Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος μπορεί να συμφωνούν με κάποιες ορθές και θετικές δηλώσεις ή, προς τα έξω, μπορεί να ακολουθούν τους άλλους ώστε να τους αρέσουν και να λαχταρούν κάποια θετικά πράγματα. Ωστόσο, μόλις περάσει καιρός, αλλάξει το περιβάλλον κι αλλάξουν και οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα, αυτά τα θετικά πράγματα θα γίνουν αμέσως αρνητικά στα βάθη της καρδιάς τους, ενώ τα αρνητικά πράγματα, τα οποία τους αρέσουν πραγματικά, θα γίνουν τότε θετικά πράγματα, θα γίνουν το αντικείμενο της επιδίωξής τους. Με άλλα λόγια, πριν δουν οποιαδήποτε αρνητικά πράγματα που τους αρέσουν, τα θετικά πράγματα είναι απλώς ένα δόγμα γι’ αυτούς και μπορούν να πάνε με το ρεύμα και ν’ ακολουθήσουν το κοπάδι, αλλά όσο μεγαλώνουν σε ηλικία και περνάει ο καιρός, τα πράγματα που αγαπούν πραγματικά μέσα τους και οι πραγματικές τους απόψεις θα βγουν όπως είναι φυσικό στην επιφάνεια. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι λένε συχνά: «Η πίστη στον Θεό είναι καλό πράγμα· όσοι πιστεύουν στον Θεό βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι και δεν κάνουν κακό. Είναι όλοι καλοί άνθρωποι». Αφού, όμως, πιστέψουν στον Θεό για λίγα χρόνια και δουν ότι όλα τα κηρύγματα και όλες οι συναναστροφές στον οίκο του Θεού λένε στους ανθρώπους να είναι έντιμοι, να επιδιώκουν την αλήθεια και να υποτάσσονται στον Θεό, καθώς και να κάνουν το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, νιώθουν αποστροφή γι’ αυτό και θεωρούν ότι η πίστη στον Θεό είναι ανώφελη, με αποτέλεσμα να θέλουν να εγκαταλείψουν την εκκλησία και να επιστρέψουν στα εγκόσμια· η καρδιά τους δεν βρίσκεται στην εκκλησία. Έτσι είναι οι άνθρωποι που δεν αγαπούν την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά τα θετικά πράγματα κι έχει πολλά διαστρεβλωμένα επιχειρήματα και αιρέσεις μέσα του. Για εκείνον, αυτά τα διαστρεβλωμένα επιχειρήματα και οι αιρέσεις είναι θετικά πράγματα, ενώ στα βάθη της καρδιάς του αποστρέφεται, απεχθάνεται και περιφρονεί τα πραγματικά θετικά πράγματα και δεν τα αποδέχεται ποτέ. Ακριβώς επειδή δεν αποδέχεται ποτέ τα θετικά πράγματα κι επειδή αυτά που του αρέσουν είναι αρνητικά πράγματα, η ανθρώπινη φύση ενός τέτοιου ανθρώπου δεν διαθέτει την ικανότητα να διακρίνει το σωστό από το λάθος. Είναι ακριβώς όπως κάποιοι άνθρωποι που, όταν πρωταρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, μπαίνουν σ’ αυτήν τη διαδικασία απλώς και μόνο για τις ευλογίες. Αφού ακούσουν κηρύγματα για πολλά χρόνια, στο τέλος κατανοούν το εξής: «Η πίστη στον Θεό συνεπάγεται ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι έντιμοι, να είναι αφοσιωμένοι και πρόθυμοι να πληρώσουν ένα τίμημα κάνοντας το καθήκον τους, να είναι ειλικρινείς απέναντι στον Θεό, να μην ενεργούν απερίσκεπτα και ξεροκέφαλα και να προασπίζουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Ιδίως όταν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού έρχονται σε σύγκρουση με τα δικά τους, πρέπει να προασπίζουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και ν’ απαρνιούνται τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα». Αφού μάθουν για όλες τις διαφορετικές πτυχές της αλήθειας, μετανιώνουν που πιστεύουν στον Θεό και λένε: «Νόμιζα ότι το να πιστεύει κανείς στον Θεό σήμαινε να έχει μια μεγάλη ομάδα, μια ισχυρή δύναμη για να βασιστεί, κι ότι εφόσον οι άνθρωποι απαρνιούνταν πολλά, υπέφεραν και πλήρωναν ένα τίμημα, θα μπορούσαν να εισέλθουν στη βασιλεία και να έχουν έναν καλό προορισμό, και να ορμήσουν στην επόμενη εποχή, να είναι οι κύριοί της και να βασιλέψουν σαν βασιλιάδες. Αποδεικνύεται, όμως, ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Η πίστη στον Θεό έχει να κάνει μόνο με το να μάθουν οι άνθρωποι πώς να φέρονται και πώς να υποτάσσονται στον Θεό και να αποφεύγουν το κακό. Συγκεκριμένα, αν οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, τους ζητείται μονίμως να είναι έντιμοι και να μιλάνε ειλικρινά, και τους ζητείται διαρκώς να κάνουν πράξη την αλήθεια· δεν τους επιτρέπεται να έχουν τον τελευταίο λόγο. Τότε, σε τι ωφελεί να πιστεύει κανείς στον Θεό;» Κατόπιν, αποκτούν παράπονα μέσα τους και θέλουν ν’ αποσυρθούν από την πίστη τους. Όμως, έπειτα σκέφτονται: «Πιστεύω στον Θεό εδώ και αρκετά χρόνια· αν πάψω τώρα, δεν θα έχω πιστέψει μάταια;» Εκείνη τη στιγμή, διστάζουν να τα παρατήσουν. Αν, όμως, συνεχίσουν να πιστεύουν, δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Ο οίκος του Θεού μιλάει συνεχώς για την επιδίωξη της αλήθειας και την είσοδο στην πραγματικότητα, για την υποταγή στον Θεό, την αναζήτηση της αλήθειας και το να ενεργεί κανείς σύμφωνα με τις αρχές. Έχουν κουραστεί ν’ ακούνε γι’ αυτά τα πράγματα και δεν θέλουν να τα ακούνε πια. Ιδίως όταν ο οίκος του Θεού μιλάει για την άσκηση της αλήθειας, νιώθουν δυσφορία και πόνο μέσα τους· όταν αναφέρονται θετικά πράγματα, νιώθουν αποστροφή και περιφρόνηση γι’ αυτά μέσα τους, και δεν είναι πρόθυμοι ν’ ακούσουν. Κάποιοι άνθρωποι, όταν συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται ν’ αποκτήσουν την αλήθεια ή έναν καλό προορισμό ακόμη κι αν πιστεύουν ως το τέλος, πολύ απλά παύουν να πιστεύουν. Ορισμένοι από αυτούς πάνε να βρουν μια δουλειά ή ν’ ασχοληθούν με τις επιχειρήσεις, ενώ άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους για να παντρευτούν. Παύουν να πιστεύουν στον Θεό επειδή δεν αγαπούν την αλήθεια. Ο οίκος του Θεού μιλάει συνεχώς για την αλήθεια και συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια, κάτι το οποίο εκείνοι αποστρέφονται ιδιαίτερα. Αυτό δείχνει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει συνείδηση και λογική και δεν μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος. Το γεγονός ότι είναι ανίκανος να διακρίνει το σωστό από το λάθος σημαίνει ότι στην ανθρώπινη φύση του δεν έχει το πρότυπο και την ικανότητα ν’ αναγνωρίζει τα θετικά και τα αρνητικά πράγματα· αυτό είναι κάτι που δεν το έχει. Έχει, λοιπόν, ένας τέτοιος άνθρωπος κανονική ανθρώπινη φύση; (Όχι.) Δεν είναι άνθρωπος. Ένα πράγμα μπορεί ν’ αποδείξει αν κάποιος έχει πραγματικά ανθρώπινη φύση: Αγαπά και λαχταρά τα θετικά πράγματα μέσα του. Ακόμη κι όταν δεν κατανοεί την αλήθεια, λαχταρά μια δίκαιη κοινωνία χωρίς σκοτάδι, λαχταρά τα θετικά πράγματα και λαχταρά να ασκήσει την εξουσία η αλήθεια. Όμως, αυτή η κακή κοινωνία δεν του παρέχει αυτό το περιθώριο και οι άνθρωποι αποκλείονται και καταπιέζονται αν αποκαλύψουν κάτι που είναι θετικό. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι άνθρωποι που έχουν ανθρώπινη φύση δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν τα θετικά πράγματα που τους αρέσουν και λαχταρούν, οπότε νιώθουν εκνευρισμό μέσα τους. Όμως, αφού αρχίσουν να πιστεύουν στον Θεό, διαβάζοντας τα λόγια του Θεού και ακούγοντας κηρύγματα, κατανοούν πολλές αλήθειες, κι αυτές οι αλήθειες συνάδουν και ταιριάζουν με τα θετικά πράγματα που αγαπά η ανθρώπινη φύση τους και ικανοποιούν ακριβώς τις ανάγκες τους για θετικά πράγματα. Επομένως, η καρδιά τους λαχταρά ακόμη περισσότερο τα θετικά πράγματα. Παρόλο που δεν μπορούν τη δεδομένη στιγμή να κάνουν απολύτως πράξη την αλήθεια —λόγω περιορισμών του περιβάλλοντός τους, λόγω του μικρού τους αναστήματος ή επειδή τους περιορίζουν και τους δεσμεύουν κάποιες διεφθαρμένες διαθέσεις— έχουν την αποφασιστικότητα και την επιθυμία να μπορέσουν κάποια μέρα ν’ ασκούνται απολύτως σύμφωνα με την αλήθεια και τα λόγια του Θεού, επιτυγχάνοντας έτσι την υποταγή στα λόγια του Θεού και ικανοποιώντας τις ανάγκες τους που απορρέουν από την αγάπη τους για τα θετικά πράγματα. Η ανθρώπινη φύση αυτών των ανθρώπων έχει την ιδιότητα να μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος· αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανθρώπινη φύση. Αν απλώς ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τα θετικά πράγματα και αναγνωρίζεις μόνο στα λόγια ότι όλα όσα κάνει ο Θεός είναι καλά, αυτό σημαίνει ότι αναφέρεις δόγματα και φωνάζεις συνθήματα. Οποιοσδήποτε μπορεί να λέει ευχάριστα λόγια και ορθές θεωρίες ή να ξεστομίζει πομπώδη λόγια. Αυτό δεν δείχνει ότι αγαπάς πραγματικά τα θετικά πράγματα. Έστω, όμως, πως όταν ακούς την αλήθεια, μπορείς να την αγαπάς και να τη λαχταράς και, όσο περισσότερο ακούς την αλήθεια τόσο περισσότερο τη λαχταράς και τόσο περισσότερη ώθηση να την αναζητήσεις σου δίνεται, και η πίστη σου ν’ ακολουθήσεις τον Θεό και να φτάσεις στη σωτηρία γίνεται όλο και πιο ακλόνητη· και έστω πως, κατά τη διαδικασία της πίστης στον Θεό, αποκομίζεις οφέλη στις διάφορες επιδιώξεις σου, αποβάλλεις σταδιακά τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και αντιστέκεσαι και επαναστατείς ενάντια στον Θεό όλο και λιγότερο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, είσαι άνθρωπος που αγαπά τα θετικά πράγματα, είσαι άνθρωπος που κατέχει την αλήθεια-πραγματικότητα. Δρέπεις καρπούς και αποκομίζεις κέρδη μέσα από την πίστη σου στον Θεό. Μπορείς να νιώσεις ότι έχεις αλλάξει κι ότι η στάση σου απέναντι στον Θεό και στην αλήθεια είναι διαφορετική από πριν. Παλιότερα, επαναστατούσες ενάντια στον Θεό, δεν υποτασσόσουν στον Θεό ούτε μπορούσες να κάνεις πράξη την αλήθεια ακόμα και σε πολύ ασήμαντα ζητήματα. Όμως, μέσα από αυτά τα χρόνια της επιδίωξής σου, μέσα από αυτά τα χρόνια που έκανες το καθήκον σου και μέσα από τις προσπάθειές σου σε όλες τις πτυχές, έχεις κατανοήσει κάποια αλήθεια και, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με διάφορα ζητήματα, μπορείς ν’ αναζητήσεις την αλήθεια και να επαναστατήσεις ενάντια στις επιθυμίες της σάρκας σου. Επίσης, σε κάποια σημαντικά ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις αρχές, μπορείς να τηρείς τις αρχές και να μην ενεργείς σύμφωνα με τη δική σου βούληση, και μπορείς να προασπίζεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να προασπίζεις το εκκλησιαστικό έργο. Αυτό σημαίνει ότι έχεις κάποιο ανάστημα, ότι ως έναν βαθμό έχεις ασκηθεί και έχεις εισέλθει στην επανάσταση ενάντια στον εαυτό σου, στην αποδοχή της αλήθειας και την υποταγή σ’ αυτήν, καθώς και ότι οι διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις σου έχουν αλλάξει, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο. Αυτή είναι η εκδήλωση της διάκρισης ανάμεσα στο σωστό και το λάθος στους ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανθρώπινη φύση.

Και οι άνθρωποι που δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος μπορεί να θέλουν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια και να είναι πρόθυμοι να επιδιώξουν τη σωτηρία· όταν, όμως, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι, δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια. Εξακολουθούν να ζουν με βάση τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, εμφανίζοντας συχνά επαναστατικότητα και αντίσταση ενάντια στον Θεό, χωρίς να έχουν καμία επίγνωση γι’ αυτό. Επαναστάτησαν ενάντια στον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο πριν από δέκα χρόνια και, μετά από δέκα χρόνια, μπορούν και πάλι να το κάνουν. Ούτε αποδέχονται την αλήθεια ούτε την κάνουν πράξη. Υπάρχουν δύο λόγοι γι’ αυτό: Ο ένας είναι ότι δεν κατανοούν καθόλου τι είναι η αλήθεια, κι απλώς παραμένουν προσκολλημένοι στο δικό τους σκεπτικό, παραμένουν προσκολλημένοι στα δικά τους λεγόμενα και παραμένουν προσκολλημένοι στις δικές τους απόψεις. Ο άλλος είναι ότι δεν είναι καθόλου άνθρωποι που αποδέχονται την αλήθεια. Όπως κι αν επαναστάτησαν ενάντια στον Θεό πριν από δέκα χρόνια, με τον ίδιο τρόπο επαναστατούν και δέκα χρόνια αργότερα, χωρίς καμία αλλαγή. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, δεν έχουν καμία μαρτυρία ότι αποδέχονται την αλήθεια και υποτάσσονται στον Θεό, πόσο μάλλον οποιαδήποτε μαρτυρία ότι επαναστατούν ενάντια στη σάρκα τους και στις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι άνθρωποι που αποδέχονται την αλήθεια. Τέτοιοι άνθρωποι δεν διακρίνουν το σωστό από το λάθος. Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι δεν είναι άνθρωποι που έχουν ανθρώπινη φύση· για να το θέσουμε ξεκάθαρα, δεν είναι ανθρώπινα όντα. Κάποιοι άνθρωποι, αφού ακούσουν αυτά τα λόγια, παραμένουν αμετάπειστοι μέσα τους. Λένε: «Πιστεύω στον Θεό εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια κι έκανα πάντα το καθήκον μου. Απλώς κατά καιρούς κάνω κάποια λάθη και υφίσταμαι κλάδεμα. Δεν είναι πολύ φυσιολογικό αυτό; Όλοι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις· ποιος δεν κάνει λάθη; Όπως και να ’χει, είμαι πραγματικός πιστός. Πώς μπορείς να λες ότι δεν έχω ανθρώπινη φύση;» Είναι αλήθεια ότι είσαι πραγματικός πιστός· όμως, το γεγονός ότι είσαι πραγματικός πιστός σημαίνει άραγε ότι μπορείς ν’ αποδεχθείς την αλήθεια; Σημαίνει το γεγονός ότι είσαι πραγματικός πιστός ότι μπορείς να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα κι ότι δεν πρόκειται να είσαι ξεροκέφαλος; Σημαίνει το γεγονός ότι είσαι πραγματικός πιστός ότι μπορείς να υποταχθείς στον Θεό; Όχι. Το να είσαι πραγματικός πιστός δεν είναι το παν και δεν σημαίνει ότι μπορείς να φτάσεις στη σωτηρία. Το αν θα φτάσεις στη σωτηρία εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το αν η ανθρώπινη φύση σου μπορεί ν’ αποδεχθεί την αλήθεια κι από το αν μπορείς να διακρίνεις το σωστό από το λάθος. Το να είναι κανείς πραγματικός πιστός δεν είναι η πιο σημαντική προϋπόθεση για να φτάσει στο τέλος στη σωτηρία ούτε αποτελεί βασική προϋπόθεση. Λες ότι είσαι πραγματικός πιστός, αλλά πόση αλήθεια έχεις κατανοήσει και αποκτήσει; Σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, σε πόσες περιστάσεις τα έχεις προασπίσει; Αν νομίζεις ότι είσαι πραγματικός πιστός, ότι έχεις συνείδηση και ανθρώπινη φύση κι ότι είσαι πραγματικός άνθρωπος, τότε, στο ίδιο ζήτημα, αν μπορούσες να επαναστατήσεις ενάντια στον Θεό πριν από δέκα χρόνια, μπορείς και τώρα να επαναστατήσεις ξανά ενάντια στον Θεό; Έχεις αλλάξει; Έχεις επαναστατήσει ενάντια στη σάρκα; Αν δεν έχεις επαναστατήσει ενάντια στη σάρκα, μπορείς να το κάνεις τα επόμενα δέκα χρόνια; Αν εξακολουθείς να μην μπορείς να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα, αλλά εξακολουθείς να μπορείς να επαναστατήσεις ενάντια στον Θεό, τότε αυτό δείχνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην ανθρώπινη φύση σου. Δεν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, οπότε ακόμη κι αν λες ότι είσαι πραγματικός πιστός, αυτό είναι ανώφελο. Λες ότι είσαι πρόθυμος να υποφέρεις και να πληρώσεις ένα τίμημα, ότι είσαι πρόθυμος να κάνεις το καθήκον σου με αφοσίωση, αλλά αυτή η προθυμία είναι άχρηστη. Αποτελεί απλώς προαπαιτούμενο για να μπορέσεις να κάνεις πράξη την αλήθεια και να υποταχθείς στον Θεό, αλλά το κατά πόσο μπορείς τελικά να την κάνεις πράξη εξαρτάται από το αν έχεις ανθρώπινη φύση. Αν η καρδιά σου παραμείνει για πάντα ανίκανη να συγκρατεί και να ελέγχει τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και επιλέγεις να προασπίζεις τα δικά σου συμφέροντα, επιλέγοντας τα αρνητικά πράγματα αντί για τα θετικά, τότε αυτό δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση σου δεν αγαπά την αλήθεια και δεν έχει την ικανότητα να ελέγχει τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου. Αν δεν είχες την ικανότητα να ελέγχεις τις αποκαλύψεις των διεφθαρμένων διαθέσεών σου όταν δεν κατανοούσες την αλήθεια, αυτό είναι δικαιολογημένο. Όμως, τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ακούς εδώ και πολλά χρόνια τα κηρύγματα σχετικά με την αλήθεια, κι ωστόσο εξακολουθείς να μην μπορείς να συγκρατήσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, ώστε να μπορέσεις ν’ ασκηθείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και να κάνεις ορθές επιλογές όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με διάφορα πράγματα. Είναι ξεκάθαρο ότι βλέπεις κακούς ανθρώπους που αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, κι ωστόσο δεν μπορείς να υψώσεις το ανάστημά σου για να υπερασπιστείς τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Όταν, όμως, κάποιος βλάπτει τα δικά σου συμφέροντα, μπορείς να κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να τα υπερασπιστείς. Αυτό αρκεί για ν’ αποδείξει ότι δεν έχεις καθόλου συνείδηση ούτε λογική στην ανθρώπινη φύση σου για να σε ρυθμίζει και να σε συγκρατεί ώστε να επιλέγεις το ορθό μονοπάτι και τις ορθές αρχές άσκησης. Αν κάνεις τέτοια παράλογα πράγματα κι ωστόσο εξακολουθείς να ισχυρίζεσαι ότι είσαι άνθρωπος, αυτό δείχνει ότι η συνείδηση και η λογική σου δεν λειτουργούν πλέον. Τότε, δεν είσαι κανονικός άνθρωπος, επειδή στην ανθρώπινη φύση σου δεν υπάρχει συνείδηση και λογική ούτε υπάρχει οτιδήποτε που μπορεί να σου επιτρέψει να κάνεις ορθές επιλογές. Κατάλαβες; Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Το ανάστημά μου είναι μικρό τώρα. Λόγω του οικογενειακού μου περιβάλλοντος και της ανατροφής μου, είμαι ξεροκέφαλος, ενδίδω στα θέλω μου και ξεχειλίζω από περηφάνια. Στην αληθινή ζωή, όμως, ξέρω ποια είναι τα θετικά πράγματα και ποια είναι τα αρνητικά, και ξέρω τι πρέπει να κάνω και τι όχι. Απλώς επειδή το ανάστημά μου είναι μικρό και δεν είχα κάποιον που κατανοεί την αλήθεια να με διαφωτίσει, να με επιβλέπει και να με παροτρύνει, δεν έχω κάνει πράξη την αλήθεια κι έχω διαπράξει κάποιες παραβάσεις, με αποτέλεσμα να νιώθω κάποια μεταμέλεια μέσα μου». Στην αληθινή ζωή, τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη συνείδησή τους για να ρυθμίζουν τη διαγωγή τους και να συγκρατούν τον εαυτό τους, ώστε να βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να σωθούν. Ο λόγος είναι ότι μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια, μπορούν να κάνουν πράξη ένα μέρος της αλήθειας κι έχουν υποστεί κάποιες αλλαγές. Απλώς ο ρυθμός προόδου τους είναι λίγο πιο αργός από τον μέσο όρο και η ανάπτυξή τους είναι κάπως λιγότερο εκτεταμένη, αλλά αλλάζουν. Είναι ακριβώς όπως κάποιοι σπόροι μεγαλώνουν γρήγορα σε καλό έδαφος, ενώ άλλοι μεγαλώνουν πιο αργά και με μεγαλύτερη δυσκολία στην άμμο ή σε σχισμές βράχων· αλλά εφόσον έχουν ζωή μέσα τους, θα μεγαλώσουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Εφόσον η ανθρώπινη φύση τους διαθέτει τη συνείδηση και τη λογική που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι, αυτό αποδεικνύει ότι έχουν ανθρώπινη ζωή· αφού αποδεχθούν την αλήθεια, θ’ αλλάξουν. Ακόμη κι αν η αλλαγή είναι αργή —άλλοι κάνουν μεγάλη πρόοδο σε δέκα χρόνια ενώ εκείνοι κάνουν μόνο λίγη πρόοδο σε είκοσι ή τριάντα χρόνια— παρά τη βραδύτητα, αναπτύσσονται προς μια θετική κατεύθυνση, αλλάζουν και η ζωή τους αναπτύσσεται διαρκώς. Όσο γρήγορα ή αργά κι αν αναπτύσσεται ένας τέτοιος άνθρωπος, διαθέτει την ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, υπάρχει κι ένα άλλο είδος ανθρώπων που πιστεύουν στον Θεό πολλά χρόνια, αλλά δεν έχει αναπτυχθεί καθόλου η ζωή τους. Όποιος κι αν συναναστρέφεται πάνω στην αλήθεια, εκείνοι νιώθουν ένα αίσθημα αποστροφής και δεν είναι πρόθυμοι ν’ ακούσουν. Όποιο περιβάλλον κι αν διαμορφώνει ο Θεός, εκείνοι δεν αναζητούν την αλήθεια και δεν μπορούν ν’ αντλήσουν διδάγματα από αυτό ούτε μπορούν ν’ αποκτήσουν θετική καθοδήγηση και βοήθεια από αυτό. Μέσα τους, αποστρέφονται τα θετικά πράγματα. Η διάθεσή τους και ο τρόπος ζωής τους που βασίζονται στο να κάνουν ό,τι τους αρέσει δεν έχουν αλλάξει ποτέ. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση και λογική. Δεν είναι άνθρωποι· δεν είναι ανθρώπινοι. Έτσι που το εξηγώ, σας γίνεται πιο ξεκάθαρο και κατανοητό; (Ναι.)

Υπάρχει κι άλλο ένα είδος ανθρώπων: Ξέρουν ότι η πίστη στον Θεό είναι καλό πράγμα, αλλά δεν κατανοούν ποια είναι τα θετικά και ποια είναι τα αρνητικά πράγματα· επιπλέον, δεν χρησιμοποιούν ούτε κατά διάνοια τη συνείδησή τους για να ρυθμίζουν ή να συγκρατούν τα λόγια και τις πράξεις τους. Είναι ευκολότερο να διακρίνει κανείς τέτοιους ανθρώπους. Δεν αγαπούν ούτε κατά διάνοια τα θετικά πράγματα και δεν κατανοούν ούτε κατά διάνοια την έννοια των πραγμάτων. Σε όλα αυτά υπάρχει μπέρδεμα. Αν τους ρωτήσεις τι είναι τα θετικά πράγματα, θα μιλήσουν ως προς το δόγμα και θα πουν ότι αυτά που λέει και κάνει ο Θεός είναι όλα θετικά πράγματα. Αυτό που λένε ακούγεται ωραίο, αλλά όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάτι, δεν μπορούν να το συσχετίσουν με τα λόγια του Θεού ή να το διακρίνουν· το μυαλό τους γίνεται πουρές, μπερδεύονται και δεν έχουν διαύγεια σε σχέση με τίποτα. Αν τους ρωτήσεις ποιες αλήθειες έχουν αποκτήσει από την πίστη τους στον Θεό εδώ και τόσα χρόνια, λένε: «Ο Θεός είναι κυρίαρχος σε όλα τα πράγματα, όλα όσα κάνει για τον άνθρωπο είναι καλά κι ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο. Ο Σατανάς αντιστέκεται στον Θεό και βλάπτει, καταδιώκει και κακομεταχειρίζεται τον άνθρωπο». Αν τους ρωτήσεις τι άλλο έχουν αποκομίσει, λένε: «Πρέπει να κάνουμε καλά το καθήκον μας, να υποφέρουμε περισσότερο και να πληρώνουμε μεγαλύτερο τίμημα». Αν έπειτα τους ρωτήσεις ποιες αρχές θα πρέπει ν’ ακολουθεί κανείς όταν κάνει το καθήκον του, λένε: «Θα πρέπει ν’ ακούμε ό,τι λένε οι ανώτεροι και να κάνουμε ό,τι μας ζητάνε. Ακόμη κι αν το έργο είναι βρόμικο και κουραστικό, πρέπει να το κάνουμε καλά· δεν πρέπει να προκαλούμε διατάραξη και αναστάτωση ή να δημιουργούμε μπελάδες. Πρέπει να κάνουμε πράγματα που είναι ωφέλιμα για όλους και για τον οίκο του Θεού». Όλα αυτά τα δόγματα που αναφέρουν είναι ορθά, δεν εμπεριέχουν ούτε μία λάθος λέξη. Ωστόσο, όταν έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα πράγματα, αποκαλύπτουν μόνο κάποιες στρεβλές και ανόητες απόψεις και, όσες φορές κι αν τους διορθώσεις, δεν μπορούν ν’ αλλάξουν. Τι σόι άθλια υποκείμενα είναι αυτοί οι άνθρωποι; (Είναι μπερδεμένοι άνθρωποι.) Είναι άνθρωποι όσοι είναι μπερδεμένοι; (Όχι.) Τι είναι οι μπερδεμένοι άνθρωποι; (Θηρία.) Ο πολιτισμένος όρος είναι «ζώο» και ο όρος της καθομιλουμένης είναι «θηρίο». Όσα κηρύγματα κι αν ακούσουν, δεν κατανοούν τι είναι η αλήθεια, τι είναι τα θετικά πράγματα ή τι είναι τα αρνητικά πράγματα. Όσα πράγματα κι αν κάνουν που επαναστατούν ενάντια στον Θεό, δεν έχουν καμία επίγνωση μέσα τους κι εξακολουθούν να θεωρούν ότι είναι από τη φύση τους καλόκαρδοι κι ότι έχουν συμπονετική καρδιά. Όταν βλέπουν κάποιον να υποφέρει, νιώθουν πόνο μέσα τους κι εύχονται να μπορούσαν εκείνοι να υποφέρουν στη θέση του. Όταν βλέπουν κάποιον που δεν έχει τίποτε να φάει ή να φορέσει, θέλουν να του δώσουν τα δικά τους ρούχα και το δικό τους φαγητό. Όσα λόγια του Θεού που εκθέτουν τη διαφθορά του ανθρώπινου γένους κι αν ακούσουν, εξακολουθούν να θεωρούν ότι είναι πολύ καλοί, καλύτεροι από οποιονδήποτε άλλο. Όσα λάθος πράγματα κι αν κάνουν, δεν ξέρουν πού έκαναν λάθος και ποτέ δεν παραδέχονται ότι έχουν διεφθαρμένη διάθεση. Αν τους ρωτήσεις: «Είσαι διεφθαρμένος άνθρωπος; Έχεις διεφθαρμένη διάθεση;» εκείνοι λένε: «Ναι, έχω. Όλοι έχουν διαφθορά· πώς θα μπορούσα εγώ να μην έχω; Λες ανοησίες!» Σε αποκαλούν μέχρι και ανόητο. Όταν, όμως, κάνουν κάτι λάθος, δεν το παραδέχονται και μάλιστα ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους. Όποιο λάθος κι αν κάνουν, δεν το παραδέχονται, και όσο σοβαρά κι αν είναι τα παραπτώματα που διαπράττουν, βρίσκουν πάντα προφάσεις και λόγους για να δικαιολογηθούν. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν καθόλου λογική; Είναι άνθρωποι που μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος; (Δεν έχουν καθόλου λογική και δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος.) Φαίνεται ότι καταβάλλουν καθημερινά πολλή προσπάθεια, ακούγοντας κηρύγματα και διαβάζοντας τα λόγια του Θεού από το πρωί ως το βράδυ, αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν ούτε μία πρόταση της αλήθειας, δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα πράγμα που συνάδει με τις αλήθεια-αρχές και δεν μπορούν να πουν ούτε μία λέξη που συνάδει με την αλήθεια. Ας αφήσουμε στην άκρη τις λέξεις που συνάδουν με την αλήθεια. Δεν μπορούν καν να πουν μία λέξη που να συνάδει με τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης· λένε μόνο μπερδεμένα και παράλογα λόγια και ξεστομίζουν μόνο διαστρεβλωμένα επιχειρήματα. Τέτοιοι άνθρωποι υστερούν πολύ σε συνείδηση και λογική· είναι απλώς μπερδεμένοι άνθρωποι που ξεχειλίζουν από μια διαστρεβλωμένη επιχειρηματολογία. Αφού ακούσουν πολλά κηρύγματα, μπορούν να πουν κάποια πνευματικά λόγια. Όταν τους ακούς να λένε πνευματικά λόγια, νομίζεις ότι έχουν αρκετή άνεση και ευγλωττία, αλλά όταν πρόκειται να χειριστούν ζητήματα, τους βρίσκεις τόσο μπερδεμένους όσο και παράλογους. Όταν ξεστομίζουν διαστρεβλωμένα επιχειρήματα, μπορούν να σε αφήσουν άφωνο. Τι σημαίνει «να σε αφήσουν άφωνο»; Σημαίνει ότι δεν μπορείς να φανταστείς πως κάποιος θα μπορούσε να πει τέτοια παράλογα πράγματα ή να έχει έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, ο οποίος πολύ απλά σου φαίνεται αδιανόητος, και πως, στο τέλος, μπορείς να τους απαντήσεις μόνο με τη σιωπή σου, που είναι ο καλύτερος τρόπος να τους αντιμετωπίσεις.