I

Ο Θεός μισεί τον άνθρωπο, επειδή ο άνθρωπος είναι εχθρικός απέναντί Του, αλλά μέσα στην καρδιά Του, η φροντίδα, η ανησυχία και το έλεός Του για την ανθρωπότητα δεν αλλάζουν ποτέ. Παρόλο που κατέστρεψε την ανθρωπότητα, η καρδιά Του παραμένει απαράλλακτη. Όταν η ανθρωπότητα γεμίζει διαφθορά και είναι επαναστατική ενάντια στον Θεό σε πολύ σοβαρό βαθμό, ο Θεός είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει αυτήν την ανθρωπότητα, λόγω της διάθεσης και της ουσίας Του και σύμφωνα με τις αρχές Του. Λόγω, όμως, της ουσίας Του, ο Θεός σπλαχνίζεται ακόμα την ανθρωπότητα και, μάλιστα, θέλει να χρησιμοποιήσει και διάφορους τρόπους για να τη φέρει πίσω, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει. Ο άνθρωπος, ωστόσο, εναντιώνεται στον Θεό, συνεχίζει να επαναστατεί εναντίον Του και αρνείται να δεχθεί τη σωτηρία του Θεού· ο άνθρωπος, δηλαδή, αρνείται να δεχθεί τις καλές Του προθέσεις· ανεξάρτητα από το πώς ο Θεός τον καλεί, του υπενθυμίζει, τον προμηθεύει, τον βοηθά ή τον ανέχεται, ο άνθρωπος ούτε το καταλαβαίνει, ούτε το εκτιμά, ούτε καν δίνει σημασία.

II

Μέσα στην οδύνη Του, ο Θεός και πάλι δεν λησμονεί να προσφέρει στον άνθρωπο τη μέγιστη ανεκτικότητά Του, περιμένοντας τον άνθρωπο να αντιστρέψει την πορεία του. Αφού φτάσει στα όριά Του, κάνει αυτό που πρέπει, χωρίς κανένα δισταγμό. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια συγκεκριμένη χρονική περίοδος και μια διαδικασία από τη στιγμή που ο Θεός σχεδιάζει να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος ως την επίσημη έναρξη του έργου Του για την καταστροφή της ανθρωπότητας. Η εν λόγω διαδικασία υπάρχει με σκοπό ο άνθρωπος να αναστρέψει την πορεία του, και αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο. Οπότε, κατά την περίοδο προτού καταστρέψει την ανθρωπότητα, ο Θεός κάνει έναν μεγάλο όγκο έργου υπενθύμισης και προτροπής. Ανεξάρτητα από το πόση οδύνη και θλίψη νιώθει η καρδιά του Θεού, Εκείνος συνεχίζει να επιδαψιλεύει τη φροντίδα Του, την ανησυχία Του και το άφθονο έλεός Του για την ανθρωπότητα. Σ’ αυτό, βλέπουμε ότι η αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα είναι αληθινή και όχι απλώς και μόνο λόγια. Είναι πραγματική, απτή και αισθητή.

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄