I

Μόνο όταν προσπαθήσεις πραγματικά να καταλάβεις τον Θεό, όταν εκτιμήσεις αληθινά τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού σε ό,τι πράττει, τότε θα καταφέρεις να νιώσεις το μεγαλείο και την ανιδιοτέλειά Του. Παρ’ όλο που ο Θεός συνήψε διαθήκη με την ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας το ουράνιο τόξο, δεν είπε ποτέ σε κανέναν γιατί το έπραξε, που σημαίνει ότι ποτέ δεν είπε σε κανέναν τις πραγματικές Του σκέψεις. Τούτο οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει κανείς που να κατανοεί πόσο βαθιά αγαπάει ο Θεός την ανθρωπότητα την οποία δημιούργησε με τα ίδια Του τα χέρια ούτε και κανείς που να μπορεί να εκτιμήσει τον πόνο που υπέφερε η καρδιά Του, καταστρέφοντας την ανθρωπότητα.

II

Ο Θεός δίνει πάντα την καλύτερη πλευρά Του και τα καλύτερα πράγματα στην ανθρωπότητα, ενώ σιωπηλά κουβαλά ο ίδιος όλα τα δεινά. Ο Θεός ποτέ δεν αποκαλύπτει ανοιχτά τα δεινά αυτά. Αντ’ αυτού, τα υπομένει και περιμένει στη σιωπή. Η καρτερία του Θεού δεν είναι ψυχρότητα ούτε μούδιασμα ή ανημποριά, ούτε και αποτελεί σημάδι δειλίας. Αντιθέτως, η αγάπη και η ουσία του Θεού υπήρξαν πάντα ανιδιοτελείς. Πρόκειται για φυσική αποκάλυψη της ουσίας και της διάθεσής Του, και γνήσια εκδήλωση της ταυτότητας του Θεού ως ο αληθινός Δημιουργός.

Από το «Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄