I

Το έργο του Θεού δεν σταμάτησε ποτέ, τα βήματά Του δεν σταμάτησαν ποτέ και, προτού τελειώσει το έργο της διαχείρισής Του, Εκείνος είναι πάντοτε απασχολημένος και ποτέ δεν σταματά. Ο άνθρωπος, όμως, είναι διαφορετικός: έχοντας κερδίσει ένα μόνο ίχνος από το έργο του Αγίου Πνεύματος, το αντιμετωπίζει λες και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ· έχοντας κερδίσει λίγη γνώση, δεν πηγαίνει να «παρακολουθήσει» το νεότερο έργο του Θεού· έχοντας δει μόνο λίγο από το έργο του Θεού, οριοθετεί αμέσως τον Θεό ως μια συγκεκριμένη πέτρινη φιγούρα και πιστεύει ότι ο Θεός θα παραμείνει πάντα σε αυτήν τη μορφή που βλέπει, ότι έτσι ήταν στο παρελθόν και έτσι θα είναι πάντα και στο μέλλον· έχοντας αποκτήσει μια ελάχιστη επιφανειακή γνώση, ο άνθρωπος είναι τόσο υπερήφανος που ξεχνιέται και αρχίζει να διακηρύσσει αλόγιστα μια διάθεση και ένα είναι του Θεού που απλούστατα δεν υφίστανται· κι έχοντας βεβαιωθεί για ένα στάδιο του έργου του Αγίου Πνεύματος, ανεξάρτητα από το τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που διακηρύσσει το νέο έργο του Θεού, ο άνθρωπος δεν το αποδέχεται.

II

Αυτοί είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να αποδεχτούν το νέο έργο του Αγίου Πνεύματος· είναι υπερβολικά συντηρητικοί και ανίκανοι να αποδεχτούν νέα πράγματα. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εκείνοι που πιστεύουν στον Θεό, αλλά και ταυτόχρονα Τον απορρίπτουν. Μόνο αυτοί που ακολουθούν τα βήματα του Αρνίου μέχρι τέλους μπορούν να κερδίσουν την τελική ευλογία, ενώ εκείνοι οι «έξυπνοι», που αδυνατούν να ακολουθήσουν μέχρι τέλους και πιστεύουν ότι έχουν κερδίσει τα πάντα είναι ανίκανοι να δουν την εμφάνιση του Θεού. Ο καθένας τους πιστεύει ότι είναι ο πιο έξυπνος στη γη και διακόπτει τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη του έργου του Θεού χωρίς κανέναν λόγο, και φαίνεται να πιστεύει με απόλυτη σιγουριά ότι ο Θεός θα τον πάρει στον ουρανό, αυτόν που «έχει τη μέγιστη αφοσίωση στον Θεό, ακολουθεί τον Θεό και προσκολλάται στα λόγια του Θεού».

III

Παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι έχουν «άκρα αφοσίωση» απέναντι στα λόγια του Θεού, τα λόγια και οι ενέργειές τους παραμένουν τόσο αηδιαστικά επειδή αποτελούν εναντίωση στο έργο του Αγίου Πνεύματος, και εξαπατούν και κάνουν κακό. Όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν μέχρι τέλους και δεν μπορούν να συμβαδίσουν με το έργο του Αγίου Πνεύματος, παρά μόνο μένουν προσκολλημένοι στο παλιό έργο, όχι μόνο έχουν αποτύχει να αφοσιωθούν στον Θεό, αλλά και, αντίθετα, έχουν γίνει εκείνοι που αντιστέκονται στον Θεό, εκείνοι που απορρίπτονται από τη νέα εποχή και εκείνοι που θα τιμωρηθούν. Υπάρχουν άραγε άνθρωποι πιο αξιολύπητοι από αυτούς; Ακόμα κι ο Θεός δεν συμμορφώνεται με κανονισμούς στο έργο Του και, παρόλο που μπορεί να είναι δικό Του έργο, εντούτοις ο Θεός δεν προσκολλάται σε αυτό. Αυτό που πρέπει να απορριφθεί απορρίπτεται, αυτό που πρέπει να αποκλειστεί αποκλείεται. Ωστόσο, ο άνθρωπος κρατάει μόνο ένα μικρό κομμάτι του έργου της διαχείρισης του Θεού για να Τον ανταγωνιστεί. Δεν είναι άραγε αυτός ένας παραλογισμός του ανθρώπου; Δεν είναι η άγνοια του ανθρώπου;

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου