I

Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκτελεί το έργο Του της κρίσης εμφανιζόμενος με την ενσαρκωμένη Του ταυτότητα. Επειδή αυτός που κρίνεται είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος που είναι από σάρκα και έχει διαφθαρεί και δεν είναι το πνεύμα του Σατανά που κρίνεται άμεσα, το έργο της κρίσης δεν διεξάγεται άρα στο πνευματικό βασίλειο, αλλά ανάμεσα στους ανθρώπους. Κανείς δεν είναι πιο κατάλληλος και πιο αρμόδιος από τον ενσαρκωμένο Θεό να κάνει το έργο της κρίσης της διαφθοράς της ανθρώπινης σάρκας. Εάν η κρίση διεξαγόταν απευθείας από το Πνεύμα του Θεού, τότε δεν θα κάλυπτε κάθε πτυχή και, επιπλέον, ο άνθρωπος θα δυσκολευόταν να το αποδεχτεί, διότι το Πνεύμα δεν είναι σε θέση να έρθει αντιμέτωπο κατά πρόσωπο με τον άνθρωπο. Ακριβώς λαμβάνοντας υπόψη αυτό, τα αποτελέσματα δεν θα ήταν άμεσα, πόσο μάλλον θα μπορούσε ο άνθρωπος να δει την απρόσβλητη διάθεση του Θεού πιο καθαρά.

II

Ο Σατανάς μπορεί να νικηθεί πλήρως μόνο αν ο ενσαρκωμένος Θεός κρίνει τη διαφθορά της ανθρωπότητας. ο ενσαρκωμένος Θεός είναι επίσης άνθρωπος που έχει κανονική ανθρώπινη φύση και μπορεί να κρίνει άμεσα την αδικία του ανθρώπου· αυτό είναι το σημάδι της αγιοσύνης Του και της μοναδικότητάς Του. Μόνο ο Θεός είναι αρμόδιος και σε θέση να κρίνει τον άνθρωπο, επειδή κατέχει την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, κι έτσι, είναι ικανός να κρίνει τον άνθρωπο. Όσοι δεν κατέχουν αλήθεια και δικαιοσύνη, δεν αξίζουν να κρίνουν τους άλλους. Αν αυτό το έργο γινόταν από το Πνεύμα του Θεού, τότε αυτό δεν θα σήμαινε νίκη επί του Σατανά. Το Πνεύμα είναι εγγενώς πιο υψηλό από τα θνητά όντα και το Πνεύμα του Θεού είναι εγγενώς άγιο και θριαμβεύει πάνω στη σάρκα. Αν το Πνεύμα έκανε αυτό το έργο απευθείας, δεν θα ήταν σε θέση να κρίνει όλη την επαναστατικότητα του ανθρώπου και δεν θα μπορούσε να αποκαλύψει όλη την αδικία του ανθρώπου.

III

Το έργο της κρίσης διεξάγεται μέσω των ανθρώπινων αντιλήψεων για τον Θεό κι ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ αντιλήψεις για το Πνεύμα κι έτσι, το Πνεύμα δεν είναι σε θέση ν’ αποκαλύψει καλύτερα την αδικία του ανθρώπου, πόσο μάλλον να εκθέσει σε βάθος αυτήν την αδικία. Ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ο εχθρός όλων εκείνων που δεν Τον γνωρίζουν. Μέσω της κρίσης των αντιλήψεων του ανθρώπου και της εναντίωσης προς Αυτόν, εκθέτει όλη την επαναστατικότητα της ανθρωπότητας. Τα αποτελέσματα του έργου Του στη σάρκα είναι πιο εμφανή από εκείνα του έργου του Πνεύματος. Κι έτσι, η κρίση όλης της ανθρωπότητας δεν εκτελείται απευθείας από το Πνεύμα, αλλά είναι το έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Ο ενσαρκωμένος Θεός είναι ορατός και απτός από τον άνθρωπο κι ο ενσαρκωμένος Θεός μπορεί να κατακτήσει ολοκληρωτικά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος περνά από την εναντίωση στον Θεό στην υποταγή σ’ Αυτόν, από τη δίωξη του Θεού στην αποδοχή Του, από τις αντιλήψεις που είχε γι’ Αυτόν στη γνώση Αυτού και από την απόρριψή Του στην αγάπη προς Αυτόν —αυτά είναι τα αποτελέσματα του έργου του ενσαρκωμένου Θεού.

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αυτό που χρειάζεται περισσότερο η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού