Να ξεκινά κανείς δυναμικά, αλλά να τελειώνει αδύναμα σε ό,τι κάνει

Σε τι είδους πρόβλημα εμπίπτει το να ξεκινά κανείς δυναμικά, αλλά να τελειώνει αδύναμα σε ό,τι κάνει; (Είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του.) Είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του. Κάποιοι άνθρωποι, όταν ξεκινούν ένα εγχείρημα, το σχεδιάζουν αρκετά καλά, αρχίζουν να κάνουν κάποιες μεγάλες κινήσεις, συγκεντρώνουν μια ομάδα ανθρώπων, δημιουργούν αναφορές, αναθέτουν εργασίες και κάνουν, μάλιστα, μεγάλες δηλώσεις για το πόσο αποφασισμένοι είναι. Στην πορεία, όμως, όλα αυτά εξανεμίζονται, κι εκείνοι δεν παρακολουθούν, δεν επιβλέπουν ούτε επιθεωρούν τι συμβαίνει. Αν δεν υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει την αλήθεια για να επιβλέπει και να καθοδηγεί, το εγχείρημα μπορεί να σβήσει χωρίς αποτέλεσμα, ενώ μπορεί και να προκύψουν ανεπιθύμητες συνέπειες, βυθίζοντας το έργο σε πλήρη αταξία. Υπάρχουν και άνθρωποι που μπορούν να εκφέρουν δόγματα πολύ καθαρά και με σαφήνεια, αλλά όταν έρχεται η ώρα να κάνουν όντως κάτι, δεν έχουν ιδέα πώς να πορευτούν και δεν έχουν κανένα συγκεκριμένο σχέδιο. Όταν προκύπτουν ειδικές συνθήκες ή απροσδόκητες περιστάσεις, δεν ξέρουν πώς να τις χειριστούν· δεν συναναστρέφονται με άλλους και δεν αναζητούν από τους ανωτέρους τους ούτε τους συμβουλεύονται. Όταν αρχίζουν να κάνουν κάτι, φαίνεται να έχουν αυτοπεποίθηση και κάνουν μια μεγαλειώδη αρχή, λες και πρόκειται να κατορθώσουν κάτι σπουδαίο. Στην πορεία, όμως, χάνουν τον ενθουσιασμό τους και το βάζουν στα πόδια· είναι λες και ανοίγει η γη και τους καταπίνει. Όταν κάποιος τους ρωτάει: «Πάνω σε τι εργάζεσαι τώρα; Πώς προχωρά η εργασία;» εκείνοι απαντούν: «Δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί». Παρ’ όλα αυτά, δεν αναφέρουν εγκαίρως πως δεν μπορούν να τα καταφέρουν, καθυστερώντας τα πράγματα για δύο ή τρεις μήνες χωρίς να έχουν κανένα αποτέλεσμα. Δεν είναι εξοργιστικό αυτό; (Ναι.) Τέτοιοι άνθρωποι είναι πραγματικά απεχθείς! Ένας τέτοιος άνθρωπος, πέρα από το ότι ξεκινά δυναμικά, αλλά τελειώνει αδύναμα σε ό,τι κάνει, έχει κι άλλο ένα πρόβλημα: Όλα όσα κάνει βυθίζονται όλο και περισσότερο στο χάος όσο περισσότερο τα κάνει. Μπορεί στην αρχή να έχει κάποιο πλάνο στο μυαλό του, κάποιες ιδέες και μια κάποια δομή, αλλά στην πορεία οι σκέψεις του μπερδεύονται. Λησμονεί τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε την εργασία και τα αποτελέσματα που υποτίθεται πως πρέπει να πετύχει. Όταν κάποιος τον συμβουλεύει να προβεί σε κάποια αναζήτηση, εκείνος λέει: «Δεν υπάρχει λόγος να αναζητήσω κάτι. Ας συνεχίσουμε μ’ αυτόν τον τρόπο· όπως και να ’χει, κανείς δεν μένει άπραγος». Όπως βλέπεις, αρχίζει να κάνει κάτι με τεράστια ορμή, σαν μακρόσυρτο μπουμπουνητό. Καθώς προχωρά, όμως, όλα αργοσβήνουν ώσπου να χαθούν τελείως. Ακούς μόνο βροντές, μα δεν υπάρχει βροχή· δεν υπάρχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Αν δεν ρωτήσεις για την εργασία, δεν την παρακολουθήσεις και δεν την επιθεωρήσεις, θα την αφήσει να σβήσει και να μείνει στη μέση, χωρίς να υποβάλει καν αναφορά. Πού πήγε η αποφασιστικότητα που είχε εκφράσει στην αρχή; Έχει ξεχαστεί. Και το αρχικό σχέδιο που είχε ετοιμάσει; Έχει χαθεί χωρίς κανένα ίχνος. Κι εκείνες οι ιδέες που είχε στην αρχή; Έχουν εξαφανιστεί· έχουν ξεχαστεί. Τέτοιου είδους πλάσμα είναι! Όταν βλέπεις τον αρχικό ενθουσιασμό που έχει ένας τέτοιου είδους άνθρωπος, σου φαίνεται πως είναι πραγματικά άνθρωπος των έργων. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως άχρηστος. Πολύ απλά δεν είναι άνθρωπος που ενεργεί με προσγειωμένο τρόπο· είναι άστατος. Είναι διατεθειμένος μόνο να βρίσκεται στο προσκήνιο. Δεν θέλει, όμως, να υπομείνει κακουχίες και φοβάται να αναλάβει ευθύνες. Αφήνει ανολοκλήρωτα όλα όσα κάνει. Τι είδους ανθρώπινη φύση έχουν τέτοιοι άνθρωποι; (Ανεπαρκή ανθρώπινη φύση.) Πείτε Μου, μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να καταφέρει το οτιδήποτε; (Όχι.) Ξεκινάει πάντα δυναμικά, αλλά τελειώνει αδύναμα, καταλήγοντας σε πλήρες χάος· αυτό είναι το στυλ του. Όποιο καθήκον κι αν κάνει, ξεκινά με μεγάλο ενθουσιασμό, ακούγοντας μουσική και σιγοτραγουδώντας. Μετά από λίγο, όμως, χάνει το ενδιαφέρον του, εγκαταλείπει το έργο και τα παρατάει. Τι είδους πλάσμα είναι; Δεν είναι απεχθείς αυτοί οι άνθρωποι; (Ναι.) Αναλαμβάνουν απερίσκεπτα εργασίες που γνωρίζουν πως ίσως δεν είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας, προσπαθώντας να προβάλουν την ικανότητά τους, ενώ καυχιούνται και κάνουν μεγάλους ισχυρισμούς. Δεν γνωρίζουν τις δυνατότητές τους; Αν δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά ή να αποφέρουν αποτελέσματα, γιατί δεν το λένε; Δεν πρέπει να καθυστερούν τα πράγματα! Αντ’ αυτού, δεν λένε τίποτα, καθυστερώντας το έργο σου, προσπαθώντας, παράλληλα, να σε ξεγελάσουν. Δεν έχουν ποταπό χαρακτήρα; (Ναι.) Ο χαρακτήρας τους είναι υπερβολικά ποταπός! Μπορείτε να εμπιστευτείτε τον χειρισμό πραγμάτων σε τέτοιους ανθρώπους; (Όχι.) Είναι άξιοι εμπιστοσύνης; (Όχι.) Τέτοιοι άνθρωποι είναι αναξιόπιστοι. Αν σου έδιναν τον λόγο τους, θα τολμούσες να τους πιστέψεις; (Όχι.) Τι είδους άνθρωποι είναι; Δεν είναι απατεώνες; (Ναι.) Αν και δεν σε εξαπατούν για κάποιο οικονομικό κέρδος ή για σεξουαλικούς σκοπούς, ο τρόπος με τον οποίο φέρονται και χειρίζονται τα πράγματα είναι πολύ απεχθής και αποκρουστικός. Ποια είναι, λοιπόν, η κύρια αιτία για την οποία αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο αποκρουστικοί; Έχουν ποταπό χαρακτήρα, δεν φέρονται όπως αρμόζει στη θέση τους, λατρεύουν να λένε μεγάλα λόγια, λατρεύουν να προβάλλουν την όποια ικανότητα πιστεύουν πως διαθέτουν, λατρεύουν να βρίσκονται στο προσκήνιο, όπως και λατρεύουν να αυτοπροβάλλονται. Δεν μένουν ποτέ σταθεροί σε οτιδήποτε κάνουν. Ταυτόχρονα, υπερεκτιμούν τον εαυτό τους κι έχουν άγνοια του αναστήματός τους και του είδους των εργασιών που μπορούν να χειριστούν. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθούν και πάλι να προβάλουν την ικανότητά τους, αναλαμβάνοντας με τόλμη κάθε είδους σημαντικό έργο. Μόλις το αναλάβουν, ακόμη κι όταν δεν το κάνουν καλά και καθυστερούν σημαντικά ζητήματα, παραμένουν αδιάφοροι· εφόσον βρίσκονται στο προσκήνιο, δεν τους πειράζει. Δεν είναι ευτελείς, ποταποί άνθρωποι; (Ναι.) Δεν έχουν, λοιπόν, πολύ ανεπαρκή ανθρώπινη φύση; (Ναι.) Αν συναντούσατε έναν τέτοιον άνθρωπο, θα τολμούσατε να του εμπιστευτείτε κάτι μεγάλο ή σημαντικό; (Όχι.) Για παράδειγμα, αν πρέπει να βγεις έξω για να κηρύξεις το ευαγγέλιο και χρειάζεσαι κάποιον να προσέξει το παιδάκι σου, τι είδους άνθρωπο θα πρέπει να ψάξεις να βρεις για να σε βοηθήσει; Θα τολμούσες να επιλέξεις έναν τέτοιον άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει αίσθημα ευθύνης, δεν μπορεί να μείνει σταθερός μέχρι τέλους και είναι αναξιόπιστος; (Όχι.) Γιατί όχι; Επειδή μπορεί να χάσει το παιδί σου. Αν τον ρωτήσεις πώς χάθηκε το παιδί, θα πει: «Δεν ξέρω. Με πήρε ο ύπνος για ένα λεπτάκι και το παιδί έλειπε. Εμένα θα κατηγορήσεις γι’ αυτό; Το παιδί έχει πόδια και μπορεί να περπατήσει μόνο του· δεν ήταν δεμένο πάνω μου. Δεν μπορείς να με κατηγορήσεις!» Αποφεύγει, μάλιστα, την ευθύνη! Δεν πρόκειται για έναν ξεδιάντροπο παλιάνθρωπο; (Ναι.) Δεν μπορείτε σε καμία περίπτωση να εμπιστευτείτε ζητήματα ζωής και θανάτου σε τέτοιους ανθρώπους. Στη διαγωγή του, είναι άστατος και δεν έχει ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Όταν προκύπτουν προβλήματα, έχει το θράσος να συμπεριφέρεται ξεδιάντροπα και να αρνείται τα πάντα. Αν και το να ξεκινά κανείς δυναμικά, αλλά να τελειώνει αδύναμα σε ό,τι κάνει είναι απλώς μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης, αυτή η συγκεκριμένη ατέλεια αποτελεί ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα· είναι πρόβλημα ακεραιότητας. Κάποιοι άνθρωποι λατρεύουν να βρίσκονται στο προσκήνιο και αναλαμβάνουν με ενθουσιασμό εργασίες, αλλά δεν τολμούν να αναλάβουν ευθύνες. Με το που συναντήσουν δυσκολίες, αποφεύγουν αμέσως την ευθύνη και αποστασιοποιούνται από την κατάσταση. Είναι τελείως ανεύθυνοι. Είναι, επίσης, ιδιαίτερα άστατοι και δεν μπορούν να μείνουν σταθεροί σε τίποτα απ’ όσα κάνουν. Όταν η κατάσταση φτάσει σε τόσο άσχημο σημείο, δεν αποτελεί πια μόνο μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης· το θέμα είναι πως έχουν πραγματικά ποταπό χαρακτήρα και ανεπαρκή ανθρώπινη φύση. Γιατί λέω πως τέτοιοι άνθρωποι έχουν ανεπαρκή ανθρώπινη φύση; Επειδή είναι αναξιόπιστοι· δεν θα τολμούσες να τους εμπιστευτείς τίποτα. Όποια εργασία κι αν τους εμπιστευτείς, συμφωνούν με προθυμία. Τη στιγμή, όμως, που γυρίσεις από την άλλη, εξαφανίζονται και δεν έχεις ιδέα τι σκαρώνουν. Μπορεί να περάσουν πολλές μέρες προτού τους ξαναδείς. Αν δεν τους ρωτήσεις πώς προχωρά η εργασία, δεν θα σου δώσουν καμία αναφορά, κάνοντας σαν να μην τρέχει τίποτα. Τι είδους πλάσματα είναι; Είναι τελείως ανεύθυνοι! Δεν περνάνε το τεστ και δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς ούτε σε κάτι τόσο μικρό. Τι άλλο πιστεύεις πως θα μπορούσαν να καταφέρουν ποτέ; (Τίποτε απολύτως.) Αν τους εμπιστευτείς τη φύλαξη ενός παιδιού, είναι πιθανό να προκύψουν προβλήματα ανά πάσα στιγμή. Το παιδί μπορεί να πέσει και να χτυπήσει, να φάει κάτι που δεν πρέπει ή, όταν βγει έξω για να παίξει, να χαθεί ή να το απαγάγουν κακοί άνθρωποι· όλα αυτά είναι πιθανές εκβάσεις. Κι αυτό επειδή είναι ανεύθυνοι και έχουν εξαιρετικά ποταπό χαρακτήρα, και επειδή δεν τηρούν κανένα όριο συνείδησης σε οτιδήποτε κάνουν και ενεργούν αποκλειστικά και μόνο για να ικανοποιήσουν τις δικές τους εγωιστικές επιθυμίες, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο. Όταν τους εμπιστευτείς μια εργασία, νιώθουν πως μπορεί να σε προσβάλουν αν αρνηθούν, οπότε λαμβάνοντας υπόψη την υπερηφάνειά τους και προκειμένου να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους, συμφωνούν· αργότερα, όμως, δεν αναλαμβάνουν καμία απολύτως ευθύνη. Λένε μεγάλα λόγια, ενώ αποτυγχάνουν να επιτελέσουν καλά την εργασία. Αυτό σημαίνει να είναι κανείς αναξιόπιστος. Είναι καλοί αυτοί οι άνθρωποι; (Όχι.) Μπορούν οι άνθρωποι που ξεκινούν δυναμικά, αλλά τελειώνουν αδύναμα σε ό,τι κάνουν, να εκλεγούν επικεφαλής; (Όχι.) Γιατί όχι; (Θα μπορούσαν να βλάψουν το έργο του οίκου του Θεού.) Ακριβώς. Όταν μιλάνε και δίνουν υποσχέσεις, φαίνεται να έχουν αυτό που χρειάζεται και οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να εμπιστευτούν όσους λένε μεγάλα λόγια. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να κάνουν πραγματικά κάτι, οι πράξεις τους είναι απρόβλεπτες. Ακόμη κι αν τα κάνουν θάλασσα, δεν θα σε ενημερώσουν, ενώ αν προκύψουν προβλήματα, δεν θα σου δώσουν καμία εξήγηση για το τι συνέβη. Εσύ ελπίζεις με ανυπομονησία να χειριστούν καλά τα πράγματα, αλλά εκείνοι καταλήγουν να τα κάνουν θάλασσα, δείχνοντας, μάλιστα, παντελή αδιαφορία γι’ αυτό, ενώ δεν βλέπουν σε καμία περίπτωση αυτό που τους εμπιστεύτηκες ως σημαντικό ζήτημα. Στις πράξεις τους, έχουν την τάση να είναι άστατοι. Κάποιοι απ’ αυτούς ενεργούν με βάση μόνο τα δικά τους ενδιαφέροντα, τα χόμπι και την περιέργειά τους· κάποιοι απ’ αυτούς λατρεύουν να τραβάνε την προσοχή και ό,τι κάνουν το κάνουν απλώς για να τραβήξουν την προσοχή και να τους παρατηρήσουν οι άλλοι. Τέτοιοι άνθρωποι είναι άστατοι, ανεύθυνοι και ανίκανοι να ενεργήσουν με προσγειωμένο τρόπο. Αυτό συνιστά αρκετά μεγάλο πρόβλημα. Δεν έχει αναφερθεί ακόμα εδώ αν έχουν πνευματική κατανόηση, αν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια, αν είναι υποτακτικοί ή αν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια· δεν έχουν αναφερθεί ακόμα αυτές οι πτυχές. Σε ό,τι αφορά την ανθρώπινη φύση τους και μόνο, τέτοιοι άνθρωποι είναι αναξιόπιστοι. Μπορούν να εκλεγούν επικεφαλής; (Όχι.) Οι άνθρωποι των οποίων η ανθρώπινη φύση δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα δεν αξίζουν καν να καλλιεργηθούν. Γιατί όχι; Επειδή ο χαρακτήρας τους είναι πολύ ποταπός· δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη ακεραιότητα και αξιοπρέπεια. Επομένως, δεν έχουν τα προσόντα ούτε να γίνουν επικεφαλής ούτε να καλλιεργηθούν ως επικεφαλής.

Να είναι κανείς προσεκτικός όταν κάνει κάτι

Στη συνέχεια, ας συζητήσουμε για το να είναι κανείς προσεκτικός όταν κάνει κάτι. Τι είδους εκδήλωση είναι αυτή; (Είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης.) Το να είναι κανείς προσεκτικός όταν κάνει κάτι, να μην είναι απερίσκεπτος και, όταν προκύπτει κάποιο ζήτημα, να μπορεί να το προσεγγίσει ήρεμα και να αναζητήσει την αλήθεια αποτελεί μια αρετή της ανθρώπινης φύσης. Σε αυτήν τη μοχθηρή κοινωνία, μέσα σε διάφορες ομάδες ανθρώπων με περίπλοκα υπόβαθρα, πρέπει να προσεγγίζεις με προσοχή την εμφάνιση διάφορων ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων. Ακόμη κι όταν κάνεις το καθήκον σου στον οίκο του Θεού, υπάρχουν κάποιες περίπλοκες καταστάσεις ανάμεσα στα διάφορα πράγματα που αντιμετωπίζεις και θα πρέπει να τις προσεγγίζεις με προσοχή. Για παράδειγμα, όταν συναντάς κακούς ανθρώπους που προκαλούν αναστάτωση ενώ κάνεις το καθήκον σου, θα πρέπει πρώτα να μάθεις να διακρίνεις, κι έπειτα να προσεγγίσεις την κατάσταση σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αυτή είναι μια στάση που θα πρέπει να έχεις απέναντι στο καθήκον σου. Τι αφορά το να είναι κανείς προσεκτικός όταν κάνει κάτι; Αφορά τη λογική του. Όταν αντιμετωπίζεις ζητήματα που δεν μπορείς να δεις καθαρά, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Άραγε, ακόμη κι αν κατανοείς κάποιες αλήθειες, όταν και πάλι δεν μπορείς να δεις καθαρά την ουσία που κρύβεται πίσω από ορισμένα ειδικά ζητήματα ούτε τη βαθύτερη αιτία τους, πρέπει να είσαι προσεκτικός; (Ναι.) Αυτές οι καταστάσεις απαιτούν ακόμη περισσότερο να είσαι προσεκτικός. Το να είσαι προσεκτικός δεν σημαίνει να είσαι συντηρητικός ή να κάνεις μικρά βήματα ούτε να μην τολμάς να ενεργήσεις ή να φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες· δεν αναφέρεται σε αυτά τα πράγματα. Η προσοχή για την οποία μιλάμε εδώ αναφέρεται σε μια αρετή της ανθρώπινης φύσης. Ποιες είναι οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις της προσοχής; Είναι όταν, καθώς κάνεις κάτι, αναζητάς πρώτα τις αλήθεια-αρχές, κι έπειτα αναζητάς τα συγκεκριμένα βήματα άσκησης, το συγκεκριμένο μονοπάτι άσκησης, καθώς και τα επιθυμητά αποτελέσματα για την εν λόγω εργασία ή το εν λόγω έργο. Με άλλα λόγια, προσεγγίζεις σημαντικά ζητήματα και το καθήκον σου με συνετή και προσεκτική καρδιά. Φυσικά, κάποιοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και όταν προσεγγίζουν διάφορα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους· δεν είναι απρόσεκτοι, αλλά εξαιρετικά προσεκτικοί. Αυτό δεν είναι κακό. Μπορούμε να το αποκαλέσουμε και αρετή της ανθρώπινης φύσης, όχι ελάττωμα. Μπορούμε να πούμε πως η προσοχή είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης. Το να έχει κανείς προσεκτική στάση μπορεί να φέρει μόνο όφελος στους ανθρώπους, και σε καμία περίπτωση δεν θα τους περιορίσει ούτε θα τους δεσμεύσει με κάποιον τρόπο. Αν δεν τολμάς να μιλήσεις όταν προκύπτουν ζητήματα, αν δεν τολμάς να κάνεις τίποτα ούτε να αλληλεπιδράσεις με κανέναν —αν φοβάσαι ακόμα και τη σκιά σου— τότε παραείσαι προσεκτικός. Αν ζεις συνεχώς στον μικρόκοσμο, περνώντας τις μέρες σου με υπερβολική επιφυλακτικότητα, συνιστά αυτό προσοχή; (Όχι.) Το να φοβάσαι πως αν βγεις για ψώνια θα σε εξαπατήσουν, να φοβάσαι πως αν ανοίξεις ένα κατάστημα θα χάσεις χρήματα, να φοβάσαι πως αν αγοράσεις σπίτι, το ακίνητο θα αποδειχτεί στιγματισμένο, να φοβάσαι πως αν αγοράσεις υπολογιστή θα έχει ιούς —το να σε δεσμεύει τόσο πολύ ο υπερβολικός φόβος που δεν τολμάς να κάνεις τίποτα και δυσκολεύεσαι να κάνεις έστω κι ένα βήμα— δεν αποτελούν με τίποτα εκδηλώσεις του είδους της προσοχής για το οποίο μιλάμε εδώ. Αυτές οι εκδηλώσεις υποδηλώνουν ότι ένας άνθρωπος είναι αδαής, άχρηστος, δειλός και ανώριμος, καθώς και ότι δεν έχει την ικανότητα να ζει αυτόνομα. Είναι εκδηλώσεις χαμηλού επιπέδου. Με άλλα λόγια, όταν τέτοιοι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με αυτήν τη μοχθηρή κοινωνία και περίπλοκες ομάδες ανθρώπων, δεν έχουν κανένα απολύτως αντίμετρο. Μονίμως ανησυχούν, είναι τρομαγμένοι και φοβούνται τόσο πολύ που οπισθοχωρούν και δεν τολμούν να προχωρήσουν. Φοβούνται είτε πως θα ξεγελαστούν ή θα εξαπατηθούν είτε πως θα τους κάνουν κακό ή θα τους δολοφονήσουν. Δεν τολμούν να αλληλεπιδράσουν με κανέναν ούτε να χειριστούν κανένα ζήτημα. Όταν πηγαίνουν για δουλειά, φοβούνται ότι δεν θα πάρουν τον μισθό τους. Κάποιες γυναίκες δεν τολμούν, μάλιστα, να δουλέψουν επειδή φοβούνται πως θα τις κακομεταχειριστούν. Κάποιοι άνθρωποι δεν τολμούν ούτε να βγουν από το σπίτι τους, επειδή φοβούνται πως μπορεί να συναντήσουν κακούς ανθρώπους, ενώ φοβούνται πως αν αγοράσουν κάτι, θα τους το κλέψουν. Με λίγα λόγια, φοβούνται τα πάντα. Αυτό δεν είναι υπερβολική προσοχή; Είναι υπερβολική επιφυλακτικότητα. Δεν είναι τρελοί; Κάποιοι άνθρωποι έχουν μια τέτοια νοοτροπία και ανησυχούν όλη μέρα για το τάδε και το δείνα, με αποτέλεσμα να μην τολμούν να χειριστούν κανένα ζήτημα ούτε να βγουν για να συναντήσουν άλλους ανθρώπους, και μπορούν μόνο να μένουν σπίτι τους. Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; (Τρελοί.) Είναι τρελοί· δεν είναι φυσιολογικοί και είναι μη ανθρώπινοι. Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει την ικανότητα να κρίνει, δεν έχει αρχές ή ελάχιστα πρότυπα σε οτιδήποτε κάνει, τότε είναι ένα μετενσαρκωμένο θηρίο, δεν έχει κανονική ανθρώπινη φύση, ενώ η υπερβολική επιφυλακτικότητά του δεν συνιστά προσοχή. Σε τι αναφέρεται η προσοχή; Προσοχή σημαίνει να ενεργεί κανείς με μετρημένο και μεθοδικό τρόπο που συμμορφώνεται με τους κανόνες και, με θεμέλιο αυτήν την αρχή, να ενεργεί αρκετά σχολαστικά. Επιπλέον, όταν συμβαίνει κάτι, να είναι ήρεμος, να μην κάνει βιαστικές κινήσεις, να μην είναι απερίσκεπτος ούτε παρορμητικός και να μπορεί να αναζητά τις αλήθεια-αρχές, καθώς και σοφές μεθόδους. Αυτό ονομάζεται προσοχή και μόνο αυτή η προσοχή αποτελεί αρετή της ανθρώπινης φύσης.

Να λατρεύει κανείς να λέει μεγάλα λόγια και να καυχιέται

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λατρεύουν να λένε μεγάλα λόγια και να καυχιούνται. Κι αυτό αποτελεί μια τάση της μοχθηρής κοινωνίας. Πολλοί άνθρωποι υπερβάλλουν όταν μιλάνε, βγάζουν ακρίτως πράγματα απ’ το κεφάλι τους και λένε ό,τι τους κατέβει. Αυτά που λένε δεν συνάδουν καθόλου με τα γεγονότα και πολλά είναι αερολογίες. Και πάλι, όμως, θεωρούν πως είναι ικανοί, χωρίς να έχουν αίσθημα ακεραιότητας και ντροπής. Είναι άξιοι εμπιστοσύνης τέτοιοι άνθρωποι; (Όχι.) Έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια; (Όχι.) Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, δεν είναι άξιοι σεβασμού ούτε είναι αξιόπιστοι. Μπορείτε, λοιπόν, να τους εμπιστευτείτε τον χειρισμό σημαντικών ζητημάτων; (Όχι.) Τι είδους πρόβλημα είναι, λοιπόν, το να λατρεύει κανείς να καυχιέται; (Είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του.) Είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης, αλλά πρέπει να εξετάσετε και την ανθρώπινη φύση του συγκεκριμένου ανθρώπου· να δείτε αν είναι κακή και αν το άτομο αυτό μπορεί να αποδεχτεί τα θετικά πράγματα. Αν είναι απλώς ένας αλήτης και, επηρεαζόμενος για πολλά χρόνια από την οικογενειακή του ζωή ή το κοινωνικό περιβάλλον, έχει αναπτύξει την κακή συνήθεια να λατρεύει να καυχιέται και να λέει μεγάλα λόγια, να μιλάει ανεύθυνα και χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες, τότε πρόκειται απλώς για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του. Δεν είναι κακός, είναι απλώς μεγάλος αλήτης —βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος, πέρα από το να λατρεύει να καυχιέται, ενεργεί και με αρκετά αυταρχικό και φαύλο τρόπο όταν αλληλεπιδρά με τους άλλους, και ο σκοπός του όταν λέει μεγάλα λόγια και καυχιέται είναι να καταπιέσει τους άλλους και να κάνει τα πράγματα για τα οποία καυχιέται και υπερβάλλει να φανούν πιο μεγαλόπνοα, καλύτερα και ανώτερα από τα πράγματα που έχουν κάνει ή που διαθέτουν οι άλλοι, τότε το πρόβλημα παύει να είναι ότι είναι αλήτης. Τι είδους πρόβλημα είναι; (Είναι το πρόβλημα της κακής ανθρώπινης φύσης.) Είναι το πρόβλημα της κακής ανθρώπινης φύσης. Υπάρχει, λοιπόν, σ’ αυτό κάποια διεφθαρμένη διάθεση; (Ναι.) Τι είδους διεφθαρμένη διάθεση; (Φαύλη.) Έχει αλαζονική, φαύλη διάθεση. Κάποιοι άνθρωποι λατρεύουν να καυχιούνται επειδή είναι μεγάλοι αλήτες. Αυτό προκαλείται από τις συνήθειες και το περιβάλλον διαβίωσής τους. Πολύ απλά δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να μιλάει κανείς ειλικρινά, να μιλάει από καρδιάς, να συζητά για αληθινές περιστάσεις ή να μιλάει για τη ζωή και τα σωστά ζητήματα. Δεν έχουν αυτήν την επίγνωση. Δεν λαμβάνουν αυτήν την εκπαίδευση ούτε στο οικογενειακό ούτε στο σχολικό περιβάλλον τους, πόσο μάλλον αφού εισέλθουν στην κοινωνία. Ως αποτέλεσμα, η έμφυτη αλητεία τους είναι πολύ έντονη. Είναι επιπόλαιοι, δεν έχουν σωστό φέρσιμο και λατρεύουν να λένε μεγάλα λόγια και να καυχιούνται για να κάνουν επίδειξη και να κερδίσουν την εκτίμηση των άλλων. Μέσα τους, δεν έχουν άλλες φιλοδοξίες, επιθυμίες ή ανάγκες. Αν παρουσιάζουν μόνο αυτές τις εκδηλώσεις, τότε πρόκειται απλώς για αλητεία· είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης τους. Αν, όμως, η καυχησιολογία τους έχει κάποιον στόχο και, μέσα απ’ αυτήν, παρουσιάζονται ως εξαιρετικά επιδέξιοι και άκρως ικανοί άνθρωποι, καθώς και καλύτεροι, διαφορετικοί και ανώτεροι από τους συνηθισμένους ανθρώπους, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια πως είναι αλήτες. Τη λατρεία τους να καυχιούνται την καθοδηγεί ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης και την υποκινούν μια λαχτάρα για θέση, η φιλοδοξία και η επιθυμία. Χρησιμοποιούν την καυχησιολογία ως τρόπο για να καταπιέσουν και να εντυπωσιάσουν τους άλλους, κάνοντάς τους να νιώθουν κατώτεροί τους και όχι εξίσου καλοί μ’ αυτούς, να τους δείχνουν σεβασμό και να τους υπακούν. Αυτό είναι το κακό της ανθρώπινης φύσης τους. Η λατρεία τους να καυχιούνται έχει ως στόχο να αποκτήσουν το πάνω χέρι: «Ό,τι έχεις εσύ, το έχω κι εγώ. Ό,τι μπορείς να κάνεις εσύ, μπορώ να το κάνω κι εγώ. Ό,τι ξέρεις εσύ, το ξέρω κι εγώ. Ό,τι έχεις δει εσύ, το έχω δει κι εγώ. Δεν είμαι κατώτερός σου!» Μάλιστα, αν έχεις φάει ένα συγκεκριμένο φαγητό, εκείνοι, αν και είναι εμφανές πως δεν το έχουν φάει ποτέ, θα ισχυριστούν ότι το έχουν δοκιμάσει· και όχι μόνο αυτό, αλλά θα πουν ότι το έχουν φάει πιο πολλές φορές και ότι ήταν καλύτερο από αυτό που έφαγες εσύ. Θα καυχηθούν ακόμα και για πράγματα που πολύ απλά δεν έχουν συμβεί. Ποιος είναι ο σκοπός της καυχησιολογίας τους; Να σε επισκιάσουν, να σε ανταγωνιστούν και να σε κάνουν να νιώσεις πως είναι καλύτεροί σου, πως είναι εξίσου καλοί μ’ εσένα χωρίς να υστερούν σε τίποτα. Τους ωθεί μια φιλοδοξία και επιθυμία. Άραγε, λοιπόν, η εκδήλωση της ανθρώπινης φύσης που υποκινείται από μια τέτοια φιλοδοξία και επιθυμία είναι μόνο αλητεία ή είναι κακή ανθρώπινη φύση; (Είναι κακή ανθρώπινη φύση.) Υπάρχει κάποια διεφθαρμένη διάθεση σ’ αυτό; (Ναι.) Το να υποκινείται κανείς από τη φιλοδοξία και την επιθυμία αποτελεί διεφθαρμένη διάθεση. Τι είδους διεφθαρμένη διάθεση; (Αλαζονεία και φαυλότητα.) Ακριβώς. Υπάρχουν αυτά τα δύο είδη διεφθαρμένης διάθεσης: η αλαζονεία και η φαυλότητα. Επιπλέον, υπάρχει και μια κάποια μοχθηρία. Με άλλα λόγια, ό,τι κι αν πεις, πάντα το συλλογίζονται μέσα τους, πάντα προσπαθούν να το κάνουν ολόκληρο θέμα και πάντα το προσεγγίζουν με μοχθηρές σκέψεις και ακραίες ιδέες. Αν, για παράδειγμα, πεις: «Το οικογενειακό μας αυτοκίνητο είναι Toyota —γιαπωνέζικο», εκείνοι λένε: «Τα γιαπωνέζικα αυτοκίνητα δεν είναι καλά. Τα γερμανικά είναι καλύτερα. Το γερμανικό αυτοκίνητο που είχα παλιά δεν είχε μόνο άριστες επιδόσεις, αλλά το οδηγούσα για πάνω από δέκα χρόνια χωρίς να πάθει τίποτα. Πολύ καλύτερο από το δικό σου!» Πρέπει οπωσδήποτε να σε ξεπεράσουν. Λες: «Δεν έβγαλα ούτε το λύκειο». Εκείνοι λένε: «Εγώ το έβγαλα το λύκειο. Με ζηλεύεις, έτσι δεν είναι;» Στην πραγματικότητα, δεν έβγαλαν ούτε το γυμνάσιο, αλλά και πάλι θέλουν να σε ξεπεράσουν. Απολαμβάνουν το να τους ζηλεύουν οι άλλοι, να τους έχουν σε μεγάλη εκτίμηση και να τους θαυμάζουν. Όπως βλέπεις, η απόκρισή τους στις πληροφορίες που λαμβάνουν από τον οποιονδήποτε είναι πάντα μοχθηρή και ακραία. Δεν διαθέτουν τον τρόπο σκέψης της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Ένας κανονικός άνθρωπος, όταν ακούσει πως κάποιος άλλος έχει κάτι καλό, μπορεί να πει: «Είναι υπέροχο που το έχεις αυτό. Θα μπορούσες να μου πεις για τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματά του; Θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι’ αυτό». Έτσι θα αποκρινόταν κάποιος με κανονική ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι, όμως, που λατρεύουν να καυχιούνται δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση. Σκέφτονται: «Γιατί να το έχεις εσύ αυτό, κι εγώ να μην το έχω; Ακόμη κι αν δεν το έχω, πάλι πρέπει να πω ότι το έχω. Επιπλέον, πρέπει να πω ότι το δικό μου είναι καλύτερο από το δικό σου!» Παρόλο που στην πραγματικότητα δεν το έχουν καν, αν τους ζητήσεις να το βγάλουν και να σου το δείξουν, θα πουν: «Δεν σ’ αφήνω να το δεις!» Δεν είναι μοχθηρό αυτό; (Ναι.) Με άλλα λόγια, όταν τους συμβαίνει το οτιδήποτε ή όταν βλέπουν ή λαμβάνουν οποιεσδήποτε πληροφορίες, η απόκρισή τους είναι πάντα ακραία, ασύμβατη με την ανθρώπινη φύση και μοχθηρή, οπότε υπάρχει και μια κάποια μοχθηρία στη διάθεσή τους. Για να το θέσω διαφορετικά, όταν συνδιαλέγεσαι ή συναναστρέφεσαι μαζί τους κανονικά, και νιώθεις πως δεν έχεις πει τίποτα που θα μπορούσε να προκαλέσει μια αδικαιολόγητη ψυχική αντίδραση, το μυαλό τους έχει ήδη κατακλυστεί από πληθώρα σκέψεων. Ήδη σε ζηλεύουν, νιώθουν απείθεια και μίσος απέναντί σου, ενώ θέλουν, επίσης, να σε καταπιέσουν. Το μυαλό τους έχει κυριευθεί από αυτά τα πράγματα. Δεν θα έλεγες πως είναι μοχθηρό αυτό; (Ναι.) Οι μοχθηροί άνθρωποι δεν είναι αγνοί. Ως επί το πλείστον, οι εκφράσεις, τα λόγια, καθώς και οι πράξεις που αποκαλύπτουν δεν συμβαδίζουν με τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Είναι πιθανό να υπάρχει κάποια επιθετικότητα στα λόγια τους· πέρα από το ότι εμπεριέχουν επιθετικότητα, κάποια λόγια τους μπορεί να μην είναι αλήθεια και άλλα μπορεί να είναι καυχησιολογία. Αυτό συμβαίνει επειδή έχουν μοχθηρές σκέψεις και, υποκινούμενοι απ’ αυτές τις μοχθηρές σκέψεις, όλα τα λόγια που λένε είναι ψέματα και όλα πηγάζουν από τον Σατανά και τους διαβόλους. Τέτοια άτομα δεν έχουν ανθρώπινη φύση· δεν είναι άνθρωποι. Όσοι λατρεύουν να καυχιούνται και να λένε μεγάλα λόγια μπορούν να χωριστούν σε δύο είδη. Θα πρέπει να χαρακτηριστούν με βάση την ουσία της ανθρώπινης φύσης τους. Με άλλα λόγια, για να κρίνει κανείς το πρόβλημα που έχουν, πρέπει να εξετάσει αν είναι αλήτες και αν η ανθρώπινη φύση τους είναι κακή. Αν έχουν κακή ανθρώπινη φύση και είναι μεγάλοι αλήτες, ικανοί να διαπράξουν πολλές κακές πράξεις, τότε δεν είναι καλοί άνθρωποι και θα πρέπει να χαρακτηριστούν ως κακοί. Ωστόσο, αν λένε απλώς λίγα μεγάλα λόγια και έχουν λίγη αλητεία, αλλά δεν μπορούν να κάνουν κακά πράγματα, διαθέτουν ακόμα κάποια συνείδηση και λογική, και μπορούν, επίσης, να κάνουν και κάποιες καλές πράξεις, τότε μπορούν ακόμα να θεωρούνται άνθρωποι με καλή ανθρώπινη φύση. Αυτό δεν είναι σημαντικό θέμα και, αν το επίπεδό τους είναι καλό, μπορούν ακόμη και να εκλεγούν επόπτες ή επικεφαλής ή εργάτες. Παρότι και τα δύο αυτά είδη ανθρώπων λένε μεγάλα λόγια και λατρεύουν να καυχιούνται, το ζήτημα είναι αν είναι καλή ή κακή η ανθρώπινη φύση τους. Αν είναι απλώς αλήτες, αυτό αποτελεί μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης τους και δεν αφορά μια διεφθαρμένη διάθεση. Ωστόσο, αν η καυχησιολογία τους κρύβει κάποιον σκοπό και κάποια φιλοδοξία, τότε υποδηλώνει κακή ανθρώπινη φύση και όντως αφορά μια διεφθαρμένη διάθεση. Η ανθρώπινη φύση τους, λοιπόν, είναι κακή· οι διεφθαρμένες διαθέσεις που περιλαμβάνει αυτό είναι η αλαζονεία, η μοχθηρία ή η φαυλότητα. Αφορά τόσο τον άσχημο χαρακτήρα όσο και τις διεφθαρμένες διαθέσεις, έτσι δεν είναι; (Ναι.)

Απροσεξία

Ας συζητήσουμε για μια ακόμη εκδήλωση: την απροσεξία. Σε ποια πτυχή εμπίπτει το να είναι κανείς απρόσεκτος σε οτιδήποτε κάνει; (Είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του.) Τέτοιοι άνθρωποι βλέπουν τα πάντα γενικά κι αόριστα, και δεν μπορούν να κατανοήσουν τα βασικά σημεία. Κάνουν τα πάντα με προχειρότητα. Δεν μπορούν να κάνουν σχολαστικό έργο, όπως κειμενικό έργο ή διαχείριση εγγράφων. Δεν μπορούν, επίσης, να χειριστούν εργασίες που απαιτούν ακρίβεια. Όταν φτιάχνουν ρούχα, μερικές φορές ράβουν τα μπατζάκια στη θέση των μανικιών, άλλες φορές μετατρέπουν τα μακρυμάνικα σε κοντομάνικα ή, αντί να ράψουν τη μέση ενός ενδύματος 65 εκατοστά, τη ράβουν 60. Φτιάχνουν το ρούχο είτε πολύ μεγάλο είτε πολύ μικρό. Ό,τι κι αν κάνουν, είναι πάντα τόσο απρόσεκτοι, τόσο απερίσκεπτοι και τόσο αδέξιοι που δεν μπορούν να κάνουν τίποτε καλά. Πόσο απρόσεκτοι μπορεί να είναι; Όταν βγαίνουν έξω για να φροντίσουν κάτι, μπορεί να ξεχάσουν ακόμη και τα πράγματα που πρέπει να πάρουν μαζί τους. Για παράδειγμα, όταν έχουν ραντεβού με έναν δικηγόρο για μια αγωγή, ξεχνούν να πάρουν μαζί τους την ταυτότητά τους, καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε ζητήσει ο δικηγόρος. Αφήνουν πίσω τους πολλά. Μερικές φορές, δεν ξέρουν ούτε πού έχουν βάλει τα σημαντικά υπάρχοντά τους και δεν προσπαθούν καν να θυμηθούν. Ως εκ τούτου, συχνά χάνουν και ξεχνούν πράγματα, ενώ ό,τι κάνουν και η καθημερινότητά τους είναι σε πλήρες χάος. Τέτοιοι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν ποτέ το έργο τους και το καθήκον τους με σοβαρότητα. Κάνουν τα πάντα βιαστικά και τσαπατσούλικα· έχουν μόνο μια χοντρική ιδέα για τα ζητήματα που παρατηρούν, μια χοντρική κατανόηση για τα πράγματα που ακούν, μιλάνε μόνο γενικά και αόριστα και συγκρατούν στη μνήμη τους μόνο μια χοντρική ιδέα για το καθετί. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να χειριστούν κάποιο σημαντικό ή εμπιστευτικό έργο· δεν είναι κατάλληλοι για τέτοιες εργασίες. Αν η απροσεξία τους αφορά μόνο την προσωπική τους ζωή ή υγιεινή, χωρίς να επηρεάζει άλλους ανθρώπους ή τυχόν σημαντικά ζητήματα, τότε είναι απλώς μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης τους. Όποια προβλήματα προκύπτουν, μπορούν να πάρουν οι ίδιοι την ευθύνη και το θέμα λήγει εκεί. Ωστόσο, αν πρόκειται για το καθήκον, κάποιο σημαντικό έργο, τη μοίρα και τις προοπτικές κάποιου, το κατά πόσον κάποιος θα μείνει ή θα φύγει και ούτω καθεξής, τότε τέτοιοι άνθρωποι είναι ακατάλληλοι να χειρίζονται αυτά τα ζητήματα, επειδή είναι πολύ απρόσεκτοι. Αφενός, δεν αντιμετωπίζουν σχολαστικά αυτά τα ζητήματα. Ρίχνουν μόνο μια πρόχειρη ματιά και είναι τόσο τεμπέληδες που δεν βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει ούτε αφιερώνουν σκέψη και ενέργεια στον χειρισμό τους. Αφετέρου, το στυλ και η προσέγγισή τους όταν κάνουν κάτι είναι μονίμως βιαστικά και τσαπατσούλικα, και συχνά χάνουν και ξεχνούν πράγματα. Αν αυτό αφορά μόνο την προσωπική τους ζωή, δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Ωστόσο, αν αφορά κάποιο σημαντικό έργο ή εμπιστευτικά ζητήματα, μπορεί να τα κάνουν θάλασσα ή να προκαλέσουν ακόμα και μια μεγάλη συμφορά. Για παράδειγμα, κάποιος πρέπει να πάει επειγόντως στο Παρίσι. Επειδή είναι απρόσεκτος, όμως, αγοράζει, αντ’ αυτού, αεροπορικό εισιτήριο για Ρώμη. Νιώθει, μάλιστα, πολύ ευχαριστημένος και λέει: «Το εισιτήριο που αγόρασα σήμερα ήταν πολύ φτηνό!» Οι άλλοι το κοιτάνε και λένε: «Φυσικά και είναι φτηνό. Στο Παρίσι έπρεπε να πας· γιατί αγόρασες εισιτήριο για Ρώμη;» Αυτό συνιστά τεράστια απροσεξία! Τέτοιοι άνθρωποι βλέπουν τα πάντα με μια απαξιωτική και επιπόλαιη στάση. Ρίχνουν μόνο μια ματιά σε κάτι για να πάρουν μια χοντρική ιδέα και τέλος. Αυτή ακριβώς είναι η ανεύθυνη στάση που έχουν. Φυσικά, αυτή η στάση χαρακτηρίζεται και από τεμπελιά, καθώς και από το γεγονός ότι δεν θέλουν να κάνουν τίποτα με την καρδιά τους· είναι πολύ τεμπέληδες για να κάνουν το οτιδήποτε με την καρδιά τους, να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει ή να αφιερώσουν σκέψη όταν χειρίζονται οποιοδήποτε ζήτημα. Τέτοιοι απρόσεκτοι άνθρωποι είναι ακατάλληλοι για σημαντικό έργο, ειδικά για εργασίες που αφορούν κειμενικό έργο, διαχείριση εγγράφων ή έργο που αφορά εμπιστευτικές επαγγελματικές δεξιότητες. Αν γίνουν, λοιπόν, επικεφαλής τέτοιοι άνθρωποι, μπορούν να ανταπεξέλθουν; (Όχι. Το έργο τους δεν γίνεται ποτέ σωστά. Πάντα γίνεται χοντρικά και γενικευμένα, και πάντα μένει στη μέση. Δεν μπορούν να κάνουν αληθινό έργο.) Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι σχολαστικοί στο έργο τους· πάντα ενεργούν βιαστικά και τσαπατσούλικα, και χειρίζονται τα πράγματα με επιφανειακό, επιπόλαιο τρόπο. Τα λόγια τους είναι κι αυτά πάντα ασαφή και έχουν την τάση να χρησιμοποιούν όρους όπως «χοντρικά», «ίσως», «ενδεχομένως» ή «πιθανόν». Τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα. Πολλά κομμάτια του έργου του οίκου του Θεού, όπως το διοικητικό έργο, το έργο που αφορά το προσωπικό, το έργο που σχετίζεται με την εκκλησιαστική ζωή, καθώς και το ευαγγελικό έργο αφορούν συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Όταν αντιμετωπίζουν λεπτομερές έργο, αυτοί οι απρόσεκτοι άνθρωποι πονοκεφαλιάζουν, μπερδεύονται και νιώθουν να ασφυκτιούν· δεν είναι διατεθειμένοι να ασχοληθούν με τέτοιο λεπτομερές έργο. Έχουν αυτήν την τεμπέλικη στάση, οπότε όταν έρχεται η ώρα να κάνουν έργο, πάντα σκέφτονται: «Δεν πειράζει αν το κάνω με προχειρότητα. Στο κάτω κάτω, πλησιάζει αρκετά σε αυτό που λένε οι εργασιακές ρυθμίσεις». Πάντα έχουν τη στάση «αν πλησιάζει αρκετά, είναι μια χαρά». Μπορεί να γίνει καλά το έργο μ’ αυτόν τον τρόπο; (Όχι.) Όταν αξιολογούν ανθρώπους, το κάνουν επίσης χοντρικά. Αξιολογούν χοντρικά τους επικεφαλής και τους εργάτες, και αξιολογούν χοντρικά και τους επόπτες κάθε ομάδας. Όταν κάποιος ρωτάει: «Πόσο καιρό πιστεύει στον Θεό ο τάδε επόπτης;» εκείνοι απαντούν: «Απ’ ό,τι φαίνεται, πάνω από τρία χρόνια». Ένας άνθρωπος, όμως, που πιστεύει στον Θεό τρία χρόνια μπορεί να μην έχει δημιουργήσει ακόμα θεμέλια· μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι αξιόπιστος ως επόπτης; Οι απρόσεκτοι άνθρωποι πολύ απλά δεν μπορούν να το δουν καθαρά αυτό. Γι’ αυτό και η ομιλία τους είναι πάντα διανθισμένη με όρους όπως «χοντρικά», «ενδεχομένως», «ίσως», «πιθανόν» και «απ’ ό,τι φαίνεται». Πολύ απλά, δεν χρησιμοποιούν ποτέ ακριβή διατύπωση. Όταν κάποιος ρωτά: «Έχει υπηρετήσει ποτέ ως επικεφαλής κατά την πίστη του στον Θεό;» εκείνοι απαντούν: «Απ’ ό,τι φαίνεται όχι, γιατί δεν τον έχω ακούσει ποτέ να το αναφέρει». Όπως βλέπεις, δεν αντιμετωπίζουν ποτέ τα πράγματα με επιμέλεια. Αν τους πιέσεις για λεπτομέρειες, απλά στηρίζονται σε αισθήματα και εντυπώσεις. Δεν θα πουν: «Θα πάω αμέσως να ρωτήσω και να το επιβεβαιώσω». Δεν το αντιμετωπίζουν με επιμέλεια. Εφόσον το οτιδήποτε είναι «χοντρικά σωστό» ή «πλησιάζει αρκετά», το θεωρούν εντάξει. Κάποιοι λένε: «Γιατί πρέπει να ζει κανείς τόσο σχολαστικά;» Αν και αυτό είναι αλήθεια από μία άποψη, αφού μπορείς να βλέπεις κάπως χοντρικά τα ζητήματα που σχετίζονται με τη σαρκική ζωή, σε ό,τι αφορά το εκκλησιαστικό έργο, δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο. Αν εκτελείς το έργο χοντρικά, επηρεάζονται τα αποτελέσματά του. Τα καλά αποτελέσματα σε οποιοδήποτε κομμάτι του έργου επιτυγχάνονται μόνο χάρη σε συγκεκριμένο σχεδιασμό, διευθετήσεις, παρακολούθηση, επίβλεψη και παρότρυνση. Αν οι εργασίες επιτελούνται χοντρικά και βιαστικά, κανένα έργο δεν μπορεί να αποφέρει ποτέ αποτελέσματα. Επομένως, η απροσεξία είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης ενός ανθρώπου, και τέτοιοι απρόσεκτοι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να κάνουν σημαντικό έργο· συγκεκριμένα, δεν είναι ικανοί να κάνουν το έργο των επικεφαλής και των εργατών. Για όποιο ζήτημα κι αν πρόκειται, τέτοιοι άνθρωποι ακούνε μόνο μια χοντρική περίληψή του κι έπειτα υποθέτουν πως το κατανοούν. Για παράδειγμα, στο έργο της ίδρυσης εκκλησιών, το πώς ιδρύεται μια εκκλησία, πόσοι άνθρωποι απαιτούνται για την ίδρυση μίας εκκλησίας, πόσες εκκλησίες σχηματίζουν μία επαρχία και πόσες επαρχίες σχηματίζουν μία περιφέρεια, οι εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού έχουν συγκεκριμένους κανόνες για όλα αυτά, καθώς και επιπρόσθετους συγκεκριμένους κανόνες και για ειδικές συνθήκες. Οι απρόσεκτοι άνθρωποι, ωστόσο, δεν επιζητούν ούτε προσπαθούν να μάθουν αυτούς τους κανόνες, κι όμως ισχυρίζονται ότι ξέρουν πώς να προχωρήσουν. Όταν τους ζητείται να δώσουν λεπτομέρειες, απαντούν: «Πρόκειται απλώς για την ίδρυση εκκλησιών. Από τη στιγμή που συμπληρωθεί ένας συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων, ιδρύεις μια εκκλησία». Όταν, όμως, τους ρωτάνε: «Πώς ακριβώς θα πρέπει να ιδρυθεί;» δεν ξέρουν και δεν μπορούν να δώσουν τις σχετικές λεπτομέρειες. Αν ήταν νέοι επικεφαλής και δεν ήξεραν ακόμα πώς να ιδρύσουν μια εκκλησία, αυτό θα ήταν κατανοητό. Το πρόβλημα είναι πως ναι μεν δεν ξέρουν, αλλά δεν είναι και επιμελείς μ’ αυτό, δεν μελετούν ούτε αναζητούν. Μπορούν τέτοιοι άνθρωποι να κάνουν καλά το έργο της εκκλησίας; (Όχι.) Σε τέτοιους ανθρώπους, έχουμε να πούμε μία μόνο λέξη: «Παραιτηθείτε!» Δεν είναι ικανοί να κάνουν ηγετικό έργο. Κανένα έργο δεν είναι πιο περίπλοκο από αυτό που αφορά τους ανθρώπους. Αν δεν έχεις προσεκτική και υπεύθυνη καρδιά, και το έργο σου είναι πρόχειρο και καθόλου σχολαστικό, τότε, όσο καλό κι αν είναι το επίπεδό σου, και πάλι δεν θα είσαι ικανός να ανταπεξέλθεις στον ρόλο. Όταν είσαι πολύ απρόσεκτος και κάνεις τα πάντα χοντρικά, όταν επικεντρώνεσαι μόνο στη γενική ιδέα και μόνο στο να κάνεις τα τυπικά, χωρίς να επικεντρώνεσαι στις λεπτομέρειες και χωρίς να ξέρεις να αντιμετωπίζεις τα πράγματα με επιμέλεια, τότε όλα αυτά σημαίνουν πως δεν είσαι σε καμία περίπτωση ικανός να ανταπεξέλθεις στο έργο των επικεφαλής και των εργατών. Καταλάβατε; (Ναι.)