I

Οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να λάβουν υπόψη τους τις προθέσεις Μου, δεν μπορούν να δουν τις ενέργειές Μου και δεν μπορούν να κινηθούν μέσα στο φως και να φωτιστούν από αυτό. Παρόλο που ο άνθρωπος κάποτε εκτιμούσε τα λόγια Μου, δεν είναι ικανός να διακρίνει τις δόλιες μηχανορραφίες του Σατανά. Επειδή το ανάστημα του ανθρώπου είναι πολύ μικρό, δεν μπορεί να κάνει αυτό που επιθυμεί η καρδιά του. Ο άνθρωπος ποτέ του δεν Με αγάπησε ειλικρινά. Όταν τον εξυψώνω, εκείνος νιώθει ανάξιος, αλλά αυτό δεν τον κάνει να προσπαθήσει να Με ικανοποιήσει. Κρατάει απλώς στα χέρια του τη «θέση» που του έχω δώσει και την εξετάζει σχολαστικά. Αναίσθητος απέναντι στην ομορφιά Μου, μα αντίθετα επιμένει να ενδίδει στα οφέλη της θέσης του. Δεν είναι άραγε αυτή η ανεπάρκεια του ανθρώπου;

II

Όταν τα βουνά κινούνται, θα μπορούσαν άραγε να κάνουν παράκαμψη για χάρη της θέσης σου; Όταν τα νερά κυλάνε, θα μπορούσαν άραγε να σταματήσουν ενώπιον της θέσης του ανθρώπου; Θα μπορούσαν άραγε οι ουρανοί και η γη να αντιστραφούν από τη θέση του ανθρώπου; Κάποτε έδειξα έλεος απέναντι στους ανθρώπους, ξανά και ξανά —κι όμως κανένας τους δεν του έδωσε αξία ούτε το εκτίμησε. Απλώς το άκουγαν σαν μια ιστορία ή το διάβαζαν σαν μυθιστόρημα. Πραγματικά δεν αγγίζουν άραγε τα λόγια Μου την καρδιά του ανθρώπου; Πραγματικά οι ομιλίες Μου δεν έχουν άραγε καμία επίδραση; Μήπως δεν πιστεύει κανείς στην ύπαρξή Μου; Ο άνθρωπος δεν αγαπά τον εαυτό του. Αντιθέτως, ενώνει τις δυνάμεις του με τον Σατανά για να Μου επιτεθεί και χρησιμοποιεί τον Σατανά ως «περιουσιακό στοιχείο» με το οποίο Με υπηρετεί. Θα διακρίνω όλες τις δόλιες μηχανορραφίες του Σατανά ώστε στο εξής οι άνθρωποι στη γη να μην παραπλανούνται πια από τον Σατανά, κι έτσι ώστε να μη Μου αντιτίθενται λόγω της ύπαρξής του.

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 22