντας την κατεύθυνση της προόδου σου, κυριαρχώντας στη μοίρα σου και φροντίζοντας για τις ανάγκες σου; Γνωρίζεις ποιο έργο εκτελεί πάνω σου κάθε μέρα; Γνωρίζεις τις αρχές και τους σκοπούς της κάθε Του πράξης; Γνωρίζεις πώς σε καθοδηγεί; Γνωρίζεις πώς προνοεί για σένα; Γνωρίζεις τις μεθόδους με τις οποίες σε καθοδηγεί; Γνωρίζεις τι επιθυμεί να λάβει από σένα και τι επιθυμεί να επιτύχει μέσα σου; Γνωρίζεις τις στάσεις που διατηρεί προς τους διάφορους τρόπους με τους οποίους συμπεριφέρεσαι; Γνωρίζεις αν είσαι άνθρωπος που Εκείνος αγαπάει; Γνωρίζεις την προέλευση της χαράς, του θυμού, της λύπης και της ευχαρίστησής Του, τις σκέψεις και τις ιδέες πίσω από αυτά, και την ουσία Του; Γνωρίζεις τι ακριβώς Θεός είναι αυτός ο Θεός στον οποίο πιστεύεις; Μήπως αυτές και άλλες παρόμοιες ερωτήσεις είναι πράγματα που δεν έχεις ποτέ καταλάβει ή σκεφτεί; Κατά τη διάρκεια της πίστης σου στον Θεό, έχεις εξαλείψει, μέσω πραγματικής εκτίμησης και βίωσης του λόγου του Θεού, τις παρανοήσεις σου σχετικά με Αυτόν; Αφότου έλαβες την πειθαρχία και τη συμμόρφωση του Θεού, έχεις παραγάγει αληθινή υποταγή στον Θεό και λαμβάνεις υπόψη τον Θεό; Εν μέσω της παίδευσης και της κρίσης του Θεού, έχεις καταφέρει να γνωρίσεις την ανυπακοή και τη σατανική φύση του ανθρώπου, και έτσι έχεις αποκτήσει στοιχειώδη κατανόηση της αγιοσύνης του Θεού; Υπό την καθοδήγηση και διαφώτιση των λόγων του Θεού, έχεις αρχίσει να διατηρείς μια νέα άποψη για τη ζωή; Εν μέσω των δοκιμασιών του Θεού για σένα, έχεις νιώσει την έλλειψη ανεκτικότητάς Του απέναντι στις προσβολές του ανθρώπου, καθώς και τι απαιτεί Εκείνος από εσένα και πώς σε σώζει; Εάν δεν γνωρίζεις τι είναι να παρανοείς τον Θεό ή πώς να εξαλείψεις αυτήν την παρανόηση, τότε μπορεί να ειπωθεί ότι δεν έχεις εισέλθει ποτέ σε πραγματική επικοινωνία με τον Θεό και δεν έχεις κατανοήσει ποτέ τον Θεό, ή μπορεί τουλάχιστον να ειπωθεί ότι δεν επιθύμησες ποτέ να Τον καταλάβεις. Εάν δεν γνωρίζεις τι είναι η πειθαρχία και η συμμόρφωση του Θεού, τότε σίγουρα δεν γνωρίζεις τι είναι η υποταγή και το να νοιάζεσαι, ή τουλάχιστον δεν έχεις υποταχθεί ποτέ στον Θεό και δεν έχεις νοιαστεί ποτέ γι’ Αυτόν. Εάν δεν έχεις βιώσει ποτέ την παίδευση και την κρίση του Θεού, τότε σίγουρα δεν θα γνωρίζεις τι είναι η αγιοσύνη Του και θα γνωρίζεις ακόμα λιγότερο ποια είναι η επαναστατικότητα του ανθρώπου. Εάν δεν είχες ποτέ σου μια αληθινή, σωστή άποψη για τη ζωή ή σωστό στόχο στη ζωή, αλλά παραμένεις σε σύγχυση και δεν είσαι σίγουρος για το μελλοντικό σου μονοπάτι στη ζωή, και μάλιστα διστάζεις να προχωρήσεις προς τα εμπρός, τότε είναι σίγουρο πως δεν έχεις δεχτεί ποτέ τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Θεού· μπορεί, μάλιστα, να πει κανείς πως ποτέ σου δεν έχεις εφοδιαστεί ή τροφοδοτηθεί αληθινά από τα λόγια του Θεού. Εάν δεν έχεις υποβληθεί ακόμα στις δοκιμασίες του Θεού, τότε είναι αυτονόητο και σίγουρο ότι δεν θα γνωρίζεις ποια είναι η έλλειψη ανεκτικότητας του Θεού για τις προσβολές του ανθρώπου, ούτε θα καταλάβαινες τι ακριβώς απαιτεί από σένα ο Θεός, πόσο μάλλον ποιο είναι το έργο της διαχείρισης και σωτηρίας του ανθρώπου που κάνει Εκείνος. Όσα χρόνια κι αν πιστεύει κανείς στον Θεό, αν δεν έχει ποτέ βιώσει ή αντιληφθεί τίποτα μέσα από τα λόγια του Θεού, τότε σίγουρα δεν έχει πάρει το μονοπάτι προς τη σωτηρία, είναι βέβαιο πως η πίστη του στον Θεό στερείται ουσιαστικού περιεχομένου, είναι βέβαιο πως η γνώση του για τον Θεό είναι κι αυτή μηδενική και είναι αυτονόητο ότι δεν έχει καμία απολύτως ιδέα τι σημαίνει να σέβεται κανείς τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πρόλογος

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 2

Τα υπάρχοντα και το Είναι του Θεού, η ουσία του Θεού, η διάθεση του Θεού —έχουν γίνει όλα γνωστά στην ανθρωπότητα μέσα από τα λόγια Του. Όταν ο άνθρωπος βιώνει τα λόγια του Θεού, ενόσω προσπαθεί να τα κάνει πράξη θα καταφέρει να κατανοήσει τον σκοπό πίσω από τα λόγια που εκφέρει ο Θεός, να κατανοήσει την πηγή και το υπόβαθρο των λόγων του Θεού και να κατανοήσει και να εκτιμήσει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των λόγων του Θεού. Για την ανθρωπότητα, όλα αυτά είναι πράγματα που πρέπει να βιώσει, να κατανοήσει και να επιτύχει ο άνθρωπος προκειμένου να αποκτήσει την αλήθεια και τη ζωή, να κατανοήσει τις προθέσεις του Θεού, να μεταμορφώσει τη διάθεσή του και να μπορέσει να υποταχθεί στην κυριαρχία και στις διευθετήσεις του Θεού. Την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος βιώνει, κατανοεί και επιτυγχάνει αυτά τα πράγματα, θα έχει αποκτήσει σταδιακά κάποια κατανόηση του Θεού, και τότε θα έχει αποκτήσει, επίσης, διαφορετικούς βαθμούς γνώσης σχετικά με Αυτόν. Αυτή η κατανόηση και γνώση δεν προέρχεται από κάτι που έχει φανταστεί ή συνθέσει ο άνθρωπος, αλλά από αυτά που εκτιμά, βιώνει, νιώθει και επιβεβαιώνει μέσα του. Μόνο αφότου ο άνθρωπος έχει εκτιμήσει, βιώσει, νιώσει και επιβεβαιώσει αυτά τα πράγματα, αποκτά περιεχόμενο η γνώση του για τον Θεό· μόνο η γνώση που αποκτά εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος είναι πραγματική, αληθινή και ακριβής, και αυτή η διαδικασία —της απόκτησης πραγματικής κατανόησης και γνώσης για τον Θεό καθώς εκτιμά, βιώνει, νιώθει και επιβεβαιώνει τα λόγια Του— δεν είναι άλλη από την αληθινή επικοινωνία μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Εν μέσω αυτού του είδους επικοινωνίας, ο άνθρωπος φτάνει στο σημείο να καταλάβει και να κατανοήσει πραγματικά τις προθέσεις του Θεού, φτάνει στο σημείο να καταλάβει και να γνωρίσει πραγματικά τα υπάρχοντα και το Είναι του Θεού, φτάνει στο σημείο να καταλάβει και να γνωρίσει πραγματικά την ουσία του Θεού, φτάνει στο σημείο να κατανοήσει και να γνωρίσει σταδιακά τη διάθεση του Θεού, καταφέρνει να είναι πραγματικά βέβαιος και να έχει έναν σωστό ορισμό για την κυριαρχία του Θεού σε όλη την πλάση, και κερδίζει ουσιαστικό προσανατολισμό και γνώση της ταυτότητας και θέσης του Θεού. Εν μέσω αυτού του είδους επικοινωνίας, ο άνθρωπος αλλάζει, βήμα-βήμα, τις ιδέες του για τον Θεό, δεν Τον πλάθει πλέον στο μυαλό του, δεν αφήνει τις υποψίες του γι’ Αυτόν να τον κατακλύζουν, δεν Τον παρανοεί, δεν Τον καταδικάζει, δεν Του ασκεί κριτική και δεν Τον αμφισβητεί. Κατά συνέπεια, ο άνθρωπος θα έχει λιγότερες διαφωνίες με τον Θεό, θα έχει λιγότερες συγκρούσεις με τον Θεό, και θα είναι λιγότερες οι περιπτώσεις στις οποίες ο άνθρωπος επαναστατεί κατά του Θεού. Αντιστρόφως, η στοργή του ανθρώπου για τον Θεό και η υποταγή του σ’ Αυτόν θα μεγαλώνουν, και ο φόβος Θεού που νιώθει θα γίνεται πιο αληθινός και πιο βαθύς. Εν μέσω μιας τέτοιας επικοινωνίας, ο άνθρωπος όχι μόνο θα αποκτήσει την παροχή της αλήθειας και το βάπτισμα της ζωής, αλλά, ταυτόχρονα, θα αποκτήσει και πραγματική γνώση για τον Θεό. Εν μέσω μιας τέτοιας επικοινωνίας, όχι μόνο θα μεταμορφωθεί η διάθεση του ανθρώπου και θα λάβει εκείνος τη σωτηρία, αλλά, ταυτόχρονα, θα αποκτήσει τον πραγματικό φόβο Θεού και την πραγματική λατρεία ενός δημιουργημένου όντος προς τον Θεό. Έχοντας αυτού του είδους την επικοινωνία, η πίστη του ανθρώπου στον Θεό δεν θα είναι πλέον μία λευκή κόλλα χαρτί, ούτε μια υπόσχεση που προσφέρεται μόνο στα λόγια, ούτε μια μορφή τυφλής επιδίωξης και ειδωλοποίησης. Μόνο με αυτού του είδους την επικοινωνία θα ωριμάζει η ζωή του ανθρώπου μέρα με τη μέρα, μόνο τότε θα μεταμορφωθεί σταδιακά η διάθεσή του, και η πίστη του στον Θεό θα μετατραπεί, βήμα-βήμα, από μια ασαφής και αβέβαιη πίστη σε πραγματική υποταγή και στοργή, σε πραγματικό φόβο Θεού, και ο άνθρωπος, ενόσω ακολουθεί τον Θεό, θα μετατρέψει κι αυτός σταδιακά τη στάση του από παθητική σε ενεργητική, από αρνητική σε θετική. Μόνο με αυτού του είδους την επικοινωνία θα φτάσει ο άνθρωπος σε πραγματική κατανόηση και αντίληψη του Θεού, σε πραγματική γνώση του Θεού. Επειδή η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων δεν έχουν εισέλθει ποτέ σε πραγματική επικοινωνία με τον Θεό, η γνώση τους για τον Θεό σταματά στο θεωρητικό επίπεδο, στο επίπεδο των λόγων και των δογμάτων. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, βρίσκονται, από την άποψη της γνώσης του Θεού, στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν, κολλημένοι στο θεμέλιο των παραδοσιακών μορφών απόδοσης φόρου τιμής, με τις φεουδαρχικές δεισιδαιμονίες τους και τις ρομαντικές χροιές τους. Το γεγονός ότι η γνώση του ανθρώπου για τον Θεό είναι κολλημένη στις απαρχές της σημαίνει ότι είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Εκτός από την επιβεβαίωση της θέσης και της ταυτότητας του Θεού από τον άνθρωπο, η πίστη του ανθρώπου στον Θεό παραμένει σε μια κατάσταση ασαφούς αβεβαιότητας. Ως εκ τούτου, πόσο αληθινό φόβο Θεού μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος;

Όσο ακράδαντα κι αν πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού, αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση σου για τον Θεό, ούτε τον φόβο Θεού που νιώθεις. Σε όποιο βαθμό κι αν έχεις απολαύσει τις ευλογίες Του και τη χάρη Του, αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση σου για τον Θεό. Όσο πρόθυμος κι αν είσαι να αφιερώσεις τα πάντα και να δαπανήσεις τα πάντα για χάρη Του, αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση σου για τον Θεό. Ίσως να έχεις αποκτήσει πολύ μεγάλη οικειότητα με τα λόγια που έχει εκφέρει ο Θεός ή ακόμη και να τα γνωρίζεις απέξω και ανακατωτά, αλλά αυτό δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση σου για τον Θεό. Όσο προσηλωμένος κι αν είναι ο άνθρωπος στο να ακολουθεί τον Θεό, αν δεν είχε ποτέ πραγματική επικοινωνία με τον Θεό ή πραγματική εμπειρία των λόγων του Θεού, τότε η γνώση του για τον Θεό δεν θα είναι παρά ένα κενό ή μια ατελείωτη ονειροπόληση. Παρόλο που ενδέχεται να έχεις «βρεθεί» με τον Θεό περνώντας δίπλα Του ή να Τον έχεις συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο, η γνώση σου για τον Θεό θα είναι ακόμα μηδενική και ο φόβος Θεού που νιώθεις δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από ένα κενό σύνθημα ή μια εξιδανικευμένη έννοια.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πρόλογος

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 3

Πολλοί άνθρωποι κρατούν τα λόγια του Θεού για να τα διαβάζουν καθημερινά, ακόμα και σε σημείο να αποστηθίζουν προσεκτικά όλα τα κλασικά χωρία τους ως το πιο πολύτιμο απόκτημά τους και, επιπλέον, κηρύττουν τον λόγο του Θεού παντού, εφοδιάζοντας και βοηθώντας τους άλλους μέσω των λόγων Του. Πιστεύουν ότι ενεργώντας έτσι, γίνονται μάρτυρες για τον Θεό, γίνονται μάρτυρες των λόγων Του, και ότι ενεργώντας έτσι, ακολουθούν την οδό του Θεού· πιστεύουν ότι ενεργώντας έτσι, ζουν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, ότι ενεργώντας έτσι, φέρνουν τα λόγια Του στην πραγματική ζωή τους, ότι ενεργώντας έτσι, θα μπορέσουν να λάβουν τον έπαινο του Θεού, να σωθούν και να οδηγηθούν στην τελείωση. Αλλά, ακόμα και καθώς κηρύσσουν τα λόγια του Θεού, δεν συμμορφώνονται ποτέ με τα λόγια του Θεού στην πράξη, ούτε προσπαθούν να συγκρίνουν τον εαυτό τους με αυτά που αποκαλύπτονται στα λόγια του Θεού. Αντίθετα, χρησιμοποιούν τα λόγια του Θεού για να κερδίσουν τη λατρεία και την εμπιστοσύνη των άλλων με δόλο, να εισέλθουν στη διαχείριση μόνοι τους και να καταχραστούν και να κλέψουν τη δόξα του Θεού. Ελπίζουν, μάταια, να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που παρέχει η διάδοση του λόγου του Θεού για να τους απονεμηθεί η εργασία και ο έπαινος του Θεού. Έχουν περάσει τόσα χρόνια, αλλά αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να κερδίσουν τον έπαινο του Θεού ενώ κηρύττουν τον λόγο του Θεού, όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να ανακαλύψουν την οδό που θα πρέπει να ακολουθούν ενώ γίνονται μάρτυρες του λόγου του Θεού, όχι μόνο δεν έχουν βοηθήσει ή εφοδιάσει τον εαυτό τους ενώ βοηθούν και εφοδιάζουν τους άλλους με τον λόγο του Θεού και όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να γνωρίσουν τον Θεό ή να αφυπνίσουν μέσα τους πραγματικό φόβο Θεού ενώ κάνουν όλα αυτά τα πράγματα, αλλά, αντίθετα, οι παρανοήσεις τους σχετικά με τον Θεό γίνονται όλο και βαθύτερες, η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς τον Θεό όλο και σοβαρότερη και οι φαντασιοκοπίες τους σχετικά με Αυτόν όλο και πιο υπερβολικές. Εφοδιασμένοι και καθοδηγούμενοι από τις θεωρίες τους για τα λόγια του Θεού, δίνουν την εντύπωση ότι είναι τελείως στο στοιχείο τους, ότι χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους χωρίς μεγάλη προσπάθεια, ότι έχουν βρει τον σκοπό τους στη ζωή, την αποστολή τους, και ότι έχουν κερδίσει νέα ζωή και έχουν σωθεί, ότι, με τα λόγια του Θεού να βγαίνουν με τόση ευκολία από το στόμα τους, έχουν κερδίσει την αλήθεια, έχουν καταλάβει τις προθέσεις του Θεού και έχουν ανακαλύψει το μονοπάτι προς τη γνώση του Θεού, ότι, ενώ κηρύττουν τον λόγο του Θεού, έρχονται συχνά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό. Επίσης, συχνά «συγκινούνται» σε σημείο που ξεσπούν σε λυγμούς και, καθοδηγούμενοι συχνά από τον «Θεό» στα λόγια του Θεού, δίνουν την εντύπωση ότι αρπάζονται αδιάκοπα από την ειλικρινή φροντίδα και την καλή Του πρόθεση και, ταυτόχρονα, ότι έχουν κατανοήσει τη σωτηρία του ανθρώπου από τον Θεό και τη διαχείρισή Του, ότι έχουν γνωρίσει την ουσία Του και ότι έχουν καταλάβει τη δίκαιη διάθεσή Του. Πάνω σε αυτήν τη βάση, φαίνεται να πιστεύουν ακόμα πιο ακράδαντα στην ύπαρξη του Θεού, να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της εξυψωμένης κατάστασής Του και να νιώθουν ακόμα πιο βαθιά το μεγαλείο και την υπεροχή Του. Βυθισμένοι στην επιφανειακή γνώση του λόγου του Θεού, φαίνεται ότι η πίστη τους έχει αυξηθεί, η αποφασιστικότητά τους να υπομείνουν δεινά έχει ενισχυθεί και η γνώση τους για τον Θεό έχει γίνει βαθύτερη. Αγνοούν πως, μέχρι να βιώσουν αληθινά τον λόγο του Θεού, όλη τους η γνώση για τον Θεό και οι ιδέες τους σχετικά με Αυτόν προέρχονται από την ίδια τη διάπυρη φαντασία και τις εικασίες τους. Η πίστη τους δεν θα άντεχε σε καμία δοκιμασία από τον Θεό, η υποτιθέμενη πνευματικότητα και το υποτιθέμενο ανάστημά τους απλώς δεν θα άντεχαν στη δοκιμασία ή την επιθεώρηση του Θεού, η αποφασιστικότητά τους δεν είναι παρά ένα κάστρο χτισμένο στην άμμο και η υποτιθέμενη γνώση τους για τον Θεό δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας τους. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν καταβάλει, τρόπον τινά, πολλή προσπάθεια στον λόγο του Θεού, δεν έχουν καταλάβει ποτέ μα ποτέ τι εστί πραγματική πίστη, τι εστί πραγματική υποταγή, τι εστί πραγματική φροντίδα ή τι εστί πραγματική γνώση του Θεού. Παίρνουν τη θεωρία, τη φαντασία, τη γνώση, το χάρισμα, την παράδοση, τη δεισιδαιμονία, ακόμα και τις ηθικές αξίες της ανθρωπότητας, και τα μετατρέπουν σε «κεφάλαιο» και «οπλισμό» για την πίστη στον Θεό και την επιδίωξή Του, τα μετατρέπουν, μάλιστα, στα θεμέλια της πίστης τους στον Θεό και της επιδίωξής Του. Ταυτόχρονα, παίρνουν επίσης αυτό το κεφάλαιο και τον οπλισμό, και τα μετατρέπουν σε μαγικά φυλαχτά μέσω των οποίων γνωρίζουν τον Θεό, για να αντιμετωπίσουν και να χειριστούν τις επιθεωρήσεις, τις δοκιμασίες, την παίδευση και την κρίση του Θεού. Στο τέλος, αυτό που αποκομίζουν εξακολουθεί να μην αποτελείται από τίποτε άλλο παρά συμπεράσματα σχετικά με τον Θεό βουτηγμένα σε θρησκευτική χροιά, σε φεουδαρχική δεισιδαιμονία και σε καθετί ρομαντικό, αλλόκοτο και αινιγματικό. Ο τρόπος με τον οποίο γνωρίζουν και ορίζουν τον Θεό είναι φτιαγμένος από το ίδιο καλούπι με αυτόν των ανθρώπων που πιστεύουν μόνο σε μια ανώτερη δύναμη ή στον Γέροντα στον ουρανό, ενώ η πρακτικότητα του Θεού, η ουσία, η διάθεση, τα υπάρχοντα, το Είναι Του και ούτω καθεξής —όλα αυτά που έχουν σχέση με τον ίδιο τον αληθινό Θεό— είναι πράγματα που η αντίληψή τους δεν έχει καταφέρει να κατανοήσει, από τα οποία η αντίληψή τους είναι τελείως αποκομμένη, ακόμη και εκ διαμέτρου αντίθετη. Με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που οι άνθρωποι αυτοί ζουν υπό την παροχή και τη θρέψη του λόγου του Θεού, είναι ανίκανοι να πορευτούν αληθινά στο μονοπάτι του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού. Ο αληθινός λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν έχουν εξοικειωθεί ποτέ με τον Θεό, ούτε είχαν ποτέ πραγματική επαφή ή επικοινωνία με Αυτόν, κι έτσι είναι αδύνατο να επιτύχουν αμοιβαία κατανόηση με τον Θεό ή να αφυπνίσουν μέσα τους πραγματική πίστη στον Θεό, επιδίωξή Του ή λατρεία γι’ Αυτόν. Το γεγονός ότι βλέπουν έτσι τον λόγο του Θεού, το γεγονός ότι βλέπουν έτσι τον Θεό —αυτή η οπτική και στάση τούς έχει καταδικάσει να γυρνούν με άδεια χέρια από τα εγχειρήματά τους, τους έχει καταδικάσει να μην μπορούν, σε όλη την αιωνιότητα, να πορευτούν στο μονοπάτι του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού. Ο στόχος στον οποίον αποβλέπουν και η κατεύθυνση προς την οποία πηγαίνουν δηλώνουν πως είναι εχθροί του Θεού στην αιωνιότητα και πως σ’ όλη την αιωνιότητα δεν θα είναι ποτέ σε θέση να λάβουν τη σωτηρία.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πρόλογος

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 4

Εάν, στην περίπτωση ενός ανθρώπου που έχει ακολουθήσει τον Θεό για πολλά χρόνια και έχει απολαύσει την παροχή των λόγων Του για πολλά χρόνια, ο ορισμός του για τον Θεό είναι στην ουσία ίδιος με εκείνον κάποιου που προσπέφτει ενώπιον ειδώλων για τους αποδώσει τιμή, τότε τούτο θα σήμαινε πως αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αποκτήσει την πραγματικότητα του λόγου του Θεού. Αυτό συμβαίνει γιατί απλώς δεν έχει εισέλθει στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού και, γι’ αυτόν τον λόγο, η πραγματικότητα, η αλήθεια, οι προθέσεις και οι απαιτήσεις προς την ανθρωπότητα, το σύνολο των οποίων ενυπάρχει στον λόγο του Θεού, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτόν τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, όσο σκληρά κι αν ενδέχεται να εργάζεται ένας τέτοιος άνθρωπος στην επιφανειακή σημασία του λόγου του Θεού, όλα είναι μάταια: Επειδή αυτό που επιδιώκει είναι μόνο λόγια, αυτό που παίρνει θα είναι κι αυτό, αναπόφευκτα, μόνο λόγια. Ανεξάρτητα από το αν τα λόγια που εκφέρει ο Θεός είναι εξωτερικά απλά ή βαθυστόχαστα, αποτελούν, στο σύνολό τους, αλήθειες απαραίτητες για τη ζωή-είσοδο του ανθρώπου· αποτελούν την πηγή των ζώντων υδάτων που δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να επιβιώσει τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Παρέχουν ό,τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να παραμείνει ζωντανός, τις αρχές και τα πιστεύω για τη διαγωγή του στην καθημερινή ζωή του· το μονοπάτι που πρέπει να πάρει για τη σωτηρία, όπως και τους στόχους και την κατεύθυνση για την απόκτηση της σωτηρίας· κάθε αλήθεια που θα πρέπει να κατέχει ως δημιουργημένο ον ενώπιον του Θεού και κάθε αλήθεια σχετικά με το πώς ο άνθρωπος υποτάσσεται στον Θεό και Τον λατρεύει. Είναι η εγγύηση που διασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπου, είναι ο καθημερινός άρτος του ανθρώπου και είναι, επίσης, η στιβαρή υποστήριξη που επιτρέπει στον άνθρωπο να είναι δυνατός και να στέκεται όρθιος. Είναι πλούσιος στην αλήθεια-πραγματικότητα με την οποία το δημιουργημένο ανθρώπινο είδος βιώνει μια κανονική ανθρώπινη φύση, πλούσια στην αλήθεια δια της οποίας το ανθρώπινο είδος απελευθερώνεται από τη διαφθορά και αναδύεται από τις παγίδες του Σατανά, πλούσια στη σοβαρή κι υπομονετική διδαχή, προτροπή, ενθάρρυνση και παρηγοριά που δίνει ο Δημιουργός στη δημιουργημένη ανθρωπότητα. Είναι ο φάρος που καθοδηγεί και διαφωτίζει τους ανθρώπους να καταλάβουν καθετί θετικό, η εγγύηση που διασφαλίζει ότι οι άνθρωποι θα βιώσουν και θα αποκτήσουν καθετί δίκαιο, όμορφο και καλό, το κριτήριο με το οποίο μετρούνται όλοι οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα, καθώς επίσης και ο δείκτης πλοήγησης που οδηγεί τους ανθρώπους προς τη σωτηρία και το μονοπάτι του φωτός. Μόνο με την πρακτική εμπειρία του λόγου του Θεού μπορεί ο άνθρωπος να εφοδιαστεί με την αλήθεια και τη ζωή. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος τι εστί κανονική ανθρώπινη φύση, τι εστί ζωή με νόημα, τι εστί αληθινό δημιουργημένο ον, τι εστί πραγματική υποταγή στον Θεό. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος πώς θα πρέπει να νοιάζεται για τον Θεό, πώς να εκπληρώσει το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος και πώς να κατέχει την ομοιότητα ενός πραγματικού ανθρώπου. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος τι σημαίνει πραγματική πίστη και πραγματική λατρεία. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος ποιος είναι ο Κυρίαρχος των ουρανών και της γης και όλων των πραγμάτων. Μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος τα μέσα με τα οποία Εκείνος που είναι ο Κυρίαρχος όλης της πλάσης κυβερνά την πλάση, την καθοδηγεί και προνοεί γι’ αυτήν. Και μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει και να συλλάβει τα μέσα με τα οποία υπάρχει, φανερώνεται και εργάζεται Εκείνος που είναι ο Κυρίαρχος όλης της πλάσης. Αποκομμένος από την πραγματική εμπειρία του λόγου του Θεού, ο άνθρωπος δεν έχει πραγματική γνώση ή επίγνωση του λόγου του Θεού και της αλήθειας. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πέρα για πέρα ζωντανός νεκρός, ένα απόλυτο κέλυφος, και όλη η γνώση σχετικά με τον Δημιουργό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτόν. Στα μάτια του Θεού, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει πιστέψει ποτέ σε Αυτόν, ούτε Τον έχει ακολουθήσει ποτέ, κι έτσι ο Θεός δεν τον αναγνωρίζει ούτε ως πιστό Του, ούτε ως ακόλουθό Του, πόσο μάλλον δε, ως γνήσιο δημιουργημένο ον.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πρόλογος

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 5

Ένα πραγματικό δημιουργημένο ον πρέπει να γνωρίζει ποιος είναι ο Δημιουργός, πού αποσκοπεί η δημιουργία του ανθρώπου, πώς να εκτελέσει τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος και πώς να λατρεύει τον Κύριο όλης της πλάσης· πρέπει να κατανοεί, να αντιλαμβάνεται, να γνωρίζει και να νοιάζεται για τις προθέσεις, τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις του Δημιουργού, και πρέπει να ακολουθεί την οδό του Δημιουργού —να έχει φόβο Θεού και να αποφεύγει το κακό.

Τι σημαίνει να έχει κανείς φόβο Θεού; Και πώς μπορεί κανείς να αποφεύγει το κακό;

«Φόβος Θεού» δεν είναι κάποιος απερίγραπτος φόβος και τρόμος, ούτε αποφυγή, ούτε τήρηση απόστασης, ούτε ειδωλοποίηση ή δεισιδαιμονία. Αντίθετα, είναι θαυμασμός, εκτίμηση, εμπιστοσύνη, κατανόηση, φροντίδα, υποταγή, αφοσίωση, αγάπη, καθώς επίσης και άνευ όρων και παραπόνων λατρεία, ανταπόδοση και παράδοση. Χωρίς πραγματική γνώση για τον Θεό, η ανθρωπότητα δεν θα έχει πραγματικό θαυμασμό, πραγματική εμπιστοσύνη, πραγματική κατανόηση, πραγματικό ενδιαφέρον ή υποταγή, αλλά μόνο τρόμο και ανησυχία, μόνο αμφιβολία, παρανόηση, υπεκφυγή και αποφυγή. Χωρίς πραγματική γνώση για τον Θεό, η ανθρωπότητα δεν θα έχει πραγματική αφοσίωση και ανταπόδοση. Χωρίς πραγματική γνώση για τον Θεό, η ανθρωπότητα δεν θα έχει πραγματική λατρεία, δεν θα παραδιδόταν πραγματικά· θα είχε μόνο τυφλή ειδωλοποίηση και δεισιδαιμονία. Χωρίς πραγματική γνώση για τον Θεό, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να ακολουθήσει την οδό του Θεού, ούτε να έχει φόβο Θεού, ούτε να αποφεύγει το κακό. Αντιστρόφως, κάθε δραστηριότητα και συμπεριφορά στην οποία επιδίδεται ο άνθρωπος θα είναι γεμάτη παρακοή και περιφρόνηση, γεμάτη συκοφαντίες και κρίσεις γι’ Αυτόν, και κακή διαγωγή αντίθετη με την αλήθεια και την αληθινή σημασία του λόγου του Θεού.

Μόλις η ανθρωπότητα αποκτήσει πραγματική εμπιστοσύνη στον Θεό, θα είναι ειλικρινής ως προς το να Τον ακολουθεί και να βασίζεται σ’ Αυτόν. Μόνο αν έχει πραγματική εμπιστοσύνη στον Θεό και βασίζεται σ’ Αυτόν μπορεί η ανθρωπότητα να έχει πραγματική κατανόηση και αντίληψη. Μαζί με την αληθινή αντίληψη για τον Θεό, έρχεται και το αληθινό ενδιαφέρον γι’ Αυτόν. Μόνο με πραγματικό ενδιαφέρον για τον Θεό μπορεί η ανθρωπότητα να έχει πραγματική υποταγή. Μόνο με πραγματική υποταγή στον Θεό μπορεί η ανθρωπότητα να έχει πραγματική αφοσίωση. Μόνο με πραγματική αφοσίωση στον Θεό μπορεί η ανθρωπότητα να έχει άνευ όρων και παραπόνων ανταπόδοση. Μόνο με πραγματική εμπιστοσύνη και εξάρτηση, πραγματική κατανόηση και ενδιαφέρον, πραγματική υποταγή, πραγματική αφοσίωση και ανταπόδοση, μπορεί η ανθρωπότητα να γνωρίσει πραγματικά τη διάθεση και την ουσία του Θεού, καθώς και να γνωρίσει την ταυτότητα του Δημιουργού. Μόνο όταν οι άνθρωποι έχουν καταφέρει πραγματικά να γνωρίσουν τον Δημιουργό μπορούν να αφυπνίσουν μέσα τους πραγματική λατρεία και παράδοση. Μόνο όταν έχει πραγματική λατρεία για τον Δημιουργό και παραδοθεί πραγματικά σ’ Αυτόν θα μπορέσει η ανθρωπότητα να απαλλαγεί πραγματικά από τις κακές της πράξεις, δηλαδή, να αποφύγει το κακό.

Αυτό αποτελεί όλη τη διαδικασία του «φόβου του Θεού και της αποφυγής του κακού» και είναι επίσης, στο σύνολό του, το περιεχόμενο του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού. Αυτό είναι το μονοπάτι που πρέπει να διαβεί κανείς για να φτάσει στον φόβο Θεού και την αποφυγή του κακού.

«Ο φόβος Θεού και η αποφυγή του κακού» και η γνώση του Θεού είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα με μυριάδες νήματα, και η σύνδεση μεταξύ τους είναι αυτονόητη. Εάν επιθυμείς να επιτύχεις να αποφύγεις το κακό, πρέπει πρώτα να έχεις πραγματικό φόβο Θεού. Εάν επιθυμείς να επιτύχεις πραγματικό φόβο Θεού, πρέπει πρώτα να έχεις πραγματική γνώση για τον Θεό. Εάν επιθυμείς να αποκτήσεις γνώση για τον Θεό, πρέπει πρώτα να βιώσεις τον λόγο του Θεού, να εισέλθεις στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού, να βιώσεις τη συμμόρφωση και την πειθαρχία του Θεού, καθώς και το παίδεμα και την κρίση Του. Εάν επιθυμείς να βιώσεις τον λόγο του Θεού, πρέπει πρώτα να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον λόγο του Θεού, να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό και να ζητήσεις από τον Θεό να ορίσει ανθρώπους, γεγονότα, πράγματα, καθώς και κάθε λογής περιβάλλοντα, για να έχεις ευκαιρίες να βιώσεις τα λόγια του Θεού· εάν επιθυμείς να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό και με τον λόγο του Θεού, πρέπει πρώτα να έχεις απλή και ειλικρινή καρδιά, στάση αποδοχής της αλήθειας, αποφασιστικότητα για να υπομείνεις βάσανα, αποφασιστικότητα και κουράγιο για να αποφύγεις το κακό και βλέψη να γίνεις πραγματικό δημιουργημένο ον… Με αυτόν τον τρόπο, προχωρώντας βήμα-βήμα, θα πλησιάζεις όλο και περισσότερο τον Θεό, η καρδιά σου θα γίνεται όλο και πιο αγνή, και η ζωή σου και η αξία του να είσαι ζωντανός, καθώς θα γνωρίζεις τον Θεό, θα αποκτούν όλο και περισσότερη σημασία και θα γίνονται όλο και πιο λαμπερά. Μέχρι που, μία μέρα, θα νιώσεις ότι ο Δημιουργός δεν είναι πλέον ένα αίνιγμα, ότι ο Δημιουργός δεν σου κρυβόταν ποτέ, ότι ο Δημιουργός δεν έκρυψε ποτέ το πρόσωπό Του από σένα, ότι ο Δημιουργός δεν είναι μακριά σου, ότι ο Δημιουργός δεν είναι πλέον Εκείνος που μπορείς μόνο να επιθυμείς μέρα και νύχτα, αλλά που δεν μπορείς να αντιληφθείς με τις αισθήσεις σου, ότι στέκεται πραγματικά και αληθινά φύλακας στο πλευρό σου, εφοδιάζοντας τη ζωή σου και ελέγχοντας τη μοίρα σου. Θα νιώθεις ότι Εκείνος δεν βρίσκεται στον μακρινό ορίζοντα, ούτε έχει κρυφτεί ψηλά στα σύννεφα, ότι είναι στο πλευρό σου, κυριαρχεί στα πάντα στη ζωή σου, και ότι είναι το παν για σένα και ο ένας και μοναδικός για σένα. Αυτός ο Θεός σού επιτρέπει να Τον αγαπάς και να τον λατρεύεις με την καρδιά σου, να νιώθεις συνδεδεμένος μαζί Του, να είσαι κοντά Του, να Τον θαυμάζεις, να φοβάσαι μην Τον χάσεις, να μη θέλεις άλλο πια να Τον απαρνιέσαι, να επαναστατείς εναντίον Του ή να Τον αποφεύγεις και να Τον κρατάς σε απόσταση. Το μόνο που θέλεις είναι να Τον νοιάζεσαι, το μόνο που επιθυμείς είναι να υποτάσσεσαι σ’ Αυτόν, να ανταποδίδεις ό,τι σου δίνει και να παραδίνεσαι στο κράτος Του. Δεν αρνείσαι πλέον να σε καθοδηγεί, να προνοεί για σένα, να σε προσέχει και να σε προστατεύει, δεν αντιστέκεσαι πλέον στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις Του σχετικά μ’ εσένα. Επιθυμείς μόνο να Τον ακολουθείς, να Τον συνοδεύεις· επιθυμείς μόνο να Τον αποδεχθείς ως τη μία και μοναδική ζωή σου, να Τον αποδεχθείς ως τον ένα και μοναδικό σου Κύριο, τον ένα και μοναδικό σου Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πρόλογος

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 6

Τα πιστεύω των ανθρώπων δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την αλήθεια

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που μπορούν να υπομείνουν κακουχίες, που μπορούν να πληρώσουν το τίμημα, που η εξωτερική συμπεριφορά τους είναι πολύ καλή, που είναι αξιοσέβαστοι και που έχουν τον θαυμασμό των άλλων. Μήπως εσείς θα λέγατε ότι η εξωτερική αυτή συμπεριφορά μπορεί να θεωρηθεί άσκηση της αλήθειας; Θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι τέτοιοι άνθρωποι ικανοποιούν τις προθέσεις του Θεού; Γιατί βλέπουν οι άνθρωποι ξανά και ξανά τέτοια άτομα και πιστεύουν ότι αυτά ικανοποιούν τον Θεό, ότι περπατούν στο μονοπάτι της άσκησης της αλήθειας, ότι ακολουθούν την οδό του Θεού; Γιατί κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται έτσι; Μόνο μία εξήγηση υπάρχει γι’ αυτό. Ποια είναι αυτή; Είναι ότι, για πάρα πολλούς ανθρώπους, κάποιες ερωτήσεις —όπως τι σημαίνει να κάνει κανείς την αλήθεια πράξη, τι σημαίνει να ικανοποιεί τον Θεό και τι σημαίνει να κατέχει αληθινά την αλήθεια-πραγματικότητα— δεν είναι πολύ ξεκάθαρες. Επομένως, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που συχνά παραπλανώνται από εκείνους που εξωτερικά φαίνονται πνευματικοί, ευγενείς, μεγαλοπρεπείς και σπουδαίοι. Όσο για τους ανθρώπους που μπορούν να μιλούν με ευφράδεια για λόγια και δόγματα, και ο λόγος και οι ενέργειές τους φαίνονται αξιοθαύμαστα, εκείνοι που παραπλανιούνται από αυτούς δεν έχουν εξετάσει ποτέ την ουσία των πράξεών τους, τις αρχές πίσω από τα έργα τους ή τους στόχους τους. Επιπλέον, δεν εξέτασαν ποτέ αν αυτοί οι άνθρωποι υποτάσσονται πραγματικά στον Θεό ούτε διαπίστωσαν ποτέ αν αυτοί οι άνθρωποι σέβονται στ’ αλήθεια τον Θεό και αποφεύγουν το κακό. Ποτέ δεν διέκριναν την ανθρώπινη φύση-ουσία των συγκεκριμένων ανθρώπων. Αντίθετα, από το πρώτο κιόλας βήμα της γνωριμίας μαζί τους, λίγο-λίγο, έχουν φτάσει να θαυμάζουν και να σέβονται τους ανθρώπους αυτούς, και τελικά αυτοί οι άνθρωποι γίνονται είδωλά τους. Επιπλέον, στο μυαλό κάποιων ανθρώπων, τα είδωλα που λατρεύουν —και που πιστεύουν πως μπορούν να εγκαταλείψουν οικογένεια και δουλειά, και που επιφανειακά φαίνεται ότι μπορούν να πληρώσουν το τίμημα— είναι εκείνοι που ικανοποιούν πραγματικά τον Θεό και που επιτυγχάνουν καλά αποτελέσματα και καλούς προορισμούς. Στο μυαλό τους, τα είδωλα αυτά είναι αυτοί που επαινεί ο Θεός. Τι τους κάνει να πιστεύουν τέτοιο πράγμα; Ποια είναι η ουσία αυτού του ζητήματος; Σε ποιες συνέπειες μπορεί να οδηγήσει; Ας συζητήσουμε πρώτα το θέμα της ουσίας του.

Ουσιαστικά, τα θέματα αυτά που σχετίζονται με τις απόψεις των ανθρώπων, τις μεθόδους άσκησής τους, τις αρχές της άσκησης που επιλέγουν να υιοθετήσουν και αυτό στο οποίοι όλοι τείνουν να επικεντρώνονται δεν έχουν καμία σχέση με τις απαιτήσεις του Θεού από την ανθρωπότητα. Είτε οι άνθρωποι επικεντρώνονται σε ρηχά είτε σε βαθυστόχαστα ζητήματα, είτε σε λόγια και δόγματα είτε στην πραγματικότητα, δεν προσκολλώνται σε αυτό που θα έπρεπε να προσκολληθούν περισσότερο ούτε γνωρίζουν αυτό που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα. Ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι δεν συμπαθούν καθόλου την αλήθεια· ως εκ τούτου, δεν είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν χρόνο και προσπάθεια στην εξεύρεση και την εφαρμογή των αρχών της άσκησης που βρίσκονται στις ομιλίες του Θεού. Αντ’ αυτού, προτιμούν να «κόβουν δρόμο», συνοψίζοντας ότι όσα κατανοούν και γνωρίζουν αποτελούν σωστή πράξη και καλή συμπεριφορά· η σύνοψη αυτή καθίσταται, τότε, ο δικός τους στόχος που πρέπει να ακολουθήσουν, τον οποίο θεωρούν ως την αλήθεια που πρέπει να γίνει πράξη. Η άμεση συνέπεια είναι ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την ανθρώπινη καλή συμπεριφορά ως υποκατάστατο της άσκησης της αλήθειας, πράγμα που ικανοποιεί επίσης την επιθυμία τους να κολακεύουν τον Θεό. Αυτό τους δίνει το κεφάλαιο με το οποίο παλεύουν κατά της αλήθειας και το οποίο χρησιμοποιούν, επίσης, για να επιχειρηματολογούν με τον Θεό και να Τον ανταγωνίζονται. Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι βάζουν, επίσης, αδίστακτα τον Θεό στην άκρη, τοποθετώντας στη θέση Του τα είδωλα που θαυμάζουν. Υπάρχει μία και μόνο βασική αιτία που ωθεί τους ανθρώπους να προβαίνουν σε τέτοιες αδαείς ενέργειες και να διαθέτουν τέτοιες αδαείς απόψεις ή μονόπλευρες γνώμες και πρακτικές —και σήμερα θα σας μιλήσω γι’ αυτήν: Ο λόγος είναι ότι, παρόλο που οι άνθρωποι μπορεί να ακολουθούν τον Θεό, να προσεύχονται σε Αυτόν κάθε μέρα και να διαβάζουν καθημερινά τις ομιλίες Του, δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τις προθέσεις Του. Εδώ βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος. Αν κάποιος κατανοούσε την καρδιά του Θεού και γνώριζε τι αρέσει σ’ Αυτόν, τι αποστρέφεται, τι θέλει, τι απορρίπτει, τι είδους ανθρώπους αγαπά, τι είδους ανθρώπους αντιπαθεί, τι πρότυπα χρησιμοποιεί όταν θέτει απαιτήσεις στους ανθρώπους και ποια προσέγγιση λαμβάνει για την τελείωσή τους, θα μπορούσε, τότε, το άτομο αυτό να έχει ακόμα τις δικές του προσωπικές γνώμες; Θα μπορούσαν τέτοιοι άνθρωποι να πάνε να λατρέψουν κάποιον άλλον; Θα μπορούσε ένας συνηθισμένος άνθρωπος να καταστεί είδωλό τους; Οι άνθρωποι που κατανοούν τις προθέσεις του Θεού διαθέτουν μια λίγο πιο ορθολογική άποψη από αυτήν. Δεν πρόκειται να ειδωλοποιήσουν αυθαίρετα κάποιο διεφθαρμένο πρόσωπο, ούτε πρόκειται, ενώ βαδίζουν στο μονοπάτι της άσκησης της αλήθειας, να πιστέψουν ότι η τυφλή τήρηση λίγων απλών κανόνων ή αρχών ισοδυναμεί με την άσκηση της αλήθειας.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 7

Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το πρότυπο βάσει του οποίου καθορίζει ο Θεός τα αποτελέσματα των ανθρώπων

Δεδομένου ότι αυτό για το οποίο ενδιαφέρεται κάθε άνθρωπος είναι το δικό του αποτέλεσμα, γνωρίζετε πώς καθορίζει ο Θεός το αποτέλεσμα αυτό; Με ποιον τρόπο καθορίζει ο Θεός το αποτέλεσμα κάποιου; Επιπλέον, τι είδους πρότυπο χρησιμοποιεί για να το καθορίσει; Όταν το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου δεν έχει ακόμα καθοριστεί, τι κάνει ο Θεός για να το αποκαλύψει; Ξέρει κανείς; Όπως είπα πριν ένα λεπτό, υπάρχουν κάποιοι που έχουν ήδη ξοδέψει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ερευνώντας τα λόγια του Θεού σε μια προσπάθεια να αναζητήσουν στοιχεία για τα αποτελέσματα των ανθρώπων, για τις κατηγορίες στις οποίες διαιρούνται αυτά τα αποτελέσματα, καθώς και για τα διάφορα αποτελέσματα που αναμένουν τα διαφορετικά είδη ανθρώπων. Ελπίζουν επίσης να ανακαλύψουν πώς ο λόγος του Θεού επιβάλλει τα αποτελέσματα των ανθρώπων, τι είδους πρότυπα χρησιμοποιεί Εκείνος και πώς ακριβώς καθορίζει το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου. Ωστόσο, τελικά, οι άνθρωποι αυτοί δεν καταφέρνουν ποτέ να βρουν την οποιαδήποτε απάντηση. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ελάχιστα λεχθέντα επί του θέματος μέσα στις ομιλίες του Θεού. Γιατί συμβαίνει αυτό; Εφόσον τα αποτελέσματα των ανθρώπων δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμη, ο Θεός δεν επιθυμεί να πει σε κανέναν τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος ούτε και θέλει να ενημερώσει κανέναν για τον προορισμό του εκ των προτέρων —διότι αν το έπραττε, αυτό δεν θα είχε κανένα όφελος για την ανθρωπότητα. Εδώ και τώρα, θέλω μονάχα να σας μιλήσω για τον τρόπο με τον οποίο καθορίζει ο Θεός τα αποτελέσματα των ανθρώπων, για τις αρχές που χρησιμοποιεί στο έργο Του προκειμένου να καθορίσει και να εκδηλώσει τα εν λόγω αποτελέσματα, καθώς και για το πρότυπο που χρησιμοποιεί για να καθορίσει το αν κάποιος μπορεί να επιβιώσει ή όχι. Αυτά δεν είναι τα ερωτήματα που σας απασχολούν περισσότερο; Τότε λοιπόν, πώς πιστεύουν οι άνθρωποι ότι καθορίζει ο Θεός τα αποτελέσματα των ανθρώπων; Αναφέρατε ένα μέρος αυτού μόλις τώρα: Κάποιοι από εσάς είπαν ότι έχει σχέση με το αν πράττει κανείς πιστά τα καθήκοντά του και αν δαπανά για τον Θεό· μερικοί είπαν ότι σχετίζεται με το να υποτάσσεται κανείς στον Θεό και να Τον ικανοποιεί· ορισμένοι είπαν ότι ένας παράγοντας είναι το να βρίσκεται κανείς στο έλεος του Θεού· και κάποιοι είπαν ότι το κλειδί είναι να είναι κανείς χαμηλών τόνων… Γνωρίζετε, άραγε, τι σκέφτεται ο Θεός, όταν κάνετε τις αλήθειες αυτές πράξη και όταν ασκείστε σύμφωνα με τις αρχές που πιστεύετε ότι είναι σωστές; Έχετε σκεφτεί ποτέ αν, συνεχίζοντας έτσι, ικανοποιείτε τις προθέσεις Του ή όχι; Πληροί αυτό το πρότυπό Του; Ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις Του; Πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται και πολύ αυτά τα ερωτήματα. Απλώς εφαρμόζουν μηχανικά ένα τμήμα του λόγου του Θεού ή ένα μέρος των κηρυγμάτων ή τα πρότυπα ορισμένων πνευματικών φιγούρων τις οποίες θεοποιούν, αναγκάζοντας τον εαυτό τους να πράττει το τάδε ή το δείνα. Πιστεύουν ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος, έτσι συνεχίζουν να τον τηρούν και να τον πράττουν, ανεξάρτητα από το τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος. Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται, «Έχω πίστη εδώ και τόσα χρόνια· πάντοτε έκανα πράξη αυτόν τον τρόπο. Αισθάνομαι ότι πραγματικά έχω ικανοποιήσει τον Θεό κι επίσης αισθάνομαι ότι έχω αποκομίσει πολλά από αυτό. Αυτό οφείλεται στο ότι έφτασα σε σημείο να κατανοήσω πολλές αλήθειες κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, καθώς επίσης και πολλά πράγματα που δεν καταλάβαινα πριν. Συγκεκριμένα, πολλές από τις ιδέες και τις απόψεις μου έχουν αλλάξει, οι αξίες της ζωής μου έχουν αλλάξει άρδην και διαθέτω πλέον μια αρκετά καλή κατανόηση αυτού του κόσμου». Τέτοιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι τούτο αποτελεί συγκομιδή, καθώς και το τελικό αποτέλεσμα του έργου του Θεού για την ανθρωπότητα. Κατά τη γνώμη σας, και συμπεριλαμβανομένων των προτύπων αυτών και όλων των πρακτικών σας, ικανοποιείτε τις προθέσεις του Θεού; Κάποιοι από εσάς θα πουν με κάθε βεβαιότητα, «Φυσικά! Ασκούμαστε σύμφωνα με τον λόγο του Θεού· ασκούμαστε σύμφωνα με αυτά που κήρυξε και επικοινώνησε ο Άνωθεν. Κάνουμε πάντοτε τα καθήκοντά μας και ακολουθούμε διαρκώς τον Θεό, και δεν Τον έχουμε εγκαταλείψει ποτέ. Ως εκ τούτου, μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά ότι ικανοποιούμε τον Θεό. Ανεξάρτητα από το πόσα κατανοούμε από τις προθέσεις Του και ανεξάρτητα από το πόσα αντιλαμβανόμαστε από τον λόγο Του, βρισκόμαστε πάντα στο μονοπάτι της προσπάθειας να είμαστε σε αρμονία με τον Θεό. Εφόσον ενεργούμε και ασκούμαστε σωστά, τότε είναι βέβαιο ότι θα επιτύχουμε το σωστό αποτέλεσμα». Τι σκέφτεστε ως προς τη συγκεκριμένη οπτική; Είναι σωστή; Ίσως υπάρχουν και ορισμένοι που λένε, «Ποτέ πριν δεν συλλογίστηκα αυτά τα πράγματα. Απλώς πιστεύω ότι, εφόσον συνεχίζω να κάνω το καθήκον μου και να ενεργώ σύμφωνα με τις απαιτήσεις των ομιλιών του Θεού, τότε μπορώ να επιβιώσω. Ποτέ δεν έχω εξετάσει το ερώτημα του εάν μπορώ να ικανοποιήσω την καρδιά του Θεού ούτε έχω ποτέ σκεφτεί εάν πληρώ το πρότυπο που έχει ορίσει Εκείνος. Αφού ο Θεός δεν μου έχει πει ποτέ τίποτε ούτε μου παρείχε σαφείς οδηγίες, πιστεύω ότι, εφόσον συνεχίζω να εργάζομαι και δεν σταματώ, τότε ο Θεός θα είναι ικανοποιημένος και δεν θα πρέπει να θέσει πρόσθετες απαιτήσεις σ’ εμένα». Είναι σωστές αυτές οι πεποιθήσεις; Κατ’ Εμέ, ο συγκεκριμένος τρόπος άσκησης, ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης και αυτές οι απόψεις, όλα περιέχουν φαντασιώσεις, καθώς επίσης και ένα μικρό ποσοστό τύφλωσης. Ίσως το ότι το λέω αυτό να κάνει μερικούς από σας να νιώσουν κάπως αποθαρρημένοι, σκεπτόμενοι, «Τύφλωση; Εάν αυτό είναι τύφλωση, τότε η ελπίδα μας για σωτηρία και επιβίωση είναι πολύ μικρή και αβέβαιη, έτσι δεν είναι; Θέτοντάς το έτσι, δεν μας περιλούζεις με κρύο νερό;» Ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε, τα πράγματα που λέω και κάνω δεν έχουν σκοπό να σας κάνουν να νιώσετε σαν να σας περιλούζουν με κρύο νερό. Μάλλον, σκοπό έχουν να βελτιώσουν την κατανόησή σας ως προς τις προθέσεις του Θεού και να ενισχύσουν την αντίληψή σας ως προς το τι σκέφτεται Εκείνος, ως προς το τι θέλει να επιτύχει, ως προς το ποια είδη ανθρώπων συμπαθεί, τι αποστρέφεται, τι σιχαίνεται, ποιο είδος ανθρώπου επιθυμεί να κερδίσει και ποιο είδος ανθρώπου αποστρέφεται και εγκαταλείπει. Σκοπός τους είναι να χαρίσουν στο μυαλό σας διαύγεια και να σας δώσουν μια ξεκάθαρη κατανόηση του πόσο ακριβώς έχουν απομακρυνθεί οι ενέργειες και οι σκέψεις του καθενός από σας από το πρότυπο που απαιτεί ο Θεός. Είναι απόλυτα απαραίτητο να συζητήσουμε τα θέματα αυτά; Διότι ξέρω ότι έχετε πίστη εδώ και πάρα πολύ καιρό και έχετε ακούσει πάρα πολλά κηρύγματα, αλλά αυτά ακριβώς είναι τα πράγματα τα οποία στερείστε στον μεγαλύτερο βαθμό. Παρόλο που έχετε καταγράψει κάθε αλήθεια στα σημειωματάριά σας και έχετε απομνημονεύσει και εγχαράξει μέσα σας κάποια από τα πράγματα που πιστεύετε προσωπικά ότι είναι σημαντικά, και παρόλο που σχεδιάζετε να χρησιμοποιείτε τα πράγματα αυτά για να ικανοποιήσετε τον Θεό κατά την άσκησή σας, να τα χρησιμοποιήσετε όταν βρεθείτε σε ανάγκη, να τα χρησιμοποιήσετε για να ξεπεράσετε τις δύσκολες στιγμές που πρόκειται να έρθουν ή απλώς να αφήσετε αυτά τα πράγματα να σας συντροφεύουν ενώ ζείτε τη ζωή σας, κατά τη δική Μου άποψη, όπως κι αν το κάνετε, αν απλώς το κάνετε, δεν είναι τόσο σημαντικό. Τι είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό; Είναι το ότι ενώ εσύ ασκείσαι, πρέπει να ξέρεις βαθιά μέσα σου, με απόλυτη βεβαιότητα, αν όλα όσα κάνεις —κάθε πράξη ξεχωριστά— συνάδουν με αυτό που θέλει ο Θεός ή όχι, και αν όλες οι ενέργειές σου, όλες οι σκέψεις σου και τα αποτελέσματα και ο στόχος που θέλεις να επιτύχεις ικανοποιούν πραγματικά τις προθέσεις του Θεού και ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις Του, καθώς και αν Εκείνος τα εγκρίνει ή όχι. Αυτά είναι τα πολύ σημαντικά.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 8

Ακολουθήστε την οδό του Θεού: Να έχετε φόβο Θεού και να αποφεύγετε το κακό

Υπάρχει ένα ρητό στο οποίο θα πρέπει να δώσετε βάση. Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο ρητό είναι πολύ σημαντικό, διότι προσωπικά έρχεται στο μυαλό Μου αμέτρητες φορές κάθε μέρα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή κάθε φορά που έχω κάποιον απέναντί Μου, κάθε φορά που ακούω την ιστορία κάποιου και κάθε φορά που ακούω την εμπειρία ενός ατόμου ή τη μαρτυρία της πίστης του στον Θεό, χρησιμοποιώ πάντα αυτό το ρητό για να καθορίσω στην καρδιά Μου αν το άτομο αυτό είναι ή όχι ο τύπος ανθρώπου που θέλει ο Θεός και ο τύπος ανθρώπου που συμπαθεί ο Θεός. Άρα, λοιπόν: ποιο είναι αυτό το ρητό; Τώρα σας κρατώ όλους σε αγωνία. Όταν αποκαλύψω το ρητό, ίσως νιώσετε απογοητευμένοι, καθώς υπάρχουν κάποιοι που το πιστεύουν μόνο στα λόγια εδώ και πολλά χρόνια. Εγώ, ωστόσο, δεν το έχω σε καμία περίπτωση πιστέψει μόνο στα λόγια. Το ρητό αυτό κατοικεί μέσα στην καρδιά Μου. Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το ρητό; Είναι το εξής: «Ακολουθήστε την οδό του Θεού: Να έχετε φόβο Θεού και να αποφεύγετε το κακό». Δεν πρόκειται για μια υπερβολικά απλή φράση; Εντούτοις, παρά την απλότητά της, οι άνθρωποι που κατανοούν πραγματικά εις βάθος αυτά τα λόγια θα νιώσουν ότι έχουν μεγάλη βαρύτητα, ότι αυτό το ρητό είναι πολύ πολύτιμο για την άσκηση κάποιου, ότι είναι μια φράση από τη γλώσσα της ζωής που περιλαμβάνει την αλήθεια-πραγματικότητα, ότι, για όσους προσπαθούν να ικανοποιήσουν τον Θεό, αντιπροσωπεύει έναν διά βίου στόχο και ότι αποτελεί ισόβια οδό την οποία θα πρέπει να ακολουθεί οποιοσδήποτε λαμβάνει υπ’ όψιν του τις προθέσεις του Θεού. Λοιπόν, τι σκέφτεστε: Δεν είναι αυτό το ρητό η αλήθεια; Έχει ή δεν έχει τέτοια σημασία; Επίσης, ίσως κάποιοι από εσάς να συλλογίζονται το ρητό αυτό και να προσπαθούν να καταλάβουν τι σημαίνει, και ίσως να υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά σας που να έχουν ακόμη και αμφιβολίες σχετικά με αυτό: Πόσο σημαντικό είναι, άραγε, αυτό το ρητό; Πολύ; Είναι απαραίτητο να του δίνουμε τόση έμφαση; Ίσως υπάρχουν και ορισμένοι ανάμεσά σας που δεν πολυσυμπαθούν το ρητό αυτό, επειδή νομίζουν ότι το να πάρουν την οδό του Θεού και να την αποστάξουν σε αυτό το ένα και μοναδικό ρητό αποτελεί ακραία υπεραπλούστευση. Το να συμπυκνώσεις όλα όσα είπε ο Θεός σε ένα μόνο ρητό —αυτό δεν θα έκανε τον Θεό να μοιάζει κάπως υπερβολικά ασήμαντος; Αυτό συμβαίνει όμως; Θα μπορούσαν οι περισσότεροι από εσάς να μην κατανοούν πλήρως τη βαθιά σημασία αυτών των λόγων. Αν και το σημειώσατε όλοι, δεν έχετε καμία πρόθεση να φυλάξετε το ρητό αυτό μέσα στις καρδιές σας· απλώς το έχετε γράψει στα σημειωματάριά σας για να το ξανακοιτάξετε και να το συλλογιστείτε στον ελεύθερό σας χρόνο. Κάποιοι από σας ούτε καν πρόκειται να μπουν στον κόπο να απομνημονεύσουν το ρητό αυτό, πόσο μάλλον να προσπαθήσουν να το χρησιμοποιήσουν σωστά. Γιατί, όμως, επιθυμώ να αναφέρω το συγκεκριμένο ρητό; Ανεξάρτητα από την οπτική σας γωνία και άσχετα με το τι σκέφτεστε, Εγώ έπρεπε να αναφέρω αυτό το ρητό, διότι είναι εξαιρετικά σχετικό με το πώς ο Θεός καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από την παρούσα κατανόησή σας για το ρητό αυτό ή από το πώς το αντιμετωπίζετε, Εγώ και πάλι θα σας πω το εξής: Εάν οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πράξη και να βιώσουν τα λόγια αυτού του ρητού και να επιτύχουν το πρότυπο του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού, τότε είναι εξασφαλισμένο πως θα είναι επιζώντες και σίγουρα θα έχουν καλά αποτελέσματα. Εάν, ωστόσο, δεν μπορείς να ανταποκριθείς στο πρότυπο που ορίζει το ρητό αυτό, τότε μπορεί να λεχθεί ότι το αποτέλεσμά σου θα είναι άγνωστο. Έτσι, σας μιλώ για το συγκεκριμένο ρητό για τη δική σας διανοητική προετοιμασία και για να ξέρετε τι πρότυπο χρησιμοποιεί ο Θεός για να σας υπολογίσει.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 9

Ο Θεός χρησιμοποιεί διάφορες δοκιμασίες για να εξετάσει κατά πόσο οι άνθρωποι σέβονται τον Θεό και αποφεύγουν το κακό

Σε κάθε εποχή του έργου του Θεού, Εκείνος χορηγεί στους ανθρώπους κάποια λόγια και τους λέει μερικές αλήθειες. Οι αλήθειες αυτές χρησιμεύουν ως η οδός στην οποία θα πρέπει να εμμείνουν οι άνθρωποι, η οδός την οποία θα πρέπει να ακολουθήσουν, ως η οδός που τους καθιστά ικανούς να έχουν φόβο Θεού και να αποφεύγουν το κακό, και ως η οδός, την οποία οι άνθρωποι θα πρέπει να κάνουν πράξη και στην οποία θα πρέπει να εμμείνουν κατά τη ζωή τους και κατά την πορεία του ταξιδιού της ζωής τους. Για αυτούς τους λόγους, ο Θεός εκφράζει αυτές τις ομιλίες στην ανθρωπότητα. Τα λόγια αυτά που προέρχονται από τον Θεό θα πρέπει να τηρούνται από τους ανθρώπους και η τήρηση αυτών σημαίνει λήψη ζωής. Εάν κάποιος δεν τα τηρεί, δεν τα κάνει πράξη ούτε βιώνει τα λόγια του Θεού στη ζωή του, τότε ο άνθρωπος αυτός δεν κάνει την αλήθεια πράξη. Επιπλέον, αν οι άνθρωποι δεν κάνουν την αλήθεια πράξη, τότε δεν έχουν φόβο Θεού και δεν αποφεύγουν το κακό, ούτε μπορούν να ικανοποιήσουν τον Θεό. Οι άνθρωποι που αδυνατούν να ικανοποιήσουν τον Θεό δεν μπορούν να λάβουν την έγκρισή Του και τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Πώς, λοιπόν, κατά την πορεία του έργου Του, καταφέρνει ο Θεός να καθορίσει το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου; Ποιες μεθόδους χρησιμοποιεί ο Θεός για να καθορίσει το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου; Ίσως να είστε ακόμα λίγο μπερδεμένοι ως προς αυτό τη δεδομένη στιγμή, αλλά όταν σας πω για τη διαδικασία, θα καταστεί απόλυτα σαφές, διότι πολλοί από σας το έχετε ήδη βιώσει οι ίδιοι.

Κατά τη διάρκεια του έργου Του, από την αρχή, ο Θεός έχει θέσει δοκιμασίες για κάθε άτομο —ή, θα μπορούσατε να πείτε, για κάθε άτομο που Τον ακολουθεί— και οι δοκιμασίες αυτές είναι διαφόρων μεγεθών. Υπάρχουν εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία της απόρριψης από την οικογένειά τους, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία του αντίξοου περιβάλλοντος, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία της σύλληψης και του βασανισμού, εκείνοι που βίωσαν τη δοκιμασία του να έρθουν αντιμέτωποι με επιλογές και εκείνοι που αντιμετώπισαν τις δοκιμασίες του χρήματος και της θέσης. Γενικά, ο καθένας από εσάς έχει αντιμετωπίσει κάθε είδους δοκιμασία. Γιατί, άραγε, ο Θεός εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Γιατί μεταχειρίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο τους πάντες; Τι είδους αποτέλεσμα αναζητά; Αυτό είναι το σημείο που θέλω να σας επικοινωνήσω: Ο Θεός θέλει να δει εάν ο άνθρωπος αυτός είναι ή όχι ο τύπος που Τον σέβεται και αποφεύγει το κακό. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο Θεός σε υποβάλλει σε μια δοκιμασία και σε φέρνει αντιμέτωπο με τη μία ή την άλλη περίσταση, η πρόθεσή Του είναι να εξετάσει κατά πόσο είσαι άνθρωπος που Τον σέβεται και αποφεύγει το κακό. Εάν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με το καθήκον της φύλαξης κάποιας προσφοράς, και αυτό το καθήκον οδηγεί στο να έρθει σε επαφή με την προσφορά του Θεού, θα έλεγες ότι αυτό είναι κάτι που έχει κανονίσει ο Θεός; Χωρίς καμία αμφιβολία ναι! Όλα αυτά με τα οποία έρχεσαι αντιμέτωπος είναι κανονισμένα από τον Θεό. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το τάδε ζήτημα, ο Θεός σε παρατηρεί μυστικά, παρακολουθώντας τι επιλογές κάνεις, πώς ασκείσαι και τι σκέψεις έχεις. Αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τον Θεό είναι το τελικό αποτέλεσμα, καθώς αποτελεί το αποτέλεσμα που θα Τον βοηθήσει να κρίνει εάν έχεις ανταποκριθεί στο πρότυπό Του σε αυτήν τη συγκεκριμένη δοκιμασία. Ωστόσο, κάθε φορά που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, συχνά δεν σκέφτονται γιατί έρχονται αντιμέτωποι με αυτό ούτε το πρότυπο στο οποίο αναμένει ο Θεός να ανταποκριθούν, τι θέλει να δει σ’ αυτούς ή τι επιθυμεί να αποκτήσει από αυτούς. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με το τάδε πρόβλημα, τέτοιοι άνθρωποι σκέφτονται απλώς, «Αυτό είναι κάτι με το οποίο έχω έρθει αντιμέτωπος· πρέπει να είμαι προσεκτικός και όχι απρόσεκτος! Ό,τι κι αν γίνει, αυτή είναι η προσφορά του Θεού και δεν μπορώ να την αγγίξω». Εξοπλισμένοι με τέτοιες απλοϊκές σκέψεις, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους. Θα έφερνε το αποτέλεσμα αυτής της δοκιμασίας ικανοποίηση στον Θεό ή όχι; Εμπρός συζητείστε το. (Αν οι άνθρωποι έχουν θεοφοβούμενη καρδιά, τότε ερχόμενοι αντιμέτωποι με κάποιο καθήκον που τους επιτρέπει να έρθουν σε επαφή με την προσφορά του Θεού, θα σκεφθούν πόσο εύκολο είναι να υβρίσουν τη διάθεση του Θεού, κι αυτό θα τους κάνει να σιγουρευτούν ότι θα προχωρήσουν προσεκτικά.) Η απάντησή σου βρίσκεται στον σωστό δρόμο, αλλά δεν είναι ακόμα απολύτως σωστή. Το να ακολουθεί κάποιος την οδό του Θεού δεν σημαίνει τήρηση επιφανειακών κανονισμών· σημαίνει, μάλλον, ότι όποτε έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιο πρόβλημα, το βλέπεις, πρώτα και κύρια, ως κατάσταση που έχει κανονίσει ο Θεός, μια ευθύνη που σου έχει δώσει Εκείνος ή κάποια ανάθεση που σου έχει εμπιστευτεί. Όταν έρθεις αντιμέτωπος με το πρόβλημα αυτό, θα πρέπει να το δεις ακόμα και ως δοκιμασία που σου έχει θέσει ο Θεός. Ερχόμενος αντιμέτωπος με το τάδε πρόβλημα, πρέπει να έχεις κάποιο πρότυπο στην καρδιά σου και πρέπει να σκεφτείς ότι αυτό το ζήτημα προήλθε από τον Θεό. Πρέπει να σκεφτείς πώς να το αντιμετωπίσεις με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε να μπορέσεις να εκπληρώσεις την ευθύνη σου, καθώς παραμένεις αφοσιωμένος στον Θεό, καθώς και πώς να το πράξεις, χωρίς να Τον εξοργίσεις ή να υβρίσεις τη διάθεσή Του. Πριν ένα λεπτό μιλήσαμε για τη διαφύλαξη των προσφορών. Αυτό το θέμα σχετίζεται με τις προσφορές και θίγει το καθήκον και την ευθύνη σου. Είσαι δεσμευμένος με την ευθύνη αυτή. Ωστόσο, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το πρόβλημα αυτό, μήπως κάνει την εμφάνισή του κάποιος πειρασμός; Ναι. Από πού προέρχεται αυτός ο πειρασμός; Ο πειρασμός αυτός προέρχεται από τον Σατανά, αλλά και από τις κακές, διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων. Δεδομένου ότι υφίσταται πειρασμός, αυτό το ζήτημα περιλαμβάνει το να παραμένουν οι άνθρωποι σταθεροί στη μαρτυρία στην οποία οφείλουν να σταθούν σταθεροί, το οποίο αποτελεί επίσης δική σου ευθύνη και καθήκον. Κάποιοι λένε, «Πρόκειται για κάτι εντελώς ασήμαντο· είναι πραγματικά απαραίτητο να το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα;» Δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο απαραίτητο! Κι αυτό γιατί, για να ακολουθήσουμε την οδό του Θεού, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τίποτα που συμβαίνει είτε σε εμάς τους ίδιους είτε γύρω μας, ακόμα και τα ασήμαντα πράγματα· είτε νομίζουμε ότι θα πρέπει να του δώσουμε σημασία είτε όχι, από τη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με οποιοδήποτε ζήτημα, δεν πρέπει να το αγνοούμε. Όλα τα πράγματα που συμβαίνουν θα πρέπει να θεωρούνται ως δοκιμασία που μας έχει δώσει ο Θεός. Ποια είναι η γνώμη σου γι’ αυτόν τον τρόπο θεώρησης των πραγμάτων; Αν κρατάς τη στάση αυτή, τότε επιβεβαιώνεις ένα γεγονός: Βαθιά μέσα σου, σέβεσαι τον Θεό και είσαι πρόθυμος να αποφύγεις το κακό. Αν νιώθεις την επιθυμία να ικανοποιήσεις τον Θεό, τότε αυτό που κάνεις πράξη δεν θα απέχει πολύ από την ανταπόκριση στο πρότυπο του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού.

Συχνά υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι τα ζητήματα στα οποία δεν δίνουν και πολλή προσοχή οι άνθρωποι και τα οποία δεν αναφέρουν συνήθως δεν είναι παρά ασήμαντα ψιλοπράγματα που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με την εφαρμογή της αλήθειας στην πράξη. Όταν έρχονται αντιμέτωποι ακριβώς με ένα τέτοιο ζήτημα, οι άνθρωποι αυτοί δεν του αφιερώνουν και πολλή σκέψη, κι ύστερα το αφήνουν απλώς να περάσει. Στην πραγματικότητα όμως, όταν συναντάς το εν λόγω ζήτημα, είναι ακριβώς η στιγμή που πρέπει να πάρεις το μάθημα του πώς να έχεις φόβο Θεού και να αποφεύγεις το κακό, ενώ θα πρέπει να έχεις ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση του τι πράττει ο Θεός όταν το συναντάς. Ο Θεός βρίσκεται ακριβώς δίπλα σου, παρατηρώντας την κάθε σου λέξη και ενέργεια, και παρακολουθώντας όλα όσα κάνεις και τις αλλαγές που συμβαίνουν στις σκέψεις σου —αυτό είναι το έργο του Θεού. Κάποιοι ρωτάνε, «Αν αυτό ισχύει, τότε γιατί δεν το έχω αισθανθεί;» Δεν το έχεις αισθανθεί, επειδή δεν έχεις τηρήσει την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού ως την πρωταρχική σου οδό· επομένως, δεν μπορείς να διαισθανθείς το λεπτό έργο που κάνει ο Θεός μέσα στους ανθρώπους, το οποίο εκδηλώνεται σύμφωνα με τις διάφορες σκέψεις και ενέργειες των ανθρώπων. Είσαι κοκορόμυαλος! Τι σημαίνει σημαντικό ζήτημα; Τι σημαίνει ασήμαντο ζήτημα; Τα ζητήματα που αφορούν το να ακολουθεί κανείς την οδό του Θεού δεν διαχωρίζονται σε σημαντικά και ασήμαντα, είναι όλα σπουδαία —μπορείτε να το καταλάβετε αυτό; (Μπορούμε να το καταλάβουμε.) Ως προς τα ζητήματα της καθημερινότητας, υπάρχουν κάποια που οι άνθρωποι θεωρούν πολύ μεγάλα και άλλα, που θεωρούνται ασήμαντα ψιλοπράγματα. Οι άνθρωποι συχνά βλέπουν αυτά τα μεγάλα ζητήματα ως πολύ σημαντικά και θεωρούν ότι τα έχει στείλει ο Θεός. Εντούτοις, καθώς εκτυλίσσονται αυτά τα μεγάλα ζητήματα, εξαιτίας του ανώριμου αναστήματος των ανθρώπων και λόγω του χαμηλού επιπέδου τους, οι άνθρωποι συχνά δεν ανταποκρίνονται στις προθέσεις του Θεού, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν καμία αποκάλυψη ούτε να αποκτήσουν καμία πραγματική γνώση κάποιας αξίας. Όσον αφορά τα πιο ασήμαντα ζητήματα, οι άνθρωποι απλώς τα παραβλέπουν και τα αφήνουν να ξεγλιστρήσουν από λίγο κάθε φορά. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι έχουν χάσει πολλές ευκαιρίες να εξεταστούν και να δοκιμαστούν ενώπιον του Θεού. Τι σημαίνει εάν παραβλέπεις πάντοτε τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα, καθώς και τις καταστάσεις που έχει ενορχηστρώσει για εσένα ο Θεός; Σημαίνει ότι κάθε μέρα και ακόμα και κάθε στιγμή, απαρνείσαι διαρκώς την τελείωσή σου από τον Θεό, καθώς επίσης και την ηγεσία Του. Κάθε φορά που ο Θεός ενορχηστρώνει μια κατάσταση για εσένα, παρατηρεί στα κρυφά, εξετάζοντας εξονυχιστικά την καρδιά, τις σκέψεις και τις ιδέες σου, παρακολουθώντας πώς σκέφτεσαι και πώς θα ενεργήσεις. Εάν είσαι απερίσκεπτο άτομο —κάποιος που ποτέ δεν πήρε στα σοβαρά την οδό του Θεού, τα λόγια Του ή την αλήθεια— τότε δεν πρόκειται να είσαι προσεκτικός ούτε θα δώσεις σημασία σε αυτό που επιθυμεί να κατορθώσει ο Θεός ούτε σε αυτό που απαιτεί από σένα στα περιβάλλοντα που διευθετεί για σένα. Και ούτε θα ξέρεις πώς σχετίζονται με την αλήθεια ή με τις προθέσεις του Θεού οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που συναντάς. Έχοντας αντιμετωπίσει επανειλημμένες περιστάσεις και δοκιμασίες σαν αυτές, με τον Θεό να μη βλέπει κανένα αποτέλεσμα σ’ εσένα, πώς θα ενεργήσει Εκείνος; Έχοντας έρθει επανειλημμένα αντιμέτωπος με δοκιμασίες, δεν έχεις τιμήσει τον Θεό ως μέγα στην καρδιά σου ούτε έχεις πάρει στα σοβαρά τις περιστάσεις που έχει ενορχηστρώσει για εσένα ο Θεός ώστε να τις δεις ως δοκιμασίες ή δοκιμές από τον Θεό. Αντιθέτως, έχεις απορρίψει, τη μία μετά την άλλη, τις ευκαιρίες που σου παραχώρησε ο Θεός, αφήνοντάς τες να ξεγλιστρήσουν ξανά και ξανά. Δεν είναι αυτό ακραίος στασιασμός τον οποίο εκδηλώνουν οι άνθρωποι; (Ναι.) Θα νιώσει ο Θεός πληγωμένος εξαιτίας αυτού; (Ναι.) Λάθος, ο Θεός δεν θα νιώσει πληγωμένος! Ακούγοντας Με να λέω ένα τέτοιο πράγμα, σοκαριστήκατε για ακόμα μία φορά. Μπορεί να σκέφτεστε: «Δεν ειπώθηκε νωρίτερα ότι ο Θεός πάντα νιώθει πληγωμένος; Συνεπώς, ο Θεός δεν θα νιώσει πληγωμένος; Πότε, λοιπόν, νιώθει πληγωμένος;» Εν συντομία, ο Θεός δεν θα νιώσει πληγωμένος σε αυτήν την κατάσταση. Τότε, λοιπόν, ποια είναι η στάση του Θεού απέναντι στον τύπο συμπεριφοράς που σκιαγραφείται παραπάνω; Όταν οι άνθρωποι απορρίπτουν τις δοκιμασίες και τις δοκιμές που τους στέλνει ο Θεός και όταν τις αποφεύγουν, τότε ο Θεός κρατά μόνο μία στάση απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους. Ποια στάση είναι αυτή; Ο Θεός αποστρέφεται και εγκαταλείπει αυτό το είδος ανθρώπου, από τα βάθη της καρδιάς Του. Υπάρχουν δύο επίπεδα σημασίας για τη φράση «αποστρέφομαι και εγκαταλείπω». Πώς να το εξηγήσω από τη δική Μου οπτική; Η φράση «αποστρέφομαι και εγκαταλείπω» φέρει συνειρμούς βαθιάς αποστροφής και μίσους. Και όσον αφορά το άλλο επίπεδο της σημασίας της; Αυτό είναι το κομμάτι που υπαινίσσεται παραίτηση από κάτι. Όλοι γνωρίζετε τι σημαίνει «παραίτηση», σωστά; Εν ολίγοις, «η αποστροφή και η εγκατάλειψη» αντιπροσωπεύουν την ύστατη αντίδραση και στάση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους εκείνους που συμπεριφέρονται με τέτοιον τρόπο· είναι ακραία απέχθεια και αηδία απέναντί τους, εξ ου και οδηγεί στην απόφαση να τους εγκαταλείψει. Αυτή είναι η τελική απόφαση του Θεού προς κάποιον που δεν ακολούθησε ποτέ την οδό του Θεού, που ποτέ δε σεβάστηκε τον Θεό ούτε απέφυγε το κακό. Μπορείτε τώρα να κατανοήσετε όλοι σας τη σπουδαιότητα του ρητού εκείνου που ανέφερα προηγουμένως;

Καταλαβαίνετε, τώρα, τη μέθοδο που χρησιμοποιεί ο Θεός για να καθορίσει τα αποτελέσματα των ανθρώπων; (Κανονίζει καθημερινά διαφορετικές περιστάσεις.) Κανονίζει διαφορετικές περιστάσεις —αυτό είναι κάτι το οποίο μπορούν να αισθανθούν και να αγγίξουν οι άνθρωποι. Ποιο, λοιπόν, είναι το κίνητρο του Θεού και το κάνει αυτό; Το κίνητρό Του είναι να δώσει σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά διαφόρων ειδών δοκιμασίες, σε διαφορετικούς χρόνους και διαφορετικά μέρη. Ποιες πτυχές ενός ανθρώπου δοκιμάζονται κατά τη διάρκεια μιας δοκιμασίας; Μια δοκιμασία καθορίζει το εάν και κατά πόσο είσαι ο τύπος ανθρώπου που σέβεται τον Θεό και αποφεύγει το κακό σε κάθε ζήτημα που αντιμετωπίζεις, ακούς, βλέπεις και βιώνεις προσωπικά. Όλοι θα αντιμετωπίσουν το συγκεκριμένο είδος δοκιμασίας, διότι ο Θεός είναι δίκαιος απέναντι σε όλους τους ανθρώπους. Κάποιοι από σας λένε, «Πιστεύω στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια, άρα πώς και δεν έχω αντιμετωπίσει καμία δοκιμασία;» Αισθάνεσαι ότι δεν έχεις αντιμετωπίσει ακόμα καμία δοκιμασία, επειδή, κάθε φορά που ο Θεός κανόνιζε περιστάσεις για εσένα, εσύ δεν τις πήρες στα σοβαρά ούτε και ήθελες να ακολουθήσεις την οδό του Θεού. Έτσι, απλώς δεν διαισθάνεσαι καθόλου τις δοκιμασίες του Θεού. Κάποιοι λένε, «Έχω βρεθεί αντιμέτωπος με μερικές δοκιμασίες, αλλά δεν γνωρίζω πώς να ασκηθώ κατάλληλα. Ακόμη κι όταν έχω ασκηθεί, εξακολουθώ να μην ξέρω αν παρέμεινα σταθερός κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών του Θεού». Οι άνθρωποι που βρίσκονται στη συγκεκριμένη κατάσταση σίγουρα δεν ανήκουν στη μειονότητα. Ποιο είναι, λοιπόν, το πρότυπο βάσει του οποίου υπολογίζει ο Θεός τους ανθρώπους; Είναι ακριβώς όπως είπα πριν από λίγα λεπτά: Είναι το αν σέβεσαι τον Θεό και αποφεύγεις το κακό σε ό,τι κάνεις, σκέφτεσαι και εκφράζεις. Έτσι καθορίζεται το κατά πόσο είσαι άνθρωπος που σέβεται τον Θεό και αποφεύγει το κακό. Πρόκειται, όμως, για απλή ιδέα ή όχι; Είναι αρκετά απλό να το λέμε, είναι, όμως, εύκολο να το κάνουμε πράξη; (Δεν είναι και τόσο εύκολο.) Γιατί όχι; (Επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Θεό ούτε γνωρίζουν πώς οδηγεί ο Θεός τους ανθρώπους στην τελείωση, επομένως, όποτε έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα ζητήματα, δεν ξέρουν πώς να αναζητήσουν την αλήθεια για να λύσουν τα προβλήματά τους. Πρέπει να περάσουν από διάφορες δοκιμασίες, εξευγενισμούς, παιδεύσεις και κρίσεις, προτού καταφέρουν να αποκτήσουν την πραγματικότητα του σεβασμού προς τον Θεό.) Μπορεί να το θέτετε έτσι, αλλά όσον αφορά εσάς, ο σεβασμός προς τον Θεό και η αποφυγή του κακού φαίνεται να είναι εύκολα εφικτή αυτήν τη στιγμή. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή έχετε ακούσει πάρα πολλά κηρύγματα και έχετε λάβει μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα ποτίσματος από την αλήθεια-πραγματικότητα· αυτό σας έχει επιτρέψει να κατανοήσετε θεωρητικά και διανοητικά το πώς να σέβεστε τον Θεό και να αποφεύγετε το κακό. Όσον αφορά το πώς πραγματικά να κάνετε πράξη το να σέβεστε τον Θεό και να αποφεύγετε το κακό, όλη αυτή η γνώση υπήρξε πολύ χρήσιμη και σας έκανε να αισθανθείτε ότι ένα τέτοιο πράγμα είναι εύκολα επιτεύξιμο. Γιατί, λοιπόν, οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να το επιτύχουν αυτό πραγματικά; Αυτό συμβαίνει, επειδή η φύση-ουσία των ανθρώπων δεν σέβεται τον Θεό και αρέσκεται στο κακό. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 10

Το να μη σέβεσαι τον Θεό και να μην αποφεύγεις το κακό αποτελεί εναντίωση στον Θεό

Ας ξεκινήσω ρωτώντας σας από πού προήλθε το ρητό «να σέβεστε τον Θεό και να αποφεύγετε το κακό». (Από Το βιβλίο του Ιώβ.) Εφόσον έχουμε αναφέρει τον Ιώβ, ας συζητήσουμε για αυτόν. Την εποχή του Ιώβ, εργαζόταν ο Θεός για τη σωτηρία και την κατάκτηση της ανθρωπότητας; Όχι. Έτσι δεν είναι; Επίσης, όσον αφορά τον Ιώβ, πόση γνώση του Θεού είχε τότε; (Όχι πολλή.) Ο Ιώβ είχε μεγαλύτερη ή μικρότερη γνώση του Θεού από αυτήν που έχετε εσείς τώρα; Γιατί δεν τολμάτε να απαντήσετε; Είναι πολύ εύκολη ερώτηση. Μικρότερη! Αυτό είναι βέβαιο! Αυτές τις μέρες βρίσκεστε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό και πρόσωπο με πρόσωπο με τα λόγια του Θεού· έχετε πολύ μεγαλύτερη γνώση για τον Θεό από αυτήν που είχε ο Ιώβ. Γιατί, όμως, αναφέρομαι σε αυτό; Ποιος είναι ο σκοπός Μου όταν λέω αυτά τα πράγματα; Θα ήθελα να σας εξηγήσω ένα γεγονός, αλλά προτού να το κάνω, θέλω να σας κάνω μια ερώτηση: Ο Ιώβ ήξερε πολύ λίγα για τον Θεό, όμως ήταν και πάλι σε θέση να Τον σέβεται και να αποφεύγει το κακό· γιατί, λοιπόν, οι άνθρωποι σήμερα αποτυγχάνουν να το πράξουν; (Είναι βαθιά διεφθαρμένοι.) Το ότι είναι βαθιά διεφθαρμένοι είναι το επιφανειακό φαινόμενο που προκαλεί το πρόβλημα, αλλά Εγώ δεν θα το έβλεπα ποτέ έτσι. Συχνά παίρνετε πολυχρησιμοποιημένα δόγματα και λόγια, όπως «βαθιά διαφθορά», «επανάσταση εναντίον του Θεού», «απιστία απέναντι στον Θεό», «έλλειψη υποταγής», «απαρέσκεια για την αλήθεια» και ούτω καθεξής, και χρησιμοποιείτε αυτές τις περίφημες φράσεις για να εξηγήσετε την ουσία κάθε ζητήματος. Αυτός είναι λανθασμένος τρόπος άσκησης. Η χρήση της ίδιας απάντησης για την εξήγηση ζητημάτων διαφορετικών φύσεων δημιουργεί αναπόφευκτα βλάσφημες υποψίες για την αλήθεια και τον Θεό· δεν Μου αρέσει να ακούω τέτοιου είδους απαντήσεις. Σκεφτείτε το καλά και προσεκτικά! Κανείς από εσάς δεν έχει σκεφτεί καθόλου αυτό το ζήτημα, αλλά Εγώ μπορώ να το δω κάθε μέρα, και κάθε μέρα μπορώ να το νιώσω. Έτσι, καθώς εσείς ενεργείτε, Εγώ παρακολουθώ. Όταν κάνετε κάτι, αδυνατείτε να νιώσετε την ουσία του, μα όταν παρακολουθώ Εγώ, μπορώ και να δω την ουσία του και να τη νιώσω. Ποια είναι, λοιπόν, η εν λόγω ουσία; Γιατί οι άνθρωποι σήμερα είναι ανίκανοι να σεβαστούν τον Θεό και να αποφύγουν το κακό; Οι απαντήσεις σας απέχουν πάρα πολύ από το να είναι ικανές να εξηγήσουν την ουσία του προβλήματος αυτού ούτε και μπορούν να το επιλύσουν. Αυτό συμβαίνει επειδή έχει μια πηγή για την οποία δεν γνωρίζετε. Ποια είναι αυτή η πηγή; Ξέρω ότι θέλετε να μάθετε γι’ αυτήν, γι’ αυτό θα σας μιλήσω για την πηγή αυτού του προβλήματος.

Από όταν ξεκίνησε ο Θεός να κάνει έργο, πώς θεωρούσε τα ανθρώπινα όντα; Ο Θεός τα διέσωσε· βλέπει τους ανθρώπους ως μέλη της οικογένειάς Του, ως αντικείμενα του έργου Του, ως αυτούς που επιθυμούσε να κατακτήσει και να σώσει, και ως αυτούς που επιθυμούσε να οδηγήσει στην τελείωση. Αυτή ήταν η στάση του Θεού απέναντι στην ανθρωπότητα κατά την έναρξη του έργου Του. Ποια, όμως, ήταν η στάση της ανθρωπότητας απέναντι στον Θεό τον καιρό εκείνο; Ο Θεός ήταν άγνωστος για τους ανθρώπους κι εκείνοι θεωρούσαν τον Θεό ξένο. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι η στάση τους απέναντι στον Θεό δεν απέφερε τα σωστά αποτελέσματα και ότι εκείνοι δεν κατανοούσαν ξεκάθαρα πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρονται στον Θεό. Ως εκ τούτου, Του συμπεριφέρονταν όπως ήθελαν και έπρατταν ό,τι ήθελαν. Είχαν καθόλου απόψεις για τον Θεό; Στην αρχή, όχι· οι αποκαλούμενες απόψεις τους περιείχαν απλώς ορισμένες αντιλήψεις και υποθέσεις γι’ Αυτόν. Αποδέχονταν ό,τι ήταν σύμφωνο με τις αντιλήψεις τους, και όταν κάτι δεν ήταν σύμφωνο με τις αντιλήψεις τους, το υπάκουαν επιφανειακά, αλλά βαθιά μέσα τους ένιωθαν έντονη σύγκρουση και του εναντιώνονταν. Η σχέση μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων στην αρχή είχε ως εξής: Ο Θεός τους θεωρούσε μέλη της οικογένειας, αλλά εκείνοι Του φέρονταν σαν να ήταν ξένος. Ωστόσο, έπειτα από ένα διάστημα του έργου του Θεού, οι άνθρωποι έφτασαν σε σημείο να κατανοήσουν τι προσπαθούσε να επιτύχει ο Θεός και γνώριζαν ότι Εκείνος ήταν ο αληθινός Θεός· κατάφεραν επίσης να κατανοήσουν τι μπορούσαν να αποκτήσουν από τον Θεό. Ως τι θεωρούσαν οι άνθρωποι τον Θεό τον καιρό εκείνον; Τον έβλεπαν ως σανίδα σωτηρίας και ήλπιζαν να τους δοθούν χάρη, ευλογίες και υποσχέσεις. Τον καιρό εκείνον, ως τι θεωρούσε ο Θεός τους ανθρώπους; Τους έβλεπε ως στόχους για την κατάκτηση Του. Ο Θεός ήθελε να χρησιμοποιήσει λόγια για να τους κρίνει, να τους δοκιμάσει και να τους υποβάλει σε δοκιμασίες. Ωστόσο, κατά τους ανθρώπους τότε, ο Θεός ήταν απλώς ένα αντικείμενο που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους. Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι η αλήθεια που εξέφραζε ο Θεός μπορούσε να τους κατακτήσει και να τους σώσει, ότι είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν τα πράγματα που ήθελαν από Αυτόν, καθώς και να επιτύχουν τους προορισμούς που επιθυμούσαν. Εξαιτίας αυτού, ένα μικροσκοπικό κομμάτι ειλικρίνειας σχηματίστηκε στις καρδιές τους και έγιναν πρόθυμοι να ακολουθήσουν τον συγκεκριμένο Θεό. Ο καιρός περνούσε και εξαιτίας του ότι οι άνθρωποι απέκτησαν κάποια επιφανειακή και δογματική γνώση του Θεού, θα μπορούσε να ειπωθεί ακόμη και ότι οι άνθρωποι άρχιζαν να «εξοικειώνονται» ολοένα και περισσότερο με τον Θεό και τα λόγια που είπε, τα κηρύγματά Του, τις αλήθειες που εξέφρασε και το έργο Του. Επομένως, είχαν την εσφαλμένη αντίληψη ότι ο Θεός δεν ήταν πλέον άγνωστος και ότι είχαν ήδη εισέλθει στο μονοπάτι της συμβατότητας με τον Θεό. Μέχρι τώρα, οι άνθρωποι έχουν ακούσει πολλά κηρύγματα πάνω στην αλήθεια και έχουν βιώσει μεγάλο μέρος του έργου του Θεού. Ωστόσο, εξαιτίας των παρεμβολών και των εμποδίων που προκαλούνται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες και περιστάσεις, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν να κάνουν την αλήθεια πράξη ούτε είναι ικανοί να ικανοποιήσουν τον Θεό. Οι άνθρωποι έχουν γίνει όλο και πιο χαλαροί και χάνουν ολοένα και περισσότερο την πίστη τους. Έχουν μια ολοένα και μεγαλύτερη διαίσθηση ότι τα δικά τους αποτελέσματα είναι άγνωστα. Δεν τολμούν να σκεφτούν υπερβολικές ιδέες ούτε και επιδιώκουν να σημειώσουν κάποια πρόοδο· απλώς ακολουθούν απρόθυμα, προχωρώντας βήμα-βήμα. Όσον αφορά την παρούσα κατάσταση των ανθρώπων, ποια είναι η στάση του Θεού απέναντί τους; Επιθυμεί μονάχα να παραχωρήσει τις αλήθειες αυτές σ’ εκείνους και να τους εμφυσήσει την οδό Του, και στη συνέχεια να κανονίσει διάφορες περιστάσεις, προκειμένου να τους δοκιμάσει με διαφορετικούς τρόπους. Στόχος του είναι να πάρει αυτά τα λόγια, αυτές τις αλήθειες και το έργο Του, και να επιφέρει ένα αποτέλεσμα, όπου οι άνθρωποι θα είναι ικανοί να έχουν τον φόβο Του και να αποφεύγουν το κακό. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω δει παίρνουν απλώς τα λόγια του Θεού και τα θεωρούν δόγματα, απλά λόγια, κανονισμούς τους οποίους πρέπει να τηρούν. Στις ενέργειες και την ομιλία τους ή όταν αντιμετωπίζουν δοκιμασίες, δεν θεωρούν την οδό του Θεού ως αυτή στην οποία οφείλουν να εμμείνουν. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με μείζονες δοκιμασίες· δεν έχω δει κανέναν τέτοιο άνθρωπο που να ασκείται προς την κατεύθυνση του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού. Συνεπώς, η στάση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους είναι γεμάτη ακραία αποστροφή και απέχθεια! Παρά το ότι ο Θεός τούς έδωσε επανειλημμένα δοκιμασίες, ακόμα και εκατοντάδες φορές, εκείνοι ακόμα δεν έχουν κάποια ξεκάθαρη στάση με την οποία θα επιδείξουν την αποφασιστικότητά τους: «Θέλω να σέβομαι τον Θεό και να αποφεύγω το κακό!» Από τη στιγμή που οι άνθρωποι δεν διαθέτουν αυτήν την αποφασιστικότητα ούτε επιδεικνύουν κάτι τέτοιο, η παρούσα στάση του Θεού απέναντί τους δεν είναι πλέον η ίδια όπως ήταν στο παρελθόν, όταν Εκείνος εξέτεινε σε αυτούς έλεος, ανεκτικότητα, μακροθυμία και υπομονή. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά απογοητευμένος από την ανθρωπότητα. Ποιος προκάλεσε την απογοήτευση αυτή; Από ποιον εξαρτάται η στάση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους; Εξαρτάται από κάθε άνθρωπο που Τον ακολουθεί ξεχωριστά. Κατά τη διάρκεια του πολυετούς έργου Του, ο Θεός είχε πολλές απαιτήσεις από τους ανθρώπους και κανόνισε πολλές περιστάσεις για αυτούς. Ανεξάρτητα όμως από το πώς απέδωσαν, και ανεξάρτητα από τη στάση τους απέναντι στον Θεό, οι άνθρωποι δεν έχουν καταφέρει να ασκηθούν σε ξεκάθαρη συμφωνία με τον στόχο του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού. Έτσι, θα προσφέρω μια συνοπτική φράση και θα χρησιμοποιήσω αυτήν τη φράση για να εξηγήσω όλα αυτά που μόλις είπαμε σχετικά με το γιατί οι άνθρωποι αδυνατούν να ακολουθήσουν την οδό του φόβου του Θεού και της αποφυγής του κακού. Ποια είναι η φράση αυτή; Είναι η εξής: Ο Θεός θεωρεί τους ανθρώπους ως αντικείμενα της σωτηρίας Του και ως αντικείμενα του έργου Του· οι άνθρωποι θεωρούν τον Θεό ως εχθρό τους και αντίθεσή του. Έχεις τώρα ξεκάθαρη κατανόηση αυτού του θέματος; Είναι πολύ ξεκάθαρο ποια είναι η στάση της ανθρωπότητας, ποια είναι η στάση του Θεού και ποια είναι η σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Ανεξάρτητα από το πόσο κήρυγμα έχετε ακούσει, εκείνα τα πράγματα για τα οποία έχετε καταλήξει στα δικά σας συμπεράσματα, όπως το να είστε πιστοί στον Θεό, να υποτάσσεστε στον Θεό, να αναζητάτε την οδό συμβατότητας με Εκείνον, να θέλετε να δαπανήσετε ολόκληρη τη ζωή σας για τον Θεό και να θέλετε να ζείτε για τον Θεό —για Εμένα, αυτά τα πράγματα δεν αποτελούν παραδείγματα συνειδητού βαδίσματος στην οδό του Θεού, η οποία είναι να σέβεστε τον Θεό και να αποφεύγετε το κακό, αλλά αντίθετα, αποτελούν απλώς κανάλια, μέσω των οποίων μπορείτε να επιτύχετε ορισμένους στόχους. Για να τους επιτύχετε, τηρείτε απρόθυμα μερικούς κανονισμούς και ακριβώς αυτοί οι κανονισμοί είναι που οδηγούν τους ανθρώπους ακόμα πιο μακριά από την οδό του να έχουν φόβο Θεού και να αποφεύγουν το κακό, και που θέτουν ξανά τον Θεό σε αντιπαράθεση με την ανθρωπότητα.

Το σημερινό θέμα είναι λίγο βαρύ, αλλά σε κάθε περίπτωση, Εγώ εξακολουθώ να ελπίζω ότι, όταν θα διέρχεστε στις επερχόμενες εμπειρίες και τους καιρούς που έρχονται, θα είστε σε θέση να κάνετε όσα σας είπα μόλις. Μην θεωρείτε τον Θεό απλώς ως μια μάζα κενού αέρα —λες και υπάρχει όταν σας είναι χρήσιμος, μα δεν υπάρχει όταν δεν Τον χρειάζεστε για κάτι. Όταν διατηρείς μια τέτοια σκέψη στο υποσυνείδητό σου, έχεις κιόλας εξοργίσει τον Θεό. Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που λένε, «Δεν θεωρώ τον Θεό απλώς κενό αέρα. Πάντα προσεύχομαι σ’ Αυτόν και πάντα προσπαθώ να Τον ικανοποιήσω, και όλα όσα κάνω εμπίπτουν στο πεδίο, στο πρότυπο και στις αρχές που απαιτεί ο Θεός. Σίγουρα δεν ασκούμαι σύμφωνα με τις δικές μου ιδέες». Ναι, ο τρόπος αυτός με τον οποίο ασκείσαι είναι σωστός. Παρ’ όλα αυτά, τι σκέφτεσαι όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιο πρόβλημα; Πώς ασκείσαι όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα ζήτημα; Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ότι ο Θεός υπάρχει όταν προσεύχονται σε Αυτόν και Τον ικετεύουν, αλλά κάθε φορά που αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα, σκαρφίζονται δικές τους ιδέες και θέλουν να εμμείνουν σε αυτές. Αυτό σημαίνει ότι θεωρούν τον Θεό ως μια μάζα κενού αέρα και μια τέτοια κατάσταση καθιστά τον Θεό ανύπαρκτο στο μυαλό τους. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Θεός θα πρέπει να υπάρχει όποτε Τον χρειάζονται, αλλά όχι όταν δεν Τον χρειάζονται. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το να ασκούνται βασισμένοι στις δικές τους ιδέες αρκεί. Πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι τους ευχαριστεί· απλώς δεν πιστεύουν ότι χρειάζεται να αναζητούν την οδό του Θεού. Όσο για τους ανθρώπους που, την παρούσα στιγμή, βρίσκονται σε μια τέτοια περίσταση και έχουν κολλήσει σε αυτού του είδους την κατάσταση, δεν φλερτάρουν, άραγε, με τον κίνδυνο; Κάποιοι λένε, «Είτε φλερτάρω με τον κίνδυνο είτε όχι, έχω πίστη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, και πιστεύω ότι ο Θεός δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει, επειδή δεν θα άντεχε να το κάνει». Άλλοι λένε, «Πιστεύω στον Κύριο από την εποχή που βρισκόμουν στη μήτρα της μητέρας μου. Έχουν περάσει σαράντα ή πενήντα χρόνια, άρα, ως προς τον χρόνο, συγκεντρώνω τα περισσότερα προσόντα για να με σώσει ο Θεός και είμαι ο πιο κατάλληλος για να επιβιώσω. Με την πάροδο αυτών των τεσσάρων ή πέντε δεκαετιών, έχω εγκαταλείψει την οικογένεια και τη δουλειά μου και έχω παρατήσει όλα όσα είχα —πράγματα όπως χρήματα, κύρος, απολαύσεις και χρόνο με την οικογένειά μου. Δεν έχω φάει πολλά νόστιμα φαγητά, δεν έχω απολαύσει πολλές διασκεδάσεις, δεν έχω επισκεφτεί πολλά ενδιαφέροντα μέρη και έχω βιώσει ακόμη και βάσανα που οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν. Εάν, εξαιτίας των παραπάνω, ο Θεός δεν μπορεί να με σώσει, τότε έχω πέσει θύμα άδικης μεταχείρισης και αδυνατώ να πιστέψω σε έναν τέτοιο Θεό». Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με τέτοια άποψη; (Υπάρχουν.) Τότε, λοιπόν, σήμερα, θα σας βοηθήσω να καταλάβετε ένα γεγονός: Όλοι οι άνθρωποι που διατηρούν μια τέτοια άποψη διαπράττουν αυτοκτονία. Και τούτο επειδή καλύπτουν τα μάτια τους με την ίδια τους τη φαντασία. Ακριβώς οι φαντασιώσεις αυτές, καθώς επίσης και τα προσωπικά τους συμπεράσματα αντικαθιστούν το πρότυπο αυτό στο οποίο απαιτεί ο Θεός να ανταποκριθούν οι άνθρωποι και τους καθυστερούν από την αποδοχή των πραγματικών προθέσεων του Θεού. Αυτό τους καθιστά ανίκανους να διαισθανθούν την αληθινή ύπαρξή Του και τους ωθεί επίσης στο να χάσουν την ευκαιρία να τελειωθούν από τον Θεό, απαρνούμενοι κάθε μέρος ή μερίδιο από την υπόσχεση του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 11

Πώς καθορίζει ο Θεός τα αποτελέσματα των ανθρώπων και τα πρότυπα βάσει των οποίων το κάνει

Προτού καταλήξεις σε κάποια άποψη ή συμπέρασμα, θα πρέπει πρώτα να κατανοήσεις ποια είναι η στάση του Θεού απέναντί σου και τι σκέφτεται Αυτός, και στη συνέχεια μπορείς να αποφασίσεις για το αν το δικό σου σκεπτικό είναι σωστό ή όχι. Ο Θεός δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ τον χρόνο ως μονάδα μέτρησης προκειμένου να καθορίσει το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου ούτε βάσισε ποτέ έναν τέτοιον καθορισμό στο πόσο έχει υποφέρει ένα άτομο. Τότε, τι χρησιμοποιεί ο Θεός ως πρότυπο για να καθορίσει το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου; Το να το καθορίσει βάσει χρόνου θα ήταν αυτό που συμβαδίζει περισσότερο με τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Επιπλέον, υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που βλέπετε συχνά, που, κάποια στιγμή, αφιέρωσαν πάρα πολλά, δαπάνησαν πολλά, πλήρωσαν ένα τεράστιο τίμημα και υπέφεραν πολύ. Πρόκειται για αυτούς που, όπως το βλέπετε, μπορούν να σωθούν από τον Θεό. Όλα αυτά που επιδεικνύουν και βιώνουν οι εν λόγω άνθρωποι συμβαδίζουν απόλυτα με τις αντιλήψεις των ανθρώπων για τα πρότυπα που έχει θέσει ο Θεός για τον καθορισμό του αποτελέσματος ενός ατόμου. Ό,τι κι αν πιστεύετε, δεν θα αναφέρω ένα προς ένα τα παραδείγματα αυτά. Για να μην μακρηγορώ, οτιδήποτε δεν αποτελεί πρότυπο μέσα στην ίδια τη σκέψη του Θεού προέρχεται αντ’ αυτού από την ανθρώπινη φαντασία και όλα αυτά τα πράγματα αποτελούν ανθρώπινες αντιλήψεις. Αν επιμένεις τυφλά στις δικές σου αντιλήψεις και ιδιοτροπίες, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Είναι ολοφάνερο ότι η συνέπεια αυτού δεν μπορεί παρά να είναι ο Θεός να σε αποστραφεί και να σε εγκαταλείψει. Αυτό οφείλεται στο ότι συνεχώς κομπάζεις για τα προσόντα σου ενώπιον του Θεού, Τον ανταγωνίζεσαι και διαφωνείς μαζί Του, και δεν προσπαθείς να κατανοήσεις πραγματικά τη σκέψη Του ούτε προσπαθείς να κατανοήσεις τις προθέσεις ή τη στάση Του απέναντι στην ανθρωπότητα. Συνεχίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, τιμάς ως μέγα τον εαυτό σου· δεν τιμάς τον Θεό ως μέγα. Πιστεύεις στον εαυτό σου· δεν πιστεύεις στον Θεό. Ο Θεός δεν θέλει τέτοιους ανθρώπους ούτε θα τους επιφέρει σωτηρία. Εάν μπορείς να αφήσεις αυτού του είδους την οπτική, και επιπλέον να διορθώσεις αυτές τις λανθασμένες απόψεις που είχες στο παρελθόν, αν μπορείς να προχωράς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, αν, από εδώ και στο εξής, μπορείς να κάνεις πράξη την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού, αν μπορείς να καταφέρεις να τιμάς τον Θεό ως μέγα σε όλα τα πράγματα και να απέχεις από το να χρησιμοποιείς τις προσωπικές σου ιδιοτροπίες, απόψεις ή πεποιθήσεις για να ορίσεις τον εαυτό σου και τον Θεό, και αν μπορείς, αντ’ αυτού, να αναζητάς τις προθέσεις του Θεού από κάθε άποψη, να φτάσεις σε συνειδητοποίηση και κατανόηση της στάσης Του απέναντι στην ανθρωπότητα και να Τον ικανοποιείς ανταποκρινόμενος στα πρότυπά Του, αυτό θα είναι υπέροχο! Θα σημαίνει ότι πρόκειται να ξεκινήσεις να βαδίζεις στην οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού.

Αν ο Θεός δεν χρησιμοποιεί τις διάφορες σκέψεις, ιδέες και απόψεις των ανθρώπων ως πρότυπο για να καθορίσει τα αποτελέσματά τους, τότε τι είδους πρότυπο χρησιμοποιεί για να καθορίσει τα αποτελέσματα των ανθρώπων; Χρησιμοποιεί δοκιμασίες για να καθορίσει τα αποτελέσματά τους. Υπάρχουν δύο πρότυπα για τη χρήση δοκιμασιών από τον Θεό για τον καθορισμό των αποτελεσμάτων των ανθρώπων: Το πρώτο είναι ο αριθμός των δοκιμασιών στις οποίες υποβάλλονται οι άνθρωποι και το δεύτερο είναι τα αποτελέσματα που έχουν οι εν λόγω δοκιμασίες στους ανθρώπους. Οι δύο αυτοί δείκτες καθορίζουν το αποτέλεσμα ενός ανθρώπου. Τώρα, ας αναλύσουμε τα δύο αυτά πρότυπα.

Κατ’ αρχάς, όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με μια δοκιμασία από τον Θεό (η δοκιμασία αυτή ίσως να σου φαίνεται ασήμαντη, ανάξια λόγου), Εκείνος θα σου δώσει να καταλάβεις ξεκάθαρα ότι αυτό είναι το χέρι Του πάνω σου και ότι Εκείνος έχει κανονίσει την περίσταση αυτή για εσένα. Όσο παραμένεις ανώριμος στο ανάστημα, ο Θεός θα κανονίσει δοκιμασίες προκειμένου να σε δοκιμάσει, και οι δοκιμασίες αυτές θα αντιστοιχούν στο ανάστημα σου, σε αυτό που είσαι ικανός να κατανοήσεις και σε αυτό που μπορείς να αντέξεις. Ποιο μέρος σου θα δοκιμαστεί; Η στάση σου απέναντι στον Θεό. Είναι τόσο σημαντική η στάση αυτή; Φυσικά και είναι σημαντική! Έχει ιδιαίτερη σημασία! Αυτή η στάση στους ανθρώπους είναι το αποτέλεσμα που επιθυμεί ο Θεός, άρα, κατ’ Αυτόν, είναι και το πιο σημαντικό πράγμα απ’ όλα. Διαφορετικά, ο Θεός δεν θα σπαταλούσε τις προσπάθειές Του στους ανθρώπους, ασχολούμενος με τέτοιο έργο. Μέσω των δοκιμασιών αυτών, ο Θεός επιθυμεί να δει τη στάση σου απέναντί Του· θέλει να δει αν βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι ή όχι. Θέλει επίσης να δει αν σέβεσαι τον Θεό και αποφεύγεις το κακό ή όχι. Επομένως, είτε καταλαβαίνεις μεγάλο είτε μικρό μέρος της αλήθειας την οποιαδήποτε χρονική στιγμή, θα έρθεις και πάλι αντιμέτωπος με τις δοκιμασίες του Θεού, και ανάλογα με οποιαδήποτε αύξηση του ποσοστού της αλήθειας που κατανοείς, Εκείνος θα συνεχίσει να κανονίζει σχετικές δοκιμασίες για εσένα. Όταν βρεθείς εκ νέου αντιμέτωπος με μια δοκιμασία, ο Θεός θα θέλει να δει αν και κατά πόσο η άποψη, οι ιδέες και η στάση σου προς Αυτόν βίωσαν κάποια ανάπτυξη κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε. Κάποιοι αναρωτιούνται, «Γιατί ο Θεός θέλει πάντα να βλέπει τη στάση των ανθρώπων; Δεν έχει δει ήδη πώς κάνουν την αλήθεια πράξη; Γιατί εξακολουθεί να θέλει να δει τη στάση τους;» Αυτό αποτελεί μέγιστη ανοησία! Δεδομένου του ότι ο Θεός εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, η πρόθεση Του πρέπει να βρίσκεται εκεί. Ο Θεός διαρκώς παρατηρεί τους ανθρώπους από την άκρη, παρακολουθώντας την κάθε τους λέξη και ενέργεια, την κάθε τους πράξη και κίνηση· παρατηρεί ακόμα και την κάθε τους σκέψη και ιδέα. Ο Θεός σημειώνει όλα όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους —τις καλές τους πράξεις, τα λάθη, τις παραβάσεις τους, ακόμα και τις εξεγέρσεις και τις προδοσίες τους— ως αποδεικτικά στοιχεία με τα οποία καθορίζει τα αποτελέσματά τους. Βήμα-βήμα, καθώς υψώνεται το έργο του Θεού, θα ακούς περισσότερες αλήθειες και θα φτάνεις σε σημείο να δεχθείς περισσότερα θετικά πράγματα και πληροφορίες, καθώς και θα κερδίσεις περισσότερη από την πραγματικότητα της αλήθειας. Κατά τη διαδικασία αυτή, οι απαιτήσεις του Θεού από εσένα θα αυξηθούν και εκείνες, και καθώς συμβαίνει αυτό, Εκείνος θα κανονίζει πιο αυστηρές δοκιμασίες για εσένα. Στόχος του είναι να εξετάσει εάν και κατά πόσο η στάση σου προς Αυτόν έχει, εν τω μεταξύ, σημειώσει πρόοδο. Φυσικά, όταν συμβεί αυτό, η άποψη που απαιτεί από εσένα ο Θεός θα συμβαδίζει με την κατανόησή σου για την αλήθεια-πραγματικότητα.

Καθώς το ανάστημά σου βαθμιαία θα καθίσταται υψηλότερο, το ίδιο θα συμβεί και με το πρότυπο που απαιτεί από εσένα ο Θεός. Όσο είσαι ακόμα ανώριμος, Εκείνος ορίζει ένα πολύ χαμηλό πρότυπο για να ανταποκριθείς σ’ αυτό· όταν το ανάστημά σου καταστεί λίγο μεγαλύτερο, Εκείνος θα υψώσει λίγο πιο ψηλά και το πρότυπό σου. Τι θα κάνει όμως ο Θεός αφού έχεις αποκτήσει κατανόηση ολόκληρης της αλήθειας; Θα σου δώσει να αντιμετωπίσεις ακόμη πιο σοβαρές δοκιμασίες. Εν μέσω των δοκιμασιών αυτών, εκείνο που θέλει να αποκτήσει από εσένα ο Θεός, αυτό που θέλει να δει από εσένα, είναι μια βαθύτερη γνώση για Αυτόν, ένας αληθινός φόβος Θεού. Τη δεδομένη στιγμή, οι απαιτήσεις Του από εσένα θα είναι υψηλότερες και «σκληρότερες» από ό,τι ήταν όταν το ανάστημά σου ήταν πιο ανώριμο (οι άνθρωποι ίσως να τις θεωρήσουν σκληρές, στην πραγματικότητα, όμως, ο Θεός τις θεωρεί λογικές). Όταν ο Θεός δοκιμάζει τους ανθρώπους, τι είδους πραγματικότητα επιθυμεί να δημιουργήσει; Ζητά συνεχώς από τους ανθρώπους να Του δώσουν την καρδιά τους. Μερικοί άνθρωποι θα πουν, «Πώς μπορώ να το δώσω αυτό; Έχω εκτελέσει το καθήκον μου· εγκατέλειψα το σπίτι και τον βιοπορισμό μου και έχω δαπανήσει τον εαυτό μου. Δεν είναι αυτά όλα παραδείγματα του ότι παραδίδω την καρδιά μου στον Θεό; Πώς αλλιώς θα μπορούσα να δώσω την καρδιά μου στον Θεό; Θα μπορούσαν αυτά να μην ήταν στην πραγματικότητα τρόποι με τους οποίους δίνω την καρδιά μου σ’ Αυτόν; Τι ακριβώς απαιτεί ο Θεός;» Η απαίτησή Του είναι πολύ απλή. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που έχουν ήδη δώσει την καρδιά τους στον Θεό σε διάφορους βαθμούς κατά τα διάφορα στάδια των δοκιμασιών τους, αλλά η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων δεν παραδίδει ποτέ την καρδιά της στον Θεό. Όταν ο Θεός σε δοκιμάζει, βλέπει αν η καρδιά σου είναι μαζί Του ή με τη σάρκα και τον Σατανά. Όταν ο Θεός σε δοκιμάζει, βλέπει εάν και κατά πόσο βρίσκεσαι απέναντί Του ή εάν καταλαμβάνεις μια θέση συμβατή με Αυτόν, και βλέπει αν η καρδιά σου βρίσκεται στη δική Του πλευρά. Όταν είσαι ανώριμος και αντιμετωπίζεις δοκιμασίες, δεν έχεις πολλή πίστη και δεν μπορείς να γνωρίζεις τι ακριβώς πρέπει να κάνεις για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού, επειδή η κατανόησή σου για την αλήθεια είναι περιορισμένη. Ωστόσο, αν εσύ μπορείς ακόμα να προσεύχεσαι στον Θεό πραγματικά και ειλικρινά, και αν μπορείς να είσαι πρόθυμος να Του παραδώσεις την καρδιά σου, να Τον αφήσεις να σε κυβερνά και να είσαι πρόθυμος να Του προσφέρεις όλα εκείνα τα πράγματα που πιστεύεις ότι είναι τα πλέον πολύτιμα, τότε θα έχεις δώσει ήδη την καρδιά σου στον Θεό. Καθώς θα ακούς περισσότερα κηρύγματα και θα κατανοείς μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας, το ανάστημά σου θα αναπτύσσεται και αυτό σταδιακά. Τη δεδομένη στιγμή, το πρότυπο που απαιτεί από σένα ο Θεός δεν θα είναι το ίδιο με αυτό που ήταν τον καιρό που ήσουν ανώριμος· θα είναι ένα υψηλότερο πρότυπο. Καθώς οι άνθρωποι παραδίδουν σταδιακά τις καρδιές τους στον Θεό, εκείνες πλησιάζουν σιγά-σιγά προς Αυτόν· καθώς οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να πλησιάσουν τον Θεό, καταφέρνουν όλο και περισσότερο να αποκτήσουν θεοφοβούμενες καρδιές. Αυτό που θέλει ο Θεός είναι ακριβώς μια τέτοια καρδιά.

Όταν ο Θεός θέλει να αποκτήσει την καρδιά κάποιου, θα υποβάλει αυτό το άτομο σε πολυάριθμες δοκιμασίες. Κατά τη διάρκεια των εν λόγω δοκιμασιών, αν ο Θεός δεν αποκτήσει την καρδιά αυτού του ατόμου και δεν δει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει κάποια στάση —δηλαδή, αν ο Θεός δεν δει αυτό το άτομο να ασκείται ή να συμπεριφέρεται με τρόπο που δείχνει φόβο Θεού, και αν επίσης δεν δει σε αυτό το άτομο κάποια στάση και αποφασιστικότητα προς αποφυγή του κακού— τότε, έπειτα από πολυάριθμες δοκιμασίες, η υπομονή του Θεού προς αυτό το άτομο θα αποσυρθεί και δεν πρόκειται να το ανεχθεί πλέον. Δεν θα δοκιμάσει πλέον αυτό το άτομο και δεν θα εργαστεί πλέον πάνω του. Άρα, τι σημαίνει αυτό για το αποτέλεσμα του εν λόγω ανθρώπου; Σημαίνει ότι δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Ίσως αυτό το άτομο να μην έχει διαπράξει κάποιο κακό· ίσως να μην έχει κάνει τίποτα που να διακόπτει και να μην έχει προκαλέσει καμία ενόχληση. Ίσως να μην έχει αντισταθεί ανοιχτά στον Θεό. Ωστόσο, η καρδιά του ατόμου αυτού παραμένει κρυμμένη από τον Θεό· ποτέ δεν είχε ξεκάθαρη στάση και άποψη προς τον Θεό, και ο Θεός δεν μπορεί να δει ξεκάθαρα αν η καρδιά του έχει δοθεί σε Αυτόν ούτε αν αναζητά τον σεβασμό προς τον Θεό και την αποφυγή του κακού. Ο Θεός χάνει την υπομονή του με τέτοιους ανθρώπους και δεν πρόκειται να πληρώσει πλέον κανένα τίμημα γι’ αυτούς, δεν θα εκτείνει πλέον έλεος σ’ αυτούς ούτε θα εργαστεί πλέον πάνω σε αυτούς. Η ζωή της πίστης ενός τέτοιου ανθρώπου στον Θεό έχει ήδη τελειώσει. Αυτό συμβαίνει, επειδή ο Θεός δεν πήρε το αποτέλεσμα που ήθελε σε καμία από τις πολλές δοκιμασίες που του έδωσε. Έτσι, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, μέσα στους οποίους δεν είδα ποτέ τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Πώς μπορούμε να το δούμε αυτό; Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να πιστεύουν εδώ και πολλά χρόνια στον Θεό και, επιφανειακά, έχουν συμπεριφερθεί με σφρίγος· έχουν διαβάσει πολλά βιβλία, έχουν χειριστεί πολλές υποθέσεις, έχουν γεμίσει πάνω από δέκα σημειωματάρια και έχουν γίνει αυθεντίες σε πολλά λόγια και δόγματα. Ωστόσο, ποτέ δεν έχουν ορατή ανάπτυξη μέσα τους, οι απόψεις τους για τον Θεό παραμένουν αόρατες και οι στάσεις τους είναι ακόμα ασαφείς. Με άλλα λόγια, οι καρδιές τους δεν είναι ορατές· είναι πάντοτε τυλιγμένες και σφραγισμένες —είναι σφραγισμένες απέναντι στον Θεό. Ως αποτέλεσμα, Εκείνος δεν έχει δει τις αληθινές καρδιές τους, δεν έχει δει σ’ αυτούς τους ανθρώπους κανέναν αληθινό φόβο Θεού και, επιπλέον, δεν έχει δει πώς αυτοί οι άνθρωποι ακολουθούν την οδό Του. Εάν ο Θεός εξακολουθεί να μην έχει κερδίσει τέτοιους ανθρώπους ως τώρα, μπορεί να τους κερδίσει στο μέλλον; Όχι! Θα συνεχίσει να πιέζει για πράγματα που δεν μπορούν να αποκτηθούν; Όχι! Ποια είναι, λοιπόν, η παρούσα στάση του Θεού προς τέτοιους ανθρώπους; (Τους αποστρέφεται και τους εγκαταλείπει, καθώς και τους αγνοεί.) Τους αγνοεί! Ο Θεός δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τέτοιους ανθρώπους· τους αποστρέφεται και τους εγκαταλείπει. Απομνημονεύσατε τα λόγια αυτά πολύ γρήγορα και με μεγάλη ακρίβεια. Φαίνεται ότι κατανοήσατε όσα ακούσατε!

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που, όταν αρχίζουν να ακολουθούν τον Θεό, είναι ανώριμοι και αδαείς· δεν κατανοούν τις προθέσεις Του ούτε γνωρίζουν τι σημαίνει πίστη σ’ Αυτόν. Υιοθετούν έναν ανθρώπινο και λανθασμένο τρόπο πίστης στον Θεό και ακολουθίας του Θεού. Όταν τέτοιοι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με δοκιμασίες, δεν έχουν επίγνωση αυτού· παραμένουν μουδιασμένοι στην καθοδήγηση και τη διαφώτιση του Θεού. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να παραδώσουν την καρδιά τους στον Θεό ή τι σημαίνει να παραμείνουν σταθεροί κατά τη διάρκεια μιας δοκιμασίας. Ο Θεός δίνει σε τέτοιους ανθρώπους ένα περιορισμένο χρονικό περιθώριο και, κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, τους επιτρέπει να κατανοήσουν τη φύση των δοκιμασιών Του και τις προθέσεις Του. Μετά, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να επιδείξουν τις οπτικές τους. Όσον αφορά αυτούς που βρίσκονται στο συγκεκριμένο στάδιο, ο Θεός περιμένει ακόμα. Όσον αφορά εκείνους που διαθέτουν κάποιες απόψεις κι όμως, εξακολουθούν να αμφιταλαντεύονται, που θέλουν να παραδώσουν την καρδιά τους στον Θεό, αλλά δεν έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα να το πράξουν, και που, ενώ έχουν κάνει ορισμένες βασικές αλήθειες πράξη, προσπαθούν να κρυφτούν και να εγκαταλείψουν όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρές δοκιμασίες —ποια είναι, άραγε, η στάση του Θεού απέναντι σε αυτούς; Αναμένει ακόμη κάτι από αυτούς και το αποτέλεσμα εξαρτάται από τη στάση και την επίδοσή τους. Αν οι άνθρωποι δεν είναι ενεργητικοί ως προς την πρόοδό τους, τι κάνει ο Θεός; Τους εγκαταλείπει. Αυτό οφείλεται στο ότι, προτού σε εγκαταλείψει ο Θεός, έχεις ήδη εγκαταλείψει τον εαυτό σου. Οπότε, δεν μπορείς να κατηγορείς τον Θεό που πράττει το ίδιο. Είναι λάθος εκ μέρους σου να έχεις παράπονα από τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 12

Όταν ακολουθούν τον Θεό, οι άνθρωποι σπανίως προσέχουν τις προθέσεις Του και σπανίως λαμβάνουν υπ’ όψιν τις σκέψεις και τη στάση Του απέναντι στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν κατανοούν τις σκέψεις του Θεού, έτσι, όταν σας κάνουν ερωτήσεις για τις προθέσεις Του και τη διάθεσή Του, πέφτετε σε σύγχυση· πέφτετε σε βαθιά αβεβαιότητα, και έπειτα είτε μαντεύετε είτε παίζετε με τις πιθανότητες. Τι είδους νοοτροπία είναι αυτή; Αποδεικνύει ένα γεγονός: ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό Τον θεωρούν ως μια μάζα κενού αέρα και ως κάτι που τη μια στιγμή φαίνεται να υπάρχει και την άλλη όχι. Γιατί το θέτω έτσι; Διότι κάθε φορά που συναντάτε κάποιο πρόβλημα, δεν γνωρίζετε τις προθέσεις του Θεού. Και γιατί δεν γνωρίζετε τις προθέσεις Του; Όχι μόνο τώρα, αλλά από την αρχή μέχρι το τέλος, δεν γνωρίζετε τη στάση του Θεού απέναντι σε αυτό το πρόβλημα. Δεν μπορείς να τη συλλάβεις και δεν γνωρίζεις τη στάση του Θεού, αλλά το έχεις σκεφτεί αυτό αρκετά; Επεδίωξες να τη μάθεις; Έχεις συναναστραφεί σχετικά με αυτό; Όχι! Αυτό επιβεβαιώνει ένα γεγονός: Ο Θεός της πίστης σου δεν έχει καμία σύνδεση με τον Θεό της πραγματικότητας. Κατά την πίστη σου στον Θεό, αναλογίζεσαι μόνο τις δικές σου προθέσεις, καθώς κι εκείνες των επικεφαλής σου· αναλογίζεσαι μόνο την επιφανειακή και δογματική έννοια του λόγου του Θεού, χωρίς να προσπαθείς πραγματικά να γνωρίσεις ή να αναζητήσεις καθόλου τις προθέσεις του Θεού. Έτσι δεν είναι; Η ουσία του συγκεκριμένου ζητήματος είναι ιδιαίτερα απαίσια! Μετά από τόσα χρόνια, έχω δει πάμπολλους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό. Σε τι έχει μετατρέψει η πίστη τους τον Θεό στο μυαλό τους; Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό σαν να είναι μια μάζα κενού αέρα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία απάντηση σε ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού, επειδή δεν μπορούν ούτε να νιώσουν ούτε να διαισθανθούν την παρουσία ή την απουσία Του, πόσο μάλλον να τις βλέπουν ξεκάθαρα ή να τις κατανοούν. Υποσυνείδητα, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Άλλοι πιστεύουν στον Θεό σαν να είναι άνθρωπος. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι ούτε Εκείνος είναι ικανός να πράξει όλα όσα είναι ανίκανοι να πράξουν οι ίδιοι, και ότι θα πρέπει να σκέφτεται όπως σκέφτονται αυτοί. Ο ορισμός τους για τον Θεό είναι «ένα αόρατο και μη απτό άτομο». Υπάρχει επίσης μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουν στον Θεό σαν να είναι μαριονέτα· οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι ο Θεός δεν έχει συναισθήματα. Νομίζουν ότι ο Θεός είναι ένα άγαλμα από πηλό και ότι όταν αντιμετωπίζει κάποιο ζήτημα, ο Θεός δεν έχει στάση, άποψη ή ιδέες· πιστεύουν πως βρίσκεται στο έλεος του ανθρώπινου είδους. Οι άνθρωποι πιστεύουν απλώς αυτό που θέλουν να πιστέψουν. Αν Τον κάνουν μέγα, τότε είναι μέγας· αν Τον κάνουν μικρό, τότε είναι μικρός. Όταν οι άνθρωποι αμαρτάνουν και χρειάζονται το έλεος του Θεού, την ανεκτικότητα και την αγάπη Του, υποθέτουν ότι ο Θεός θα πρέπει να εκτείνει το έλεός Του. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι επινοούν έναν «Θεό» στο μυαλό τους, και έπειτα κάνουν τον «Θεό» αυτόν να εκπληρώνει τις απαιτήσεις τους και να ικανοποιεί όλες τους τις επιθυμίες. Ανεξάρτητα από το πού ή το πότε και ανεξάρτητα από το τι κάνουν τέτοιοι άνθρωποι, εκείνοι θα υιοθετήσουν το εν λόγω καπρίτσιο στη μεταχείριση του Θεού και στην πίστη τους. Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που, αφού έχουν επιδεινώσει τη διάθεσή του Θεού, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να τους σώσει, επειδή υποθέτουν ότι η αγάπη του Θεού είναι απέραντη και η διάθεσή Του δίκαιη και ότι, ανεξάρτητα από το πόσο υβρίζει κανείς τον Θεό, Εκείνος δεν πρόκειται να θυμάται τίποτε από αυτά. Θεωρούν ότι εφόσον τα ανθρώπινα λάθη, οι ανθρώπινες παραβάσεις και ο ανθρώπινος στασιασμός αποτελούν στιγμιαίες εκφράσεις της διάθεσης ενός ατόμου, ο Θεός δίνει στους ανθρώπους ευκαιρίες και είναι ανεκτικός και υπομονετικός μαζί τους· πιστεύουν ότι ο Θεός θα εξακολουθήσει να τους αγαπά όπως και πριν. Έτσι, διατηρούν μεγάλες ελπίδες για την επίτευξη της σωτηρίας. Στην πραγματικότητα, ανεξάρτητα από το αν πιστεύουν οι άνθρωποι στον Θεό, εφόσον δεν επιδιώκουν την αλήθεια, τότε ο Θεός θα διατηρεί αρνητική στάση απέναντί τους. Τούτο συμβαίνει, επειδή κατά την πορεία της πίστης σου στον Θεό, παρόλο που πήρες το βιβλίο με τα λόγια του Θεού και το θεώρησες ως θησαυρό, και το μελετούσες και το διάβαζες καθημερινά, έβαλες κατά μέρος τον αληθινό Θεό. Τον θεωρείς απλώς κενό αέρα ή απλό άνθρωπο —και ορισμένοι από εσάς τον θεωρούν απλά μαριονέτα και τίποτα περισσότερο. Γιατί το θέτω κατ’ αυτόν τον τρόπο; Το κάνω επειδή από την πλευρά που το βλέπω Εγώ, είτε βρίσκεστε αντιμέτωποι με κάποιο πρόβλημα είτε συναντάτε κάποια περίσταση, όσα υπάρχουν στο υποσυνείδητό σου, όσα δημιουργείς εσωτερικά δεν είχαν ποτέ οποιαδήποτε σύνδεση με τα λόγια του Θεού ή με την επιδίωξη της αλήθειας. Εσύ γνωρίζεις μόνο όσα σκέφτεσαι εσύ ο ίδιος, τη δική σου άποψη και, στη συνέχεια, επιβάλεις τις δικές σου ιδέες και απόψεις διά της βίας στον Θεό. Στον νου σου αυτές γίνονται απόψεις του Θεού, κι από αυτές τις απόψεις δημιουργείς πρότυπα που στηρίζεις ακράδαντα. Με την πάροδο του χρόνου, το να προχωράς κατ’ αυτόν τον τρόπο σε απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 13

Κατανοήστε τη στάση του Θεού και παραμερίστε όλες τις παρανοήσεις για τον Θεό

Τι ακριβώς είδους Θεός είναι Αυτός ο Θεός στον οποίο πιστεύετε σήμερα; Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Όταν βλέπει κάποιον κακό άνθρωπο να διαπράττει κακά πράγματα, τον σιχαίνεται; (Ναι.) Ποια είναι η στάση Του όταν βλέπει τους αδαείς να κάνουν λάθη; (Θλίβεται.) Ποια είναι η στάση Του όταν βλέπει τους ανθρώπους να κλέβουν τις προσφορές Του; (Τους σιχαίνεται.) Όλα αυτά είναι πολύ ξεκάθαρα. Ποια είναι η στάση του Θεού όταν βλέπει κάποιον να πορεύεται όπως όπως κατά την πίστη του προς Αυτόν, που σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκει την αλήθεια; Δεν είστε ιδιαίτερα σίγουροι, σωστά; Το να «πορεύεται όπως όπως» κανείς, ως στάση, δεν είναι αμαρτία ούτε υβρίζει τον Θεό, και οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν είναι ένα είδος μεγάλου λάθους. Πείτε Μου, λοιπόν —ποια είναι η στάση του Θεού σε αυτήν την περίπτωση; (Είναι απρόθυμος να δώσει την οποιαδήποτε σημασία στον συγκεκριμένο άνθρωπο.) «Απροθυμία να δώσει την οποιαδήποτε σημασία στον συγκεκριμένο άνθρωπο» —τι είδους στάση είναι αυτή; Σημαίνει ότι ο Θεός κοιτά αφ’ υψηλού ανθρώπους σαν κι αυτόν και τους περιφρονεί! Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει ο Θεός τέτοιους ανθρώπους είναι το να τους αγνοεί. Η προσέγγισή του Θεού είναι να τους κάνει στην άκρη, χωρίς να ασχολείται με κανένα έργο πάνω τους και αυτό περιλαμβάνει το έργο της διαφώτισης, της φώτισης, της συμμόρφωσης ή της πειθαρχίας. Τέτοιοι άνθρωποι απλά δεν μετράνε στο έργο του Θεού. Ποια είναι η στάση του Θεού απέναντι σε όσους επιδεινώνουν τη διάθεσή Του και παραβιάζουν τα διοικητικά διατάγματά Του; Ακραία αποστροφή! Ο Θεός εξοργίζεται φοβερά με τους ανθρώπους που δε μετανοούν για την επιδείνωση της διάθεσής Του! Το ρήμα «εξοργίζομαι» δεν είναι παρά ένα αίσθημα, μια διάθεση· δεν αντιστοιχεί σε μια ξεκάθαρη στάση. Ωστόσο, αυτό το αίσθημα —αυτή η διάθεση— πρόκειται να επιφέρει ένα αποτέλεσμα σε τέτοιους ανθρώπους: Θα γεμίσει τον Θεό με ακραία αποστροφή! Και ποια είναι η συνέπεια αυτής της ακραίας αποστροφής; Ο Θεός βάζει αυτούς τους ανθρώπους στην άκρη, και, επί του παρόντος, δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτούς. Έπειτα θα περιμένει να τους ταξινομήσει «μετά το φθινόπωρο». Τι υπονοεί τούτο; Θα εξακολουθήσουν να έχουν αποτελέσματα αυτοί οι άνθρωποι; Ο Θεός ποτέ δεν προτίθετο να χορηγήσει κάποιο αποτέλεσμα σε τέτοιους ανθρώπους! Άρα, δεν είναι απολύτως φυσιολογικό το ότι ο Θεός δεν ανταποκρίνεται επί του παρόντος σε τέτοιους ανθρώπους; (Ναι, είναι φυσιολογικό.) Τι θα πρέπει να ετοιμάζονται να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Θα πρέπει να ετοιμαστούν να αντέξουν τις δυσμενείς συνέπειες της συμπεριφοράς τους και των μοχθηρών πράξεων που έχουν διαπράξει. Αυτή είναι η απάντηση του Θεού σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Τώρα, λοιπόν, λέω ξεκάθαρα σε τέτοιους ανθρώπους: Μην τρέφετε πλέον αυταπάτες και μην ασχολείστε με άλλους ευσεβείς πόθους. Ο Θεός δεν θα είναι επ’ αόριστον ανεκτικός με τους ανθρώπους· δεν θα υπομένει αιωνίως τις παραβάσεις ή τον στασιασμό τους. Μερικοί άνθρωποι θα πουν, «Κι εγώ έχω δει μερικούς τέτοιους ανθρώπους και όταν προσεύχονται, νιώθουν ότι ο Θεός τους αγγίζει ιδιαιτέρως, κι έπειτα κλαίνε πικρά. Συνήθως είναι επίσης πολύ χαρούμενοι· φαίνεται να έχουν την παρουσία και την καθοδήγηση του Θεού μαζί τους». Μη διατυπώνετε τέτοιες ανοησίες! Τα πικρά δάκρυα δεν σημαίνουν αναγκαστικά ότι αγγίζεται κανείς από τον Θεό ή ότι απολαμβάνει την παρουσία Του, πόσο μάλλον την καθοδήγησή Του. Αν οι άνθρωποι οργίζουν τον Θεό, Εκείνος θα συνεχίσει να τους καθοδηγεί; Εν ολίγοις, όταν ο Θεός έχει αποφασίσει να αποκλείσει και να εγκαταλείψει κάποιον, το αποτέλεσμα αυτού του ανθρώπου έχει ήδη χαθεί. Δεν έχει σημασία πόσο ευνοϊκά είναι τα αισθήματά του όταν προσεύχεται ή πόση πίστη έχει μέσα στην καρδιά του για τον Θεό, αυτό δεν έχει πλέον καμία συνέπεια. Το σημαντικό είναι ότι ο Θεός δεν χρειάζεται το συγκεκριμένο είδος πίστης· έχει ήδη αποστραφεί και εγκαταλείψει τους ανθρώπους αυτούς. Ο τρόπος με τον οποίον θα τους αντιμετωπίσει στο μέλλον είναι, επίσης, ασήμαντος. Το σημαντικό είναι ότι την ίδια τη στιγμή που οι άνθρωποι αυτοί θα οργίσουν τον Θεό, καθορίζεται το αποτέλεσμά τους. Εάν ο Θεός έχει αποφασίσει να μη σώσει τέτοιους ανθρώπους, τότε θα μείνουν πίσω για να τιμωρηθούν. Αυτή είναι η στάση του Θεού.

Αν η ουσία του Θεού περιέχει ένα στοιχείο αγάπης και Εκείνος είναι ελεήμων απέναντι στον καθένα ξεχωριστά, οι άνθρωποι έχουν παραβλέψει και λησμονήσει το γεγονός ότι η ουσία Του είναι και ουσία αξιοπρέπειας. Το ότι διαθέτει αγάπη δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να Τον υβρίζουν ελεύθερα, χωρίς να Του προκαλούν αισθήματα ή κάποια αντίδραση ούτε το ότι διαθέτει έλεος σημαίνει ότι δεν έχει καθόλου αρχές ως προς τη μεταχείριση των ανθρώπων. Ο Θεός είναι ζωντανός· υπάρχει πραγματικά. Δεν είναι ούτε κάποια φανταστική μαριονέτα ούτε κάποιο άλλο αντικείμενο. Δεδομένου του ότι υπάρχει, θα πρέπει πάντα να ακούμε προσεκτικά τη φωνή της καρδιάς Του, να δίνουμε μεγάλη προσοχή στη στάση Του και να φτάνουμε σε σημείο να κατανοούμε τα αισθήματά Του. Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούμε ανθρώπινες φαντασιώσεις για να ορίσουμε τον Θεό ούτε θα πρέπει να Του επιβάλλουμε ανθρώπινες σκέψεις και επιθυμίες, κάνοντάς Τον να μεταχειρίζεται τους ανθρώπους με ανθρώπινες μεθόδους και σύμφωνα με ανθρώπινες φαντασιοκοπίες. Αν το πράττεις αυτό, τότε οργίζεις τον Θεό, βάζεις σε πειρασμό την οργή Του και αμφισβητείς την αξιοπρέπειά Του! Έτσι, μόλις φτάσετε σε σημείο να κατανοείτε τη σοβαρότητα αυτού του ζητήματος, σας παροτρύνω όλους ανεξαιρέτως να είστε προσεκτικοί και συνετοί στις πράξεις και στην ομιλία σας και να είστε οπωσδήποτε όσο πιο προσεκτικοί και συνετοί μπορείτε στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε τον Θεό! Όταν δεν κατανοείς τη στάση του Θεού, να απέχεις από το να μιλάς απρόσεκτα, μην είσαι απρόσεκτος κατά τις ενέργειές σου ούτε να κολλάς αδιάφορα ετικέτες. Το σημαντικότερο είναι να μην καταλήγεις σε κανένα αυθαίρετο συμπέρασμα. Αντ’ αυτού, θα πρέπει να περιμένεις και να αναζητάς· και αυτές οι ενέργειες αποτελούν επίσης μια έκφραση του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού. Πάνω από οτιδήποτε άλλο, αν μπορείς να το επιτύχεις αυτό και, πάνω από οτιδήποτε άλλο, αν κατέχεις τη συγκεκριμένη στάση, τότε ο Θεός δεν πρόκειται να σε κατηγορήσει για την ανοησία, την άγνοια και την έλλειψη κατανόησης που έχεις όσον αφορά τους λόγους που υπάρχουν πίσω από διάφορα πράγματα. Αντ’ αυτού, χάρη στη στάση φόβου σου μήπως υβρίσεις τον Θεό, σεβασμού σου προς τις προθέσεις Του και στην προθυμία σου να υποταχθείς σ’ Αυτόν, ο Θεός θα σε θυμάται, θα σε καθοδηγεί και θα σε διαφωτίζει ή θα ανεχτεί την ανωριμότητα και την άγνοιά σου. Αντιστρόφως, αν η στάση σου απέναντί Του είναι ασεβής —αν Τον κρίνεις όπως θέλεις ή αν εικάζεις και ορίζεις τις ιδέες Του αυθαίρετα— ο Θεός θα σε καταδικάσει, θα σε πειθαρχήσει και ακόμη και θα σε τιμωρήσει· ή μπορεί να σου δώσει κάποιο σχόλιο. Ίσως το σχόλιο αυτό να σχετίζεται με το αποτέλεσμά σου. Γι’ αυτό, επιθυμώ και πάλι να τονίσω το εξής: Ο καθένας από σας θα πρέπει να είναι προσεκτικός και συνετός σε ό,τι προέρχεται από τον Θεό. Μη μιλάς απρόσεκτα και μην είσαι απρόσεκτος στις ενέργειές σου. Πριν πεις οτιδήποτε, θα πρέπει να σταματάς και να σκέφτεσαι: Μήπως αυτή Μου η ενέργεια οργίσει τον Θεό; Αν το κάνω αυτό, δείχνω φόβο Θεού; Ακόμη και σε απλά ζητήματα, θα πρέπει να προσπαθείς να απαντάς σε αυτά τα ερωτήματα και να ξοδεύεις περισσότερο χρόνο εξετάζοντάς τα. Αν στ’ αλήθεια μπορείς να ασκείσαι σύμφωνα με αυτές τις αρχές σε κάθε πτυχή, στο καθετί, ανά πάσα στιγμή, και να υιοθετείς μια τέτοια στάση ιδίως όταν δεν κατανοείς κάτι, τότε ο Θεός πάντα θα σε καθοδηγεί και θα σου προσφέρει ένα μονοπάτι για να ακολουθήσεις. Ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί να προσποιούνται οι άνθρωποι, ο Θεός τους βλέπει σαφέστατα και ξεκάθαρα, και θα προσφέρει μια ακριβή και ενδεδειγμένη αξιολόγηση αυτών σου των εκδηλώσεων. Αφού θα έχεις υποβληθεί στην τελική δοκιμασία, ο Θεός θα πάρει το σύνολο της συμπεριφοράς σου, αθροίζοντάς το απολύτως, προκειμένου να καθορίσει το αποτέλεσμά σου. Το αποτέλεσμα αυτό θα πείσει τον καθένα πέρα από κάθε αμφιβολία. Εκείνο που θα ήθελα να σας πω σε αυτό το σημείο είναι το εξής: Κάθε σας πράξη, κάθε σας ενέργεια και κάθε σας σκέψη ορίζουν τη μοίρα σας.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 14

Ποιος καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων;

Υπάρχει ακόμα ένα ζήτημα υψίστης σημασίας που πρέπει να συζητήσουμε και αυτό είναι η στάση σας απέναντι στον Θεό. Η στάση αυτή είναι καίριας σημασίας! Καθορίζει το αν, τελικά, θα βαδίσετε προς την καταστροφή ή προς τον όμορφο προορισμό που έχει προετοιμάσει για σας ο Θεός. Στην Εποχή της Βασιλείας, ο Θεός έχει ήδη εργαστεί για περισσότερα από είκοσι χρόνια, και ίσως κατά τη διάρκεια αυτών των δύο δεκαετιών, βαθιά μέσα σας να ήσασταν κάπως αβέβαιοι ως προς την επίδοσή σας. Ωστόσο, μέσα στην καρδιά Του, ο Θεός έχει φτιάξει ένα πραγματικό και αληθινό ιστορικό του καθενός από εσάς. Από τη στιγμή που ξεκινά ο κάθε άνθρωπος να ακολουθεί τον Θεό και να ακούει τα κηρύγματά Του, αρχίζοντας σε αυτό το διάστημα να κατανοεί σταδιακά όλο και μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας, ως τη στιγμή που κάνει ο καθένας τα καθήκοντά του, ο Θεός τηρεί αρχεία για τις διάφορες εκδηλώσεις κάθε ανθρώπου όλο αυτό το διάστημα. Ο Θεός κρατάει λογαριασμό και ιστορικό, μεταξύ άλλων, για τις στάσεις των ανθρώπων, για τις διάφορες εκδηλώσεις τους, καθώς και για το πώς αισθάνονται μέσα στην καρδιά τους απέναντι στον Θεό όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάθε λογής περιβάλλοντα και δοκιμασίες ενώ κάνουν τα καθήκοντά τους. Ίσως να είστε μπερδεμένοι όσον αφορά αυτά τα θέματα. Ωστόσο, για τον Θεό, είναι όλα απολύτως ξεκάθαρα και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη προχειρότητας. Πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά το αποτέλεσμα κάθε ατόμου και θίγει επίσης τη μοίρα και τις μελλοντικές προοπτικές κάθε ατόμου, και ακόμη περισσότερο, αυτό είναι το σημείο όπου ο Θεός δαπανά όλο το αίμα της καρδιάς Του· συνεπώς, ο Θεός δεν θα τολμούσε να είναι ούτε στο ελάχιστο απρόσεκτος ούτε θα ανεχόταν την οποιαδήποτε απροσεξία. Ο Θεός κάνει μια καταγραφή αυτού του απολογισμού της ανθρωπότητας, σημειώνοντας ολόκληρη την πορεία των ανθρώπων στην ακολουθία προς τον Θεό, από την αρχή ως το τέλος. Η στάση σου απέναντί Του κατά το συγκεκριμένο διάστημα καθορίζει τη μοίρα σου. Έτσι δεν είναι; Τώρα, πιστεύεις ότι ο Θεός είναι δίκαιος; Είναι οι πράξεις Του οι ενδεικνυόμενες; Εξακολουθείτε να έχετε στο μυαλό σας άλλες φαντασιώσεις για τον Θεό; (Όχι.) Τότε θα λέγατε ότι τα αποτελέσματα των ανθρώπων καθορίζονται από τον Θεό ή από τους ίδιους τους ανθρώπους; (Ο Θεός θα τα καθορίσει.) Ποιος τα καθορίζει; (Ο Θεός.) Δεν είστε σίγουροι, έτσι δεν είναι; Αδελφοί και αδελφές από το Χονγκ Κονγκ, μιλήστε —ποιος τα καθορίζει; (Τα καθορίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι.) Τα καθορίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι; Αυτό δεν θα σήμαινε ότι τα αποτελέσματα των ανθρώπων δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό; Αδελφοί και αδελφές από τη Νότια Κορέα, μιλήστε. (Ο Θεός καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων βάσει όλων των ενεργειών και των πράξεών τους, και σύμφωνα με το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν.) Πρόκειται για πολύ αντικειμενική απάντηση. Στο σημείο αυτό, υπάρχει ένα γεγονός, για το οποίο πρέπει να σας ενημερώσω όλους: Κατά την πορεία του έργου της σωτηρίας Του, ο Θεός έχει θέσει για τους ανθρώπους ένα πρότυπο. Το πρότυπο αυτό είναι ότι πρέπει να ακούν τον λόγο του Θεού και να καταφέρουν να ακολουθήσουν την οδό Του. Το συγκεκριμένο πρότυπο χρησιμοποιείται για το ζύγισμα των αποτελεσμάτων των ανθρώπων. Αν ασκείσαι σύμφωνα με το συγκεκριμένο πρότυπο του Θεού, τότε μπορείς να επιτύχεις ένα καλό αποτέλεσμα· αν όχι, τότε δεν μπορείς να επιτύχεις καλό αποτέλεσμα. Ποιος, λοιπόν, θα έλεγες ότι καθορίζει το εν λόγω αποτέλεσμα; Δεν το καθορίζει ο Θεός από μόνος Του, αλλά, μάλλον, ο Θεός και οι άνθρωποι μαζί. Είναι σωστό αυτό; (Ναι.) Γιατί έτσι; Επειδή ο Θεός θέλει ενεργά να κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους και να προετοιμάσει έναν όμορφο προορισμό για την ανθρωπότητα· οι άνθρωποι είναι τα αντικείμενα του έργου του Θεού, και το αποτέλεσμα αυτό, ο εν λόγω προορισμός, είναι αυτό που ο Θεός ετοιμάζει για εκείνους. Εάν δεν υπήρχαν αντικείμενα για να εργαστεί πάνω τους, δεν θα χρειαζόταν να επιτελέσει αυτό το έργο· αν δεν επιτελούσε αυτό το έργο, τότε οι άνθρωποι δεν θα είχαν ευκαιρία για να κερδίσουν τη σωτηρία. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα σωθούν και, παρόλο που αυτοί που θα σωθούν βρίσκονται στην παθητική πλευρά, η στάση των ανθρώπων σε αυτήν την πλευρά είναι αυτή που καθορίζει το εάν ο Θεός θα πραγματοποιήσει το έργο Του να σώσει την ανθρωπότητα. Χωρίς την καθοδήγηση που σου δίνει ο Θεός, δεν θα γνώριζες το πρότυπο Του ούτε θα είχες κανέναν στόχο. Εάν έχεις το πρότυπο αυτό, τον στόχο αυτόν και, παρ’ όλα αυτά, δεν συνεργάζεσαι, δεν το κάνεις πράξη ούτε πληρώνεις το τίμημα, τότε δεν θα επιτύχεις το αποτέλεσμα αυτό. Γι’ αυτόν τον λόγο, λέω ότι το αποτέλεσμα κάποιου είναι αδύνατον να διαχωριστεί από τον Θεό και είναι αδύνατον, επίσης, να διαχωριστεί από τον άνθρωπο. Τώρα, άρα, γνωρίζετε ποιος καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 15

Οι άνθρωποι τείνουν να ορίζουν τον Θεό βάσει εμπειρίας (Επιλεγμένα εδάφια)

Έχετε παρατηρήσει κάτι κάθε φορά που επικοινωνείτε σχετικά με το θέμα της γνώσης του Θεού; Μήπως παρατηρήσατε ότι η στάση Του αυτές τις μέρες έχει υποστεί κάποια μεταμόρφωση; Είναι η στάση του Θεού απέναντι στους ανθρώπους αμετάβλητη; Θα υπομένει για πάντα έτσι, εκτείνοντας επ’ αόριστον όλη την αγάπη και το έλεός Του στους ανθρώπους; Το ζήτημα αυτό περιλαμβάνει επίσης την ουσία του Θεού. […] Μόλις οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι ο Θεός αγαπά το ανθρώπινο γένος, Τον οριοθετούν ως σύμβολο αγάπης: Πιστεύουν ότι ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι άνθρωποι, το πώς συμπεριφέρονται, το πώς μεταχειρίζονται τον Θεό και το πόσο επαναστατικοί μπορεί να είναι, τίποτα από αυτά δεν έχει πραγματικά σημασία, επειδή ο Θεός έχει αγάπη, και η αγάπη Του είναι απέραντη και αμέτρητη· ο Θεός διαθέτει αγάπη, οπότε μπορεί να είναι ανεκτικός με τους ανθρώπους· και ο Θεός διαθέτει αγάπη, άρα μπορεί να είναι ελεήμων προς τους ανθρώπους, ελεήμων προς την ανωριμότητά τους, ελεήμων προς την άγνοιά τους και ελεήμων προς την επαναστατικότητά τους. Έτσι έχουν όντως τα πράγματα; Διότι μερικοί άνθρωποι, έχοντας βιώσει την υπομονή του Θεού μία ή ακόμη και κάποιες φορές, θα αντιμετωπίσουν αυτά που βίωσαν ως κεφάλαιο στην προσωπική γνώση τους για τον Θεό, πιστεύοντας ότι θα είναι για πάντα υπομονετικός και ελεήμων προς αυτούς, κι έπειτα, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, θεωρούν αυτήν την υπομονή του Θεού ως το πρότυπο σύμφωνα με το οποίο τους μεταχειρίζεται. Υπάρχουν επίσης εκείνοι οι άνθρωποι που, έχοντας βιώσει μια φορά την ανεκτικότητα του Θεού, θα οριοθετούν για πάντα τον Θεό ως ανεκτικό —και στο μυαλό τους η ανεκτικότητα αυτή είναι απεριόριστη, απόλυτη, ακόμα και χωρίς αρχές. Είναι σωστές τέτοιες πεποιθήσεις; Κάθε φορά που τίθενται προς συζήτηση τα ζητήματα της ουσίας ή της διάθεσης του Θεού, φαίνεστε μπερδεμένοι. Το να σας βλέπω έτσι, Μου προκαλεί μεγάλο άγχος. Έχετε ακούσει πολλές αλήθειες σχετικά με την ουσία του Θεού· έχετε ακούσει επίσης πολλές συζητήσεις σχετικά με τη διάθεσή Του. Ωστόσο, στο μυαλό σας, τα εν λόγω ζητήματα, καθώς και η αλήθεια αυτών των πτυχών είναι απλώς μνήμες βασισμένες στη θεωρία και τα γραπτά· στην καθημερινή σας ζωή, κανείς από εσάς δεν είναι ποτέ ικανός να βιώσει ή να δει τη διάθεση του Θεού γι’ αυτό που είναι πραγματικά. Ως εκ τούτου, είστε όλοι μπερδεμένοι ως προς τις πεποιθήσεις σας· η πίστη όλων σας είναι τυφλή, μέχρι του σημείου να κρατάτε ασεβή στάση απέναντι στον Θεό και ακόμη και να Τον παραμερίζετε. Πού σας οδηγεί η διατήρηση της συγκεκριμένης στάσης απέναντι στον Θεό; Οδηγεί στο να οριοθετείτε συνεχώς τον Θεό. Μόλις έχετε αποκτήσει λίγη γνώση, νιώθετε έπειτα πολύ ικανοποιημένοι, σαν να έχετε αποκτήσει την ολότητα του Θεού. Εν συνεχεία, καταλήγετε στο συμπέρασμα ότι έτσι είναι ο Θεός, στερώντας Του την ελευθερία κινήσεων. Επιπλέον, όποτε ο Θεός πράττει κάτι καινούριο, απλώς αρνείστε να παραδεχθείτε ότι είναι ο Θεός. Μια μέρα, όταν ο Θεός πει: «Έπαψα να αγαπώ το ανθρώπινο γένος· δεν θα εκτείνω άλλο έλεος στους ανθρώπους· δεν έχω πια άλλη ανεκτικότητα ή υπομονή προς αυτούς· ξεχειλίζω από ακραία αποστροφή και αντιπάθεια προς εκείνους», τέτοιες δηλώσεις θα προκαλέσουν σύγκρουση στα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων. Μερικοί από αυτούς θα πουν κιόλας: «Δεν είσαι πια ο Θεός μου· δεν είσαι πλέον ο Θεός που θέλω να ακολουθήσω. Αν το λες αυτό, τότε δεν είσαι πλέον κατάλληλος για να είσαι ο Θεός μου και δεν χρειάζεται να συνεχίσω να Σε ακολουθώ. Εάν δεν μου δίνεις πλέον έλεος, αγάπη και ανεκτικότητα, τότε θα πάψω να Σε ακολουθώ. Αν είσαι επ’ αόριστον ανεκτικός μαζί μου, αν είσαι πάντα υπομονετικός μαζί μου και μου επιτρέπεις να βλέπω ότι είσαι αγάπη, υπομονή και ανεκτικότητα, μόνο τότε μπορώ να Σε ακολουθήσω και μόνο τότε θα έχω την πίστη να Σε ακολουθήσω μέχρι το τέλος. Αφού θα έχω την υπομονή και το έλεός Σου, ο στασιασμός και οι παραβάσεις μου μπορούν να συγχωρούνται και να μου χαρίζονται επ’ αόριστον και μπορώ να αμαρτάνω οποτεδήποτε και οπουδήποτε, να ομολογώ και να συγχωρούμαι οποτεδήποτε και οπουδήποτε, και να Σε οργίζω οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Εσύ δεν θα πρέπει να έχεις καμία άποψη ούτε να βγάζεις συμπεράσματα σχετικά με εμένα». Παρόλο που κανένας από σας δεν μπορεί να σκέφτεσαι τόσο υποκειμενικά ή συνειδητά αυτού του είδους το ζήτημα, όποτε θεωρείς τον Θεό εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί για τη συγχώρεση των αμαρτιών σου ή αντικείμενο που θα χρησιμοποιηθεί για να αποκτήσεις έναν όμορφο προορισμό, έχεις ανεπαίσθητα τοποθετήσει τον ζωντανό Θεό απέναντί σου, ως εχθρό σου. Αυτό βλέπω Εγώ. Εσύ μπορεί να λες όσο θέλεις πράγματα του τύπου, «Πιστεύω στον Θεό», «Επιδιώκω την αλήθεια», «Θέλω να αλλάξω τη διάθεσή μου», «Θέλω να δραπετεύσω από την επιρροή του σκότους», «Θέλω να ικανοποιώ τον Θεό», «Θέλω να υποταχθώ στον Θεό», «Θέλω να είμαι πιστός στον Θεό και να κάνω σωστά το καθήκον μου» και ούτω καθεξής. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο γλυκά μπορεί να ηχούν τα λόγια σου, ανεξάρτητα από το πόση θεωρία μπορεί να γνωρίζεις και από το πόσο επιβλητική ή αξιοπρεπής μπορεί να είναι αυτή η θεωρία, γεγονός είναι ότι, τώρα πλέον, υπάρχουν πολλοί από εσάς που έχουν ήδη μάθει πώς να χρησιμοποιούν τους κανονισμούς, τα δόγματα, τις θεωρίες που κατέχετε προκειμένου να εξάγουν συμπεράσματα για τον Θεό, τοποθετώντας Τον όπως είναι φυσικό σε αντιδιαστολή με εσάς. Παρόλο που μπορεί να είσαι αυθεντία στα λόγια και στα δόγματα, δεν έχεις πραγματικά εισέλθει στην πραγματικότητα της αλήθειας, γι’ αυτό και σου είναι πολύ δύσκολο να πλησιάσεις τον Θεό, να Τον γνωρίσεις και να Τον κατανοήσεις. Είναι τόσο θλιβερό!

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 16

Η στάση του Θεού προς όσους δραπετεύουν κατά τη διάρκεια του έργου Του

Άνθρωποι σαν κι αυτούς υπάρχουν παντού: Αφού βεβαιωθούν για την οδό του Θεού, για διάφορους λόγους, αναχωρούν σιωπηλά, χωρίς να πουν αντίο, για να φύγουν και να πράξουν ό,τι επιθυμεί η καρδιά τους. Προς το παρόν, δεν θα υπεισέλθουμε στους λόγους για τους οποίους αναχωρούν αυτά τα άτομα· πρώτα, θα ρίξουμε μια ματιά στη στάση του Θεού απέναντι στο συγκεκριμένο είδους ανθρώπου. Είναι πολύ ξεκάθαρη. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν, στα μάτια του Θεού, η διάρκεια της πίστης τους έχει λήξει. Και δεν την έληξε ο άνθρωπος αυτός, αλλά ο Θεός. Το ότι ο άνθρωπος αυτός άφησε τον Θεό σημαίνει ότι έχει ήδη απορρίψει τον Θεό, ότι δεν Τον επιθυμεί πια και ότι δεν αποδέχεται πλέον τη σωτηρία του Θεού. Αφού αυτού του είδους οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό, είναι δυνατόν να εξακολουθεί να τους θέλει Εκείνος; Επιπλέον, όταν τέτοιοι άνθρωποι έχουν αυτού του είδους τη στάση, αυτήν την άποψη, και έχουν καταστεί αποφασισμένοι να εγκαταλείψουν τον Θεό, έχουν κιόλας επιδεινώσει τη διάθεσή Του. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι μπορεί να μην έχουν ξεσπάσει σε οργή και να μην έχουν βωμολοχήσει κατά του Θεού, παρά το γεγονός ότι μπορεί να μην έχουν επιδοθεί σε κάποια φαύλη ή ακραία συμπεριφορά, και παρά το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται, «Αν έρθει μια μέρα, κατά την οποία θα έχω χορτάσει από εξωτερικές διασκεδάσεις ή θα εξακολουθώ να χρειάζομαι τον Θεό για κάτι, θα επιστρέψω. Ή, αν ο Θεός με καλέσει, θα επιστρέψω» ή λένε, «Όταν πληγωθώ εξωτερικά ή όταν δω ότι ο έξω κόσμος είναι πολύ σκοτεινός και πολύ κακός και δεν θέλω πλέον να πηγαίνω με το ρεύμα, θα επιστρέψω στον Θεό». Παρόλο που οι άνθρωποι αυτοί έχουν υπολογίσει στο μυαλό τους πότε ακριβώς θα επιστρέψουν και παρόλο που έχουν προσπαθήσει να αφήσουν την πόρτα ανοιχτή για την επιστροφή τους, δεν συνειδητοποιούν ότι, ανεξάρτητα από το τι σκέφτονται ή τι σχεδιάζουν, όλο αυτό είναι απλώς ευσεβής πόθος. Το μεγαλύτερο λάθος τους είναι ότι δεν γνωρίζουν ξεκάθαρα πώς αισθάνεται ο Θεός εξαιτίας της επιθυμίας τους να φύγουν. Από την ίδια τη στιγμή που αποφασίζουν να φύγουν από τον Θεό, Εκείνος τους εγκαταλείπει ολοκληρωτικά· μέχρι τότε, έχει ήδη καθορίσει μέσα στην καρδιά Του το αποτέλεσμα ενός τέτοιου ατόμου. Ποιο αποτέλεσμα είναι αυτό; Ότι αυτό το άτομο θα ανήκει στους ποντικούς και θα χαθεί επομένως μαζί τους. Έτσι, οι άνθρωποι συχνά βλέπουν τέτοιες καταστάσεις: Κάποιος εγκαταλείπει τον Θεό, αλλά δεν λαμβάνει έπειτα τιμωρία. Ο Θεός λειτουργεί σύμφωνα με τις δικές Του αρχές· κάποια πράγματα είναι ορατά, ενώ άλλα συμπεραίνονται μόνο στην καρδιά του Θεού, έτσι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν τα αποτελέσματα. Το μέρος που είναι ορατό στους ανθρώπους δεν είναι απαραίτητα η αληθινή πλευρά των πραγμάτων, αλλά η άλλη πλευρά —η πλευρά που δεν βλέπεις— περιέχει πράγματι τις πραγματικές εγκάρδιες σκέψεις και τα συμπεράσματα του Θεού.

Οι άνθρωποι που δραπετεύουν κατά το έργο του Θεού είναι εκείνοι που εγκαταλείπουν την αληθινή οδό

Γιατί δίνει ο Θεός στους ανθρώπους που φεύγουν κατά τη διάρκεια του έργου Του μια τόσο σοβαρή τιμωρία; Γιατί είναι τόσο οργισμένος μαζί τους; Πρώτα απ’ όλα, γνωρίζουμε ότι η διάθεση του Θεού είναι μεγαλοπρέπεια και οργή· Εκείνος δεν είναι πρόβατο προς σφαγή, πόσο μάλλον μαριονέτα που ελέγχουν οι άνθρωποι όπως εκείνοι θέλουν. Ούτε και είναι μια μάζα κενού αέρα που παίρνει διαταγές. Εάν πραγματικά πιστεύεις ότι ο Θεός υπάρχει, τότε θα πρέπει να έχεις μια θεοσεβούμενη καρδιά και θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η ουσία Του δεν πρέπει να οργίζεται. Ο εν λόγω θυμός μπορεί να προκληθεί από μια λέξη ή ίσως από κάποια σκέψη ή ίσως από κάποια φαύλη συμπεριφορά ή ίσως ακόμη και από μια μορφή ήπιας συμπεριφοράς ή μια συμπεριφορά που είναι υποφερτή στα μάτια και την ηθική των ανθρώπων· ή, ίσως, προκαλείται από κάποιο δόγμα ή μια θεωρία. Ωστόσο, από τη στιγμή που έχεις οργίσει τον Θεό, η ευκαιρία σου έχει χαθεί και οι τελευταίες ημέρες σου είναι κοντά. Αυτό είναι τρομερό! Αν δεν καταλαβαίνεις ότι ο Θεός δεν πρέπει να υβρισθεί, τότε ίσως δεν Τον φοβάσαι και ίσως Τον υβρίζεις επανειλημμένα. Εάν δεν γνωρίζεις πώς να σέβεσαι τον Θεό, τότε είσαι ανίκανος και να Τον σέβεσαι και δεν θα γνωρίζεις πώς να κάνεις τον εαυτό σου να εισέλθει στο μονοπάτι μέσω του οποίου θα ακολουθείς την οδό του Θεού —του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού. Μόλις αποκτήσεις επίγνωση και συνειδητοποιήσεις ότι ο Θεός δεν πρέπει να υβρίζεται, θα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να έχεις φόβο Θεού και να αποφεύγεις το κακό.

Το να ακολουθείς την οδό του σεβασμού προς τον Θεό και της αποφυγής του κακού δεν σχετίζεται αναγκαστικά με το πόση αλήθεια γνωρίζεις, πόσες δοκιμασίες έχεις βιώσει ή πόση πειθαρχία έχεις λάβει. Αντίθετα, εξαρτάται από τη στάση που έχεις απέναντι στον Θεό μες στην καρδιά σου και από την ουσία που εκφράζεις. Οι ουσίες των ανθρώπων και οι υποκειμενικές στάσεις τους —αυτές είναι πολύ σημαντικές, είναι ζωτικής σημασίας. Όσο για εκείνους που αποποιήθηκαν και άφησαν τον Θεό, οι ποταπές στάσεις τους απέναντί Του και οι καρδιές τους που σιχαίνονται την αλήθεια έχουν ήδη επιδεινώσει τη διάθεσή Του, έτσι, κατά τον Θεό, δεν πρόκειται ποτέ να λάβουν συγχώρεση. Έμαθαν για την ύπαρξη του Θεού, πληροφορήθηκαν για τα νέα ότι Εκείνος έχει ήδη φτάσει και έχουν, μάλιστα, βιώσει ακόμη και το νέο έργο του Θεού. Η αναχώρησή τους δεν αποτελούσε περίπτωση ανθρώπων που είχαν παραπλανηθεί ή ήταν μπερδεμένοι, πολύ λιγότερο δε αναγκάστηκαν να αναχωρήσουν. Επέλεξαν, μάλλον, συνειδητά και με καθαρό μυαλό, να εγκαταλείψουν τον Θεό. Η αναχώρησή τους δεν έχει να κάνει με το ότι έχασαν τον δρόμο τους ούτε απορρίφθηκαν. Επομένως, στα μάτια του Θεού, δεν είναι τα απολωλότα πρόβατα, πόσο μάλλον άσωτοι υιοί που έχασαν τον δρόμο τους. Έφυγαν ατιμώρητα —και μια τέτοια κατάσταση, μια τέτοια περίσταση, επιδεινώνει τη διάθεση του Θεού και, εξαιτίας της επιδείνωσης αυτής, Εκείνος τους δίνει απελπιστικά αποτελέσματα. Δεν είναι τρομακτικό το εν λόγω αποτέλεσμα; Συνεπώς, εάν οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Θεό, μπορεί να Τον υβρίσουν. Δεν είναι λίγο αυτό! Αν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τη στάση του Θεού και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Θεός προσβλέπει στην επιστροφή τους επειδή είναι από τα απολωλότα πρόβατά Του και τους περιμένει ακόμα να αλλάξουν γνώμη, δεν απέχουν πολύ από τις ημέρες της τιμωρίας τους. Ο Θεός δεν θα αρνηθεί απλώς να τους δεχτεί —δεδομένου ότι αυτή είναι η δεύτερη φορά που επιδεινώνουν τη διάθεσή Του, το ζήτημα είναι ακόμα πιο φοβερό! Οι ασεβείς στάσεις αυτών των ανθρώπων έχουν ήδη παραβιάσει τα διοικητικά διατάγματα του Θεού. Άραγε ο Θεός θα τους δεχτεί και πάλι; Μέσα στην καρδιά Του, οι αρχές του Θεού σχετικά με το ζήτημα αυτό είναι ότι εάν κάποιος έχει αποκτήσει βεβαιότητα αναφορικά με το ποια είναι η αληθινή οδός, κι όμως μπορεί ακόμα συνειδητά και με καθαρό μυαλό να απορρίπτει τον Θεό και να φεύγει από Αυτόν, τότε Εκείνος θα αποκλείσει τον δρόμο ενός τέτοιου ανθρώπου προς τη σωτηρία και, γι’ αυτόν τον άνθρωπο, η πύλη της βασιλείας θα είναι από εκεί και πέρα κλειστή. Όταν το άτομο αυτό χτυπήσει και πάλι την πόρτα, ο Θεός δεν πρόκειται να την ανοίξει· το άτομο αυτό θα αποκλειστεί για πάντα. Ίσως μερικοί από εσάς να έχουν διαβάσει στη Βίβλο την ιστορία του Μωυσή. Αφού ο Μωυσής χρίσθηκε από τον Θεό, οι 250 επικεφαλής εξέφρασαν την ανυπακοή τους στον Μωυσή εξαιτίας των ενεργειών του και για διάφορους άλλους λόγους. Σε ποιον αρνήθηκαν να υποταχθούν; Όχι, βέβαια, στον Μωυσή. Αρνήθηκαν να υποταχθούν στις διευθετήσεις του Θεού· αρνήθηκαν να υποταχθούν στο έργο του Θεού ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα. Είπαν τα εξής: «Αρκεί εις εσάς, διότι πάσα η συναγωγή, πάντες είναι άγιοι και ο Ιεχωβά είναι μεταξύ αυτών». Έχουν οι λέξεις και οι γραμμές αυτές καμιά σοβαρότητα από την ανθρώπινη οπτική; Καμία απολύτως. Τουλάχιστον, η κυριολεκτική σημασία των λέξεων αυτών δεν είναι σοβαρή. Από νομική άποψη, δεν παραβιάζουν τους νόμους, διότι, επιφανειακά, δεν πρόκειται για μια εχθρική γλώσσα ή λεξιλόγιο, πολύ λιγότερο δε, περιέχει βλάσφημους υπαινιγμούς. Αποτελούν απλώς κοινές προτάσεις, τίποτα περισσότερο. Γιατί, τότε, τα συγκεκριμένα λόγια μπορούν να πυροδοτήσουν τέτοιο μένος εκ μέρους του Θεού; Επειδή δεν απευθύνονταν στους ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Η στάση και διάθεση που εκφράζουν είναι ακριβώς αυτό που επιδεινώνει τη διάθεση του Θεού και υβρίζουν τη διάθεση του Θεού, η οποία δεν πρέπει να υβρίζεται. Όλοι γνωρίζουμε ποια ήταν τα αποτελέσματα αυτών των επικεφαλής στο τέλος. Σχετικά με τους ανθρώπους που εγκατέλειψαν τον Θεό, ποια είναι η άποψή τους; Ποια είναι η στάση τους; Και γιατί η άποψη και η στάση τους οδηγούν τον Θεό να τους αντιμετωπίσει με τέτοιον τρόπο; Ο λόγος είναι ότι παρόλο που γνωρίζουν σαφώς ότι είναι ο Θεός, εξακολουθούν να επιλέγουν να Τον προδώσουν, και γι’ αυτό απογυμνώνονται εντελώς από τις ευκαιρίες τους για σωτηρία. Όπως είναι γραμμένο στη Βίβλο: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» (Εβρ. 10:26). Διαθέτετε τώρα ξεκάθαρη κατανόηση για αυτό το ζήτημα;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 17

Οι μοίρες των ανθρώπων αποφασίζονται από τη στάση τους προς τον Θεό

Ο Θεός είναι ένας ζωντανός Θεός και, όπως ακριβώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται διαφορετικά σε διαφορετικές καταστάσεις, έτσι διαφέρει και η στάση Του απέναντι στις εν λόγω συμπεριφορές, καθώς δεν είναι ούτε μαριονέτα ούτε μια μάζα κενού αέρα. Το να γνωρίσει τη στάση του Θεού είναι μια άξια επιδίωξη για το ανθρώπινο γένος. Οι άνθρωποι θα πρέπει να μάθουν ότι, μέσα από τη γνώση της στάσης του Θεού, μπορούν σταδιακά να αποκτήσουν γνώση για τη διάθεση του Θεού και να φτάσουν σε σημείο να κατανοήσουν την καρδιά Του. Όταν φτάσεις σε σημείο να κατανοείς σταδιακά την καρδιά του Θεού, δεν θα αισθάνεσαι ότι ο σεβασμός προς Αυτόν και η αποφυγή του κακού είναι κάτι τόσο δύσκολο να εκπληρωθεί. Επιπλέον, όταν κατανοείς πράγματι τον Θεό, δεν θα είναι τόσο πιθανό να Τον οριοθετήσεις. Μόλις έχεις σταματήσει να οριοθετείς τον Θεό, θα είναι λιγότερο πιθανό να Τον υβρίσεις και, χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, ο Θεός θα σε καθοδηγήσει να αποκτήσεις γνώση γι’ Αυτόν, κι έτσι εσύ θα αποκτήσεις φόβο Θεού στην καρδιά σου. Θα πάψεις τότε να ορίζεις τον Θεό μέσω των λόγων και των δογμάτων ή των θεωριών που κατέχεις άριστα και, αντίθετα, θα αναζητάς διαρκώς τις επιθυμίες του Θεού σε όλα τα πράγματα. Με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να το καταλάβεις, θα καταστείς άτομο που εναρμονίζεται με τις προθέσεις του Θεού.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν ούτε να αγγίξουν το έργο του Θεού, αλλά όσον αφορά τον Θεό, οι ενέργειες του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά —καθώς και η στάση τους απέναντί Του— δεν είναι απλώς αντιληπτές από τον Θεό, αλλά και ορατές σ’ Αυτόν. Αυτό είναι κάτι που όλοι θα πρέπει να αναγνωρίσουν και να κατανοήσουν με απόλυτη σαφήνεια. Μπορεί να αναρωτιέσαι συνέχεια, «Γνωρίζει, άραγε, ο Θεός τι πράττω εδώ; Γνωρίζει ο Θεός τι σκέφτομαι ακριβώς αυτήν τη στιγμή; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι». Αν υιοθετήσεις τη συγκεκριμένη άποψη, ακολουθώντας και πιστεύοντας στον Θεό, αλλά αμφιβάλλοντας για το έργο και την ύπαρξή Του, τότε αργά ή γρήγορα, θα έρθει μια μέρα που θα Του προκαλέσεις θυμό, διότι ταλαντεύεσαι κιόλας στο χείλος ενός επικίνδυνου γκρεμού. Έχω δει ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ακόμα δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια-πραγματικότητα, πολύ λιγότερο, δε, έχουν καταλάβει τις προθέσεις του Θεού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν σημειώνουν καμία πρόοδο στη ζωή τους και στο ανάστημά τους, εμμένοντας μόνο στα πιο ρηχά δόγματα. Αυτό συμβαίνει, επειδή τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν θεωρήσει ποτέ τον λόγο του Θεού ως την ίδια τη ζωή, και ποτέ δεν έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την ύπαρξή Του ούτε και την έχουν αποδεχτεί. Μήπως πιστεύεις ότι μόλις βλέπει τέτοιους ανθρώπους, ο Θεός πλημμυρίζει από αγαλλίαση; Του χαρίζουν παρηγοριά; Έτσι, εκείνο που αποφασίζει τη μοίρα των ανθρώπων είναι το πώς πιστεύουν στον Θεό. Αναφορικά με το πώς οι άνθρωποι αναζητούν και πώς οι άνθρωποι προσεγγίζουν τον Θεό, η στάση των ανθρώπων είναι μείζονος σημασίας. Μην παραμελείς τον Θεό λες και είναι μία μάζα κενού αέρα που αιωρείται στο πίσω μέρος του μυαλού σου· πάντα να σκέφτεσαι ότι ο Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ζωντανός Θεός, πραγματικός Θεός. Δεν κάθεται ψηλά στον τρίτο ουρανό, χωρίς να κάνει τίποτα. Αντίθετα, διερευνά συνεχώς τις καρδιές όλων, παρατηρώντας τι σκαρώνεις, παρακολουθώντας κάθε λέξη και κάθε πράξη σου, παρακολουθώντας πώς συμπεριφέρεσαι και βλέποντας ποια είναι η στάση σου απέναντί Του. Είτε είσαι πρόθυμος να δώσεις τον εαυτό σου στον Θεό είτε όχι, όλη σου η συμπεριφορά και οι εσώτερες σκέψεις και ιδέες σου ξεσκεπάζονται ενώπιόν Του και παρακολουθούνται από Εκείνον. Η άποψη του Θεού για εσένα, καθώς και η στάση Του απέναντί σου αλλάζουν διαρκώς, λόγω της συμπεριφοράς σου, λόγω των πράξεών σου και λόγω της στάσης σου απέναντί Του. Θα ήθελα να προσφέρω μερικές συμβουλές σε κάποιους ανθρώπους: Μην εναποθέτετε τον εαυτό σας σαν βρέφη στα χέρια του Θεού, λες και Εκείνος θα έπρεπε να σε υπεραγαπά, λες και δεν θα μπορούσε ποτέ να σε αφήσει και λες και η στάση Του απέναντί σου είναι σταθερή και δεν θα μπορούσε ποτέ να αλλάξει, και σε συμβουλεύω να πάψεις να ονειρεύεσαι! Ο Θεός είναι δίκαιος ως προς τη μεταχείρισή Του για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και είναι σοβαρός ως προς την προσέγγισή Του στο έργο της κατάκτησης και σωτηρίας των ανθρώπων. Αυτή είναι η διαχείρισή Του. Μεταχειρίζεται το κάθε άτομο σοβαρά και όχι σαν κατοικίδιο με το οποίο παίζει. Η αγάπη του Θεού προς τους ανθρώπους δεν είναι το είδος της αγάπης που θα τους περιποιηθεί υπερβολικά και θα τους κακομάθει, ούτε το έλεος και η ανεκτικότητά Του απέναντι στο ανθρώπινο γένος είναι επιεική ή απρόσεκτα. Αντιθέτως, η αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους περιλαμβάνει την εκτίμηση, την ευσπλαχνία και τον σεβασμό για τη ζωή· το έλεος και η ανεκτικότητά Του εκφράζουν τις προσδοκίες Του για αυτούς και είναι αυτά που χρειάζεται η ανθρωπότητα για να επιβιώσει. Ο Θεός είναι ζωντανός και ο Θεός πράγματι υπάρχει· η στάση Του απέναντι στο ανθρώπινο γένος έχει αρχές, δεν είναι καθόλου ένα είδος κανονισμού και μπορεί να μεταβληθεί. Οι προθέσεις Του για το ανθρώπινο γένος σταδιακά αλλάζουν και μετασχηματίζονται, ανάλογα με τις περιστάσεις καθώς προκύπτουν, και μαζί με τη στάση του κάθε ανθρώπου. Επομένως, θα πρέπει να γνωρίζεις, με απόλυτη σαφήνεια, μέσα στην καρδιά σου ότι η ουσία του Θεού είναι αμετάβλητη και ότι η διάθεσή Του θα εκφραστεί σε διαφορετικούς χρόνους και διαφορετικά πλαίσια. Εσύ μπορεί να μην θεωρείς ότι πρόκειται για σοβαρό ζήτημα και μπορεί να χρησιμοποιείς τις προσωπικές σου αντιλήψεις για να φανταστείς πώς θα πρέπει να πράττει ο Θεός. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που ισχύει το διαμετρικά αντίθετο της άποψής σου και, χρησιμοποιώντας τις προσωπικές σου αντιλήψεις στην προσπάθειά σου να υπολογίσεις τον Θεό, Τον έχεις κιόλας οργίσει. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός δεν λειτουργεί όπως εσύ νομίζεις ούτε θα χειριστεί το ζήτημα όπως λες εσύ ότι θα το αντιμετωπίσει. Συνεπώς, σου υπενθυμίζω να είσαι προσεκτικός και συνετός όταν προσεγγίζεις το οτιδήποτε γύρω σου, και να μάθεις να ασκείσαι σύμφωνα με την αρχή του «να ακολουθείς την οδό του Θεού: να έχεις φόβο Θεού και να αποφεύγεις το κακό» στα πάντα. Πρέπει να αναπτύξεις μια ακριβή κατανόηση αναφορικά με τα ζητήματα των προθέσεων και της στάσης του Θεού, πρέπει να βρεις διαφωτισμένους ανθρώπους για να σου επικοινωνήσουν αυτά τα ζητήματα και πρέπει να αναζητήσεις με πάσα ειλικρίνεια. Μη θεωρείς τον Θεό της πίστης σου ως μαριονέτα —κρίνοντάς Τον κατά βούληση, καταλήγοντας σε αυθαίρετα συμπεράσματα γι’ Αυτόν και προσεγγίζοντάς Τον με ασεβή στάση. Καθώς ο Θεός σού φέρνει σωτηρία και καθορίζει το αποτέλεσμά σου, μπορεί να σου χαρίσει έλεος ή ανεκτικότητα ή κρίση και παίδευση, αλλά σε κάθε περίπτωση, η στάση Του απέναντί σου δεν είναι παγιωμένη. Εξαρτάται από τη δική σου στάση απέναντί Του, καθώς και την κατανόησή σου για Αυτόν. Μην επιτρέψεις σε μια περαστική πτυχή της γνώσης ή της κατανόησής σου για τον Θεό να Τον ορίσει για πάντα. Μην πιστεύετε σε έναν νεκρό Θεό· πιστέψτε στον ζωντανό. Να το θυμάστε! Αν και έχω συζητήσει κάποιες αλήθειες εδώ —αλήθειες που έπρεπε να ακούσετε— υπό το φως της παρούσας κατάστασής σας και του παρόντος αναστήματός σας, δεν πρόκειται να απαιτήσω περισσότερα από σας τώρα, για να μην υπονομεύσω τον ενθουσιασμό σας. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γεμίσει τις καρδιές σας με υπερβολική θλίψη και να σας κάνει να νιώσετε υπερβολικά μεγάλη απογοήτευση απέναντι στον Θεό. Αντ’ αυτού, ελπίζω να μπορέσετε να χρησιμοποιήσετε μια θεοφοβούμενη καρδιά και να υιοθετήσετε μια στάση που δείχνει σεβασμό στον Θεό όταν βαδίζετε στο μονοπάτι που απλώνεται μπροστά. Μην αντιμετωπίζετε επιπόλαια το ζήτημα του πώς να πιστεύετε στον Θεό· αντιμετωπίστε το ως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα που υπάρχουν. Βάλτε το στην καρδιά σας, συσχετίστε το με την πραγματικότητα και συνδέστε το με την πραγματική ζωή· μην το κάνες απλώς τυπικά —διότι πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, και είναι αυτό που θα καθορίσει το πεπρωμένο σου. Μην το αντιμετωπίζετε σαν αστείο ή σαν παιδικό παιχνίδι! Έχοντας μοιραστεί μαζί σας τα λόγια αυτά σήμερα, αναρωτιέμαι πόση κατανόηση έχει αποκομίσει το μυαλό σας. Υπάρχουν ερωτήματα που θέλετε να θέσετε πάνω σε αυτά που είπα εδώ σήμερα;

Παρόλο που τα συγκεκριμένα θέματα είναι κάπως καινούρια και λίγο απομακρυσμένα από τις απόψεις σας, από τις συνηθισμένες επιδιώξεις σας και από αυτά στα οποία τείνετε να δίνετε προσοχή, νομίζω ότι, αφού έχετε συναναστραφεί σχετικά με αυτά για μια χρονική περίοδο, θα αναπτύξετε μια κοινή κατανόηση για όλα όσα είπα εδώ. Όλα αυτά τα θέματα είναι πολύ νέα και είναι θέματα που δεν έχετε εξετάσει ποτέ πριν, οπότε ελπίζω ότι δεν θα σας επιβαρύνουν με κανέναν τρόπο. Δεν τα λέω αυτά σήμερα για να σας φοβίσω ούτε τα χρησιμοποιώ ως τρόπο για να σας κλαδέψω· στόχος Μου είναι, μάλλον, να σας βοηθήσω να καταλάβετε πραγματικά γεγονότα για την αλήθεια. Επειδή υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ ανθρωπότητας και Θεού, αν και οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, δεν Τον έχουν κατανοήσει ποτέ ούτε γνωρίζουν τη στάση Του. Οι άνθρωποι δεν έχουν υπάρξει επίσης ποτέ ιδιαίτερα ενθουσιώδεις ως προς το ενδιαφέρον τους για τη στάση του Θεού. Αντίθετα, πίστευαν και προχωρούσαν στα τυφλά, και υπήρξαν πάντοτε απρόσεκτοι στη γνώση και την κατανόησή τους για τον Θεό. Επομένως, νιώθω υποχρεωμένος να σας ξεκαθαρίσω τα ζητήματα αυτά, και να σας βοηθήσω να καταλάβετε τι Θεός είναι ακριβώς ο Θεός στον οποίον πιστεύετε, καθώς επίσης και τι σκέφτεται, ποια είναι η στάση Του στη μεταχείριση διαφορετικών ειδών ανθρώπων, πόσο απέχετε από την εκπλήρωση των απαιτήσεών Του και πόσο μεγάλη είναι η διαφορά μεταξύ των δικών σας ενεργειών και του προτύπου που απαιτεί Εκείνος. Στόχος όταν σας πληροφορεί για αυτά τα πράγματα είναι να σας δώσει ένα μέτρο σύγκρισης με το οποίο θα υπολογίζετε τον εαυτό σας και ώστε να ξέρετε σε ποια συγκομιδή έχει οδηγήσει ο δρόμος στον οποίο βαδίζετε, τι δεν έχετε αποκτήσει στον δρόμο αυτόν και σε ποιες περιοχές απλά δεν συμμετείχατε. Όταν επικοινωνείτε μεταξύ σας, συνήθως μιλάτε για θέματα τετριμμένα, τα οποία είναι πολύ περιορισμένα σε πεδίο εφαρμογής και ρηχά σε περιεχόμενο. Υπάρχει μια απόσταση, ένα χάσμα, ανάμεσα σε όσα συζητάτε και στις προθέσεις του Θεού, καθώς επίσης και ανάμεσα στις συζητήσεις σας και στο πεδίο και το πρότυπο των απαιτήσεων του Θεού. Αν συνεχίσετε έτσι, με την πάροδο του χρόνου, αυτό θα καταλήξει στο να παρεκκλίνετε περαιτέρω από την οδό του Θεού. Απλά παίρνετε τις παρούσες ομιλίες του Θεού και τις μετατρέπετε σε αντικείμενα λατρείας και τις βλέπετε ως τελετουργίες και κανονισμούς. Αυτό είναι το μόνο που κάνετε! Στην πραγματικότητα, ο Θεός απλά δεν έχει θέση στις καρδιές σας και δεν έχει αποκτήσει ποτέ πραγματικά τις καρδιές σας. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η γνώση του Θεού είναι πολύ δύσκολη και αυτή είναι η αλήθεια. Είναι όντως δύσκολη. Αν οι άνθρωποι αναγκαστούν να κάνουν τα καθήκοντά τους και να υλοποιούν τα πράγματα εξωτερικά και να εργαστούν σκληρά, τότε θα σκεφτούν ότι η πίστη στον Θεό είναι πανεύκολη, επειδή όλα αυτά τα πράγματα εμπίπτουν στο πεδίο της ανθρώπινης δυνατότητας. Ωστόσο, τη στιγμή που το θέμα μετατοπίζεται στις προθέσεις του Θεού και τη στάση Του απέναντι στην ανθρωπότητα, τότε από την οπτική όλων, τα πράγματα γίνονται πραγματικά λίγο πιο δύσκολα. Αυτό συμβαίνει, επειδή κάτι τέτοιο συνεπάγεται την κατανόηση της αλήθειας από τους ανθρώπους και την είσοδό τους στην πραγματικότητα, άρα φυσικά και θα υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας! Εντούτοις, αφού περάσεις από την πρώτη πόρτα και αρχίσεις να επιτυγχάνεις είσοδο, σταδιακά τα πράγματα γίνονται όλο και πιο εύκολα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 18

Το σημείο εκκίνησης για τον σεβασμό προς τον Θεό είναι να Τον μεταχειρίζεστε σαν Θεό

Πριν λίγο καιρό, κάποιος έθεσε ένα ερώτημα: Πώς γίνεται παρόλο που γνωρίζουμε περισσότερα για τον Θεό από ό,τι ο Ιώβ, να μην μπορούμε ακόμα να νιώσουμε φόβο Θεού; Το ζήτημα αυτό το θίξαμε λίγο πριν. Στην πραγματικότητα, έχουμε συζητήσει την ουσία αυτού του ερωτήματος προηγουμένως, η οποία είναι ότι, παρόλο που ο Ιώβ δεν γνώριζε τότε τον Θεό, Τον αντιμετώπιζε και πάλι σαν Θεό και Τον θεωρούσε Κυρίαρχο των ουρανών και της γης και όλων των πραγμάτων. Ο Ιώβ δεν θεωρούσε τον Θεό εχθρό· αντίθετα, Τον λάτρευε ως τον Δημιουργό των πάντων. Γιατί οι άνθρωποι σήμερα αντιστέκονται τόσο πολύ στον Θεό; Γιατί δεν είναι ικανοί να νιώσουν φόβο Θεού; Ένας λόγος είναι ότι ο Σατανάς τούς έχει διαφθείρει εις βάθος και με μια τόσο βαθιά ριζωμένη σατανική φύση, οι άνθρωποι έχουν γίνει εχθροί του Θεού. Έτσι, αν και πιστεύουν στον Θεό και Τον αναγνωρίζουν, είναι ακόμα σε θέση να Του αντιστέκονται και να εναντιώνονται σ’ Αυτόν. Αυτό το καθορίζει η ανθρώπινη φύση. Ο άλλος λόγος είναι ότι, παρά την πίστη τους στον Θεό, οι άνθρωποι απλά δεν τον αντιμετωπίζουν ως Θεό. Αντίθετα, πιστεύουν ότι Εκείνος εναντιώνεται στην ανθρωπότητα, θεωρώντας Τον εχθρό τους, και αισθάνονται πως είναι ασυμβίβαστοι με τον Θεό. Είναι τόσο απλό. Δεν αναφέρθηκε το ζήτημα αυτό κατά την προηγούμενη συνεδρία μας; Σκεφτείτε το: Αυτός δεν είναι ο λόγος; Μπορεί να έχεις κάποια μικρή γνώση του Θεού, αλλά τι ακριβώς περιλαμβάνει η γνώση αυτή; Δεν είναι αυτό για το οποίο μιλούν όλοι; Δεν είναι αυτό που σου είπε ο Θεός; Εσύ είσαι εξοικειωμένος μόνο με τις θεωρητικές και δογματικές πτυχές του —μα έχεις εκτιμήσει ποτέ το αληθινό πρόσωπο του Θεού; Έχεις υποκειμενική γνώση; Διαθέτεις πρακτική γνώση και εμπειρία; Εάν ο Θεός δεν σου το είχε πει, εσύ θα μπορούσες να το γνωρίζεις; Η θεωρητική σου γνώση δεν αντιπροσωπεύει πραγματική γνώση. Εν ολίγοις, ανεξάρτητα από το πόσα γνωρίζεις ή πώς έφτασες σε σημείο να τα γνωρίζεις, μέχρι να αποκτήσεις πραγματική κατανόηση του Θεού, Αυτός θα είναι εχθρός σου και, μέχρι να αρχίσεις να αντιμετωπίσεις στ’ αλήθεια τον Θεό ως Θεό, Εκείνος θα είναι εναντιώνεται σ’ εσένα, διότι αποτελείς προσωποποίηση του Σατανά.

Όταν βρίσκεσαι μαζί με τον Χριστό, ίσως να μπορείς να Του σερβίρεις τρία γεύματα την ημέρα ή να Του σερβίρεις τσάι και να φροντίζεις για τις ανάγκες της ζωής Του· θα φαίνεται ότι μεταχειρίζεσαι τον Χριστό σαν Θεό. Όποτε συμβαίνει κάτι, οι απόψεις των ανθρώπων είναι πάντοτε αντίθετες με εκείνες του Θεού· οι άνθρωποι πάντα αποτυγχάνουν να κατανοήσουν και να αποδεχτούν την άποψη του Θεού. Αν και οι άνθρωποι μπορεί να τα πηγαίνουν καλά με τον Θεό επιφανειακά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι συμβατοί με Αυτόν. Αμέσως μόλις συμβεί κάτι, αναδύεται η αλήθεια της επαναστατικότητας της ανθρωπότητας, επιβεβαιώνοντας έτσι την εχθρότητα που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και στον Θεό. Η εχθρότητα αυτή δεν είναι εχθρότητα εναντίωσης του Θεού στους ανθρώπους ή εχθρότητα κατά την οποία θέλει ο Θεός να είναι εχθρικός προς αυτούς, ούτε τους θέτει στο αντίπαλο στρατόπεδο από τον ίδιο και τους μεταχειρίζεται με τέτοιον τρόπο. Πρόκειται, μάλλον, για την ουσία εναντίωσης προς τον Θεό που ενεδρεύει πίσω από την υποκειμενική βούληση και το υποσυνείδητο των ανθρώπων. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι θεωρούν όλα όσα προέρχονται από τον Θεό ως αντικείμενα της έρευνάς τους, η ανταπόκρισή τους σε ό,τι προέρχεται από τον Θεό και σε ό,τι Τον αφορά είναι, πάνω απ’ όλα, εικασία, αμφιβολία και, στη συνέχεια, γρήγορη υιοθέτηση μιας στάσης που αντιμάχεται τον Θεό και Του εναντιώνεται. Αμέσως μετά, φέρουν μια αρνητική διάθεση στις διαμάχες ή στους ανταγωνισμούς με τον Θεό, φτάνοντας στο σημείο να αμφιβάλλουν ακόμη και για το αν αξίζει να ακολουθήσει κανείς έναν τέτοιο Θεό. Παρά το γεγονός ότι ο ορθολογισμός τους τους λέει ότι δεν θα πρέπει να προχωρήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, εκείνοι θα επιλέξουν και πάλι να το πράξουν παρά τον ίδιο τους τον εαυτό, έτσι ώστε να συνεχίσουν χωρίς δισταγμό μέχρι το τέλος. Για παράδειγμα, ποια είναι η πρώτη αντίδραση κάποιων ανθρώπων όταν ακούν φήμες ή διαβολές για τον Θεό; Η πρώτη τους αντίδραση είναι να αναρωτηθούν αν οι φήμες αυτές αληθεύουν και κατά πόσο είναι υπαρκτές, κι ύστερα υιοθετούν μια στάση αναμονής για το αποτέλεσμα. Εν συνεχεία, αρχίζουν να σκέπτονται: «Είναι αδύνατον να το επιβεβαιώσω αυτό. Έγινε πράγματι; Αυτή η φήμη αληθεύει ή όχι;» Αν και άνθρωποι σαν κι αυτούς δεν το δείχνουν επιφανειακά, στην καρδιά τους έχουν κιόλας αρχίσει να αμφιβάλλουν και έχουν αρχίσει κιόλας να αρνούνται τον Θεό. Ποια είναι η ουσία της συγκεκριμένης στάσης και μιας τέτοιας άποψης; Δεν είναι προδοσία; Μέχρι να βρεθούν αντιμέτωποι με αυτό το θέμα, δεν μπορείς να δεις ποιες είναι οι απόψεις αυτών των ανθρώπων· φαίνεται ότι δεν αντιμάχονται τον Θεό, λες και δεν Τον θεωρούν εχθρό. Ωστόσο, μόλις έρθουν αντιμέτωποι με κάποιο πρόβλημα, στέκονται αμέσως στο πλευρό του Σατανά και εναντιώνονται στον Θεό. Τι υποδηλώνει αυτό; Υποδηλώνει ότι άνθρωποι και Θεός βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα! Δεν είναι ότι ο Θεός θεωρεί την ανθρωπότητα ως εχθρό, αλλά ότι η ίδια η ουσία της ανθρωπότητας είναι εχθρική απέναντι στον Θεό. Ανεξάρτητα από το πόσον καιρό Τον ακολουθεί κάποιος ή πόσο μεγάλο τίμημα έχει πληρώσει, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο εξυμνεί τον Θεό, κατά πόσο συγκρατεί τον εαυτό του για να μην Του αντιστέκεται, και ανεξάρτητα ακόμη και από το πόσο έντονα προτρέπει τον εαυτό του να Τον αγαπά, ποτέ δεν πρόκειται να καταφέρει να συμπεριφερθεί στον Θεό ως Θεό. Η ουσία των ανθρώπων δεν το καθορίζει αυτό; Αν Του συμπεριφέρεσαι ως Θεό και πιστεύεις ειλικρινά ότι είναι Θεός, μπορείς να έχεις ακόμα οποιαδήποτε αμφιβολία για Αυτόν; Είναι δυνατόν η καρδιά σου να τρέφει ακόμα ερωτηματικά σχετικά με Εκείνον; Δεν είναι δυνατόν, έτσι δεν είναι; Οι τάσεις αυτού του κόσμου είναι τόσο κακές, και το ίδιο κακή είναι και αυτή η ανθρώπινη φυλή· πώς γίνεται άρα να μην έχεις καμία αντίληψη ως προς αυτές; Εσύ ο ίδιος είσαι τόσο μοχθηρός, οπότε πώς γίνεται να μην έχεις καμία αντίληψη ως προς αυτό; Κι όμως, λίγες μόνο φήμες και μερικές διαβολές αρκούν για να εγείρουν τέτοιες πελώριες αντιλήψεις για τον Θεό και να σε οδηγήσουν στο να φαντάζεσαι τόσο πολλά πράγματα, κάτι που δείχνει πόσο ανώριμο είναι το ανάστημά σου! Το «ζουζούνισμα» από μερικά κουνούπια και λίγες αηδιαστικές μύγες —αυτό χρειάζεται μόνο για να παραπλανηθείς; Τι άτομο είναι αυτό; Γνωρίζεις, μήπως, τι σκέφτεται ο Θεός για τέτοιους ανθρώπους; Στην πραγματικότητα, η στάση του Θεού ως προς τον χειρισμό τους είναι πολύ ξεκάθαρη. Ο χειρισμός του Θεού προς αυτούς είναι αποκλειστικά και μόνο η αδιαφορία —η στάση Του είναι να μην τους δίνει απολύτως καμία σημασία και να μην παίρνει στα σοβαρά τους αδαείς αυτούς ανθρώπους. Γιατί αυτό; Διότι ο Θεός ποτέ δεν σχεδίασε στην καρδιά Του να αποκτήσει τους συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι δεσμεύτηκαν να είναι εχθρικοί απέναντί Του ως το τέλος, και που ποτέ δεν σχεδίαζαν να αναζητήσουν μια οδό συμβατότητας με Αυτόν. Τα λόγια που ξεστόμισα ίσως να πλήγωσαν μερικούς ανθρώπους. Λοιπόν, είστε πρόθυμοι να Με αφήνετε να σας πληγώνω πάντα έτσι; Είτε είστε πρόθυμοι είτε όχι, όσα λέω είναι αλήθεια! Εάν σας πληγώνω πάντα έτσι και εκθέτω πάντα τις ουλές σας με αυτόν τον τρόπο, θα επηρεάσει αυτό την ευγενή εικόνα του Θεού που τρέφετε στις καρδιές σας; (Όχι.) Συμφωνώ ότι δεν θα το κάνει, διότι απλά δεν υπάρχει Θεός στις καρδιές σας. Ο ευγενής Θεός που κατοικεί στις καρδιές σας —αυτός που υπερασπίζεστε και προστατεύετε με σθένος— απλά δεν είναι ο Θεός. Πρόκειται, μάλλον, για πλάσμα της ανθρώπινης φαντασίας· απλώς δεν υπάρχει. Άρα, είναι πολύ καλύτερο που εκθέτω την απάντηση σε αυτό το αίνιγμα· αυτό δεν ξεσκεπάζει ολόκληρη την αλήθεια; Ο πραγματικός Θεός δεν είναι όπως τον φαντάζονται οι άνθρωποι. Ελπίζω να μπορείτε όλοι να αντιμετωπίσετε την πραγματικότητα αυτή και αυτό θα σας βοηθήσει στη γνώση σας για τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 19

Εκείνοι που δεν αναγνωρίζονται από τον Θεό

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, η πίστη των οποίων δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ μέσα στην καρδιά του Θεού. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν αναγνωρίζει ότι αυτοί είναι ακόλουθοι Του, διότι δεν επαινεί τα πιστεύω τους. Διότι, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια ακολουθούν τον Θεό, οι ιδέες και οι απόψεις τους δεν άλλαξαν ποτέ· είναι σαν τους άπιστους· προσκολλώνται στις αρχές και τις μεθόδους που έχουν οι άπιστοι για να αλληλεπιδρούν με τους άλλους και στους νόμους των απίστων σχετικά με την επιβίωση και την πίστη. Ποτέ δεν δέχτηκαν τον λόγο του Θεού ως τη ζωή τους, ποτέ δεν πίστεψαν ότι ο λόγος του Θεού είναι αλήθεια, ποτέ δεν είχαν την πρόθεση να δεχτούν τη σωτηρία του Θεού και ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Θεό ως Θεό τους. Θεωρούν την πίστη στον Θεό σαν κάποιο είδος ερασιτεχνικού χόμπι, αντιμετωπίζοντάς Τον σαν απλή πνευματική τροφή· έτσι, δεν νομίζουν ότι αξίζει να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη διάθεση ή την ουσία του Θεού. Μπορεί να ειπωθεί ότι όλα όσα αντιστοιχούν στον αληθινό Θεό δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς τους ανθρώπους· δεν ενδιαφέρονται ούτε τους απασχολεί να δώσουν προσοχή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βαθιά στις καρδιές τους υπάρχει πάντα μια δυνατή φωνή που τους λέει πάντοτε, «Ο Θεός είναι αόρατος και ανέγγιχτος, και δεν υπάρχει». Πιστεύουν ότι η προσπάθεια κατανόησης του Θεού αυτού δεν θα άξιζε τις προσπάθειές τους, και ότι κάνοντάς το αυτό θα κορόιδευαν τους εαυτούς τους. Πιστεύουν πως με το να αναγνωρίζουν τον Θεό μόνο στα λόγια, χωρίς να παίρνουν πραγματική θέση και χωρίς να αφοσιώνονται σε κάποια πραγματική ενέργεια, φέρονται ιδιαίτερα έξυπνα. Πώς βλέπει ο Θεός τέτοιους ανθρώπους; Τους βλέπει ως άπιστους. Κάποιοι άνθρωποι ρωτούν, «Μπορούν οι άπιστοι να διαβάζουν τα λόγια του Θεού; Μπορούν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους; Μπορούν να πουν τα λόγια: “Εγώ θα ζήσω για τον Θεό”;» Αυτό που βλέπουν συνήθως οι άνθρωποι είναι οι εικόνες των ανθρώπων που προβάλλονται στην επιφάνεια· δεν βλέπουν την ουσία των ανθρώπων. Ωστόσο, ο Θεός δεν κοιτάζει τις επιφανειακές αυτές εικόνες· Εκείνος βλέπει μόνο τις εσωτερικές τους ουσίες. Έτσι, αυτό είναι το είδους της στάσης και του ορισμού που έχει ο Θεός απέναντι στους εν λόγω ανθρώπους. Οι άνθρωποι αυτοί λένε, «Γιατί ο Θεός κάνει το τάδε; Γιατί ο Θεός κάνει το δείνα; Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό· δεν μπορώ να καταλάβω εκείνο· αυτό δεν συμβαδίζει με τις ανθρώπινες αντιλήψεις· πρέπει να μου το εξηγήσεις Εσύ…» Ως απάντηση σε αυτό, ρωτάω: Είναι πραγματικά απαραίτητο να σου εξηγήσω αυτά τα ζητήματα; Στην πραγματικότητα, έχουν τα ζητήματα αυτά καμιά σχέση μαζί σου; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Από πού προέρχεσαι; Έχεις στ’ αλήθεια τα προσόντα να κάνεις υποδείξεις στον Θεό; Πιστεύεις σε Αυτόν; Εκείνος αναγνωρίζει την πίστη σου; Δεδομένου ότι η πίστη σου δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό, τι δουλειά μπορεί να έχουν οι δικές Του πράξεις με εσένα; Δεν ξέρεις τη θέση σου στην καρδιά του Θεού, άρα πώς μπορείς να έχεις τα προσόντα να κάνεις διάλογο μαζί Του;

Λόγια νουθεσίας

Δε νιώθετε άβολα μετά το άκουσμα αυτών των παρατηρήσεων; Παρόλο που ίσως να είστε απρόθυμοι είτε να ακούσετε είτε να δεχτείτε τα λόγια αυτά, αποτελούν όλα τους γεγονότα. Επειδή το συγκεκριμένο στάδιο του έργου επιτελείται μόνο από τον Θεό, αν δεν ενδιαφέρεσαι για τις προθέσεις Του, αν δεν σε νοιάζει καθόλου η στάση Του ούτε κατανοείς την ουσία και τη διάθεσή Του, εσύ θα είσαι αυτός που στο τέλος θα χάσει. Μην κατηγορείτε τα λόγια Μου για δυσκολία στο άκουσμα και μην τους προσάπτετε ότι σβήνουν τον ενθουσιασμό σας. Εγώ λέω την αλήθεια· πρόθεσή Μου δεν είναι να σας αποθαρρύνω. Ανεξάρτητα από το τι σας ζητώ και από το πώς απαιτείται από εσάς να το πράξετε, ελπίζω να βαδίζετε στο σωστό μονοπάτι και να ακολουθείτε την οδό του Θεού και να μην αποκλίνετε ποτέ από το σωστό μονοπάτι. Αν δεν προχωράς σύμφωνα με τον λόγο του Θεού ούτε ακολουθείς την οδό Του, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι επαναστατείς εναντίον του Θεού και ότι έχεις απομακρυνθεί από το σωστό μονοπάτι. Έτσι, αισθάνομαι ότι υπάρχουν κάποια ζητήματα που πρέπει να σας διευκρινίσω και πως πρέπει να σας ωθήσω να πιστεύετε χωρίς αμφιβολία, ξεκάθαρα, και χωρίς ούτε ένα ψήγμα αβεβαιότητας, και να σας βοηθήσω να έχετε ξεκάθαρη κατανόηση της στάσης του Θεού, των προθέσεών Του, του πώς ο Θεός οδηγεί τους ανθρώπους στην τελείωση και του τρόπου με τον οποίο καθορίζει τα αποτελέσματα των ανθρώπων. Εάν έρθει μια μέρα, κατά την οποία θα είσαι ανίκανος να επιβιβαστείς στο συγκεκριμένο μονοπάτι, Εγώ δε θα φέρω καμία ευθύνη, διότι τα λόγια αυτά έχουν ήδη λεχθεί σε εσένα πολύ καθαρά. Όσο για το πώς αντιμετωπίζεις το δικό σου αποτέλεσμα, αυτό το ζήτημα εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα. Όσον αφορά τα αποτελέσματα διαφόρων ειδών ανθρώπων, ο Θεός κρατά διαφορετικές στάσεις, έχει τους δικούς Του τρόπους να τους μετρήσει, καθώς και το δικό Του πρότυπο απαιτήσεων γι’ αυτούς. Το πρότυπό Του για να μετρά τα αποτελέσματα των ανθρώπων είναι δίκαιο για όλους —δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό! Συνεπώς, οι φόβοι ορισμένων είναι περιττοί. Ανακουφιστήκατε τώρα;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Πώς να γνωρίσει κανείς τη διάθεση του Θεού και τα αποτελέσματα που θα επιτύχει το έργο Του

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 20

Στην πραγματικότητα, η διάθεση του Θεού είναι ανοιχτή σε όλους και δεν είναι κρυμμένη, επειδή ο Θεός ποτέ δεν απέφυγε εσκεμμένα κανέναν άνθρωπο, ούτε και επιδίωξε ποτέ συνειδητά να κρύψει τον εαυτό Του, για να αποτρέψει από τους ανθρώπους να Τον γνωρίσουν ή να Τον καταλάβουν. Η διάθεση του Θεού ήταν ανέκαθεν να είναι ανοικτός και να αντιμετωπίζει πάντα κάθε πρόσωπο με ειλικρίνεια. Στη διαχείριση του Θεού, ο Θεός επιτελεί το έργο Του ενώπιον όλων και το έργο Του επιτελείται πάνω σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Καθώς επιτελεί το έργο αυτό, αποκαλύπτει συνεχώς τη διάθεσή Του και χρησιμοποιεί συνεχώς την ουσία Του, και αυτό που έχει και αυτό που είναι, προκειμένου να καθοδηγεί και να συνδράμει κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Σε κάθε εποχή και στάδιο, ανεξάρτητα από το αν οι συνθήκες είναι καλές ή κακές, η διάθεση του Θεού είναι πάντοτε ανοιχτή σε κάθε άτομο, και τα υπάρχοντα και το Είναι Του είναι πάντοτε ανοιχτά σε κάθε άτομο, όπως ακριβώς η ζωή Του συνεχώς και αδιαλείπτως συνδράμει και υποστηρίζει το ανθρώπινο γένος. Παρ’ όλα αυτά, η διάθεση του Θεού παραμένει κρυμμένη σε κάποιους. Γιατί; Επειδή, παρόλο που οι άνθρωποι αυτοί ζουν μέσα στο έργο του Θεού και Τον ακολουθούν, ποτέ δεν έχουν προσπαθήσει να κατανοήσουν τον Θεό ούτε έχουν θελήσει να γνωρίσουν τον Θεό, πόσο μάλλον να Τον πλησιάσουν. Για τους συγκεκριμένους ανθρώπους, η κατανόηση της διάθεσης του Θεού προμηνύει ότι πλησιάζει το τέλος τους· σημαίνει ότι πρόκειται να κριθούν και να καταδικαστούν από τη διάθεση του Θεού. Επομένως, ποτέ δεν έχουν λαχταρήσει να καταλάβουν τον Θεό ή τη διάθεσή Του ούτε έχουν επιθυμήσει να κατανοήσουν ή να γνωρίσουν βαθύτερα τις προθέσεις του Θεού. Δεν επιδιώκουν να κατανοήσουν τις προθέσεις του Θεού μέσα από ενσυνείδητη συνεργασία —απλώς απολαμβάνουν αδιάκοπα και ποτέ δεν κουράζονται να κάνουν αυτά που θέλουν· να πιστεύουν στον Θεό που εκείνοι θέλουν· να πιστεύουν στον Θεό που υπάρχει μόνο στη φαντασία τους, στον Θεό που υπάρχει μόνο στις αντιλήψεις τους· και να πιστεύουν σε έναν Θεό που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτούς στην καθημερινότητά τους. Όταν πρόκειται για τον ίδιο τον αληθινό Θεό, είναι απολύτως απαξιωτικοί και δεν έχουν καμία επιθυμία να Τον κατανοήσουν ή να Του δώσουν προσοχή, και πολύ λιγότερο επιθυμούν να έρθουν πιο κοντά Του. Χρησιμοποιούν τα λόγια που εκφράζει ο Θεός μόνο για να στολίσουν τον εαυτό τους, να αποκτήσουν ένα ωραίο εξωτερικό περίβλημα. Στα δικά τους μάτια, τούτο τους καθιστά κιόλας επιτυχημένους πιστούς και ανθρώπους που έχουν πίστη στην καρδιά τους για τον Θεό. Μέσα τους, καθοδηγούνται από τις φαντασιώσεις και τις αντιλήψεις τους, ακόμα και από τους προσωπικούς τους ορισμούς για τον Θεό. Ο ίδιος ο αληθινός Θεός, από την άλλη πλευρά, δεν έχει απολύτως καμία σχέση μαζί τους. Διότι, αν καταλάβαιναν τον ίδιο τον αληθινό Θεό, την αληθινή διάθεση του Θεού, και το τι έχει και είναι ο Θεός, τούτο θα σήμαινε ότι οι πράξεις, η πίστη και οι επιδιώξεις τους θα καταδικάζονταν. Τούτος είναι και ο λόγος για τον οποίο αποστρέφονται την κατανόηση της ουσίας του Θεού, αλλά και αποστρέφονται και είναι απρόθυμοι να αναζητήσουν ενεργά ή να προσευχηθούν για να καταλάβουν καλύτερα τον Θεό, να γνωρίσουν καλύτερα τις προθέσεις Του και να κατανοήσουν καλύτερα τη διάθεσή Του. Θα προτιμούσαν ο Θεός να είναι κάτι φανταστικό, κάτι κούφιο και ασαφές. Θα προτιμούσαν ο Θεός να είναι ακριβώς όπως τον έχουν πλάσει στη φαντασία τους, κάποιος υπό τις διαταγές τους, με ανεξάντλητη συνδρομή και πάντα διαθέσιμος. Όταν θέλουν να απολαύσουν τη χάρη του Θεού, ζητούν από τον Θεό να είναι η χάρη αυτή. Όταν χρειάζονται την ευλογία του Θεού, ζητούν από τον Θεό να είναι η εν λόγω ευλογία. Όταν αντιμετωπίζουν αντιξοότητες, ζητούν από τον Θεό να τους ενθαρρύνει, να τους φυλάει τα νώτα. Η γνώση των ανθρώπων αυτών για τον Θεό έχει κολλήσει μέσα στην περιχαράκωση της χάριτος και της ευλογίας. Η κατανόησή τους για το έργο του Θεού, τη διάθεσή Του και τον ίδιο τον Θεό περιορίζεται, επίσης, απλώς στις φαντασιοπληξίες τους και σε λόγια και δόγματα. Υπάρχουν, όμως, και μερικοί άνθρωποι που ανυπομονούν να κατανοήσουν τη διάθεση του Θεού, θέλουν πραγματικά να δουν τον ίδιο τον Θεό, και να κατανοήσουν στ’ αλήθεια τη διάθεση του Θεού, καθώς και το τι έχει και είναι. Αυτοί οι άνθρωποι επιδιώκουν την αλήθεια-πραγματικότητα και τη σωτηρία από τον Θεό, και επιζητούν να λάβουν την κατάκτηση, τη σωτηρία και την τελείωση από τον Θεό. Χρησιμοποιούν την καρδιά τους ώστε να διαβάζουν τον λόγο του Θεού, να εκτιμούν κάθε κατάσταση και κάθε άνθρωπο, γεγονός και οτιδήποτε έχει οργανώσει για εκείνους ο Θεός, και να προσεύχονται και να επιζητούν με ειλικρίνεια. Αυτό που θέλουν να γνωρίσουν περισσότερο είναι οι προθέσεις του Θεού και αυτό που θέλουν να κατανοήσουν περισσότερο είναι η πραγματική διάθεση και ουσία Του, ώστε να μην προσβάλλουν πλέον τον Θεό και, μέσω των εμπειριών τους, να μπορέσουν να δουν περισσότερη από την ομορφιά του Θεού και την αληθινή Του πλευρά. Συμβαίνει, επίσης, ώστε ένας αυθεντικά πραγματικός Θεός να υπάρχει μέσα στις καρδιές τους και να έχει μια θέση εκεί, έτσι ώστε να μη ζουν πλέον ανάμεσα σε φαντασιοπληξίες, αντιλήψεις ή αοριστίες. Για τους συγκεκριμένους ανθρώπους, ο λόγος που νοιώθουν μια πιεστική επιθυμία να κατανοήσουν τη διάθεση του Θεού και την ουσία Του είναι ότι τη διάθεση και την ουσία του Θεού η ανθρωπότητα τις χρειάζεται από στιγμή σε στιγμή κατά την πορεία των εμπειριών τους· η διάθεση και η ουσία Του είναι που παρέχουν ζωή καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της. Τη στιγμή που θα κατανοήσουν τη διάθεση του Θεού, θα είναι ικανοί να νιώσουν μεγαλύτερο φόβο Θεού, να συνεργάζονται καλύτερα με το έργο Του, και να είναι πιο προσεκτικοί απέναντι στις προθέσεις Του και να κάνουν το καθήκον τους σωστά. Τέτοιες είναι οι συμπεριφορές απέναντι στη διάθεση του Θεού από δύο είδη ανθρώπων. Το πρώτο είδος δεν θέλει να κατανοήσει τη διάθεση του Θεού. Αν και λένε ότι θέλουν να κατανοήσουν τη διάθεση του Θεού, να καταφέρουν να γνωρίσουν τον ίδιο τον Θεό, να δουν αυτό που έχει και αυτό που είναι και να εκτιμήσουν πραγματικά τις προθέσεις Του, βαθιά μέσα τους θα προτιμούσαν να μην υπάρχει ο Θεός. Τούτο οφείλεται στο ότι το συγκεκριμένο είδος ανθρώπων συστηματικά επαναστατεί ενάντια στον Θεό και Του αντιστέκεται· πολεμούν τον Θεό για μια θέση στις ίδιες τους τις καρδιές και συχνά αμφιβάλλουν ή και αρνούνται την ύπαρξη του Θεού. Δεν θέλουν να επιτρέψουν στη διάθεση του Θεού ή στον ίδιο τον πραγματικό Θεό να καταλάβει τις καρδιές τους. Θέλουν μόνο να ικανοποιούν τις δικές τους επιθυμίες, φαντασιοπληξίες και φιλοδοξίες. Έτσι, οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να πιστεύουν στον Θεό, να Τον ακολουθούν, και μπορεί ακόμα και να εγκαταλείψουν τις οικογένειες και τις δουλειές τους για Αυτόν, αλλά δεν αποφεύγουν τους κακούς τους τρόπους. Μερικοί μάλιστα κλέβουν ή σπαταλούν προσφορές, ή καταριούνται τον Θεό όταν είναι μόνοι τους, ενώ άλλοι μπορεί να χρησιμοποιούν τη θέση τους προκειμένου να καταθέτουν επανειλημμένα για τον εαυτό τους, να εξυψώνουν τον εαυτό τους και να ανταγωνίζονται τον Θεό για ανθρώπους και θέση. Χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους και μέτρα για να κάνουν τους ανθρώπους να τους λατρεύουν, προσπαθώντας συνεχώς να κερδίζουν ανθρώπους και να τους ελέγχουν. Μερικοί, μάλιστα, παραπλανούν εσκεμμένα τους ανθρώπους ώστε να πιστέψουν ότι είναι ο Θεός, προκειμένου να αντιμετωπίζονται όπως τον Θεό. Ποτέ δεν θα πουν σε κάποιον ότι έχουν διαφθαρεί, ότι είναι κι αυτοί διεφθαρμένοι και αλαζονικοί, δεν θα πουν σε κανέναν να μην τους λατρεύει και ότι, ανεξάρτητα από το πόσο καλά τα καταφέρνουν, όλα οφείλονται στην εξύψωση του Θεού και ότι πράττουν όσα πρέπει να πράττουν ούτως ή άλλως. Γιατί όμως δεν τα λένε αυτά; Διότι τρέμουν από τον φόβο τους μήπως χάσουν τη θέση τους στις καρδιές των ανθρώπων. Τούτος είναι ο λόγος για τον οποίο τέτοιοι άνθρωποι ποτέ δεν εξυμνούν τον Θεό και ποτέ δεν καταθέτουν μαρτυρία στον Θεό. Δεν εξυμνούν τον Θεό ούτε καταθέτουν μαρτυρία στον Θεό, γιατί ποτέ δεν έχουν προσπαθήσει να Τον κατανοήσουν. Είναι δυνατόν να γνωρίζουν τον Θεό χωρίς να Τον κατανοούν; Αδύνατον! Έτσι, ενώ οι λέξεις στο θέμα «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός» μπορεί να είναι απλές, έχουν διαφορετική σημασία για τον καθένα. Για κάποιον που συχνά επαναστατεί ενάντια στον Θεό, Του αντιστέκεται και είναι εχθρικός απέναντί Του, τα λόγια προμηνύουν καταδίκη· ενώ κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια-πραγματικότητα και έρχεται συχνά ενώπιον του Θεού για να αναζητήσει τις προθέσεις Του θα αγαπήσει αυτά τα λόγια όπως το ψάρι το νερό. Έτσι, ανάμεσά σας υπάρχουν εκείνοι που, όταν ακούν για τη διάθεση και το έργο του Θεού, αρχίζουν να πονοκεφαλιάζουν, οι καρδιές τους γεμίζουν αντίδραση και νοιώθουν εξαιρετικά άβολα. Υπάρχουν όμως και άλλοι μεταξύ σας, που νιώθουν ότι το θέμα αυτό είναι ακριβώς ό,τι χρειάζονται, επειδή τους κάνει τόσο καλό. Είναι κάτι που δεν μπορεί να λείπει από τη βιωματική εμπειρία τους· είναι η ουσία της ουσίας, το θεμέλιο της πίστης στον Θεό και κάτι που η ανθρωπότητα δεν μπορεί να εγκαταλείψει. Για όλους εσάς, το συγκεκριμένο θέμα μπορεί να φαίνεται κοντά και μακριά, αμφότερα, άγνωστο, κι όμως γνωστό. Αλλά, ανεξάρτητα από όλα τα παραπάνω, τούτο είναι ένα θέμα που όλοι πρέπει να ακούσουν, να γνωρίσουν και να καταλάβουν. Ανεξάρτητα από το πώς το αντιμετωπίζεις, από το πώς το βλέπεις ή από πώς το κατανοείς, η σημασία αυτού του θέματος δεν μπορεί να αγνοηθεί.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 21

Ο Θεός επιτελεί το έργο Του από τότε που δημιούργησε την ανθρωπότητα. Στην αρχή, το έργο ήταν πολύ απλό, αλλά, παρά την απλότητά του, περιείχε εκφράσεις της ουσίας και της διάθεσης του Θεού. Ενώ το έργο του Θεού έχει πλέον αυξηθεί, και το έργο αυτό έχει γίνει θαυμαστό και συγκεκριμένο για κάθε άνθρωπο που Τον ακολουθεί, με μεγάλη έκφραση του λόγου Του, το πρόσωπο του Θεού είναι κρυμμένο από την ανθρωπότητα καθ’ όλη την πορεία. Αν και έχει ενσαρκωθεί δύο φορές κιόλας, από την εποχή των βιβλικών διηγήσεων μέχρι τις σύγχρονες ημέρες, ποιος είδε ποτέ το πραγματικό πρόσωπο του Θεού; Βασιζόμενοι στην κατανόησή σας, έχει δει ποτέ κανείς το πραγματικό πρόσωπο του Θεού; Όχι. Κανείς δεν έχει δει το πραγματικό πρόσωπο του Θεού, που σημαίνει ότι κανείς δεν έχει δει ποτέ τον αληθινό εαυτό του Θεού. Αυτό είναι κάτι με το οποίο όλοι συμφωνούν. Δηλαδή, το πραγματικό πρόσωπο του Θεού, ή το Πνεύμα του Θεού, είναι κρυμμένο από όλη την ανθρωπότητα, συμπεριλαμβανομένων του Αδάμ και της Εύας, τους οποίους δημιούργησε, και συμπεριλαμβανομένου του δίκαιου Ιώβ, τον οποίο αποδέχθηκε. Κανείς από αυτούς δεν είδε το πραγματικό πρόσωπο του Θεού. Αλλά γιατί ο Θεός καλύπτει εν γνώσει Του το πραγματικό Του πρόσωπο; Κάποιοι λένε: «Ο Θεός φοβάται μήπως τρομάξει τους ανθρώπους». Άλλοι λένε: «Ο Θεός κρύβει το πραγματικό Του πρόσωπο, επειδή ο άνθρωπος είναι υπερβολικά μικρός και ο Θεός υπερβολικά μέγας· οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να Τον δουν, αλλιώς θα πεθάνουν». Υπάρχουν, επίσης, εκείνοι που λένε: «Ο Θεός είναι απασχολημένος καθημερινά, διαχειριζόμενος το έργο Του και ίσως να μην έχει χρόνο να εμφανιστεί για να Τον δουν άλλοι». Ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε εσείς, Εγώ έχω βγάλει ένα συμπέρασμα. Ποιο είναι αυτό; Ότι ο Θεός απλά δεν θέλει να δουν οι άνθρωποι το πραγματικό Του πρόσωπο. Η απόκρυψή Του από την ανθρωπότητα είναι κάτι που ο Θεός κάνει εσκεμμένα. Με άλλα λόγια, η πρόθεση του Θεού είναι να μη δουν οι άνθρωποι το πραγματικό Του πρόσωπο. Τούτο θα πρέπει να έχει καταστεί ξεκάθαρο σε όλους ως τώρα. Παρ’ όλο που ο Θεός δεν έχει αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν το πρόσωπό Του, πιστεύετε ότι υπάρχει το πρόσωπο του Θεού; (Ναι.) Και βέβαια υπάρχει. Η ύπαρξη του προσώπου του Θεού είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Αλλά όσο για το πόσο σπουδαία είναι η θεϊκή υπόσταση ή το πώς μοιάζει, είναι αυτές ερωτήσεις που πρέπει να διερευνήσει η ανθρωπότητα; Όχι. Η απάντηση είναι αρνητική. Αν το πρόσωπο του Θεού δεν αποτελεί θέμα προς διερεύνηση, τότε ποιο είναι; (Η διάθεση του Θεού.) (Το έργο του Θεού.) Προτού, όμως, αρχίσουμε να συναναστρεφόμαστε σχετικά με το επίσημο θέμα, ας επιστρέψουμε σε αυτό που συζητούσαμε μόλις πριν: Γιατί ο Θεός δεν έχει αποκαλύψει ποτέ το πρόσωπό Του στην ανθρωπότητα; Γιατί ο Θεός κρύβει εσκεμμένα το πρόσωπό Του από την ανθρωπότητα; Υπάρχει μόνο ένας λόγος, και είναι ο εξής: Αν και ο άνθρωπος, τον οποίο δημιούργησε ο Θεός, βιώνει επί χιλιάδες χρόνια το έργο Του, δεν υπάρχει ούτε ένας που να γνωρίζει το έργο του Θεού, τη διάθεση και την ουσία Του. Στα μάτια του Θεού, τέτοιοι άνθρωποι αντιτίθενται σε Αυτόν, και ο Θεός δεν πρόκειται να παρουσιαστεί σε ανθρώπους που είναι εχθρικοί απέναντί Του. Τούτος είναι ο μοναδικός λόγος, που ο Θεός δεν έχει αποκαλύψει ποτέ το πρόσωπό Του στην ανθρωπότητα και που προστατεύει σκόπιμα το πρόσωπό Του από αυτήν. Είναι τώρα ξεκάθαρη για σας η σημασία της γνώσης της διάθεσης του Θεού;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 22

Από την ύπαρξη κιόλας της διαχείρισης του Θεού, Εκείνος ήταν πάντα πλήρως αφιερωμένος στην επιτέλεση του έργου Του. Παρά το γεγονός ότι καλύπτει το πρόσωπό Του από τον άνθρωπο, βρισκόταν πάντα στο πλευρό του, εργαζόμενος πάνω του, εκφράζοντας τη διάθεσή Του, καθοδηγώντας ολόκληρη την ανθρωπότητα με την ουσία Του, και επιτελώντας το έργο Του πάνω σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά μέσω της δύναμής Του, της σοφίας και της εξουσίας Του, ξεκινώντας, έτσι, την Εποχή του Νόμου, την Εποχή της Χάριτος και, σήμερα, την Εποχή της Βασιλείας. Αν και ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του από τον άνθρωπο, η διάθεσή Του, η ύπαρξη και τα υπάρχοντά Του, και οι προθέσεις Του προς την ανθρωπότητα αποκαλύπτονται ανεπιφύλακτα στον άνθρωπο, προκειμένου να δει και να βιώσει. Με άλλα λόγια, αν και τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούν να δουν ούτε να αγγίξουν τον Θεό, η διάθεση και η ουσία του Θεού, με τις οποίες έχει έρθει σε επαφή το ανθρώπινο γένος, αποτελούν απολύτως εκφράσεις του ίδιου του Θεού. Έτσι δεν είναι; Ανεξάρτητα από τον τρόπο ή τη γωνία προσέγγισης που επιλέγει ο Θεός για το έργο Του, αντιμετωπίζει πάντα τους ανθρώπους μέσω της πραγματικής Του ταυτότητας, πράττει το έργο που υποχρεούται και λέει τα λόγια που είναι υποχρεωμένος να πει. Από όποια θέση και αν μιλά ο Θεός —θα μπορούσε να στέκεται στον τρίτο ουρανό ή να είναι ενσαρκωμένος ή ακόμα και ως συνηθισμένος άνθρωπος— πάντα μιλά στον άνθρωπο με όλη Του την καρδιά και όλο το μυαλό Του, χωρίς καμία εξαπάτηση ή απόκρυψη. Όταν επιτελεί το έργο Του, ο Θεός εκφράζει τον λόγο και τη διάθεσή Του, και εκφράζει αυτό που έχει και είναι, χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη. Καθοδηγεί την ανθρωπότητα με τη ζωή Του, το Είναι Του και τα υπάρχοντά Του. Τούτος είναι ο τρόπος με τον οποίο έζησε ο άνθρωπος κατά την Εποχή του Νόμου —την εποχή-λίκνο του ανθρώπινου γένους— υπό την καθοδήγηση του «αόρατου και μη απτού» Θεού.

Ο Θεός ενσαρκώθηκε για πρώτη φορά μετά την Εποχή του Νόμου —μια ενσάρκωση που διήρκεσε τριάντα τρία και μισό χρόνια. Για έναν άνθρωπο, τα τριάντα τρία και μισό χρόνια είναι πολύς καιρός; (Όχι ιδιαιτέρως.) Δεδομένου ότι η διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερη από τριάντα-κάτι χρόνια, τα τριάντα τρία και μισό δεν είναι πολύς καιρός. Αλλά για τον ενσαρκωμένο Θεό, τα τριάντα τρία και μισό χρόνια ήταν όντως πολλά. Έγινε άνθρωπος —ένας άνθρωπος συνηθισμένος, που έφερε το έργο και την αποστολή του Θεού. Τούτο σήμαινε ότι έπρεπε να αναλάβει έργο, που ένας συνηθισμένος άνθρωπος αδυνατεί να διαχειριστεί, αλλά και να υπομείνει πάθη, που οι απλοί άνθρωποι είναι αδύνατον να αντέξουν. Το σύνολο των παθών που υπέστη ο Κύριος Ιησούς κατά τη διάρκεια της Εποχής της Χάριτος, από την αρχή του έργου Του έως ότου σταυρώθηκε, ίσως να μην είναι κάτι που οι σημερινοί άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν παρακολουθήσει προσωπικά, αλλά δεν μπορείτε τουλάχιστον να πάρετε μια ιδέα του μέσα από τις ιστορίες της Βίβλου; Ανεξάρτητα από το πόσες λεπτομέρειες υπάρχουν σε αυτά τα καταγεγραμμένα γεγονότα, συνολικά, το έργο του Θεού κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου ήταν γεμάτο κακουχίες και πάθη. Για τον διεφθαρμένο άνθρωπο, τριάντα τρία και μισό έτη δεν είναι πολύς χρόνος· λίγη ταλαιπωρία δεν είναι και μεγάλη υπόθεση. Αλλά για τον άγιο, άμωμο Θεό, ο οποίος έπρεπε να κουβαλήσει όλες τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, και να τρώει, να κοιμάται και να ζει με αμαρτωλούς, η οδύνη αυτή ήταν απίστευτα μεγάλη. Είναι ο Δημιουργός, ο Κυρίαρχος όλων των πραγμάτων και ο Κυρίαρχος των πάντων· όταν, όμως, ήρθε στον κόσμο, υποχρεώθηκε να υπομείνει την καταπίεση και τη σκληρότητα των διεφθαρμένων ανθρώπων. Προκειμένου να ολοκληρώσει το έργο Του και να διασώσει την ανθρωπότητα από τη θάλασσα της δυστυχίας, έπρεπε να καταδικαστεί από τον άνθρωπο και να κουβαλήσει τις αμαρτίες ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Η έκταση των παθών που υπέμεινε, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή σε βάθος, ούτε να αναγνωριστεί από τους απλούς ανθρώπους. Τι αντιπροσωπεύουν τα πάθη αυτά; Αντιπροσωπεύουν την αφοσίωση του Θεού στο ανθρώπινο γένος. Αντιπροσωπεύουν την ταπείνωση που υπέμεινε και το τίμημα που κατέβαλε για τη σωτηρία του ανθρώπου, προκειμένου να εξαγοράσει τις αμαρτίες του και να ολοκληρώσει το συγκεκριμένο στάδιο του έργου Του. Σημαίνουν επίσης ότι ο άνθρωπος θα λυτρωνόταν από τον σταυρό του Θεού. Πρόκειται για ένα τίμημα που πληρώνεται με αίμα, με ζωή, ένα τίμημα που κανένα δημιουργημένο ον δεν δύναται να αντέξει. Ακριβώς επειδή Εκείνος διαθέτει την ουσία του Θεού και κατέχει ό,τι έχει και είναι ο Θεός, μπόρεσε και να αντέξει αυτό το είδος των παθών και να πράξει το συγκεκριμένο έργο. Είναι κάτι που κανένα δημιούργημα δεν θα μπορούσε να κάνει στη θέση Του. Τούτο είναι το έργο του Θεού κατά τη διάρκεια της Εποχής της Χάριτος, καθώς και μια αποκάλυψη της διάθεσής Του. Μήπως τούτο αποκαλύπτει κάτι για το τι έχει και είναι ο Θεός; Είναι κάτι που αξίζει να γνωρίζει η ανθρωπότητα; Κατά την εποχή εκείνη, αν και ο άνθρωπος δεν είδε το πρόσωπο του Θεού, δέχθηκε την θυσία του Θεού της εξιλέωσης των αμαρτιών και λυτρώθηκε από τον σταυρό του Θεού. Η ανθρωπότητα μπορεί να μην είναι ανενημέρωτη για το έργο που επιτέλεσε ο Θεός κατά την Εποχή της Χάριτος, αλλά είναι κανείς εξοικειωμένος με τη διάθεση και τις προθέσεις που εξέφρασε ο Θεός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου; Ο άνθρωπος γνωρίζει μόνο λεπτομέρειες του έργου του Θεού κατά τη διάρκεια διαφορετικών εποχών και μέσα από διάφορους διαύλους, ή ιστορίες σχετικές με τον Θεό, που έλαβαν χώρα τη στιγμή που ο Θεός υλοποιούσε το έργο Του. Οι εν λόγω λεπτομέρειες και ιστορίες αποτελούν το πολύ μονάχα κάποιες πληροφορίες ή θρύλους για τον Θεό, και δεν έχουν καμία σχέση με τη διάθεση και την ουσία του Θεού. Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσες ιστορίες γνωρίζουν οι άνθρωποι για τον Θεό, τούτο δεν σημαίνει ότι έχουν βαθιά κατανόηση και γνώση της διάθεσης του Θεού ή της ουσίας Του. Όπως και κατά την Εποχή του Νόμου, την Εποχή της Χάριτος, αν και οι άνθρωποι είχαν βιώσει μια άμεση και οικεία επαφή με τον ενσαρκωμένο Θεό, η γνώση τους για τη διάθεση και την ουσία Του ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη.

Κατά την Εποχή της Βασιλείας, ο Θεός ενσαρκώθηκε για άλλη μια φορά, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και την πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου του έργου, ο Θεός ακόμα εκφράζει ανεπιφύλακτα τον λόγο Του, επιτελεί το έργο που είναι υποχρεωμένος να επιτελέσει, και εκφράζει αυτό που έχει και είναι. Ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπομένει και να ανέχεται την επαναστατικότητα και την άγνοια του ανθρώπου. Δεν αποκαλύπτει αδιαλείπτως ο Θεός τη διάθεσή Του και δεν εκφράζει τις προθέσεις Του ακόμα και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εργασίας; Επομένως, από τη δημιουργία του ανθρώπου έως τώρα, η διάθεση του Θεού, το Είναι και τα υπάρχοντά Του, καθώς και οι προθέσεις Του ήταν πάντοτε ανοιχτά σε κάθε άνθρωπο. Ο Θεός ουδέποτε απέκρυψε εσκεμμένα την ουσία, τη διάθεση ή τις προθέσεις Του. Απλώς η ανθρωπότητα δεν ενδιαφέρεται για τις ενέργειες του Θεού, για τις προθέσεις Του —γι’ αυτό και η κατανόηση του ανθρώπου για τον Θεό είναι τόσο αξιοθρήνητη. Με άλλα λόγια, ενώ ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του, στέκεται και κάθε στιγμή στο πλευρό της ανθρωπότητας, προβάλλοντας ανοιχτά και αδιαλείπτως τις προθέσεις, τη διάθεση και την ουσία Του. Κατά μία έννοια, το πρόσωπο του Θεού είναι και αυτό ανοιχτό στους ανθρώπους, αλλά εξαιτίας της τύφλωσης και της επαναστατικότητάς τους, δεν είναι ποτέ ικανοί να δουν την εμφάνιση του Θεού. Άρα, αν ισχύει αυτό, τότε η κατανόηση της διάθεσης του Θεού, αλλά και του ίδιου του Θεού, δεν θα πρέπει να είναι εύκολη για όλους; Είναι πολύ δύσκολη αυτή η ερώτηση, έτσι δεν είναι; Εσείς μπορεί να λέτε ότι είναι εύκολο, αλλά ενώ μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να γνωρίσουν τον Θεό, δεν καταφέρνουν να Τον γνωρίσουν πραγματικά ή να αποκτήσουν ξεκάθαρη κατανόησή Του —είναι πάντα θολή και ασαφής. Αλλά αν πείτε ότι δεν είναι εύκολο, ούτε και αυτό είναι σωστό. Έχοντας αποτελέσει αντικείμενο του έργου του Θεού για τόσο πολύ καιρό, θα έπρεπε όλοι, μέσω των εμπειριών τους, να έχουν αυθεντικές σχέσεις με τον Θεό. Θα πρέπει τουλάχιστον να έχουν συναισθανθεί σε κάποιο βαθμό τον Θεό μέσα στις καρδιές τους ή να έχουν έρθει σε επαφή με τον Θεό πνευματικά, και θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον κάποια αντιληπτική επίγνωση της διάθεσης του Θεού ή να έχουν αποκτήσει κάποια κατανόηση γι’ Αυτόν. Από την εποχή που ο άνθρωπος άρχισε να ακολουθεί τον Θεό ως τώρα, η ανθρωπότητα έχει λάβει πάρα πολλά, αλλά λόγω διαφόρων αιτιών —το χαμηλό επίπεδο του ανθρώπου, την άγνοια, την επαναστατικότητα και τις διάφορες προθέσεις— η ανθρωπότητα έχει επίσης χάσει και πάρα πολλά. Μήπως ο Θεός δεν έχει δώσει ήδη αρκετά στην ανθρωπότητα; Αν και ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του από την ανθρωπότητα, προμηθεύει τους ανθρώπους με αυτό που έχει και είναι, αλλά και με τη ζωή Του· η γνώση της ανθρωπότητας για τον Θεό δεν θα έπρεπε να είναι μονάχα αυτό που είναι τώρα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να συναναστρέφομαι περαιτέρω μαζί σας για το θέμα του έργου του Θεού, της διάθεσής Του, και του Θεού του ίδιου. Σκοπός είναι να μην αποβούν μάταια τα χιλιάδες χρόνια φροντίδας και μέριμνας που ο Θεός έχει διαθέσει στον άνθρωπο, και η ανθρωπότητα να μπορέσει πραγματικά να κατανοήσει και να αντιληφθεί τις προθέσεις του Θεού απέναντί της. Ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να προχωρήσουν σε ένα νέο στάδιο στη γνώση τους για τον Θεό. Θα επιστρέψει επίσης τον Θεό στην αληθινή θέση Του μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, δηλαδή θα Τον δικαιώσει.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 23

Η εντολή του Θεού προς τον Αδάμ

Γέν. 2:15-17  Και έλαβε ο Ιεχωβά Θεός τον άνθρωπον και έθεσεν αυτόν εν τω παραδείσω της Εδέμ διά να εργάζηται αυτόν και να φυλάττη αυτόν. Προσέταξε δε ο Ιεχωβά Θεός εις τον Αδάμ λέγων, Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει.

Τι καταλαβαίνετε από τους στίχους αυτούς; Τι αισθήματα σας προκαλεί το συγκεκριμένο εδάφιο των γραφών; Γιατί αποφάσισα να μιλήσω σχετικά με την εντολή του Θεού στον Αδάμ; Έχει τώρα ο καθένας από εσάς στο μυαλό του μια εικόνα του Θεού και του Αδάμ; Προσπαθήστε να το φανταστείτε: Εάν βρισκόσαστε εσείς στη σκηνή εκείνη, βαθιά μέσα σας, ποια νομίζετε ότι θα ήταν η μορφή του Θεού; Τι συναισθήματα σας προκαλεί η σκέψη αυτή; Πρόκειται για μια εικόνα συγκινητική και εγκάρδια. Αν και υπάρχει μόνο ο Θεός και ο άνθρωπος σε αυτήν, η οικειότητα μεταξύ τους γεμίζει τους ανθρώπους με μια αίσθηση θαυμασμού: Η αγάπη του Θεού που ξεχειλίζει δίδεται στον άνθρωπο χωρίς ανταλλάγματα και τον περιβάλλει· ο άνθρωπος είναι αθώος και αγνός, ελεύθερος και ξέγνοιαστος, ζώντας μακαρίως υπό τον οφθαλμό του Θεού· ο Θεός επιδεικνύει μέριμνα για τον άνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος ζει υπό την προστασία και την ευλογία του Θεού· όλα όσα κάνει ο άνθρωπος, και η κάθε του πράξη και λέξη, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και αδιαχώριστο απ' τον Θεό.

Αυτή μπορεί να ονομαστεί η πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο από τότε που τον δημιούργησε. Τι φέρει η εντολή αυτή; Φέρει την πρόθεση του Θεού, αλλά και τις ανησυχίες Του για το ανθρώπινο γένος. Τούτη είναι η πρώτη εντολή του Θεού, και είναι επίσης η πρώτη φορά που ο Θεός εκφράζει ανησυχία για τον άνθρωπο. Δηλαδή, ο Θεός αισθάνεται ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο από τη στιγμή κιόλας που τον δημιούργησε. Ποια είναι αυτή η ευθύνη; Πρέπει να προστατεύει τον άνθρωπο, να τον φροντίζει. Ελπίζει ο άνθρωπος να μπορεί να εμπιστεύεται και να υπακούει στα λόγια Του. Τούτη είναι και η πρώτη προσδοκία του Θεού από τον άνθρωπο. Με αυτήν ακριβώς την προσδοκία ο Θεός λέει τα εξής: «Από παντός δένδρου του παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού· διότι καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει». Αυτές οι απλές λέξεις αντιπροσωπεύουν την πρόθεση του Θεού. Επίσης, αποκαλύπτουν ότι ο Θεός, στην καρδιά Του, έχει ήδη αρχίσει να δείχνει ανησυχία για τον άνθρωπο. Μεταξύ όλων των πραγμάτων, μόνο ο Αδάμ πλάστηκε κατ’ εικόνα του Θεού· ο Αδάμ ήταν το μοναδικό έμβιο ον με την πνοή ζωής του Θεού· μπορούσε να περπατά με τον Θεό, να συνομιλεί μαζί Του. Γι’ αυτό και ο Θεός τού έδωσε αυτήν την εντολή. Στην εντολή Του, ο Θεός κατέστησε πολύ σαφές το τι μπορεί, καθώς και το τι δεν μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.

Μέσα σε αυτά τα λίγα απλά λόγια, βλέπουμε την καρδιά του Θεού. Αλλά τι καρδιά είναι αυτή που εμφανίζεται; Υπάρχει αγάπη στην καρδιά του Θεού; Υπάρχει ανησυχία; Στους στίχους αυτούς, όχι μόνο μπορεί κανείς να εκτιμήσει την αγάπη και την ανησυχία του Θεού, αλλά και να τις αισθανθεί αληθινά κι απτά. Δεν συμφωνείτε; Τώρα που με ακούσατε να το λέω αυτό, πιστεύετε ακόμα ότι πρόκειται μόνο για μερικά απλά λόγια; Δεν είναι τόσο απλά τελικά, έτσι; Το γνωρίζατε αυτό πριν; Εάν ο Θεός αυτοπροσώπως σού έλεγε τα λίγα αυτά λόγια, πώς θα ένοιωθες εσύ μέσα σου; Εάν δεν ήσουν άνθρωπος συμπονετικός, εάν η καρδιά σου ήταν παγωμένη, τότε δεν θα αισθανόσουν τίποτα, δεν θα εκτιμούσες την αγάπη του Θεού, και ούτε θα προσπαθούσες να κατανοήσεις την καρδιά Του. Αλλά αν ήσουν άτομο με συνείδηση και ανθρώπινη φύση, θα αισθανθείς διαφορετικά. Θα ένιωθες θαλπωρή, θα ένιωθες φροντίδα κι αγάπη και θα ένιωθες ευτυχία. Έτσι δεν είναι; Αισθανόμενος τα πράγματα αυτά, ποιες θα είναι οι ενέργειές σου απέναντι στον Θεό; Μήπως θα νοιώθεις συνδεδεμένος με τον Θεό; Θα αγαπάς και θα σέβεσαι τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς σου; Μήπως η καρδιά σου θα έρθει πιο κοντά στον Θεό; Από αυτό, μπορείς να δεις ακριβώς το πόσο σημαντική είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Και το ακόμη πιο σημαντικό είναι η εκτίμηση και η κατανόηση του ανθρώπου για την αγάπη του Θεού. Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν λέει πολλά παρόμοια πράγματα στο συγκεκριμένο στάδιο του έργου Του; Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που εκτιμούν την καρδιά του Θεού; Μπορείτε να εκτιμήσετε την πρόθεση του Θεού, για την οποία μόλις μίλησα; Εσείς δεν μπορείτε καν να εκτιμήσετε πραγματικά την πρόθεση του Θεού όταν είναι τόσο συγκεκριμένη, απτή και πραγματική. Γι’ αυτό σας λέω ότι δεν έχετε πραγματική γνώση και κατανόηση του Θεού. Αλήθεια δεν είναι;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 24

Ο Θεός δημιουργεί την Εύα

Γέν. 2:18-20  Και είπε Ιεχωβά ο Θεός, Δεν είναι καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος· θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν. Έπλασε δε Ιεχωβά ο Θεός εκ της γης πάντα τα ζώα του αγρού και πάντα τα πετεινά του ουρανού, και έφερεν αυτά προς τον Αδάμ, διά να ίδη πως να ονομάση αυτά· και ό,τι όνομα ήθελε δώσει ο Αδάμ εις παν έμψυχον, τούτο να ήναι το όνομα αυτού. Και έδωκεν ο Αδάμ ονόματα εις πάντα τα κτήνη και εις τα πτηνά του ουρανού και εις πάντα τα ζώα του αγρού· εις δε τον Αδάμ δεν ευρίσκετο βοηθός όμοιος με αυτόν.

Γέν. 2:22-23  Και κατεσκεύασε Ιεχωβά ο Θεός την πλευράν, την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ, εις γυναίκα και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ. Και είπεν ο Αδάμ, Τούτο είναι τώρα οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου· αύτη θέλει ονομασθή ανδρίς, διότι εκ του ανδρός αύτη ελήφθη.

Υπάρχει μία πρόταση-κλειδί σε αυτό το σημείο των Γραφών: «ό,τι όνομα ήθελε δώσει ο Αδάμ εις παν έμψυχον, τούτο να ήναι το όνομα αυτού». Άρα, ποιος έδωσε σε όλα τα ζωντανά πλάσματα τα ονόματά τους; Ο Αδάμ, όχι ο Θεός. Η πρόταση αυτή λέει στην ανθρωπότητα το εξής γεγονός: Ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, του χάρισε νοημοσύνη. Δηλαδή, η νοημοσύνη του ανθρώπου προήλθε από τον Θεό. Τούτο αποτελεί βεβαιότητα. Γιατί, όμως; Μετά τη δημιουργία του από τον Θεό, μήπως ο Αδάμ πήγε σχολείο; Ήξερε να διαβάζει; Αφού ο Θεός έφτιαξε διάφορα ζωντανά πλάσματα, ο Αδάμ τα αναγνώρισε όλα αυτά τα πλάσματα; Μήπως ο Θεός του είπε ποια ήταν τα ονόματά τους; Εννοείται πως ο Θεός δεν τον δίδαξε ούτε πώς να σκαρφιστεί τα ονόματα αυτών των πλασμάτων. Αυτή είναι η αλήθεια! Τότε πώς ήξερε ο Αδάμ να δώσει στα ζωντανά αυτά πλάσματα τα ονόματά τους και τι ονόματα να τους δώσει; Τούτο σχετίζεται με το ερώτημα του τι προσέθεσε ο Θεός στον Αδάμ όταν τον δημιούργησε. Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, του πρόσθεσε την ευφυΐα Του. Τούτο είναι σημείο-κλειδί, ακούστε λοιπόν προσεκτικά; Υπάρχει επίσης άλλο ένα σημείο-κλειδί που θα πρέπει να κατανοήσετε: Αφού ο Αδάμ έδωσε στα ζωντανά πλάσματα τα ονόματά τους, τα ονόματα αυτά καταχωρήθηκαν στο λεξιλόγιο του Θεού. Γιατί το αναφέρω αυτό; Διότι περιλαμβάνει και τη διάθεση του Θεού, και αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να πραγματευτώ περαιτέρω.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, εμφύσησε ζωή μέσα του, και του έδωσε και λίγη από τη δική Του νοημοσύνη, τις ικανότητές Του, και το τι έχει και είναι. Αφού ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο όλα αυτά, ο άνθρωπος ήταν ικανός να πράττει μερικά πράγματα ανεξάρτητα και να κάνει τις δικές του σκέψεις. Αν αυτό που σκαρφίζεται και πράττει είναι σωστό στα μάτια του Θεού, τότε ο Θεός το δέχεται και δεν παρεμβαίνει. Αν αυτό που πράττει ο άνθρωπος είναι ορθό, ο Θεός θα επιτρέψει να παραμείνει έτσι. Τι υποδεικνύει, λοιπόν, η φράση «ό,τι όνομα ήθελε δώσει ο Αδάμ εις παν έμψυχον, τούτο να ήναι το όνομα αυτού»; Υποδεικνύει ότι ο Θεός δεν θεώρησε σκόπιμο να αλλάξει κανένα από τα ονόματα που δόθηκαν στα διάφορα ζωντανά πλάσματα. Όποιο όνομα επέλεγε ο Αδάμ, ο Θεός έλεγε «Έτσι είναι», επιβεβαιώνοντας το όνομα του πλάσματος. Μήπως ο Θεός εξέφρασε οποιαδήποτε άποψη για το θέμα; Όχι, σίγουρα όχι. Τι καταλαβαίνετε, λοιπόν, από αυτό; Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο τη νοημοσύνη και ο άνθρωπος χρησιμοποίησε τη χαρισμένη από τον Θεό νοημοσύνη του για να κάνει διάφορα πράγματα. Αν αυτό που πράττει ο άνθρωπος είναι θετικό στα μάτια του Θεού, τότε επιβεβαιώνεται, αναγνωρίζεται και γίνεται αποδεκτό από τον Θεό χωρίς καμία κρίση ή κριτική. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να κάνει κανένας άνθρωπος ή κακό πνεύμα ή ο Σατανάς. Μήπως διακρίνετε εδώ μια αποκάλυψη της διάθεσης του Θεού; Θα μπορούσε ο άνθρωπος, ένα διεφθαρμένο άτομο ή ο Σατανάς να επιτρέψουν σε οποιονδήποτε άλλο να πράξει κάτι στο όνομά τους, κάτω από τη μύτη τους; Φυσικά και όχι! Θα μάχονταν για την εν λόγω θέση με αυτόν τον άλλο άνθρωπο ή την άλλη δύναμη, τη διαφορετική από αυτούς; Φυσικά και θα μάχονταν! Αν με τον Αδάμ βρισκόταν ένας διεφθαρμένος άνθρωπος ή ο Σατανάς εκείνη την εποχή, θα είχαν σίγουρα αποκηρύξει αυτό που έκανε ο Αδάμ. Προκειμένου να αποδείξουν ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν τις δικές τους σκέψεις και να έχουν τις δικές τους μοναδικές διαισθήσεις, θα είχαν αρνηθεί απόλυτα όλα όσα έπραττε ο Αδάμ: «Θες να το πεις έτσι; Λοιπόν, εγώ δεν θα το πω έτσι, θα το πω αλλιώς· εσύ το είπες Γιώργο, αλλά εγώ θα το πω Κώστα. Πρέπει να επιδείξω το πόσο έξυπνος είμαι». Τι είδους φύση είναι αυτή; Δεν είναι άγρια αλαζονική; Και ο Θεός; Έχει τέτοια διάθεση; Είχε ο Θεός κάποιες ασυνήθιστες αντιρρήσεις σε αυτό που έπραττε ο Αδάμ; Η απάντηση είναι αδιαμφισβήτητα όχι! Μέσα από τη διάθεση που αποκαλύπτει ο Θεός, δεν υπάρχει η παραμικρή υπόνοια επιχειρηματολογίας, αλαζονείας ή φαρισαϊσμού. Τούτο είναι ξεκάθαρο εδώ. Αυτό μπορεί να φαίνεται δευτερεύον σημείο, αλλά αν δεν κατανοείς την ουσία του Θεού, αν η καρδιά σου δεν προσπαθεί να καταλάβει πώς ενεργεί ο Θεός και ποια είναι η στάση Του, τότε δεν θα γνωρίσεις τη διάθεση του Θεού ούτε και θα δεις την έκφραση και αποκάλυψη της διάθεσής Του. Έτσι δεν είναι; Συμφωνείς με αυτό που μόλις σου εξήγησα; Ως απάντηση στις πράξεις του Αδάμ, ο Θεός δεν διακήρυξε μεγαλόπρεπα: «Έπραξες καλά. Έπραξες σωστά και συναινώ!» Στην καρδιά Του, όμως, ο Θεός ενέκρινε, εκτίμησε και επικρότησε όσα έκανε ο Αδάμ. Τούτο ήταν το πρώτο πράγμα από τη δημιουργία που ο άνθρωπος έπραξε για τον Θεό υπό τις οδηγίες Του. Ήταν κάτι που ο άνθρωπος έπραξε αντί του Θεού και για λογαριασμό του Θεού. Στα μάτια του Θεού, τούτο προέκυψε από την ευφυΐα που χάρισε στον άνθρωπο. Ο Θεός το θεώρησε κάτι καλό, θετικό. Αυτό που έκανε ο Αδάμ κατά τη συγκεκριμένη στιγμή, ήταν η πρώτη εκδήλωση της νοημοσύνης του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Και ήταν μια καλή εκδήλωση κατά τον Θεό. Εκείνο που θέλω να σας πω εδώ, είναι ότι σκοπός του Θεού, μεταδίδοντας στον άνθρωπο κάτι από αυτό που έχει και είναι και τη νοημοσύνη Του, ήταν η ύπαρξη της ανθρωπότητας ως το ζωντανό πλάσμα που Τον εκδηλώνει. Διότι ακριβώς ένα τέτοιο ζωντανό πλάσμα που ενεργεί για λογαριασμό Του, λαχταρούσε ο Θεός να δει.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 25

Ο Θεός κατασκευάζει δερμάτινους χιτώνες για τον Αδάμ και την Εύα

Γέν. 3:20-21  Και εκάλεσεν ο Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού, Εύαν· διότι αυτή ήτο μήτηρ πάντων των ζώντων. Και έκαμε Ιεχωβά ο Θεός εις τον Αδάμ και εις την γυναίκα αυτού χιτώνας δερματίνους, και ενέδυσεν αυτούς.

«Και έκαμε Ιεχωβά ο Θεός εις τον Αδάμ και εις την γυναίκα αυτού χιτώνας δερματίνους, και ενέδυσεν αυτούς». Σε αυτήν τη σκηνή, τι είδους ρόλο βλέπουμε να αναλαμβάνει ο Θεός όταν βρίσκεται μαζί με τον Αδάμ και την Εύα; Με ποιον τρόπο εκδηλώνεται ο Θεός σε αυτόν τον κόσμο με μόνο δύο ανθρώπινα όντα; Υπό τον ρόλο του Θεού; Αδέλφια από το Χονγκ Κονγκ, απαντήστε παρακαλώ. (Υπό τον ρόλο του γονέα.) Αδέλφια από τη Νότιο Κορέα, υπό ποίον ρόλο θεωρείτε ότι εμφανίζεται ο Θεός; (Υπό τον ρόλο του επικεφαλής της οικογένειας.) Αδέλφια από την Ταϊβάν, τι σκέφτεστε εσείς; (Υπό τον ρόλο ενός ατόμου από την οικογένεια του Αδάμ και της Εύας, υπό τον ρόλο ενός μέλους της οικογένειας.) Κάποιοι από εσάς πιστεύουν ότι ο Θεός εμφανίζεται ως μέλος της οικογένειας του Αδάμ και της Εύας, ενώ ορισμένοι λένε ότι εμφανίζεται ως επικεφαλής της οικογένειας και άλλοι ως γονέας. Όλα αυτά είναι πολύ σωστά. Αλλά διαπιστώνετε πού θέλω να καταλήξω Εγώ; Ο Θεός δημιούργησε τους δύο αυτούς ανθρώπους και τους μεταχειρίστηκε ως συντρόφους Του. Ως μοναδική τους οικογένεια, ο Θεός φρόντισε για τη ζωή τους και μερίμνησε για τις ανάγκες τους σε τροφή, ρούχα και στέγη. Εδώ, ο Θεός εμφανίζεται ως γονέας του Αδάμ και της Εύας. Από αυτήν την πράξη του Θεού, ο άνθρωπος δεν βλέπει πόσο μεγαλοπρεπής είναι ο Θεός· δεν βλέπει την υπεροχή του Θεού, το μυστήριό Του, και ειδικά την οργή ή τη μεγαλοπρέπειά Του. Το μόνο που βλέπει είναι η ταπεινότητα του Θεού, η στοργική καλοσύνη Του, η ανησυχία Του για τον άνθρωπο, και η ευθύνη και η φροντίδα Του γι’ αυτόν. Η στάση και ο τρόπος με τα οποία μεταχειρίστηκε ο Θεός τον Αδάμ και την Εύα, είναι παρόμοια με τον τρόπο που οι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον για τα παιδιά τους. Μοιάζουν επίσης με τον τρόπο που αγαπούν οι γονείς, μεριμνούν και φροντίζουν τους δικούς τους γιους και κόρες —πραγματικά, ορατά, απτά. Αντί να υιοθετήσει την υψηλή και ισχυρή θέση Του, ο Θεός χρησιμοποίησε αυτοπροσώπως δέρματα, προκειμένου να φτιάξει ρούχα για τον άνθρωπο. Δεν έχει σημασία το αν το γούνινο παλτό χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τη σεμνότητά τους ή για να τους προστατεύσει από το κρύο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τα ρούχα για να καλύψουν το σώμα του ανθρώπου κατασκευάστηκαν από τον Θεό αυτοπροσώπως, με τα ίδια Του τα χέρια. Αντί να τα δημιουργήσει απλά τα ρούχα μέσω της σκέψης ή χρησιμοποιώντας κάποια άλλα θαυμαστά μέσα, όπως μπορεί να φαντάζονται οι άνθρωποι ότι θα έκανε ο Θεός, ο Θεός αναγνωρισμένα έπραξε κάτι, που ο άνθρωπος σκέφτεται ότι ο Θεός δεν πράττει και δεν πρέπει να πράττει. Ίσως τούτο να είναι κάτι απλό, που κάποιοι μπορεί να μη θεωρούν ούτε καν άξιο αναφοράς, αλλά επιτρέπει σε όποιον ακολουθεί τον Θεό και είχε προηγουμένως ασαφείς φαντασιοκοπίες για Αυτόν, να αποκτήσει μια εικόνα της αυθεντικότητας και της ομορφιάς Του, και να δει ότι είναι πιστός και ταπεινός. Κάνει ανυπόφορα αλαζονικούς ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι σπουδαίοι και ισχυροί, να σκύβουν τα ματαιόδοξα κεφάλια τους με ντροπή μπροστά στην αυθεντικότητα και την ταπεινότητα του Θεού. Εδώ, η γνησιότητα και η ταπεινότητα του Θεού επιτρέπουν περαιτέρω στους ανθρώπους να δουν πόσο αξιαγάπητος είναι. Αντίθετα, ο «απέραντος», «αξιαγάπητος» και «παντοδύναμος» Θεός, όπως Τον πιστεύουν οι άνθρωποι μέσα τους, έχει γίνει ασήμαντος και άσχημος και καταρρέει με το παραμικρό άγγιγμα. Διαβάζοντας τον εν λόγω στίχο και ακούγοντας την ιστορία αυτή, εσύ αντιμετωπίζεις με περιφρόνηση τον Θεό, επειδή έπραξε κάτι τέτοιο; Μερικοί άνθρωποι μπορεί, άλλοι όμως θα έχουν την αντίθετη αντίδραση. Θα σκεφτούν ότι ο Θεός είναι αυθεντικός και αξιαγάπητος, και ακριβώς αυτή η αυθεντικότητα και η ομορφιά του Θεού είναι που τους συγκινεί. Όσο περισσότερο βλέπουν την πραγματική πλευρά του Θεού, τόσο περισσότερο μπορούν να αντιληφθούν την αληθινή ύπαρξη της αγάπης του Θεού, τη σπουδαιότητα του Θεού στις καρδιές τους, και το γεγονός ότι στέκεται στο πλευρό τους την κάθε στιγμή.

Τώρα, ας επαναφέρουμε τη συζήτησή μας στο παρόν. Εάν ο Θεός μπορούσε να πράττει, από την αρχή κιόλας, αυτά τα διάφορα μικροπράγματα για τους ανθρώπους που δημιούργησε, ακόμα και πράγματα που οι άνθρωποι ποτέ δεν θα τολμούσαν να σκεφτούν ή να περιμένουν, τότε θα μπορούσε ο Θεός να πράξει τέτοια πράγματα και για τους ανθρώπους σήμερα; Μερικοί λένε: «Ναι!» Γιατί αυτό; Επειδή η ουσία του Θεού δεν είναι προσποιητή, η ομορφιά Του δεν είναι προσποιητή. Επειδή η ουσία του Θεού υπάρχει στ’ αλήθεια και δεν είναι κάτι που προστέθηκε από άλλους, και σίγουρα δεν είναι κάτι που αλλάζει με βάση τον χρόνο, τον τόπο και τις εποχές. Η αυθεντικότητα και η ομορφιά του Θεού μπορούν πραγματικά να φανερωθούν μόνο σ’ αυτά που κάνει και τα οποία οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν είναι αξιοσημείωτα, σ’ αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν ασήμαντα ή ακόμα και στα ψιλοπράγματα που οι άνθρωποι θεωρούν πως ο Θεός δεν θα ήταν δυνατό να κάνει ποτέ. Ο Θεός δεν είναι υποκριτής. Δεν υπάρχει υπερβολή, παραποίηση, υπερηφάνεια ή αλαζονεία στη διάθεση και την ουσία Του. Δεν καυχάται ποτέ, αλλά, αντίθετα, αγαπά και προστατεύει, δείχνει ανησυχία, νοιάζεται και καθοδηγεί με στάση πίστης και ειλικρίνειας τα ανθρώπινα όντα που Εκείνος δημιούργησε. Ανεξάρτητα από το πόσα απ’ αυτά μπορούν να εκτιμήσουν, να αισθανθούν ή να δουν οι άνθρωποι, Εκείνος σίγουρα τα κάνει όλα αυτά. Η γνώση ότι ο Θεός έχει μια τέτοια ουσία, θα μπορούσε να επηρεάσει την αγάπη των ανθρώπων για Αυτόν; Θα επηρέαζε τον σεβασμό τους για τον Θεό; Ελπίζω ότι, όταν κατανοήσεις την πραγματική πλευρά του Θεού, θα πλησιάσεις ακόμα πιο κοντά σε Αυτόν και θα είσαι ικανός να εκτιμήσεις πιο αληθινά την αγάπη και τη φροντίδα Του για την ανθρωπότητα, καθώς και να μπορέσεις να Του δώσεις την καρδιά σου και να πάψεις να τρέφεις υποψίες ή αμφιβολίες για Αυτόν. Ο Θεός πράττει ήσυχα τα πάντα για τον άνθρωπο, πράττοντάς τα όλα σιωπηλά, μέσα από την ειλικρίνεια, την αξιοπιστία και την αγάπη Του. Ποτέ, όμως, δεν ανησυχεί ούτε μετανιώνει για οτιδήποτε πράττει, δεν χρειάζεται ποτέ κάποιον να Του τα ξεπληρώσει με οποιονδήποτε τρόπο και ποτέ δεν ελπίζει να ζητήσει κάτι από τον άνθρωπο. Μοναδικός σκοπός όλων των πεπραγμένων Του είναι να μπορέσει να δεχθεί την αληθινή πίστη και αγάπη του ανθρώπου.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 26

Ο Θεός προτίθεται να καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό και καθοδηγεί τον Νώε να κατασκευάσει μια κιβωτό

Γέν. 6:9-14  Αύτη είναι η γενεαλογία του Νώε. Ο Νώε ήτο άνθρωπος δίκαιος, τέλειος μεταξύ των συγχρόνων αυτού· μετά του Θεού περιεπάτησεν ο Νώε. Και εγέννησεν ο Νώε τρεις υιούς, τον Σημ, τον Χαμ και τον Ιάφεθ. Διεφθάρη δε η γη ενώπιον του Θεού, και ενεπλήσθη η γη αδικίας. Και είδεν ο Θεός την γην, και ιδού, ήτο διεφθαρμένη· διότι πάσα σαρξ είχε διαφθείρει την οδόν αυτής επί της γης. Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε, Το τέλος πάσης σαρκός ήλθεν ενώπιόν μου, διότι η γη ενεπλήσθη αδικίας απ’ αυτών· και ιδού, θέλω εξολοθρεύσει αυτούς και την γην. Κάμε εις σεαυτόν κιβωτόν εκ ξύλων Γόφερ· κατά δωμάτια θέλεις κάμει την κιβωτόν, και θέλεις αλείψει αυτήν έσωθεν και έξωθεν με πίσσαν.

Γέν. 6:18-22  Και θέλω στήσει την διαθήκην μου προς σέ· και θέλεις εισέλθει εις την κιβωτόν, συ, και οι υιοί σου, και η γυνή σου, και αι γυναίκες των υιών σου μετά σου. Και από παντός ζώου εκ πάσης σαρκός, ανά δύο εκ πάντων θέλεις εισάξει εις την κιβωτόν, διά να φυλάξης την ζωήν αυτών μετά σεαυτού· άρσεν και θήλυ θέλουσιν είσθαι. Από των πτηνών κατά το είδος αυτών, και από των κτηνών κατά το είδος αυτών, από πάντων των ερπετών της γης κατά το είδος αυτών, ανά δύο εκ πάντων θέλουσιν εισέλθει προς σε, διά να φυλάξης την ζωήν αυτών. Και συ λάβε εις σεαυτόν από παντός φαγητού το οποίον τρώγεται, και θέλεις συνάξει αυτό πλησίον σου· και θέλει είσθαι εις σε, και εις αυτά, προς τροφήν. Και έκαμεν ο Νώε κατά πάντα όσα προσέταξεν εις αυτόν ο Θεός· ούτως έκαμε.

Πήρατε, τώρα, μια γενική ιδέα για το ποιος ήταν ο Νώε, μετά την ανάγνωση αυτών των δύο χωρίων; Τι άνθρωπος ήταν ο Νώε; Το αρχικό κείμενο είναι ως εξής: «Ο Νώε ήτο άνθρωπος δίκαιος, τέλειος μεταξύ των συγχρόνων αυτού». Σύμφωνα με την αντίληψη των σύγχρονων ανθρώπων, τι είδους άνθρωπος ήταν ο «δίκαιος άνθρωπος» εκείνες τις μέρες; Ο δίκαιος άνθρωπος πρέπει να ήταν τέλειος άνθρωπος. Γνωρίζετε κατά πόσο ο τέλειος αυτός άνθρωπος ήταν τέλειος στα μάτια του ανθρώπου ή τέλειος στα μάτια του Θεού; Χωρίς αμφιβολία, ο εν λόγω τέλειος άνθρωπος ήταν τέλειος στα μάτια του Θεού, αλλά όχι στα μάτια του ανθρώπου. Αυτό είναι σίγουρο! Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι τυφλός και δεν μπορεί να δει, και μόνο ο Θεός κοιτάζει ολόκληρη τη γη και κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και μόνο ο Θεός γνώριζε ότι ο Νώε ήταν ένας τέλειος άνθρωπος. Επομένως, το σχέδιο του Θεού να καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό, ξεκίνησε από τη στιγμή που κάλεσε τον Νώε.

[…]

Το ότι ο Νώε εκλήθη είναι ένα απλό γεγονός, αλλά το κύριο σημείο αυτού για το οποίο μιλάμε —η διάθεση του Θεού, οι προθέσεις Του και η ουσία Του στη συγκεκριμένη καταγραφή— δεν είναι τόσο απλό. Για να κατανοήσουμε τις διάφορες αυτές πτυχές του Θεού, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε το είδος του ανθρώπου που ο Θεός επιθυμεί να καλέσει και, μέσω αυτού, να κατανοήσουμε τη διάθεση, τις προθέσεις και την ουσία Του. Τούτο είναι καίριο. Οπότε, στα μάτια του Θεού, τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που καλεί; Πρέπει να είναι κάποιος που μπορεί να ακούει τα λόγια Του και που μπορεί να ακολουθεί τις οδηγίες Του. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να είναι άνθρωπος με αίσθηση ευθύνης, κάποιος που θα εκτελέσει τον λόγο του Θεού, αντιμετωπίζοντάς τον ως ευθύνη και καθήκον που πρέπει να εκπληρώσει. Άρα, ο άνθρωπος αυτός πρέπει να είναι κάποιος που γνωρίζει τον Θεό; Όχι. Τον καιρό εκείνο, ο Νώε δεν είχε ακούσει και πολλές διδασκαλίες του Θεού, ούτε είχε βιώσει κάποιο έργο Του. Επομένως, ο Νώε είχε ελάχιστη γνώση του Θεού. Αν και καταγράφεται εδώ ότι ο Νώε περπάτησε με τον Θεό, είδε ποτέ το πρόσωπό Του; Η απάντηση είναι σίγουρα όχι! Διότι εκείνη την εποχή, μόνο οι αγγελιοφόροι του Θεού έρχονταν ανάμεσα στους ανθρώπους. Ενώ μπορούσαν να εκπροσωπούν τον Θεό στα λόγια και τις πράξεις, απλώς κοινωνούσαν το θέλημα και τις προθέσεις Του. Το ίδιο το πρόσωπο του Θεού δεν αποκαλύφθηκε μπροστά στον άνθρωπο. Στο συγκεκριμένο μέρος των Γραφών, το μόνο που βλέπουμε, βασικά, είναι αυτό που έπρεπε να κάνει ο Νώε, και τις οδηγίες του Θεού προς αυτόν. Ποια ήταν, λοιπόν, η ουσία που εξέφρασε ο Θεός εδώ; Όλα όσα κάνει ο Θεός, σχεδιάζονται με ακρίβεια. Όταν βλέπει κάτι ή μια κατάσταση, υπάρχει στα μάτια Του ένα μέτρο σύγκρισης, και το μέτρο αυτό καθορίζει κατά πόσο θα ξεκινήσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης ή ποια προσέγγιση πρέπει να ακολουθήσει στην αντιμετώπιση του πράγματος αυτού ή της κατάστασης. Δεν είναι αδιάφορος ούτε αναίσθητος. Στην πραγματικότητα, είναι το εντελώς αντίθετο. Υπάρχει εδώ ένας στίχος που αναφέρει τι είπε ο Θεός στον Νώε: «Το τέλος πάσης σαρκός ήλθεν ενώπιόν μου, διότι η γη ενεπλήσθη αδικίας απ’ αυτών· και ιδού, θέλω εξολοθρεύσει αυτούς και την γην». Όταν ο Θεός το είπε αυτό, εννοούσε ότι επρόκειτο να καταστρέψει μόνο τους ανθρώπους; Όχι! Ο Θεός είπε ότι επρόκειτο να καταστρέψει όλα τα έμβια όντα με σάρκα. Γιατί ο Θεός ήθελε την καταστροφή; Εδώ υπάρχει άλλη μία αποκάλυψη της διάθεσης του Θεού: στα μάτια του Θεού, υπάρχει ένα όριο στην υπομονή Του απέναντι στη διαφθορά του ανθρώπου, τη ρυπαρότητα, τη βία και την επαναστατικότητα κάθε σάρκας. Ποιο είναι το όριό Του; Είναι, όπως είπε ο Θεός: «Είδεν ο Θεός την γην, και ιδού, ήτο διεφθαρμένη· διότι πάσα σαρξ είχε διαφθείρει την οδόν αυτής επί της γης». Τι σημαίνει η φράση «διότι πάσα σαρξ είχε διαφθείρει την οδόν αυτής επί της γης»; Σημαίνει ότι κάθε ζωντανό πράγμα, συμπεριλαμβανομένων όσων ακολούθησαν τον Θεό, όσων κάλεσαν το όνομά Του, όσων κάποτε πρόσφεραν ολοκαυτώματα στον Θεό, όσων Τον αναγνώρισαν προφορικώς και Τον εξύμνησαν ακόμη —μόλις η συμπεριφορά τους γέμισε διαφθορά και έφτασε στα μάτια του Θεού, Εκείνος έπρεπε να το καταστρέψει. Τούτο ήταν το όριο του Θεού. Έτσι, σε ποιο βαθμό παρέμεινε ο Θεός υπομονετικός με τον άνθρωπο και τη διαφθορά κάθε σάρκας; Στον βαθμό που όλοι οι άνθρωποι, οπαδοί του Θεού ή άπιστοι, δεν βάδιζαν στο σωστό μονοπάτι. Στον βαθμό που ο άνθρωπος δεν ήταν απλώς ηθικά διεφθαρμένος και γεμάτος κακό, αλλά όπου κανείς δεν πίστευε καν στην ύπαρξη του Θεού, πόσο μάλλον να πιστεύει ότι ο κόσμος κυβερνάται από τον Θεό και ότι ο Θεός μπορεί να φέρει στους ανθρώπους φως και το σωστό μονοπάτι. Στον βαθμό που ο άνθρωπος απεχθανόταν την ύπαρξη του Θεού και δεν επέτρεπε στον Θεό να υπάρχει. Μόλις η διαφθορά του ανθρώπου έφτασε στο συγκεκριμένο σημείο, ο Θεός δεν άντεχε άλλο. Τι ήταν αυτό που την αντικατέστησε; Η έλευση της οργής και της τιμωρίας του Θεού. Τούτο δεν ήταν μερική αποκάλυψη της διάθεσης του Θεού; Στην παρούσα εποχή, υπάρχουν, άραγε, άνθρωποι που να είναι δίκαιοι στα μάτια του Θεού; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τέλειοι στα μάτια του Θεού; Μήπως σε τούτη την εποχή, η συμπεριφορά κάθε σάρκας πάνω στη γη είναι διεφθαρμένη στα μάτια του Θεού; Σε τούτη τη μέρα και εποχή, εκτός από όσους θέλει ο Θεός να καταστήσει ολοκληρωμένους κι όσους μπορούν να Τον ακολουθήσουν και να δεχτούν τη σωτηρία Του, μήπως όλοι οι άνθρωποι της σάρκας δεν προκαλούν τα όρια της υπομονής του Θεού; Όλα όσα συμβαίνουν δίπλα σας, όσα βλέπετε με τα μάτια σας και ακούτε με τα αυτιά σας, και βιώνετε προσωπικά κάθε μέρα σε αυτόν τον κόσμο, δεν είναι γεμάτα βία; Στα μάτια του Θεού, ένας τέτοιος κόσμος, μια τέτοια εποχή δεν πρέπει να πάρει τέλος; Αν και το υπόβαθρο της παρούσας εποχής είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο του καιρού του Νώε, τα αισθήματα και η οργή του Θεού απέναντι στη διαφθορά του ανθρώπου παραμένουν ακριβώς τα ίδια. Ο Θεός είναι ικανός να είναι υπομονετικός λόγω του έργου Του, αλλά δεδομένων των περιστάσεων και συνθηκών, στα μάτια του Θεού ο κόσμος αυτός θα έπρεπε να είχε καταστραφεί εδώ και πολύν καιρό. Οι περιστάσεις έχουν υπερβεί κατά πολύ τις αντίστοιχες τότε που ο κόσμος καταστράφηκε από τον κατακλυσμό. Πού έγκειται, όμως, η διαφορά; Τούτο αποτελεί επίσης κάτι που βασανίζει πάρα πολύ την καρδιά του Θεού και, ίσως, κάτι που κανείς σας δεν μπορεί να αντιληφθεί.

Όταν ο Θεός κατέστρεψε τον κόσμο με κατακλυσμό, ο Θεός μπορούσε να καλέσει τον Νώε να κατασκευάσει μια κιβωτό και να κάνει κάποια από τα προπαρασκευαστικά έργα. Ο Θεός μπορούσε να καλέσει έναν άνθρωπο —τον Νώε— να υλοποιήσει αυτές τις σειρές πραγμάτων για Αυτόν. Αλλά στην παρούσα εποχή, ο Θεός δεν έχει κανέναν για να καλέσει. Γιατί αυτό; Κάθε άτομο που κάθεται εδώ, πιθανότατα κατανοεί και γνωρίζει πολύ καλά τον λόγο. Χρειάζεστε Εμένα για να το εξηγήσω; Το να το πω μεγαλοφώνως, μπορεί να σας κάνει να χάσετε όλοι την υπόληψή σας και να σας αναστατώσει. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να πουν: «Αν και δεν είμαστε δίκαιοι άνθρωποι και δεν είμαστε τέλειοι άνθρωποι στα μάτια του Θεού, αν ο Θεός μας παρήγγελλε να πράξουμε κάτι, θα είμασταν ακόμα ικανοί να το πράξουμε. Πριν, όταν είπε ότι έρχονται οι μεγάλες συμφορές, ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε τα τρόφιμα και τα αντικείμενα που θα ήταν αναγκαία στις συμφορές. Μήπως δεν έγιναν τα πράγματα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού; Δεν συνεργαστήκαμε πραγματικά με το έργο του Θεού; Δεν μπορούν να συγκριθούν όσα πράξαμε με αυτά που έπραξε ο Νώε; Το γεγονός ότι τα πράξαμε δεν ισοδυναμεί με πραγματική υποταγή; Δεν ακολουθήσαμε τις οδηγίες του Θεού; Δεν κάναμε ό,τι είπε ο Θεός, επειδή έχουμε πίστη στα λόγια Του; Γιατί, λοιπόν, ο Θεός είναι ακόμα κατηφής; Γιατί ο Θεός λέει ότι δεν έχει κανέναν να καλέσει;» Υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ των δικών σας ενεργειών και εκείνων του Νώε; Ποια είναι η διαφορά; (Η προετοιμασία του φαγητού σήμερα για τις συμφορές αποτελούσε δική μας πρόθεση.) (Οι πράξεις μας δεν μπορούν να κατονομαστούν «δίκαιες», ενώ ο Νώε ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος στα μάτια του Θεού.) Αυτό που είπατε δεν απέχει και πολύ. Αυτό που έκανε ο Νώε ήταν ουσιαστικά διαφορετικό από ό,τι κάνουν τώρα οι άνθρωποι. Όταν ο Νώε έπραξε ό,τι του παρήγγειλε ο Θεός, δεν γνώριζε ποιες ήταν οι προθέσεις του Θεού. Δεν ήξερε τι ήθελε ο Θεός να επιτύχει. Ο Θεός απλώς του έδωσε μια εντολή και του παρήγγειλε να πράξει κάτι, και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Νώε το έπραξε. Δεν προσπάθησε να καταλάβει μυστικά τις επιθυμίες του Θεού, ούτε αντιστάθηκε στον Θεό ή επέδειξε ανειλικρίνεια. Απλώς έπραξε ανάλογα, με καθαρή και απλή καρδιά. Έπραξε ό,τι τον έβαλε ο Θεός να πράξει, και το να υποτάσσεται στον λόγο του Θεού και να τον ακούει ήταν η πίστη που στήριζε τις πράξεις του. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ειλικρινά και απλά αντιμετώπισε αυτό που εμπιστεύτηκε ο Θεός. Η ουσία του —η ουσία των ενεργειών του ήταν η υποταγή, όχι η αμφισβήτηση, η αντίσταση και, πολύ λιγότερο, η σκέψη για τα προσωπικά του συμφέροντα ή τα κέρδη και τις απώλειές του. Περαιτέρω, όταν ο Θεός είπε ότι θα καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό, ο Νώε δεν ρώτησε πότε θα γίνει αυτό ούτε ρώτησε τι θα απογίνουν τα πάντα, και σίγουρα δεν ρώτησε τον Θεό με ποιον τρόπο επρόκειτο να καταστρέψει τον κόσμο. Απλώς έπραξε ό,τι παρήγγειλε ο Θεός. Ακολούθησε επακριβώς τις οδηγίες του Θεού σχετικά με το τι και το πώς, και, επίσης, ανέλαβε αμέσως δράση. Ενήργησε σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού, κρατώντας μια στάση που έδειχνε ότι επιθυμούσε να ικανοποιήσει τον Θεό. Μήπως το έκανε για να αποφύγει ο ίδιος τη συμφορά; Όχι. Μήπως ρώτησε τον Θεό πότε ακριβώς θα ερχόταν η καταστροφή του κόσμου; Όχι. Ρώτησε τον Θεό ή μήπως γνώριζε πόσον καιρό θα έπαιρνε η κατασκευή της κιβωτού; Ούτε αυτό το γνώριζε. Απλώς υποτάχθηκε, άκουσε και έπραξε αναλόγως. Οι σημερινοί άνθρωποι δεν είναι το ίδιο: Μόλις διαρρεύσουν λίγες πληροφορίες μέσω του λόγου του Θεού, αμέσως μόλις οι άνθρωποι διαισθανθούν ένα απλό θρόισμα φύλλων στον άνεμο, περνούν αμέσως στη δράση, χωρίς να λογαριάζουν τίποτε και ανεξαρτήτως τιμήματος, προκειμένου να προετοιμάσουν αυτά που θα φάνε, θα πιουν και θα χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια, σχεδιάζοντας ακόμη και τις οδούς διαφυγής τους για όταν έρθει η συμφορά. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι, στη συγκεκριμένη στιγμή-κλειδί, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ καλός στο να «γίνεται η δουλειά». Υπό συνθήκες, όπου ο Θεός δεν έχει δώσει καμία εντολή, ο άνθρωπος μπορεί να σχεδιάσει τα πάντα με τον κατάλληλο τρόπο. Θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε τη λέξη «τέλεια» για να περιγράψετε τα σχέδια αυτά. Όσο για το τι λέει ο Θεός, ποιες είναι οι προθέσεις Του ή το τι θέλει, κανείς δεν ενδιαφέρεται και κανείς δεν προσπαθεί να το αντιληφθεί. Τούτη δεν είναι η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των ανθρώπων του σήμερα και του Νώε;

Στη συγκεκριμένη καταγραφή της ιστορίας του Νώε, βλέπετε εσείς κάποιο μέρος της διάθεσης του Θεού; Η υπομονή του Θεού απέναντι στη διαφθορά, τη ρυπαρότητα και τη βία του ανθρώπου, έχει όρια. Φτάνοντας στο όριο αυτό, ο Θεός δεν θα είναι πλέον υπομονετικός και, αντιθέτως, θα ξεκινήσει τη νέα διαχείριση και το νέο Του σχέδιο, θα αρχίσει να πράττει αυτό που πρέπει να πράξει, θα αποκαλύψει τις πράξεις Του και την άλλη πλευρά της διάθεσής Του. Με την ενέργεια Του αυτή, δεν θέλει να αποδείξει ότι δεν πρέπει ποτέ να υβρίζεται από τον άνθρωπο ή ότι είναι γεμάτος εξουσία και οργή, ούτε θέλει να δείξει ότι μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Είναι ότι η διάθεσή Του και η αγία ουσία Του δεν μπορούν πλέον να επιτρέψουν ή να υπομείνουν το συγκεκριμένο είδος ανθρωπότητας να ζει ενώπιόν Του, υπό το κράτος Του. Δηλαδή, όταν ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι εναντίον Του, όταν δεν υπάρχει ούτε ένας σε ολόκληρη τη γη που να μπορεί Εκείνος να σώσει, δεν θα έχει πλέον υπομονή για μια τέτοια ανθρωπότητα και, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, θα φέρει εις πέρας το σχέδιό Του —να καταστρέψει αυτό το είδος ανθρωπότητας. Μια τέτοια πράξη από τον Θεό, καθορίζεται από τη διάθεσή Του. Τούτη αποτελεί απαραίτητη συνέπεια, μια συνέπεια που πρέπει να φέρει κάθε δημιουργημένο ον υπό το κράτος του Θεού. Αυτό δεν δείχνει ότι, στην παρούσα εποχή, ο Θεός ανυπομονεί να ολοκληρώσει το σχέδιό Του και να σώσει τους ανθρώπους που θέλει να σώσει; Υπό αυτές τις συνθήκες, τι ενδιαφέρει περισσότερο τον Θεό; Όχι το πώς Τον αντιμετωπίζουν ή Του αντιστέκονται αυτοί που δεν Τον ακολουθούν καθόλου ή αυτοί που Του εναντιώνονται, ή το ότι η ανθρωπότητα Τον συκοφαντεί. Εκείνος ενδιαφέρεται μόνο για το κατά πόσο αυτοί που Τον ακολουθούν, τα αντικείμενα της σωτηρίας Του στο σχέδιο διαχείρισής Του, έχουν καταστεί ολοκληρωμένοι από τον ίδιον, αν έχουν γίνει άξιοι της ικανοποίησής Του. Όσο για τους ανθρώπους πλην εκείνων που Τον ακολουθούν, απλώς περιστασιακά δίνει μια μικρή τιμωρία για να εκφράσει την οργή Του. Για παράδειγμα: παλιρροϊκά κύματα, σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείου. Ταυτοχρόνως, προστατεύει, επίσης, και φροντίζει σθεναρά όσους Τον ακολουθούν και πρόκειται να σωθούν από Αυτόν. Η διάθεση του Θεού είναι η ακόλουθη: Από τη μία πλευρά, μπορεί να έχει ακραία υπομονή και ανεκτικότητα απέναντι στους ανθρώπους που προτίθεται να καταστήσει ολοκληρωμένους, και να τους περιμένει για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα· από την άλλη, ο Θεός μισεί και αποστρέφεται με πάθος τους ανθρώπους τύπου Σατανά, που δεν Τον ακολουθούν και Του εναντιώνονται. Αν και δεν ενδιαφέρεται για το αν αυτοί οι τύπου Σατανά άνθρωποι Τον ακολουθούν ή Τον λατρεύουν, Εκείνος εξακολουθεί να τους απεχθάνεται, κάνοντας, παράλληλα, υπομονή για αυτούς στην καρδιά Του και, καθώς καθορίζει το τέλος αυτών των ανθρώπων τύπου Σατανά, αναμένει επίσης την έλευση της ώρας των βημάτων σχετικά με το σχέδιο διαχείρισής Του.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 27

Η ευλογία του Θεού στον Νώε μετά τον κατακλυσμό

Γέν. 9:1-6  Και ευλόγησεν ο Θεός τον Νώε και τους υιούς αυτού· και είπε προς αυτούς, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γήν· και ο φόβος σας και ο τρόμος σας θέλει είσθαι επί πάντα τα ζώα της γης, και επί πάντα τα πτηνά του ουρανού, επί παν ό,τι έρπει επί της γης, και επί πάντας τους ιχθύας της θαλάσσης· εις τας χείρας σας εδόθησαν· παν κινούμενον, το οποίον ζη, θέλει είσθαι εις σας προς τροφήν· ως τον χλωρόν χόρτον έδωκα τα πάντα εις εσάς· κρέας όμως με την ζωήν αυτού, με το αίμα αυτού, δεν θέλετε φάγει· και εξάπαντος το αίμα σας, το αίμα της ζωής σας, θέλω εκζητήσει εκ της χειρός παντός ζώου θέλω εκζητήσει αυτό, και εκ της χειρός του ανθρώπου· εκ της χειρός παντός αδελφού αυτού θέλω εκζητήσει την ζωήν του ανθρώπου· όστις χύση αίμα ανθρώπου, υπό ανθρώπου θέλει χυθή το αίμα αυτού· διότι κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον.

Αφού ο Νώε αποδέχτηκε τις οδηγίες του Θεού και κατασκεύασε την κιβωτό και έζησε κατά τη διάρκεια των ημερών που ο Θεός χρησιμοποίησε κατακλυσμό για να καταστρέψει τον κόσμο, ολόκληρη η οκταμελής οικογένειά του επέζησε. Εκτός από την οκταμελή οικογένεια του Νώε, ολόκληρη η ανθρωπότητα καταστράφηκε, όπως και όλα τα έμβια όντα πάνω στη γη. Στον Νώε, ο Θεός έδωσε ευλογίες και είπε κάποια πράγματα στον ίδιο και τους γιους του. Τα εν λόγω πράγματα ήταν όσα του έδωσε ο Θεός, και η ευλογία του Θεού σε αυτόν. Τούτη είναι η ευλογία και υπόσχεση που δίνει ο Θεός σε κάποιον που μπορεί να τον ακούσει και να δεχθεί τις οδηγίες Του, καθώς και ο τρόπος, με τον οποίο ο Θεός επιβραβεύει τους ανθρώπους. Δηλαδή, ανεξάρτητα από το αν ο Νώε υπήρξε τέλειος ή δίκαιος άνθρωπος στα μάτια του Θεού, και ανεξάρτητα από το πόσα γνώριζε για τον Θεό, εν συντομία, ο Νώε και οι τρεις γιοι του άκουγαν όλοι τους τα λόγια του Θεού, συνεργάζονταν με το έργο του Θεού, και έπρατταν ό,τι έπρεπε να πράξουν σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού. Ως αποτέλεσμα, διατήρησαν τους ανθρώπους και διάφορα είδη έμβιων όντων για τον Θεό στον απόηχο της καταστροφής του κόσμου από τον κατακλυσμό, συμβάλλοντας σημαντικά στο επόμενο βήμα του σχεδίου διαχείρισης του Θεού. Για όλα όσα έπραξε, ο Θεός τον ευλόγησε. Ίσως για τους ανθρώπους του σήμερα, αυτό που έκανε ο Νώε να μην άξιζε καν να αναφερθεί. Κάποιοι μπορεί ακόμη να σκεφτούν: «Ο Νώε δεν έκανε τίποτα· ο Θεός είχε αποφασίσει να τον γλιτώσει, οπότε σίγουρα θα παρέμενε ζωντανός. Όμως, δεν οφειλόταν στα δικά του επιτεύγματα η επιβίωσή του. Ήταν αποκλειστικά θέλημα του Θεού, επειδή ο άνθρωπος είναι παθητικός». Αλλά δεν είχε αυτό ο Θεός στο μυαλό Του. Για τον Θεό, ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι σπουδαίος ή ασήμαντος, όσο Τον ακούει, υποτάσσεται στις οδηγίες Του και στην ανάθεση από Αυτόν, και όσο μπορεί να συνεργάζεται με το έργο Του, το θέλημα και το σχέδιό Του, ώστε το θέλημά Του και το σχέδιό Του να εκτελεστούν ανεμπόδιστα και να πραγματοποιηθούν, τότε ο Θεός βρίσκει τη διαγωγή αυτή άξια της ενθύμησής Του και της λήψης της ευλογίας Του. Ο Θεός θεωρεί πολύτιμους τέτοιους ανθρώπους και εκτιμά τέτοιες συμπεριφορές· εκτιμά αυτήν τη στοργή που έχουν οι άνθρωποι γι’ Αυτόν και την καρδιά που δείχνουν απέναντί Του. Τούτη είναι η στάση του Θεού. Γιατί, λοιπόν, ευλόγησε ο Θεός τον Νώε; Διότι έτσι αντιμετωπίζει ο Θεός τέτοιες ενέργειες και την υποταγή του ανθρώπου.

Όσον αφορά στην ευλογία του Θεού προς τον Νώε, μερικοί άνθρωποι θα πουν: «Αν ο άνθρωπος ακούει και ικανοποιεί τον Θεό, τότε ο Θεός πρέπει να τον ευλογήσει. Δεν είναι αυτονόητο;» Μπορούμε να το πούμε αυτό; Κάποιοι λένε: «Όχι». Αλλά γιατί όχι; Ορισμένοι λένε: «Ο άνθρωπος δεν είναι άξιος να απολαμβάνει την ευλογία του Θεού». Τούτο δεν είναι απόλυτα σωστό. Επειδή όταν ένα άτομο αποδεχτεί την ανάθεση από τον Θεό, ο Θεός έχει ένα μέτρο κρίσεως για το κατά πόσο οι πράξεις του είναι καλές ή κακές και για το αν έχει υποταχθεί, αν έχει ικανοποιήσει τις προθέσεις του Θεού και αν αυτό που πράττει το συγκεκριμένο άτομο ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Εκείνο που ενδιαφέρει τον Θεό είναι η καρδιά του ατόμου, και όχι οι επιφανειακές του πράξεις. Ο Θεός δεν ευλογεί κάποιον για τις πράξεις του, ανεξαρτήτως του πώς τις πράττει. Τούτο έχουν παρεξηγήσει οι άνθρωποι ως προς τον Θεό. Ο Θεός δεν κοιτά μόνο το τελικό αποτέλεσμα των πραγμάτων, αλλά δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην καρδιά και τη στάση του ανθρώπου κατά την εξέλιξη των πραγμάτων, και εξετάζει αν, μέσα στην καρδιά του, υπάρχει υποταγή, νοιάξιμο και η επιθυμία να ικανοποιηθεί ο Θεός. Πόσα γνώριζε ο Νώε για τον Θεό τον καιρό εκείνο; Τόσα, όσα και τα δόγματα που γνωρίζετε τώρα; Όσον αφορά σε πτυχές της αλήθειας, όπως αντιλήψεις και γνώση του Θεού, έλαβε τόσο πότισμα και επιμέλεια όσο εσείς; Όχι! Υπάρχει, όμως, ένα γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο: Στη συνείδηση, το μυαλό, ακόμη και στα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων του σήμερα, οι αντιλήψεις τους για τον Θεό και η στάση τους απέναντί Του είναι ασαφής και διφορούμενη. Θα μπορούσατε ακόμη και να πείτε ότι μια μερίδα ανθρώπων κρατά αρνητική στάση απέναντι στην ύπαρξη του Θεού. Αλλά στην καρδιά και τη συνείδηση του Νώε, η ύπαρξη του Θεού ήταν απόλυτη και πέρα από την παραμικρή αμφιβολία, και έτσι η υποταγή του στον Θεό ήταν ανόθευτη και μπορούσε να αντέξει τη δοκιμασία. Η καρδιά του ήταν αγνή και ανοιχτή προς τον Θεό. Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη γνώση δογμάτων για να πείσει τον εαυτό του να ακολουθήσει κάθε λόγο του Θεού, ούτε και χρειαζόταν γεγονότα ως απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού, προκειμένου να μπορέσει να δεχθεί αυτό που εμπιστεύθηκε ο Θεός και να είναι ικανός να πράξει ό,τι τον έβαλε ο Θεός να πράξει. Τούτη είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Νώε και των σημερινών ανθρώπων. Είναι, επίσης, ο ακριβής ορισμός του τέλειου ανθρώπου στα μάτια του Θεού. Αυτό που θέλει ο Θεός, είναι άνθρωποι σαν τον Νώε. Αυτός είναι ο τύπος του ανθρώπου που επαινεί ο Θεός, και, επίσης, ακριβώς το είδος του ανθρώπου που ο Θεός ευλογεί. Σας διαφώτισε καθόλου αυτό; Οι άνθρωποι κοιτούν τους ανθρώπους εξωτερικά, ενώ αυτό που βλέπει ο Θεός, είναι οι καρδιές και η ουσία των ανθρώπων. Ο Θεός δεν δέχεται από κανέναν να αισθάνεται απροθυμία ή αμφιβολίες απέναντί Του, ούτε επιτρέπει στους ανθρώπους να Τον υποψιάζονται ή να Τον δοκιμάζουν με οποιονδήποτε τρόπο. Ως εκ τούτου, παρόλο που οι άνθρωποι του σήμερα βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον λόγο του Θεού —θα μπορούσατε ακόμη και να πείτε, πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό— εξαιτίας κάποιου πράγματος βαθιά μέσα στην καρδιά τους, της ύπαρξης της διεφθαρμένης τους ουσίας, και της εχθρικής στάσης τους απέναντί Του, οι άνθρωποι παρακωλύονται στην αληθινή πίστη τους στον Θεό και παρεμποδίζονται στην υποταγή τους σ’ Αυτόν. Εξαιτίας τούτου, τους είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλίσουν την ίδια ευλογία που ο Θεός χάρισε στον Νώε.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 28

Ο Θεός χρησιμοποιεί το ουράνιο τόξο ως σύμβολο της διαθήκης Του με τον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Γέν. 9:11-13  Και στήνω την διαθήκην μου προς εσάς· και δεν θέλει πλέον εξολοθρευθή πάσα σαρξ από των υδάτων του κατακλυσμού· ουδέ θέλει είσθαι πλέον κατακλυσμός διά να φθείρη την γην. Και είπεν ο Θεός, Τούτο είναι το σημείον της διαθήκης, την οποίαν εγώ κάμνω μεταξύ εμού και υμών και παντός εμψύχου ζώου το οποίον είναι με σας, εις γενεάς αιωνίους· Θέτω το τόξον μου εν τη νεφέλη, και θέλει είσθαι εις σημείον διαθήκης μεταξύ εμού και της γής.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν τι είναι το ουράνιο τόξο και έχουν ακούσει ιστορίες σχετικά με αυτό. Όσο για την ιστορία του ουράνιου τόξου στη Βίβλο, κάποιοι άνθρωποι την πιστεύουν, μερικοί την αντιμετωπίζουν ως θρύλο, ενώ άλλοι δεν την πιστεύουν καθόλου. Ανεξαρτήτως του οτιδήποτε, όλα τα γεγονότα που συνέβησαν σε σχέση με το ουράνιο τόξο ήταν πράγματα που έπραξε ο Θεός και έλαβαν χώρα κατά τη διαδικασία της διαχείρισης του ανθρώπου από τον Θεό. Τα γεγονότα αυτά έχουν καταγραφεί στη Βίβλο επακριβώς. Οι εν λόγω καταγραφές δεν μας λένε τι διάθεση είχε ο Θεός την εποχή εκείνη ή ποιες ήταν οι προθέσεις Του πίσω από τα λόγια που είπε. Επιπλέον, κανείς δεν δύναται να αντιληφθεί τι αισθανόταν ο Θεός όταν τα είπε. Ωστόσο, η ψυχική κατάσταση του Θεού σχετικά με το όλο συμβάν αποκαλύπτεται μέσα από τις γραμμές του κειμένου. Είναι λες και οι σκέψεις Του της εποχής εκείνης ξεπηδούν από τη σελίδα μέσα από κάθε λέξη και φράση του λόγου του Θεού.

Οι σκέψεις του Θεού είναι αυτό για το οποίο πρέπει να ενδιαφέρονται οι άνθρωποι, και αυτό που πρέπει να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια να γνωρίσουν. Τούτο οφείλεται στο ότι οι σκέψεις του Θεού είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κατανόηση του Θεού από τον άνθρωπο, και η κατανόηση του Θεού από τον άνθρωπο συνδέεται αναπόφευκτα με τη ζωή-είσοδο του ανθρώπου. Τι σκεπτόταν, λοιπόν, ο Θεός την ώρα που συνέβησαν αυτά τα γεγονότα;

Αρχικά, ο Θεός δημιούργησε μια ανθρωπότητα που στα μάτια Του ήταν πολύ καλή και βρισκόταν κοντά Του, αλλά καταστράφηκε από κατακλυσμό αφού επαναστάτησε εναντίον Του. Ράγισε η καρδιά του Θεού εξαιτίας του γεγονότος ότι μια τέτοια ανθρωπότητα απλώς εξαφανίστηκε έτσι, σε μια στιγμή; Φυσικά! Πώς εξέφρασε, λοιπόν, τον πόνο αυτόν; Πώς καταγράφηκε στη Βίβλο; Καταγράφηκε με τα εξής λόγια: «Και στήνω την διαθήκην μου προς εσάς· και δεν θέλει πλέον εξολοθρευθή πάσα σαρξ από των υδάτων του κατακλυσμού· ουδέ θέλει είσθαι πλέον κατακλυσμός διά να φθείρη την γην». Αυτή η απλή πρόταση αποκαλύπτει τις σκέψεις του Θεού. Η καταστροφή του κόσμου Τον πόνεσε πάρα πολύ. Με ανθρώπινα λόγια, λυπήθηκε πολύ. Μπορούμε να φανταστούμε: Πώς έμοιαζε η, κάποτε γεμάτη ζωή, γη μετά την καταστροφή της από τον κατακλυσμό; Πώς έμοιαζε η, κάποτε γεμάτη ανθρώπινα όντα, γη εκείνη την εποχή; Καμία ανθρώπινη κατοικία, κανένα ζωντανό πλάσμα, νερό παντού και απόλυτη καταστροφή στην επιφάνεια του νερού. Αυτή η σκηνή ήταν η αρχική πρόθεση του Θεού όταν δημιούργησε τον κόσμο; Εννοείται πως όχι! Η αρχική πρόθεση του Θεού ήταν να βλέπει ζωή σε όλη τη γη, να βλέπει τα ανθρώπινα όντα, που Εκείνος δημιούργησε, να Τον λατρεύουν, και όχι να είναι ο Νώε ο μόνος που Τον λατρεύει ή ο μοναδικός που μπόρεσε να απαντήσει στο κάλεσμά Του να ολοκληρώσει αυτό που του είχε ανατεθεί. Μετά τον χαμό της ανθρωπότητας, ο Θεός δεν είδε την αρχική Του πρόθεση, αλλά το εντελώς αντίθετο. Πώς θα μπορούσε να μην πονά η καρδιά Του; Όταν, λοιπόν, αποκάλυπτε τη διάθεσή Του και εξέφραζε τα συναισθήματά Του, ο Θεός έλαβε μια απόφαση. Ποια ήταν αυτή; Να φτιάξει ένα τόξο στο σύννεφο (δηλαδή, τα ουράνια τόξα που βλέπουμε) ως διαθήκη με τον άνθρωπο, μια υπόσχεση ότι ο Θεός δεν θα κατέστρεφε ξανά με κατακλυσμό την ανθρωπότητα. Ταυτόχρονα, ήταν επίσης ένας τρόπος να ειπωθεί στους ανθρώπους ότι ο Θεός είχε καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό, ώστε το ανθρώπινο γένος να θυμάται για πάντα γιατί ο Θεός έπραξε κάτι τέτοιο.

Ήταν η καταστροφή του κόσμου εκείνη την εποχή κάτι που ήθελε ο Θεός; Σίγουρα δεν ήταν αυτό που ήθελε ο Θεός. Ίσως είμαστε ικανοί να φανταστούμε ένα μικρό κομμάτι του άθλιου θεάματος που παρουσίαζε η γη μετά την καταστροφή του κόσμου, αλλά δεν μπορούμε καν να πλησιάσουμε στο να φανταστούμε πώς ήταν εκείνη την ώρα το σκηνικό στα μάτια του Θεού. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, είτε πρόκειται για τους ανθρώπους του τότε ή του τώρα, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ή να αντιληφθεί αυτό που ένοιωσε ο Θεός, βλέποντας εκείνη τη σκηνή, την εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή του από τον κατακλυσμό. Ο Θεός αναγκάστηκε να το πράξει εξαιτίας της επαναστατικότητας του ανθρώπου, αλλά η καταστροφή του κόσμου από τον κατακλυσμό έκανε την καρδιά Του να πονέσει. Αυτό είναι ένα γεγονός που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ή να νιώσει. Γι’ αυτό ο Θεός έκανε μια διαθήκη με την ανθρωπότητα, μέσω της οποίας αποσκοπούσε να πει στους ανθρώπους να θυμούνται ότι ο Θεός κάποτε έπραξε κάτι τέτοιο και να τους ορκιστεί ότι ο Θεός δεν επρόκειτο να καταστρέψει ποτέ τον κόσμο με τέτοιο τρόπο ξανά. Στην εν λόγω διαθήκη, βλέπουμε την καρδιά του Θεού —βλέπουμε ότι η καρδιά του Θεού πονούσε όταν κατέστρεψε τη συγκεκριμένη ανθρωπότητα. Στην ανθρώπινη γλώσσα, όταν ο Θεός κατέστρεψε το ανθρώπινο γένος και το παρακολούθησε να χάνεται, η καρδιά Του θρηνούσε και αιμορραγούσε. Δεν είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος να το περιγράψουμε; Οι λέξεις αυτές χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους για να απεικονίσουν τα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά καθώς η γλώσσα των ανθρώπων είναι υπερβολικά ελλιπής, η χρήση τους για να περιγραφούν τα αισθήματα και τα συναισθήματα του Θεού δεν Μου φαίνεται και πολύ κακή, ούτε υπερβολικά υπέρμετρη. Τουλάχιστον, σας δίνει μια πολύ ζωντανή, πολύ απτή κατανόηση της διάθεσης του Θεού τη δεδομένη στιγμή. Τι θα σκέφτεστε τώρα, όποτε βλέπετε ξανά το ουράνιο τόξο; Θα θυμάστε, τουλάχιστον, ότι, κάποτε, ο Θεός θρήνησε επειδή κατέστρεψε τον κόσμο με κατακλυσμό. Θα θυμάστε ότι, παρόλο που ο Θεός μισούσε αυτόν τον κόσμο και τη συγκεκριμένη ανθρωπότητα, όταν κατέστρεψε τα ανθρώπινα όντα που Εκείνος, με τα ίδια Του τα χέρια είχε δημιουργήσει, η καρδιά Του πονούσε, πάλευε να τους αφήσει, ένιωθε ότι δεν Του είχε απομείνει άλλη επιλογή και δυσκολευόταν να το αντέξει. Μοναδική παρηγοριά Του ήταν η οκταμελής οικογένεια του Νώε. Η συνεργασία του Νώε έκανε τις επίπονες προσπάθειές Του να δημιουργήσει τα πάντα, να μην αποβούν μάταιες. Σε μια εποχή που ο Θεός υπέφερε, τούτο ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να αντισταθμίσει την οδύνη Του. Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Θεός εναπόθεσε όλες Του τις προσδοκίες για την ανθρωπότητα στην οικογένεια του Νώε, ελπίζοντας ότι μπορούσαν να ζήσουν υπό τις ευλογίες Του και όχι την κατάρα Του, ελπίζοντας ότι δεν θα έβλεπαν ποτέ τον Θεό να καταστρέφει ξανά τον κόσμο με κατακλυσμό, και ελπίζοντας, επίσης ότι δεν θα καταστρέφονταν.

Για ποιο μέρος της διάθεσης του Θεού θα πρέπει να μάθουμε από αυτό; Ο Θεός μισεί τον άνθρωπο, επειδή ο άνθρωπος είναι εχθρικός απέναντί Του, αλλά μέσα στην καρδιά Του, η φροντίδα, η ανησυχία και το έλεός Του για την ανθρωπότητα δεν αλλάζουν ποτέ. Παρόλο που κατέστρεψε την ανθρωπότητα, η καρδιά Του παραμένει απαράλλακτη. Όταν η ανθρωπότητα γεμίζει διαφθορά και είναι επαναστατική ενάντια στον Θεό σε πολύ σοβαρό βαθμό, ο Θεός είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει αυτήν την ανθρωπότητα, λόγω της διάθεσης και της ουσίας Του και σύμφωνα με τις αρχές Του. Λόγω, όμως, της ουσίας Του, ο Θεός σπλαχνίζεται ακόμα την ανθρωπότητα και, μάλιστα, θέλει να χρησιμοποιήσει και διάφορους τρόπους για να τη φέρει πίσω, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει. Ο άνθρωπος, ωστόσο, εναντιώνεται στον Θεό, συνεχίζει να επαναστατεί εναντίον Του και αρνείται να δεχθεί τη σωτηρία του Θεού· ο άνθρωπος, δηλαδή, αρνείται να δεχθεί τις καλές Του προθέσεις· ανεξάρτητα από το πώς ο Θεός τον καλεί, του υπενθυμίζει, τον προμηθεύει, τον βοηθά ή τον ανέχεται, ο άνθρωπος ούτε το καταλαβαίνει, ούτε το εκτιμά, ούτε καν δίνει σημασία. Μέσα στην οδύνη Του, ο Θεός και πάλι δεν λησμονεί να προσφέρει στον άνθρωπο τη μέγιστη ανεκτικότητά Του, περιμένοντας τον άνθρωπο να αντιστρέψει την πορεία του. Αφού φτάσει στα όριά Του, κάνει αυτό που πρέπει, χωρίς κανένα δισταγμό. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος και μια διαδικασία από τη στιγμή που ο Θεός σχεδιάζει να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος ως την επίσημη έναρξη του έργου Του για την καταστροφή της ανθρωπότητας. Η εν λόγω διαδικασία υπάρχει με σκοπό ο άνθρωπος να αναστρέψει την πορεία του, και αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο. Τι κάνει, λοιπόν, ο Θεός κατά την περίοδο προτού καταστρέψει την ανθρωπότητα; Ο Θεός κάνει έναν μεγάλο όγκο έργου υπενθύμισης και προτροπής. Ανεξάρτητα από το πόση οδύνη και θλίψη νιώθει η καρδιά του Θεού, Εκείνος συνεχίζει να επιδαψιλεύει τη φροντίδα Του, την ανησυχία Του και το άφθονο έλεός Του για την ανθρωπότητα. Τι καταλαβαίνουμε από αυτό; Αναμφισβήτητα, κατανοούμε ότι η αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα είναι πραγματική και όχι απλώς και μόνο λόγια. Είναι πραγματική, απτή και αισθητή, όχι προσποιητή, κίβδηλη, απατηλή ή επιτηδευμένη. Ο Θεός δεν χρησιμοποιεί ποτέ τεχνάσματα ούτε δημιουργεί ψευδείς εικόνες για να κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι είναι άξιος της αγάπης τους. Ποτέ δεν χρησιμοποιεί ψευδείς μαρτυρίες, προκειμένου να αφήσει τους ανθρώπους να δουν την ομορφιά Του ή για να καυχηθεί για την ομορφιά και την αγιοσύνη Του. Τούτες οι πτυχές της διάθεσης του Θεού δεν είναι, άραγε, αντάξιες της αγάπης του ανθρώπου; Δεν αξίζουν να λατρεύονται; Δεν αξίζουν την αγάπη; Σε τούτο το σημείο, θέλω να σας ρωτήσω: Αφού ακούσατε τα λόγια αυτά, πιστεύετε ότι το μεγαλείο του Θεού είναι απλώς κενές λέξεις πάνω σε μια κόλλα χαρτί; Ή μήπως η ομορφιά του Θεού είναι απλώς κενά λόγια; Όχι! Σίγουρα όχι! Η υπεροχή, το μεγαλείο, η αγιοσύνη, η ανεκτικότητα, η αγάπη του Θεού και ούτω καθεξής —κάθε λεπτομέρεια καθεμίας από τις διάφορες πτυχές της διάθεσης και της ουσίας του Θεού βρίσκει πρακτική έκφραση κάθε φορά που Εκείνος επιτελεί το έργο Του, όπως και ενσωματώνεται στις προθέσεις Του απέναντι στον άνθρωπο και εκπληρώνεται και αντανακλάται μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ανεξάρτητα από το εάν το έχεις αισθανθεί προηγουμένως, ο Θεός φροντίζει τον κάθε άνθρωπο με κάθε δυνατό τρόπο, χρησιμοποιώντας την ειλικρινή καρδιά, τη σοφία Του και διάφορες μεθόδους, προκειμένου να ζεστάνει την καρδιά του κάθε ανθρώπου και να αφυπνίσει το πνεύμα του. Πρόκειται για αδιαμφισβήτητο γεγονός.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 29

Ο Θεός χρησιμοποιεί το ουράνιο τόξο ως σύμβολο της διαθήκης Του με τον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Γέν. 9:11-13  Και στήνω την διαθήκην μου προς εσάς· και δεν θέλει πλέον εξολοθρευθή πάσα σαρξ από των υδάτων του κατακλυσμού· ουδέ θέλει είσθαι πλέον κατακλυσμός διά να φθείρη την γην. Και είπεν ο Θεός, Τούτο είναι το σημείον της διαθήκης, την οποίαν εγώ κάμνω μεταξύ εμού και υμών και παντός εμψύχου ζώου το οποίον είναι με σας, εις γενεάς αιωνίους· Θέτω το τόξον μου εν τη νεφέλη, και θέλει είσθαι εις σημείον διαθήκης μεταξύ εμού και της γής.

Ο Θεός δημιούργησε το ανθρώπινο γένος· ανεξάρτητα από το αν έχει διαφθαρεί ή Τον ακολουθεί, ο Θεός φέρεται στα ανθρώπινα όντα σαν τους πιο πολύτιμους αγαπημένους Του —ή, όπως θα έλεγαν τα ανθρώπινα όντα, οι πλέον αγαπημένοι Του άνθρωποι— και όχι σαν παιχνίδια Του. Αν και ο Θεός λέει ότι είναι ο Δημιουργός και ότι ο άνθρωπος είναι το δημιούργημά Του, το οποίο μπορεί να ακούγεται σαν να υπάρχει μια μικρή διαφορά στην ιεραρχία, η πραγματικότητα είναι ότι όλα όσα έπραξε ο Θεός για την ανθρωπότητα υπερβαίνουν κατά πολύ μια σχέση τέτοιας φύσεως. Ο Θεός αγαπά την ανθρωπότητα, ενδιαφέρεται και ανησυχεί για αυτήν, καθώς επίσης τη φροντίζει, συνεχώς και αδιαλείπτως. Ποτέ δεν νοιώθει μέσα Του ότι πρόκειται για επιπρόσθετη δουλειά ή για κάτι που αξίζει εύσημα. Ούτε και αισθάνεται ότι η σωτηρία της ανθρωπότητας, ο εφοδιασμός και η παροχή των πάντων αποτελεί τεράστια συμβολή στο ανθρώπινο γένος. Απλώς φροντίζει το ανθρώπινο γένος ήσυχα και σιωπηλά, με τον δικό Του τρόπο και μέσα από τη δική Του ουσία και από όσα έχει και είναι. Ανεξάρτητα από το πόση φροντίδα και βοήθεια λαμβάνει η ανθρωπότητα από Αυτόν, ο Θεός δεν σκέφτεται ποτέ ούτε και προσπαθεί να πάρει τα εύσημα. Τούτο καθορίζεται από την ουσία του Θεού, και αποτελεί ακριβώς μια πραγματική έκφραση της διάθεσης του Θεού. Γι’ αυτό και, ανεξάρτητα από το αν βρίσκεται στη Βίβλο ή σε άλλα βιβλία, ποτέ δεν θα βρούμε τον Θεό να εκφράζει τις σκέψεις Του και να περιγράφει ή να δηλώνει στους ανθρώπους γιατί πράττει αυτά τα πράγματα ή γιατί ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την ανθρωπότητα, με σκοπό να την κάνει να είναι ευγνώμων προς Αυτόν ή να Τον δοξάζει. Ακόμη και όταν πονά, όταν η καρδιά Του νοιώθει ακραία οδύνη, ποτέ δεν ξεχνά την ευθύνη Του απέναντι στην ανθρωπότητα ή την ανησυχία Του για αυτήν, ενώ ταυτόχρονα φέρει τον πόνο και την οδύνη μόνος Του, σιωπηλά. Αντίθετα, ο Θεός συνεχίζει να φροντίζει την ανθρωπότητα, όπως έκανε πάντα. Παρόλο που η ανθρωπότητα συχνά δοξάζει τον Θεό ή γίνεται μάρτυράς Του, ο Θεός δεν απαιτεί καμία από αυτές τις συμπεριφορές. Τούτο συμβαίνει, επειδή ο Θεός δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση για τα καλά που κάνει για την ανθρωπότητα, να δεχθεί ευγνωμοσύνη ως ανταπόδοση ή οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Από την άλλη πλευρά, όσοι μπορούν να σέβονται τον Θεό και να αποφεύγουν το κακό, όσοι μπορούν να ακολουθούν αληθινά τον Θεό, Τον ακούν και είναι πιστοί σε Αυτόν, καθώς και όσοι μπορούν να υποταχθούν σ’ Αυτόν —αυτοί είναι οι άνθρωποι που λαμβάνουν συχνά τις ευλογίες του Θεού, και ο Θεός τούς δίνει τις ευλογίες Του χωρίς επιφυλάξεις. Επιπλέον, οι ευλογίες που λαμβάνουν οι άνθρωποι από τον Θεό είναι συχνά πέρα από τη φαντασία τους, αλλά και πέρα από οτιδήποτε μπορούν να κερδίσουν τα ανθρώπινα όντα ως αντάλλαγμα για όσα έχουν πράξει ή για το τίμημα που έχουν πληρώσει. Όταν η ανθρωπότητα απολαμβάνει τις ευλογίες του Θεού, ενδιαφέρεται κανείς για το τι πράττει ο Θεός; Ενδιαφέρεται κανείς για τα αισθήματα του Θεού; Προσπαθεί κανείς να αντιληφθεί τον πόνο του Θεού; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό όχι! Μπορεί το οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, συμπεριλαμβανομένου του Νώε, να αντιληφθεί την οδύνη του Θεού τη στιγμή εκείνη; Μπορεί κανείς να εκτιμήσει γιατί ο Θεός να συνάψει μια τέτοια διαθήκη; Κανείς δεν μπορεί! Το ανθρώπινο γένος δεν εκτιμά την οδύνη του Θεού, όχι επειδή αδυνατεί να την κατανοήσει, ούτε εξαιτίας του χάσματος μεταξύ Θεού και ανθρώπου ή της διαφοράς της θέσης τους· οφείλεται, μάλλον, στο ότι η ανθρωπότητα δεν νοιάζεται καθόλου για κανένα από τα αισθήματα του Θεού. Η ανθρωπότητα πιστεύει ότι ο Θεός είναι ανεξάρτητος —ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη το ενδιαφέρον, την κατανόηση ή τις σκέψεις των ανθρώπων. Ο Θεός είναι Θεός, άρα δεν νοιώθει πόνο, ούτε και κανένα συναίσθημα· δεν μπορεί να είναι λυπημένος ή να αισθάνεται θλίψη, ούτε καν κλαίει. Ο Θεός είναι Θεός, άρα δεν έχει ανάγκη να εκφράσει τα συναισθήματά Του, ούτε και χρειάζεται συναισθηματική ανακούφιση. Αν, υπό ορισμένες συνθήκες, νοιώσει τέτοιες ανάγκες, μπορεί να αντεπεξέλθει μόνος Του και δεν θα χρειαστεί τη βοήθεια του ανθρώπινου γένους. Αντίθετα, οι αδύναμοι, ανώριμοι άνθρωποι είναι αυτοί που χρειάζονται την παρηγοριά, τη φροντίδα και την ενθάρρυνση του Θεού, ακόμη και να ανακουφίσει ο ίδιος τα συναισθήματά τους οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Τέτοια πράγματα κρύβονται βαθιά μέσα στις καρδιές της ανθρωπότητας: Ο άνθρωπος είναι ο αδύναμος· χρειάζεται τον Θεό για να τον προσέχει παντοιοτρόπως, του αξίζει όλη η φροντίδα που λαμβάνει από Εκείνον, και μπορεί να Του ζητά ό,τι θεωρεί πως πρέπει να είναι δικό του. Ο Θεός είναι ο ισχυρός· κατέχει τα πάντα, και πρέπει να είναι ο φύλακας της ανθρωπότητας και ο χορηγός των ευλογιών. Αφού είναι ήδη Θεός, είναι παντοδύναμος και δεν χρειάζεται ποτέ τίποτα από το ανθρώπινο γένος.

Αφού ο άνθρωπος δεν δίνει σημασία σε καμία από τις αποκαλύψεις του Θεού, δεν αισθάνθηκε ποτέ του τη θλίψη, την οδύνη ή τη χαρά του Θεού. Αντιθέτως, ο Θεός γνωρίζει όλες τις εκφράσεις του ανθρώπου, σαν την παλάμη του χεριού Του. Ο Θεός συνδράμει στις ανάγκες του καθενός παντού και πάντοτε, παρατηρώντας τις εναλλασσόμενες σκέψεις του κάθε ανθρώπου, ανακουφίζοντας και προτρέποντάς τους, και καθοδηγώντας και φωτίζοντάς τους. Σε ό,τι αφορά όλα τα πράγματα που έπραξε ο Θεός για την ανθρωπότητα και όλα τα τιμήματα που κατέβαλε εξαιτίας της, μπορούν οι άνθρωποι να βρουν κάποιο χωρίο στη Βίβλο ή από οτιδήποτε έχει πει μέχρι στιγμής ο Θεός, που να δηλώνει σαφώς ότι ο Θεός θα απαιτήσει κάτι από τον άνθρωπο; Όχι! Αντίθετα, ανεξάρτητα από το ότι οι άνθρωποι αγνοούν τις σκέψεις του Θεού, Εκείνος εξακολουθεί να τους καθοδηγεί, συνδράμοντας και βοηθώντας τους επανειλημμένα, προκειμένου να της επιτρέψει να ακολουθήσει την οδό Του, ώστε να μπορέσει να φθάσει στον όμορφο προορισμό που έχει ετοιμάσει για αυτήν. Σε ό,τι αφορά τον Θεό, αυτό που έχει και είναι, η χάρις, το έλεος και όλες οι ανταμοιβές Του, θα δοθούν ανεπιφύλακτα σε αυτούς που Τον αγαπούν και Τον ακολουθούν. Ποτέ, όμως, δεν αποκαλύπτει σε κανέναν την οδύνη που ένοιωσε ή τι έχει στον νου Του, και ποτέ δεν παραπονιέται για το ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για Εκείνον ή δεν ξέρει τις προθέσεις Του. Απλώς υπομένει τα πάντα σιωπηλά, περιμένοντας την ημέρα που η ανθρωπότητα θα είναι ικανή να καταλάβει.

Γιατί τα λέω αυτά εδώ; Τι καταλάβατε από τα πράγματα που είπα; Υπάρχει κάτι στην ουσία και τη διάθεση του Θεού που είναι πανεύκολο να παραβλεφθεί, κάτι που κατέχει μονάχα ο Θεός και κανένας απολύτως άνθρωπος, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που οι άλλοι τους θεωρούν σπουδαίους, καλούς, ή τον Θεό της φαντασίας τους. Τι είναι αυτό; Η ανιδιοτέλεια του Θεού. Μιλώντας για ανιδιοτέλεια, ίσως νομίζεις ότι και εσύ είσαι πολύ ανιδιοτελής, διότι, όταν πρόκειται για τα παιδιά σου, ποτέ δεν τους κάνεις παζάρια ούτε διαπραγματεύεσαι μαζί τους, ή πιστεύεις ότι είσαι και εσύ πολύ ανιδιοτελής όσον αφορά στους γονείς σου. Ανεξαρτήτως του τι πιστεύεις, τουλάχιστον έχεις μια ιδέα της λέξης «ανιδιοτελής» και θεωρείς ότι είναι θετική λέξη, και ότι ο ανιδιοτελής άνθρωπος είναι πολύ ευγενής. Όταν φέρεσαι ανιδιοτελώς, έχεις σε μεγάλη εκτίμηση τον εαυτό σου. Αλλά δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να δει την ανιδιοτέλεια του Θεού σε όλα τα πράγματα, μεταξύ των ανθρώπων, των γεγονότων και των αντικειμένων, και μέσα στο έργο του Θεού. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο άνθρωπος είναι υπερβολικά εγωιστής! Γιατί το λέω αυτό; Το ανθρώπινο γένος ζει μέσα σε έναν υλικό κόσμο. Μπορεί να ακολουθείς τον Θεό, αλλά ποτέ δεν βλέπεις ούτε αντιλαμβάνεσαι ότι ο Θεός σε εφοδιάζει, σε αγαπά και δείχνει ενδιαφέρον για εσένα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που βλέπεις; Βλέπεις τους εξ αίματος συγγενείς σου, που σε αγαπούν ή σε κουράζουν με την υπερβολική τους αγάπη. Βλέπεις τα πράγματα που είναι ευεργετικά για τη σάρκα σου, και νοιάζεσαι για τους ανθρώπους και τα πράγματα που αγαπάς. Τούτη είναι η υποτιθέμενη ανιδιοτέλεια του ανθρώπου. Αυτοί οι «ανιδιοτελείς» άνθρωποι, όμως, ποτέ δεν ενδιαφέρονται για τον Θεό που τους δίνει ζωή. Σε αντίθεση με την ανιδιοτέλεια του Θεού, η ανιδιοτέλεια του ανθρώπου καθίσταται εγωιστική και ποταπή. Η ανιδιοτέλεια, στην οποία πιστεύει ο άνθρωπος, είναι κενή και μη-πραγματική, κίβδηλη, ασύμβατη και άσχετη με τον Θεό. Η ανιδιοτέλεια του ανθρώπου είναι για τον ίδιο, ενώ η ανιδιοτέλεια του Θεού αποτελεί πραγματική αποκάλυψη της ουσίας Του. Ακριβώς χάρη στην ανιδιοτέλεια του Θεού, ο άνθρωπος εφοδιάζεται συνεχώς εκ μέρους Του. Ίσως να μη σας αγγίζει ιδιαιτέρως το θέμα για το οποίο μιλάω σήμερα και μόλις που νεύετε καταφατικά ως έγκριση, αλλά όταν προσπαθήσεις να αντιληφθείς την καρδιά του Θεού μέσα σου, άθελά σου θα ανακαλύψεις το εξής: Από όλους τους ανθρώπους, τα ζητήματα και τα πράγματα που μπορείς να διαισθανθείς σε αυτόν τον κόσμο, μόνο η ανιδιοτέλεια του Θεού είναι πραγματική και συμπαγής, διότι μόνο η αγάπη του Θεού προς εσένα είναι ανεπιφύλακτη και άμεμπτη. Εκτός από τη θεϊκή, η οποιουδήποτε άλλου, αποκαλούμενη ανιδιοτέλεια είναι προσποιητή, επιφανειακή, μη αυθεντική· έχει στόχους, συγκεκριμένες προθέσεις, κάνει παζάρια, και δεν μπορεί να αντέξει στις δοκιμασίες. Θα μπορούσατε ακόμη και να πείτε ότι είναι ρυπαρή και άξια περιφρόνησης. Συμφωνείτε με αυτά τα λόγια;

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄

Καθημερινά λόγια του Θεού Απόσπασμα 30

Ο Θεός χρησιμοποιεί το ουράνιο τόξο ως σύμβολο της διαθήκης Του με τον άνθρωπο (Επιλεγμένα εδάφια)

Γέν. 9:11-13  Και στήνω την διαθήκην μου προς εσάς· και δεν θέλει πλέον εξολοθρευθή πάσα σαρξ από των υδάτων του κατακλυσμού· ουδέ θέλει είσθαι πλέον κατακλυσμός διά να φθείρη την γην. Και είπεν ο Θεός, Τούτο είναι το σημείον της διαθήκης, την οποίαν εγώ κάμνω μεταξύ εμού και υμών και παντός εμψύχου ζώου το οποίον είναι με σας, εις γενεάς αιωνίους· Θέτω το τόξον μου εν τη νεφέλη, και θέλει είσθαι εις σημείον διαθήκης μεταξύ εμού και της γής.

Στο τέλος της ιστορίας του Νώε, βλέπουμε ότι ο Θεός χρησιμοποίησε μια ασυνήθιστη μέθοδο για να εκφράσει τα συναισθήματα που είχε τότε. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέθοδος: η σύναψη διαθήκης με τον άνθρωπο που θα κήρυττε το τέλος της καταστροφής του κόσμου από τον Θεό με τον κατακλυσμό. Επιφανειακά, η σύναψη διαθήκης μπορεί να φαίνεται σαν κάτι συνηθισμένο. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη χρήση λέξεων, προκειμένου να δεσμευτούν δύο μέρη και να αποτραπεί η παραβίαση της συμφωνίας τους, με σκοπό την προστασία των συμφερόντων και των δύο. Ως προς τη μορφή, είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, αλλά από τα κίνητρα που κρύβονται από πίσω και την πρόθεση που έχει ο Θεός για να το πράξει, πρόκειται για πραγματική αποκάλυψη της διάθεσης και της ψυχικής κατάστασής Του. Εάν εσύ βάλεις απλά τα λόγια αυτά στην άκρη και τα αγνοήσεις, και αν Εγώ δεν σας πω ποτέ την αλήθεια των πραγμάτων, τότε η ανθρωπότητα δεν θα μάθει πραγματικά ποτέ τις σκέψεις του Θεού. Ίσως, στη φαντασία σου, ο Θεός να χαμογελούσε συνάπτοντας τη διαθήκη ή ίσως η έκφρασή Του να ήταν σοβαρή, αλλά ανεξάρτητα από τη συνηθέστερη έκφραση που φαντάζονται οι άνθρωποι πως είχε ο Θεός, κανείς δεν θα ήταν σε θέση να δει την καρδιά του Θεού ή την οδύνη Του, πόσο μάλλον τη μοναξιά Του. Κανείς δεν μπορεί να ωθήσει τον Θεό να τον εμπιστευθεί ή να είναι άξιος της εμπιστοσύνης Του ή να είναι κάποιος, στον οποίον να μπορεί να εκφράσει τις σκέψεις Του ή να εκμυστηρευτεί την οδύνη Του. Γι’ αυτό και ο Θεός δεν είχε άλλη επιλογή από το να πράξει κάτι τέτοιο. Αποχαιρετώντας την ανθρωπότητα όπως ήταν, ο Θεός έπραξε, επιφανειακά, κάτι εύκολο, διευθετώντας το ζήτημα του παρελθόντος και ολοκληρώνοντας με τέλειο τρόπο την καταστροφή του κόσμου από τον κατακλυσμό. Ωστόσο, ο Θεός έθαψε βαθιά μέσα στην καρδιά Του την οδύνη εκείνης της στιγμής. Σε μια εποχή που ο Θεός δεν είχε κανέναν για να κάνει τις εκμυστηρεύσεις Του, συνήψε μια διαθήκη με το ανθρώπινο γένος, λέγοντας ότι δεν επρόκειτο να καταστρέψει ξανά τον κόσμο με κατακλυσμό. Η εμφάνιση του ουρανίου τόξου συνέβαινε για να υπενθυμίζει στους ανθρώπους ότι κάτι τέτοιο είχε συμβεί και να τους προειδοποιεί να απέχουν από το κακό. Ακόμη και σε εκείνη την τόσο οδυνηρή κατάσταση, ο Θεός δεν λησμόνησε την ανθρωπότητα, δείχνοντας και πάλι το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον Του για αυτήν. Τούτη δεν είναι η αγάπη και η ανιδιοτέλεια του Θεού; Τι σκέπτονται, όμως, οι άνθρωποι, όταν υποφέρουν; Τότε δεν είναι που χρειάζονται περισσότερο τον Θεό; Σε στιγμές όπως αυτές, οι άνθρωποι πάντα σέρνουν τον Θεό κοντά τους, ώστε να μπορέσει να τους παρηγορήσει. Ανεξαρτήτως του πότε, ο Θεός ποτέ δεν πρόκειται να απογοητεύσει τους ανθρώπους, και πάντα θα τους επιτρέπει να βγαίνουν από τις δυσχέρειές τους και να ζουν στο φως. Παρόλο που ο Θεός συνδράμει τόσο την ανθρωπότητα, στην καρδιά του ανθρώπου, ο Θεός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα καταπραϋντικό χάπι, ένα τονωτικό παρηγοριάς. Όταν ο Θεός υποφέρει, όταν η καρδιά Του είναι πληγωμένη, το να έχει ένα δημιουργημένο ον ή κάποιον άνθρωπο να Του κρατά συντροφιά ή να Τον παρηγορεί, αναμφίβολα αποτελεί υπερβολική επιθυμία. Ο άνθρωπος ποτέ δεν δίνει προσοχή στα αισθήματα του Θεού, οπότε ο Θεός ποτέ δεν ζητά ούτε αναμένει ότι θα υπάρξει κάποιος που να μπορεί να Τον παρηγορήσει. Απλά χρησιμοποιεί τις δικές Του μεθόδους, για να εκφράσει τη διάθεσή Του. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι είναι μεγάλη η δυσκολία για τον Θεό να περάσει κάποια ταλαιπωρία, αλλά μόνο όταν προσπαθήσεις πραγματικά να καταλάβεις τον Θεό, όταν μπορέσεις να εκτιμήσεις αληθινά τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού σε ό,τι πράττει, τότε θα καταφέρεις να νιώσεις το μεγαλείο και την ανιδιοτέλειά Του. Παρ’ όλο που ο Θεός συνήψε διαθήκη με την ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας το ουράνιο τόξο, δεν είπε ποτέ σε κανέναν γιατί το έπραξε, γιατί καθιέρωσε το εν λόγω συμβόλαιο, που σημαίνει ότι ποτέ δεν είπε σε κανέναν τις πραγματικές Του σκέψεις. Τούτο οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει κανείς που να κατανοεί πόσο βαθιά αγαπάει ο Θεός την ανθρωπότητα την οποία δημιούργησε με τα ίδια Του τα χέρια ούτε και κανείς που να μπορεί να εκτιμήσει τον πόνο που υπέφερε η καρδιά Του, καταστρέφοντας την ανθρωπότητα. Ως εκ τούτου, ακόμα κι αν επρόκειτο να μιλήσει στους ανθρώπους για το πώς αισθάνεται, εκείνοι αδυνατούν να αναλάβουν αυτήν την εμπιστοσύνη. Παρά την οδύνη Του, συνεχίζει στο επόμενο βήμα του έργου Του. Ο Θεός δίνει πάντα την καλύτερη πλευρά Του και τα καλύτερα πράγματα στην ανθρωπότητα, ενώ σιωπηλά κουβαλά ο ίδιος όλα τα δεινά. Ο Θεός ποτέ δεν αποκαλύπτει ανοιχτά τα δεινά αυτά. Αντ’ αυτού, τα υπομένει και περιμένει στη σιωπή. Η καρτερία του Θεού δεν είναι ψυχρότητα ούτε μούδιασμα ή ανημποριά, ούτε και αποτελεί σημάδι δειλίας. Αντιθέτως, η αγάπη και η ουσία του Θεού υπήρξαν πάντα ανιδιοτελείς. Πρόκειται για φυσική αποκάλυψη της ουσίας και της διάθεσής Του, και γνήσια εκδήλωση της ταυτότητας του Θεού ως ο αληθινός Δημιουργός.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄