Από της Γου Σι, Κίνα

Τον Αύγουστο του 2016, ήμουν υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο στην εκκλησία. Επειδή δεν είχα μεγάλη πείρα ούτε και εις βάθος κατανόηση της αλήθειας, ένιωθα μεγάλη πίεση όταν ξεκίνησα να κάνω αυτό το καθήκον. Γι’ αυτό, συχνά προσευχόμουν στον Θεό για τις δυσκολίες μου, και μελετούσα τις αλήθειες και τις αρχές που σχετίζονται με το κήρυγμα του ευαγγελίου. Όταν δεν καταλάβαινα κάτι, ζητούσα βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές. Σταδιακά, μπόρεσα να κατανοήσω ορισμένες αρχές, και κατάφερα να εντοπίζω προβλήματα στο έργο και να προσφέρω λογικές προτάσεις. Το ευαγγελικό έργο άρχισε να δείχνει κάποια αποτελέσματα, και ήμουν πραγματικά ευγνώμων στον Θεό. Αργότερα, η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου στην εκκλησία μας βελτιώθηκε, και μερικοί εργάτες του ευαγγελίου προήχθησαν σε επόπτες. Ήμουν πανευτυχής. Σκέφτηκα: «Αφού στο έργο επιτυγχάνονται αυτά τα αποτελέσματα, φαίνεται ότι δεν τα πάω και τόσο άσχημα, και ότι έχω κάποιο επίπεδο και εργασιακή ικανότητα». Αυτές οι σκέψεις έκαναν την καρδιά μου να νιώθει γλυκιά σαν μέλι. Μετά από αυτό, έπαψα να είμαι τόσο ταπεινή όταν συναντιόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές. Όταν έβλεπα ότι κάποιοι αδελφοί και αδελφές γίνονταν αρνητικοί αφού αντιμετώπιζαν δυσκολίες στο ευαγγελικό έργο, συναναστρεφόμουν σχετικά με το πώς, όταν πρωτοξεκίνησα αυτό το καθήκον, βασίστηκα στον Θεό για να ξεπεράσω τις προκλήσεις και να επιτύχω αποτελέσματα στο έργο. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές, όταν άκουγαν τα λόγια μου, με κοίταζαν επαινετικά, και ενθαρρύνονταν και έδειχναν προθυμία να συνεχίσουν να συνεργάζονται στα καθήκοντά τους. Αργότερα, οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν σε μένα όποτε είχαν ερωτήσεις ή δυσκολίες, και οι αδελφοί και οι αδελφές με τους οποίους συνεργαζόμουν ζητούσαν συχνά τη γνώμη μου όταν αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Χαιρόμουν που με εκτιμούσαν και με υποστήριζαν όλοι, και ένιωθα ότι ήμουν αρκετά ικανή και ότι μου άξιζε να γίνω επόπτρια.

Έως τον Δεκέμβριο του 2017 είχαν έρθει πολλά νέα άτομα στην εκκλησία μας και ιδρύθηκαν αρκετές νέες εκκλησίες η μία μετά την άλλη, και μερικοί από τους νεοφώτιστους πήραν προαγωγή και καλλιεργήθηκαν λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους. Η εικόνα αυτή με γέμιζε με ένα έντονο αίσθημα ολοκλήρωσης. Αν και έλεγα με τα ίδια μου τα χείλη ότι ήμουν ευγνώμων για την καθοδήγηση του Θεού, κατά βάθος, θαύμαζα τον εαυτό μου. Νόμιζα ότι καταλάβαινα την αλήθεια και ότι είχα διορατική ματιά για τους ανθρώπους. Σκεφτόμουν πως, όταν ανέλαβα για πρώτη φορά αυτό το καθήκον, υπήρχε μόνο μία εκκλησία, ενώ πλέον είχαν ιδρυθεί αρκετές, και ότι από τότε που είχα αναλάβει το έργο, είχα πραγματικά συνεισφέρει δίνοντας μερικά ταλαντούχα άτομα στην εκκλησία. Η καρδιά μου γέμιζε με χαρά και ένιωθα ακόμα πιο έντονα ότι ήμουν ικανή, ότι ήμουν ένα πραγματικό ταλέντο και ότι εγώ ήμουν η ραχοκοκαλιά της εκκλησίας. Συνειδητοποίησα ότι έκλεβα τη δόξα του Θεού και ένιωσα λίγες τύψεις, αλλά μετά σκέφτηκα: «Το έργο του Θεού δεν είναι υπερφυσικό, δεν παύει να απαιτεί ανθρώπινη συνεργασία, και χωρίς τη συνεργασία μου, το έργο δεν θα είχε επιτύχει, και καθώς κάνω αυτό το καθήκον για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αξίζω κάποια εύσημα». Όταν σκεφτόμουν έτσι, οι τύψεις εξαφανίζονταν απ’ την καρδιά μου. Στη συνέχεια, συχνά έκανα επίδειξη μπροστά στους εργάτες του ευαγγελίου, λέγοντας: «Μόλις ήρθα από την τάδε εκκλησία. Είχαν κάποια προβλήματα, αλλά τα έλυσα. Αύριο θα πάω σε άλλη εκκλησία…». Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές με κοίταξαν με θαυμασμό. Μια αδελφή μάλιστα είπε: «Είσαι υπεύθυνη για το έργο τόσων εκκλησιών. Εμείς δεν θα μπορούσαμε να το χειριστούμε, θα παθαίναμε ίλιγγο. Πραγματικά καταλαβαίνεις την αλήθεια και έχεις εργασιακή ικανότητα!» Όταν άκουσα την αδελφή να με επαινεί, ένιωσα πολύ περήφανη. Έκανα την εξής σκέψη: «Όπως τα λες! Ασφαλώς και είμαι καλύτερη από όλους σας. Διαφορετικά, πώς θα μπορούσα να είμαι η επόπτρια;» Την περίοδο εκείνη, περπατούσα με το κεφάλι ψηλά και, όταν προέκυπτε κάποιο θέμα, δεν αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές, απλώς ενεργούσα άμεσα. Πάντα πίστευα ότι καταλάβαινα την αλήθεια και ότι μπορούσα να κάνω κάποιο έργο, και πίστευα ότι ήμουν η καλύτερη στον χειρισμό του ευαγγελικού έργου. Αργότερα, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές αντιμετώπιζαν προβλήματα στα καθήκοντά τους, δεν προσπαθούσαν να αναζητήσουν, ούτε προσεύχονταν στον Θεό, ούτε αναζητούσαν την αλήθεια για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες. Αντιθέτως, περίμεναν να συναναστραφώ εγώ μαζί τους και να βρω λύσεις. Υπήρχαν κάποια ζητήματα για τα οποία δεν μπορούσα να βρω λύσεις, και αυτό τους αποθάρρυνε ακόμα περισσότερο. Έτσι, η αποτελεσματικότητα του ευαγγελικού έργου μειωνόταν κάθε μήνα που περνούσε. Όταν συνέβαιναν αυτά τα πράγματα, δεν έκανα σωστή αυτοκριτική ούτε γνώριζα καλά τον εαυτό μου. Τουλάχιστον μέχρι που με βρήκε η συμμόρφωση και η πειθαρχία του Θεού.

Μια μέρα του Απριλίου του 2018, μια αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν είχε να πάει σε μια συνάθροιση εκκλησίας, αλλά κάτι προέκυψε την τελευταία στιγμή, οπότε πήγα εγώ στη θέση της. Μόλις έφτασα στον τόπο της συνάθροισης, με συνέλαβε η αστυνομία και καταδικάστηκα σε τριετή φυλάκιση. Στην αρχή, όσο βρισκόμουν στο κρατητήριο, νόμιζα ότι ήταν φυσιολογικό να με διώκουν και να με συλλαμβάνουν στην Κίνα επειδή πίστευα στον Θεό, οπότε δεν φρόντισα να κάνω αυτοκριτική ούτε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Αυτό μέχρι να συμπληρώσω ένα χρόνο και επτά μήνες κράτησης και να με μεταφέρουν στη φυλακή όταν, από φόβο για τη ζωή μου, αναγκάστηκα να υπογράψω τις «Τρεις Δηλώσεις». Εκείνη τη στιγμή, ήμουν γεμάτη τύψεις, ντροπή και αυτομομφή, και κατέρρευσα τελείως. Αργά τη νύχτα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, δάκρυα τύψεων κυλούσαν στο πρόσωπό μου. Μέσα στον πόνο μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, αυτή η κατάσταση αποκάλυψε κάτι για μένα, αλλά δεν καταλαβαίνω ποια είναι η πρόθεσή Σου ούτε τι μάθημα πρέπει να πάρω. Θεέ μου, Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να καταλάβω την πρόθεσή Σου». Μετά από αυτό, διάφορες σκηνές που έκανα το καθήκον μου πριν να συλληφθώ έρχονταν στο μυαλό μου: Έκανα επίδειξη και κόμπαζα μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, πάντα πίστευα ότι αφού μπορούσα να κάνω κάποιο έργο, αυτό σήμαινε ότι κατανοούσα την αλήθεια και είχα αποκτήσει κάποιες πραγματικότητες, και θεωρούσα ότι ήμουν σπάνιο ταλέντο και η ραχοκοκαλιά της εκκλησίας. Περνούσα τις ημέρες μου γεμάτη υπερηφάνεια και αλαζονεία. Όταν συνέκρινα τη στάση αυτή με τη στιγμή που υπέγραψα τις «Τρεις Δηλώσεις» και πρόδωσα τον Θεό —είχα φανεί αδύναμη, δειλή και αξιολύπητη, με είχε παρασύρει ο φόβος του θανάτου— ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Εκείνη τη στιγμή, άρχισα να καταλαβαίνω γιατί με είχαν συλλάβει έτσι ξαφνικά. Θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που είχα διαβάσει παλιότερα: «Όταν κάτι μικρό σας συγκρατήσει ή υποστείτε μια μικρή κακουχία, είναι καλό για εσάς· αν τα περνούσατε εύκολα, θα καταστρεφόσαστε, και τότε πώς θα μπορούσατε να προστατευτείτε; Σήμερα, επειδή δέχεστε παίδευση, κρίση και κατάρες, σας δίνεται προστασία. Επειδή έχετε υποφέρει πολύ, έχετε προστασία. Αν δεν είχατε υποφέρει, θα είχατε εξαχρειωθεί εδώ και πολύ καιρό. Τα πράγματα δεν γίνονται δύσκολα για εσάς σκόπιμα —η φύση του ανθρώπου είναι δύσκολο να αλλάξει, και αυτό πρέπει να γίνει για να αλλάξει η διάθεσή του. Σήμερα, εσείς δεν διαθέτετε ούτε τη συνείδηση ούτε τη λογική που διέθετε ο Παύλος, ούτε καν έχετε την αυτογνωσία του. Πρέπει διαρκώς να δέχεστε πίεση και πρέπει να παιδεύεστε και να κρίνεστε διαρκώς για να αφυπνιστεί το πνεύμα σας. Η παίδευση και η κρίση είναι ό,τι καλύτερο για τη ζωή σας. Και όταν είναι απαραίτητο, πρέπει να υπάρχει και η παίδευση των γεγονότων που έρχονται πάνω σας· τότε μόνο θα υποκύψετε πλήρως. Η φύση σας είναι τέτοια που χωρίς παίδευση και κατάρες δεν θα ήσαστε πρόθυμοι να σκύψετε το κεφάλι, δεν θα ήσαστε πρόθυμοι να υποκύψετε. Χωρίς να βλέπετε τα γεγονότα μπροστά στα μάτια σας, δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα. Είστε υπερβολικά ποταποί και ανάξιοι χαρακτήρες! Χωρίς παίδευση και κρίση, θα ήταν δύσκολο να κατακτηθείτε και θα ήταν δύσκολο να υπερνικηθεί η αδικία και η ανυπακοή σας. Η παλιά φύση σας είναι πολύ βαθιά ριζωμένη. Εάν τοποθετούσασταν στον θρόνο, δεν θα ξέρατε τη θέση σας στο σύμπαν, πόσο μάλλον την κατεύθυνσή σας. Δεν ξέρετε καν από πού ήρθατε, άρα πώς θα μπορούσατε να γνωρίζετε τον Δημιουργό; Χωρίς την έγκαιρη παίδευση και τις κατάρες σήμερα, η τελευταία μέρα σας θα είχε φτάσει εδώ και πολύ καιρό. Για να μη μιλήσουμε για τη μοίρα σας —δεν θα διέτρεχε αυτή ακόμα πιο άμεσο κίνδυνο; Χωρίς αυτήν την έγκαιρη παίδευση και κρίση, ποιος ξέρει πόσο αλαζονικοί θα γινόσαστε ή πόσο θα εξαχρειωνόσαστε. Αυτή η παίδευση και η κρίση σάς έχουν φέρει στο σήμερα και έχουν διαφυλάξει την ύπαρξή σας. Εάν εξακολουθούσατε να “εκπαιδεύεστε” χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με εκείνες του “πατέρα” σας, ποιος ξέρει σε τι βασίλειο θα εισερχόσαστε! Δεν έχετε απολύτως καμία ικανότητα να ελέγχετε τον εαυτό σας και να αυτοστοχάζεστε. Όσον αφορά τους ανθρώπους σαν εσάς, εάν απλώς ακολουθείτε και υποτάσσεστε χωρίς να προκαλείτε διαταράξεις ή ενοχλήσεις, οι στόχοι Μου θα επιτευχθούν. Δεν θα πρέπει να καταβάλετε μεγαλύτερη προσπάθεια στο να αποδεχτείτε τη σημερινή παίδευση και κρίση; Τι άλλες επιλογές έχετε;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (6)]. Συλλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η σύλληψή και η φυλάκισή μου ήταν η πειθαρχία του Θεού. Το διάστημα που ήμουν επόπτρια, ήμουν πραγματικά αλαζονική. Όποτε το έργο έδειχνε κάποια αποτελέσματα, έκανα επίδειξη μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές. Όταν οι εργάτες του ευαγγελίου αντιμετώπιζαν δυσκολίες και γίνονταν αρνητικοί, επιδείκνυα σκόπιμα την εργασιακή μου ικανότητα αναφέροντας τις εμπειρίες μου, και επίσης φρόντιζα να πω στους αδελφούς και τις αδελφές ότι το ευαγγελικό έργο της εκκλησίας για το οποίο ήμουν υπεύθυνη είχε επιτύχει καλά αποτελέσματα, και έτσι όλοι με εκτιμούσαν πολύ. Αργότερα, ιδρύθηκαν μερικές νέες εκκλησίες, και συνέχισα να επιδεικνύω την εργασιακή μου ικανότητα, κάνοντας τους άλλους να με εκτιμούν ακόμη περισσότερο. Επειδή συνεχώς έκανα έτσι επίδειξη, όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές πίστευαν ότι είχα αίσθημα φορτίου στο καθήκον μου και ότι μπορούσα να επιτύχω αποτελέσματα στο έργο μου, και πίστευαν ότι ήμουν ικανή επόπτρια. Όπου και αν πήγαινα, όλοι μου μιλούσαν με ευγένεια και σεβασμό, Όποτε είχαν προβλήματα, τους άρεσε να ζητούν τη συμβουλή μου και, τις περισσότερες φορές, ακολουθούσαν τις συστάσεις μου. Ακόμη και η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν ζητούσε συχνά τη γνώμη μου. Έτσι που είχα κερδίσει την υποστήριξη και τον θαυμασμό όλων, ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση και ιδιαίτερη υπερηφάνεια. Ένιωθα ότι ήμουν ένα απαραίτητο άτομο στην εκκλησία, ότι το έργο της εκκλησίας δεν θα γινόταν χωρίς εμένα, και ότι ήμουν πιο καλή και πιο σημαντική από όλους τους άλλους. Κάνοντας έτσι επίδειξη, έφερα τους ανθρώπους ενώπιόν μου. Είχα προσβάλει τη διάθεση του Θεού χωρίς να το συνειδητοποιήσω. Ο Θεός δεν άντεχε να με βλέπει να συνεχίζω να πέφτω. Μέσω της σύλληψής μου από την αστυνομία, με σταμάτησε για να μη συνεχίσω στο μονοπάτι του κακού, και με ανάγκασε να σταθώ και να σκεφτώ, ώστε να μπορέσω να γυρίσω πίσω από το λάθος μονοπάτι και να αφυπνιστώ εγκαίρως, και να μην προχωρήσω παρακάτω στον λάθος δρόμο. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Συγκινήθηκα βαθιά από την αγάπη του Θεού και τις επίπονες προθέσεις Του. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, σε ευχαριστώ που κανόνισες αυτήν την κατάσταση για μένα. Προτίθεμαι να μετανοήσω ενώπιόν Σου! Θεέ μου, Σε παρακαλώ, διαφώτισε και καθοδήγησέ με, ώστε να μπορώ να κατανοήσω πραγματικά τον εαυτό μου».

Μια μέρα, θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Αν, μέσα στην καρδιά σου, κατανοείς πραγματικά την αλήθεια, τότε θα γνωρίζεις πώς να κάνεις πράξη την αλήθεια και να υποτάσσεσαι στον Θεό, και θα εισέλθεις φυσικά στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Αν το μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις είναι το σωστό και συμφωνεί με το θέλημα του Θεού, τότε το έργο του Αγίου Πνεύματος δεν θα σε εγκαταλείψει —και σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρχουν όλο και λιγότερες πιθανότητες να προδώσεις τον Θεό. Χωρίς την αλήθεια, είναι εύκολο να πράξεις το κακό, και θα το κάνεις άθελά σου. Για παράδειγμα, αν είχες μια αλαζονική και επηρμένη διάθεση, τότε το να σου έλεγαν να μην εναντιώνεσαι στον Θεό δεν θα είχε καμία διαφορά, καθώς δεν θα μπορούσες να ελέγξεις τον εαυτό σου —θα ήταν κάτι που θα έκανες ακούσια. Δεν θα το έκανες επίτηδες· θα το έκανες υπό την κυριαρχία της αλαζονικής και επηρμένης φύσης σου. Η αλαζονεία και η έπαρσή σου θα σε έκαναν να περιφρονείς τον Θεό και να Τον αγνοείς· θα σε έκαναν να τείνεις να εξυψώνεις τον εαυτό σου και θα σε έκαναν να επιδεικνύεσαι σε κάθε ευκαιρία· θα σε έκαναν να κοιτάς τους άλλους αφ’ υψηλού και να μην αφήνεις κανέναν στην καρδιά σου παρά μόνο τον εαυτό σου· θα σου έκλεβαν τη θέση του Θεού στην καρδιά σου και τελικά θα σε έκαναν να καθίσεις στη θέση του Θεού και να απαιτείς να υποτάσσονται οι άνθρωποι σ’ εσένα, και θα σε έκαναν να τιμάς τις δικές σου ιδέες, σκέψεις και αντιλήψεις ως την αλήθεια. Τόσο κακό γίνεται από τους ανθρώπους όταν αυτοί κυριαρχούνται από την αλαζονική και επηρμένη τους φύση!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). Ο Θεός φανερώνει ότι η ρίζα της αντίστασης του ανθρώπου στον Θεό είναι η αλαζονική και επηρμένη φύση του. Όταν κάποιος έχει αλαζονική διάθεση, θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο, νομίζοντας ότι είναι καλύτερος από όλους τους άλλους. Μεταξύ άλλων, δίνουν ανεξέλεγκτα μαρτυρία για τον εαυτό τους και επιδεικνύονται, κάνοντας τους ανθρώπους να τους θαυμάζουν και να τους λατρεύουν. Όσο υπηρετούσα ως επόπτρια, κάθε φορά που πετύχαινα αποτελέσματα στο έργο, νόμιζα ότι είχα επίπεδο, ότι καταλάβαινα την αλήθεια και μπορούσα να λύσω προβλήματα, και ότι μπορούσα να ανακαλύψω ταλαντούχους ανθρώπους, και νόμιζα ότι ήμουν ένα αναντικατάστατο ταλέντο και η ραχοκοκαλιά της εκκλησίας. Όλα αυτά οφείλονταν στην αλαζονική μου φύση. Σαφώς, τα αποτελέσματα που προέκυπταν στο ευαγγελικό έργο οφείλονταν στο έργο και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, και στη συνεργασία των αδελφών, αλλά εγώ έδινα όλα τα εύσημα στον εαυτό μου. Έκανα σκόπιμα επίδειξη μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, και τους έκανα να πιστεύουν ότι το έργο παρήγαγε αποτελέσματα επειδή κατανοούσα την αλήθεια και είχα εργασιακή ικανότητα. Στο τέλος, όλοι με θαύμαζαν και με λάτρευαν. Πόσο ξεδιάντροπη ήμουν! Σκέφτηκα το πρώτο από τα διοικητικά διατάγματα του Θεού: «Ο άνθρωπος δεν θα πρέπει να μεγεθύνει εαυτόν, ούτε να δοξάζει εαυτόν. Θα πρέπει να λατρεύει και να δοξάζει τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι δέκα κανονιστικές διατάξεις που πρέπει να τηρεί ο εκλεκτός λαός του Θεού την Εποχή της Βασιλείας). Ο Θεός νουθετεί τους ανθρώπους να Τον εξαίρουν και να Τον τιμούν ως μεγάλο. Στην καρδιά του ανθρώπου, πρέπει να υπάρχει μόνο θέση για τον Θεό, γιατί μόνο ο Θεός αξίζει να λατρεύεται από τον άνθρωπο. Εγώ, όμως, τιμούσα τον εαυτό μου ως μέγα και έκανα επίδειξη, θέλοντας οι αδελφοί και οι αδελφές να κρατήσουν μια θέση για μένα στις καρδιές τους. Όλα όσα έκανα καθοδηγούνταν από την αλαζονική φύση μου και ήταν αντίσταση κατά του Θεού. Είχα ήδη παραβεί τα διοικητικά διατάγματα του Θεού, αλλά όχι μόνο δεν φοβόμουν, το διασκέδαζα κιόλας. Ήμουν πραγματικά αναίσθητη! Σκέφτηκα πώς η εκκλησία με καλλιέργησε για να γίνω επόπτρια. Από τη μία πλευρά, αυτό έγινε για να μπορέσω να επιδιώξω την αλήθεια και την αλλαγή διάθεσης ενώ έκανα το καθήκον μου, και από την άλλη, μου έδινε τη δυνατότητα να αναλάβω ρόλο επικεφαλής. Όταν το έργο αντιμετώπιζε δυσκολίες, μπορούσα να οδηγήσω τους αδελφούς και τις αδελφές να στραφούν στον Θεό και να βασιστούν σε Αυτόν, να αναζητήσουν την αλήθεια και να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές, επιτρέποντας στους αδελφούς και τις αδελφές να τιμήσουν τον Θεό ως μεγάλο στην καρδιά τους και να κρατήσουν μια θέση για Αυτόν, φέρνοντας έτσι τους ανθρώπους ενώπιον του Θεού. Αυτή ήταν η ευθύνη και το καθήκον μου. Ωστόσο, δεν εκπλήρωσα τις ευθύνες που πρέπει να έχει ένας επόπτης, και τουναντίον, εκμεταλλεύτηκα κάθε ευκαιρία στο έργο μου για να κάνω επίδειξη και να δίνω μαρτυρία για τον εαυτό μου, Έτσι, οδήγησα τους αδελφούς και τις αδελφές να θαυμάζουν και να λατρεύουν εμένα, και τους ανάγκασα να έρχονται σε μένα όταν αντιμετώπιζαν δυσκολίες αντί να βασίζονται στον Θεό ή να αναζητούν τις αλήθεια-αρχές. Έφερα τους ανθρώπους ενώπιόν μου, και έτσι, συναγωνιζόμουν τον Θεό για θέση. Περπατούσα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου και είχα ήδη προσβάλει τη διάθεση του Θεού. Αν συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, στο τέλος ο Θεός θα με τιμωρούσε επειδή Του αντιστεκόμουν. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, με έλουσε κρύος ιδρώτας, και ένιωσα ότι αυτή η σύλληψη ήταν η δίκαιη διάθεση του Θεού που στρεφόταν πάνω μου, και ότι ήταν επίσης η μεγάλη προστασία και σωτηρία του Θεού για μένα. Ευχαρίστησα ειλικρινά τον Θεό, και ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ σε αυτό το περιβάλλον και να πάρω ένα μάθημα. Το 2021, αποφυλακίστηκα αφού εξέτισα την ποινή μου και βγήκα από εκείνη την επίγεια κόλαση που είναι η φυλακή του ΚΚΚ.

Λίγο μετά την επιστροφή μου στο σπίτι, οι αδελφοί και οι αδελφές μου έφεραν τα βιβλία με τα λόγια του Θεού, και συγκινήθηκα βαθιά. Μια μέρα που έκανα τις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μπορείτε να αισθανθείτε την καθοδήγηση του Θεού και τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος την ώρα που εκτελείτε το καθήκον σας; (Ναι.) Εάν μπορείτε να αισθανθείτε το έργο του Αγίου Πνεύματος, κι όμως έχετε και πάλι μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας και να νομίζετε ότι έχετε την πραγματικότητα, τότε τι συμβαίνει εδώ; (Όταν η εκτέλεση του καθήκοντός μας έχει αποφέρει κάποιους καρπούς, θεωρούμε ότι τα εύσημα ανήκουν κατά το ήμισυ στον Θεό και κατά το ήμισυ σ’ εμάς. Μεγαλοποιούμε απεριόριστα τη συνεργασία μας και θεωρούμε ότι τίποτα δεν είναι σημαντικότερο απ’ αυτήν, ότι χωρίς αυτήν δεν θα ήταν δυνατή η διαφώτιση του Θεού.) Γιατί λοιπόν σε διαφώτισε ο Θεός; Μπορεί να διαφωτίσει κι άλλους ανθρώπους; (Ναι.) Όταν ο Θεός διαφωτίζει κάποιον, αυτό γίνεται με τη χάρη Του. Και τι είναι αυτή η λίγη συνεργασία σου; Είναι κάτι που αξίζει τα εύσημα ή είναι το καθήκον, η ευθύνη σου; (Είναι το καθήκον και η ευθύνη μας.) Όταν αναγνωρίσεις ότι είναι καθήκον και ευθύνη σου, τότε έχεις τη σωστή νοοτροπία και δεν θα σκέφτεσαι να προσπαθήσεις να πάρεις τα εύσημα. Κάνεις λάθος αν πιστεύεις συνεχώς τα εξής: “Αυτή είναι η συνεισφορά μου. Θα ήταν δυνατή η διαφώτιση του Θεού χωρίς τη συνεργασία μου; Αυτό το έργο απαιτεί τη συνεργασία του ανθρώπου· στη συνεργασία μας οφείλεται κυρίως το επίτευγμα”. Αν δεν σε είχε διαφωτίσει το Άγιο Πνεύμα, αν κανείς δεν είχε συναναστραφεί μαζί σου σχετικά με τις αλήθεια-αρχές, τότε πώς θα μπορούσες να συνεργαστείς; Δεν θα ήξερες τι απαιτεί ο Θεός ούτε θα γνώριζες το μονοπάτι της άσκησης. Ακόμη κι αν ήθελες να υποταχθείς στον Θεό και να συνεργαστείς, δεν θα ήξερες πώς να το κάνεις. Δεν είναι άραγε απλώς κούφια λόγια αυτή η “συνεργασία” σου; Χωρίς αληθινή συνεργασία, ενεργείς μόνο σύμφωνα με τις δικές σου ιδέες, οπότε, σ’ αυτήν την περίπτωση, θα μπορούσε το καθήκον που εκτελείς να πληροί τις προδιαγραφές; Σίγουρα όχι. Αυτό υποδηλώνει το επίμαχο ζήτημα. Ποιο είναι αυτό το ζήτημα; Ό,τι καθήκον κι αν εκτελεί κάποιος, το αν θα πετύχει ή δεν θα πετύχει αποτελέσματα, αν θα εκτελέσει ή δεν θα εκτελέσει το καθήκον του σύμφωνα με τις προδιαγραφές, καθώς επίσης και αν θα κερδίσει ή δεν θα κερδίσει την έγκριση του Θεού, εξαρτάται από τις πράξεις του Θεού. Ακόμη και αν εκπληρώνεις τις ευθύνες και το καθήκον σου, εάν δεν εργαστεί ο Θεός, εάν δεν σε διαφωτίσει και δεν σε καθοδηγήσει Εκείνος, τότε δεν θα γνωρίζεις το μονοπάτι σου, την κατεύθυνσή σου ή τους στόχους σου. Τι προκύπτει, τελικά, από αυτό; Αφού κοπιάσεις όλο αυτό το διάστημα, δεν θα έχεις εκτελέσει σωστά το καθήκον σου ούτε θα έχεις κερδίσει την αλήθεια και ζωή —όλα θα είναι μάταια. Επομένως, η ικανοποιητική εκτέλεση του καθήκοντος, με τρόπο εποικοδομητικό για τους αδελφούς και τις αδελφές σου, αλλά και το αν θα κερδίσεις την έγκρισή Του, όλα αυτά εξαρτώνται από Εκείνον! Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν μόνο εκείνα τα πράγματα για τα οποία είναι ικανοί οι ίδιοι, αυτά που οφείλουν να κάνουν και αυτά περιλαμβάνουν οι έμφυτες ικανότητές τους, τίποτα περισσότερο. Τελικά, λοιπόν, το αν θα εκτελέσεις αποτελεσματικά τα καθήκοντά σου εξαρτάται από την καθοδήγηση των λόγων του Θεού και από τη διαφώτιση και τον συντονισμό του Αγίου Πνεύματος. Μόνο τότε μπορείς να καταλάβεις την αλήθεια και να ολοκληρώσεις την ανάθεση από τον Θεό σύμφωνα με το μονοπάτι που σου έχει δώσει και τις αρχές που έχει θέσει Εκείνος. Αυτό είναι η χάρη και η ευλογία του Θεού, και αν οι άνθρωποι δεν αυτό το βλέπουν, είναι τυφλοί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι αρχές που θα πρέπει να καθοδηγούν τη διαγωγή σας). Αφότου διάβασα αυτό το χωρίο, κατάλαβα ότι ο λόγος για τον οποίο θα μπορούσα να κλέψω τη δόξα του Θεού ήταν ότι είχα μια παράλογη άποψη μέσα μου. Πίστευα ότι η δική μου συνεργασία έκανε να γίνει το έργο του Αγίου Πνεύματος και επέτρεψε στο έργο να αποφέρει αποτελέσματα. Έδινα υπερβολική σημασία στην ανθρώπινη συνεργασία. Η αλήθεια είναι ότι η ανθρώπινη συνεργασία βασίζεται επίσης στην κατανόηση των αλήθεια-αρχών. Αν ο Θεός δεν εκφράζει την αλήθεια, η ανθρώπινη συνεργασία δεν έχει κατεύθυνση. Η ανθρώπινη συνεργασία είναι απλώς το να εκπληρώνει κάποιος το καθήκον και τις ευθύνες του, και το αν το έργο έχει αποτελέσματα εξαρτάται ουσιαστικά από το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αναλογιζόμενη την εποχή που ξεκίνησα να κάνω αυτό το καθήκον, τότε δεν καταλάβαινα πολλές αρχές, και έτσι προσευχόμουν περισσότερο και μελετούσα τις αρχές, και αναζητούσα μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές. Σταδιακά, κατανόησα ορισμένες αρχές και, με τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, μπόρεσα να ανακαλύψω και να επιλύσω ορισμένα ζητήματα. Μόνο τότε επιτεύχθηκαν καλά αποτελέσματα στο ευαγγελικό έργο. Αργότερα, άρχισα να ζω σε κατάσταση αυτοϊκανοποίησης, και προσευχόμουν λιγότερο και έπαψα να αναζητώ τις αλήθεια-αρχές, οπότε δεν ήμουν πλέον σε θέση να αποκτήσω το έργο του Αγίου Πνεύματος και δεν ήξερα πώς να επιλύσω πολλά προβλήματα, γεγονός που επηρέασε το ευαγγελικό έργο. Ιδιαίτερα μετά τη σύλληψη και τη φυλάκισή μου, το ευαγγελικό έργο της εκκλησίας δεν έμεινε στάσιμο λόγω της σύλληψής μου, αλλά μάλλον προχώρησε σταθερά και μάλιστα έγινε πιο αποτελεσματικό. Ωστόσο, πίστευα ανόητα και τυφλά ότι η συνεργασία μου ήταν εξαιρετικής σημασίας και ότι χωρίς εμένα, το έργο της εκκλησίας δεν θα είχε καλά αποτελέσματα. Όταν τα αναλογίστηκα αυτά, ένιωσα ντροπή. Επιπλέον, ο λόγος που έφερα κάποιους ταλαντούχους ανθρώπους δεν ήταν ότι κατανοούσα την αλήθεια και μπορούσα να επιλέξω τους σωστούς, αλλά ότι ο Θεός είχε προετοιμάσει εδώ και πολύ καιρό διάφορα είδη προικισμένων ανθρώπων για το έργο Του. Επίσης, κατά τη διαδικασία επιλογής ατόμων, υπήρχαν πολλά ζητήματα τα οποία δεν κατανοούσα καλά, και τα οποία έβλεπα καθαρά μόνο αναζητώντας τις αλήθεια-αρχές μαζί με την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν. Αν ο Θεός δεν φρόντιζε να εκφράζει την αλήθεια, συναναστρεφόμενος με τόση σαφήνεια πάνω στις αρχές για την εκτέλεση των καθηκόντων, πώς θα μπορούσα να κατανοήσω ή να συλλάβω αυτές τις αρχές, ή να κάνω καλά το καθήκον μου; Στην πραγματικότητα, ο Θεός έκανε μόνος του το έργο Του, και εγώ απλώς έκανα ένα μικρό μέρος του καθήκοντός μου ως όφειλα να κάνω ως άνθρωπος. Δεν έκανα κάτι για το οποίο να αξίζει να καυχηθώ.

Αργότερα, διάβασα ένα άλλο χωρίο από τα λόγια του Θεού, και ένιωσα ακόμα πιο πολλή ντροπή, αμηχανία και ταπείνωση. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Παρότι ο Θεός έχει κάνει τεράστιο έργο για τους ανθρώπους, έχει μιλήσει ποτέ γι’ αυτό; Το έχει εξηγήσει ποτέ; Το έχει διακηρύξει ποτέ; Όχι. Όπως κι αν παρερμηνεύουν οι άνθρωποι τον Θεό, Εκείνος δεν δίνει εξηγήσεις. Από τη σκοπιά του Θεού, είτε είσαι εξήντα είτε ογδόντα χρονών, η κατανόησή σου για τον Θεό είναι πολύ περιορισμένη, και εφόσον γνωρίζεις τόσο λίγα, είσαι ακόμη παιδί. Ο Θεός δεν σου κρατάει κακία γι’ αυτό. Είσαι ακόμη ένα ανώριμο παιδί. Δεν έχει σημασία που κάποιοι άνθρωποι έχουν ζήσει για πολλά χρόνια και το σώμα τους εμφανίζει σημάδια γήρανσης. Η κατανόησή τους για τον Θεό είναι ακόμη πολύ παιδαριώδης κι επιφανειακή. Ο Θεός δεν σου κρατάει κακία γι’ αυτό· αν δεν καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις. Αυτό είναι το επίπεδό σου κι αυτή είναι η ικανότητά σου. Δεν μπορούν ν’ αλλάξουν. Ο Θεός δεν θα σου επιβάλλει τίποτε. Ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να καταθέτουν μαρτυρία γι’ Αυτόν. Έχει, όμως, Εκείνος καταθέσει μαρτυρία για τον Εαυτό Του; (Όχι.) Από την άλλη πλευρά, ο Σατανάς φοβάται μήπως οι άνθρωποι δεν μάθουν ακόμη και το παραμικρό πράγμα που κάνει. Οι αντίχριστοι δεν διαφέρουν: Καυχιούνται μπροστά σε όλους για κάθε μικρό πραγματάκι που κάνουν. Όταν τους ακούς, φαίνεται σαν να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό. Αν, όμως, ακούσεις προσεκτικά, θα ανακαλύψεις ότι δεν καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό, αλλά κάνουν επίδειξη, ενισχύοντας τον εαυτό τους. Η πρόθεση και η ουσία πίσω από όσα λένε είναι να ανταγωνιστούν τον Θεό για τον εκλεκτό λαό Του και για τη θέση. Ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος, ενώ ο Σατανάς επιδεικνύεται. Υπάρχει διαφορά; Επίδειξη έναντι ταπεινότητας και απόκρυψης: Ποια είναι θετικά πράγματα; (Η ταπεινότητα και η απόκρυψη.) Θα μπορούσε ο Σατανάς να περιγραφεί ως ταπεινός; (Όχι.) Γιατί; Κρίνοντας από τη μοχθηρή φύση-ουσία του, είναι ένα άχρηστο σκουπίδι· το να μην κάνει επίδειξη ο Σατανάς δεν θα ήταν φυσιολογικό. Πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο Σατανάς “ταπεινός”; Η “ταπεινότητα” αναφέρεται στον Θεό. Η ταυτότητα, η ουσία και η διάθεση του Θεού είναι υψηλές και αξιότιμες, αλλά Αυτός ποτέ δεν επιδεικνύεται. Ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος, κι έτσι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τι έχει κάνει, αλλά καθώς εργάζεται σε τέτοια αφάνεια, η ανθρωπότητα συνεχώς λαμβάνει παροχές, τρέφεται και καθοδηγείται —και όλα αυτά είναι κανονισμένα από τον Θεό. Δεν δείχνει ότι είναι κρυμμένος και ταπεινός το γεγονός ότι ο Θεός δεν διακηρύσσει ποτέ αυτά τα πράγματα, δεν τα αναφέρει ποτέ; Ο Θεός είναι ταπεινός ακριβώς επειδή είναι ικανός να κάνει αυτά τα πράγματα, αλλά ποτέ δεν τα αναφέρει ούτε τα διακηρύσσει, και δεν επιχειρηματολογεί σχετικά με αυτά στους ανθρώπους. Με ποιο δικαίωμα μιλάς για ταπεινότητα όταν είσαι ανίκανος για κάτι τέτοιο; Δεν έκανες τίποτα από αυτά τα πράγματα, αλλά επιμένεις να παίρνεις τα εύσημα γι’ αυτά —αυτό λέγεται ξεδιαντροπιά. Καθοδηγώντας την ανθρωπότητα, ο Θεός επιτελεί τόσο σπουδαίο έργο και προΐσταται ολόκληρου του σύμπαντος. Έχει τεράστια εξουσία και δύναμη, όμως ποτέ δεν είπε: “Η δύναμή Μου είναι εξαιρετική”. Παραμένει κρυμμένος ανάμεσα σε όλα τα πράγματα, προΐσταται των πάντων, θρέφει και εφοδιάζει την ανθρωπότητα, επιτρέποντας σε όλη την ανθρωπότητα να συνεχίζει να υπάρχει από γενιά σε γενιά. Πάρτε, για παράδειγμα, τον αέρα και τον ήλιο ή όλα τα υλικά πράγματα που είναι απαραίτητα για την ανθρώπινη ύπαρξη στη γη —όλα ρέουν χωρίς διακοπή. Το ότι ο Θεός εφοδιάζει τον άνθρωπο ισχύει πέρα από κάθε αμφιβολία. Αν ο Σατανάς έκανε κάτι καλό, θα το κρατούσε κρυφό και θα παρέμενε αφανής ήρωας; Ποτέ. Είναι όπως κάποιοι αντίχριστοι στην εκκλησία, που στο παρελθόν ανέλαβαν επικίνδυνο έργο, απαρνήθηκαν πράγματα και υπέμειναν βάσανα, ενώ μπορεί να πήγαν ακόμη και στη φυλακή· υπάρχουν επίσης κάποιοι που κάποτε συνέβαλαν σε μια πτυχή του έργου του οίκου του Θεού. Δεν ξεχνούν ποτέ αυτά τα πράγματα, νομίζουν ότι αξίζουν ισόβια εύσημα γι’ αυτά, νομίζουν ότι αυτά είναι το κεφάλαιο της ζωής τους, πράγμα που δείχνει πόσο μικροί είναι οι άνθρωποι! Οι άνθρωποι είναι πραγματικά μικροί και ο Σατανάς είναι ξεδιάντροπος» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έβδομο: Είναι μοχθηροί, ύπουλοι και δόλιοι (Μέρος δεύτερο)]. Η ουσία του Θεού είναι ταπεινή, όμορφη και καλή, ενώ η ουσία του Σατανά είναι κακή, άσχημη και ξεδιάντροπη. Σκέφτηκα ότι η Βίβλος λέει πως ο Σατανάς βάζει σε πειρασμό τον Κύριο Ιησού. Σαφώς, τα πάντα στον κόσμο δημιουργήθηκαν από τον Θεό, όμως ο Σατανάς ισχυρίστηκε ότι εκείνος δημιούργησε τα πάντα και προσπάθησε να δελεάσει τον Κύριο Ιησού να τον λατρέψει. Σκέφτηκα και το ΚΚΚ. Όλα όσα απολαμβάνει η ανθρωπότητα προέρχονται σαφώς από τον Θεό, και ο Θεός φροντίζει για όλες τις καθημερινές ανάγκες της ανθρωπότητας, αλλά το ΚΚΚ ισχυρίζεται ότι έχει οδηγήσει τους ανθρώπους σε μια καλή ζωή, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να του δίνουν τα εύσημα για αυτά τα πράγματα. Σκέφτηκα επίσης εκείνους τους αντίχριστους που αποβλήθηκαν από την εκκλησία. Έκαναν συνεχώς επίδειξη και επαινούσαν τον εαυτό τους, λέγοντας πόσο πολύ έργο είχαν κάνει για τον οίκο του Θεού και πόσα βάσανα είχαν υπομείνει, προκειμένου να παραπλανήσουν τους ανθρώπους για να τους ακολουθούν και να τους λατρεύουν. Όταν είδα αυτά τα πράγματα, συνειδητοποίησα πόσο πραγματικά ξεδιάντροποι είναι οι διάβολοι και ο Σατανάς! Όσον αφορά μένα, σαφώς, τα αποτελέσματα που είχε το έργο της εκκλησίας οφείλονταν στο έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά εγώ κρυφά μετρούσα τα επιτεύγματά μου και συχνά καυχιόμουν για αυτά στους αδελφούς και τις αδελφές, κάνοντας τους όλους να πιστεύουν ότι αυτά ήταν δικά μου επιτεύγματα, να με εκτιμούν ιδιαίτερα και να μου δίνουν μια θέση στην καρδιά τους. Δεν φερόμουν και εγώ ακριβώς όπως οι αντίχριστοι που επαινούν τον εαυτό τους και καυχιούνται; Πώς μπόρεσα να φερθώ τόσο ξεδιάντροπα και να μην έχω ούτε ίχνος συνείδησης και λογικής! Ο Θεός ταπεινώθηκε για να γίνει άνθρωπος και να σώσει την ανθρωπότητα. Είναι πρόθυμος να διακινδυνεύσει τη ζωή Του και να υπομείνει μεγάλη ταπείνωση και βάσανα, ερχόμενος ανάμεσα στους ανθρώπους για να εργαστεί και να μας σώσει. Ο Θεός έχει δώσει τα πάντα για την ανθρωπότητα, όμως ποτέ δεν δηλώνει τα έργα Του. Απλώς κάνει αθόρυβα το έργο που σκοπεύει να κάνει. Ωστόσο εγώ, ένα τόσο δα δημιουργημένο ον, το μόνο που έκανα ήταν να εκπληρώνω το καθήκον και την ευθύνη μου, αλλά χρησιμοποιούσα διαφορετικούς τρόπους για να κομπάζω και να επιδεικνύομαι. Ήμουν πραγματικά ελεεινή και ανάξια! Μετανοημένη προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να συγχωρήσει τις παραβάσεις μου. Ήμουν πρόθυμη να ξεκινήσω από την αρχή και να μεταμορφώσω την αλαζονική μου διάθεση, και να μάθω να εξυμνώ τον Θεό και να Του δίνω μαρτυρία σε όλα.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο για το πώς μπορώ να ασκηθώ στο να εξυμνώ και να δίνω μαρτυρία για τον Θεό: «Όταν καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό, θα πρέπει να μιλάς κυρίως για το πώς σε κρίνει και σε παιδεύει Εκείνος, και ποιες δοκιμασίες χρησιμοποιεί για να σε ραφινάρει και ν’ αλλάξει τις διαθέσεις σου. Θα πρέπει επίσης να μιλάς για το πόση διαφθορά έχεις αποκαλύψει, ποιες αντιλήψεις έχεις αναπτύξει για τον Θεό και ποια πράγματα έκανες για που αποτελούσαν αντίσταση στον Θεό μέσα από τις εμπειρίες σας, καθώς και για το πώς κατακτήθηκες τελικά από τον Θεό, ποια αληθινή γνώση έχεις αποκτήσει για το έργο του Θεού και πώς πρέπει να καταθέτεις μαρτυρία για τον Θεό για να Του ανταποδώσεις την αγάπη Του. Πρέπει να βάζετε ουσία σ’ αυτά τα λόγια, μιλώντας παράλληλα με απλούς όρους. Μην μιλάτε για κενές θεωρίες. Μιλήστε προσγειωμένα· μιλήστε από καρδιάς. Έτσι πρέπει να βιώνετε τα πράγματα. Μην προετοιμάζετε κενές θεωρίες που φαντάζουν βαθυστόχαστες στην προσπάθειά σας να κάνετε επίδειξη· αν το κάνετε αυτό, φαίνεστε πολύ αλαζόνες και δεν έχετε λογική. Πρέπει να μιλάτε περισσότερο για αληθινά πράγματα από την πραγματική σας εμπειρία και να μιλάτε περισσότερο από καρδιάς· αυτό είναι το πιο επωφελές για τους άλλους και αυτό που θεωρούν και οι ίδιοι ως το πιο κατάλληλο. Κάποτε ήσασταν άνθρωποι που εναντιώνονταν περισσότερο απ’ όλους στον Θεό, που είχαν τη μικρότερη προδιάθεση να υποταχθούν σ’ Αυτόν, όμως τώρα έχετε κατακτηθεί —μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό. Θα πρέπει να συλλογίζεστε και να στοχάζεστε περισσότερο αυτά τα ζητήματα. Όταν οι άνθρωποι το καταλάβουν αυτό ξεκάθαρα, θα ξέρουν πώς να καταθέτουν μαρτυρία· διαφορετικά, ενδέχεται να κάνουν επαίσχυντες και παράλογες πράξεις, γεγονός το οποίο δεν συνιστά κατάθεση μαρτυρίας για τον Θεό, αλλά αντίθετα αφορμή ντροπής για Εκείνον. Χωρίς γνήσιες εμπειρίες και κατανόηση της αλήθειας, δεν είναι δυνατόν να καταθέσει κανείς μαρτυρία για τον Θεό. Οι άνθρωποι με ασαφή και μπερδεμένη πίστη στον Θεό δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα πώς να εξυμνώ τον Θεό και να δίνω μαρτυρία για Αυτόν ανάμεσα στους ανθρώπους. Από τη μία, πρέπει να μοιραζόμαστε περισσότερα με τους αδελφούς και τις αδελφές για το πώς έχουμε βιώσει την κρίση, την παίδευση, το κλάδεμα, τις δοκιμασίες και τον εξευγενισμό των λόγων του Θεού, για τη σημασία του έργου του Θεού και τις προθέσεις Του, και για τα αποτελέσματα που θέλει να επιτύχει σε εμάς, ώστε οι άλλοι να καταλήξουν να γνωρίσουν τον Θεό και να κατανοήσουν τις φιλόπονες προθέσεις Του να σώσει την ανθρωπότητα. Από την άλλη, πρέπει επίσης να ανοιγόμαστε και να φανερώνουμε τη διαφθορά που έχουμε αποκαλύψει στις εμπειρίες μας, και τα επαναστατικά και προκλητικά πράγματα που έχουμε κάνει εναντίον του Θεού, ώστε οι άλλοι να κατανοήσουν τη φύση των πράξεών μας και να αποκτήσουν διάκριση από αυτήν. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να δουν τον εαυτό τους λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα πράγματα, και να γνωρίσουν και να μισήσουν τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις. Μόνο ασκούμενοι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε πραγματικά να εξυμνούμε τον Θεό και να δίνουμε μαρτυρία σ’ Αυτόν. Εγώ όμως επέλεξα να μιλώ μόνο για τα καλά πράγματα. Μιλούσα μόνο για το πώς βασίστηκα στον Θεό για να επιτύχω αποτελέσματα στο έργο, για το πόσους ανθρώπους είχα κερδίσει και πόσες εκκλησίες είχα ιδρύσει, χωρίς να αναφέρω την επαναστατικότητα, τη διαφθορά και την αδυναμία που είχα αποκαλύψει σε όλη τη διαδικασία. Αυτά τα πράγματα δεν τα αποκάλυψα στους αδελφούς και τις αδελφές. Κατά συνέπεια, κατέληξαν να παραπλανηθούν από τη φαινομενικά καλή συμπεριφορά μου. Αυτό που είχα κάνει και ο τρόπος που είχα ενεργήσει ήταν όλα αντίθετα με τα λόγια του Θεού, και έπρεπε να μετανοήσω ενώπιον του Θεού και στο εξής να ασκούμαι σύμφωνα με τα λόγια Του.

Πέντε μήνες μετά την αποφυλάκισή μου, η εκκλησία κανόνισε να συνεχίσω να κηρύττω το ευαγγέλιο. Συγκινήθηκα πολύ, και αποφάσισα να κάνω σωστά το καθήκον μου και να επανορθώσω για το προηγούμενο χρέος μου προς τον Θεό. Σε μια συνάθροιση, μια νεοφώτιστη ρώτησε για κάποιες αντιλήψεις, οπότε συναναστράφηκα υπομονετικά πάνω στα λόγια του Θεού μαζί της, και στο τέλος, οι αντιλήψεις της εξαφανίστηκαν. Είπε ότι αποκόμισε πολλά από αυτή τη συνάθροιση, και εξέφρασε μεγάλες ευχαριστίες για την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού που έφερε τους αδελφούς και τις αδελφές σε συναναστροφή μαζί της. Μιλούσε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και, όπως την άκουγα, χαιρόμουν από μέσα μου και σκεφτόμουν: «Οι αντιλήψεις της αδελφής εξαφανίστηκαν κυρίως χάρη στη συναναστροφή μου μαζί της. Φαίνεται ότι δεν τα πάω και τόσο άσχημα και ότι μπορώ να συναναστραφώ πάνω στην αλήθεια για να λύσω κάποια προβλήματα». Όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, συνειδητοποίησα ότι έκλεβα και πάλι τη δόξα του Θεού. Είδα τους αδελφούς και τις αδελφές γύρω μου να ευχαριστούν τον Θεό για την καθοδήγησή Του, ενώ εγώ ξεδιάντροπα θαύμαζα τον εαυτό μου, και αηδίασα πραγματικά με τον εαυτό μου. Ήμουν τόσο ξεδιάντροπη! Προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό στην καρδιά μου, και σκέφτηκα τα λόγια Του: «Όταν έχεις κάποια κατανόηση σχετικά με τον Θεό, όταν μπορέσεις να δεις την ίδια τη διαφθορά σου και να αναγνωρίσεις την ποταπότητα και την ασχήμια της αλαζονείας και της έπαρσης, τότε θα νιώσεις απέχθεια, αηδία και δυστυχία. Θα είσαι σε θέση να κάνεις συνειδητά κάποια πράγματα προς ικανοποίηση του Θεού και, μ’ αυτόν τον τρόπο, θα νιώσεις ήρεμος. Θα είσαι σε θέση να διαβάζεις συνειδητά τον λόγο του Θεού, να εξυμνείς τον Θεό, να γίνεις μάρτυρας για τον Θεό και, μέσα σου, θα νιώσεις ευχαρίστηση. Θα αποκαλύψεις συνειδητά τον εαυτό σου, εκθέτοντας την ίδια την ασχήμια σου και, μ’ αυτόν τον τρόπο, θα νιώσεις καλά μέσα σου και θα αισθανθείς πως η ψυχική σου κατάσταση έχει βελτιωθεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). Ανοίχτηκα στους αδελφούς και τις αδελφές για τις ποταπές σκέψεις μου. Ανέφερα επίσης ότι στην αρχή δεν είχα κατανοήσει αρκετά κάποια από τα θέματα της συνάθροισης εκείνης της μέρας, αλλά στη διαδικασία της συναναστροφής, απέκτησα σταδιακά διαύγεια μέσω της διαφώτισης των λόγων του Θεού, και ότι αυτό δεν ήταν το αρχικό μου ανάστημα, αλλά η διαφώτιση και η καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Αφού τα είπα αυτά, ένιωσα ένα βαθύ αίσθημα γαλήνης στην καρδιά μου και ένιωσα ότι ήταν πραγματικά καλό να ζω με αυτόν τον τρόπο! Αυτή η μεταμόρφωση που θα μπορούσα να έχω οφειλόταν αποκλειστικά στην κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού πάνω μου. Δόξα σοι ο Θεός!