Πολλοί άνθρωποι έχουν ενδιαφέροντα και χόμπι σ’ έναν συγκεκριμένο τομέα. Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου ενδιαφέροντα ούτε χόμπι. Με άλλα λόγια, δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ούτε πάθος για κανένα επάγγελμα, για κανένα είδος εξειδικευμένης δραστηριότητας ή για κανένα από τα διάφορα είδη ανθρώπων, γεγονότων και πραγμάτων με τα οποία έρχεται τακτικά κανείς σ’ επαφή στον κόσμο· είναι απλώς συνηθισμένοι άνθρωποι. Για παράδειγμα, αν κάποιος τους ρωτήσει αν έχουν πάθος με τη λογοτεχνία, αν κρατάνε συνήθως ημερολόγιο ή αν γράφουν άρθρα, εκείνοι λένε: «Δεν έχω πάθος με τη λογοτεχνία και δεν είμαι επιδέξιος σ’ αυτήν. Μόλις αρχίζω να διαβάζω ή να γράφω κάτι, με πιάνει πονοκέφαλος». Αν τους δώσει κάποιος να διαβάσουν μερικά από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα, πελαγώνουν και είναι εντελώς απρόθυμοι μέσα τους. Μάλιστα, κάποιοι λένε: «Όταν κοιτάζω ένα κείμενο όλη την ώρα, καταπονούνται τα μάτια μου και γερνάω, οπότε δεν μου αρέσει η λογοτεχνία». Αν τους ρωτήσεις αν τους αρέσει ο χορός, λένε: «Ο χορός δεν είναι πρέπουσα ασχολία, είναι κάτι που κάνουν οι άνθρωποι όταν χασομερούν και δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Δεν μου αρέσει ο χορός». Όπως βλέπεις, δεν τους αρέσει, και μάλιστα βρίσκουν και τρόπο να το αιτιολογήσουν αυτό, λέγοντας ότι δεν είναι πρέπουσα ασχολία. Άλλοι χορεύουν για να εξυμνήσουν τον Θεό· πόσο θετικό είναι αυτό! Το τραγούδι, ο χορός, το παίξιμο της άρπας και της λύρας για να εξυμνήσουν οι άνθρωποι τον Θεό είναι κάτι που γίνεται από τους αρχαίους χρόνους, είναι κάτι το οποίο εγκρίνει ο Θεός· πώς, λοιπόν, μπορεί να μην είναι πρέπουσα ασχολία; Εκείνοι, όμως, απαξιώνουν όλα όσα δεν τους αρέσουν, και τα παρουσιάζουν ως αρνητικά. Όταν τους ρωτάει κάποιος: «Δεν σου αρέσει ο χορός· μήπως, τότε, σου αρέσει το τραγούδι;» «Ποιο “τραγούδι”; Μόλις αρχίζω να τραγουδάω, χάνω τον τόνο. Ακόμη κι εγώ δεν μπορώ να με ακούω. Δεν μου αρέσει να τραγουδάω. Μόνο τώρα που είμαι πιστός στον Θεό άρχισα να μαθαίνω κάποιους ύμνους των λόγων του Θεού και κάποιους βιωματικούς ύμνους. Πριν αρχίσω να πιστεύω στον Θεό, δεν τραγουδούσα ποτέ· και μάλιστα, ακόμη κι όταν τραγουδούσαν οι άλλοι, δεν ήμουν πρόθυμος να τους ακούσω». «Τότε πώς εκφράζεσαι όταν είσαι χαρούμενος;» «Όταν είμαι χαρούμενος, απλώς παίρνω έναν υπνάκο». «Τότε τι κάνεις όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με επίπονα ζητήματα και είσαι στενοχωρημένος;» «Τότε τρώω μερικά σνακ ή απλώς παίρνω έναν υπνάκο». «Δεν σου αρέσει να τραγουδάς· μήπως, τότε, σου αρέσει ν’ ακούς μουσική;» «Δεν έχω τέτοια ενδιαφέροντα και δεν καταλαβαίνω τι εκφράζεται με τη μουσική. Λέτε όλοι σας ότι η μουσική εκφράζει τα διάφορα συναισθήματα των ανθρώπων, ότι εκφράζει τις σκέψεις και τα αισθήματα των ανθρώπων, αλλά εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά και δεν μπορώ να ταυτιστώ μαζί τους. Η μουσική είναι υψηλή τέχνη· ένας απαίδευτος άνθρωπος όπως εγώ δεν μπορεί να ταυτιστεί με τη μουσική, οπότε δεν μου αρέσει». «Σου αρέσει το καλό φαγητό;» «Δεν μου αρέσει ούτε το καλό φαγητό. Μπορώ να φάω τα πάντα. Γεννήθηκα ακατέργαστος. Μπορώ να φάω καλαμποκάλευρο, μπορώ να φάω κέικ, μπορώ να φάω κινέζικο φαγητό ή δυτικό φαγητό· τα πάντα. Και αν πεθαίνω της πείνας και δεν έχω τίποτα να φάω, μπορώ να φάω ακόμα και σκυλοτροφή». Τόσο ακατέργαστοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Ρωτήστε μερικές γυναίκες: «Σου αρέσουν τα καλλυντικά;» Εκείνες απαντούν: «Δεν μ’ ενδιαφέρουν καθόλου. Μ’ αυτήν την εμφάνιση γεννήθηκα· όποιος θέλει να με κοιτάξει, μπορεί να το κάνει, και όποιος δεν θέλει να με κοιτάξει, μπορεί απλώς να στρέψει αλλού το βλέμμα του!» Ρωτήστε μερικούς άνδρες: «Σου αρέσουν τα ηλεκτρονικά ή τα μηχανικά πράγματα, όπως τα αυτοκίνητα;» Εκείνοι λένε: «Σε τι ωφελεί να μου αρέσουν αυτά τα πράγματα; Σε εξαντλούν πνευματικά και κουράζουν το μυαλό. Αν έχω χρόνο, προτιμώ να πάρω έναν υπνάκο ή να κάνω μια χαλαρή κουβεντούλα!» Δεν τους αρέσει τίποτα και δεν έχουν καθόλου ενδιαφέροντα ούτε χόμπι. Είτε πρόκειται για κάτι βιολογικό είτε για κάτι τεχνολογικό, πολυτελές ή κατώτερης ποιότητας, δεν τους αρέσει τίποτα. Όταν τους ρωτάει κάποιος: «Δεν σου αρέσει κανένα από αυτά τα πράγματα που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη φύση, είτε είναι εξευγενισμένα είτε ευρείας απήχησης. Μήπως τότε σου αρέσουν τα μικρά ζώα, όπως οι γάτες, οι σκύλοι και τα πουλιά;» «Αυτά μου αρέσουν ακόμα λιγότερο. Τα ζώα δεν μπορούν να μιλήσουν στους ανθρώπους· σε τι ωφελεί να μου αρέσουν;» Κάποιοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τους σκύλους. Τους μιλάνε συχνά και μάλιστα οι σκύλοι μπορούν να καταλάβουν την ανθρώπινη ομιλία. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν καθόλου χόμπι και δεν ενδιαφέρονται για τίποτα· υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Έχουμε γεννηθεί με κάποια ενδιαφέροντα και χόμπι· μας τα έδωσε ο Θεός. Ιδίως όσοι από εμάς έχουμε ένα προτέρημα σ’ έναν συγκεκριμένο τομέα, όσοι γεννηθήκαμε με ιδιαίτερο και ξεχωριστό ταλέντο σ’ αυτόν τον τομέα, το οφείλουμε αυτό εξολοκλήρου στη χάρη του Θεού, στην εξύψωση από τον Θεό και στην εύνοια που μας δείχνει ο Θεός. Ιδίως σήμερα, το να αναλαμβάνουμε στον οίκο του Θεού ένα καθήκον που σχετίζεται με τα ενδιαφέροντα, τα χόμπι μας ή τα προτερήματά μας καθιστά ακόμα πιο ασύγκριτα αξιοσέβαστη και εξαιρετική την ταυτότητά μας και την αξία μας. Όσοι δεν έχουν καθόλου χόμπι ούτε προτερήματα μπορούν μόνο να κάνουν κάποια στοιχειώδη εργασία και έργο που δεν είναι τεχνικά απαιτητικό, όπως να αναλαμβάνουν τη φιλοξενία, να μαγειρεύουν, να καθαρίζουν ή να καλλιεργούν λαχανικά, να εκτρέφουν γουρούνια και να ταΐζουν τις κότες. Επομένως, ως προς τα ενδιαφέροντα, τα χόμπι και τα προτερήματα, δεν διακρίνονται οι άνθρωποι σε ανώτερους και κατώτερους, σε ευγενείς και ευτελείς; Δεν υπάρχει διαφορά ιεραρχίας μεταξύ τους;» Είναι σωστή αυτή η άποψη; (Όχι.) Όπως βλέπεις, ο Θεός έχει δώσει σε κάποιους ανθρώπους προτερήματα, έχει ορίσει ότι κάποιοι άνθρωποι θα έχουν συγκεκριμένα ενδιαφέροντα και χόμπι, ενώ για κάποιους άλλους ανθρώπους ο Θεός δεν έχει ορίσει τίποτα· δεν έχουν καθόλου προτερήματα, δεν ξέρουν να τραγουδούν ούτε να χορεύουν, δεν καταλαβαίνουν από λογοτεχνία και είναι εντελώς ανίδεοι σε όλων των ειδών τις επαγγελματικές δεξιότητες. Τυχαίνει καμιά φορά, λοιπόν, να υπάρχει μια οικογένεια φιλοξενίας που έχει δύο σκύλους, οπότε θα ήταν κατάλληλο να ανατεθεί σ’ έναν τέτοιο άνθρωπο που δεν έχει καθόλου προτερήματα να ταΐζει τους σκύλους· πρόκειται για την απλούστερη εργασία που υπάρχει. Πέρα όμως από το να ταΐζει τους σκύλους, δεν τους πηγαίνει βόλτα και δεν ξέρει πώς να τους φροντίζει. Αφού τους ταΐζει για ένα ή δύο χρόνια, ακόμα και οι σκύλοι δεν τον αναγνωρίζουν ως αφεντικό τους και δεν έχουν στενή σχέση μαζί του. Πείτε Μου, τι σόι άνθρωπος είναι αυτός; Σε σύγκριση με εκείνους που έχουν ενδιαφέροντα και χόμπι ή προτερήματα σ’ έναν συγκεκριμένο τομέα, δεν υπάρχει κάποια διαφορά; Είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για δύο είδη ανθρώπων που έχουν διαφορές ως προς τις έμφυτες συνθήκες τους: Οι άνθρωποι του πρώτου είδους ζουν μ’ ένα έντονο αίσθημα ανωτερότητας, βιώνουν μια πλούσια και γεμάτη ζωή, ενώ οι άνθρωποι του δεύτερου είδους βιώνουν μια άδεια ζωή, χωρίς κανένα αίσθημα ανωτερότητας. Είναι, λοιπόν, σωστό να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους μέσα από τις διαφορές τους ως προς τη θέση τους και την αξία τους με βάση αυτήν την αρχή; (Όχι.) Τότε με βάση ποια αρχή είναι σωστό να τους ξεχωρίζουμε; Πείτε Μου, υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους; (Ναι.) Πού έγκεινται οι διαφορές; Πώς θα πρέπει να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους; Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να εξετάζει κανείς αν αγαπούν την αλήθεια, ξεχωρίζοντας την ουσία τους, την ανωτερότητα και την κατωτερότητά τους, την ευγένεια και την ευτέλειά τους, καθώς και την κατηγορία τους με βάση τη στάση τους απέναντι στην αλήθεια. Θεωρητικά, δεν είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους μ’ αυτόν τον τρόπο; (Ναι.) Είναι καλός αυτός ο τρόπος να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους; (Ναι.) Μήπως, όμως, είναι λίγο υπερβολικά απλοϊκό να τους ξεχωρίζουμε μ’ αυτόν τον τρόπο; Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα έμφυτο προτέρημα ούτε έχουν καθόλου ενδιαφέροντα ή χόμπι· είναι πολύ μέτριοι άνθρωποι, πολύ απλοί άνθρωποι. Ωστόσο, αγαπούν την αλήθεια, κατανοούν την αλήθεια, έχουν εμπειρία και κατανόηση της αλήθειας και, όταν συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια, μπορούν να μοιράζονται την κατανόησή τους για τα λόγια του Θεού· ως προς τη ζωή-είσοδο, είναι καλύτεροι από τον μέσο άνθρωπο. Μπορούν να βοηθήσουν πολλούς ανθρώπους. Μπορείς, λοιπόν, να πεις ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι ευτελείς και ανάξιοι; (Όχι.) Θεωρητικά, θα πρέπει να ξεχωρίζουμε την ουσία των ανθρώπων, την ανωτερότητα και την κατωτερότητά τους, την ευγένεια και την ευτέλειά τους, καθώς και την κατηγορία τους, με βάση τη στάση τους απέναντι στην αλήθεια· όμως, πώς ακριβώς θα πρέπει να τα ξεχωρίζουμε αυτά; Πάνω σ’ αυτό θα συναναστραφούμε σήμερα.

Οι τρεις κατηγορίες ανθρώπων με βάση την προέλευσή τους

Ο Θεός προκαθορίζει το αν ένας άνθρωπος θα έχει από τη φύση του οποιαδήποτε ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα. Αν σου τα δώσει ο Θεός, τότε τα έχεις· αν δεν σου τα δώσει ο Θεός, τότε δεν τα έχεις. Δεν μπορείς να τα μάθεις ούτε μπορείς να τα αποκτήσεις μέσα από τη μίμηση. Ωστόσο, αν διαθέτεις ένα προτέρημα σ’ έναν συγκεκριμένο τομέα, και πεις: «Είναι πολύ εξαντλητικό να κάνω ένα καθήκον που σχετίζεται μ’ αυτό το προτέρημα· δεν το θέλω αυτό το προτέρημα», ακόμα κι αν δεν το θέλεις, δεν μπορείς να το ξεφορτωθείς ούτε μπορούν να σου το πάρουν οι άλλοι. Αυτό που έχεις δεν μπορούν να σου το πάρουν οι άλλοι· αυτό που δεν έχεις, δεν μπορείς να το αρπάξεις ή να το αποκτήσεις παλεύοντας γι’ αυτό. Όλα αυτά σχετίζονται με τον προκαθορισμό του Θεού. Ωστόσο, μ’ αυτό το δεδομένο, το γεγονός ότι ο Θεός σού δίνει ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον, χόμπι ή προτέρημα δεν σημαίνει ότι ο Θεός πρέπει να σου αναθέσει να κάνεις κάποιο καθήκον ή έργο που σχετίζεται με το ενδιαφέρον, το χόμπι ή το προτέρημά σου. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Εφόσον δεν μου ζητείται να κάνω ένα καθήκον σ’ αυτόν τον τομέα ή να ασχοληθώ με έργο που σχετίζεται μ’ αυτόν τον τομέα, τότε γιατί μου δόθηκε ένα τέτοιο ενδιαφέρον, χόμπι ή προτέρημα;» Ο Θεός έχει δώσει στη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ορισμένα ενδιαφέροντα και χόμπι με βάση τις διάφορες καταστάσεις του κάθε ανθρώπου. Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλά πράγματα που λαμβάνονται υπόψη: Αφενός, αυτό γίνεται για τον βιοπορισμό και την επιβίωση των ανθρώπων· αφετέρου, γίνεται για να εμπλουτίζεται η ζωή των ανθρώπων. Μερικές φορές, στη ζωή ενός ανθρώπου απαιτούνται κάποια ενδιαφέροντα και χόμπι, είτε για ψυχαγωγία και διασκέδαση είτε προκειμένου να μπορεί αυτός ο άνθρωπος ν’ ασχοληθεί με κάποιες κατάλληλες δραστηριότητες, ώστε η ανθρώπινη ζωή του να χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα πληρότητας. Ασφαλώς, από όποια πτυχή κι αν το δει κανείς, υπάρχει λόγος που τα δίνει ο Θεός, ενώ και όταν δεν τα δίνει, ο Θεός έχει επίσης τους λόγους Του και κάποια βάση. Μπορεί για την ανθρώπινη ζωή σου ή την επιβίωσή σου να μη χρειάζεται να σου δώσει ο Θεός ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα, και να μπορείς να βιοπορίζεσαι ή να εμπλουτίζεις την ανθρώπινη ζωή σου και να της δίνεις μια αίσθηση πληρότητας με άλλα μέσα. Με λίγα λόγια, είτε ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα είτε όχι, αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που έχει να κάνει με τους ίδιους τους ανθρώπους. Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει καθόλου προτερήματα, αυτό δεν είναι μια ατέλεια της ανθρώπινης φύσης του. Οι άνθρωποι θα πρέπει να το κατανοήσουν σωστά αυτό και να το αντιμετωπίζουν σωστά. Αν κάποιος διαθέτει ορισμένα ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα, τότε θα πρέπει να τα θεωρεί πολύτιμα και να τα χρησιμοποιεί σωστά· αν δεν έχει, δεν θα πρέπει να παραπονιέται. Από την οπτική των ενδιαφερόντων, των χόμπι και των προτερημάτων, έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Ωστόσο, το κατά πόσο έχει κάποιος αυτά τα πράγματα δεν αντικατοπτρίζει την αξία, τη θέση ή την ταυτότητά του. Τι λέει, λοιπόν, αυτό στους ανθρώπους; Ακόμη κι αν ο Θεός σού έχει δώσει εξευγενισμένα ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα, αυτά είναι τα ιδιωτικά σου υπάρχοντα, είναι οι ευνοϊκές σου καταστάσεις· το γεγονός ότι τα έχεις δεν σημαίνει ότι είσαι πιο ευγενής από οποιονδήποτε άλλο, ότι είσαι πιο ευνοημένος ή προνομιούχος σε οτιδήποτε από οποιονδήποτε άλλο. Ο λόγος είναι ότι στα μάτια του Θεού, όποιες έμφυτες συνθήκες κι αν έχει ένας άνθρωπος, ανήκει στο διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος. Παρόλο που οι έμφυτες συνθήκες δεν περιλαμβάνουν στοιχεία διαφθοράς, όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν έμφυτες συνθήκες, έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά και ζουν με βάση σατανικές διαθέσεις. Η ζωή-ουσία τους είναι η σατανική διεφθαρμένη τους διάθεση. Επομένως, όπως κι αν είναι οι έμφυτες συνθήκες σου και είτε έχεις ενδιαφέροντα, χόμπι και προτερήματα είτε όχι, στα μάτια του Θεού, εφόσον η ζωή-ουσία όλων των ανθρώπων είναι η ίδια, η αξία σου είναι ίση με την αξία των άλλων. Οι άνθρωποι θα πρέπει να δουν καθαρά ότι ακόμη κι αν έχουν κάποιες ευνοϊκές καταστάσεις ή κάποια πλεονεκτήματα, ως προς την ανθρώπινη ουσία και τις διεφθαρμένες διαθέσεις, η ουσία όλων των ανθρώπων είναι η ίδια και όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Θα πρέπει να περάσουν από την παίδευση και την κρίση του Θεού και είναι όλοι άνθρωποι που θέλει να σώσει ο Θεός. Ως προς τη ζωή-ουσία της σάρκας των ανθρώπων, οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Ωστόσο, από μια άλλη οπτική, υπάρχουν κάποιες διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους, και θα πρέπει να συναναστραφούμε λεπτομερώς πάνω σ’ αυτές. Πώς θα πρέπει να εντοπίζονται αυτές οι διαφορές; Θα πρέπει να εξετάζονται με βάση την προέλευση των ανθρώπων. Σε τι αναφέρεται ο όρος «προέλευση»; Αναφέρεται στο από τι έχει μετενσαρκωθεί ένας άνθρωπος· οι άνθρωποι διαφοροποιούνται με βάση το πώς απέκτησαν υπόσταση κι από τι προήλθαν. Σε γενικές γραμμές, το ανθρώπινο γένος χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: Η πρώτη κατηγορία είναι όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα, η δεύτερη είναι όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από διάφορους διαβόλους και η τρίτη είναι όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους. Αυτές οι τρεις κατηγορίες διαφοροποιούν αυτούς τους ανθρώπους στη ρίζα τους. Ο λόγος για τον οποίο μπορούν να διαφοροποιήσουν τους ανθρώπους είναι ότι η προέλευση της κάθε κατηγορίας ανθρώπων δεν είναι η ίδια. Πώς, λοιπόν, μπορεί να ξέρει κανείς ποιος έχει μετενσαρκωθεί από ζώα, ποιος έχει μετενσαρκωθεί από διαβόλους και ποιος έχει μετενσαρκωθεί από ανθρώπους; Αυτό θα πρέπει να προσδιορίζεται με βάση αυτό που βιώνει και τα χαρακτηριστικά που εμφανίζει. Έχετε ακούσει ποτέ στο παρελθόν τέτοιες πληροφορίες, είτε από τη λαϊκή παράδοση είτε από άλλους διαύλους; (Ναι.) Επομένως, αυτό το θέμα δεν σας είναι εντελώς άγνωστο, έτσι δεν είναι; (Όχι, δεν είναι.) Για ποιους θέλετε να ακούσετε πρώτα: για εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα, για εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους ή για εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους; (Για την πρώτη κατηγορία.) Η πρώτη κατηγορία είναι εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα. Αν καταφέρετε πραγματικά να μάθετε την αλήθεια γι’ αυτό το ζήτημα, θα έχει κάποιον αντίκτυπο στη ζωή σας; Θα προκαλέσει μπελάδες ή εμπόδια; (Μπορεί ν’ αρχίσω να αναρωτιέμαι από τι έχω μετενσαρκωθεί.) Κάποιοι άνθρωποι, μόλις μάθουν πραγματικά σε ποια κατηγορία ανήκουν και αντιστοιχίσουν τον εαυτό τους με μια συγκεκριμένη κατηγορία, αν έχουν όντως μετενσαρκωθεί από ανθρώπους, νιώθουν τυχεροί και αρκετά καλά γι’ αυτό. Αν, όμως, δεν έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους, δεν θα τους τάραζε αυτό; (Ναι.) Θα προκαλούσε κάποιες δυσκολίες καθώς και κάποια δυσφορία, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Εφόσον μπορεί να προκαλέσει δυσφορία και κάποιες δυσκολίες, είναι καλύτερα οι άνθρωποι να ξέρουν ή να μην ξέρουν; (Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να ξέρουν.) Από ποια άποψη θα ήταν καλύτερα; (Όταν κάποιος ξέρει, μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια σ’ αυτήν την πτυχή και, επιπλέον, θα είναι σε θέση να διακρίνει κάποιους από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα γύρω του.) Ας συναναστραφούμε, λοιπόν, πάνω σ’ αυτό.

Τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα

Ας συναναστραφούμε πρώτα πάνω σ’ εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα. Η μετενσάρκωση από ζώα, όπως υποδηλώνει το ίδιο το όνομα, σημαίνει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος μετενσαρκώθηκε από ένα ζώο. Το πεδίο των ζώων είναι αρκετά ευρύ· όσο για το πόσα ακριβώς είδη ζώων μπορούν να μετενσαρκωθούν ως άνθρωποι, αυτό δεν εμπίπτει στο πεδίο της συναναστροφής μας. Με λίγα λόγια, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων των οποίων η προηγούμενη ύπαρξη ήταν αυτή ενός ζώου, πράγμα που σημαίνει ότι η αρχική τους ταυτότητα ή η κατηγορία τους ως δημιουργήματα δεν συγκαταλεγόταν στο δημιουργημένο ανθρώπινο γένος. Η αρχική τους, η πρώτη τους βιολογική κατηγορία ήταν εκείνη ενός ζώου. Επομένως, στα μάτια του Θεού, η ταυτότητά τους εντός του βιολογικού βασιλείου είναι εκείνη ενός ζώου. Σ’ αυτήν τη μετενσάρκωση, έχουν γίνει άνθρωποι, πράγμα που σημαίνει ότι το συγκεκριμένο ζώο δεν ξαναγεννιέται πλέον ανάμεσα στα ζώα, αλλά, αντ’ αυτού, μετενσαρκώνεται με τη μορφή ανθρώπου, γεννιέται σε μια ορισμένη χρονική περίοδο, σε μια συγκεκριμένη οικογένεια, γενιά και χώρα. Όταν ένα ζώο μετενσαρκώνεται σε άνθρωπο, αυτό σημαίνει ότι γεννιέται ως άνθρωπος, αλλά η προηγούμενη ύπαρξή του δεν ήταν εκείνη ενός ανθρώπου· ήταν εκείνη ενός ζώου. Προηγουμένως, υπήρχε εντός του ζωικού βασιλείου και ξαναγεννιόταν ανάμεσα στα ζώα· τώρα, αυτήν τη φορά που ξαναγεννιέται, δεν εντάσσεται πλέον στο ζωικό βασίλειο. Έχει αλλάξει η ταυτότητά του, κι έχει γίνει ένα μέλος του ανθρώπινου γένους. Αυτό ονομάζεται μετενσάρκωση των ζώων σε ανθρώπους. Όταν ένα ζώο μετενσαρκώνεται ως άνθρωπος, η εμφάνισή του και τα ένστικτά του είναι ουσιαστικά τα ίδια με εκείνα οποιουδήποτε ανθρώπου εντός του ανθρώπινου γένους. Με άλλα λόγια, διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου: μπορεί να περπατάει όρθιος, έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά προσώπου και ανθρώπινη εξωτερική εμφάνιση, ενώ διαθέτει και ανθρώπινη σκέψη, ανθρώπινα ένστικτα και κανονική ανθρώπινη ζωή, και παράλληλα έχει τη μοναδική ανθρώπινη ικανότητα της γλώσσας. Αυτό είναι γνωστό ως μετενσάρκωση ενός ζώου σε άνθρωπο. Με άλλα λόγια, με βάση τη σωματική του διάπλαση, την εξωτερική του εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά της φυσικής ζωής του, μπορείς να δεις μόνο ανθρώπινα γνωρίσματα· δεν είναι ορατό κανένα από τα γνωρίσματα των ζώων. Πώς, λοιπόν, μπορείς να ξέρεις ότι έχει μετενσαρκωθεί από ένα ζώο; Αυτό είναι που προβληματίζει περισσότερο τους ανθρώπους. Ασφαλώς, υπάρχει δυνατότητα να δει κανείς ότι έχει μετενσαρκωθεί από ένα ζώο. Αν δεν υπήρχαν διαφορές ανάμεσα σ’ εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα και σ’ εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους, τότε αυτή η κατηγορία ανθρώπων δεν θα είχε εμφανή χαρακτηριστικά. Ακριβώς επειδή υπάρχουν εμφανείς διαφορές ανάμεσα σ’ εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα και σ’ εκείνους που έχουν μετενσαρκωθεί από πραγματικούς ανθρώπους, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει εύκολα αυτές τις δύο κατηγορίες ανθρώπων με βάση τα χαρακτηριστικά τους. Ποια είναι, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα; Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι ότι έχουν στρεβλή αντίληψη. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι είναι ιδιαίτερα μουδιασμένοι. Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι ότι είναι ιδιαίτερα μπερδεμένοι. Το τέταρτο χαρακτηριστικό είναι ότι είναι ανόητοι. Και μόνο αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά είναι αρκετά για να καταστεί εμφανής η διαφορά ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που έχει μετενσαρκωθεί από ένα ζώο και σ’ έναν πραγματικό άνθρωπο.

I. Το πρώτο χαρακτηριστικό: Στρεβλή αντίληψη

Το πρώτο χαρακτηριστικό των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα είναι ότι έχουν στρεβλή αντίληψη. Κατ’ αρχάς, με τι έχει να κάνει η στρέβλωση; Έχει να κάνει με προβλήματα στις σκέψεις και τις απόψεις τους· επίσης, έχει να κάνει με τις γνωστικές τους ικανότητες να βλέπουν, να αντιλαμβάνονται και να κατανοούν πράγματα. Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας δεν μπορούν ούτε ν’ αντιληφθούν ούτε να δουν τίποτα σωστά. Ο τρόπος με τον οποίο βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα, καθώς και η διαγωγή τους και οι πράξεις τους, είναι ιδιαίτερα παράλογα, αδιάλλακτα και γελοία, εντελώς ασύμβατα με το σκεπτικό της κανονικής ανθρώπινης φύσης και τις σκέψεις και απόψεις της κανονικής ανθρώπινης φύσης για τα πράγματα. Ασφαλώς, οι άνθρωποι που έχουν στρεβλή αντίληψη απέχουν μακράν από το να κατανοήσουν ή να καταφέρουν να μάθουν την αλήθεια. Δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να φτάσουν στην αλήθεια, πόσο μάλλον κατανοούν τις αλήθεια-αρχές. Οι απόψεις τους είναι εντελώς στρεβλές σε ό,τι έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πράγμα ή οποιονδήποτε άνθρωπο. Αφού συναναστραφείς μαζί τους, κατανοούν τη συναναστροφή ως προς το δόγμα, αλλά έπειτα οι γνώσεις τους παραμένουν εξίσου στρεβλές. Όταν μετά εξηγείς τα πράγματα πιο ξεκάθαρα και συγκεκριμένα, δίνοντας παραδείγματα, εκείνη τη στιγμή μπορεί να καταλαβαίνουν, αλλά αργότερα, όταν έρχονται αντιμέτωποι με το ίδιο πράγμα, η άποψή τους παραμένει εξίσου στρεβλή και, όπως κι αν συναναστραφεί κανείς μαζί τους πάνω σ’ αυτό, δεν διορθώνεται η άποψή τους. Επιπλέον, αυτή τους η κατάσταση —αυτός ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα— θα παραμείνει ως έχει επ’ άπειρον, χωρίς καμία μεταβολή. Κανένας δεν μπορεί να τους αλλάξει μέσα από τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια· ακόμη κι αν συναναστραφώ και κάνω κηρύγματα Εγώ, και πάλι δεν μπορεί αυτό ν’ αλλάξει τις στρεβλές σκέψεις και απόψεις τους και τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ προβληματικοί. Για παράδειγμα, όταν κάνουν κάτι λάθος και τους λες: «Αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό, δεν συνάδει με τις αρχές· εμπεριείχε προσωπική νόθευση», εκείνοι θα πουν: «Δεν το έκανα επίτηδες. Δεν είχα την πρόθεση να καταλήξουν έτσι τα πράγματα. Αφού όλοι εσείς είστε τόσο καλοί, έχετε την αλήθεια και ξέρετε πώς να κάνετε πράγματα, γιατί δεν το κάνετε μόνοι σας αντί να μου αναθέτετε να το κάνω εγώ; Λέτε ότι το έκανα λάθος· δεν είναι ο μόνος λόγος ότι με αντιπαθείτε; Αφού όλοι εσείς έχετε ανθρώπινη φύση κι εγώ είμαι ο μόνος που δεν έχει, απλώς θα πάω στην κόλαση κι όλοι εσείς μπορείτε να πάτε στον ουρανό!» Μάλιστα, μπορεί να προσπαθήσουν ακόμα και να υπερασπιστούν ή να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους με επιχειρήματα και να επινοήσουν δικαιολογίες για να αποφύγουν την ευθύνη. Αρνούνται ν’ αναγνωρίσουν ότι έκαναν λάθος, δεν έχουν τη σωστή στάση και δεν δεσμεύονται να διορθωθούν στο μέλλον ούτε λένε ότι καταλαβαίνουν πώς θα πρέπει να ενεργήσουν την επόμενη φορά. Δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ μ’ αυτόν τον τρόπο και δεν πρόκειται ν’ αντιληφθούν ποτέ το ζήτημα με ανόθευτο τρόπο από την οπτική της ανθρώπινης φύσης. Μάλιστα, υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που, όταν τους επισημαίνεις προβλήματα στο έργο τους και συναναστρέφεσαι μαζί τους πάνω στην αλήθεια, λένε: «Μήπως απλώς μου φέρεσαι υποτιμητικά; Φταίει το ότι είμαι αμόρφωτος και κατάγομαι από την επαρχία, έτσι δεν είναι; Φταίει η θέση μου που είναι χαμηλή, ε; Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν με περιφρονεί· με ποιο δικαίωμα, λοιπόν, το κάνεις εσύ;» Δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος κι έπειτα ν’ αναζητήσουν την αλήθεια, να κάνουν αυτοκριτική για να δουν πού έκαναν λάθος, και ν’ αναζητήσουν το σωστό μονοπάτι άσκησης για να λύσουν το πρόβλημα. Γιατί δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ αυτό; Επειδή δεν είναι άνθρωποι. Δεν έχουν κανονικό ανθρώπινο σκεπτικό και δεν μπορούν να προσεγγίζουν τα λάθη που προκύπτουν όπως θα τα προσέγγιζε ένας κανονικός άνθρωπος. Δεν έχουν απέναντι στα λάθη τη στάση που οφείλει να έχει ένας κανονικός άνθρωπος. Έχετε συναντήσει ποτέ τέτοιους ανθρώπους; Θα ήταν καλό να κάνεις κι εσύ αυτοκριτική, για να δεις αν η λογική σου είναι κανονική ή όχι. Για παράδειγμα, αφού κάποιος σφουγγαρίσει το πάτωμα, η επιφάνεια είναι ακόμα σχετικά βρεγμένη. Κάποιος άλλος, που δεν το γνωρίζει αυτό, περπατάει πάνω σ’ αυτήν, γλιστράει και πέφτει. Σηκώνεται πάνω και λέει στον άλλο: «Δεν στέγνωσες καλά το πάτωμα μόλις σφουγγάρισες. Θα έπρεπε να έχεις τοποθετήσει μια ταμπέλα που να γράφει δυο λόγια για να προειδοποιήσεις τους ανθρώπους! Ευτυχώς, εγώ είμαι νέος· αν πέσω, μπορώ να σηκωθώ. Αν, όμως, ήταν κάποιος ηλικιωμένος, δεν θα είχε σπάσει κανένα κόκαλο; Πραγματικά, δεν έδειξες αρκετή σύνεση!» Είναι σωστά και κανονικά αυτά τα λόγια; (Ναι, είναι κανονικά.) Ο άνθρωπος που σφουγγάρισε δεν έδειξε αρκετή σύνεση όταν έκανε αυτήν την εργασία, οπότε την επόμενη φορά θα πρέπει να δείξει περισσότερη. Εφόσον κάποιος έπεσε εξαιτίας αυτού, είναι ξεκάθαρο ότι έκανε ένα λάθος σ’ αυτό το ζήτημα. Επρόκειτο για αβλεψία και κανένας δεν τον έχει καταδικάσει· απλώς πρέπει να διορθώσει το λάθος του. Ο συγκεκριμένος, όμως, δεν είναι σε θέση να εξετάσει ή να προσεγγίσει σωστά και ορθολογικά αυτό το ζήτημα από την οπτική ενός ανθρώπου ή με το σκεπτικό ενός ανθρώπου. Αντ’ αυτού, γυρίζει και λέει: «Καλά, δεν είδες ότι το πάτωμα ήταν βρεγμένο; Στραβός είσαι; Γλίστρησες κι έπεσες· καλά να πάθεις! Εσύ δεν βλέπεις μπροστά σου, αλλά το λάθος είναι δικό μου; Όταν έχει μόλις σφουγγαριστεί το πάτωμα, ασφαλώς και θα είναι βρεγμένο· γιατί περπάτησες πάνω σ’ αυτό; Δεν είναι ότι εγώ σου είπα να περπατήσεις εκεί. Απλώς παραδέξου ότι έπεσες εξαιτίας της δικής σου κακοτυχίας. Δεν έχει καμία σχέση μ’ εμένα!» Είναι ορθολογικά αυτά τα λόγια; (Όχι.) Δεν είναι ορθολογικά· πώς μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς στην καθομιλουμένη; Είναι παράλογα. Σφουγγάρισες το πάτωμα αλλά δεν το στέγνωσες, με αποτέλεσμα να γλιστρήσει κάποιος· ενώ δεν είναι απολύτως απαραίτητο να δηλώσεις την ενοχή σου και να απολογηθείς, θα πρέπει τουλάχιστον να αποδεχθείς τις υπενθυμίσεις και τις υποδείξεις των άλλων σε σχέση με το λάθος σου. Θα πρέπει να ρωτήσεις: «Χτύπησες; Μήπως πρέπει να πας στο νοσοκομείο για εξετάσεις ή θεραπεία; Θα αναλάβω την πλήρη ευθύνη». Αυτή είναι η σωστή στάση. Έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίσει κάποιος ορθολογικά και να αναλογιστεί κάτι που έκανε λάθος από την οπτική της ανθρώπινης φύσης. Ωστόσο, οι άνθρωποι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα δεν έχουν καθόλου ανθρώπινη φύση κι έχουν στρεβλή αντίληψη. Δεν μιλούν ποτέ μ’ αυτόν τον τρόπο ούτε εξετάζουν ποτέ οποιοδήποτε ζήτημα μ’ αυτόν τον τρόπο. Αντ’ αυτού, είναι ξεροκέφαλα παράλογοι. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν στέγνωσε το πάτωμα μόλις το σφουγγάρισε, με αποτέλεσμα να γλιστρήσει κάποιος· επομένως, την επόμενη φορά, πρέπει απλώς να το κάνει διαφορετικά, να προσέξει περισσότερο και να διορθώσει το λάθος. Αυτό είναι όλο. Το ζήτημα θα λυνόταν. Πρόκειται για ένα πολύ απλό ζήτημα: Κανένας δεν έχει πει τίποτα γι’ αυτό και κανένας δεν τον έχει καταδικάσει γι’ αυτό. Επίσης, δεν του έχει ζητηθεί ν’ αναλάβει καμία νομική ευθύνη. Αρνείται, όμως, ν’ αποδεχθεί τα γεγονότα και αντ’ αυτού λέει: «Α, είστε, λοιπόν, όλοι σας καλοί άνθρωποι, είστε οι μόνοι που έχετε ανθρώπινη φύση! Εγώ λογικά είμαι κακός άνθρωπος! Βλάπτω σκοπίμως τους άλλους! Έχω κακές προθέσεις! Όλοι εσείς θα πάτε στον ουρανό κι εγώ θα πάω στην κόλαση!» Πείτε Μου, θα μπορούσε ένας κανονικός άνθρωπος να ξεστομίσει τέτοιες ανοησίες; (Όχι.) Μόνο οι άνθρωποι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα αντιλαμβάνονται τα πάντα και βλέπουν τα πάντα από μια ιδιαίτερα ακραία, αδιάλλακτη και γελοία οπτική. Για το παραμικρό ζήτημα —κάτι απολύτως θεμιτό— μπορούν να ξεστομίσουν ένα σωρό αστήρικτα, παράλογα επιχειρήματα, με αποτέλεσμα οι άλλοι να μην ξέρουν αν πρέπει να γελάσουν ή να κλάψουν. Αν κλαδευτούν, πώς συμπεριφέρονται; Κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δικαιολογήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, εξηγώντας γιατί ενήργησαν όπως ενήργησαν και πόσο υπέφεραν γι’ αυτό, και αναφέροντας κάθε λογής επιχειρήματα για ν’ αντικρούσουν τους άλλους. Όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους πάνω στον λόγο για τον οποίο κλαδεύτηκαν και πάνω στο πώς, όταν κάνουν λάθη, θα πρέπει να τα διορθώνουν και πώς θα πρέπει ν’ αναζητήσουν τις αλήθεια-αρχές και ποιες είναι οι αρχές για τον χειρισμό του ζητήματος, εκείνοι αρνούνται να δεχθούν έστω και μία λέξη. Αντ’ αυτού, διατηρούν αμείωτα την οργή και τον θυμό τους, και νιώθουν αδικημένοι και ταπεινωμένοι. Μάλιστα, στα παρασκήνια παραπονιούνται κιόλας στους άλλους, λέγοντας: «Πφφφ! Δεν είχα λάβει υπόψη μου αυτά τα ζητήματα και δεν είχα την πρόθεση να το κάνω μ’ αυτόν τον τρόπο. Κι ωστόσο, με καταδικάζουν και λένε ότι προκάλεσα διατάραξη και αναστάτωση· είμαι όντως τόσο κακός; Είμαι κακός άνθρωπος;» Σε ό,τι έχει να κάνει με τις αλήθεια-αρχές, πάντοτε θα υστερούν και δεν πρόκειται ποτέ να τις κατανοήσουν· η αντίληψή τους είναι πάντα ιδιαίτερα στρεβλή και ιδιαίτερα γελοία. Πάνω σε όποιες αλήθεια-αρχές κι αν γίνεται συναναστροφή, όταν φτάνουν σε αυτούς, μετατρέπονται σε μια απλή φράση, σε έναν απλό τρόπο δράσης· γίνονται μια τυπικότητα, ένα τελετουργικό, ένας κανονισμός. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα μονόπλευρης κατανόησης των αλήθεια-αρχών· αντ’ αυτού, η κατανόησή τους είναι ιδιαίτερα γελοία και παράλογη. Ο τρόπος με τον οποίο κατανοούν την αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται ιδιαίτερα αδέξιος και ηλίθιος. Σε ποιον βαθμό είναι ηλίθιος; Σε βαθμό που οι άλλοι δεν νιώθουν καν οίκτο γι’ αυτούς, αλλά νιώθουν απόλυτη αηδία, δεν ξέρουν αν πρέπει να γελάσουν ή να κλάψουν, και μένουν εντελώς άναυδοι. Τα πράγματα έχουν εξηγηθεί ήδη σε τέτοιο βαθμό που είναι περιττό να ειπωθεί οτιδήποτε άλλο· οποιαδήποτε επιπλέον λόγια θα ήταν απλώς σαχλά. Δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσει κανείς να μιλά σ’ αυτούς τους ανθρώπους για τις αλήθεια-αρχές. Ό,τι κι αν χειρίζονται, ακόμη και το πιο ασήμαντο ζήτημα της καθημερινότητας, το κάνουν με τόσο αφύσικο, γελοίο και στρεβλό τρόπο. Είναι ανίκανοι να δουν και να χειριστούν τα ζητήματα μέσα στα όρια της ανθρώπινης λογικής. Τόσο αδιάλλακτη και γελοία είναι η οπτική τους για τα πάντα· αν άκουγες τις απόψεις που μπορούν να εκφράσουν για οποιοδήποτε ζήτημα, θα αηδίαζες για όλη σου τη ζωή. Αν τύχαινε να τρως όταν τις άκουγες, ίσως μάλιστα να έκανες επιτόπου εμετό. Πείτε Μου, πόσο στρεβλές πρέπει να είναι; Αυτό είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα· είναι αδιάλλακτοι και γελοίοι. Από την οπτική της ανθρώπινης φύσης, αυτή η αδιαλλαξία και η γελοιότητα οφείλεται κυρίως σε έλλειψη κανονικού σκεπτικού της ανθρώπινης φύσης. Δεν μπορούν να εξετάσουν κανένα ζήτημα με βάση το κανονικό σκεπτικό της ανθρώπινης φύσης· είναι ακραίοι, επιρρεπείς στις στρεβλώσεις και αδιάλλακτοι. Όπως κι αν συναναστρέφεσαι πάνω στην αλήθεια, στα αντικειμενικά γεγονότα ή σε συγκεκριμένα περιστατικά, εκείνοι παραμένουν γερά γαντζωμένοι στη δική τους λογική και αρνούνται να την εγκαταλείψουν. Σκέφτονται: «Έχω τη λογική με το μέρος μου και δεν σου έχω δώσει καμία αφορμή που να μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις εναντίον μου. Απλώς θα παραμείνω γαντζωμένος σ’ αυτήν τη λογική, και θα γίνει η αλήθεια. Ό,τι και να λες δεν ωφελεί σε τίποτα!» Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα· η αντίληψή τους είναι στρεβλή.