Η πρώτη άσκηση για την επιδίωξη της αλήθειας: να εγκαταλείπεις

Η εγκατάλειψη των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό

I. Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με τον Θεό: Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με το έργο του Θεού

ΣΤ. Το έργο του Θεού δεν αλλάζει τις έμφυτες συνθήκες των ανθρώπων· στοχεύει στο να αλλάξει τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους

Πείτε Μου, έχει καμία σχέση ο βαθμός στον οποίο οι άνθρωποι αντιστέκονται και επαναστατούν ενάντια στον Θεό με το αν είναι καλό ή κακό το επίπεδό τους; Μήπως οι άνθρωποι αντιστέκονται και επαναστατούν ενάντια στον Θεό λόγω χαμηλού επιπέδου; Έχετε εξετάσει ποτέ αυτό το ερώτημα; Δεν είναι ένα ερώτημα που αξίζει να εξεταστεί; (Ναι.) Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Επειδή έχουμε χαμηλό επίπεδο, επειδή το επίπεδο που μας έδωσε ο Θεός δεν είναι καλό, αντιστεκόμαστε και επαναστατούμε σε μεγάλο βαθμό εναντίον Του». Είναι σωστή αυτή η δήλωση; (Όχι.) Με βάση την προηγούμενη συναναστροφή μας πάνω στις διαφορές ανάμεσα στις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις, σε ποια κατηγορία εμπίπτει το επίπεδο; (Στις έμφυτες συνθήκες.) Εμπίπτει στις έμφυτες συνθήκες. Ξέρεις, λοιπόν, αν οι διάφορες πτυχές των έμφυτων συνθηκών σχετίζονται με την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων; Ας αρχίσουμε από το επίπεδο· μήπως το επίπεδο καθορίζει τον βαθμό στον οποίο ένας άνθρωπος επαναστατεί και αντιστέκεται ενάντια στον Θεό; (Όχι.) Γιατί λέμε ότι δεν τον καθορίζει; Αυτό σχετίζεται με τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι αντιστέκονται και επαναστατούν ενάντια στον Θεό. Άραγε οι άνθρωποι επαναστατούν και αντιστέκονται ενάντια στον Θεό λόγω χαμηλού επιπέδου; (Όχι· ο λόγος είναι ότι έχουμε διεφθαρμένες διαθέσεις.) Σωστά· αυτό συνάδει με την πραγματικότητα. Η αντίστασή σου και η επανάστασή σου ενάντια στον Θεό, καθώς και η ανικανότητά σου να υποταχθείς στην αλήθεια, δεν οφείλονται στο χαμηλό επίπεδο, αλλά στο γεγονός ότι έχεις διεφθαρμένες διαθέσεις. Κι έτσι, δεν γίνεται μόνο και μόνο επειδή μπορείς να αντιστέκεσαι στον Θεό, να παραπονιέσαι που ο Θεός σού έδωσε χαμηλό επίπεδο. Το επίπεδο, ή οποιαδήποτε άλλη πτυχή των έμφυτων συνθηκών σου, είναι μια εγγενής συνθήκη που έχεις εσύ ο ίδιος· είναι μια σύμφυτη, έμφυτη συνθήκη που διαθέτεις ως δημιουργημένο ον. Για όποια πτυχή των έμφυτων συνθηκών κι αν πρόκειται, καμία δεν οδηγεί σε αντίσταση στον Θεό ούτε έχει την παραμικρή σχέση με τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι είσαι ψηλός δεν σημαίνει ότι έχεις λιγότερες διεφθαρμένες διαθέσεις. Το γεγονός ότι είσαι όμορφος ή έχεις ανοιχτόχρωμο δέρμα δεν σημαίνει ότι δεν έχεις καθόλου διεφθαρμένες διαθέσεις. Το γεγονός ότι γεννήθηκες σε μια φυλή την οποία οι άνθρωποι έχουν σε εκτίμηση και υπόληψη δεν σημαίνει ότι δεν έχεις καθόλου διεφθαρμένες διαθέσεις. Με άλλα λόγια, όποιες έμφυτες συνθήκες κι αν έχει δώσει ο Θεός σ’ έναν άνθρωπο και όπως κι αν είναι οι έμφυτες συνθήκες ενός ανθρώπου, αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις διεφθαρμένες διαθέσεις αυτού του ανθρώπου. Για παράδειγμα, η εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου δεν τον οδηγεί από μόνη της σε αντίσταση ενάντια στον Θεό. Ωστόσο, επειδή οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, όταν κάποιος είναι εμφανίσιμος, μπορεί να σκέφτεται: «Είμαι όμορφος, οπότε θα πρέπει να έχω θέση και να με σέβονται». Αυτές είναι αποκαλύψεις διεφθαρμένων διαθέσεων. Κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την ωραία τους εμφάνιση για να αναδείξουν τα προτερήματά τους, αποκαλύπτοντας έτσι πολλές εσφαλμένες δηλώσεις και πράξεις. Αυτές οι δηλώσεις και οι πράξεις προκαλούνται όλες από τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους κι όχι από τις έμφυτες συνθήκες τους. Είτε έχεις καλό είτε χαμηλό επίπεδο, το ίδιο το επίπεδο δεν οδηγεί σε αντίσταση ενάντια στον Θεό. Αν έχεις καλό επίπεδο αλλά δεν κατανοείς ούτε αποδέχεσαι την αλήθεια, και πάλι θα αντιστέκεσαι και θα επαναστατείς ενάντια στον Θεό, επειδή έχεις διεφθαρμένες διαθέσεις. Αν έχεις χαμηλό επίπεδο αλλά μπορείς ν’ αποδεχθείς την αλήθεια και, μόλις κατανοήσεις αυτό που σου λέει ο Θεός να κάνεις ή να μην κάνεις, μπορείς να το ακολουθείς, και είσαι σε θέση να μην ενεργείς με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε δεν θα επαναστατείς ενάντια στον Θεό, δεν θα φέρεσαι με πονηριά και δεν θα λουφάρεις ούτε θα ενεργείς επιπόλαια, όπως θες εσύ, αυθαίρετα και απερίσκεπτα. Είτε έχεις χαμηλό επίπεδο είτε όχι, εφόσον έχεις διεφθαρμένες διαθέσεις, ακόμη κι αν μπορείς να κατανοήσεις τα λόγια του Θεού, και πάλι θα επαναστατείς και θα αντιστέκεσαι ενάντια στον Θεό. Επειδή έχεις ως ζωή σου τις διεφθαρμένες διαθέσεις, είναι φυσικό να αναπτύσσεις διάφορες σατανικές σκέψεις και απόψεις και σατανικές φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, καθώς και σατανικές απόψεις που κρύβονται πίσω από τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα, κι έτσι θα κάνεις επίδειξη, θα υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και θα θέλεις διαρκώς να ξεχωρίζεις και να είσαι πάνω από τους άλλους ή ακόμα και να ελέγχεις και να κυβερνάς τους άλλους. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις πηγάζουν από τη σατανική φύση των ανθρώπων. Αν κάνεις διάφορα πράγματα με βάση τη σατανική σου φύση και τη σατανική σου ζωή, τότε είτε έχεις καλό είτε κακό επίπεδο, θα αντιστέκεσαι ενάντια στον Θεό. Το ίδιο το επίπεδο δεν οδηγεί σε αντίσταση ενάντια στον Θεό. Ναι μεν έχεις χαμηλό επίπεδο, αλλά μπορείς άραγε να ενεργείς σύμφωνα με τα λόγια του Θεού εφόσον τα κατανοείς; Αν δεν έχεις διεφθαρμένες διαθέσεις ή δεν ζεις σύμφωνα με τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε σίγουρα μπορείς να το πετύχεις αυτό. Πάρε για παράδειγμα το να έχεις ένα συγκεκριμένο προτέρημα. Οι άνθρωποι συχνά σκέφτονται: «Εφόσον έχω αυτό το προτέρημα, είμαι ανώτερος από τους άλλους· θα πρέπει να έχω θέση στον οίκο του Θεού, θα πρέπει να είμαι επικεφαλής ή πυλώνας στον οίκο του Θεού». Αυτές οι σκέψεις δεν προκαλούνται από το γεγονός ότι έχουν ένα προτέρημα, αλλά προκαλούνται από τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Επειδή οι άνθρωποι έχουν ως ζωή τους τις διεφθαρμένες διαθέσεις, όλα τα πράγματα που αποκαλύπτουν, βιώνουν και επιδεικνύουν, καθώς και η οπτική τους, η στάση τους και οι αρχές σύμφωνα με τις οποίες βλέπουν διαφόρων ειδών ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, προκαλούνται από το γεγονός ότι έχουν ως ζωή τους τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Δεν προκαλούνται από καμία έμφυτη συνθήκη που τους έχει δώσει ο Θεός. Καταλάβατε; (Ναι.) Τι θέλω να πω όταν συναναστρέφομαι πάνω σε αυτά τα λόγια; Ο σκοπός αυτής της συναναστροφής είναι να σας δώσω τη δυνατότητα να κατανοήσετε πιο ξεκάθαρα και ν’ αναγνωρίσετε τις πραγματικές περιστάσεις στις οποίες βρίσκεστε, καθώς και ποιο είναι το επίπεδό σας· να μην είσαι άνθρωπος χωρίς λογική και να μην αναλώνεσαι σε μια μάταια εσωτερική πάλη για το μέτριο ή χαμηλό επίπεδό σου, προβάλλοντας ακόμη και ανούσιες δικαιολογίες για να αποδείξεις ότι το επίπεδό σου δεν είναι χαμηλό. Αυτές οι πράξεις δεν έχουν καμία αξία. Σκοπός αυτής της συναναστροφής είναι να σου δώσει τη δυνατότητα να κατανοήσεις επακριβώς το επίπεδό σου και τις διάφορες ικανότητές σου, κι έπειτα να βρεις τη θέση που σου αναλογεί και να φέρεσαι ανάλογα με το πόστο σου. Αυτό θα σε βοηθήσει περισσότερο να είσαι ένα σωστό δημιουργημένο ον, να παραμένεις όπως πρέπει στη θέση σου ως δημιουργημένο ον και να εκπληρώνεις τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος. Ασφαλώς, ως έναν βαθμό, θα σε βοηθήσει, επίσης, περισσότερο να αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Σε όποια βαθμίδα κι αν βρίσκονται το επίπεδό σου ή οι διάφορες ικανότητές σου, δεν καθορίζουν τον βαθμό στον οποίο αντιστέκεσαι και επαναστατείς ενάντια στον Θεό. Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να πει κανείς κι ότι οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου δεν εξαρτώνται από τη βαθμίδα του επιπέδου σου, πόσο μάλλον από το πώς είναι οι έμφυτες συνθήκες σου. Οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων απορρέουν από την έμφυτη, σύμφυτη σάρκα τους. Από τη στιγμή που ο Σατανάς διέφθειρε τους ανθρώπους, οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους έγιναν η εσωτερική τους ζωή. Αν δεν έχεις ακόμη αποβάλει τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε εκμεταλλεύεσαι τις έμφυτες συνθήκες σου για να μιλάς και να ενεργείς με βάση αυτήν τη σατανική ζωή. Αυτό σημαίνει ότι προτού αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, εκμεταλλεύεσαι τις διάφορες έμφυτες συνθήκες που σου έδωσε ο Θεός για να εξυπηρετήσεις την επίτευξη των δικών σου σκοπών. Κι έτσι, μπορούμε να πούμε το εξής: Αν δεν αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε εκμεταλλεύεσαι ή ποδοπατάς τις διάφορες έμφυτες συνθήκες που σου έχει δώσει ο Θεός· αν είσαι στη διαδικασία επιδίωξης και άσκησης της αλήθειας για ν’ αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε εκμεταλλεύεσαι τις διάφορες έμφυτες συνθήκες που σου έχει δώσει ο Θεός με κατάλληλο και αποτελεσματικό τρόπο· όταν μεταμορφώνεσαι από κάποιον που έχει τις διεφθαρμένες διαθέσεις ως ζωή του σε κάποιον που έχει την αλήθεια ως ζωή του, τότε χρησιμοποιείς τις έμφυτες συνθήκες που σου έχει δώσει ο Θεός με κατάλληλο και σωστό τρόπο, δηλαδή, με πιο ουσιαστικό τρόπο. Καταλαβαίνετε τώρα; Οι ίδιες οι έμφυτες συνθήκες δεν είναι η κύρια αιτία της αντίστασης του ανθρώπινου γένους ενάντια στον Θεό. Αντ’ αυτού, οι σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων και η ζωή που έχει εμφυτεύσει ο Σατανάς στους ανθρώπους είναι η κύρια αιτία της αντίστασης και της επανάστασης του ανθρώπινου γένους ενάντια στον Θεό. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Σας είναι πλέον κατά βάση ξεκάθαρο αυτό το ζήτημα; (Ναι.)

6. Διάφορες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων

Προτού συναναστραφούμε πάνω στο θέμα του επιπέδου, συναναστραφήκαμε πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις στις εξής τρεις πτυχές: τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Πάνω σε ποιες εκδηλώσεις συναναστραφήκαμε την προηγούμενη φορά; (Την προηγούμενη φορά, οι εκδηλώσεις πάνω στις οποίες συναναστραφήκαμε ήταν το να ενεργεί κανείς με επιμέλεια, το να ενεργεί κανείς μεθοδικά, το να είναι κανείς δυνατός στην αρχή και αδύναμος στο τέλος όταν ενεργεί, το να ενεργεί κανείς με προσοχή, καθώς και το να λέει μεγάλα λόγια και να καυχιέται, να είναι απρόσεκτος, να του αρέσει να επιδεικνύεται, να περιφρονεί τους φτωχούς και να δείχνει προτίμηση στους πλούσιους, να καλοπιάνει όσους έχουν δύναμη, να έχει εξαιρετική μνήμη και ούτω καθεξής.) Δεν πρόκειται να συναναστραφούμε κι άλλο πάνω σ’ αυτά. Θα συνεχίσουμε τη συναναστροφή πάνω στις διάφορες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των αποκαλύψεων των διεφθαρμένων διαθέσεων. Όταν εμφανίζονται αυτές οι εκδηλώσεις, πρέπει να ξέρεις σε τι είδους εκδήλωση εμπίπτουν και πρέπει να μπορείς να τις ξεχωρίζεις και να τις διακρίνεις· μόνο τότε θα μπορείς να τις προσεγγίζεις με ακρίβεια. Αν κάποια εκδήλωση σχετίζεται με τις έμφυτες συνθήκες, οι οποίες είναι αμετάβλητες, τότε δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθείς μ’ αυτήν. Αν εμπίπτει σε κάποιες ατέλειες ή κάποια ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης που μπορούν να ξεπεραστούν, να διορθωθούν ή ν’ αλλάξουν, τότε θα πρέπει να προσπαθήσεις να τα διορθώσεις και να τα αλλάξεις. Αν δεν είναι απαραίτητο να τα ξεπεράσεις και δεν σε επηρεάζουν στην εκτέλεση του καθήκοντός σου ή στην επιδίωξη της αλήθειας, τότε δεν χρειάζεται να τους δώσεις σημασία. Αν μια εκδήλωση δεν είναι ούτε πρόβλημα των έμφυτων συνθηκών ούτε πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης, αλλά έχει να κάνει με τις διεφθαρμένες διαθέσεις, τότε πρέπει να αλλάξει. Αν δεν τη μεταμορφώσεις ή δεν την αλλάξεις, τότε, δεδομένου ότι ριζώνει και ασκεί δύναμη μέσα σου μια μορφή ζωής που κυριεύεται από διεφθαρμένες διαθέσεις, αυτό που θα βιώνεις και θ’ αποκαλύπτεις δεν είναι απλώς και μόνο ασήμαντα προβλήματα, όπως το να μην μπορείς να τα πηγαίνεις καλά με τους άλλους ή να σε βρίσκουν δυσάρεστο και να μην καταφέρνεις να τους διαπλάσεις. Αντ’ αυτού, αυτό που θα βιώνεις και θ’ αποκαλύπτεις φτάνει στο επίπεδο της παραβίασης της αλήθειας, της παραβίασης των αλήθεια-αρχών, της αντίστασης ενάντια στον Θεό, της απόρριψης του Θεού, του ανταγωνισμού με τον Θεό και —θα μπορούσε ακόμη να πει κανείς— της εναντίωσης απέναντι στον Θεό. Ακριβώς επειδή οι διεφθαρμένες διαθέσεις έχουν τέτοια φύση, εφόσον αυτές οι εκδηλώσεις σχετίζονται με διεφθαρμένες διαθέσεις, πρέπει να καταφέρεις να γνωρίσεις αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις, και έπειτα ν’ αναζητήσεις την αλήθεια, να κατανοήσεις και να συλλάβεις τις αρχές άσκησης της αλήθειας και να ασκείσαι σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές για να αντικαταστήσεις αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις, έτσι ώστε να πάψουν να κυριεύουν τη ζωή σου και, στη θέση τους, η αλήθεια να γίνει η ζωή σου και να κυριεύει την καθημερινότητά σου κι αυτό που βιώνεις.

Το να είναι κανείς ξεχασιάρης

Θα συνεχίσουμε τη συναναστροφή πάνω στις διάφορες εκδηλώσεις των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων. Η τελευταία εκδήλωση πάνω στην οποία συναναστραφήκαμε την προηγούμενη φορά ήταν το να έχει κανείς καλή μνήμη, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Τότε, σε ποια πτυχή εμπίπτει το να είναι κανείς ξεχασιάρης; (Στις έμφυτες συνθήκες.) Πρόκειται για μια έμφυτη συνθήκη και ταυτόχρονα για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης· μόνο μ’ αυτές τις δύο πτυχές έχει να κάνει. Είναι μήπως διεφθαρμένη διάθεση το να είναι κανείς ξεχασιάρης; (Όχι.) Προφανώς και όχι. Κάποιοι άνθρωποι είναι ξεχασιάρηδες επειδή έχουν από τη φύση τους κακή μνήμη, ενώ άλλοι ξεχνάνε επειδή γερνάει ο εγκέφαλός τους και εξασθενεί η μνήμη τους όσο μεγαλώνουν. Αν το να είναι κανείς ξεχασιάρης είναι ένα έμφυτο χαρακτηριστικό, τότε εμπίπτει στις έμφυτες συνθήκες· αν είναι ένα επίκτητο χαρακτηριστικό, τότε πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Βέβαια, το να είναι κανείς ξεχασιάρης από τη φύση του θεωρείται και πάλι ατέλεια, έτσι δεν είναι; (Ναι.)

Το να έχει κανείς την ικανότητα να σχεδιάζει προτού ενεργήσει και το να υπολογίζει τα πάντα

Το να έχει κανείς την ικανότητα να σχεδιάζει προτού ενεργήσει σε ποια πτυχή εμπίπτει; (Είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης.) Είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης. Οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να σχεδιάζουν προγραμματίζουν προτού ενεργήσουν, κι έπειτα ακολουθούν τα βήματα, χωρίς να είναι παρορμητικοί, απερίσκεπτοι ή βιαστικοί. Ενεργούν με σταθερότητα, χωρίς να βιάζονται να κάνουν πράγματα ακολουθώντας μια στιγμιαία επιθυμία, αλλά εξετάζουν από πριν πώς πρέπει να προχωρήσουν και με ποιον, τι να κάνουν σε ειδικές περιστάσεις, τι έγγραφα ή αντικείμενα πρέπει να έχουν μαζί τους, αν θα πρέπει να πάρουν μαζί κάποια απαραίτητα καθημερινά αγαθά πρώτης ανάγκης ανάλογα με το περιβάλλον, και ούτω καθεξής. Μπορούν να λαμβάνουν υπόψη όλα αυτά τα πράγματα. Προτού ενεργήσουν, κάνουν σχολαστικές προετοιμασίες, λαμβάνοντας υπόψη περισσότερους παράγοντες και επιδεικνύοντας περισσότερη σχολαστικότητα στις εκτιμήσεις τους. Θα υπολογίσουν εκ των προτέρων τη διαφορά ανάμεσα στις ευνοϊκές και τις δυσμενείς συνθήκες, και θα κάνουν τη διαφοροποίηση ανάμεσα στο καλύτερο πιθανό σενάριο και στις χειρότερες πιθανές συνέπειες. Θα κάνουν εύλογες διευθετήσεις για να πετύχουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Επειδή είναι επιδέξιοι στο να σχεδιάζουν και να κάνουν εύλογες διευθετήσεις, συνήθως χειρίζονται πιο σχολαστικά τα ζητήματα. Δεν προκύπτουν τόσο συχνά απρόοπτα στα πράγματα και τα προγράμματα που κανονίζουν, ενώ τα αποτελέσματα του έργου τους είναι συνήθως καλύτερα. Οι άνθρωποι που εργάζονται μαζί τους δεν ανησυχούν, αλλά νιώθουν πιο ήρεμοι. Θα μπορούσε, λοιπόν, να πει κανείς ότι η ικανότητα σχεδιασμού εντάσσεται, συγκριτικά, στις αρετές της ανθρώπινης φύσης; (Ναι.) Καλύψαμε, λοιπόν, την ικανότητα σχεδιασμού. Τότε, είναι καλό ή κακό να υπολογίζει κανείς τα πάντα; (Δεν είναι καλό. Πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.) Το να είναι κανείς επιδέξιος στον σχεδιασμό είναι μια αρετή κι ένα προτέρημα της ανθρώπινης φύσης —είναι κάτι θετικό— ενώ το να υπολογίζει κανείς τα πάντα είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Για παράδειγμα, αν δύο άνθρωποι πάνε μαζί για φαγητό και το γεύμα κοστίζει συνολικά δέκα γουάν και, όταν πληρώνουν τον λογαριασμό, ο ένας που υπολογίζει τα πάντα πληρώνει πέντε γουάν και πενήντα σεντς, ενώ ο άλλος πληρώνει τέσσερα γουάν και πενήντα σεντς, ο πρώτος σκέφτεται το εξής: «Δεν είναι σωστό αυτό· εκείνος πλήρωσε πενήντα σεντς λιγότερα. Ο καθένας μας πρέπει να πληρώσει πέντε γουάν για να είναι δίκαιο και λογικό». Υπολογίζει ακόμα κι ένα τόσο μικρό ποσό. Αν πιστεύει ότι έχει ζημιωθεί, νιώθει άβολα κι αναζητά μονίμως μια ευκαιρία ν’ ανακτήσει τα χαμένα με δολοπλοκίες. Αν δεν μπορεί ν’ ανακτήσει τα χαμένα μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί να φάει ούτε να κοιμηθεί καλά. Το να υπολογίζει κανείς τα πάντα είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Αν αυτό γίνει σοβαρό και υπολογίζει τα πάντα ακόμα και σε σημαντικά ζητήματα, προσπαθώντας μονίμως να αποκομίσει οφέλη από τους άλλους ή να τους εκμεταλλευτεί ή καταφεύγοντας τακτικά σε δολοπλοκίες για χάρη των υπολογισμών του, τότε δεν πρόκειται πλέον απλώς και μόνο για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης, αλλά σχετίζεται με μια διεφθαρμένη διάθεση. Αν το γεγονός ότι κάποιος υπολογίζει τα πάντα δεν επηρεάζει τους άλλους ούτε βλάπτει τα συμφέροντά τους και εμφανίζεται μόνο σε ασήμαντα ζητήματα της καθημερινότητας, οδηγώντας τελικά σε συχνές αποτυχίες ή σε ανεπαρκή αποτελέσματα στον χειρισμό υποθέσεων, τότε πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.

Τι είδους πρόβλημα είναι η τσιγκουνιά; (Μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.) Ποιες εκδηλώσεις δείχνουν τσιγκουνιά; Για παράδειγμα, αν κάποιος που είναι τσιγκούνης ετοιμάζεται να πάει κάπου με το αυτοκίνητο και κάποιος άλλος πει: «Τυχαίνει να πηγαίνω κι εγώ προς τα εκεί· μπορείς να με πάρεις μαζί σου με το αυτοκίνητο; Θα σου πάρει μόνο πέντε λεπτά και μπορώ να σου δώσω κάποια χρήματα για τη βενζίνη», ο τσιγκούνης φοβάται ότι ο άλλος μπορεί να μην πληρώσει μετά τη διαδρομή και βρίσκει μια πρόφαση για να αρνηθεί να τον πάρει μαζί του· αυτό σημαίνει τσιγκουνιά. Υπάρχουν και εκείνοι που, όταν κάποιος τους ζητάει να του δανείσουν κάτι κι εκείνοι δεν θέλουν να το δανείσουν, λένε: «Το χρησιμοποιώ αυτήν τη στιγμή. Πραγματικά δεν μπορώ να σου το δανείσω. Πρέπει να το ζητήσεις από κάποιον άλλο». Είναι εξαιρετικά φιλάργυροι και τσιφούτηδες· δεν έχουν κανονικές διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις και φοβούνται πολύ μήπως τους εκμεταλλευτούν οι άλλοι, ενώ ελπίζουν μονίμως να έχουν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν εκείνοι τους άλλους. Αυτό ονομάζεται τσιγκουνιά. Είναι και εκείνοι που, όταν τους ζητάς να σου δανείσουν δέκα γουάν για ν’ αγοράσεις φαγητό και κάποια άλλα πράγματα, σκέφτονται το εξής: «Θα σου δανείσω μόνο πέντε γουάν για το φαγητό, όχι περισσότερα· ούτε ένα σεντ παραπάνω!» Την επόμενη μέρα, όταν σε βλέπουν, ρωτάνε κιόλας: «Πώς ήταν το φαγητό; Χρησιμοποίησες και τα πέντε γουάν;» Αυτό που υπονοούν διακριτικά με τα λόγια τους είναι το εξής: «Δώσε μου πίσω τα χρήματα γρήγορα! Ακόμα μου χρωστάς για το φαγητό. Αν δεν μου δώσεις πίσω τα χρήματα, θα πρέπει να με κεράσεις φαγητό!» Οι άνθρωποι αυτού του είδους είναι εξαιρετικά μικροπρεπείς ως προς τη διαγωγή τους και υπολογίζουν τα πάντα με επιδεξιότητα. Δεν είναι επιδέξιοι μόνο στο να υπολογίζουν υλικά πράγματα, αλλά ακόμα περισσότερο στο να υπολογίζουν τα πάντα στις διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις. Ό,τι κι αν τους πει κάποιος, πάντα το εξετάζουν προσεκτικά και συλλογίζονται το νόημα που κρύβουν τα λόγια του. Αν αυτά τα λόγια τούς βλάπτουν ή καταπατούν τα συμφέροντά τους, αμέσως ανταποδίδουν. Ακόμη και σε συζητήσεις, επιζητούν να εκμεταλλευτούν τους πάντες και τα πάντα και αρνούνται κατηγορηματικά να υποστούν οποιαδήποτε απώλεια. Αυτό παύει πλέον ν’ αποτελεί απλώς μικροπρέπεια ή τσιγκουνιά· πρόκειται για μια διεφθαρμένη διάθεση. Αν κάποιος προσπαθεί απλώς να εκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα και να αποφεύγει τις απώλειες στις καθημερινές υλικές και οικονομικές αλληλεπιδράσεις, αυτό αποτελεί απλώς μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης και δεν έχει ανέλθει στο επίπεδο μιας διεφθαρμένης διάθεσης. Ωστόσο, αν σχετίζεται με τις αρχές σύμφωνα με τις οποίες φέρεται και ενεργεί κάποιος, τότε παύει να αποτελεί μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης και έχει ανέλθει στο επίπεδο μιας διεφθαρμένης διάθεσης. Πού εμπίπτει, λοιπόν, η γενναιοδωρία; (Είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης.) Μπορεί να θεωρηθεί αρετή της ανθρώπινης φύσης. Οι γενναιόδωροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται πάρα πολύ για τα κέρδη και τις απώλειες στις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους. Όταν οι άλλοι αποκτούν μικρά πλεονεκτήματα ή παίρνουν κάτι ασήμαντο από αυτούς ή, μερικές φορές, όταν κάποιος δεν τους επιστρέφει χρήματα που του έχουν δανείσει, δεν υπολογίζουν ιδιαίτερα τέτοια πράγματα. Είναι σχετικά γενναιόδωροι και ανεκτικοί απέναντι στους άλλους· αυτό είναι μια αρετή της ανθρώπινης φύσης.

Μικροπρέπεια

Τι είδους πρόβλημα είναι η μικροπρέπεια; (Μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης.) Πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Ποιες είναι οι εκδηλώσεις της μικροπρέπειας; (Η τάση να μεγαλοποιεί κανείς ασήμαντα ζητήματα.) Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, αν πεις σ’ έναν μικροπρεπή άνθρωπο: «Πραγματικά δεν χορταίνεις· τρως παραπάνω από τους περισσότερους ανθρώπους», εκείνος θυμώνει: «Με λες λαίμαργο;» Έκανες άθελά σου ένα σχόλιο που τον πλήγωσε ή τον εκνεύρισε, κι εκείνος το παίρνει κατάκαρδα και δεν το αφήνει να πέσει κάτω. Μπορεί να παραμείνει θυμωμένος μαζί σου για μισό μήνα και ν’ αρνείται να σου μιλήσει, κι εσύ δεν θα έχεις την παραμικρή ιδέα τι το προκάλεσε αυτό. Στην πραγματικότητα, απλώς έκανες έτσι χαλαρά ένα σχόλιο χωρίς καμία πρόθεση να τον γελοιοποιήσεις, αλλά εκείνος μεγαλοποιεί απρόσμενα αυτό το σχόλιο, πιστεύοντας ότι ήθελες να τον κοροϊδέψεις. Παίρνει κατάκαρδα ακόμα κι αυτό το ασήμαντο ζήτημα και υπερβάλει ασταμάτητα, μεγαλοποιεί τα πράγματα και δεν δείχνει καμία διάθεση να σε συγχωρέσει· αυτό είναι μικροπρέπεια. Πόσο μικροπρεπής μπορεί να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος; Μπορεί να είναι τόσο ξεροκέφαλος όσο ένα παιδί· κανείς δεν τολμάει να τον προκαλέσει. Όταν αλληλεπιδράς μαζί του, πρέπει πάντα να είσαι προσεκτικός και δεν τολμάς να του μιλήσεις κανονικά, επειδή, αν το κάνεις, ό,τι πεις μπορεί να τον προσβάλει ή να τον πληγώσει, κι αυτό θα έχει συνέπειες: την επόμενη φορά που θα συναντηθείτε, θα σου κρατάει μούτρα, θα αποφεύγει την οπτική επαφή ή θα κοπανάει πράγματα. Αν προσπαθήσεις να του μιλήσεις, θα σε αγνοήσει. Δεν θα έχει αποτέλεσμα ούτε να το συζητήσεις μαζί του ούτε να προσπαθήσεις να τον καλοπιάσεις. Αν καθίσεις κοντά του, θα σε αποφύγει και θα σε αγνοήσει. Όσο χρονών κι αν είναι, έχει πάντα παιδιάστικα ξεσπάσματα θυμού και ενεργεί ξεροκέφαλα· δεν είναι μικροπρέπεια αυτό; (Ναι.) Πρόκειται για μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Είναι πολύ δύσκολο να τα πηγαίνει κανείς καλά με τέτοιους ανθρώπους. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές ανοίγουν την καρδιά τους για να συναναστραφούν όλοι μαζί, επισημαίνοντας ο ένας τις ελλείψεις του άλλου, κανείς δεν τολμάει να επισημάνει τίποτα σε τέτοιου είδους ανθρώπους. Αν, όμως, δεν συμπεριληφθούν σ’ αυτήν τη συναναστροφή, δυσαρεστούνται κι αρχίζουν να κάνουν κάποιες σκέψεις: «Συναναστρέφεστε όλοι μαζί ανοίγοντας την καρδιά σας και βοηθώντας ο ένας τον άλλο, αλλά σ’ εμένα δεν συμπεριφέρεστε σαν να είμαι αδελφός ή αδελφή σας». Δεν ωφελεί να μην τους πεις απολύτως τίποτα· πρέπει να τους πεις έστω και κάτι: «Είσαι καταπληκτικός, αλλά μερικές φορές είσαι λίγο οξύθυμος. Ωστόσο, έχουμε κι εμείς τα δικά μας ελαττώματα και συχνά δεν προσέχουμε τι λέμε». Αν δεν το διατυπώσεις μ’ αυτόν τον τρόπο και πεις μόνο ότι είναι οξύθυμοι και στενόμυαλοι, δεν θα έχει αποτέλεσμα· θα θυμώσουν. Όταν αλληλεπιδράς μαζί τους, θα πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός και να μετράς τα λόγια σου. Αν πεις έστω κι ένα πράγμα που δεν είναι πρέπον, θα πρέπει να υποστείς τις συνέπειες. Επομένως, είναι εξαιρετικά εξαντλητικό ν’ αλληλεπιδράς μαζί τους. Οι άπιστοι έχουν έναν όρο γι’ αυτό: λένε ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν «καρδιά από γυαλί», εννοώντας ότι πληγώνονται πολύ εύκολα. Για ψύλλου πήδημα, αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν πληγωμένοι, αρχίζουν να κλαίνε, αρνούνται να φάνε, δεν μπορούν να κοιμηθούν και γίνονται αρνητικοί. Λένε: «Όλοι εσείς λέτε ότι δεν είμαι σε τίποτα καλός. Κανείς σας δεν με συμπαθεί, κανείς σας δεν μιλάει μαζί μου και όλοι σας με αποφεύγετε και δεν θέλετε να είστε κοντά μου». Δεν είναι παιδιάστικο αυτό; (Ναι.) Κάποιος λέει: «Η καρδιά σου είναι πολύ εύθραυστη, σαν γυαλί· γίνεται κομμάτια με το παραμικρό. Ποιος θα τολμούσε να σε εκθέσει; Ποιος θα τολμούσε ν’ αλληλεπιδράσει μαζί σου; Όλοι φοβούνται να το κάνουν αυτό». Δεν θα ήταν αντικειμενικό να πει κανείς ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν κακή ανθρώπινη φύση· πραγματικά δεν εμπλέκονται σε μοχθηρές πράξεις. Απλώς είναι ιδιαίτερα ευερέθιστοι· είναι ξεροκέφαλοι, ιδιότροποι κι έχουν την ιδιοσυγκρασία ενός παιδιού. Δεν μπορείς να συγκρουστείς μαζί τους ούτε να τους προκαλέσεις. Αν δείξεις ότι θες να τους συγχωρήσεις, λένε ότι τους περιφρονείς κι ότι δεν τους παίρνεις στα σοβαρά· αν τους πάρεις στα σοβαρά, λένε ότι είσαι πολύ ψείρας απέναντί τους. Ό,τι κι αν κάνεις, είναι λάθος. Όταν αλληλεπιδράς με τέτοιους ανθρώπους, αν η προσέγγισή σου είναι κατάλληλη και καταφέρεις να τους ικανοποιήσεις, ακόμη κι αν το επίπεδό τους είναι κάπως χαμηλό, μπορούν να κάνουν καλά το καθήκον τους. Αν, όμως, δεν τους προσεγγίσεις όπως πρέπει και τους εκνευρίσει κάτι, γίνονται αρνητικοί και θα πρέπει να στύψεις το μυαλό σου για να βρεις τρόπους να τους καθησυχάσεις. Οι μικροπρεπείς άνθρωποι είναι πολύ προβληματικοί. Μπορούν να κλαίνε ασταμάτητα για ένα ασήμαντο ζήτημα, σε σημείο που τα μάτια τους γίνονται κατακόκκινα. Αν δεν γίνει το δικό τους σ’ ένα ασήμαντο ζήτημα, είναι ικανοί να κάνουν μούτρα για ώρες. Όταν έχουν νεύρα, μπορούν να περάσουν μισό μήνα χωρίς να δίνουν καμία βάση στους άλλους και χωρίς να τους μιλάνε. Τέτοιοι άνθρωποι είναι οξύθυμοι και μικροπρεπείς, αλλά και πάλι κάνουν το έργο που οφείλουν να κάνουν· απλώς το κάνουν με θυμό. Μόλις ανακτήσουν το κέφι τους, μπορούν και πάλι να εργαστούν καλά. Συνολικά, αυτή είναι μια σοβαρή ατέλεια και ένα σοβαρό πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης τους. Είναι πιθανό να δημιουργήσουν ένταση στην ατμόσφαιρα, να προκαλέσουν μπελάδες και επιβάρυνση τόσο στον εαυτό τους όσο και στους άλλους. Οι άνθρωποι αυτού του είδους δεν έχουν τη μεγαλοψυχία των ενηλίκων ούτε τη στάση των ενηλίκων απέναντι στις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Είναι κάπως όπως τα δεκάχρονα παιδιά· δεν θα μπορούσες να πεις ότι είναι συνετοί, αφού δεν είναι πραγματικά συνετοί, αλλά δεν θα μπορούσες να πεις ούτε ότι είναι ανώριμοι, αφού μιλάνε πάντα όπως οι ενήλικες. Αν τους συμπεριφερθείς ως ενήλικες, τότε είναι πιθανό οτιδήποτε πεις να τους δυσαρεστήσει και να τους κάνει να νιώσουν ότι τους περιορίζεις, με αποτέλεσμα να έχουν ξαφνικά κάποιο ξέσπασμα θυμού όπως ένα παιδί. Αν, όμως, τους συμπεριφερθείς σαν να είναι παιδιά, νιώθουν ότι τους περιφρονείς. Με λίγα λόγια, δεν είναι καθόλου κανονικοί. Αυτό αποτελεί ατέλεια της ανθρώπινης φύσης. Αν κάποιος έχει τέτοιο πρόβλημα, θα πρέπει ν’ αλλάξει και να πασχίσει να μάθει να είναι ανεκτικός και μακρόθυμος, να μάθει να προσεγγίζει και να χειρίζεται τα ζητήματα με τον σωστό τρόπο και με τη σωστή στάση, καθώς και ν’ αλληλεπιδρά με τους άλλους με τον ορθολογικό τρόπο των κανονικών ανθρώπων. Ακόμη κι αν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αποδέχονται την αλήθεια ούτε τον σωστό τρόπο να ενεργούν, εσύ δεν θα πρέπει να το αφήνεις αυτό να σε περιορίζει ή να σε επηρεάζει ούτε να σε συγκρατεί ή να σε κρατά δέσμιο. Θα πρέπει και πάλι να επιμένεις να ενεργείς με τον σωστό τρόπο. Ακόμη κι αν πιστεύεις ότι είναι δύσκολο, μην το βάζεις κάτω· είναι κι αυτό μέρος της διαδικασίας μάθησης. Σταδιακά, η ανθρώπινη φύση σου, η διορατικότητά σου και άλλες πτυχές θα ωριμάσουν και θα ωριμάσεις κι εσύ. Ποια είναι η ένδειξη της ωρίμανσης; Το να μπορείς να έχεις αρμονικές σχέσεις με τους περισσότερους ανθρώπους· όταν κάποιος λέει κάτι δυσάρεστο, κάνει ένα αστείο ή λέει κάτι που σε πληγώνει, να μπορείς να το ανεχτείς, να το κατανοήσεις και να το προσεγγίσεις σωστά. Αν αυτό που λένε οι άλλοι ακούγεται δυσάρεστο αλλά αντικατοπτρίζει το πώς πραγματικά είσαι, θα πρέπει να το αποδεχθείς και να το αναγνωρίσεις. Αν κάποιος άθελά του πει κάτι που σε προσβάλλει και βλέπεις ότι αυτό δεν έγινε σκόπιμα, θα πρέπει να επιλέξεις να δείξεις έμπρακτα ανεκτικότητα. Αν κάποιος σε στοχοποιήσει σκοπίμως και πει κάποια πράγματα που σε πληγώνουν πολύ, τότε πρέπει να ηρεμήσεις, να προσευχηθείς στον Θεό και ν’ αναζητήσεις: «Γιατί με στοχοποιεί μ’ αυτόν τον τρόπο; Ποια είναι η πρόθεσή του; Μήπως είναι κακός άνθρωπος ή μήπως πρόκειται για αποκάλυψη μιας διεφθαρμένης διάθεσης; Αν είναι κακός άνθρωπος, τότε θα πρέπει να τον διακρίνω περισσότερο και να είμαι πιο επιφυλακτικός απέναντί του. Αν αυτό που λέει είναι σωστό και συνάδει με την αλήθεια, θα το αποδεχθώ· αν είναι λάθος, τότε δεν υπάρχει λόγος να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί του. Αν αποκαλύπτει μια διεφθαρμένη διάθεση, θα δω κατά πόσο μπορεί ν’ αποδεχθεί την αλήθεια. Αν μπορεί ν’ αποδεχθεί την αλήθεια, τότε θα συναναστραφώ μαζί του πάνω στην αλήθεια. Αν δεν αποδέχεται την αλήθεια, τότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δείξω μακροθυμία». Δεν λύνεται έτσι το ζήτημα; Μ’ αυτόν τον τρόπο, όταν αλληλεπιδράς με κάθε λογής ανθρώπους, μπορείς να το κάνεις με αμοιβαία ανεκτικότητα και αλληλοβοήθεια και να έχεις αρμονικές σχέσεις μαζί τους· αυτό είναι πάντοτε καλύτερο από το να είσαι μικροπρεπής. Οι μικροπρεπείς άνθρωποι, από τη μία πλευρά προκαλούν μεγάλη δυσφορία στους άλλους και, από την άλλη πλευρά, αδυνατούν να ταιριάξουν σε οποιαδήποτε ομάδα και φαίνονται πολύ απομονωμένοι και έξω από τα νερά τους. Κάποιοι καλόκαρδοι άνθρωποι θα σε λυπηθούν και στην πραγματικότητα όλοι θα θέλουν να σε βοηθήσουν, επειδή είστε όλοι αδελφοί και αδελφές, αλλά όταν εσύ διαρκώς απομονώνεσαι και παραμένεις έτσι μόνος, δεν πιστεύεις ότι φαίνεσαι περίεργος στους άλλους; (Ναι.) Γιατί είσαι έξω από τα νερά σου; Επειδή έχεις αυτήν την ατέλεια της ανθρώπινης φύσης, οπότε θα πρέπει να προσπαθήσεις να την ξεπεράσεις και ν’ αλλάξεις σταδιακά, έτσι δεν είναι; (Ναι.)