Η επιθυμία για κοινωνικές επαφές και η μοναχικότητα

Η επιθυμία για κοινωνικές επαφές· τι πτυχή είναι αυτή; (Μια έμφυτη συνθήκη.) Είναι μια έμφυτη συνθήκη, μια μέθοδος που χρησιμοποιεί κανείς για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων. Κάποιοι άνθρωποι απολαμβάνουν τις κοινωνικές επαφές με τους άλλους, δεν τις βαριούνται ποτέ και, όποια προσωπικότητα κι αν έχουν οι άλλοι, μπορούν και θέλουν ν’ αλληλεπιδράσουν μαζί τους. Κάποιοι άλλοι, ωστόσο, προτιμούν ν’ αποφεύγουν τα πλήθη και δεν είναι πρόθυμοι ν’ αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Αυτό έχει κάποια σύνδεση με την έμφυτη προσωπικότητα κάποιου. Όταν κάτι έχει να κάνει με την προσωπικότητα, σίγουρα σχετίζεται με τις έμφυτες συνθήκες. Η επιθυμία για κοινωνικές επαφές σχετίζεται με την προσωπικότητα ενός ανθρώπου· δεν έχει να κάνει με τις αρετές ή τις ελλείψεις της ανθρώπινης φύσης και, ασφαλώς, δεν έχει να κάνει με καμία διεφθαρμένη διάθεση. Πρόκειται για μια σχετικά απλή εκδήλωση. Η μοναχικότητα σε ποια πτυχή εμπίπτει; (Είναι κομμάτι της έμφυτης προσωπικότητας κάποιου.) (Πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.) Υπάρχει κάποια διαφωνία σ’ αυτό το σημείο· τι είδους πρόβλημα είναι, λοιπόν, η μοναχικότητα; (Η μοναχικότητα υποδηλώνει ότι η προσωπικότητα κάποιου δεν είναι καλή.) Το να μην έχει κάποιος καλή προσωπικότητα είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Και η ίδια η προσωπικότητα είναι μια πτυχή των έμφυτων συνθηκών κάποιου, επομένως αυτό το χαρακτηριστικό της μοναχικότητας είναι ταυτόχρονα μια έμφυτη συνθήκη και μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Δεν εμπίπτει σε μια διεφθαρμένη διάθεση και δεν έχει να κάνει με τη διαγωγή κάποιου. Μοναχικότητα σημαίνει ν’ αποφεύγει κάποιος μονίμως τους ανθρώπους, να μην είναι πρόθυμος να επικοινωνήσει τις σκέψεις του στους άλλους, να προτιμά να κάνει πράγματα μόνος του, να μην του αρέσει να έχει κοινωνικές επαφές με τους άλλους και να μην του αρέσει να ζει ανάμεσα στους ανθρώπους. Το μόνο που αρέσει σε τέτοιους ανθρώπους είναι να παραμένουν σ’ ένα απομονωμένο περιβάλλον ή σε μια γωνιά. Όταν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, δεν είναι πρόθυμοι να μιλήσουν. Δεν είναι καλοί στην επικοινωνία με τους άλλους. Όταν επικοινωνούν με τους άλλους, τους πιάνει νευρικότητα και πανικός ή έρχονται τελικά σε αμήχανη και άβολη θέση. Πρόκειται για ένα πρόβλημα προσωπικότητας που εμπίπτει στις έμφυτες συνθήκες και, ασφαλώς, είναι παράλληλα και μια έλλειψη της ανθρώπινης φύσης, έτσι δεν είναι; (Έτσι είναι.)

Δειλία και τόλμη

Ας δούμε τώρα τη δειλία· τι είδους πρόβλημα είναι αυτό; (Μια έμφυτη συνθήκη.) (Μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.) Είναι μια έμφυτη συνθήκη και παράλληλα μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Πείτε Μου, τι σημαίνει να είναι κανείς δειλός; Σημαίνει να φοβάται να βγει έξω τη νύχτα, να φοβάται τα ποντίκια, τις σαρανταποδαρούσες και τους σκορπιούς, να φοβάται μην μπλέξει σε μπελάδες, καθώς και να μην είναι πρόθυμος ν’ αντιμετωπίσει περίπλοκα ζητήματα· όλα αυτά είναι εκδηλώσεις δειλίας. Κάποιοι άνθρωποι λιποθυμούν από τον φόβο τους όταν βλέπουν φίδι. Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ που τρέμουν σύγκορμοι όταν ακούνε πως έγινε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Κάποιοι άνθρωποι, μόλις ακούσουν ότι οι πιστοί στον Θεό διώκονται και μπορούν να συλληφθούν, να καταδικαστούν και να φυλακιστούν, φοβούνται τόσο πολύ που δεν τολμούν να πιστέψουν. Υπάρχουν κι εκείνοι που δεν τολμούν ν’ ανέβουν σε τρενάκια του λούνα παρκ. Αν υπάρχει έστω και κάτι που δεν μπορούν να δουν καθαρά ή αν κάτι δεν το έχουν ξανακάνει στο παρελθόν, τέτοιοι άνθρωποι δεν τολμούν να συμμετέχουν σε τίποτα ούτε και να δοκιμάσουν τίποτα. Όχι μόνο δεν τολμούν να δοκιμάσουν επικίνδυνο έργο ή επικίνδυνες δραστηριότητες, αλλά φοβούνται κιόλας να κάνουν πράγματα που θα πρέπει να κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι στην καθημερινότητα. Για παράδειγμα, αν τους ζητηθεί να μάθουν να οδηγούν, λένε: «Δεν τολμώ να οδηγήσω. Υπάρχουν πάρα πολλά αυτοκίνητα στον δρόμο και οδηγούν πολύ γρήγορα· τι θα γίνει αν με χτυπήσουν;» Κάποιος λέει: «Γιατί ν’ ανησυχείς μονίμως μην τρακάρεις με το αυτοκίνητο; Δεν μπορείς απλώς να είσαι λίγο πιο προσεκτικός όταν οδηγείς;» Όμως, εκείνοι και πάλι φοβούνται: «Μόλις το αυτοκίνητο αρχίσει να κινείται, δεν έχω πλέον εγώ τον έλεγχο. Αν συμβεί πραγματικά τρακάρισμα, κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει!» Σκέφτονται πάντα αρνητικά, οπότε δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα. Η δειλία είναι μια έμφυτη συνθήκη και παράλληλα μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Οι δειλοί άνθρωποι είναι υπερβολικά προσεκτικοί και σχολαστικοί σε οτιδήποτε κάνουν. Συνήθως, δεν κάνουν μεγάλα λάθη ούτε διαπράττουν μεγάλα παραπτώματα. Από οποιαδήποτε οπτική κι αν το δούμε, όμως, αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί αρετή· πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Τι ισχύει, τότε, με την τόλμη; Ποιοι όροι συσχετίζονται συνήθως με την τόλμη; (Το να είναι κανείς παράτολμος, να ενεργεί με τόλμη σε βαθμό απερισκεψίας.) «Να ενεργεί κανείς με τόλμη σε βαθμό απερισκεψίας», «να είναι κανείς εξοργιστικά τολμηρός» και «να τολμάει κανείς με απύθμενο θράσος» είναι όλα φράσεις που αναφέρονται στην τόλμη. Είναι, λοιπόν, καλό ή κακό να είναι κανείς τολμηρός; (Εξαρτάται από το ζήτημα.) Εξαρτάται από την περίπτωση και από το τι είδους άνθρωπος είναι. Αν το δει κανείς από την οπτική της ανθρώπινης φύσης, η τόλμη δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε αρετή ούτε έλλειψη· θα την κατηγοριοποιήσουμε ως έμφυτη συνθήκη. Η τόλμη ενός ανθρώπου πρέπει να εξεταστεί με βάση το εκάστοτε ζήτημα· επιπλέον, πρέπει να δεις αν έχει όρια όταν ενεργεί και πώς είναι ο χαρακτήρας του. Αν ο χαρακτήρας του είναι άσχημος, μπορεί εξαιτίας της τόλμης του να παραβιάσει τον νόμο, να κάνει κακό και να διαπράξει εγκλήματα, να εκμεταλλευτεί τους πάντες και τα πάντα, να αποκτήσει κέρδη παράνομα και να εξαπατά και να ξεγελά τους άλλους παντού. Αν κάποιος του προσφέρει χρήματα για να διαπράξει κάτι το επιλήψιμο, είναι ικανός να το κάνει. Προκειμένου να εκμεταλλευτεί τους πάντες και τα πάντα, τολμάει να κάνει οποιαδήποτε κακή πράξη, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις συνέπειες ή να σκέφτεται τους άλλους. Είναι καλό πράγμα να ενεργεί κανείς με τόλμη σε βαθμό απερισκεψίας; (Όχι.) Κάποιοι άνθρωποι εξαπατούν άλλους παντού προς όφελος της δικής τους επιχείρησης. Η επιχείρηση που έχουν είναι παράνομη· είναι απλώς μια εταιρεία βιτρίνα χωρίς αληθινές δραστηριότητες. Λόγω, όμως, της τόλμης τους, και σε συνδυασμό με την ικανότητά τους να εξαπατούν, βγάζουν προσωρινά μια περιουσία, ζουν σε βίλες και οδηγούν ακριβά αυτοκίνητα· απολαμβάνουν μια πολύ καλή ζωή, αλλά τα χρήματα και τα υλικά υπάρχοντα που απολαμβάνουν έχουν όλα αποκτηθεί με δόλιους τρόπους ως αποτέλεσμα της τόλμης τους. Είναι καλό αυτό; Πείτε Μου, είναι καλή αυτή η τόλμη; (Όχι.) Επομένως, όσον αφορά τους τολμηρούς ανθρώπους, πρέπει να βλέπεις ποιο μονοπάτι ακολουθούν. Αν τολμούν να εξαπατούν και να ξεγελούν τους άλλους λόγω της τόλμης τους, τότε διαπράττουν μεγάλο κακό. Όσο περισσότερο εξαπατάς και εκμεταλλεύεσαι τους άλλους, τόσο πιο αυστηρή θα είναι η τιμωρία που θα λάβεις στο μέλλον, έτσι δεν είναι; Δεν φέρνει συμφορές αυτό; (Ναι.) Αν είσαι δειλός και θέλεις να εξαπατάς και να ξεγελάς τους άλλους, δεν θα κάνεις τόσο πολλές απάτες και η τιμωρία που θα λάβεις στο μέλλον θα είναι ελαφρύτερη. Οι άνθρωποι, λοιπόν, που δεν βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, είναι καλύτερο να είναι λίγο δειλοί ή λίγο τολμηροί; (Είναι καλύτερο να είναι λίγο δειλοί.) Για τους ανθρώπους που δεν βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, που είναι ικανοί να εξαπατούν και να ξεγελούν τους άλλους, που αψηφούν τον νόμο και επιζητούν μονίμως να εκμεταλλεύονται νομικά παραθυράκια για να αποκτήσουν απροσδόκητα κέρδη και που μπορούν να παραβιάζουν τον νόμο ανά πάσα στιγμή, η τόλμη είναι μια συμφορά· είναι μια ατέλεια κι ένα ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης τους. Από την άλλη πλευρά, η δειλία γίνεται καλό πράγμα· είναι κιόλας μια ασφαλιστική δικλείδα γι’ αυτούς. Οι δειλοί άνθρωποι βγάζουν κάποια χρήματα για να μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των ίδιων και της οικογένειάς τους και παράλληλα ν’ απολαύσουν κάποιες πολυτέλειες, και σταματούν εκεί. Η τιμωρία που θα λάβουν στο μέλλον θα είναι ελαφρύτερη. Οι τολμηροί άνθρωποι τολμούν να διαπράττουν αδικήματα απερίσκεπτα, και ξεγελούν και εξαπατούν τους άλλους, παίρνοντας ό,τι ανήκει σε τρίτους για να απολαμβάνουν περισσότερα οι ίδιοι. Εκμεταλλεύονται τους άλλους· δεν θα πρέπει να επανορθώσουν γι’ αυτό στο μέλλον; (Ναι.) Αν έχουν επόμενη ζωή, η τιμωρία που θα λάβουν τότε θα είναι αυστηρή· μπορεί να μην είναι καν σε θέση να επανορθώσουν πλήρως γι’ αυτό ούτε σε μία ή δύο ζωές. Κάποιοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή λειτουργώντας εστιατόρια ή έχοντας επιχειρήσεις, κερδίζοντας ένα, δύο ή ακόμη και δεκάδες εκατομμύρια σε περιουσιακά στοιχεία, κι ωστόσο δεν καταφέρνουν ν’ απολαύσουν τίποτε από αυτά οι ίδιοι, επειδή τα χρησιμοποιούν όλα για να ξεπληρώσουν χρέη. Ακόμη και αφού φτάσουν στα εβδομήντα ή στα ογδόντα τους, δεν έχουν ξεπληρώσει τα πάντα. Τι συμβαίνει εδώ; Αυτό είναι αιτιώδης ανταπόδοση· ίσως αυτό συμβαίνει επειδή στις προηγούμενες ζωές τους πήραν πάρα πολλά από τους άλλους από απληστία, οπότε ξεπληρώνουν τα χρέη τους σ’ αυτές τις ζωές. Το γεγονός ότι στις προηγούμενες ζωές τους ήταν υπερβολικά άπληστοι, παράτολμοι και εκμεταλλεύτηκαν τόσο πολύ τους άλλους δεν οδηγεί σε ανταπόδοση στην τωρινή τους ζωή; (Ναι.) Για τους ανθρώπους που δεν βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι, το να είναι λίγο δειλοί είναι μια δικλείδα ασφαλείας, ενώ η τόλμη είναι κακό σημάδι.

Αν ένας άνθρωπος βαδίζει στο σωστό μονοπάτι, είναι καλό να είναι τολμηρός; (Ναι.) Τι το καλό έχει; (Αν είναι τολμηρός, μπορεί να επιμείνει στην πίστη του στον Θεό όταν αντιμετωπίσει διώξεις.) Αυτή η τόλμη δεν αναφέρεται απλώς στο θάρρος της σάρκας. Αν πρόκειται για το είδος της τόλμης που ισοδυναμεί με το θάρρος της σάρκας, τότε είναι απερισκεψία και επιπολαιότητα· ένας τέτοιος άνθρωπος είναι κάπως παρορμητικός και τυφλός. Για παράδειγμα, αν είσαι τολμηρός και συλληφθείς επειδή πιστεύεις στον Θεό, θα φοβηθείς τα βασανιστήρια; Θα φοβηθείς τον θάνατο; Θα φοβηθείς μήπως φυλακιστείς για είκοσι ή τριάντα χρόνια; Αν θα φοβηθείς, τότε είναι απερισκεψία να πεις «Δεν φοβάμαι» όταν αρχίσεις να πιστεύεις στον Θεό· δεν είναι αληθινή τόλμη. Ποια εκδήλωση δεν είναι απερισκεψία; Είναι η εξής: Όταν αρχίσεις να πιστεύεις στον Θεό, έχεις κάποιο θάρρος, αλλά ταυτόχρονα έχεις ειλικρινή πίστη. Σε τι αναφέρεται ο όρος «ειλικρινής πίστη»; Σημαίνει να έχεις αποφασιστικότητα στην πίστη σου στον Θεό: «Αν διωχθώ, συλληφθώ και βασανιστώ επειδή πιστεύω στον Θεό, πρέπει να είμαι έτοιμος να δώσω τη ζωή μου. Όπως και όσο κι αν βασανιστώ, δεν πρόκειται να ξεπουλήσω την εκκλησία ή να γίνω Ιούδας· δεν φοβάμαι τον θάνατο!» Αυτή είναι μία πτυχή. Η άλλη πτυχή είναι, αν όντως συλληφθείς και διωχθείς, και ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας σε απειλήσει για να σε καταφέρει να ξεπουλήσεις την εκκλησία, να μπορείς να δεις καθαρά τις δολοπλοκίες του Σατανά και να μη σε περιορίσουν, αλλά να μείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου, λέγοντας: «Όλα όσα αφορούν τον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένων της ζωής και του θανάτου, βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Δεν φοβάμαι!» Αυτό δεν είναι ούτε απερισκεψία ούτε απλό θάρρος· αυτό είναι ειλικρινής πίστη. Η αρετή σου είναι ότι έχεις αυτήν την ειλικρινή πίστη και ότι είσαι σε θέση να μείνεις ακλόνητος στη μαρτυρία σου. Ας υποθέσουμε ότι δεν έχεις ειλικρινή πίστη κι απλώς λες: «Δεν φοβάμαι· στη χειρότερη περίπτωση θα πεθάνω, κι αυτό είναι όλο», αλλά όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σύλληψη, είσαι τόσο τρομοκρατημένος που κατουριέσαι πάνω σου. Αφού συλληφθείς, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι: «Θα με βασανίσουν; Θα υποφέρει η σάρκα μου; Αν πιέσουν στο σώμα μου ένα ηλεκτρικό πυρακτωμένο σίδερο, άραγε θα μπορέσω να το αντέξω; Αν τα βασανιστήρια είναι σκληρά, θα πεθάνω; Αν πεθάνω, δεν θα με θυμάται ο Θεός; Δεν θα μπορέσω να φτάσω στη σωτηρία; Αν πραγματικά δεν μπορέσω ν’ αντέξω, θα ξεπουλήσω την εκκλησία και θα γίνω Ιούδας. Αν τιμωρηθώ και καταστραφώ αφού γίνω Ιούδας, ας είναι· τουλάχιστον δεν πρόκειται να υποφέρω αυτήν τη στιγμή». Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν χάνεις τη μαρτυρία σου; Ας πούμε ότι μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα σε απειλεί, χρησιμοποιώντας την οικογένειά σου για να σε εκβιάσει· απειλεί ότι δεν θα επιτρέψει στα παιδιά σου να πάνε στο πανεπιστήμιο, ότι θα αρνηθεί στους γονείς σου την πρόσβαση σε ιατρική ασφάλιση, ότι θα αφαιρέσει από την οικογένειά σου όλα τα δικαιώματά της· τότε θα φοβηθείς και δεν θα έχεις ειλικρινή πίστη. Πού θα έχει πάει το θάρρος σου; Είσαι πραγματικά τολμηρός; Αν δεν έχεις ειλικρινή πίστη, τότε η τόλμη σου είναι απλώς απερισκεψία. Μόνο όταν έχεις ειλικρινή πίστη είναι ειλικρινές και το θάρρος σου. Αν, πριν συλληφθείς, σκέφτεσαι: «Ο Θεός δεν πρόκειται να με αφήσει να συλληφθώ» και σε ενθαρρύνει αυτή η σκέψη, τότε αυτό δεν είναι αληθινό σθένος ούτε αληθινή πίστη. Ας υποθέσουμε ότι, πριν συλληφθείς, τα έχεις ήδη σκεφτεί διεξοδικά όλα αυτά και λες: «Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Αν ο Θεός θέλει πραγματικά να πάρει τη ζωή μου, θα πρέπει να υποταχθώ. Όσο για τον μελλοντικό προορισμό μου, αυτός καθορίζεται με μία μόνο λέξη από τον Θεό. Όπως κι αν με αντιμετωπίσει ο Θεός και όποιον προορισμό κι αν μου δώσει, όλα είναι η δικαιοσύνη του Θεού και θα υποταχθώ. Αν ο Θεός κανονίσει να πεθάνω στη φυλακή, είναι τιμή μου· είμαι πρόθυμος να προσφέρω αυτήν τη ζωή στον Θεό. Όσο μεγάλα βάσανα κι αν βιώσω, θα έχω ένα αμετάβλητο πιστεύω: Εμπιστεύομαι τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και, όπως κι αν με βασανίσει, με ρημάξει ή με υποβάλει σε μαρτύρια ο Σατανάς, δεν πρόκειται ποτέ να υποκύψω σ’ αυτόν. Δεν με νοιάζει αν θα πεθάνω. Ακόμη κι αν πεθάνω, αυτό θα συμβεί υπό την κυριαρχία του Θεού και θα το έχει προκαθορίσει Εκείνος. Και πάλι θα ευχαριστώ και θα εξυμνώ τον Θεό!» Αυτό το είδος πίστης πρέπει να έχεις· μόνο με τέτοια πίστη μπορείς να έχεις αληθινό θάρρος. Ας πούμε ότι, πριν συλληφθείς, πριν σου συμβεί όντως αυτό, έχεις δει καθαρά αυτά τα ζητήματα, έχεις ειλικρινή πίστη στον Θεό, ειλικρινή υποταγή στον Θεό και ειλικρινή κατανόηση και αποδοχή των ζητημάτων ζωής και θανάτου, και μπορείς να εμπιστευτείς ολοκληρωτικά τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και, όταν όντως συλληφθείς και αντιμετωπίσεις την πιθανότητα του θανάτου, αυτά τα πράγματα που έχεις κατανοήσει μέσα σου παραμένουν αμετάβλητα· τότε η πίστη σου δεν πρόκειται να κλονιστεί. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες, αν η πίστη σου δεν γκρεμιστεί ή δεν συντριβεί, θα έχεις πάντα θάρρος. Ας υποθέσουμε ότι, πριν συλληφθείς, πριν σου συμβεί όντως αυτό, δεν έχεις σκεφτεί διεξοδικά αυτά τα πράγματα κι απλώς έχεις ευσεβείς πόθους και σκέφτεσαι: «Είμαι πρόθυμος να προσφέρω τη ζωή μου. Ο Θεός μού έδωσε τη ζωή μου· στη χειρότερη περίπτωση, θα πεθάνω ως μάρτυρας για τον Θεό!» Σ’ αυτήν την περίπτωση, όταν ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας σε βασανίσει κι έπειτα σε καταδικάσει σε δέκα χρόνια φυλάκιση, θα μείνεις εμβρόντητος: «Νόμιζα ότι ο θάνατος θα έβαζε τέλος σε όλα. Αν πέθαινα ως μάρτυρας, θα με θυμόταν ο Θεός. Δεν περίμενα ότι δεν θα κατάφερνα να καταθέσω αυτήν τη μαρτυρία κι ότι, στο τέλος, θα καταδικαζόμουν σε δέκα χρόνια φυλάκιση. Δέκα χρόνια· δεν μιλάμε για δέκα μέρες ή δέκα μήνες! Πώς θα μπορέσω να το αντέξω αυτό;» Αφού δεν έχεις σκεφτεί αυτά τα πράγματα νωρίτερα, θα είναι εύκολο να τα ξεκαθαρίσεις τη δεδομένη στιγμή; Θα είναι κάπως δύσκολο, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όταν προκύπτουν δυσκολίες, οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο πώς θα τις χειριστούν και πώς θα ξεφύγουν από αυτές. Αν η επιθυμία σου να ξεφύγεις από τις δυσκολίες είναι έντονη, τότε η επιθυμία σου να προσαρμοστείς σ’ αυτές εν μέσω δεινών θα είναι εξαιρετικά μικρή. Επομένως, όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες, δυσκολεύεσαι πολύ να υποταχθείς σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. Πώς, λοιπόν, θα πρέπει να λύνονται τέτοιες περιπτώσεις; Πρέπει ν’ αναζητήσεις αμέσως την αλήθεια και να σκεφτείς διεξοδικά αυτά τα ζητήματα· επίσης, πρέπει να βρεις ποιο είναι το μονοπάτι για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κάνεις πράξη την αλήθεια. Για παράδειγμα, αν πρόκειται να φυλακιστείς για δέκα χρόνια, τι θα σκεφτείς; «Άραγε θα με χωρίσει η γυναίκα (ή ο άντρας) μου; Πόσο χρονών θα είναι τα παιδιά μου μετά από δέκα χρόνια; Δεν θα έχω εκπληρώσει την ευθύνη μου απέναντί τους· μήπως με απαρνηθούν και αρνηθούν να με φροντίσουν όταν γεράσω; Πώς θα ζήσω αφού αφεθώ ελεύθερος; Μετά από δέκα χρόνια, οι γονείς μου θα έχουν γεράσει και δεν θα έχω εκπληρώσει την υιική μου ευθύνη απέναντί τους· δεν θα με κάνει αυτό ασεβές παιδί; Θα έχει ολοκληρωθεί το έργο του Θεού σε δέκα χρόνια; Δεν θα έχω κερδίσει τίποτα στη φυλακή· δεν θα έχω παρευρεθεί σε συναθροίσεις ούτε θα έχω ακούσει κηρύγματα, και δεν θα έχω κατανοήσει την αλήθεια. Δεν θα έχω μείνει πίσω αυτά τα δέκα χρόνια; Δεν θα σημαίνει αυτό ότι έχω αποκλειστεί; Θα εξακολουθεί να με θέλει ο Θεός; Αν βασανιστώ με τέτοιον τρόπο, θα το θυμάται ο Θεός; Αν δεν το θυμάται και δεν μπορέσω να φτάσω στη σωτηρία, τότε δεν θα έχω περάσει αυτόν τον χρόνο στη φυλακή για το τίποτα; Πολλά θα αλλάξουν σε δέκα χρόνια και δεν θα κερδίσω τίποτα· θα χάσω, όμως, πολλά». Όταν σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα, προκύπτουν οι δυσκολίες. Πώς θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες; Δεν θα πρέπει να σκεφτείς πώς θα τα βγάλεις πέρα κάθε μέρα; Αν δεν έχεις σκεφτεί διεξοδικά αυτά τα πράγματα και δεν έχεις φτάσει σε σημείο να κατανοείς την αλήθεια και να βλέπεις καθαρά τα ζητήματα, τότε όταν έρθεις αντιμέτωπος με τη σύλληψή σου, η ζωή σου και ο θάνατός σου θα κρέμονται από μία και μόνο σκέψη: Μια στιγμή δειλίας και φόβου, μία και μόνο σκέψη ή ιδέα μπορεί να σε κάνει να γίνεις Ιούδας, να ξεπουλήσεις την εκκλησία και να χαραμίσεις όλες τις προηγούμενες προσπάθειές σου. Αν δεν μπορείς να σκεφτείς διεξοδικά ή να δεις καθαρά αυτό το ζήτημα, θα είναι πολύ δύσκολο να μην ανησυχείς για τις προοπτικές σου και τη μοίρα σου και θα είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτείς τη ζωή σου και τον θάνατό σου στα χέρια του Θεού και να Τον αφήσεις να τα ενορχηστρώσει όπως θέλει Εκείνος. Αν δεν μπορείς να δεις καθαρά τα ζητήματα ζωής και θανάτου και εξακολουθείς να διατηρείς τη νοοτροπία να δοκιμάζεις την τύχη σου, θέλοντας απλώς να τα κουτσοβολεύεις, τότε όταν έρθεις αντιμέτωπος μ’ ένα περιβάλλον, θα αποκαλυφθείς. Όλοι όσοι έγιναν Ιούδες όταν συνελήφθησαν, υπογράφοντας τις «Τρεις Δηλώσεις», το έκαναν εν μία νυκτί, και ο Σατανάς τούς χάραξε το σημάδι του θηρίου. Μερικές φορές, η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου κρέμονται από μία μόνο σκέψη. Χωρίς την αλήθεια, είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσει κανείς μια κρίση. Τι είναι, λοιπόν, αληθινή τόλμη; Αν κάποιος καταφέρει κάτι βασιζόμενος σε μια έκρηξη ορμής, είναι αυτό αληθινή τόλμη; Δεν είναι· είναι παρορμητικότητα. Ένας πραγματικά θαρραλέος άνθρωπος έχει ένα ορισμένο επίπεδο διάκρισης μέσα του για πολλά θετικά και αρνητικά πράγματα. Είναι σε θέση μέσα του να συμφωνήσει με τα θετικά πράγματα, να τα αποδεχθεί και να τα αναγνωρίσει σθεναρά, φτάνοντας σε σημείο να μπορεί να υποταχθεί στην αλήθεια και στην κυριαρχία του Θεού. Μόνο έτσι μπορείς να έχεις αληθινό θάρρος. Αν δεν έχεις αυτά τα πράγματα μέσα σου, η τόλμη σου είναι απλώς ανόητη· όπως ένα νεογέννητο μοσχάρι που δεν φοβάται μια τίγρη. Επομένως, σε μια χώρα που αντιστέκεται στον Θεό, το να πιστεύεις στον Θεό και να Τον ακολουθείς δεν απαιτεί μόνο θάρρος, αλλά —το σημαντικότερο— απαιτεί πίστη. Τολμάς να πιστεύεις στον Θεό όχι επειδή είσαι τολμηρός, αλλά επειδή έχεις πίστη. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Νομίζω ότι πιστεύω στον Θεό απλώς και μόνο επειδή είμαι τολμηρός και δεν φοβάμαι τις διώξεις». Αυτή η δήλωση μπορεί να είναι σωστή. Πιστεύεις επειδή έχεις θράσος, αλλά δεδομένης της ανοησίας σου, της άγνοιάς σου και της απλοϊκότητάς σου, ο Θεός σού δείχνει ιδιαίτερη χάρη, διαμορφώνοντας ορισμένα περιβάλλοντα για σένα και δίνοντάς σου το πότισμα και την παροχή της αλήθειας. Μέσα από αυτό, καταφέρνεις να κατανοήσεις και ν’ αποκτήσεις αρκετές αλήθειες. Με τον καιρό, η θρασύτητά σου αποκτά στοιχεία ειλικρινούς πίστης και μόνο τότε αναπτύσσεται το θάρρος σου και τολμάς περισσότερο ν’ αντιμετωπίσεις μελλοντικά περιβάλλοντα ή διώξεις. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει ειλικρινή πίστη και βασίζεται σε ένα ξέσπασμα δύναμης, λέγοντας: «Τολμώ να πιστεύω στον Θεό! Δεν φοβάμαι τις διώξεις ούτε να συλληφθώ και να φυλακιστώ!», αυτό το θάρρος δεν θα κρατήσει για πολύ. Χωρίς την παροχή της αλήθειας, χωρίς να διαμορφώνει ο Θεός περιβάλλοντα στην αληθινή ζωή για να σε εκπαιδεύσει, να σε κάνει ν’ ασκηθείς και να σου διδάξει πώς να αντιμετωπίζεις διάφορα πράγματα, η τόλμη σου είναι αμιγώς θράσος και δεν είναι σε καμία περίπτωση ειλικρινής πίστη. Καταλάβατε; (Ναι.) Αν είναι όντως θράσος, τότε σε κάνει απερίσκεπτο, ανόητο και ανίδεο. Κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό κάνουν πολύ απλοϊκές σκέψεις, φαντάζονται ότι τα πράγματα είναι πολύ απλά, και δεν προβλέπουν καθόλου ποιοι είναι οι ενεχόμενοι κίνδυνοι όταν ακολουθεί κανείς τον Θεό. Όταν, όμως, έρχονται αντιμέτωποι με εμπόδια, μόνο τότε συνειδητοποιούν ότι δεν είναι απλό ζήτημα ν’ ακολουθεί κανείς τον Θεό. Αν η τόλμη ενός ανθρώπου είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης, τότε, αν μη τι άλλο, αυτός ο άνθρωπος είναι απλός και ξεκάθαρος, δεν είναι περίπλοκος και δεν ανησυχεί για το καθετί. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι η τόλμη σου απορρέει από μια πρόθεση να λάβεις ευλογίες, και σκέφτεσαι: «Αν πιστεύεις στον Θεό, μπορείς να πας στους ουρανούς, να λάβεις μεγάλες ευλογίες, να ξεφύγεις από τις συμφορές και ν’ αποφύγεις τον θάνατο, οπότε θα πιστεύω, κι ό,τι θέλει ας γίνει!» Με άλλα λόγια, η πίστη σου απορρέει από μια έκρηξη παράτολμης και ωμής δύναμης· δεν είναι ότι επιθυμείς, με απλό τρόπο, να πιστεύεις στον Θεό. Αντ’ αυτού, κυνηγάς ευλογίες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η τόλμη σου είναι στην καλύτερη περίπτωση θράσος και δεν μπορεί να θεωρηθεί αρετή της ανθρώπινης φύσης. Επομένως, όσον αφορά τους τολμηρούς ανθρώπους, πρέπει να βλέπεις πώς είναι η ανθρώπινη φύση-ουσία τους. Αν δεν έχουν καθόλου συνείδηση και λογική και είναι απλώς θρασείς, τότε έχουν λίγη αξία και δεν μπορούν να πετύχουν τίποτε ουσιαστικό. Αν, όμως, είναι σε θέση να πιστεύουν στον Θεό και ν’ αποδεχθούν την αλήθεια, τότε αυτοί οι άνθρωποι έχουν αξία. Αν ένας άνθρωπος είναι τολμηρός, αλλά δεν έχει καθόλου ικανότητα κατανόησης, δεν μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια και πιστεύει στον Θεό αποκλειστικά και μόνο για να λάβει ευλογίες, και είναι πρόθυμος να εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα του και δεν φοβάται τις διώξεις αν πρόκειται να λάβει ευλογίες, τότε αυτό δεν είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης, αλλά μια λανθασμένη σκέψη και άποψη. Συνάδουν οι λανθασμένες σκέψεις και απόψεις με τις προθέσεις του Θεού; (Όχι.) Το κατά πόσο κάποιος είναι δειλός ή τολμηρός έχει να κάνει με τις έμφυτες συνθήκες του και έχει ελάχιστη σχέση με την ουσία της ανθρώπινης φύσης του.

Αν δεν είχαμε συναναστραφεί πάνω στις διάφορες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων, θα μπορούσατε να τις διακρίνετε μόνοι σας; (Ίσως να μπορούσαμε να διακρίνουμε κάποιες απλές εκδηλώσεις, αλλά όχι τις πιο σύνθετες.) Τώρα που έχουμε συναναστραφεί πάνω στις διαφορές ανάμεσα στις έμφυτες συνθήκες, στην ανθρώπινη φύση και στις διεφθαρμένες διαθέσεις, μπορείτε να τις διακρίνετε; (Μπορούμε να τις διακρίνουμε κάπως καλύτερα από πριν.) Αν σας δώσω κάποια πιο ασυνήθιστα παραδείγματα, τότε θα είστε σε θέση να τις διακρίνετε με βάση αυτά πάνω στα οποία έχω συναναστραφεί; Δύσκολο να απαντήσετε, έτσι δεν είναι; Τότε, την επόμενη φορά, θα συνεχίσουμε τη συναναστροφή πάνω σε ζητήματα που σχετίζονται μ’ αυτό το θέμα. Όσο περισσότερο συναναστρεφόμαστε, θα προσδιορίζετε κάποιους κανόνες για να διακρίνετε τα διαφορετικά είδη ζητημάτων. Ως προς τις διάφορες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης, των έμφυτων συνθηκών και των διεφθαρμένων διαθέσεων, μπορείτε γενικά να διακρίνετε τις εκδηλώσεις πάνω στις οποίες συναναστραφήκαμε. Από εκείνες πάνω στις οποίες δεν συναναστραφήκαμε, μόνο οι άνθρωποι που έχουν πνευματική κατανόηση ή που ξέρουν πώς ν’ αναζητούν την αλήθεια ίσως να είναι σε θέση να διακρίνουν μερικές. Όσοι έχουν χαμηλό επίπεδο μπορεί να υστερούν και να μην είναι σε θέση να τις διακρίνουν, οπότε πρέπει ν’ ακούσουν περισσότερα και να κάνουν περισσότερες ερωτήσεις. Αν δεν συναναστραφούμε πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, θα παραμείνουν για πάντα ασαφή στο μυαλό σας και δεν θα είναι ξεκάθαρα ούτε αυτά που λέτε· θα υπάρχει πάντα ένα χάσμα ανάμεσα στη δική σας κατανόηση και στην ανόθευτη κατανόηση της αλήθειας, έτσι δεν είναι; (Ναι.)

Σήμερα, συναναστραφήκαμε πάνω σε ζητήματα επιπέδου. Μπορείτε πλέον να διακρίνετε πώς είναι το επίπεδο των ανθρώπων; (Μπορούμε σε γενικές γραμμές να το διακρίνουμε.) Αν δεν μπορείτε να το διακρίνετε, τότε δώστε χρόνο στον εαυτό σας και βιώστε πράγματα. Θα συναντήσετε αυτά τα ζητήματα στην καθημερινότητα. Μάθετε να εφαρμόζετε τα λόγια από τη συναναστροφή μας στην αληθινή ζωή, να τα αντιστοιχίζετε λίγο λίγο με τις εκδηλώσεις των ανθρώπων, να διακρίνετε τον εαυτό σας και τους άλλους, καταφέρνοντας να γνωρίσετε τον εαυτό σας και τους άλλους. Σταδιακά, θα μπορείς να αξιολογήσεις αυτά τα πράγματα και να έχεις ένα πρότυπο γι’ αυτό. Οι αρχές με βάση τις οποίες βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα, καθώς και με βάση τις οποίες φέρεσαι και ενεργείς, θα γίνονται ολοένα και πιο ξεκάθαρες. Έχουμε συναναστραφεί αρκετά πάνω στις διάφορες πτυχές της διάκρισης των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων. Πάνω σε όποιες εκδηλώσεις ή αποκαλύψεις της ανθρώπινης φύσης κι αν συναναστρεφόμαστε, τίποτε από αυτά δεν είναι κενά λόγια· όλα αυτά τα πράγματα μπορείς να τα συναντήσεις, να τα δεις και να τα νιώσεις στην αληθινή ζωή. Επομένως, θα πρέπει να μάθεις να βλέπεις τα διάφορα πράγματα και τα διάφορα είδη ανθρώπων αντιστοιχίζοντας τα λόγια του Θεού μ’ αυτά. Μόνο μαθαίνοντας να αντιστοιχίζεις με την αληθινή ζωή τις διάφορες καταστάσεις και τα διάφορα ζητήματα από τη συναναστροφή μας, θα μπορέσεις σταδιακά να σημειώσεις πρόοδο στον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο φέρεσαι και ενεργείς, να κατανοήσεις με ακρίβεια τα διάφορα ζητήματα που σχετίζονται με την αλήθεια και βαθμιαία να συλλάβεις τις διάφορες αλήθεια-αρχές. Καταλάβατε; (Ναι.) Παρόλο που τα ζητήματα τα οποία συζητήσαμε χρησιμοποιούνται κυρίως για τη διάκριση των διαφόρων καταστάσεων και αποκαλύψεων που εμφανίζουν οι άνθρωποι, και δεν σου δίνουν ευθέως τη δυνατότητα να κατανοήσεις την αλήθεια και να εισέλθεις σ’ αυτήν, όλα αυτά τα ζητήματα θα επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο κατανοείς την αλήθεια και τις αλήθεια-αρχές, καθώς και την είσοδό σου στην αλήθεια και τις αλήθεια-αρχές. Επομένως, παρόλο που αυτά τα ζητήματα μπορεί να φαίνεται, στις αντιλήψεις των ανθρώπων, ότι σχετίζονται μόνο με την ανθρώπινη φύση, τις έμφυτες συνθήκες ή κάποιες εμφανείς διεφθαρμένες διαθέσεις, το κάθε ζήτημα και η κάθε δήλωση σχετίζονται με την είσοδο των ανθρώπων στην αλήθεια. Κι επομένως, αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει ν’ αντιμετωπίσεις στο μονοπάτι της εισόδου στην αλήθεια· δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Τα διάφορα ζητήματα και οι διάφορες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης, είτε είναι θετικά είτε αρνητικά, είναι όλα πράγματα που θα αντιμετωπίσεις και θα συναντήσεις σε διάφορα περιβάλλοντα στην καθημερινότητα. Αν, όταν έρθεις αντιμέτωπος με διάφορα ζητήματα, δεν μπορείς να διακρίνεις κανένα από αυτά και τα γενικεύεις όλα, αντιμετωπίζοντας τις αλήθεια-αρχές από τη συναναστροφή μας ως κανονισμούς ή δόγματα, τότε δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσεις να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα. Γιατί; Επειδή δεν πρόκειται ποτέ να κατανοήσεις τι είναι η αλήθεια.

Εντάξει, ας ολοκληρώσουμε εδώ τη σημερινή συναναστροφή. Γεια σας!

25 Νοεμβρίου 2023