I

«Και έκαμε Ιεχωβά ο Θεός εις τον Αδάμ και εις την Εύα χιτώνας δερματίνους, και ενέδυσεν αυτούς». Σε αυτήν τη σκηνή, βλέπουμε ότι ο Θεός εμφανίζεται ως γονέας του Αδάμ και της Εύας. Ο Θεός δημιούργησε τους δύο αυτούς ανθρώπους και τους θεώρησε συντρόφους Του. Ως μοναδική τους οικογένεια, ο Θεός φρόντισε για τη ζωή τους και μερίμνησε για το φαγητό τους, τα ρούχα τους και τη στέγασή τους. Εδώ, ο Θεός εμφανίζεται ως γονέας του Αδάμ και της Εύας. Σ’ αυτήν την πράξη του Θεού, ο άνθρωπος δεν βλέπει πόσο υψηλός είναι ο Θεός· δεν βλέπει πως ο Θεός είναι ανώτατος· δεν βλέπει το ακατάληπτο του Θεού, πόσο μάλλον την οργή ή τη μεγαλοπρέπειά Του. Το μόνο που βλέπει είναι η ταπεινότητα του Θεού, η στοργική καλοσύνη Του, το ενδιαφέρον Του για τον άνθρωπο, και η ευθύνη και η φροντίδα Του γι’ αυτόν.

II

Η στάση και ο τρόπος με τα οποία μεταχειρίστηκε ο Θεός τον Αδάμ και την Εύα, είναι παρόμοια με τον τρόπο που οι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον για τα παιδιά τους και με τον τρόπο που οι γονείς αγαπούν, προσέχουν και φροντίζουν τους δικούς τους γιους και τις δικές τους κόρες —πραγματικά, ορατά, απτά. Αντί να προβάλει μια στάση που βασίζεται στην ισχυρή Του θέση, ο Θεός χρησιμοποίησε αυτοπροσώπως δέρματα, προκειμένου να φτιάξει ρούχα για τον άνθρωπο. Μπορεί τούτο να είναι κάτι απλό, που κάποιοι μπορεί να μη θεωρούν ούτε καν άξιο αναφοράς, αλλά επιτρέπει σε όποιον ακολουθεί τον Θεό και προηγουμένως ήταν γεμάτος ασαφείς φαντασιοκοπίες για Αυτόν να αποκτήσει μια γνώση για την αυθεντικότητα και την ομορφιά Του, και να δει ότι είναι πιστός και ταπεινός.

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄