Ως προς το θέμα των θετικών πραγμάτων, την τελευταία φορά συναναστραφήκαμε πάνω στο τι είναι τα θετικά πράγματα και δώσαμε έναν ορισμό γι’ αυτά. Τι είναι τα θετικά πράγματα; (Όλα τα πράγματα που δημιουργεί ο Θεός, που ορίζει ο Θεός ή που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού είναι θετικά πράγματα.) Ναι μεν θυμάστε τον ορισμό των θετικών πραγμάτων, μπορείτε όμως να αντιληφθείτε τα παραδείγματα που είχαν αναφερθεί; (Μπορούμε να τα αντιληφθούμε έως έναν βαθμό.) Είναι αλήθεια αυτός ο ορισμός, αυτή η έννοια των θετικών πραγμάτων; (Είναι αλήθεια.) Είστε σίγουροι; Όταν διαβάζετε τα λόγια του Θεού, νιώθετε ότι αυτός ο ορισμός είναι αλήθεια και ότι είναι σωστός· όταν όμως συναντάτε κάτι που δεν συνάδει με τις αντιλήψεις σας, δεν μπορείτε να το καταλάβετε και δεν αποδέχεστε την αλήθεια. Είτε κάτι θεωρείται θετικό είτε αρνητικό με βάση τις αντιλήψεις των ανθρώπων, με λίγα λόγια, εφόσον δεν είναι κάτι που ο Θεός ορίζει ως θετικό, τότε δεν είναι θετικό, είναι αρνητικό. Μπορείς να διακρίνεις τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο; (Ναι. Αν ο Θεός έχει ορίσει κάτι ως πράγμα θετικό, και αυτό δεν συνάδει με τις δικές μου αντιλήψεις και δεν μπορώ να το κατανοήσω —ξέρω όμως ότι αυτό που λέει ο Θεός είναι σίγουρα η αλήθεια— τότε θα μάθω να αρνούμαι αυτά που νομίζω.) Αν αυτό το πράγμα σε βλάπτει, ή ακόμα βλάπτει όλους τους ανθρώπους —δηλαδή, με βάση τις αντιλήψεις των ανθρώπων, δεν τους ωφελεί και δεν φέρνει οποιαδήποτε χαρά ή απόλαυση, αλλά αντίθετα φέρνει πόνο και κακοτυχία— τότε πώς θα σου φανεί; Θα εξακολουθήσεις να πιστεύεις ότι «ο ορισμός του Θεού για τα θετικά πράγματα είναι πράγματι ακριβής· οι άνθρωποι δεν μπορούν να κρίνουν με βάση τις αντιλήψεις τους ούτε μπορούν να κρίνουν κάτι με βάση το αν τους ωφελεί ή όχι»; Δεν μπορείς να το πεις με σιγουριά, έτσι δεν είναι; (Δεν μπορούμε.) Η οποιαδήποτε πτυχή της αλήθειας δεν βγάζει απλώς νόημα ούτε έχει απλώς ισχύ στο επίπεδο του δόγματος· αντίθετα, στην πραγματική ζωή, ενώπιον όλων των γεγονότων, είναι μια δήλωση αιώνια αμετάβλητη. Αν δεν μπορείς να το πεις αυτό με σιγουριά, τότε κατά βάθος, η αντίληψή σου για την αλήθεια είναι ουσιαστικά ασαφής. Όλες οι διάφορες πτυχές της αλήθειας πάνω στις οποίες κάνουμε συναναστροφή αφορούν απόψεις για διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα· αφορούν την ουσία και τις αληθινές συνθήκες διαφόρων ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων, κι επίσης δίνουν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να δουν πώς αντιμετωπίζει ο Θεός αυτούς τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα —ποια είναι η άποψή Του και η στάση Του απέναντί τους. Εφόσον ο ορισμός των θετικών πραγμάτων είναι αλήθεια, τότε είναι φυσικό να περιλαμβάνει και τις αληθινές συνθήκες και ουσία των διαφόρων ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων που εμπίπτουν στο πλαίσιο αυτού του ορισμού, ενώ καλύπτει επίσης και τις στάσεις, τις οπτικές και τις δηλώσεις του Θεού σχετικά μ’ αυτά τα διάφορα πράγματα. Έτσι, είτε οι άνθρωποι θεωρούν ότι σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις ο ορισμός των θετικών πραγμάτων είναι σωστός είτε λάθος, κι ανεξάρτητα απ’ το αν η αρχική τους οπτική για τον ορισμό των θετικών πραγμάτων εμπίπτει στο πλαίσιο της παραδοσιακής τους κουλτούρας ή της καθημερινής τους ζωής, με λίγα λόγια, αφού ο ορισμός των θετικών πραγμάτων είναι αλήθεια, τότε όλοι οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που περιλαμβάνει είναι θετικά, ενώ όλα εκείνα που πάνε κόντρα σ’ αυτόν είναι αρνητικά. Αυτό είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Πρέπει να αποκτήσετε σαφή κατανόηση αυτού του θέματος. Ανεξάρτητα από τον χρόνο ή το κοινωνικό περιβάλλον και ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο που έχει ένα θετικό πράγμα σ’ εσένα ή από τη στάση και την οπτική σου σχετικά μ’ αυτό, ο ορισμός των θετικών πραγμάτων και η ουσία των ανθρώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων που περιλαμβάνει αυτός ο ορισμός είναι αμετάβλητα. Το καταλαβαίνεις; (Ναι.)

Την τελευταία φορά, κάναμε συναναστροφή σχετικά με κάποια συγκεκριμένα πράγματα που αφορούν τη δήλωση «όλα τα πράγματα που ορίζει ο Θεός ή που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού είναι θετικά πράγματα». Δεν συναναστραφήκαμε με πολλές λεπτομέρειες σχετικά με το μέρος που αναφέρει «όλα τα πράγματα που δημιουργεί ο Θεός είναι θετικά πράγματα». Άρα, μπορείτε να επιβεβαιώσετε ότι αυτή η δήλωση είναι σωστή μέσα από τη συναναστροφή ή μέσα από τις αλήθειες που έχετε κατανοήσει όλα αυτά τα χρόνια; Ή μήπως μπορείτε να επιβεβαιώσετε ότι, με βάση τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που έχετε δει και βιώσει στη ζωή σας, όλα όσα δημιουργεί ο Θεός είναι θετικά; Μπορείτε να αντιληφθείτε τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο; Μπορείτε να αναζητήσετε την αλήθεια μ’ αυτόν τον τρόπο; (Μπορούμε να αντιληφθούμε μ’ αυτόν τον τρόπο κάποια πιο απλά πράγματα.) Υπάρχει μια αρχή εδώ. Αν το δούμε επιφανειακά, τα θέματα του τι δημιουργεί ο Θεός, τι ορίζει ο Θεός ή τι βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού εμπίπτουν σε ένα πολύ ευρύ φάσμα και είναι ιδιαίτερα ασαφή, αλλά στην πραγματικότητα συνδέονται στενά με τους διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα με τα οποία οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή στην αληθινή ζωή —θα μπορούσε να πει κανείς και ότι συνδέονται στενά· δεν είναι αποκομμένα από την πραγματικότητα. Αυτό συνδέεται με ένα ζήτημα. Όταν στη ζωή σου αντιμετωπίζεις αναπάντεχα πολλές φορές ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, δεν μπορείς να προσδιορίσεις αν αυτά είναι θετικά ή αρνητικά. Ακόμα κι αν κατανοείς το δόγμα για να διακρίνεις τα θετικά από τα αρνητικά, και πάλι δεν μπορείς να το προσδιορίσεις. Ακόμα κι αν είναι πράγματα που εμπίπτουν στα θετικά, δεν τα αναγνωρίζεις ως θετικά στο πλαίσιο των αντιλήψεών σου, σε αηδιάζουν και τα απεχθάνεσαι μέσα σου, και μάλιστα πιστεύεις ότι δεν αξίζουν με τίποτα να συμπεριληφθούν στα θετικά, κι όμως τα δημιουργεί ο Θεός, τα ορίζει ο Θεός ή βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού και ανήκουν στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων. Τότε είναι που έρχονται στο προσκήνιο οι αρχές της άσκησης για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τέτοιου είδους πράγματα. Η απλούστερη αρχή άσκησης είναι η εξής: Πρώτον, πρέπει να είσαι σίγουρος ότι το συγκεκριμένο πράγμα εμπίπτει στον ορισμό των θετικών πραγμάτων. Παρόλο που με βάση τις αντιλήψεις των ανθρώπων δεν μοιάζει με θετικό, αν είναι κάτι που εμπίπτει στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων όπως τα ορίζει ο Θεός, τότε πρώτα απ’ όλα πρέπει να είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για κάτι θετικό και να μην υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Υπάρχει σημασία στο ότι το δημιουργεί ο Θεός· οι άνθρωποι πρέπει να πάρουν κάποια μαθήματα από αυτό. Είναι απαραίτητο να σιγουρεύεσαι γι’ αυτό. Αυτή είναι μια αρχή άσκησης. Δεύτερον, σχετικά με αυτό το πράγμα ή το θέμα αυτού του είδους, δεν χρειάζεται να κάνουμε τους επιστήμονες και να μελετήσουμε τη φύση ή τη λειτουργία του, ή τον ρόλο που παίζει στην ανθρώπινη ζωή ή σ’ ολόκληρη την τροφική αλυσίδα. Αρκεί να είμαστε σίγουροι ότι πρόκειται για θετικό πράγμα. Κάποιοι λένε: «Αν αυτό το θετικό πράγμα εμφανίζεται συχνά στη ζωή των ανθρώπων και παρεμποδίζει τη ζωή τους, επηρεάζοντας την άποψή τους ότι πρόκειται για κάτι θετικό, τότε πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται;» Αυτό είναι εύκολο να το χειριστεί κανείς. Αν χρειαστεί να το χρησιμοποιήσεις στη ζωή σου, τότε χρησιμοποίησέ το ανάλογα με τις ανάγκες σου· άσ’ το να σε υπηρετήσει. Αν δεν έχεις ανάγκη να το χρησιμοποιήσεις και συχνά σε παρεμποδίζει ή αναστατώνει τις σωματικές αισθήσεις σου, τότε μπορείς να το διώξεις και να μείνεις μακριά του. Μόνο μην το αφήσεις να σε παρεμποδίσει ή να σου προκαλέσει σωματικό πόνο. Αυτή είναι η δεύτερη αρχή. Επίσης, πρέπει να ξέρεις ότι, αν αυτό προέρχεται από τη δημιουργία του Θεού, τον προκαθορισμό του Θεού ή την κυριαρχία του Θεού, τότε δεν πρέπει να σου φαίνεται αποκρουστικό, να το απεχθάνεσαι ή να το αρνείσαι. Αντίθετα, πρέπει να το αποδέχεσαι και να το αναγνωρίζεις. Το ακόμα καλύτερο είναι να το χειριστείς και να το χρησιμοποιήσεις λογικά. Αυτές είναι οι αρχές της άσκησης, τρεις συνολικά. Ποιες είναι αυτές οι τρεις αρχές; (Η πρώτη είναι ότι, εφόσον κάτι εμπίπτει στο πεδίο των θετικών πραγμάτων που ορίζει ο Θεός, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι είναι θετικό. Υπάρχει σημασία στο ότι το δημιουργεί ο Θεός· το κάνει ώστε οι άνθρωποι να πάρουν μαθήματα απ’ αυτό. Η δεύτερη είναι ότι, με βάση τη σιγουριά πως είναι κάτι θετικό, το χρησιμοποιούμε σε περίπτωση που χρειάζεται. Αν δεν χρειάζεται να το χρησιμοποιήσουμε και παρεμποδίζουμε τη ζωή μας, τότε μπορούμε να το διώξουμε και να μείνουμε μακριά του, μην άφηνοντάς το να παρεμποδίσει τη ζωή μας. Η τρίτη είναι ότι, αν το δημιουργεί ο Θεός, το ορίζει ο Θεός ή βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού, δεν πρέπει να μας φαίνεται αποκρουστικό ή να το απεχθανόμαστε. Πρέπει να το αποδεχόμαστε και να το αναγνωρίζουμε. Ακόμα καλύτερο είναι αν μπορούμε να το διαχειριστούμε και να το χρησιμοποιήσουμε λογικά.) Είναι εύκολο να εφαρμοστούν αυτές οι τρεις αρχές; Δεν είναι και τόσο εύκολο, έτσι δεν είναι; (Όχι.) Αν βουίζει στο αυτί σου ένα κουνούπι, θα το διώξεις με τη σκέψη: «Όλα όσα έχει δημιουργήσει ο Θεός είναι καλά· απλώς θα το διώξω και τέλος» —θα μπορείς να ενεργήσεις σύμφωνα με αυτές τις τρεις αρχές. Αν, όμως, το διώξεις, κι αυτό γυρίσει αμέσως και σε τσιμπήσει, τότε όσο περισσότερο το σκέφτεσαι, τόσο πιο πολύ θα θυμώνεις: «Σε άφησα να φύγεις, αλλά εσύ δεν με αφήνεις ήσυχο. Αυτήν τη φορά, σίγουρα θα σε σκοτώσω!» Είναι σωστό να το σκοτώσεις; Στην πραγματικότητα, δεν είναι λάθος να το σκοτώσεις· μπορεί να θεωρηθεί σωστή διαχείριση. Αλλά ταυτόχρονα, δεν θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το αν τα κουνούπια είναι θετικά πράγματα; Ειδικά όταν το τσίμπημα αρχίζει να σε φαγουρίζει όλο και περισσότερο, σε σημείο που γίνεται ανυπόφορο, θα σκεφτείς: «Ποιο το νόημα να δημιουργήσει τα κουνούπια ο Θεός; Θα πάθαιναν τέτοια ζημιά οι άνθρωποι αν δεν υπήρχαν κουνούπια; Σίγουρα δεν φαίνεται σαν κάτι θετικό!» Ο ορθολογισμός σου θα σου πει ότι είναι λάθος να σκέφτεσαι έτσι, ότι το κουνούπι είναι κάτι θετικό επειδή πρόκειται για ένα μικρό πλασματάκι το οποίο ανήκει στα θετικά πράγματα που δημιούργησε ο Θεός. Αλλά εσύ ακόμα δεν το καταλαβαίνεις: «Εφόσον δεν ωφελεί τους ανθρώπους, γιατί το δημιούργησε ο Θεός;» Αν και το σημάδι από το τσίμπημα του κουνουπιού δεν είναι μεγάλο, η φαγούρα είναι τρομερή. Σε όσους έχουν αλλεργίες μπορεί το ξύσιμο να προκαλέσει κοκκίνισμα και πρήξιμο, ακόμα και μόλυνση και πυρετό. Σε αυτό το σημείο, θα αναπτύξεις ιδέες και θα δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς: «Τα κουνούπια δεν μου φαίνονται θετικά πράγματα. Αν ήταν, πώς θα ήταν δυνατόν να παρεμποδίζουν τους ανθρώπους και να τους πονάνε; Τα θετικά πράγματα δεν θα έπρεπε να έχουν θετικές επιδράσεις; Αυτή η επίδραση δεν είναι θετική· παίζουν αρνητικό ρόλο και έχουν αρνητική επίδραση στους ανθρώπους. Πώς είναι δυνατόν τα κουνούπια να κατατάσσονται στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων; Είναι ασύλληπτο κάτι τέτοιο. Αυτό που έχει κάνει ο Θεός δεν συνάδει με τις αντιλήψεις μου!» Μέσα σου, θα αναπτύξεις αντιλήψεις σχετικά με το κατά πόσο τα κουνούπια είναι θετικά πράγματα. Φωναχτά θα λες: «Πρώτον, δεν μπορείς να αρνηθείς ότι τα κουνούπια είναι θετικά πράγματα. Δεύτερον, αν δεν θέλεις να σε παρεμποδίζουν, μπορείς να τα διώξεις και να μείνεις μακριά τους. Τέλος, δεν πρέπει να σου φαίνονται αποκρουστικά ούτε να τα μισείς, αλλά πρέπει να τα αποδέχεσαι, να τα αναγνωρίζεις και να τα διαχειρίζεσαι λογικά». Μπορεί μεν να το πεις αυτό, αλλά την τελευταία αρχή είναι πολύ δύσκολο να την εφαρμόσεις. Τα ωφέλιμα έντομα είναι πολύ εύκολο να τα αποδεχτείς. Τα κουνούπια, όμως, αν προσπαθήσεις να τα αποδεχτείς, να τα διαχειριστείς λογικά και να μην τα καταριέσαι, μπορείς να το κάνεις; (Πριν από τη συναναστροφή του Θεού, μερικές φορές, όταν δεν ένιωθα καλά και με τσιμπούσε ένα κουνούπι, ένιωθα τεράστια απέχθεια και έλεγα άσχημα πράγματα. Στο εξής θα προσπαθήσω να το αποφύγω και να μην ξαναπώ τέτοια πράγματα.) Δεν πρέπει να τα καταριέσαι· πρέπει να τα αποδέχεσαι, να τα αντιμετωπίζεις σωστά και να τα διαχειρίζεσαι λογικά. Αυτό με τη λογική διαχείριση είναι πολύ δύσκολο να το εφαρμόσει κανείς, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Να τα αναγνωρίσεις και να τα αποδεχτείς στα λόγια και στο δόγμα, αυτό θα μπορούσε να γίνει σχετικά εύκολα. Όσο για τον πόνο, θα μπορούσες επίσης να μείνεις μακριά τους και να τα αποφύγεις. Αλλά να τα αποδεχτείς και να τα αναγνωρίσεις από καρδιάς, να τα μεταχειριστείς σωστά και, επιπλέον, να τα διαχειριστείς λογικά, κάτι τέτοιο θα σου ήταν δύσκολο. Γιατί θα σου ήταν δύσκολο; Επειδή όταν σε πονάνε, δεν νιώθεις ότι σε ωφελούν, αλλά ότι σε βλάπτουν. Δηλαδή, σύμφωνα με τις αντιλήψεις σου, τα θετικά πράγματα πρέπει να έχουν θετική επίδραση, αλλά εσύ αντί να κερδίσεις κάποιο θετικό όφελος από τα κουνούπια, θεωρείς ότι έχουν αρνητική επίδραση πάνω σου. Στο σημείο αυτό, δεν θα σου ήταν εύκολο να μην τα θεωρήσεις αποκρουστικά ή απεχθή, και αντίθετα να τα αποδεχτείς και ακόμα να τα διαχειριστείς λογικά. Παρόλο που οι άνθρωποι μπορούν στο επίπεδο του δόγματος να αποδεχτούν ότι τα κουνούπια είναι θετικά πράγματα, και μπορούν επίσης να καταφέρουν με το ζόρι να τα μεταχειριστούν σωστά, όταν αναστατώνονται απ’ αυτά στην αληθινή ζωή, δυσκολεύονται να τα μεταχειριστούν σύμφωνα με τις αρχές. Κάτι τέτοιο απαιτεί να καταλάβουν την αλήθεια, να καταλάβουν τη φύση των πολλών συγκεκριμένων ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων που εμπίπτουν στις τρεις πτυχές που αφορούν τα θετικά πράγματα —αυτά που «δημιουργεί ο Θεός, που ορίζει ο Θεός ή υπάγονται στην κυριαρχία του Θεού»— καθώς και τον ρόλο που παίζουν στην ανθρώπινη ζωή και επιβίωση, αλλά και το ποιος ήταν ο αρχικός σκοπός με τον οποίο ο Θεός τα δημιουργεί και τους δίνει τον τρόπο ζωής τους. Αυτά πρέπει να καταλάβουν οι άνθρωποι. Αν καταλάβουν τον αρχικό σκοπό του Θεού και τη γενική κατεύθυνση των προθέσεών Του, αλλά και τις θεμελιώδεις αρχές, τότε ίσως μπορούν ορισμένα θετικά πράγματα που δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις τους, εκτός από το να τα αποφεύγουν, επίσης να τα αποδέχονται, να τα αναγνωρίζουν, να τα διαχειρίζονται λογικά και να τα χρησιμοποιούν σωστά —σε διαφορετικό βαθμό. Αυτό το θέμα θα το συζητήσουμε σταδιακά.

Το εύρος που καλύπτει το θέμα «αυτά που δημιουργεί ο Θεός» είναι πολύ μεγάλο, οπότε πρέπει πρώτα να δώσουμε μερικά παραδείγματα και μετά να τα συζητήσουμε ένα προς ένα. Μόλις τώρα μιλήσαμε για τα κουνούπια. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι κανείς δεν συμπαθεί τα κουνούπια και κανείς δεν είναι πρόθυμος να ζήσει μαζί τους· αντίθετα, όλοι τα απεχθάνονται και θα ήθελαν να μην τα δουν ποτέ στη ζωή τους. Αν και το θέμα των κουνουπιών δεν είναι σημαντικό, έχει να κάνει με κάτι συγκεκριμένο και επίσης αφορά την κατανόηση των ανθρώπων σχετικά με τη φύση κάποιου συγκεκριμένου πράγματος που έχουν οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που δημιουργεί ο Θεός. Βέβαια, το σημαντικό εδώ είναι ότι αφορά το να μάθουν και να κατανοήσουν οι άνθρωποι μια αλήθεια, αλλά και τις αρχές άσκησης σχετικά με το πώς να μεταχειρίζονται ένα συγκεκριμένο πράγμα που εντοπίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα στη ζωή τους. Επομένως, παρόλο που το κουνούπι δεν είναι ένα μεγάλο πλάσμα, τα ζητήματα που σχετίζονται με αυτό δεν είναι μικρά· αξίζει να προσπαθήσουν οι άνθρωποι να το κατανοήσουν και να το εξερευνήσουν. Το περιεχόμενο της φράσης «αυτά που δημιουργεί ο Θεός» περιλαμβάνει θέματα μακροσκοπικά και μικροσκοπικά. Μόλις τώρα, κάναμε μια σύντομη συναναστροφή σχετικά με ένα μικρό είδος της μικροσκοπικής πτυχής: το κουνούπι. Πρόκειται για ένα σχετικά μικρό πλάσμα που οι άνθρωποι μπορούν να δουν με γυμνό μάτι. Οτιδήποτε μικρότερο από το κουνούπι δεν αξίζει να συζητηθεί. Τα κουνούπια είναι πλάσματα με τα οποία οι άνθρωποι έρχονται συχνά σε επαφή, είναι ένα σχετικά μικροσκοπικό πλάσμα που φαίνεται με γυμνό μάτι. Εφόσον το συγκεκριμένο θέμα ανήκει στο μικροσκοπικό επίπεδο, θα το συζητήσουμε αργότερα. Και σχετικά με ποιο πρέπει να συναναστραφούμε πρώτα; (Σχετικά με το μακροσκοπικό.) Ας συναναστραφούμε πρώτα σχετικά με τα μακροσκοπικά πράγματα. Υπάρχουν πολλά τέτοια. Το πιο κοντινό στη ζωή των ανθρώπων, ή εκείνο με το οποίο μπορούν να έρθουν σε επαφή, το οποίο μπορούν να νιώσουν και να δουν, και το οποίο είναι γνωστό σε όλους —εκτός από τα αντικείμενα που βρίσκονται στο περιβάλλον διαβίωσης που δημιούργησε ο Θεός για τον άνθρωπο— είναι η ίδια η ανθρωπότητα. Όσον αφορά, λοιπόν, την ανθρωπότητα, από τους διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα που μπορούν να δουν οι άνθρωποι, για ποια αξίζει να συζητήσουμε; Ποια αξίζει να κατανοήσουμε; Το θέμα που αξίζει περισσότερο να κατανοήσουμε όσον αφορά την ανθρώπινη κοινωνία είναι ο επονομαζόμενος πολιτισμός της ανθρωπότητας. Το κύριο θέμα που περιλαμβάνει αυτός ο πολιτισμός είναι οι διαφορετικές κουλτούρες. Το γεγονός ότι έχουν αναδυθεί πολλές κουλτούρες είναι αποτέλεσμα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις διάφορες κοινωνίες. Η εκπαίδευση στις διάφορες κοινωνίες γεννά διαφορές στις κουλτούρες και, με φόντο αυτές τις διαφορές, έχουν αναδυθεί οι επονομαζόμενοι πολιτισμοί της ανθρωπότητας στις διάφορες εποχές. Αυτή είναι η πηγή και η καταγωγή του ανθρώπινου πολιτισμού. Η Ανατολική κοινωνία έχει τον δικό της πολιτισμό και, φυσικά, έχει και τη δική της επονομαζόμενη κουλτούρα. Η γέννηση αυτής της κουλτούρας προέρχεται από τον τρόπο με τον οποίο διαπαιδαγωγεί η Ανατολική κοινωνία τους ανθρώπους της. Στο ίδιο πνεύμα, η Δυτική κοινωνία έχει κι αυτή τον δικό της επονομαζόμενο πολιτισμό. Ο Δυτικός πολιτισμός προέρχεται κι αυτός από την κουλτούρα της Δύσης, και η εμφάνιση της κουλτούρας της προέρχεται κι αυτή από τη διαπαιδαγώγηση της Δυτικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια, η διαπαιδαγώγηση της Δυτικής κοινωνίας στις διάφορες εποχές έχει δημιουργήσει τη Δυτική κουλτούρα και, με αυτό το υπόβαθρο στην κουλτούρα, ο Δυτικός πολιτισμός σταδιακά έχει αναδυθεί, έχει πάρει μορφή και έχει αναπτυχθεί μέχρι σήμερα. Είτε πρόκειται για την Ανατολική είτε για τη Δυτική κουλτούρα, καθεμιά τους έχει εκπαιδεύσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τον λαό της, γενιά με τη γενιά. Κατά τις διαφορετικές εποχές, συνεχώς διαμορφώνουν και επηρεάζουν τη μια γενιά μετά την άλλη και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά κατά τη διάρκεια διαφορετικών εποχών, ενώ ταυτόχρονα συνεχώς αναπτύσσονται και εξελίσσονται. Μ’ αυτόν τον τρόπο, σταδιακά διαμορφώθηκαν και εξελίχθηκαν οι Ανατολικές και Δυτικές κουλτούρες και πολιτισμοί, και σταδιακά αναγνωρίστηκαν και έγιναν αποδεκτά από τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα σταδιακά να διαμορφωθούν και να εδραιωθούν στις Ανατολικές και Δυτικές κοινωνίες. Αυτό έχει διαμορφώσει τις επικρατούσες κουλτούρες και πολιτισμούς της Ανατολής και της Δύσης. Η Ανατολή έχει την επικρατούσα κουλτούρα και πολιτισμό της, και το ίδιο και η Δύση. Οι Ανατολικές και Δυτικές κοινωνίες, από την άποψη της ουσίας, της μορφής και της επιρροής τους στην ανθρωπότητα, διαμόρφωσαν διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς. Είτε μιλάμε για την Ανατολική είτε για την Δυτική κουλτούρα, και οι δύο έχουν ασκήσει μια ανεξίτηλη, ακαταμάχητη και αναντικατάστατη επιρροή στη ζωή, στην επιβίωση, στις σκέψεις και στις απόψεις των ανθρώπων. Εφόσον μιλάμε για την Ανατολική και τη Δυτική κουλτούρα, είναι σίγουρο ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους. Η Ανατολική κουλτούρα έχει τις δικές της κύριες σκέψεις και απόψεις που θεωρεί σημαντικές, ενώ η Δυτική κουλτούρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της κύριες σκέψεις και απόψεις που θεωρεί σημαντικές. Τι θεωρεί λοιπόν σημαντικό η Ανατολική κουλτούρα; Ποια είναι τα κύρια διδάγματα της Ανατολικής κουλτούρας; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πλήρως αυτήν την πτυχή. Μερικοί από εσάς μπορεί να είστε εντελώς μπερδεμένοι: «Γιατί μιλάς για θετικά πράγματα ξεκινώντας από αυτό το σημείο;» Πολλά πράγματα του μακροσκοπικού επιπέδου έχουν από τη φύση τους πολλά αφηρημένα στοιχεία. Ναι μεν δεν καταλαβαίνετε ακόμα αυτήν την πτυχή, αν όμως ακούσετε προσεκτικά, θα την καταλάβετε.

Ας μιλήσουμε πρώτα για την Ανατολική κουλτούρα. Σε ποιο πράγμα δίνει αξία η Ανατολική κουλτούρα; Ποια είναι η ουσία της; Ποια είναι η επιρροή της στους ανθρώπους; Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της Ανατολικής κουλτούρας τα οποία έχεις νιώσει ο ίδιος ή τα οποία έχεις δει, καταλάβει ή συνειδητοποιήσει και μάθει μέσα από την ανεπαίσθητη επιρροή της μακροχρόνιας έκθεσής σου σ’ αυτήν; Όταν μιλάμε για την κουλτούρα, αυτή έχει σχέση με την εκπαίδευση. Είτε είναι η εκπαίδευση που προέρχεται από την οικογένεια, είτε από το σχολείο, είτε από την κοινωνία, όλα έχουν σχέση με την κουλτούρα· έχουν σχέση με τη διαπαιδαγώγηση ενός έθνους ή μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων. Η εκπαίδευση διαμορφώνει ένα υπόβαθρο ως προς την κουλτούρα —είναι σίγουρο αυτό. Ξέρετε ποιου είδους εκπαίδευση θεωρεί σημαντική η Ανατολική κουλτούρα; (Η Ανατολική κουλτούρα αποδίδει μεγάλη αξία στην παράδοση.) Και ποια είναι η ουσία της παράδοσης; Η «παράδοση» αποτελεί μια έννοια. Και ποιο συγκεκριμένο περιεχόμενο περιλαμβάνει αυτή η έννοια; Τις απαιτήσεις για το πώς πρέπει να σκέφτεσαι, τι πρέπει να κάνεις και προς ποια κατεύθυνση, καθώς και πού πρέπει να στοχεύει η διαγωγή σου. Αυτή είναι η συγκεκριμένη ουσία της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση που θεωρεί σημαντική η Ανατολική κοινωνία είναι η κοινωνική ηθική εκπαίδευση, και αυτή η κοινωνική ηθική εκπαίδευση έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο επίσης. Για παράδειγμα, μια ιδεολογική τάση που συχνά διακηρύσσεται στην Ανατολική κοινωνία είναι να χρησιμοποιείς τη λογική για να πείσεις τους άλλους. Είναι αυτή μια απ’ τις τάσεις; (Ναι.) Υπάρχει επίσης το να είναι κανείς ευγενικός πριν από τη βία, να υποχωρεί απέναντι στους άλλους από ευγένεια, και το ρητό «Η καρδιά ενός πρωθυπουργού χωράει μέχρι και καράβι». Υπάρχουν επίσης τα ρητά «Η αρμονία είναι θησαυρός· η μακροθυμία είναι εξαιρετική ικανότητα» και «Ο συμβιβασμός θα οδηγήσει στην ευκολότερη επίλυση μιας διαμάχης». Τι άλλο; «Ποτέ δεν είναι αργά για να πάρει ένας κύριος την εκδίκησή του», «Όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα», «Ένας σπουδαίος άνδρας ξέρει πότε να υποχωρήσει και πότε να επιβληθεί» και «Η φιλοδοξία ενός αληθινού άντρα είναι μακροπρόθεσμη». Ποιο άλλο; (Μήπως μετράει το ρητό «Η ευσέβεια προς τους γονείς πρέπει να είναι η ύψιστη αρετή»;) Κι αυτό μετράει. Υπάρχει επίσης το ρητό «Τι χαρά μάς δίνει όταν έρχεται ένας φίλος από μακριά», που αφορά τη φιλοξενία. Ποιο άλλο; («Θα έτρωγα σφαίρα για έναν φίλο» και «Μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θέλεις να κάνουν σ’ εσένα».) Το αποτέλεσμα που επιδιώκουν να πετύχουν όλες αυτές οι έννοιες στην Ανατολική εκπαίδευση είναι να μάθουν στους ανθρώπους να εκτιμούν την κοινωνική ηθική. Αυτές οι έννοιες διδάσκουν στους ανθρώπους τους κανόνες συμπεριφοράς που πρέπει να τηρούν στην κοινωνία και τους οδηγούν να θεωρούν αυτήν την επονομαζόμενη εθιμοτυπία ως σύμβολο του χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Η Ανατολική εκπαίδευση χρησιμοποιεί αυτά τα πράγματα για να ρυθμίσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Αν κάποιος θέλει να καθιερωθεί στην κοινωνία, πρέπει πρώτα να φροντίζει να κερδίσει σε όλα τα πράγματα τον θαυμασμό, την υψηλή εκτίμηση και τον σεβασμό των άλλων. Μόνο αν αποκτήσει κανείς έναν ηθικό χαρακτήρα με τέτοιες ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά καλός άνθρωπος. Οι άνθρωποι, αφότου λάβουν μια τέτοια διαπαιδαγώγηση, χρησιμοποιούν αυτές τις ιδέες που αφορούν τον επονομαζόμενο ηθικό χαρακτήρα για δείξουν αυτοσυγκράτηση, πασχίζοντας να ανταποκριθούν σ’ αυτές τις απαιτήσεις. Αυτή η Ανατολική εκπαίδευση μαθαίνει τους ανθρώπους να εφαρμόζουν εξωτερικά την εθιμοτυπία, ώστε να φαίνονται ευγενικοί, άνθρωποι με καλούς τρόπους, άνθρωποι με ευγενή ηθικό χαρακτήρα. Όσον αφορά το τι σκέφτονται μέσα τους, ποιες ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, επιθυμίες ή ακόμα και φιλοδοξίες και πόθους έχουν, όλα αυτά πρέπει να καταπιέζονται και να θάβονται βαθιά στην καρδιά τους, ώστε να μην εκτεθούν. Έχουμε συναναστραφεί αρκετά σχετικά μ’ αυτήν την πτυχή της Ανατολικής διαπαιδαγώγησης στο παρελθόν. Ποια είναι η φύση όλων αυτών των ιδεολογικών εννοιών της εκπαίδευσης; Εναρμονίζονται με τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης; Εναρμονίζονται με την ουσία της ανθρώπινης φύσης; (Όχι.) Ακριβώς επειδή η συμπεριφορά που βιώνουν και αποκαλύπτουν όσοι έχουν λάβει αυτήν την Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση είναι τελείως αντίθετη με την ουσία των ανθρώπων και τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης τους, τούτο αποτελεί τέλεια απόδειξη για το εξής: οι διάφορες ιδέες που πρεσβεύει αυτή η Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση είναι αντίθετες με τις πραγματικές καταστάσεις των ανθρώπων και με αυτά που υπάρχουν πραγματικά στην ανθρώπινη φύση τους. Προκειμένου να καλυφθούν τα αληθινά προβλήματα των ανθρώπων και να μπορούν εκείνοι να ζουν έχοντας περισσότερο σεβασμό στην κοινωνία, να φαίνονται πιο ευγενείς και άξιοι της έγκρισης των άλλων, δημιουργήθηκε στην ανατολική κοινωνία αυτή η κοινωνική ηθική εκπαίδευση. Επομένως, πρέπει να πούμε ότι η εκπαίδευση σε αυτό το πλαίσιο αποτελεί εκπαίδευση στην προσποίηση. Η ουσία, ή το επιθυμητό αποτέλεσμα, αυτής της εκπαίδευσης στην προσποίηση είναι να νουθετήσει τον καθένα να μην εκθέτει το αληθινό του πρόσωπο στους άλλους —ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα του και ανεξάρτητα από το υπόβαθρό του, πρέπει κανείς να μάθει να μεταμφιέζεται και να φοράει προσωπείο, ώστε να έχει περισσότερη αξιοπρέπεια και περηφάνια μπροστά στους άλλους, να ζει με αυτοσεβασμό και να ζει με τρόπο που να του φέρνει τον θαυμασμό και την έγκριση των άλλων.

Τι έχουν μάθει οι άνθρωποι των λαών της Ανατολής στο πλαίσιο αυτής της ανατολικής εκπαίδευσης στην υποκρισία; Έχουν μάθει να καταπιέζουν και να υπομένουν. Η Ανατολική ιδεολογική εκπαίδευση έχει δημιουργήσει μια συγκεκριμένη ιδιότητα στην ανθρώπινη φύση των λαών της Ανατολής, και η συνέπεια αυτής της ιδιότητας —είτε από την πλευρά της σκέψης είτε από την πλευρά της συμπεριφοράς— είναι ότι κάνει τους ανθρώπους να μαθαίνουν να καταπιέζουν και να υπομένουν. Πιο συγκεκριμένα, σε οποιαδήποτε κοινωνική εποχή, υπό οποιαδήποτε άρχουσα τάξη και σε οποιοδήποτε περιβάλλον διαβίωσης, οι άνθρωποι, όταν συναντούν κάθε λογής ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, πρέπει να μάθουν να καταπιέζουν και να υπομένουν, και να μην αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και σκέψεις. Η ονομασία «καταπίεση και υπομονή» αποτελεί ευφημισμό· στην πραγματικότητα, πρόκειται για προσποίηση. Και τι χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για αυτήν την προσποίηση; Χρησιμοποιούν τις διάφορες σκέψεις, οπτικές, τακτικές για τη διαγωγή και φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις που αντλούν από την Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση ή από την Ανατολική κουλτούρα, προκειμένου να μεταμφιεστούν, έτσι ώστε εξωτερικά να δείχνουν ευγενικοί, άνθρωποι με καλούς τρόπους, άνθρωποι με ευγενή ηθικό χαρακτήρα, με ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, ικανοί να αποσπάσουν την υψηλή εκτίμηση, την έγκριση και τον θαυμασμό των άλλων. Αυτή είναι η επιρροή της Ανατολικής κοινωνικής ηθικής εκπαίδευσης στους ανθρώπους. Η βασική επίδρασή της είναι ότι οι άνθρωποι τελικά μαθαίνουν να καταπιέζουν και να υπομένουν. Ο όρος «καταπιέζω και υπομένω» σημαίνει ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να υπομένουν τα πάντα, να χρησιμοποιούν τη λογική για να πείσουν τους άλλους και να είναι ευγενικοί προτού καταφύγουν στη βία στις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους, προσπαθώντας να τους αντιμετωπίζουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ευγένεια. Λες και είναι ιδιαίτερα μεγαλόψυχοι, και διαθέτουν μια καρδιά γεμάτη αγαθοσύνη και ανεκτικότητα· μεταμφιέζονται σαν εξαιρετικά σπουδαίοι και ευγενείς, και μάλιστα περιφρονούν τα πάντα, καθώς τα κοιτάζουν αφ’ υψηλού, από το επίπεδο της ανθρώπινης ηθικής. Επομένως, μέσα σε αυτό το πλαίσιο της Ανατολικής κουλτούρας, η ζωή των ανθρώπων της Ανατολής ως προς την κουλτούρα είναι ουσιαστικά πλημμυρισμένη από αυτές τις ιδέες και έννοιες. Ταυτόχρονα, αυτή η κουλτούρα χρησιμοποιείται για να διαμορφώνει και να επηρεάζει συνεχώς την επόμενη γενιά. Για παράδειγμα, στις ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές, συχνά προάγονται συγκεκριμένες ιδέες, μία από τις οποίες είναι η εξής: «Οι σπουδαίοι ιππότες ήρωες κάνουν το χρέος τους για τη χώρα και τον λαό». Ποια είναι η εικόνα ενός μεγάλου ιππότη ήρωα στο μυαλό των ανθρώπων; Στις ταινίες με πολεμικές τέχνες, βλέπεις τους περισσότερους μεγάλους ιππότες ήρωες να είναι τολμηροί και εκλεπτυσμένοι, να φορούν ένα καπέλο από μπαμπού και να έχουν ένα σπαθί ή μια σπάθα στο πλάι. Δεν εκφράζονται και είναι ανιδιοτελείς, έχουν στην καρδιά τους τον κόσμο, τους απλούς ανθρώπους και όλα τα ζωντανά πλάσματα, και πηγαίνουν παντού για να υπερασπιστούν τη δικαιοσύνη, για να κάνουν καλές πράξεις και να συσσωρεύουν καλές πράξεις. Όταν βλέπουν αδικία, τραβάνε το σπαθί τους για να βοηθήσουν, κι αναλαμβάνουν δράση όταν χρειάζεται. Αυτή είναι η εικόνα ενός μεγάλου ιππότη ήρωα στο μυαλό των ανθρώπων και είναι επίσης η αξία που έχουν τέτοιες προσωπικότητες στο μυαλό των ανθρώπων. Ο λόγος για τον οποίο το σινεμά και οι τηλεοπτικές σειρές δημιουργούν τέτοιους χαρακτήρες είναι ότι όλοι οι άνθρωποι από την Ανατολή έχουν μια τέτοια λαχτάρα στην καρδιά τους για την κοινωνία και την ανθρωπότητα. Λαχταρούν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην κοινωνία ή στη ζωή, ώστε να μη χρειάζεται πλέον να καταπιέζουν και να υπομένουν, και να μην τους έχει πλέον δεσμεύσει και αλυσοδέσει αυτή η κοινωνική κουλτούρα. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι έχουν αυτήν την ανάγκη, δημιουργούνται συνεχώς τέτοιοι χαρακτήρες σε κάποια έργα λογοτεχνίας και τέχνης. Κάτι τέτοιο ικανοποιεί τις ανάγκες της προπαγάνδας που σχετίζεται με την κουλτούρα, αλλά και τις ανάγκες του κοινού. Οι απλοί άνθρωποι έχουν καταπιέσει και υπομείνει πράγματα μέσα στην κοινωνία για πολύ καιρό και με πολύ πόνο· έχουν ανάγκη μια διέξοδο, αλλά δεν έχουν καμιά. Μόνο οι ηρωικές προσωπικότητες και οι μεγάλοι ιππότες που γεννιούνται μέσα από αυτά τα έργα της λογοτεχνίας και των τεχνών μπορούν να τους προσφέρουν ικανοποίηση. Γι’ αυτό, τέτοιες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές και τέτοιες προσωπικότητες τυγχάνουν της αποδοχής και της εκτίμησης του κοινού. Όταν οι άνθρωποι στο κοινό βλέπουν ότι οι δίκαιες πράξεις αυτών των μεγάλων ιπποτών ηρώων —ή το ότι εκείνοι τραβάνε το σπαθί τους για να βοηθήσουν όταν βλέπουν μια αδικία— ταιριάζουν απόλυτα με τις ψυχολογικές τους ανάγκες, όλοι χειροκροτούν και φωνάζουν: «Καλά να πάθεις! Αυτά παθαίνει όποιος κάνει το κακό! Αυτά παθαίνει όποιος βλάπτει τους ανθρώπους!» Οι επευφημίες τους καθρεφτίζουν τον πόνο που νιώθουν οι άνθρωποι της Ανατολής στην καθημερινότητά τους, καθώς και τις βαριές, πολλαπλές πιέσεις και το μεγάλο κακό που υπομένουν από την κοινωνία και την άρχουσα τάξη. Επομένως, τέτοια έργα ψυχαγωγίας οι απλοί άνθρωποι τα υποδέχονται στην καρδιά τους, τα εγκρίνουν και τα λαχταρούν.

Ακριβώς επειδή η καταπίεση και η υπομονή που προκαλεί η Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση κρατάνε τους ανθρώπους της Ανατολής δέσμιους και περιορισμένους στον μέγιστο δυνατό βαθμό σε ό,τι αφορά το σκεπτικό και την ανθρώπινη φύση τους, η ανθρώπινη φύση και το σκεπτικό τους έχουν διαστρεβλωθεί σε μεγάλο βαθμό. Πώς εκδηλώνεται αυτή η διαστρέβλωση; Εκδηλώνεται στο ότι όλοι τρέφουν μίσος για τους αξιωματούχους και τους πλούσιους· όταν βλέπουν κάτι άδικο, μέσα τους νιώθουν μίσος και το συνδέουν αμέσως με την άρχουσα τάξη ή με τους πλούσιους, καθώς νιώθουν ότι όλη η δυστυχία τους προέρχεται από αυτούς. Αυτή είναι η μία πτυχή. Επίσης, καθώς η Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση καλλιεργεί στους ανθρώπους έναν χαρακτήρα που καταπιέζει και υπομένει, οι άνθρωποι της Ανατολής είναι σε μεγάλο βαθμό περιορισμένοι και δέσμιοι. Συγκριτικά με τους Δυτικούς, για τους ανθρώπους της Ανατολής είναι δύσκολο να καταφέρουν να σκεφτούν ανεξάρτητα ή να απελευθερώσουν τη σκέψη τους σε επίπεδο τρόπου σκέψης· με άλλα λόγια, δεν μπορούν να σκεφτούν και να συλλογιστούν ελεύθερα, αυτόνομα και ανεξάρτητα. Επομένως, στο κοινωνικό περιβάλλον της Ανατολής, οι πάντες, από τα παιδιά μέχρι τους ενήλικες, έχουν το χαρακτηριστικό της δουλοπρέπειας· δυσκολεύονται να σκεφτούν ένα πρόβλημα από μόνοι τους ή να ολοκληρώσουν μια εργασία σύμφωνα με αρχές και σχέδια. Μια άλλη πτυχή είναι ότι η καταπίεση και η υπομονή που επιδεικνύουν οι άνθρωποι της Ανατολής τούς κάνουν εχθρικούς απέναντι στην κοινωνία, την ανθρωπότητα και κάθε κοινωνικό στρώμα. Αυτό τους έχει κάνει και να αναπτύξουν μια ιδιότητα αρκετής πονηριάς στην ανθρώπινη φύση τους, που μπορεί να συνοψιστεί ως μια μορφή αθλιότητας. Καθώς αυτός ο κόσμος είναι τόσο άδικος, οι άνθρωποι πρέπει να αντέξουν διάφορες πιέσεις και περιορισμούς από την κοινωνία, το εργασιακό τους περιβάλλον και την οικογένειά τους, κι αυτό οδηγεί στο να μην αντιμετωπίζονται σωστά και δίκαια οι κανονικές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης τους —οι κανονικές συναισθηματικές και σωματικές τους ανάγκες. Έτσι, όλοι τρέφουν απέναντι στη ζωή τους μια στάση επιπόλαιη, κυνική ή μια στάση κούρασης από τον κόσμο. Η στάση αυτή κάνει τους ανθρώπους της Ανατολής να νιώθουν ότι η ελπίδα για ζωή είναι ελάχιστη· δεν νιώθουν σχεδόν κανένα κίνητρο να ζήσουν και δεν κάνουν τίποτα με την καρδιά τους. Με αυτόν τον τρόπο, αναπτύσσουν μια επιτήδεια και πονηρή στάση με την οποία αντιμετωπίζουν τον κόσμο, και αυτή η επιτήδεια και ύπουλη στάση μπορεί να συνοψιστεί ως «αθλιότητα». Τι σημαίνει αυτή η «αθλιότητα»; Είναι μια επιπόλαιη στάση απέναντι σε ό,τι κάνει κανείς. Για παράδειγμα, η στάση κάποιων ανθρώπων απέναντι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους είναι να κάνουν ό,τι τους αρέσει —αν έχουν όρεξη να κάνουν κάτι, κάνουν λίγο από αυτό· αν δεν έχουν όρεξη, δεν το κάνουν. Όταν στο έργο τους υπάρχει έστω και λίγη πίεση, παραπονιούνται για το πόσο δύσκολο είναι και θέλουν να ξεκουραστούν. Αν συναναστραφείς μαζί τους σχετικά με την αλήθεια και τους πεις ότι έτσι θα καθυστερήσουν το έργο, λένε: «Δεν με ενδιαφέρει. Τώρα θέλω να ξεκουραστώ. Θέλω να διασκεδάσω λίγο!» Δεν έχουν σοβαρή και υπεύθυνη στάση απέναντι σε τίποτα από όσα κάνουν. Είτε πρόκειται για το έργο, είτε για την καθημερινότητά τους, είτε ακόμα και για ολόκληρη τη ζωή τους και την πίστη τους, είναι μπερδεμένοι, δεν έχουν σοβαρή στάση και υιοθετούν μια στάση επιπόλαιη. Όπου κι αν πάνε, θέλουν να μπουκάρουν με το ζόρι. Όταν πέφτουν σε εμπόδιο, δεν τους πειράζει καθόλου· δεν αντέχουν να τους ελέγχει κανείς και λαχταρούν να απολαύσουν την ελευθερία. Αν είναι ελεύθεροι, διαπράττουν κακές πράξεις από απερισκεψία· αν χάσουν την ελευθερία τους, παραπονιούνται για όλους και για όλα. Τέτοια στάση έχουν. Δεν είναι αθλιότητα αυτό; (Ναι.) Αυτός είναι ο μοναδικός χαρακτήρας που έχουν αναπτύξει οι άνθρωποι της Ανατολής μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον της Ανατολής. Κάποιοι επίσης συνηθίζουν να καταπιέζουν και να υπομένουν· μπορούν να υπομείνουν τα πάντα και να το κάνουν για πάρα πολύ καιρό. Έχουν εξαιρετική αντοχή και ανθεκτικότητα, μπορούν να υπομείνουν οποιαδήποτε δυσκολία, να επιβιώσουν σε οποιοδήποτε περιβάλλον, να χαμογελάσουν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και να κοιμηθούν την ώρα του ύπνου το βράδυ, χωρίς να δακρύσουν ούτε μια φορά. Για παράδειγμα, όταν γίνεται μια πλημμύρα και παρασύρει τα σπίτια, τα χωράφια και τα ζώα κάποιων ανθρώπων, εκείνοι δεν δείχνουν να πονάνε και πολύ. Εστιάζουν αποκλειστικά στο να μαζέψουν τα πολύτιμα πράγματα που έχει παρασύρει η πλημμύρα, με σκοπό να πλουτίσουν. Οι άλλοι τους προειδοποιούν: «Δεν είναι ασφαλές να ρισκάρεις τη ζωή σου για να μαζέψεις πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο!» Αυτοί απαντούν: «Μια πλημμύρα είναι μια ιδανική ευκαιρία για να πλουτίσεις. Δεν δίνεται εύκολα μια τέτοια ευκαιρία!» Άλλοι λένε: «Τα χωράφια μας έχουν πλημμυρίσει, τα σιτάρια μας έχουν παρασυρθεί, η κυβέρνηση δεν δίνει καμία βοήθεια και δεν έρχεται κανένας να μας βοηθήσει. Πώς θα ζήσουμε; Είναι πολύ δύσκολη η ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο. Ας πεθάνουμε καλύτερα!» Αλλά οι άνθρωποι που αναφέρθηκαν πιο πάνω λένε: «Όταν συμβαίνει μια συμφορά, πρέπει να βασίζεσαι στον εαυτό σου. Ο ουρανός θα δείχνει πάντα στους ανθρώπους ότι έχουν κι άλλες επιλογές. Μια πλημμύρα είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να πλουτίσεις. Είναι επιχείρηση χωρίς κεφάλαιο και με τεράστιο κέρδος. Ακόμα κι αν χάσαμε κάποια πράγματα, θα μαζέψουμε άλλα —έτσι θα καλυφθούν οι απώλειες και μπορεί να βγάλουμε και λίγο κέρδος!» Βλέπεις, οι κανονικοί άνθρωποι πονάνε όταν συμβαίνει μια συμφορά και υφίστανται ζημίες, αλλά στους ανθρώπους της Ανατολής υπάρχουν τέτοιες «ηρωικές μορφές» —όποια συμφορά κι αν τους συμβεί, πάνε με το ρεύμα και βρίσκουν μέχρι και ευκαιρίες να πλουτίσουν. Δεν αγχώνονται ούτε στενοχωριούνται και, ακόμα κι αν η κυβέρνηση δεν τους δώσει βοήθεια ούτε λύσει τα προβλήματά τους, δεν τους νοιάζει. Είναι λες και, αφού έχουν βιώσει τόσες συμφορές, απλώς το συνήθισαν. Έτσι δεν είναι η κινεζική κοινωνία; Επομένως, λόγω αυτής της εκπαίδευσης που επικρατεί στην κινεζική κοινωνία, τα έργα της λογοτεχνίας και της τέχνης που καταναλώνουν οι άνθρωποι στον ελεύθερό τους χρόνο και οι τρόποι με τους οποίους χαλαρώνουν είναι κυρίως είδη αυτομομφής και αυτοσαρκασμού. Έτσι διασκεδάζουν οι Κινέζοι, βρίσκοντας μια μικρή ανακούφιση από την καταπίεση στην καρδιά τους. Ύστερα, όμως, στην καθημερινότητά τους, συνεχίζουν να προσποιούνται, να καταπιέζουν και να υπομένουν όπως και πριν. Όπως κι αν τους μεταχειριστεί η κυβέρνηση, οι απλοί άνθρωποι έχουν ήδη συνηθίσει σε μια τέτοια μεταχείριση. Αρκεί να μην πεινάνε, κι αυτό τους φτάνει· χωρίς την άμεση απειλή του θανάτου, δεν σκέφτονται να επαναστατήσουν. Οι απλοί άνθρωποι έχουν συμβιβαστεί με αυτά τα πράγματα: «Καλύτερα μια κακή ζωή παρά ένας καλός θάνατος· ο Ουρανός θα δείχνει πάντα στους ανθρώπους ότι έχουν κι άλλες επιλογές. Ας ζήσουμε έτσι! Ανθρώπινα δικαιώματα; Δημοκρατία; Αυτά είναι εξωφρενικές επιθυμίες. Εμείς οι Κινέζοι γεννηθήκαμε με αυτήν την άθλια μοίρα. Εφόσον μείνουμε ζωντανοί, αυτό αρκεί!» Δεν δείχνει αυτό ότι είναι άκρως ανόητοι και αναίσθητοι; Τους έχει μείνει η παραμικρή αξιοπρέπεια ως άνθρωποι; (Όχι.) Πόσο θλιβερή κατάσταση!

Τα περισσότερα από τα έργα της λογοτεχνίας και των τεχνών που δημιουργούνται στην Ανατολή είναι πολύ διαφορετικά από αυτά της Δύσης όσον αφορά στο τι αντικατοπτρίζουν και υποστηρίζουν. Αν και τα έργα της λογοτεχνίας και των τεχνών από την Ανατολή αντικατοπτρίζουν κάποιες κοινωνικές αδικίες, αυτό δεν είναι το σκεπτικό που θέλουν να προαγάγουν οι σκηνοθέτες ή οι σεναριογράφοι και δεν συμβαίνει για να ικανοποιήσουν κάποιες από τις ανάγκες του κοινού. Τι υποστηρίζουν πραγματικά σε αυτά τα έργα; Και πάλι την κοινωνική ηθική εκπαίδευση της Ανατολής. Οι κύριες εκφάνσεις της είναι τα πατριωτικά συναισθήματα, καθώς υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να αγαπούν τη χώρα τους, να ενδιαφέρονται για τη χώρα και τον λαό, να είναι «αληθινοί άνδρες με μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες», να τραβάνε το σπαθί τους για να βοηθήσουν όταν βλέπουν αδικία και να τρώνε σφαίρα για έναν φίλο. Τι άλλο υποστηρίζουν; «Ο συμβιβασμός θα οδηγήσει στην ευκολότερη επίλυση μιας διαμάχης» και «Ποτέ δεν είναι αργά για να πάρει ένας κύριος την εκδίκησή του». Η ανθρώπινη φύση που υποστηρίζουν είναι στην πραγματικότητα κενή· δεν είναι παρά ανθρώπινες φαντασιοκοπίες και συμπεράσματα. Την υποστηρίζουν μόνο και μόνο για να παραμείνει σταθερό το καθεστώς της άρχουσας τάξης, ώστε οι άνθρωποι να συνεχίσουν να είναι για πάντα δούλοι της άρχουσας τάξης, σαν ζώα που χρησιμοποιούν για κουβάλημα, χωρίς να επιτρέπεται η παραμικρή αντίσταση. Αυτές οι κενές ιδέες χρησιμοποιούνται για να παραλύσουν και να παραπλανήσουν τους ανθρώπους, ικανοποιώντας την ανάγκη τους για διασκέδαση και τις προσωρινές ανάγκες της καρδιάς τους. Για παράδειγμα, τι υποστηρίζεται στα μυθιστορήματα πολεμικών τεχνών ή στις τηλεοπτικές σειρές και ταινίες; Το πνεύμα του ιπποτισμού, το να γίνεις ένας σπουδαίος ιππότης ήρωας που ληστεύει τους πλούσιους για να βοηθήσει τους φτωχούς και τραβάει το σπαθί του για να βοηθήσει τους άλλους. Ο επονομαζόμενος σπουδαίος ιππότης ήρωας ενσαρκώνεται από το ρητό: «Οι σπουδαίοι ιππότες ήρωες κάνουν το χρέος τους για τη χώρα και τον λαό». Η υποστήριξη του πνεύματος του ιπποτισμού κάνει τους κοινούς ανθρώπους όχι μόνο να επαινούν τέτοιους χαρακτήρες, αλλά και να λαχταρούν και να επιδιώκουν να γίνουν τέτοιου είδους άνθρωποι. Τι άλλο υποστηρίζουν τα έργα της λογοτεχνίας και της τέχνης της Ανατολής; Υποστηρίζουν τον ηρωισμό: να μοχθεί κανείς και να εξαντλεί την καρδιά και το μυαλό του για την πατρίδα, για το έθνος και για την ευημερία μιας περιοχής και του λαού της, και να θυσιάζει τα νιάτα του και τη ζωή του για τον μεγάλο σκοπό του έθνους. Με λίγα λόγια, όλες αυτές οι βιογραφίες και θρύλοι των προσωπικοτήτων των πολεμικών τεχνών που παράγονται στο Ανατολικό —και ειδικά στο κινεζικό— κοινωνικό περιβάλλον, είτε είναι παραδοσιακοί είτε σύγχρονοι, είτε φανταστικοί είτε βασισμένοι σε αληθινά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα, μαθαίνουν στους ανθρώπους να πασχίζουν για την ανιδιοτέλεια και την αυτοθυσία. Αυτό είναι το κεντρικό θέμα και ο εκπαιδευτικός πυρήνας τους, κι έχουν στόχο να κάνουν τους ανθρώπους να αποκτήσουν ευγενή κοινωνική ηθική. Η ανιδιοτέλεια και η αυταπάρνηση σημαίνουν να μην έχεις εαυτό· αυτοί υποστηρίζουν ότι ο ανώτερος εαυτός προηγείται του κατώτερου, ότι η πατρίδα προηγείται της οικογένειας και μόνο έτσι μπορεί κανείς να έχει μια καλή ζωή. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης που εμφυσούν στους ανθρώπους. Δηλαδή, σε μαθαίνουν να μην είσαι εγωιστής, να μη λαμβάνεις υπόψη μόνο τον εαυτό σου, να μην κάνεις θυσίες ούτε προσπάθειες για χάρη της δικής σου ζωής, της δικής σου επιβίωσης ή του οτιδήποτε σχετίζεται με τον εαυτό σου, και να μην αγωνίζεσαι καν γι’ αυτά τα πράγματα με οποιονδήποτε τρόπο. Αντίθετα, πρέπει να θυσιάζεσαι και να συνεισφέρεις τον εαυτό σου για την πατρίδα σου, για την κοινωνία, για την ανθρωπότητα και για τον μεγάλο σκοπό του έθνους. Αυτές οι διδασκαλίες είναι γνωστές συλλογικά ως εκπαίδευση στην υποκρισία. Αυτή η επονομαζόμενη εκπαίδευση στην υποκρισία δεν είναι ρεαλιστική και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης· στη βάση της απογύμνωσης των αναγκών της ανθρώπινης φύσης των ανθρώπων, των έμφυτων ενστίκτων τους και του βασικού τους δικαιώματος στην επιβίωση, τους ωθεί να κάνουν άσκοπες θυσίες για τη χώρα και το έθνος, για έναν κενό και ανόητο σκοπό. Αυτή η αρετή της αυτοθυσίας είναι εξ ολοκλήρου κάτι που έχει εμφυσήσει με το ζόρι η Ανατολική κοινωνία στην ανθρώπινη φύση των ανθρώπων. «Με το ζόρι» σημαίνει ότι δεν πρόκειται για κάτι που προκύπτει αυθόρμητα από την ανθρώπινη φύση, δεν είναι κάτι αναπόσπαστο από τα έμφυτα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, δεν είναι κάτι που μπορούν να πετύχουν τα έμφυτα ένστικτα και δεν είναι κάτι που επιθυμεί να πετύχει η έμφυτη ελεύθερη βούληση ή η υποκειμενική βούληση του ατόμου. Αντίθετα, είναι κάτι που η άρχουσα τάξη ή οι κοινωνιολόγοι εμφυσούν με το ζόρι στο μυαλό των ανθρώπων, παραπλανώντας τους ή αναγκάζοντάς τους να αποδεχτούν τέτοιου είδους κοινωνικές υποχρεώσεις και ευθύνες, και στη συνέχεια διαπαιδαγωγώντας τους υπό το μεγαλοπρεπές λάβαρο του δήθεν «ευγενούς ηθικού χαρακτήρα», με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δύναμη να απελευθερωθούν και να φοβούνται να το προσπαθήσουν. Αυτό συμβαίνει επειδή, αν απελευθερωθείς από αυτήν την εκπαίδευση ή ξεφύγεις από αυτήν, αν δεν αποδεχτείς αυτήν την εκπαίδευση, τότε είσαι εχθρός ολόκληρης της κοινωνίας και ολόκληρου του έθνους —είσαι φρικτά επαναστατικός, δεν είσαι άνθρωπος, είσαι παράξενος και θα πρέπει να αντιμετωπίσεις μια συνθήκη διαβίωσης στην οποία θα είσαι απομονωμένος. Επομένως, ακόμα κι αν οι άνθρωποι νιώθουν κάποια δυσαρέσκεια στην καρδιά τους, ακόμα κι αν μισούν αυτήν την κοινωνία και αυτό το είδος εκπαίδευσης, δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε το θάρρος να απελευθερωθούν από εκεί, πόσο μάλλον το θάρρος να πουν «όχι». Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το υπομείνουν με χαμόγελο —είναι ανίκανοι να αντισταθούν και το μόνο που μπορούν είναι να υπομένουν σιωπηλά. Αν δεν το υπομείνεις, τότε, σε ευρεία κλίμακα, θα σε αποδοκιμάσει, θα σε αποστραφεί και θα σε απορρίψει η κοινωνία. Σε μικρότερη κλίμακα, η οικογένειά σου και οι αγαπημένοι σου θα σε αποστραφούν και θα σε απορρίψουν, θα απομακρυνθούν από σένα, θα σε απομονώσουν και θα σε καταδικάσουν ως φρικτά επαναστατικό. Για να δούμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε ότι, όταν ήσουν μικρός, οι γονείς σου σου έμαθαν το εξής: «Όταν βγαίνεις έξω και βλέπεις μεγαλύτερους, πρέπει να τους χαιρετάς. Τους νεότερους από εμάς να τους αποκαλείς “θείο” ή “θεία” και τους ηλικιωμένους “παππού” ή “γιαγιά”. Όταν κάποιος σου δίνει κάτι, πρέπει να λες “ευχαριστώ”. Αν σε χτυπήσει ένα άλλο παιδί, πρέπει να το υπομείνεις· να αντιδράσεις μόνο αν πραγματικά δεν αντέχεις πια. Πρέπει να δείξεις τη μέγιστη δυνατή αυτοσυγκράτηση». Και μια μέρα, βγήκες έξω και συνάντησες κάποιον, αλλά επειδή ήσουν ντροπαλός, δεν τόλμησες να τον χαιρετήσεις. Οι γονείς σου ένιωσαν ότι έχασαν την αξιοπρέπειά τους, οπότε σε τιμώρησαν όταν γύρισες σπίτι, και από τότε άρχισες να χαιρετάς γρήγορα όποιον συναντούσες. Για να αποφύγεις το ξύλο, όσο κι αν ντρεπόσουν ή όσο απρόθυμος κι αν ήσουν μέσα σου, έπρεπε να χαιρετάς τους ανθρώπους παρά τη θέλησή σου. Όποιος μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανέχεται τα πάντα. Ακόμα και σε ένα τόσο μικρό θέμα, πρέπει να συμπεριφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο· είτε στο σπίτι είτε έξω στην κοινωνία, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι αυτό. Αν νιώθεις άβολα και θέλεις να πράξεις για μια φορά με ισχυρογνωμοσύνη, η καταδίκη από την κοινωνία είναι το λιγότερο· ακόμα και η οικογένειά σου και οι γονείς σου θα σου κάνουν κήρυγμα και θα σε μαλώσουν. Όταν μεγαλώσεις, συνειδητοποιείς ότι το να χαιρετάς τους άλλους γίνεται με σκοπό να διαφυλάξεις την υπόληψή σου και να καθιερωθείς πιο εύκολα στην κοινωνία. Ωστόσο, όταν ήσουν μικρός, δεν μπορούσες να το καταλάβεις αυτό, παρόλο που έπρεπε και πάλι να συμπεριφέρεσαι έτσι. Αν δεν το έκανες, θα έμπαινες τιμωρία και μερικές φορές μπορεί να σε μάλωναν ή να σε χτυπούσαν οι γονείς σου μπροστά στους άλλους, κάτι που δεν θα ξεχνούσες ποτέ σε όλη σου τη ζωή. Επομένως, στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς αυτήν την εκπαίδευση στον δήθεν «ευγενή ηθικό χαρακτήρα». Όποιες κι αν είναι οι συνέπειες της αποδοχής της, όπως κι αν επηρεάσει τελικά την ανθρώπινη φύση σου και όποιον χαρακτήρα ή ανθρώπινες ιδιότητες κι αν σε οδηγήσει να αναπτύξεις, στο τέλος, εσύ και μόνο εσύ θα πρέπει να υποστείς αυτές τις συνέπειες.

Η ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης που αναπτύσσουν οι άνθρωποι της Ανατολής από την εκπαίδευσή τους στην Ανατολική κοινωνία είναι να καταπιέζουν και να υπομένουν. Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτήν την καταπίεση και την υπομονή κρύβονται πολλές από τις συγκεκριμένες σκέψεις, απόψεις, τρόπους διαγωγής και διάφορες στάσεις απέναντι σε κάθε είδους πράγματα που βρίσκονται στην Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση. Έτσι είναι η Ανατολική κοινωνία. Κατά τον ίδιο τρόπο, η Δυτική κοινωνία έχει κι αυτή τη δική της βασική εκπαίδευση με βάση την κουλτούρα, με την οποία οι Δυτικοί αναπτύσσουν κι αυτοί τις δικές τους ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Και ποια είναι αυτή η κυρίαρχη Δυτική εκπαίδευση με βάση την κουλτούρα; Κυρίως θεωρεί σημαντικά την αυτονομία και την ανεξαρτησία. Εδώ υπάρχει διαφορά σε σχέση με την Ανατολική κοινωνία, στην οποία απαιτείται από τους ανθρώπους να θυσιάζονται και να συνεισφέρουν τον εαυτό τους για την πατρίδα και την κοινωνία, κάνοντας πράγματα που δεν έχουν σχέση με την προσωπική τους ζωή. Απ’ την άλλη, αυτό που μαθαίνει η Δυτική κοινωνία στους ανθρώπους είναι ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που απαιτεί η Ανατολική. Η Δυτική κοινωνία δεν απαιτεί να συνεισφέρεις τίποτα στην κοινωνία, στην ανθρωπότητα ή στον σπουδαίο εθνικό σκοπό· η ουσία της δυτικής εκπαίδευσης είναι να σε μάθει να σκέφτεσαι μόνος σου, να μάθεις να αντιμετωπίζεις τα προβλήματά σου και να μην ταλαιπωρείς τους άλλους, την κοινωνία και το κράτος. Σου δίνει ανεξάρτητα δικαιώματα, ανεξάρτητο χώρο για σκέψη και ανεξάρτητο προσωπικό χώρο, και καλλιεργεί την ικανότητά σου για ανεξάρτητη σκέψη, και την ικανότητά σου να σκέφτεσαι και να αντιμετωπίζεις ανεξάρτητα τα προβλήματά σου. Πρέπει να λύνεις τα δικά σου προβλήματα, πρέπει να είσαι ανεξάρτητος, αυτόνομος και αυτάρκης. Η Δύση έχει ένα τέτοιου είδους ιδεολογικής εκπαίδευσης πολιτισμικό υπόβαθρο και, σ’ αυτό το πλαίσιο, οι Δυτικοί αναπτύσσουν επίσης κάποιες ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης που συνδέονται με τον πυρήνα της εκπαιδευτικής τους ιδεολογίας. Οι Ανατολικοί έχουν αναπτύξει τα εκπαιδευτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά της Ανατολής με φόντο την Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση. Καθώς οι Δυτικοί κουβαλάνε τα χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης της Δυτικής κοινωνίας, έχουν και την ουσία που σχετίζεται με τα χαρακτηριστικά αυτά. Η ουσία των εκπαιδευτικών χαρακτηριστικών που έχουν οι Δυτικοί είναι στην πραγματικότητα διαφορετική από την ουσία των εκπαιδευτικών χαρακτηριστικών που έχουν οι Ανατολικοί. Τα εκπαιδευτικά χαρακτηριστικά που έχουν οι Ανατολικοί είναι μια εκπαίδευση στην προσποίηση, ενώ τα χαρακτηριστικά των Δυτικών είναι μια εκπαίδευση στον εγωισμό. Κάθε θέμα της Δυτικής εκπαίδευσης μαθαίνει τους ανθρώπους να είναι ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, να σκέφτονται μόνοι τους τα προβλήματά τους, και να χειρίζονται και να διαχειρίζονται τις δικές τους υποθέσεις. Έτσι, η Δυτική εκπαίδευση έχει την ιδιότητα ότι αποτελεί εκπαίδευση στον εγωισμό. Αυτή η εκπαίδευση στον εγωισμό είναι εντελώς διαφορετική από την Ανατολική εκπαίδευση· είναι μια διαφορετική ιδιότητα. Αυτή η ιδιότητα κάνει τους Δυτικούς να δίνουν προτεραιότητα στον προσωπικό τους ανεξάρτητο χώρο· στην υποκειμενική βούληση, στον τρόπο σκέψης, στις σκέψεις, στις απόψεις και στις ιδέες· και στα δικά τους δικαιώματα, στις τρέχουσες συνθήκες διαβίωσής τους, αλλά και στην όρεξη και τα συναισθήματα που έχουν τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν χρειάζεται να ενδιαφερθούν πολύ για άλλα πράγματα ούτε για κοινωνικές ή οικογενειακές ευθύνες. Πρέπει να λύσουν πρώτα τα δικά τους προβλήματα, να διαχειριστούν τα δικά τους συναισθήματα και να επιλύσουν τα δικά τους άμεσα ζητήματα, και μετά όλα τα άλλα. Η Ανατολική εκπαίδευση έχει μάθει στους Ανθρώπους της Ανατολής να καταπιέζουν και να υπομένουν, ενώ η Δυτική εκπαίδευση έχει μάθει τους ανθρώπους της Δύσης να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Σ’ αυτό το θέμα, οι άνθρωποι της Δύσης και της Ανατολής είναι εντελώς διαφορετικοί. Όταν συμβαίνει κάτι στους ανθρώπους από την Ανατολή, εκείνοι απλώς συνεχίζουν να το υπομένουν. Όταν πλέον δεν μπορούν πραγματικά να το υπομείνουν, λένε μέσα τους: «Μια κακή ζωή είναι καλύτερη από έναν καλό θάνατο. Πρέπει να υπομένεις για να μένεις ζωντανός». Σε αντίθεση με την καταπίεση και την υπομονή που επιδεικνύουν οι άνθρωποι από την Ανατολή, οι Δυτικοί έχουν ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό: Μέσα από την κοινωνική τους εκπαίδευση στην αυτονομία και την ανεξαρτησία, έχουν μάθει να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Σε σύγκριση με την καταπίεση και την υπομονή που επιδεικνύουν οι άνθρωποι από την Ανατολή, άραγε στους Δυτικούς που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους δεν παρατηρείται σε κάποιον βαθμό περισσότερη αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια; Δηλαδή, υπάρχει λίγο περισσότερη πρωτοβουλία, σωστά; (Ναι.) Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων σου είναι μια απόλυτα θεμελιώδης έννοια. Σημαίνει να παίρνεις τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσεις τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά σου, όπως το δικαίωμα στην πίστη, το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και ούτω καθεξής. Βέβαια, τι αφορά κυρίως αυτή η θεμελιώδης υπεράσπιση των δικαιωμάτων; Αφορά το να έχουν οι άνθρωποι ανεξάρτητο χώρο για σκέψη, να μπορούν να σκέφτονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, χωρίς να τους επηρεάζει ή να τους ελέγχει το κοινωνικό περιβάλλον ή οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που υπάρχουν γύρω τους. Είτε οι απόψεις που προκύπτουν από τις σκέψεις ενός ανθρώπου για τα ζητήματα είναι σωστές είτε όχι, είτε ο τρόπος σκέψης του είναι σωστός είτε όχι, το πιο σημαντικό είναι να πετύχει την αυτονομία και την ελευθερία. Με λίγα λόγια, οι Δυτικοί ζουν σε ελεύθερες κοινωνίες και, στο πλαίσιο της κουλτούρας της Δυτικής κοινωνικής εκπαίδευσης, το μυαλό τους είναι πολύ ενεργό και συχνά σε κατάσταση ελευθερίας. Επομένως, σε σύγκριση με τους ανθρώπους της Ανατολικής κοινωνίας, οι Δυτικοί είναι πιο τολμηροί στη σκέψη τους, πιο πρόθυμοι να σκεφτούν και πιο ικανοί σ’ αυτό, ενώ ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων από την Ανατολή είναι συνήθως περιορισμένος, προβλέψιμος ή καταπιεσμένος. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το μυαλό των Δυτικών είναι ελεύθερο, ενεργό και πρόθυμο να σκεφτεί για τα προβλήματα. Για να το εκφράσω με έναν κάπως ακατάλληλο τρόπο, εκείνοι είναι πιο πρόθυμοι να σκεφτούν περίεργα και ασυνήθιστα πράγματα, ακόμα και στο σημείο να μπλέξουν σ’ έναν κυκεώνα. Αυτό αποτελεί εκδήλωση των ιδιοτήτων της ανθρώπινης φύσης που αναπτύσσουν μέσα από τη Δυτική κοινωνική εκπαίδευση, κι αυτή η εκδήλωση της ανθρώπινης φύσης είναι πιο προοδευτική από εκείνη των Ανατολικών. Απ’ τη μία, υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στη ζωή και, απ’ την άλλη, υπερασπίζονται και τις διάφορες απόψεις που προκύπτουν απ’ την ελεύθερη σκέψη τους. Αποτέλεσμα; Οι ιδέες, οι απόψεις και οι μορφές της τέχνης που εμφανίζονται στα Δυτικά έργα της λογοτεχνίας ή στη Δυτική ζωή των τεχνών και της ψυχαγωγίας είναι ποικίλες και ευρείες. Απ’ όλη την ανθρωπότητα, τα Δυτικά έργα της λογοτεχνίας και η ζωή της ψυχαγωγίας είναι σχετικά ελεύθερα και πρωτοποριακά, και οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν έμπνευση και να επωφεληθούν πολύ απ’ αυτά. Κοιτάξτε —ποιες ιδέες υποστηρίζουν κάποια έργα τέχνης και λογοτεχνίας από την Ανατολή; Τον πατριωτισμό, την αγάπη για την οικογένεια, την αγάπη για τους γονείς και ούτω καθεξής. Όλα αυτά είναι πράγματα που βρίσκονται στην Ανατολική κοινωνική ηθική εκπαίδευση ή που αποτελούν μέρος του πυρήνα της Ανατολικής κουλτούρας. Επειδή η Δυτική κουλτούρα έχει προσφέρει στους Δυτικούς ελεύθερο και αυτόνομο χώρο για σκέψη, κι έχει δημιουργήσει αυτήν την ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης μέσα τους και τους έχει προικίσει με αυτό το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψη, οι Δυτικοί έχουν μεγαλύτερη πνευματική υπόσταση στη λογοτεχνική και καλλιτεχνική τους ζωή απ’ ό,τι οι Ανατολικοί και, ταυτόχρονα, έχουν μεγαλύτερο εύρος σκέψης. Βλέπεις, το εύρος της σκέψης των ανθρώπων της Ανατολής, ή οι ιδέες που εκφράζουν και υποστηρίζουν στη λογοτεχνική και καλλιτεχνική τους ζωή, είναι πολύ μετρημένα, στενά και περιορισμένα, ενώ τα διάφορα θέματα που παρουσιάζονται στη ζωή της λογοτεχνίας και των τεχνών των ανθρώπων της Δύσης έχουν αρκετά μεγάλο εύρος και δεν υπόκεινται σε περιορισμούς από την κυβέρνηση. Κάποια από αυτά τα θέματα αποτελούν στοχασμούς για έναν συγκεκριμένο νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση μια περίοδο απ’ την άποψη της ανθρώπινης φύσης των ανθρώπων, ή για τον αντίκτυπο που έχει στην κοινωνία ή ακόμα και στη ζωή και την οικογένεια ενός ατόμου. Άλλα αποτελούν στοχασμούς για το σχολείο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και για διάφορα άλλα ζητήματα, όπως οι συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων —συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών— για την ισότητα των φυλών, για τις φυλετικές διακρίσεις και για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού χρώματος. Από αυτό, μπορεί να δει κανείς ότι το εύρος των διαφόρων θεμάτων τα οποία γίνονται αντικείμενο σκέψης στα έργα της Δυτικής λογοτεχνίας και τέχνης είναι πολύ μεγαλύτερο, όπως και το εύρος των διαφόρων ιδεών και απόψεων που είναι σχετικές. Αντικείμενο στοχασμού είναι ακόμα και οι επιπτώσεις που προκαλούν οι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούνται από κάποια όργανα επιβολής του νόμου στο ευρύτερο νομικό πλαίσιο, καθώς και τα διάφορα ψυχολογικά φορτία που επιβαρύνουν το κοινό ή τα διάφορα επακόλουθα αποτελέσματα στη ζωή των ανθρώπων. Όλα αυτά αποτελούν ιδέες και απόψεις που παρουσιάζονται σε διάφορα Δυτικά έργα της λογοτεχνίας και των τεχνών. Απ’ τη μία, πρόκειται για σκέψεις που υποστηρίζονται στο πλαίσιο της Δυτικής κουλτούρας· απ’ την άλλη, είναι σκέψεις και απόψεις που προκύπτουν επειδή οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σκέφτονται μέσα στο πλαίσιο της εκπαίδευσης της Δυτικής κουλτούρας. Με λίγα λόγια, οι διάφορες ιδέες που παρουσιάζουν οι Δυτικοί στα έργα της λογοτεχνίας και της τέχνης τους, καθώς και οι σκέψεις, οι απόψεις, οι φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις και οι στάσεις των Δυτικών από διαφορετικές κοινότητες και διαφορετικούς κλάδους ως προς το πώς αντιμετωπίζουν κάθε είδους πράγματα, είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές των ανθρώπων της Ανατολής. Ένα απλό παράδειγμα: Στην Ανατολή, όταν ένας υπάλληλος εργάζεται για μια εταιρεία, εφόσον το εισόδημά του προέρχεται από το αφεντικό του, πρέπει να κάνει ό,τι του λέει το αφεντικό του. Ακόμα κι αν του ζητηθεί να κάνει κάποιες δουλειές του νοικοκυριού για το αφεντικό του, όπως να πάρει τα παιδιά του ή να κάνει ψώνια, πρέπει να δείξει πλήρη υπακοή και να μην τολμήσει να αρνηθεί. Πρέπει μάλιστα να είναι διαθέσιμος ακόμα και στον χρόνο που δεν δουλεύει. Είναι υπηρέτης, υποτελής και δούλος του αφεντικού του. Έτσι είναι η σχέση ανώτερου-κατώτερου ανάμεσα στους υπαλλήλους και τα αφεντικά στην Ανατολή. Ο υπάλληλος μπορεί να νιώθει άβολα, να νιώθει ταραγμένος και απρόθυμος, αλλά δεν έχει επιλογή —το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υπομείνει. Πρόκειται για το αφεντικό του, αυτόν που του προσφέρει τον βιοπορισμό του, οπότε δεν μπορεί παρά να τεθεί υπό το έλεός του. Στην Ανατολή, όσο κι αν εκμεταλλεύεται ένα αφεντικό τους υπαλλήλους του και όσο κι αν είναι παράλογες οι ενέργειές του, οι υπάλληλοι δεν μπορούν παρά να το υπομένουν· δεν έχουν κανέναν τρόπο να ξεφύγουν από αυτήν την κατάσταση. Κάποιες χώρες της Ανατολής μπορεί να έχουν και εργατικό δίκαιο, το οποίο αποσκοπεί στην προστασία των νόμιμων δικαιωμάτων και συμφερόντων κάθε πολίτη, αλλά στο επίπεδο της κοινωνίας, καθώς μιλάμε για την Ανατολή, κανένας υπάλληλος δεν τολμά να κάνει μήνυση στο αφεντικό του, ακόμα κι αν εκείνο παραβιάζει το εργατικό δίκαιο. Όσο κι αν του στερούνται τα δικαιώματά του ή όσο κι αν τον εκμεταλλεύεται ο εργοδότης του, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ακόμα και με το εργατικό δίκαιο, δεν μπορεί να επικαλεστεί τον νόμο για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά του. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να το αποδεχτεί και να αφήσει την κατάσταση να συνεχιστεί. Στη Δύση, απ’ την άλλη, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η σχέση ανώτερου-κατώτερου ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη στη Δύση υπάρχει μόνο στο επίπεδο της δουλειάς και κατά τη διάρκεια του εργασιακού ωραρίου. Εκτός δουλειάς, δεν υπάρχει προσωπική, συναισθηματική σχέση μεταξύ τους. Αν ο εργοδότης σού ζητήσει να κάνεις υπερωρίες, μπορείς να αρνηθείς. Αν ο εργοδότης σού ζητήσει να τον βοηθήσεις πηγαίνοντας να πάρεις τα παιδιά του ή να του κάνεις τα ψώνια, μπορείς να πεις: «Δεν έχεις δικαίωμα να μου ζητήσεις να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν είναι η δουλειά μου. Δεν έχω καμία υποχρέωση να σε εξυπηρετήσω». Μπορείς να αρνηθείς. Αν ο εργοδότης σου σε πιέσει επανειλημμένα και με το ζόρι να κάνεις αυτά τα πράγματα, μπορείς να του κάνεις μήνυση, και θα εφαρμοστεί το Δυτικό εργατικό δίκαιο· ο νόμος θα ανταποκριθεί αναλόγως. Οι Δυτικοί μπορούν να το κάνουν αυτό και δεν φοβούνται να το κάνουν, αλλά οι Ανατολικοί φοβούνται. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις των ανθρώπων της Ανατολής, πρέπει να κάνεις ό,τι σου ζητήσει ο ανώτερός σου ή κάποιος που έχει θέση ή φήμη και να του παρέχεις υπηρεσίες δωρεάν. Πρέπει μάλιστα να λες: «Είμαι πρόθυμος να σε εξυπηρετήσω, να δώσω τη ζωή μου για σένα, και δεν περιμένω τίποτα ως αντάλλαγμα. Είναι τιμή μου να σε υπηρετώ!» Είτε σε εκμεταλλεύονται για την εργασία σου είτε σου στερούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρέπει να το αποδέχεσαι αυτό και να μην απαιτείς καμία αποζημίωση. Αν απαιτήσεις, αυτό σημαίνει ότι είσαι αχάριστος κι ότι τους κάνεις να χάσουν την υπόληψή τους, και θα σε κάνουν να το πληρώσεις. Οι Δυτικοί, απ’ την άλλη, είναι διαφορετικοί. Έχουν μάθει να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους και να κάνουν χρήση αυτών άκρως αποτελεσματικά, καθώς τα εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ακόμα κι αν ο πρόεδρος ή κάποιος πολύ φημισμένος δεν αφήσει φιλοδώρημα μετά από ένα γεύμα, θα υποβληθεί παράπονο —αυτό είναι ένα δικαίωμα που παρέχει το εργατικό δίκαιο στους εργάτες. Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα στους ανθρώπους από την Ανατολή, εκείνοι δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν. Σκέφτονται: «Είναι αξιωματούχος, είναι διάσημος. Θα κέρδιζα μια δίκη εναντίον του; Ακόμα κι αν κέρδιζα, τι θα έκανα αν μου έκανε τη ζωή δύσκολη πίσω από την πλάτη μου; Αν του έκανα μήνυση, θα έμπλεκα σε σοβαρά προβλήματα και μπορεί να έχανα ακόμα και τη ζωή μου». Επομένως, οι άνθρωποι από την Ανατολή προτιμούν να ζημιωθούν παρά να τολμήσουν να ζητήσουν φιλοδώρημα. Αυτό ονομάζεται να υπομένεις. Αλλά οι Δυτικοί είναι διαφορετικοί. Σκέφτονται: «Γιατί να το υπομείνω; Δεν γεννήθηκα για να ζήσω τη ζωή μου για κάποιον άλλον —για τον εαυτό μου ζω. Πρέπει να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου. Τα χρήματα αυτά μου αξίζουν. Δεν με νοιάζει αν είσαι κάποια γνωστή προσωπικότητα ή κάποιος σπουδαίος, πρέπει να πληρώσεις. Όλοι είναι ίσοι. Τι σου δίνει το δικαίωμα να μην αφήσεις φιλοδώρημα; Αν δεν αφήσεις φιλοδώρημα, θα σου κάνω μήνυση!» Και μόλις πάρουν το φιλοδώρημα, το θέμα έχει λυθεί. Αυτές είναι οι διαφορετικές σκέψεις, απόψεις και τρόποι αντιμετώπισης των ανθρώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων μεταξύ των ανθρώπων της Ανατολής και της Δύσης, που έχουν αποκτήσει ο καθένας μέσω της αντίστοιχης πολιτιστικής του εκπαίδευσης.

Η Ανατολή και η Δύση έχουν διαφορετικές μεθόδους εκπαίδευσης στην κουλτούρα και διαφορετικό περιεχόμενο σ’ αυτήν την εκπαίδευση. Αυτές οι διαφορετικές μορφές εκπαίδευσης έχουν δημιουργήσει διαφορετικές ανθρώπινες κουλτούρες, αλλά και διαφορετικές ιδιότητες ανθρώπινης φύσης για τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Με αυτές τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, οι άνθρωποι από την Ανατολή έχουν τον δικό τους τρόπο ζωής, τις δικές τους συνθήκες διαβίωσης, τον δικό τους τρόπο σκέψης και τη δική τους στάση απέναντι στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, ενώ οι άνθρωποι της Δύσης έχουν τον δικό τους τρόπο ζωής, τις δικές τους συνθήκες διαβίωσης, και τους δικούς τους τρόπους και στάσεις απέναντι στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Από αυτές τις δύο στάσεις απέναντι στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, η μία συνίσταται σε καταπίεση και υπομονή, και είναι ιδιαίτερα συντηρητική· η άλλη δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην προστασία των δικαιωμάτων της υποκειμενικής βούλησης και των επιθυμιών των ανθρώπων. Η μία προκύπτει από την εκπαίδευση στην προσποίηση και η άλλη προκύπτει από την εκπαίδευση στον εγωισμό. Όποιο κι αν είναι το είδος της εκπαίδευσης που προκαλεί αυτές τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης —είτε είναι η καταπίεση και η υπομονή είτε η υπεράσπιση των δικαιωμάτων, ο συντηρητισμός ή το να είσαι ανοιχτός— ποιες από αυτές είναι θετικές; (Είτε Ανατολικές είτε Δυτικές, καμία απ’ αυτές τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης δεν είναι θετική.) Γιατί λέτε ότι δεν είναι θετικές; Ας ακούσουμε τους συγκεκριμένους λόγους που έχετε να πείτε. Κανείς σας δεν μπορεί να πει κάποιον λόγο, έτσι δεν είναι; (Δεν μπορούμε.) Όποιο κι αν είναι το θέμα προς συζήτηση, όλοι φοβάστε μήπως οι άλλοι είναι πολύ ακριβείς με τις λεπτομέρειες και, όταν είναι, νιώθετε μπερδεμένοι και δεν μπορείτε να εξηγήσετε τα πράγματα ξεκάθαρα. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν έχετε καταλάβει αυτό το θέμα ξεκάθαρα, οπότε πρέπει να κάνετε συναναστροφή πάνω σ’ αυτό. Το ερώτημα που σας έθεσα είναι ένα θέμα πάνω στο οποίο αξίζει να γίνει συναναστροφή, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Το θέμα αυτό αφορά το «τι δημιουργεί ο Θεός». Ας ρίξουμε λοιπόν μια πρώτη ματιά: Τι είδους όντα είναι οι άνθρωποι που δημιουργεί ο Θεός; Ο Θεός δημιουργεί θετικά πράγματα. Ποια στοιχεία του ανθρώπου δημιουργεί ο Θεός; (Την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και τη σοφία που του δίνει ο Θεός.) Σε ευρύτερο πλαίσιο, όλες τις έμφυτες καταστάσεις του ανθρώπου τις δίνει και τις δημιουργεί ο Θεός. Αν χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «δημιουργεί», μπορεί να είναι λίγο αφηρημένη, γιατί όλοι γεννιούνται από τους γονείς τους, δεν φτιάχνονται από τα χέρια του Θεού. Η φράση «αυτό που δημιουργεί ο Θεός» έχει κάπως ευρεία έννοια· δεν ταιριάζει απόλυτα. Στην περίπτωση αυτή, πιο συγκεκριμένη και αντικειμενική είναι η φράση «οι έμφυτες καταστάσεις που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους». Οι έμφυτες καταστάσεις που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους έχουν να κάνουν με το θέμα «αυτά που δημιουργεί ο Θεός». Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι όλες οι έμφυτες καταστάσεις ενός ανθρώπου είναι θετικές; (Ναι.) Η εμφάνιση ενός ανθρώπου, η γλωσσική του ικανότητα, όλες οι αισθήσεις και τα σωματικά του χαρακτηριστικά, καθώς και η ελεύθερη βούλησή του, η ικανότητά του να σκέφτεται και να αναλογίζεται, τα φυσικά του προτερήματα και ταλέντα, και όλοι οι κανόνες της επιβίωσης που ακολουθεί ως ζωντανό ον —όλα αυτά είναι θετικά πράγματα. Με άλλα λόγια, όλες οι έμφυτες καταστάσεις που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους είναι θετικές. Άραγε, σ’ αυτά τα θετικά πράγματα περιλαμβάνονται και οι διάφορες σκέψεις που ανακύπτουν στο μυαλό ενός ανθρώπου ή αυτές που αποδέχεται από την κοινωνία και από τις διαφορετικές εποχές; (Όχι.) Οτιδήποτε αποκτούν οι άνθρωποι από την κοινωνία ή από την ανθρωπότητα δεν τους το δίνει ο Θεός ούτε είναι κάτι που δημιουργήθηκε αρχικά από τον Θεό. Μπορούμε να πούμε πως οτιδήποτε προέρχεται από την κοινωνία ή από την ανθρωπότητα δεν είναι θετικό πράγμα. Αυτό θα το λέγαμε ως μια γενική και εννοιολογική σύνοψη. Και για να το θέσουμε συγκεκριμένα; Δεν είναι κάπως ανώμαλες οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης και οι τρόποι σκέψης που δημιουργούνται στο πλαίσιο της κουλτούρας της Ανατολικής κοινωνικής ηθικής εκπαίδευσης; Μπορούμε να το θέσουμε και ως εξής: Στην Ανατολική κοινωνία, τα μυαλά των ανθρώπων είναι φυλακισμένα και διεστραμμένα· τα έχουν διαφθείρει και επηρεάσει κάποιες σκέψεις και απόψεις της κοινωνίας και του Σατανά. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα μυαλά τους τα έχει επεξεργαστεί ο Σατανάς; (Ναι.) Τα μυαλά των ανθρώπων έχουν υποβληθεί σε επεξεργασία και οι σκέψεις τους δεν γεννιούνται από την ανθρώπινη φύση τους. Αυτές οι διδασκαλίες δεν προέρχονται από θετικά πράγματα ούτε προέρχονται από τον Θεό. Από τη στιγμή που δεν προέρχονται από τον Θεό, τότε όποιες σκέψεις, απόψεις και τρόπους σκέψης κι αν παράγουν —και όποιες ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης κι αν παράγουν τελικά— ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα πράγματα που προκύπτουν από αυτές, είναι αρνητικά πράγματα κι όχι θετικά. Έχετε σιγουρευτεί γι’ αυτό, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Τα μυαλά των ανθρώπων της Ανατολής είναι φυλακισμένα και διεστραμμένα, και επηρεάζονται επίσης από συγκεκριμένους ανατολικούς τρόπους σκέψης και απόψεις, οπότε όλα όσα εκφράζουν οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους είναι αρνητικά. Ας δούμε τώρα και τη Δύση. Ποιο είναι το περιεχόμενο της ιδεολογικής εκπαίδευσης των Δυτικών; Έχει σχέση με την αλήθεια; Μήπως το περιεχόμενο της Δυτικής εκπαίδευσης και οι εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης που μαθαίνει τους ανθρώπους να επιδιώκουν προέρχονται από τα λόγια του Θεού; (Όχι.) Για να το εξηγήσω ακόμα πιο ξεκάθαρα, θα σας κάνω μια ερώτηση: Άραγε, αυτή η εκπαίδευση —οι αρχές που κρύβονται πίσω απ’ αυτές τις σκέψεις και απόψεις για την αντιμετώπιση της ζωής, της επιβίωσης και των κοσμικών υποθέσεων, καθώς και οι μέθοδοι αντιμετώπισής τους— συνάδουν με τα λόγια του Θεού; Συνάδουν με την αλήθεια; (Όχι.) Τι εννοούμε δεν συνάδουν; (Είναι σαν την εκπαίδευση της Δύσης στον εγωισμό. Ναι μεν σέβεται την ελευθερία της σκέψης, αλλά μαθαίνει τους ανθρώπους να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και όχι τους άλλους. Αυτό δεν συνάδει με τα λόγια του Θεού και την αλήθεια.) Και τι λένε τα λόγια του Θεού και η αλήθεια; (Οι άνθρωποι, στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους, δεν πρέπει να σκέφτονται μόνο τα δικά τους συμφέροντα και συναισθήματα· αντίθετα, πρέπει να σκέφτονται πώς μπορούν οι πράξεις τους να είναι εποικοδομητικές προς τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα να βρίσκονται σε συμφωνία με την αλήθεια.) Τα λόγια του Θεού σού λένε ότι, είτε σκεφτείς τα ζητήματα ελεύθερα και αντικειμενικά είτε υπό την κυριαρχία μιας συγκεκριμένης σκέψης ή άποψης, δεν πρέπει να τα σκέφτεσαι μόνο με σκοπό να υπερασπιστείς τα δικά σου συμφέροντα ή την αξιοπρέπεια και την περηφάνια σου —δεν πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα ζητήματα μ’ αυτήν την αρχή οι πιστοί στον Θεό. Όταν λαμβάνεις υπόψη ζητήματα, πρέπει να εστιάζεις στο αν η προσέγγισή σου είναι σύμφωνη με την αλήθεια, αν αυτά τα ζητήματα μπορούν να επιλυθούν με τη χρήση της αλήθειας, και αν η προσέγγισή σου είναι σε συμφωνία με τις αλήθεια-αρχές και οδηγεί στην υποταγή στον Θεό. Αυτή είναι η αρχή με την οποία πρέπει να λαμβάνεις υπόψη τα ζητήματα. Είτε αντιμετωπίζεις ανθρώπους, είτε αντιμετωπίζεις ζητήματα που αφορούν την οικογένειά σου ή άλλα πράγματα γύρω σου, πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές, κι όχι να υπερασπίζεσαι απλώς τα δικαιώματα και τα συμφέροντά σου. Αυτές είναι οι αρχές της διαγωγής που απαιτεί ο Θεός. Έτσι, επιφανειακά, σε σύγκριση με την εκπαίδευση της Ανατολικής κουλτούρας, η εκπαίδευση της Δυτικής κουλτούρας δίνει μεγαλύτερη σημασία στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων. Είναι ανώτερη από την Ανατολική κουλτούρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να υποκαταστήσει την αλήθεια. Δεν πρέπει να νομίζεις ότι, επειδή είναι ανώτερη από την Ανατολική κουλτούρα ή επειδή σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και επιτρέπει στους ανθρώπους να είναι ανεξάρτητοι και ελεύθεροι, μπορεί να υποκαταστήσει τις αλήθεια-αρχές και να θεωρηθεί κάτι θετικό. Η εκπαίδευση της Δυτικής κουλτούρας είναι απλώς ανώτερη από την εκπαίδευση της Ανατολικής κουλτούρας και συνάδει περισσότερο με τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, αλλά δεν μπορεί να εξισωθεί με τις αλήθεια-αρχές ούτε να τις αντικαταστήσει. Ως έναν βαθμό, απλώς στηρίζει και σέβεται τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, καθώς και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, και τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους. Ωστόσο, αυτός ο σεβασμός έχει σημασία μόνο όσον αφορά την ανθρώπινη φύση. Όσον αφορά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, δεν στηρίζει κανένα απ’ αυτά τα πράγματα. Επομένως, η εκπαίδευση της Δυτικής κουλτούρας είναι μια εκπαίδευση στον εγωισμό. Μια εκπαίδευση στον εγωισμό σημαίνει το εξής: «Όλοι πρέπει να λειτουργούν για το δικό μου συμφέρον. Πρέπει προτού κάνω οτιδήποτε να το σκέφτομαι μόνος μου. Τα προσωπικά μου συμφέροντα, τα ανθρώπινα δικαιώματά μου και τα ατομικά μου δικαιώματα είναι ύψιστης σημασίας». Υπάρχει κανενός είδους ηθική δικαιοσύνη εδώ; Υπάρχει καθόλου αμεροληψία; (Όχι.) Αν δεν υπάρχει αμεροληψία ή ηθική δικαιοσύνη, πώς θα μπορούσε αυτό να συμφωνεί με τις αλήθεια-αρχές; Σε κάποιον βαθμό, η εκπαίδευση της Δυτικής κουλτούρας σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, σου δίνει το δικαίωμα να σκέφτεσαι τα ζητήματα και να εκφράζεις ελεύθερα τις απόψεις σου. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί ουσιαστικά να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα του καθενός. Έτσι, ως έναν βαθμό, η Δυτική εκπαίδευση συνάδει περισσότερο με τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης. Άραγε, όμως, μπορεί η Δυτική εκπαίδευση να καθοδηγήσει τους ανθρώπους στο σωστό μονοπάτι της ζωής; Μπορεί να τους οδηγήσει να μεταχειρίζονται όλους τους ανθρώπους και να κάνουν τα πάντα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές; Όχι, δεν μπορεί. Η Δυτική εκπαίδευση μπορεί να εγγυηθεί ότι ο καθένας θα έχει ανθρώπινα δικαιώματα και θα έχει το δικαίωμα να προστατεύει την αξιοπρέπειά του —αυτό συμβαδίζει απόλυτα με τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, όταν το αξιολογούμε με βάση την πραγματική κατάστασή της κοινωνίας, ελάχιστες χώρες μπορούν να ανταποκριθούν πλήρως στο πρότυπο του να εγγυηθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ρεαλιστικά μιλώντας, στη σημερινή κοινωνία, πρόκειται για ένα πολύ καλό κοινωνικό σύστημα που επιτρέπει στους ανθρώπους να σκέφτονται ελεύθερα και να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους την ελεύθερη βούληση και την ικανότητα να σκέφτονται ανεξάρτητα σχετικά με τα ζητήματα· αυτή είναι μόνο μία πτυχή του επιπέδου που έδωσε στους ανθρώπους. Ωστόσο, ο Θεός δεν σου έχει πει ποτέ: «Να είσαι εγωιστής, να είσαι αυτόνομος. Όλα πρέπει να επικεντρώνονται στα δικά σου συμφέροντα. Τα δικά σου συμφέροντα είναι υψίστης σημασίας. Πρέπει στο καθετί να είσαι ανεξάρτητος και κύριος του εαυτού σου, και δεν χρειάζεται να αναζητάς την αλήθεια, να ρωτάς για το θέλημα του Ουρανού ή να λαμβάνεις υπόψη τα συμφέροντα των άλλων». Ο Θεός δεν έχει διδάξει ποτέ κανέναν μ’ αυτόν τον τρόπο. Ανάμεσα στις πάρα πολλές αλήθειες που έχει εκφράσει ο Θεός, δεν σου έχει πει ποτέ να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματά σου ούτε σου έχει πει ποτέ να σκέφτεσαι ελεύθερα για τα ζητήματα και να διαφυλάσσεις τον δικό σου ανεξάρτητο χώρο. Ο Θεός δεν έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο. Ο Θεός σού έδωσε απλώς την ικανότητα να σκέφτεσαι ανεξάρτητα για τα ζητήματα —αυτό είναι όλο. Έχεις αυτήν την ικανότητα και έχεις επίσης την έμφυτη κατάσταση της ελεύθερης βούλησης. Ωστόσο, ο Θεός, ενώ έδωσε στους ανθρώπους αυτές τις έμφυτες καταστάσεις, καθιέρωσε και νόμους και εντολές γι’ αυτούς και τους έδωσε διάφορες αλήθειες· τους είπε πώς να φέρονται και πώς να λατρεύουν τον Θεό —σε όλα τα θέματα, υπάρχουν αλήθεια-αρχές που πρέπει να τηρούν οι άνθρωποι. Αλλά ο Θεός, σε όλα τα λόγια Του και τις νουθεσίες Του προς τους ανθρώπους, δεν τους είπε ποτέ να είναι αυτόνομοι, να είναι ανεξάρτητοι ή να μάθουν να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Τέτοιες σκέψεις κι απόψεις ή τέτοια λόγια και διδασκαλίες δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στα λόγια του Θεού ούτε στην αλήθεια. Αντίθετα, στα λόγια όπου ο Θεός εκθέτει τη διεφθαρμένη διάθεση των ανθρώπων, εκθέτει την αλαζονεία και τον εγωισμό τους. Αυτός ο εγωισμός είναι μια ιδιότητα που αποκαλύπτεται από την ανθρώπινη φύση των ανθρώπων μετά τη διαφθορά τους από τον Σατανά. Σε κάποιους ανθρώπους, εκδηλώνεται καθώς προσπαθούν να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα μετά τη διαφθορά τους από τον Σατανά. Σε άλλους, είναι καθαρά το προϊόν της εκπαίδευσης αυτής της κοινωνίας. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για εγωισμό. Όπως κι αν προκύπτει, με λίγα λόγια, εφόσον είσαι εγωιστής, αυτή είναι μια ιδιότητα και μια αποκάλυψη της ανθρώπινης φύσης που εκδηλώνεις όσο ζεις με βάση διεφθαρμένες διαθέσεις. Το καταλάβατε ξεκάθαρα τώρα; (Ναι.)

Οι διάφορες λειτουργίες που περιλαμβάνονται στις έμφυτες καταστάσεις που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους ή το επίπεδο και οι ικανότητες που διαθέτουν οι άνθρωποι εκ φύσεως δεν έχουν καμία σχέση με τη Δυτική ή την Ανατολική εκπαίδευση. Οι διάφορες λειτουργίες που περιλαμβάνονται στις έμφυτες καταστάσεις που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους είναι θετικά πράγματα. Γιατί λέω ότι είναι θετικά πράγματα; Επειδή αυτές οι έμφυτες καταστάσεις προέρχονται από τον Θεό. Πιο συγκεκριμένα, το γεγονός ότι ένας δημιουργημένος άνθρωπος διαθέτει αυτές τις έμφυτες καταστάσεις τού επιτρέπει να αποδέχεται τα θετικά πράγματα και να μαθαίνει από τους διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα που συναντά στην αληθινή ζωή, να αναλογίζεται με βάση αυτά, να τα αντιλαμβάνεται και να τα κατανοεί. Αυτό το έχει οργανώσει και προετοιμάσει ο Θεός για τους ανθρώπους, οπότε είναι θετικό πράγμα. Είτε πρόκειται για την Ανατολική ή για τη Δυτική εκπαίδευση, είτε για την Ανατολική ή τη Δυτική κουλτούρα, καμία από τις δύο δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια που διδάσκει και παραχωρεί ο Θεός στους ανθρώπους. Μάλιστα, πηγαίνει κόντρα στην αλήθεια και στην ανθρώπινη φύση που απαιτεί ο Θεός να έχουν οι άνθρωποι. Άρα, ούτε η Ανατολική ούτε η Δυτική εκπαίδευση είναι θετικά πράγματα. Είτε προέρχονται από την κοινωνία είτε από τις κακές τάσεις ή από κάποια άρχουσα τάξη, δεν είναι θετικά. Ναι μεν η Δυτική εκπαίδευση είναι λίγο πιο προχωρημένη και καλύτερη από την Ανατολική, και μπορεί να δώσει στους ανθρώπους κάποια ελευθερία και να ικανοποιήσει κάποιες από τις ανάγκες τους, αλλά το μόνο που κάνει είναι να αξιοποιεί την ελεύθερη βούλησή τους, και την ικανότητά τους να σκέφτονται ελεύθερα και να εκφράζουν ελεύθερα τις γνώμες τους. Δηλαδή, αξιοποιεί θετικά πράγματα, αλλά οι σκέψεις που προωθεί και οι στόχοι που επιδιώκει δεν είναι να κάνει τους ανθρώπους να βαδίσουν στο σωστό μονοπάτι ούτε να τους βοηθήσει να γίνουν οι αληθινοί δημιουργημένοι άνθρωποι που θέλει ο Θεός. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, παρόλο που η Δυτική εκπαίδευση είναι ανώτερη από την Ανατολική και ικανοποιεί τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης, δεν έχει καταφέρει, αξιοποιώντας την ελεύθερη βούληση ή συγκεκριμένες λειτουργίες των ανθρώπων, να τους οδηγήσει στην υποταγή στον Θεό, στο να ενεργούν σωστά ως δημιουργήματα και να εκπληρώνουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα. Αυτή η εκπαίδευση επίσης δεν έχει φέρει τους ανθρώπους ενώπιον του Θεού ούτε τους έχει βοηθήσει να μπορέσουν να λατρεύουν τον Θεό και να αποφεύγουν το κακό. Η Ανατολική και η Δυτική εκπαίδευση έχουν την ίδια λειτουργία: και οι δύο κάνουν τους ανθρώπους να απομακρύνονται από τον Θεό και από την αλήθεια. Είτε πρόκειται για την Ανατολική είτε για τη Δυτική κουλτούρα, και οι δύο εμφανίστηκαν στο ευρύτερο κοινωνικό υπόβαθρο της κυριαρχίας του Σατανά επί της ανθρωπότητας και μέσα από τη διαδικασία της διαφθοράς της ανθρωπότητας από τον Σατανά. Έτσι, είτε πρόκειται για την εκπαίδευση με τη μορφή της Ανατολικής είτε της Δυτικής κουλτούρας, όλοι ζουν σ’ αυτόν τον ανθρώπινο κόσμο της διαφθοράς του Σατανά. Κατά παρόμοιο τρόπο, η ανθρωπότητα έχει κι αυτή διαφθαρεί στις διάφορες κοινωνίες ή υπό την εκπαίδευση των διαφόρων μορφών της κοινωνίας, και το αποτέλεσμα αυτής της διαφθοράς είναι ότι οι άνθρωποι διαθέτουν πια μια ανθρώπινη φύση η οποία —ανά τα διάφορα επίπεδα και μορφές της κουλτούρας— έχει τις διεφθαρμένες διαθέσεις ως ζωή της. Οι άνθρωποι από την Ανατολή διαθέτουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ιδιοτήτων της ανθρώπινης φύσης που παράγει η Ανατολική κουλτούρα, ενώ οι άνθρωποι από τη Δύση διαθέτουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ιδιοτήτων της ανθρώπινης φύσης που παράγει η Δυτική κουλτούρα. Ναι μεν οι άνθρωποι της Ανατολής και της Δύσης μπορεί να φαίνονται διαφορετικοί ως προς τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους, αλλά, από την άποψη των διεφθαρμένων διαθέσεών τους, εφόσον όλοι έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά, τόσο οι μεν όσο και οι δε ζουν μέσα στις ίδιες διεφθαρμένες διαθέσεις και διαθέτουν μια ανθρώπινη φύση που έχει τις ίδιες διεφθαρμένες διαθέσεις ως ζωή της. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι της Ανατολής και της Δύσης έχουν την ίδια φύση-ουσία: και οι μεν και οι δε είναι εχθρικοί απέναντι στην αλήθεια και τον Θεό. Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα αξιέπαινο ούτε στους ανθρώπους της Ανατολής ούτε στους ανθρώπους της Δύσης. Είτε πρόκειται για την Ανατολική κουλτούρα είτε για τη Δυτική, υπό την παρουσία του Θεού και της αλήθειας, και οι δύο είναι αρνητικές και δεν έχουν τίποτα το αξιοθαύμαστο. Τόσο ο πολιτισμός της Ανατολής όσο και ο πολιτισμός της Δύσης παραβιάζουν την αρχική πρόθεση με την οποία δημιούργησε ο Θεός την ανθρωπότητα, που ήταν να Τον λατρεύει· χρησιμοποιούν ο καθένας τις δικές του μορφές της εκπαίδευσης σχετικά με την κουλτούρα για να απομακρύνουν τους ανθρώπους, οι οποίοι ανήκουν στις τάξεις των δημιουργημάτων, από την παρουσία του Θεού. Από αυτήν την άποψη, η Ανατολή και η Δύση είναι ίδιες, σωστά; (Ναι.) Δεν υπάρχει τίποτα αξιέπαινο ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση. Βλέπετε, παρόλο που και οι δύο έχουν αποδεχτεί το έργο των έσχατων ημερών του Θεού, οι άνθρωποι από την Ανατολή, αφότου το αποδεχτούν, αρχίζουν αμέσως να φιλοξενούν αδελφούς και αδελφές, και τους παίρνουν ενεργά μαζί τους για να κηρύξουν το ευαγγέλιο στους συγγενείς και τους φίλους τους· έχουν μεγάλο ζήλο και ενθουσιασμό για το έργο του κηρύγματος του ευαγγελίου. Οι Δυτικοί, απ’ την άλλη, είναι διαφορετικοί. Είναι πολύ προσεκτικοί όσον αφορά το έργο του κηρύγματος του ευαγγελίου. Ακόμα κι έξι μήνες ή έναν χρόνο αφότου αποδεχτούν το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, όταν τους ρωτάς αν έχουν κηρύξει το ευαγγέλιο στους συγγενείς και τους φίλους τους, απαντούν: «Οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που πάνε στην εκκλησία μου έχουν κυρίως τις δικές τους ανεξάρτητες σκέψεις και απόψεις σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής του Κυρίου. Πρέπει να το σκεφτώ προσεκτικά και να επικοινωνήσω μαζί τους πριν μπορέσω να σας τους δώσω ως δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου. Το κύριο χαρακτηριστικό του πώς φερόμαστε στη Δύση είναι ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας και να προστατεύουμε τον ανεξάρτητο χώρο μας στον μέγιστο βαθμό. Πώς μπορείς και κηρύττεις το ευαγγέλιο στους ανθρώπους χωρίς να το σκέφτεσαι;» Λες: «Κήρυξέ τους το ευαγγέλιο, ώστε να μπορέσουν να υποδεχθούν τον Κύριο, να αποκτήσουν τις αλήθειες που εκφράζει ο Θεός τις έσχατες ημέρες, και να έχουν την ευκαιρία να φτάσουν στη σωτηρία και να επιβιώσουν από τις καταστροφές. Αυτή είναι η ανάθεση από τον Θεό και η ευθύνη που πρέπει να εκπληρώσεις». Αυτοί απαντούν: «Λοιπόν, πρέπει πρώτα να προστατεύσω τον εαυτό μου. Η ανάθεση από τον Θεό μπορεί να περιμένει· μπορώ να αναλάβω την ευθύνη γι’ αυτό το ζήτημα. Πρέπει να έχω τις δικές μου ανεξάρτητες σκέψεις και δεν γίνεται να με μεταπείσεις. Εμείς στη Δύση εκτιμούμε τη δημοκρατία και την ελευθερία· έχουμε συνείδηση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας. Δεν είμαστε σαν εσάς στην Ανατολή με τον τυφλό ενθουσιασμό σας. Όλοι έχουμε τον προσωπικό μας χώρο και κανείς δεν ενοχλεί κανέναν». Βλέπετε; Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές ξεχωρίζουν και διαφοροποιούνται οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης των ανθρώπων από την Ανατολή και εκείνων απ’ τη Δύση. Όμως, όπως και να ‘χει, είτε οι ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους είναι αποτέλεσμα της Ανατολικής είτε της Δυτικής εκπαίδευσης —είτε πρόκειται για ενθουσιασμό είτε για αδιαφορία— όσο κανείς ζει μέσα στις διεφθαρμένες διαθέσεις του Σατανά, είναι μέλος της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Εδώ δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ευγενών και ταπεινών· όλοι χρειάζονται να αποκτήσουν μια κατανόηση για την αλήθεια, όλοι χρειάζονται την παροχή των λόγων του Θεού, τη σωτηρία του Θεού και, ακόμα περισσότερο, την κρίση και την παίδευση του Θεού.

Αν και οι άνθρωποι της Ανατολής και της Δύσης έχουν διαφορετικές κουλτούρες και ζουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς υπό την κυριαρχία και την εξουσία του Θεού, ενώπιον του Θεού έχουν μόνο μία ταυτότητα, δηλαδή αυτή των δημιουργημένων όντων. Η ισότητα των δημιουργημένων όντων βασίζεται στο ότι οι έμφυτες καταστάσεις που δημιούργησε ο Θεός για τους ανθρώπους είναι όμοιες. Όποιες κι αν είναι οι διαφορές στην κουλτούρα μεταξύ των ανθρώπων από την Ανατολή και τη Δύση, όποιες κι αν είναι οι διαφορές τους στην εμφάνιση, τη γλώσσα ή τον τρόπο σκέψης, εφόσον, ενώπιον του Θεού, είσαι ένα δημιούργημα που έφτιαξε Αυτός, το μόνο θετικό που έχεις είναι οι έμφυτες καταστάσεις που σου έχει δώσει Εκείνος. Όλα τα άλλα είναι αρνητικά. Αυτό μπορεί να σας φαίνεται λίγο σαν γενίκευση, οπότε για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, όλα όσα έχεις μέσα σου —εκτός από τις έμφυτες καταστάσεις που σου έχει δώσει ο Θεός— είναι πράγματα που ο Θεός θέλει να αλλάξει, και που εσύ πρέπει να αλλάξεις και να αποτινάξεις με το να αποδεχτείς την αλήθεια. Τι είναι αυτό που πρέπει να μάθεις; Η επονομαζόμενη κουλτούρα της ανθρωπότητας, είτε Ανατολική είτε Δυτική, αποτελείται από σκέψεις και οπτικές ή θεωρίες και δηλώσεις που έχουν σχεδιαστεί από την άρχουσα τάξη στις διάφορες περιόδους για να εκπαιδεύσουν τις μάζες. Αλλά ούτε η Ανατολική ούτε η Δυτική κουλτούρα έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Ακόμα κι αν δεν συγκρούεται με την αλήθεια, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κάτι θετικό. Όσο καλή κι αν είναι μια κουλτούρα, δεν μπορεί να συγκριθεί με την αλήθεια, πόσο μάλλον να αντιπροσωπεύσει την αλήθεια. Ακόμα κι αν δεν είναι κάτι που οι άνθρωποι θεωρούν αρνητικό, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ταξινομηθεί στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων. Πρέπει να το καταλάβετε ξεκάθαρα αυτό το πράγμα. Ακόμα κι αν ένα ρεύμα σκέψης είναι σχετικά προχωρημένο και προοδευτικό ανάμεσα στους ανθρώπους, και προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους, καθώς και την επιβίωσή τους, ενώ δεν συγκρούεται καθόλου με την αλήθεια, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ταξινομηθεί στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων. Γιατί όχι; Επειδή θετικά πράγματα είναι μόνο αυτά που ανήκουν στο πλαίσιο του τι δημιουργεί ο Θεός, του τι ορίζει ο Θεός και της κυριαρχίας του Θείου. Και γιατί όσα ανήκουν σ’ αυτό το πλαίσιο ταξινομούνται στην κατηγορία των θετικών πραγμάτων; Επειδή αφορούν την αλήθεια. Ως προς τη μεγάλη εικόνα, αν το δούμε από τη σκοπιά του Θεού κι από την οπτική του Θεού, αφορούν τη δύναμη και την εξουσία του Θεού, τη διάθεση του Θεού, τις αρχές και τις αρχικές προθέσεις που βρίσκονται πίσω από τη δημιουργία, τον ορισμό και την κυριαρχία του Θεού επί όλων αυτών των πραγμάτων, καθώς και τον σκοπό που θέλει να πετύχει και όλα τα αποτελέσματα που φέρνουν τα θετικά πράγματα που θέλει να υποστηρίξει. Εφόσον, από τη σκοπιά του Θεού, αφορούν την εξουσία, τη δύναμη και τις σκέψεις του Θεού, καθώς και τους θεσπισμένους νόμους και κανόνες που αφορούν το έργο του Θεού και τον αντίκτυπο που έχει αυτό στην ανθρωπότητα, εκείνα που εμπίπτουν σ’ αυτό το πλαίσιο είναι σίγουρα θετικά πράγματα. Από την ανθρώπινη οπτική, κάθε πράγμα που δημιουργεί ο Θεός, που ορίζει ο Θεός και που βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού είναι ωφέλιμο για τους ανθρώπους· όλα αυτά υπάρχουν για να διατηρούν και να υποστηρίζουν την επιβίωση και αναπαραγωγή της ανθρωπότητας με μια τάξη. Υπάρχει επίσης άλλο ένα, πιο συγκεκριμένο σημείο, που αφορά τη διαχείριση του Θεού: Αυτά τα πράγματα υπάρχουν για να δώσουν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κατανοήσουν την αλήθεια και να γνωρίσουν καλύτερα τον Θεό, να ξεκινήσουν τελικά να βαδίζουν στο μονοπάτι της απόκτησης της σωτηρίας, και να γίνουν άνθρωποι που έχουν φόβο Θεού και αποφεύγουν το κακό —αυτό είναι το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί. Έτσι, είτε το δούμε από την οπτική του Θεού είτε από την ανθρώπινη οπτική, οι άνθρωποι, τα γεγονότα και όλα όσα βρίσκονται στο φάσμα αυτών που δημιουργεί ο Θεός, που ορίζει ο Θεός και που βρίσκονται υπό την κυριαρχία του Θεού, είναι θετικά πράγματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Σκεφτείτε το: Μπορούν ο πολιτισμός και η κουλτούρα του ανθρώπου να φτάσουν στο επίπεδο των λόγων του Θεού και των απαιτήσεων που θέτει ο Θεός στον άνθρωπο; Σίγουρα δεν μπορούν να συγκριθούν μ’ αυτά τα πράγματα ούτε να τα φτάσουν. Το περιεχόμενο της ανθρώπινης εκπαίδευσης ή κουλτούρας δεν αφορά την ουσία του Θεού, τη διάθεση του Θεού ή τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός για την ανθρωπότητα, πόσο μάλλον την αρχική πρόθεση με την οποία δημιούργησε ο Θεός τα πάντα. Επιπλέον, από την ανθρώπινη οπτική, αυτό το είδος εκπαίδευσης και κουλτούρας δεν μπορεί να βοηθήσει την ανθρωπότητα να γνωρίσει τον Θεό, τον Δημιουργό, ούτε μπορεί να βοηθήσει την ανθρωπότητα να ζήσει καλύτερα ή να αναπαραχθεί και να ζήσει κανονικά και με τάξη. Αντίθετα, μέσα στο εκπαιδευτικό περιβάλλον μιας τέτοιας κουλτούρας και ενός τέτοιου πολιτισμού, η ανθρωπότητα θα κατευθυνθεί προς την παρακμή και την καταστροφή. Υπάρχει κι άλλη μία, πιο σημαντική πτυχή: Καθώς υποβάλλεται σ’ αυτήν την επονομαζόμενη «εκπαίδευση με βάση την κουλτούρα» και τον επονομαζόμενο «κοινωνικό πολιτισμό», η ανθρωπότητα δεν μπορεί από αυτά να κατανοήσει την αλήθεια, τη σημασία του να ζει και τον τρόπο να επιβιώσει. Επίσης, δεν μπορεί να αποκτήσει μια σωστή οπτική για τη ζωή και να ξεκινήσει μέσα απ’ αυτή να βαδίζει στο μονοπάτι της σωτηρίας ούτε να γίνει ικανή να λατρεύει τον Θεό ή να έχει φόβο Θεού και να αποφεύγει το κακό. Αντίθετα, σε ένα κοινωνικό περιβάλλον με τέτοια εκπαίδευση με βάση την κουλτούρα και τέτοιον πολιτισμό, η ανθρωπότητα γίνεται όλο και πιο διεφθαρμένη και πονηρή, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό και διαπράττει υπερβολικά πολλά κακά. Τελικά, ακόμα κι αν δεν την κατέστρεφε ο Θεός, η ανθρωπότητα θα αυτοκαταστρεφόταν. Αν οι άνθρωποι κυβερνούσαν τον εαυτό τους, θα οδηγούνταν στην καταστροφή· αυτό είναι αναπόφευκτο. Η ανθρωπότητα έχει τόσο υψηλό επίπεδο κουλτούρας, τόση γνώση, τόσο σπουδαίο πολιτισμό, και πιστεύει και βασίζεται στην επιστήμη —τότε γιατί θα έφερνε την ίδια της την καταστροφή; Η ανθρωπότητα επιδιώκει τη γνώση και σέβεται τόσο πολύ την επιστήμη, αλλά όχι μόνο δεν έχει κατανοήσει την αλήθεια ούτε έχει ξεκινήσει να βαδίζει στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, στο μονοπάτι του να ακολουθεί τον Θεό, και του να μπορεί να έχει φόβο Θεού και να αποφεύγει το κακό, αλλά μπορεί μάλιστα να προκαλέσει την καταστροφή της. Τι συμβαίνει εδώ; Πώς έχει γίνει τώρα η γη εξαιτίας της διαχείρισης της ανθρωπότητας; Το νερό, το έδαφος και ο αέρας σε όλο τον πλανήτη έχουν μολυνθεί, το περιβάλλον έχει υποστεί σοβαρές ζημιές και η ζωή όλης της ανθρωπότητας σταδιακά έχει περιπέσει σε μια κατάσταση απελπισίας. Αυτό είναι ένα γεγονός που το βλέπουν όλοι, οπότε δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε με λεπτομέρεια, σωστά; (Ναι.) Έτσι, είτε πρόκειται για την Ανατολική είτε για τη Δυτική κουλτούρα, ό,τι πολιτισμό κι αν έχει η ανθρωπότητα, ακόμα κι αν αυτός δεν έρχεται σε σύγκρουση με την αλήθεια, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κάτι θετικό. Οι απόψεις, οι σκέψεις, οι θεωρίες, τα δόγματα, τα επιχειρήματα και οι συμπεριφορές που καλύπτονται από το θέμα «ανθρώπινη κουλτούρα και πολιτισμός», οποιαδήποτε προϊόντα, έργα ή μεταρρυθμίσεις που προκύπτουν από αυτό το θέμα και ούτω καθεξής, δεν είναι θετικά πράγματα. Κάποιοι λένε: «Εφόσον δεν είναι θετικά πράγματα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα κατακρίνουμε και να τα ταξινομήσουμε ως αρνητικά;» Δεν είπα ότι κάτι είναι είτε άσπρο είτε μαύρο. Όλα αυτά μπορεί να μην περιλαμβάνουν ούτε θετικά ούτε αρνητικά πράγματα, πάντως δεν είναι σίγουρα θετικά πράγματα. Δηλαδή, ακόμα κι αν αυτά τα πράγματα δεν έρχονται σε αντίθεση με την αλήθεια και δεν παραβιάζουν την αρχή της δημιουργίας, του ορισμού και της κυριαρχίας του Θεού —αν δεν είναι αρνητικά— σίγουρα δεν είναι θετικά πράγματα. Με λίγα λόγια, αυτό σας λέω: Ακόμα κι αν κάτι δεν έρχεται σε αντίθεση με την αλήθεια, εφόσον δεν το δημιουργεί ο Θεός, δεν το ορίζει ο Θεός ή δεν βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού, τότε δεν είναι θετικό πράγμα. Αυτή είναι η αρχή για να ξεχωρίζεις αν κάτι είναι θετικό· πρέπει να ξεχωρίζεις τα πράγματα από μόνος σου με βάση αυτήν την αρχή. Ποιο είναι το πιο σημαντικό σημείο εδώ; Είναι πως πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου ότι, όταν δεν μπορείς να διακρίνεις καθαρά αν κάτι είναι θετικό ή αρνητικό, μπορείς πρώτα απλώς να το παραμερίσεις και να το αγνοήσεις. Όταν η στάση σου έχει ωριμάσει και έχεις καταλάβει ξεκάθαρα την αλήθεια, θα μπορέσεις φυσικά να το διακρίνεις. Αλλά προς το παρόν, πρέπει να ξεχωρίζεις με σαφήνεια ποια πράγματα είναι θετικά και προέρχονται από τον Θεό, και πρέπει να τα αποδέχεσαι και να τα αντιμετωπίζεις σωστά. Αυτό είναι ωφέλιμο για την ανάπτυξη της ζωής σου. Υπάρχει κι άλλο ένα σημαντικό σημείο: αν κάτι είναι θετικό και εμπίπτει στον ορισμό των θετικών πραγμάτων, τότε δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να το αντιμετωπίζεις σαν να ήταν κάτι αρνητικό. Αυτό είναι θέμα αρχής και πρέπει να το ξεκαθαρίσεις.

Τώρα που τελειώσαμε τη συζήτηση για τον πολιτισμό και την κουλτούρα των ανθρώπων, ας μιλήσουμε για τη σχέση ανάμεσα στην επιβίωση αυτής της ανθρωπότητας που δημιούργησε ο Θεός και στους νόμους και κανόνες επιβίωσης που δημιούργησε ο Θεός για όλα τα πράγματα. Από μια μακροσκοπική οπτική, ο κόσμος που δημιούργησε ο Θεός έχει βουνά, ποτάμια, λίμνες, δάση, ωκεανούς, εδάφη και ερήμους, καθώς και τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια, τον χώρο στη γη και το σύμπαν που οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν. Και από μια μικροσκοπική οπτική, τι υπάρχει; Υπάρχουν μικροσκοπικά μόρια, μόρια στον αέρα και διάφοροι μικροοργανισμοί. Είτε το δούμε από μακροσκοπική είτε από μικροσκοπική οπτική, όλα σχετίζονται με τη δημιουργία του Θεού —τη δημιουργία από τα χέρια του Θεού και από τις σκέψεις του Θεού. Από την οπτική της δημιουργίας του Θεού, η γη και όλα τα ζωντανά πλάσματα που βρίσκονται πάνω της υπάρχουν με σκοπό να διατηρήσουν την επιβίωση της ανθρώπινης φύσης στη γη, και ο Θεός θέλει να κερδίσει τους δημιουργημένους ανθρώπους που επιθυμεί από όλους τους ανθρώπους της γης. Γι’ αυτό, οι νόμοι και οι κανόνες επιβίωσης που δημιούργησε ο Θεός για όλα τα πράγματα είναι οι πιο θεμελιώδεις καταστάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου. Μπορεί, λοιπόν, να πει κανείς με βεβαιότητα ότι αυτά είναι θετικά πράγματα, σωστά; (Ναι.) Ποιες είναι οι πιο θεμελιώδεις καταστάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου; Το νερό, ο αέρας, το φως του ήλιου, το φαγητό —αυτά τα πράγματα τα δημιούργησε ο Θεός; (Ναι.) Είναι θετικά πράγματα; (Ναι.) Και γιατί λέγεται ότι η ύπαρξη αυτών των πραγμάτων είναι κάτι θετικό; Υπάρχει λόγος γι’ αυτό: η ύπαρξη αυτών των πραγμάτων εξαρτάται από την ύπαρξη των νόμων και των κανόνων επιβίωσης που ισχύουν για όλα τα πράγματα. Ποιοι νόμοι και κανόνες επιβίωσης ισχύουν για όλα τα πράγματα; Οι τέσσερις εποχές· η μέρα και η νύχτα· ο άνεμος· ο παγετός· το χιόνι και η βροχή —όλα αυτά είναι κανόνες. Τι άλλο; Σκεφτείτε κι εσείς μερικά. (Υπάρχουν και οι Ηλιακοί Όροι.) Οι Ηλιακοί Όροι περιλαμβάνονται στις τέσσερις εποχές. Τι άλλο; Το γέμισμα και το άδειασμα του φεγγαριού, η παλίρροια και η άμπωτη. Υπάρχει επίσης το ρητό «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» —αυτός είναι ένας νόμος και κανόνας της επιβίωσης, και δεν είναι κάτι αρνητικό. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη φράση «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» για να περιγράψουν τη σκληρή φύση του ανθρώπινου κόσμου· αυτό σημαίνει ότι παίρνουν ένα φυσιολογικό φαινόμενο, κάτι θετικό, και το αποκαλούν αρνητικό. Υπάρχουν επίσης πολλά μοτίβα συμπεριφοράς των ζωντανών οργανισμών. Σκεφτείτε ποια περιλαμβάνονται σ’ αυτά. (Το ρητό «Οι ισχυροί κυνηγούν τους ανίσχυρους» θεωρείται νόμος της επιβίωσης;) Όχι, έτσι το θέτουν οι άνθρωποι υποτιμητικά· η έκφραση θα έπρεπε να είναι «η επιβίωση του καταλληλότερου». (Θυμάμαι μια φορά που ο Θεός συναναστράφηκε λέγοντας ότι όλα τα πράγματα αλληλοενισχύονται, αλληλοεξουδετερώνονται και συνυπάρχουν. Μετράει αυτό;) Ναι, μετράει. Όλα αλληλοενισχύονται, αλληλοεξουδετερώνονται και συνυπάρχουν —αυτή είναι μια πολύ σημαντική πτυχή. Άλλο ένα παράδειγμα είναι το ρητό: «Το αλογάκι της Παναγίας παραφυλάει για το τζιτζίκι, αγνοώντας το πουλί που είναι πίσω του». Αυτό έχει κάποια σχέση με το να αλληλοενισχύονται και να αλληλοεξουδετερώνονται τα πράγματα. (Η γέννηση, τα γηρατειά, η ασθένεια και ο θάνατος ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία;) Ναι, ανήκουν. Υπάρχει επίσης το ρητό «Τα κοράκια ξεπληρώνουν τη μητέρα τους ταΐζοντάς την και τα αρνιά γονατίζουν για να πιουν γάλα από τη μητέρα τους», που αφορά ένα θηλαστικό κι ένα πουλί —πρόκειται για ένα φαινόμενο στο ζωικό βασίλειο, για έναν κανόνα της φύσης. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί νόμοι και κανόνες για την επιβίωση σε όλα τα πράγματα: η εναλλαγή των τεσσάρων εποχών· η εμφάνιση του ανέμου, του παγετού, του χιονιού και της βροχής· ο κύκλος της ημέρας και της νύχτας· το γέμισμα και το άδειασμα του φεγγαριού· η παλίρροια και η άμπωτη· η αλληλοενίσχυση, η αλληλοεξουδετέρωση και η συνύπαρξη όλων των πραγμάτων, καθώς και η γέννηση, τα γηρατειά, η ασθένεια και ο θάνατος των ανθρώπων και όλων των άλλων πλασμάτων, και τα πρότυπα συμπεριφοράς των διαφόρων πλασμάτων. Κάποια πλάσματα κοιμούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και δραστηριοποιούνται τη νύχτα, ενώ άλλα δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας και κοιμούνται τη νύχτα, όπως οι άνθρωποι. Κάποια πλάσματα ζουν σε ομάδες κι άλλα είναι μοναχικά. Για παράδειγμα, οι αετοί γενικά πετούν μόνοι τους, ενώ οι άγριες χήνες πετούν σε σμήνη και είναι ζώα αγέλης. Υπάρχει επίσης το φαινόμενο στον κόσμο των ζωντανών οργανισμών κατά το οποίο τα κοράκια ξεπληρώνουν τη μητέρα τους ταΐζοντάς την και τα αρνιά γονατίζουν για να πιουν γάλα. Όλα αυτά είναι διαφορετικών ειδών φαινόμενα και εκδηλώσεις που μπορεί κανείς να δει και να αισθανθεί στην αληθινή ζωή. Η εμφάνιση όλων αυτών των φαινομένων του μακροσκοπικού και μικροσκοπικού επιπέδου τηρεί τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός. Η δημιουργία, η ύπαρξη και η συνέχιση όλων αυτών των νόμων και κανόνων εξυπηρετούν έναν σκοπό: τη διατήρηση του πιο βασικού περιβάλλοντος διαβίωσης της γης, αυτού του σπιτιού όπου επιβιώνει η ανθρωπότητα. Με αυτό το πιο θεμελιώδες περιβάλλον διαβίωσης, η γη γίνεται το σπίτι στο οποίο βασίζεται η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της, καθώς της επιτρέπει να συνεχίσει να αναπαράγεται και να συνεχίζει να ζει. Επίσης, της παρέχει χωρίς τελειωμό τα βασικά στοιχεία που χρειάζεται, όπως το νερό, τον αέρα, το φως του ήλιου και το φαγητό. Μόνο με αυτήν την ατέλειωτη παροχή μπορεί να υπάρχει, να αναπαράγεται και να συντηρείται συνεχώς η σωματική ζωή των ανθρώπων, αυτών των όντων που δημιούργησε ο Θεός, και έχει η ανθρωπότητα την ευκαιρία να προσέλθει ενώπιον του Θεού και να αποδεχτεί τη σωτηρία Του όταν Εκείνος εκτελεί το έργο της διαχείρισής Του, κι έτσι οι άνθρωποι να γίνουν τα δημιουργημένα όντα που αποδέχεται ο Θεός. Επομένως, ανάμεσα σε όλα τα πράγματα που έχει δημιουργήσει ο Θεός, κάθε ζωντανό ον, άσχετα με τη μορφή του, άσχετα με τους νόμους και τους κανόνες επιβίωσής του, και όποια κι αν είναι η σχέση του με όλα τα άλλα πράγματα, με λίγα λόγια, επιβιώνει στο πλαίσιο των νόμων και των κανόνων που έχει δημιουργήσει ο Θεός. Δηλαδή, κάθε ζωντανό ον, εφόσον έχει δημιουργηθεί από τον Θεό, τηρεί τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει Εκείνος, παίζοντας τον δικό του απαραίτητο ρόλο στο πλαίσιο αυτών. Αυτή είναι η τροφική αλυσίδα που δημιουργείται στο πλαίσιο των νόμων και των κανόνων που έχει θεσπίσει ο Θεός για την ανθρωπότητα, και αυτή η τροφική αλυσίδα είναι ζωτικής σημασίας για την ανθρωπότητα. Η προϋπόθεση για την ύπαρξη της τροφικής αλυσίδας είναι να τηρούν όλα τα πράγματα τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός. Αν αγνοήσουν αυτούς τους νόμους και κανόνες και βγουν εκτός ελέγχου, η συνέπεια θα είναι να σπάσει η τροφική αλυσίδα που υπάρχει ανάμεσα σε όλα τα πράγματα που έχει δημιουργήσει ο Θεός. Μόλις σπάσει αυτή η τροφική αλυσίδα, το νερό, ο αέρας, το φως του ήλιου και το φαγητό, από τα οποία εξαρτάται η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της, θα επηρεαστούν σε διαφορετικό βαθμό, είτε σιγά σιγά είτε το ένα μετά το άλλο. Επομένως, όλοι οι νόμοι και οι κανόνες για όλα τα πράγματα τους οποίους έχει θεσπίσει ο Θεός, καθώς και κάθε ζωντανό ον που έχει δημιουργήσει ο Θεός, έχουν καθοριστική επίδραση στην τροφική αλυσίδα. Εάν παρουσιαστεί πρόβλημα με οποιονδήποτε από τους κανόνες επιβίωσης όλων των πραγμάτων, αυτό θα έχει παράπλευρες συνέπειες στην ύπαρξη και τη συνέχιση της τροφικής αλυσίδας, κι έτσι θα κινδυνεύσουν τα βασικά στοιχεία που χρειάζεται η ανθρωπότητα, όπως το νερό, ο αέρας, το φως του ήλιου και το φαγητό. Επομένως, η τροφική αλυσίδα είναι μια βασική πηγή και μια σημαντική ένδειξη για το αν μπορεί η ανθρωπότητα να επιβιώσει. Τι ακριβώς είναι αυτή η τροφική αλυσίδα; Η τροφική αλυσίδα σχετίζεται με τη δημιουργία του Θεού. Ανάμεσα σε όλα όσα δημιούργησε ο Θεός, υπάρχουν απτά πράγματα, αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν είναι απτά, δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι. Στα απτά πράγματα συμπεριλαμβάνονται τα βουνά, τα ποτάμια, τα δάση, το έδαφος, οι έρημοι, ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος, ο ήλιος, τα αστέρια και το φεγγάρι, όπως και τα διάφορα ζώα και φυτά και ούτω καθεξής. Στα μη απτά συμπεριλαμβάνονται οι μικροοργανισμοί, ο αέρας, ακόμα και οι υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου, καθώς και όσα έχουν ερευνήσει οι άνθρωποι —τα επονομαζόμενα άτομα και ενέργεια, κάποια από τα αόρατα θρεπτικά συστατικά που περιέχονται στον αέρα και στο νερό και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα μακροσκοπικά, απτά πράγματα, μαζί με τους μικροοργανισμούς και τις ουσίες που εμπεριέχονται σε πράγματα όπως είναι το φως του ήλιου και ο αέρας, τα οποία δεν μπορούν να δουν οι άνθρωποι, όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν το περιβάλλον διαβίωσης που είναι απαραίτητο για την επιβίωση του ανθρώπου. Εάν προκύψουν προβλήματα σε αυτό το περιβάλλον διαβίωσης, θα υπάρξουν προβλήματα και απειλή για την επιβίωση και το μέλλον της ανθρωπότητας. Έτσι, οι νόμοι και οι κανόνες επιβίωσης για όλα τα πράγματα αποτελούν βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της τροφικής αλυσίδας, και η ύπαρξη της τροφικής αλυσίδας με τη σειρά της αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Έτσι, είτε πρόκειται για τους νόμους και τους κανόνες, είτε για την τροφική αλυσίδα, είτε για το νερό, τον αέρα, το φως του ήλιου και το φαγητό, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σε οποιοδήποτε από αυτά, θα επηρεαστεί αναπόφευκτα η επιβίωση της ανθρωπότητας —με άλλα λόγια, θα επηρεαστεί η επιβίωση της σωματικής ζωής αυτού του δημιουργημένου όντος, του ανθρώπου. Έτσι, για τον Θεό, πρέπει να μην υπάρχουν προβλήματα στους νόμους και τους κανόνες επιβίωσης όλων των πραγμάτων, στην τροφική αλυσίδα, στο νερό, στον αέρα, στο φως του ήλιου και στο φαγητό. Όλα αυτά πρέπει να διατηρούνται, να συντηρούνται και να συνεχίζουν να λειτουργούν με τάξη —μόνο έτσι μπορεί να συνεχίσει η ανθρωπότητα να επιβιώνει και να διατηρείται η σωματική της ζωή.

Ποιο είναι το ζήτημα που σχετίζεται με τη συνεχιζόμενη επιβίωση της ανθρωπότητας; Ανάμεσα στους νόμους και τους κανόνες επιβίωσης των πάντων, οι ευρύτερες πτυχές —πράγματα όπως η μέρα και η νύχτα και οι τέσσερις εποχές— είναι απαραίτητες. Απ’ όλα αυτά, ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα που οι άνθρωποι να θεωρούν κακό σύμφωνα με τις φαντασιοκοπίες τους. Όσο για τα διάφορα ζωντανά όντα, όπως τα δέντρα, τα λουλούδια και τα φυτά, αφού δεν έχουν καμία θανατηφόρα επίδραση στους ανθρώπους, εκείνοι δεν αναπτύσσουν καμία αντίληψη σχετικά μ’ αυτά. Υπάρχουν όμως κάποια τοξικά και επιβλαβή πράγματα στην τροφική αλυσίδα, όπως τα κουνούπια, που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο ανθρώπινο σώμα. Αυτά οι άνθρωποι, σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, τα αντιπαθούν —ειδικά κάποια πολύ δηλητηριώδη ζωντανά όντα, όπως συγκεκριμένα φίδια, σκορπιούς και σαρανταποδαρούσες. Τότε, ο Θεός γιατί τα δημιούργησε αυτά τα δηλητηριώδη πράγματα; Με ποιον σκοπό τα δημιούργησε; Τι ρόλο παίζουν στην τροφική αλυσίδα; Αυτό έχει κρίσιμη σημασία. Για ποιον λόγο, παρόλο που κρίνοντας απ’ τη μορφή ή απ’ τη φύση τους, ή από κάποια χαρακτηριστικά της ζωής που έχουν αυτά σε σχέση με άλλα ζώα, δεν φαίνεται να παίζουν θετικό ρόλο, λέγονται θετικά πράγματα; Η εξήγηση γι’ αυτό πρέπει να δοθεί με βάση την τροφική αλυσίδα. Δεν μελετάμε βιολογία —δεν θα τα συζητήσουμε από επιστημονική οπτική, αλλά θα τα εξετάσουμε από την οπτική της πρόθεσης με την οποία δημιουργεί ο Θεός τέτοια ζωντανά όντα. Αφενός, ο Θεός τούς έδωσε μια μοναδική ικανότητα για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, επιτρέποντάς τους έτσι να διατηρήσουν τη ζωή τους. Αφετέρου, παίζουν κι έναν συγκεκριμένο ρόλο στην τροφική αλυσίδα —ο τρόπος της επιβίωσής τους και το δηλητήριο που εκκρίνουν μπορούν να αποτελέσουν πηγές απαραίτητων θρεπτικών συστατικών ή τροφής για άλλα ζωντανά όντα. Πέρα απ’ αυτό, παρέχουν επίσης τις απαραίτητες συνθήκες για τη μετάδοση, την αναπαραγωγή, την προέλευση και την εξέλιξη των βακτηρίων και τη μετάδοση των γονιδίων σε όλη τη βιόσφαιρα, παίζοντας έναν συγκεκριμένο ρόλο σ’ αυτό το θέμα. Μόνο με την ύπαρξη αυτών των ζωντανών πραγμάτων μπορεί η βιόσφαιρα να διατηρήσει τη γενετική ισορροπία, αλλά και μια ισορροπία όσον αφορά την ποικιλότητα των βακτηρίων, διατηρώντας σε ισορροπία τα διάφορα είδη βακτηρίων. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα κουνούπια και τις μύγες. Αυτά τρώνε μερικά παράσιτα και μεταδίδουν επίσης κάποια βακτήρια. Δεν θα αναφερθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες· αυτή η απλή έννοια είναι το θέμα. Με λίγα λόγια, κάποια ειδικά ζωντανά όντα εξυπηρετούν συγκεκριμένους ειδικούς σκοπούς για την ανθρωπότητα και παίζουν επίσης έναν απαραίτητο ρόλο στην τροφική αλυσίδα. Αυτός ο απαραίτητος ρόλος διατηρεί την ύπαρξη της τροφικής αλυσίδας. Τα πάντα μπορούν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να λειτουργούν με τάξη μόνο αν υπάρχει αυτή η τροφική αλυσίδα και δεν καταστραφεί. Επειδή όλα τα πράγματα έχουν μεταξύ τους μια σχέση κατά την αλληλοενισχύονται, αλληλοεξουδετερώνονται και συνυπάρχουν, δεν πρέπει να σπάσει η τροφική αλυσίδα. Πρέπει να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ των διαφόρων ζωντανών οργανισμών της τροφικής αλυσίδας και πρέπει να διατηρηθεί ο βιότοπός τους και η ύπαρξή τους. Επομένως, οι νόμοι και οι κανόνες για την επιβίωση όλων των πραγμάτων τους οποίους έχει θεσπίσει ο Θεός είναι ζωτικής σημασίας. Μόνο με την ύπαρξη των νόμων και των κανόνων επιβίωσης που έχει δημιουργήσει ο Θεός για όλα τα πράγματα μπορεί να διασφαλιστεί η συνέχιση της τροφικής αλυσίδας και να υπάρξει η εγγύηση ότι η τελευταία δεν θα σπάσει. Η ύπαρξη, η συνέχιση και η προστασία της τροφικής αλυσίδας αποτελεί βασική εγγύηση ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε νερό, αέρα, ηλιακό φως και φαγητό. Μόνο όταν τους παρέχεται αυτή η βασική εγγύηση μπορούν να διατηρήσουν τη σωματική τους ζωή. Μόνο τότε μπορούν να αναπαραχθούν και να συνεχίσουν να ζουν σ’ αυτό το σπίτι, τη γη, σ’ ένα περιβάλλον διαβίωσης σαν κι αυτό. Μόνο έτσι μπορεί η ανθρωπότητα να έχει μέλλον και να έχει ελπίδα. Οι νόμοι και οι κανόνες που ακολουθούν οι τέσσερις εποχές, η μέρα και η νύχτα, ο άνεμος, ο παγετός, το χιόνι και η βροχή —πράγματα που υπάρχουν σύμφωνα με τους νόμους και τους κανόνες που δημιούργησε ο Θεός— καθώς και οι μορφές με τις οποίες εμφανίζονται, είναι, από κάθε άποψη, θετικά πράγματα τα οποία δημιούργησε ο Θεός. Όσο για τα διάφορα ζωντανά όντα —άσχετα με τη μορφή τους, τον τρόπο επιβίωσής τους ή τον τρόπο με τον οποίο κυνηγούν ή προμηθεύονται τροφή— με λίγα λόγια, εφόσον ζουν σύμφωνα με τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός και εφόσον αποτελούν ένα ουσιαστικό, αναπόσπαστο μέρος της τροφικής αλυσίδας που έχει δημιουργήσει ο Θεός, είναι θετικά πράγματα που προέρχονται από τον Θεό. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να τα κρίνουν με βάση τις δικές τους απόψεις και προτιμήσεις. Μπορεί κάποιος να πει: «Τότε, άραγε τα κουνούπια και οι μύγες είναι θετικά πράγματα; Και τα δηλητηριώδη φίδια, οι σαρανταποδαρούσες και οι σκορπιοί; Και ειδικά οι βάτραχοι, που είναι τόσο άσχημοι —κι αυτοί θετικά πράγματα είναι;» Ποιος είναι ο ακριβής τρόπος να το θέσουμε αυτό; Όλοι οι ρόλοι που παίζουν αυτά τα είδη που δημιούργησε ο Θεός, και όλοι οι νόμοι και οι κανόνες που ακολουθούν είναι θετικά πράγματα. Κι η φυσική τους μορφή και η εμφάνισή τους —είναι θετικά πράγματα; Αν χρειαζόταν στ’ αλήθεια, θα μπορούσατε να τα χαρακτηρίσετε θετικά, αλλά δεν είναι αρνητικά. Σε κάθε περίπτωση, όσον αφορά τους κανόνες που ακολουθούν, τους ρόλους που παίζουν αυτά τα ζωντανά όντα και το πόσο αναγκαία είναι για την τροφική αλυσίδα, υπάρχουν ως θετικά πράγματα. Δεν είναι ακριβής αυτός ο τρόπος για να το θέσουμε; (Ναι.) Για την ακρίβεια, επειδή τέτοια ζωντανά όντα ακολουθούν τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός, και εκπληρώνουν τις ευθύνες και την αποστολή που τους έχει αναθέσει ο Θεός —επειδή εκτελούν την αποστολή τους, είτε πρόκειται για τη μετάδοση βακτηρίων είτε για τη διατήρηση της αναπαραγωγικής ισορροπίας διαφόρων μικροοργανισμών— αν το δούμε από την άποψη των ρόλων που παίζουν, και της σημασίας και του σκοπού για τον οποίο τα δημιούργησε ο Θεός, η ίδια η ύπαρξή τους είναι κάτι θετικό. Αν λέγαμε ότι το κουνούπι είναι κάτι θετικό από μόνο του, ίσως αυτό να ήταν πιο δύσκολο να το καταλάβει ή να το αποδεχτεί κανείς. Ωστόσο, αν κρίνουμε από την πρόθεση με την οποία το δημιούργησε ο Θεός, από τους νόμους και τους κανόνες που ακολουθεί και από τον ρόλο που παίζει στην τροφική αλυσίδα, είναι απαραίτητο —οπότε είναι κάτι θετικό. Κάποιοι λένε: «Επειδή τα κουνούπια είναι θετικά πράγματα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα αποδεχόμαστε και ότι δεν πρέπει να τα σκοτώνουμε;» Αν ένα κουνούπι είναι έτοιμο να σε τσιμπήσει, πρέπει να το σκοτώσεις. Αν μια μύγα βουίζει γύρω σου την ώρα που τρως, μπορείς να τη διώξεις ή να τη σκοτώσεις. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι ένα-δύο κουνούπια ή μύγες λιγότερα δεν θα προκαλέσουν καθόλου προβλήματα στην τροφική αλυσίδα ούτε θα επηρεάσουν την ολοκλήρωση της αποστολής αυτών των πλασμάτων. Αν ένα τέτοιο πλάσμα θέλει να εκπληρώσει την αποστολή του, πρέπει να βρει το κατάλληλο μέρος για να το κάνει. Αυτό το πλάσμα δεν είναι απαραίτητο στο ανθρώπινο περιβάλλον, οπότε απλώς διώξ’ το και τέλος —να συνυπάρχεις ειρηνικά μαζί του. Αν αυτό δεν συνυπάρχει ειρηνικά μαζί σου και συνεχίζει να σε ενοχλεί, τότε μπορείς να το διώξεις ή να το σκοτώσεις. Αυτό λέγεται λογική διαχείριση και σωστή μεταχείριση. Κάποιοι λένε: «Τα κουνούπια με ενοχλούν πάντα και με τσιμπάνε πολύ. Μπορώ να τα καταραστώ;» Δεν χρειάζεται. Μπορείς απλώς να τα σκοτώσεις. Είναι δικαίωμά σου να τα σκοτώσεις· αυτό συμφωνεί απόλυτα με τον κανόνα για το πώς πρέπει η ανθρωπότητα —ο διαχειριστής όλων των πραγμάτων— να μεταχειρίζεται όλα τα πράγματα. Για παράδειγμα, αν μπει στο σπίτι σου ένα δηλητηριώδες φίδι και δεις ότι δεν ανήκει εκεί, απλώς πήγαινέ το στο δάσος. Αν σε δαγκώσει και σε δηλητηριάσει, πρέπει να βρεις τρόπο να λάβεις αμέσως ιατρική περίθαλψη. Δεν υπάρχει λόγος να ψάξεις να το βρεις για να εκδικηθείς και να το σκοτώσεις. Αν σου ξανακάνει κακό, δεν θα είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα; Γι’ αυτό, μην ανταποδίδεις το κακό με το κακό, μάθε απλώς να φυλάγεσαι απ’ αυτό. Ένας έξυπνος άνθρωπος θα έπαιρνε ένα μάθημα απ’ αυτό το περιστατικό. Ποια ήταν τα τρία βασικά σημεία για τα οποία μόλις συζητήσαμε; (Πρώτον, να είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για κάτι θετικό. Δεύτερον, αν εμφανιστεί κοντά σου και δεν θέλεις να ασχοληθείς μαζί του, απλώς μείνε μακριά του —μην το αφήσεις να σε πλησιάσει και μην το αφήσεις να σε ενοχλήσει. Τρίτον, να έχεις μια σωστή άποψη γι’ αυτό. Μη νιώθεις απέχθεια γι’ αυτό και μην το μισείς. Αντίθετα, αποδέξου το και αναγνώρισέ το, και μετά διαχειρίσου το λογικά.) Διαχειρίσου το λογικά και μεταχειρίσου το σωστά. Μην παραπονιέσαι για τον Θεό και μην κρίνεις ότι ο Θεός έκανε λάθος που το δημιούργησε· ούτε να νομίζεις ότι ίσως έκανε λάθος μόνο και μόνο επειδή σε ενόχλησε ή σου προκάλεσε μερικές φορές πρόβλημα, ή ακόμα κι επειδή σε δάγκωσε και σε δηλητηρίασε —είναι λάθος αυτή η οπτική. Μπορεί να μην το διαχειρίστηκες καλά ή μπορεί να μπήκε κατά λάθος σπίτι σου και να σε ενόχλησε. Αλλά αν το αντιμετωπίσεις ήπια, λέγοντας: «Έκανες λάθος, δεν είναι το σπίτι σου εδώ. Αν δεν έχεις κακή πρόθεση απέναντί μου, δεν θα σου κάνω κακό. Πήγαινε εκεί που πρέπει να πας», κι αυτό δει ότι δεν θα του κάνεις κακό, θα γυρίσει και θα φύγει από μόνο του. Του λες: «Αντίο. Τα λέμε! Αυτή η συνάντησή μας ήταν γραφτό να γίνει. Κι αν είναι γραφτό να ξανασυναντηθούμε, και πάλι θα σε αφήσω να φύγεις». Μόλις το ακούσει αυτό, θα σκεφτεί: «Οι άνθρωποι είναι τέλειοι. Ξέρουν πραγματικά πώς να μας διαχειρίζονται. Δεν είναι κακόβουλοι». Εφόσον δεν το βλάπτεις, δεν θα σε βλάψει κι αυτό. Μερικά ζώα βλάπτουν τους ανθρώπους επειδή οι άνθρωποι τα βλάπτουν συνεχώς· τα ζώα βλάπτουν τους ανθρώπους μόνο όταν αναπτύξουν εχθρότητα απέναντί τους, και το κάνουν λόγω της ηλιθιότητας και της φαυλότητάς τους. Αυτά τα πλάσματα δεν έχουν φυσικά καμία αντιπαλότητα ή εχθρότητα απέναντι στους ανθρώπους. Βλέπεις, όταν έφτιαξε ο Νώε την κιβωτό, κανένα από τα ζώα δεν έβλαψε κανέναν, και ο Νώε μπορούσε μέχρι και να αλληλεπιδράσει με τα ζώα και να τα εκπαιδεύσει. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι και τα ζώα είχαν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι έπεσαν σε όλο και μεγαλύτερη διαφθορά και φαυλότητα, θέλοντας συνέχεια να κυνηγούν τα ζώα για το κρέας τους, κι έτσι αυξήθηκε η εχθρότητα μεταξύ των ανθρώπων και των διαφόρων ζώων. Τα σαρκοφάγα ζώα, μόλις μυρίσουν έναν άνθρωπο, νιώθουν λες και τους έχει σερβιριστεί ένα νόστιμο γεύμα και θέλουν να φάνε να χορτάσουν. Ποια πλευρά το προκάλεσε αυτό; Το προκάλεσε εξ ολοκλήρου η τεράστια φαυλότητα της ανθρωπότητας. Καταλαβαίνετε; (Ναι.)

Είτε από μια μακροσκοπική είτε από μια μικροσκοπική οπτική, σίγουρα όλα τα πράγματα που δημιούργησε ο Θεός είναι θετικά. Είτε τα δει κανείς με βάση την αρχική πρόθεση με την οποία τα δημιούργησε ο Θεός, είτε με βάση τους νόμους και τους κανόνες που έθεσε γι’ αυτά, είτε με βάση τον σκοπό και το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται τελικά, όλα αυτά υπάρχουν για τους ανθρώπους· όλα έχουν σχεδιαστεί και δημιουργηθεί για τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τον ρόλο των διαχειριστών όλων των πραγμάτων. Έτσι, άσχετα με τη μορφή ή την εμφάνιση όλων των πραγμάτων που δημιούργησε ο Θεός και με την προσωρινή επίδρασή τους στους ανθρώπους, οι άνθρωποι πρέπει να τα αντιμετωπίζουν, να τα διαχειρίζονται και να τα κατανοούν σωστά, και να τα αποδέχονται από τον Θεό —αυτό είναι τεράστιας σημασίας. Πρώτον, πρέπει να θεωρούν σίγουρο το ότι, εφόσον κάτι δημιουργείται από τον Θεό —ανεξαρτήτως του αν είναι καλό ή κακό, όμορφο ή άσχημο, ανεξαρτήτως της μορφής του και, ακόμα περισσότερο, ανεξαρτήτως του προσωρινού αντίκτυπου που έχει στην ανθρώπινη σάρκα— με λίγα λόγια, εφόσον προέρχεται από τον Θεό και δημιουργήθηκε από το χέρι του Θεού, έχει κάτι να συνεισφέρει στη βασική επιβίωση της ανθρωπότητας. Με βάση αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να αποδέχονται όλα τα πράγματα που δημιουργεί ο Θεός, και να μην επιλέγουν αυθαίρετα και μονομερώς αν θα τα καταδικάσουν ή θα τα αποδεχθούν ανάλογα με τις δικές τους οπτικές και προτιμήσεις. Αντίθετα, πρέπει να τα κατανοούν από τη σκοπιά του δημιουργημένου όντος, να μαθαίνουν να τα διαχειρίζονται και να τα μεταχειρίζονται σωστά και, ακόμα καλύτερα, να μαθαίνουν να συνυπάρχουν και να αλληλεπιδρούν σωστά μαζί τους. Αυτή είναι η ευθύνη και η υποχρέωση που πρέπει να τηρούν οι άνθρωποι, οι κύριοι αυτής της γης και οι διαχειριστές αυτού του κόσμου, που δημιουργήθηκε από τον Θεό. Αυτός είναι ο ρόλος που πρέπει να παίζουν οι άνθρωποι ανάμεσα σ’ όλα τα άλλα πλάσματα και είναι επίσης μια αρχή που πρέπει να τηρούν περισσότερο, πράττοντας από την άποψη της ανθρώπινης φύσης. Αν δεν σου αρέσουν ορισμένα πράγματα που δημιούργησε ο Θεός, μπορείς να μένεις μακριά απ’ αυτά. Αν σου αρέσουν, μπορείς να έχεις στενή επαφή μαζί τους και να τα πλησιάζεις για να τα γνωρίσεις και να τα διαχειριστείς· ή, ακόμα καλύτερα, να προστατεύεις το περιβάλλον τους, να τα μεταχειρίζεσαι με καλοσύνη, να τους αφήνεις άφθονο χώρο για να ζουν, και να διαφυλάσσεις και να υπερασπίζεσαι σωστά το δικαίωμά τους στην επιβίωση. Στην πραγματικότητα, όλα τα πράγματα είναι αδύναμα σε σύγκριση με τους ανθρώπους. Ναι μεν ο Θεός έχει δώσει σε όλα τα πράγματα δεξιότητες και ένστικτα επιβίωσης, αλλά κανένα είδος εκτός από τον άνθρωπο δεν μπορεί να φτιάξει εργαλεία και όπλα. Κανένα τους δεν έχει τη δύναμη να υπονομεύσει τους νόμους και τους κανόνες που έχει θεσπίσει ο Θεός ούτε παίρνει την πρωτοβουλία να το κάνει. Μόνο οι άνθρωποι έχουν ανεξάντλητη απληστία —τόσο στη νοοτροπία όσο και στις απαιτήσεις τους— απέναντι στα διάφορα είδη ζωντανών όντων και σε όλα τα πράγματα. Παράλληλα, μόνο οι άνθρωποι κάνουν επιστημονική έρευνα, φτιάχνουν χημικά παρασκευάσματα, και κατασκευάζουν διάφορα εργαλεία και όπλα για λόγους επιβίωσης ή για τη βελτίωση της ζωής τους. Και μόνο οι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν ακαδημαϊκές γνώσεις και να ερευνήσουν ή να αλλάξουν το περιβάλλον διαβίωσης των διαφόρων ζωντανών όντων. Ωστόσο, τα περισσότερα πράγματα που έχουν κάνει οι άνθρωποι όσον αφορά την επιβίωση των διαφόρων ζώων και ζωντανών όντων, αλλά και τους νόμους της τροφικής αλυσίδας, είναι καταστροφικά και διαταρακτικά, όχι ευεργετικά. Έτσι, σε τελική ανάλυση, μόνο οι άνθρωποι μπορούν να φτιάχνουν όπλα για να αλληλοσκοτώνονται και να καταστρέφουν το βασικό περιβάλλον διαβίωσής τους. Μόνο οι άνθρωποι αναπτύσσουν τη βιομηχανία, ειδικά τη χημική βιομηχανία, παράγοντας ένα σωρό βλαβερές ουσίες που βλάπτουν και καταστρέφουν τη γη όπου κατοικεί η ανθρωπότητα —το ένα και μοναδικό σπίτι που έχει για να επιβιώσει. Και μόνο οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν προκαλέσει τη ρύπανση και την καταστροφή των απαραίτητων για την επιβίωσή τους, δηλαδή του νερού, του αέρα, του φωτός του ήλιου και του φαγητού. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν καταστρέψει από μόνοι τους το μονοπάτι τους προς την επιβίωση· δεν το προκάλεσαν άλλα ζωντανά όντα. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό το πώς θα πρέπει οι δημιουργημένοι άνθρωποι, ως κυρίαρχοι όλων των πραγμάτων, να εκτελούν σωστά τον ρόλο της διαχείρισης όλων των πραγμάτων, συμπεριλαμβανομένων και όλων των ζωντανών όντων. Αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να χρησιμοποιούν επιστημονικές μεθόδους για να κατασκευάζουν όπλα ή διάφορα εργαλεία, ή να ασχολούνται με τη χημική βιομηχανία, αυτό θα προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες, είτε για τους ίδιους είτε για άλλα ζωντανά όντα. Δηλαδή, οι άνθρωποι έχουν παραβιάσει με τα ίδια τους τα χέρια τους νόμους και τους κανόνες επιβίωσης όλων των πραγμάτων, και έχουν καταστρέψει και την τροφική αλυσίδα. Φυσικά, οι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν καταστρέψει από μόνοι τους τη γη, το σπίτι από το οποίο εξαρτάται η επιβίωσή τους. Αυτό είναι εξαιρετικά τραγικό. Ποιος φταίει για όλες αυτές τις συνέπειες; (Οι άνθρωποι.) Αυτά οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι διαλύουν και καταστρέφουν τα θετικά πράγματα που έχει δημιουργήσει ο Θεός. Τελικά, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι είναι να θερίσουν ό,τι έσπειραν. Αν οι άνθρωποι μπορούσαν από την αρχή να γνωρίζουν τους διάφορους ρόλους που παίζουν όλα όσα δημιούργησε ο Θεός, να σέβονται, να αγαπούν και να φροντίζουν τα διάφορα ζωντανά όντα, να ακολουθούν τους κανόνες και τους νόμους επιβίωσης για όλα τα πράγματα τους οποίους θέσπισε ο Θεός και να προστατεύουν το βασικό περιβάλλον της γης, το σπίτι από το οποίο εξαρτάται η επιβίωσή τους, τότε δεν θα είχαν φτάσει στο σημείο που βρίσκονται σήμερα. Έτσι, ως προς το θέμα ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι θετικά πράγματα, αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι άνθρωποι είναι η σημασία των νόμων και των κανόνων επιβίωσης που έχει καθιερώσει ο Θεός για όλα τα πράγματα, καθώς και τον λόγο για τον οποίο πρέπει να τους ακολουθούν και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να το κάνουν. Ταυτόχρονα, πρέπει να γνωρίζουν ότι ο σκοπός για τον οποίο τα δημιούργησε όλα αυτά ο Θεός είναι το καλό της ανθρωπότητας, και γι’ αυτό πρέπει να τα αγαπούν και να τα προστατεύουν. Αν δεν μπορείς να καταλάβεις τη σημασία όλων αυτών, θα πρέπει τουλάχιστον να τα θεωρείς ουσιαστικά, απαραίτητα θετικά πράγματα από τα οποία εξαρτάται η επιβίωσή σου, και να τα εκτιμάς, να τα φροντίζεις και να τα διαχειρίζεσαι. Θα πρέπει να τα μεταχειρίζεσαι σωστά και να τα προστατεύεις με την ιδιότητα και τον ρόλο σου ως κύριός τους. Μόνο έτσι μπορεί η ανθρωπότητα να έχει μέλλον και ελπίδα, και να συνεχίσει να ζει ευτυχισμένη· σωστά; (Ναι.)

Καταλάβατε πλέον πιο ξεκάθαρα το θέμα ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού αποτελούν θετικά πράγματα; (Ναι.) Ας επαληθεύσουμε για μια τελευταία φορά ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να μεταχειριζόμαστε τα διάφορα αντικείμενα και ζωντανά όντα που δημιούργησε ο Θεός. Επαναλάβετε τις τρεις αρχές πάνω στις οποίες συναναστραφήκαμε μόλις. (Πρώτον, εφόσον κάτι εμπίπτει στο πεδίο των θετικών πραγμάτων όπως τα ορίζει ο Θεός, πρέπει να είμαστε βέβαιοι στην καρδιά μας πως προέρχεται από τον Θεό, πως είναι θετικό πράγμα και πως υπάρχει σημασία στο γεγονός ότι το δημιούργησε ο Θεός· υπάρχει για να πάρουν οι άνθρωποι κάποια μαθήματα από αυτό. Δεύτερον, με βάση τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για κάτι θετικό, αν δεν μας αρέσει ή δεν θέλουμε να έχουμε επαφές μαζί του, μπορούμε να το αγνοήσουμε. Αν επηρεάζει αρνητικά τη ζωή μας, μπορούμε να το διώξουμε ή να μείνουμε μακριά του, και πρέπει επίσης να διδαχθούμε κάποια μαθήματα και να το λάβουμε υπόψη μας. Και τέλος, αν το δημιουργεί ο Θεός, το ορίζει ο Θεός ή βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού, δεν πρέπει να το απεχθανόμαστε ούτε να το σιχαινόμαστε, αλλά πρέπει να το αποδεχόμαστε και να το αναγνωρίζουμε με σωστή στάση, και να το διαχειριζόμαστε λογικά.) Είναι ύψιστης σημασίας να το διαχειριζόμαστε λογικά. Αν οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν όλα τα πράγματα πάνω στη γη τα οποία έχει δημιουργήσει ο Θεός, αυτό είναι πιθανό να επηρεάσει καταστροφικά την επιβίωσή τους. Αν καταστραφούν οι νόμοι και η ύπαρξη της τροφικής αλυσίδας, τότε θα τεθεί σε κίνδυνο η επιβίωση της ανθρωπότητας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον διαβίωσης δεν βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα; (Ναι.) Η ανθρωπότητα έχει αναπτύξει τη βιομηχανία σε μεγάλη κλίμακα, κι εκπέμπονται αέρια απόβλητα, λύματα και τοξικές ουσίες που έχουν μολύνει τα ποτάμια, τις λίμνες και ακόμα και τα υπόγεια ύδατα. Δεν υπάρχει πλέον καθαρό νερό για να πιούμε· το μόνο που μπορούν να πιουν οι άνθρωποι είναι ανακυκλωμένο νερό που έχει υποστεί τεχνητή επεξεργασία, το οποίο, αν και δεν είναι τοξικό, έχει πολύ λιγότερα θρεπτικά συστατικά. Έχουν μολυνθεί και τα ψάρια στα ποτάμια, τις λίμνες και τις θάλασσες, και δεν είναι υγιεινά. Δεν είναι εύκολο να βρεις τροφές που να μην έχουν μολυνθεί. Δεν είναι σε δεινή θέση η ανθρωπότητα; Από την ίδια την ανθρωπότητα δεν έχει προκληθεί αυτό; Δεν έχει μολυνθεί μόνο το πόσιμο νερό, αλλά και ο αέρας δεν είναι καλός· υπάρχουν πολλές βλαβερές ουσίες στον αέρα και τώρα, ακόμα κι αν θέλεις να αναπνεύσεις καθαρό αέρα, είναι δύσκολο —μερικές φορές οι άνθρωποι χρειάζεται να φορέσουν μάσκα για να προστατευτούν από τους ιούς. Η ποιότητα του αέρα είναι απαίσια, οι άνθρωποι διστάζουν να φάνε κάθε είδους τρόφιμα, ενώ τώρα αρρωσταίνουν από κάθε είδους ασθένειες· κάποιοι νέοι αρρωσταίνουν κι από καρκίνο ή διαβήτη. Ποιος προκάλεσε όλες αυτές τις συνέπειες; (Οι άνθρωποι.) Όλα αυτά τα έχουν προκαλέσει οι άνθρωποι. Έτσι έχουν διαχειριστεί οι άνθρωποι το σπίτι που τους δημιούργησε ο Θεός, τη γη, με αποτέλεσμα να βασανίζονται σε σημείο που να μην μπορούν να φάνε ή να πιουν σωστά, αλλά να νιώθουν παρ’ όλα αυτά πολύ ευτυχισμένοι. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από τον Θεό: δεν υπάρχει η παραμικρή ευτυχία. Η μόνη διέξοδος για τους ανθρώπους τώρα είναι να αποδεχτούν τη σωτηρία του Δημιουργού, να αναζητήσουν την αλήθεια και να βαδίσουν στο μονοπάτι του φόβου του Θεού. Μόνο έτσι μπορείς να σωθείς, μπορείς να κερδίσεις την ελπίδα να ζήσεις και μπορείς να γίνεις μέλος της νέας ανθρωπότητας. Τόσο απλό είναι· δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Οι άνθρωποι από την Ανατολή θεωρούν τον Δυτικό πολιτισμό ευγενή και πιστεύουν ότι οι Δυτικοί λογικά θα έχουν μια διέξοδο. Έχουν; (Όχι.) Οι άνθρωποι της Ανατολής νιώθουν ότι έχουν υποφέρει πολύ, ότι έχει αναπτυχθεί μέσα τους ένα βαθύ μίσος, ότι έχουν υπομείνει πάρα πολλές δυσκολίες και ότι χρειάζονται τη σωτηρία των Δυτικών. Πάντα θεωρούν ότι η Δύση είναι ένας παράδεισος, ότι αν πάνε στη Δύση είναι σαν να πηγαίνουν στον παράδεισο, ότι στη Δύση θα είναι ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Αλλά οι Δυτικοί δεν νομίζουν πως είναι πολύ ευτυχισμένοι. Λένε: «Αν και η ζωή μας είναι λίγο πιο άνετη από εκείνη των Ανατολικών, δεν είμαστε καθόλου πιο ευτυχισμένοι». Όσο είσαι άνθρωπος σ’ αυτήν τη γη, μέλος του ανθρώπινου γένους, δεν έχεις ευτυχία σ’ αυτήν τη γη, γιατί, όσο ζεις σ’ αυτό το σπίτι, τη γη, όλα όσα αποδέχεσαι προήλθαν από τον Σατανά. Είτε οι ανθρώπινες σκέψεις και απόψεις είτε οι νόμοι της επιβίωσης, είτε η Ανατολική ή η Δυτική εκπαίδευση, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σε κάνει να βιώσεις την ομοιότητα ενός αληθινού ανθρώπου, και δεν υπάρχει καμία μορφή κοινωνικής εκπαίδευσης, σκέψης ή άποψης που να σου επιτρέπει, ως δημιουργημένο ον, να εδραιωθείς στον κόσμο του ανθρώπου. Επειδή αυτή η ανθρωπότητα ζει υπό την εξουσία του Σατανά και βρίσκεται υπό τον έλεγχό του, ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουν να ζουν οι άνθρωποι είναι να αποδεχτούν τη σωτηρία του Θεού, να αποδεχτούν όλες τις αλήθειες που προέρχονται από τον Θεό, να ασκούνται σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και να φτάσουν στη σωτηρία. Μόνο τότε μπορεί η ανθρωπότητα να επιστρέψει πραγματικά σ’ έναν κόσμο όπου μπορούν να λειτουργούν ελεύθερα οι νόμοι και οι κανόνες επιβίωσης για όλα τα πράγματα, και να ζήσει πραγματικά σ’ έναν κόσμο με μια ολοκληρωμένη τροφική αλυσίδα —μόνο έτσι μπορεί η ανθρωπότητα να διαδραματίσει πραγματικά τον ρόλο του διαχειριστή των πάντων και να εκπληρώσει τις ευθύνες αυτού του ρόλου. Εκτός απ’ αυτό, δεν υπάρχει άλλη οδός που να μπορεί να ακολουθήσει η ανθρωπότητα. Αυτή είναι η μόνη διέξοδός της, η μόνη διέξοδος που μπορεί να της φέρει ελπίδα και ευτυχία. Το καταλαβαίνετε; (Ναι.) Μόλις το καταλάβετε, θα έχετε ένα μονοπάτι να ακολουθήσετε. Απλώς πασχίστε και επιδιώξτε προς αυτήν την κατεύθυνση, προς αυτόν τον στόχο. Μην κοιτάξετε πίσω, μην τα παρατήσετε και μη σταματήσετε ποτέ!

Ας ολοκληρώσουμε σ’ αυτό το σημείο τη σημερινή μας συναναστροφή. Αντίο σας!

14 Απριλίου 2024