Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που, μόλις το καθήκον τους αρχίσει να έχει απαιτήσεις, δεν είναι πλέον ικανοί να βιώνουν και δεν μπορούν να διατηρήσουν μια κανονική κατάσταση, με αποτέλεσμα να ζητούν συνεχώς να γίνει συνάθροιση και να συναναστραφούν οι άλλοι μαζί τους σχετικά με την αλήθεια. Τι συμβαίνει εδώ; Δεν κατανοούν την αλήθεια, δεν έχουν θεμέλια στην αληθινή οδό, οι άνθρωποι αυτοί καθοδηγούνται από ζήλο όταν εκτελούν το καθήκον τους και δεν μπορούν να αντέξουν για πολύ. Όταν οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια, δεν έχουν αρχές σε οτιδήποτε κάνουν. Αν είναι κανονισμένο να πράξουν κάτι, τα κάνουν θάλασσα, είναι απρόσεκτοι σε αυτό που κάνουν, δεν αναζητούν τις αρχές και δεν υπάρχει υποταγή στην καρδιά τους —γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι δεν αγαπούν την αλήθεια και είναι ανίκανοι να βιώσουν το έργο του Θεού. Ό,τι κι αν κάνεις, θα πρέπει να καταλάβεις πρώτα γιατί το κάνεις, ποια είναι η πρόθεση που σε ωθεί να το κάνεις, ποια είναι η σημασία του να το κάνεις, ποια είναι η φύση του ζητήματος, και αν αυτό που κάνεις είναι θετικό ή αρνητικό. Πρέπει να κατανοείς με σαφήνεια όλα αυτά τα θέματα. Αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για να μπορείς να ενεργείς βάσει αρχών. Εάν κάνεις κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκτέλεση του καθήκοντός σου, τότε οφείλεις να αναλογιστείς: Πώς θα πρέπει να εκπληρώνω το καθήκον μου καλά, ώστε να μην το επιτελώ μηχανικά; Θα πρέπει να προσευχηθείς και να πλησιάσεις τον Θεό σε αυτό το θέμα. Η προσευχή στον Θεό γίνεται για να αναζητήσεις την αλήθεια, το μονοπάτι άσκησης, τις επιθυμίες του Θεού και το πώς να Τον ικανοποιήσεις. Η προσευχή γίνεται για να επιτευχθούν αυτά τα αποτελέσματα. Η προσευχή στον Θεό, η προσέγγιση του Θεού και η ανάγνωση των λόγων Του δεν αποτελούν θρησκευτικές τελετές ή εξωτερικές δράσεις. Γίνονται με σκοπό να ασκείται κανείς σύμφωνα με την αλήθεια αφού αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού. Εάν λες συνεχώς «δόξα τω Θεώ» όταν δεν έχεις κάνει τίποτα και ενδέχεται να φαίνεσαι πολύ πνευματικός και διορατικός αλλά, όταν έλθει η ώρα να ενεργήσεις, εξακολουθείς να κάνεις ό,τι θέλεις, χωρίς να αναζητάς καθόλου την αλήθεια, τότε αυτό το «δόξα τω Θεώ» δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύνθημα που επαναλαμβάνεται συχνά, είναι ψευδής πνευματικότητα. Όταν κάνεις το καθήκον σου, θα πρέπει πάντα να σκέφτεσαι ως εξής: «Πώς θα πρέπει να κάνω αυτό το καθήκον; Ποια είναι η επιθυμία του Θεού;» Το να προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον πλησιάζεις για να αναζητήσεις αρχές και αλήθειες για τις πράξεις σου, το να αναζητάς τις επιθυμίες του Θεού στην καρδιά σου και να τηρείς πιστά τα λόγια του Θεού ή τις αλήθεια-αρχές σε οτιδήποτε κάνεις —μόνο ο άνθρωπος αυτός πιστεύει αληθινά στον Θεό. Όλα τούτα είναι ανέφικτα για ανθρώπους που δεν αγαπούν την αλήθεια. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ακολουθούν τις δικές τους ιδέες σε ό,τι κι αν κάνουν, που εξετάζουν τα πράγματα με πολύ απλοϊκούς όρους και δεν αναζητούν την αλήθεια. Υπάρχει μια παντελής απουσία αρχών, και ουδόλως σκέφτονται στην καρδιά τους πώς να ενεργήσουν σύμφωνα με αυτό που ζητά ο Θεός, ή με τρόπο που να ικανοποιεί τον Θεό, και ξέρουν μόνο να ακολουθούν πεισματικά το δικό τους θέλημα. Ο Θεός δεν έχει θέση στην καρδιά τέτοιων ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι λένε: «Προσεύχομαι στον Θεό μόνον όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες, και πάλι, όμως, δεν αισθάνομαι ότι έχει κανένα αποτέλεσμα —έτσι, γενικά, όταν μου συμβαίνουν πλέον πράγματα, δεν προσεύχομαι στον Θεό, γιατί η προσευχή στον Θεό δεν ωφελεί». Ο Θεός είναι παντελώς απών από την καρδιά τέτοιων ανθρώπων. Δεν αναζητούν την αλήθεια ό,τι κι αν κάνουν στις συνηθισμένες στιγμές, ακολουθούν μόνο τις δικές τους ιδέες. Υπάρχουν λοιπόν αρχές στις ενέργειές τους; Σίγουρα όχι. Βλέπουν τα πάντα υπό απλούς όρους. Ακόμη και όταν κάποιοι συναναστρέφονται σχετικά με τις αλήθεια-αρχές μαζί τους, δεν είναι σε θέση να τις αποδεχτούν επειδή δεν υπήρχαν ποτέ αρχές στις πράξεις τους, ο Θεός δεν έχει θέση στην καρδιά τους και δεν υπάρχει κανένας άλλος στην καρδιά τους εκτός από τον εαυτό τους. Νομίζουν ότι οι προθέσεις τους είναι καλές, ότι δεν διαπράττουν κακό, ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζουν την αλήθεια, πιστεύουν ότι το να ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους προθέσεις θα πρέπει να θεωρείται άσκηση της αλήθειας, ότι το να ενεργούν έτσι σημαίνει υποταγή στον Θεό. Στην πραγματικότητα, δεν αναζητούν αληθινά τον Θεό, ούτε προσεύχονται σε Εκείνον ως προς αυτό το θέμα, αλλά ενεργούν βάσει παρόρμησης, σύμφωνα με τις δικές τους γεμάτες ζήλο προθέσεις, δεν εκτελούν το καθήκον τους όπως ζητά ο Θεός, δεν έχουν καρδιά υποταγής στον Θεό, απουσιάζουν από αυτήν την επιθυμία. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος στην άσκηση των ανθρώπων. Εάν πιστεύεις στον Θεό, αλλά δεν είναι στην καρδιά σου, δεν προσπαθείς να Τον εξαπατήσεις; Και τι αποτέλεσμα μπορεί να έχει μια τέτοια πίστη στον Θεό; Τι μπορείς άραγε να κερδίσεις; Και ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας πίστης στον Θεό;

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο