Η πρώτη άσκηση για την επιδίωξη της αλήθειας: να εγκαταλείπεις

Η εγκατάλειψη των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό

I. Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με τον Θεό: Εγκατάλειψη των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σχετικά με το έργο του Θεού

ΣΤ. Το έργο του Θεού δεν αλλάζει τις έμφυτες συνθήκες των ανθρώπων· στοχεύει στο να αλλάξει τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους

Πρόσφατα, πραγματοποιήσαμε αρκετές συναναστροφές σε σχέση με τα ζητήματα των έμφυτων συνθηκών, της ανθρώπινης φύσης και των διεφθαρμένων διαθέσεων· κυρίως, συναναστραφήκαμε λεπτομερώς και συγκεκριμένα πάνω σε κάποιες εκδηλώσεις αυτών των τριών πτυχών. Μετά από μια τόσο λεπτομερή συναναστροφή, έχετε κατανοήσει ως έναν βαθμό τη συγκεκριμένη ταξινόμηση αυτών των εκδηλώσεων; (Ναι.) Έχοντας κατανοήσει τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτών των τριών πτυχών, σας είναι πλέον πιο ξεκάθαρο γιατί οι άνθρωποι πρέπει ν’ αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους ή ποια πράγματα πάνω τους πρέπει ν’ αλλάξουν και να αποβάλουν οι άνθρωποι; Σας είναι πλέον ξεκάθαρο ποιες πτυχές χρειάζεται ν’ αλλάξουν, ποιες δεν χρειάζεται ν’ αλλάξουν, ποιες θα πρέπει να γίνονται πράξη σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και ποιες είναι έμφυτες συνθήκες που προκαθορίζονται και ρυθμίζονται από τον Θεό, δεν σχετίζονται με διεφθαρμένες διαθέσεις και δεν απαιτούν από τους ανθρώπους να καταβάλουν προσπάθεια ή να κάνουν οποιεσδήποτε αλλαγές; (Θεωρούμε πως όλα αυτά μας είναι κάπως πιο ξεκάθαρα από πριν.) Τώρα που αποκτήσατε διαύγεια, κατανοείτε τη σημασία του έργου του Θεού για την κάθαρση των ανθρώπων, τη μεταμόρφωση των διαθέσεών τους και τη σωτηρία τους από την επιρροή του Σατανά; Σας είναι πλέον ξεκάθαρο πού στοχεύουν το έργο και τα λόγια του Θεού για την παροχή της αλήθειας και την έκθεση διαφόρων προβλημάτων των ανθρώπων; Όταν ο Θεός εκθέτει όλα τα προβλήματα των ανθρώπων, μήπως στοχεύει στις έμφυτες συνθήκες τους; (Όχι.) Μήπως στοχεύει στις φυσικές ατέλειες που έχουν οι άνθρωποι στην ανθρώπινη φύση τους; (Όχι.) Τότε πού στοχεύει; (Κυρίως στις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων.) Στοχεύει κυρίως στις αρχές με βάση τις οποίες φέρονται και ενεργούν οι άνθρωποι, στις απόψεις και τις στάσεις τους απέναντι στον Θεό, την αλήθεια, τα θετικά πράγματα και άλλα τέτοια ζητήματα. Τι είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις; Οι διεφθαρμένες διαθέσεις προέρχονται από τη φύση του Σατανά και αποκαλύπτονται από τη φύση του Σατανά. Όλα αυτά τα πράγματα πηγαίνουν κόντρα στις αλήθεια-αρχές, είναι παράλογα και είναι πράξεις και εκδηλώσεις αντίστασης απέναντι στον Θεό. Είναι τα κυριότερα πράγματα που αντιστέκονται στον Θεό και είναι οι κύριες αιτίες για τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να πηγαίνουν κόντρα στην αλήθεια, να προδίδουν την αλήθεια και να πηγαίνουν κόντρα στις προθέσεις και τις απαιτήσεις του Θεού. Από την άλλη πλευρά, οι έμφυτες συνθήκες είναι απλώς κάποια βασικά, ενστικτώδη πράγματα με τα οποία γεννιούνται οι άνθρωποι· όμως, η ζωή στην οποία βασίζεται αυτήν τη στιγμή το ανθρώπινο γένος για την επιβίωσή του είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις. Επομένως, αυτό που στοχεύει ν’ αλλάξει το έργο του Θεού είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων. Ακριβώς επειδή οι διεφθαρμένες διαθέσεις αντιστέκονται στον Θεό και είναι του Σατανά, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελούν συνολικές εκδηλώσεις όλων των αρνητικών πραγμάτων, οι διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτουν οι άνθρωποι ή οι διάφορες καταστάσεις και οι λεπτομερείς αποκαλύψεις και εκδηλώσεις που αφορούν τις διεφθαρμένες διαθέσεις σχετίζονται όλες με αρνητικά πράγματα, η κύρια αιτία της αντίστασης των ανθρώπων απέναντι στον Θεό δεν είναι οι έμφυτες συνθήκες τους ή ορισμένες ατέλειες της ανθρώπινης φύσης τους, αλλά η ζωή που έχει τις διεφθαρμένες διαθέσεις ως θεμέλιο για την επιβίωση. Αυτή ακριβώς η ζωή προέρχεται από τον Σατανά. Επομένως, αυτό που πρέπει τελικά να μεταμορφωθεί είναι οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων, κι αυτό που πρέπει ν’ αποβληθεί είναι επίσης οι διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων. Ασφαλώς, θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι οι άνθρωποι μπορούν να πάψουν ν’ αντιστέκονται στον Θεό μόνο αφού αλλάξουν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Με άλλα λόγια, μόνο το να αποβάλουν οι άνθρωποι τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους σημαίνει ότι έχουν σωθεί και μόνο όταν οι άνθρωποι έχουν σωθεί μπορούν να πάψουν ν’ αντιστέκονται στον Θεό και να υποταχθούν απολύτως σ’ Αυτόν. Επομένως, το αληθινό νόημα του έργου του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων είναι να τους δώσει τη δυνατότητα ν’ αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Όταν ο Θεός λέει στους ανθρώπους ότι η επιδίωξη της αλήθειας είναι να βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα και να φέρονται και να ενεργούν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού κι έχοντας την αλήθεια ως κριτήριο, η αληθινή σημασία και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι να δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους ν’ αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους και να βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα και να φέρονται και να ενεργούν έχοντας τα λόγια του Θεού ως ζωή τους. Καταλάβατε; (Ναι.)

Συναναστραφήκαμε προηγουμένως πάνω σε κάποιες συγκεκριμένες αποκαλύψεις και εκδηλώσεις που σχετίζονται με τις έμφυτες συνθήκες, την ανθρώπινη φύση και τις διεφθαρμένες διαθέσεις. Κάποιες εκδηλώσεις έχουν να κάνουν με τις έμφυτες συνθήκες, κάποιες με ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, κάποιες είναι εκδηλώσεις ελεεινού χαρακτήρα και κάποιες είναι συγκεκριμένες εκδηλώσεις διεφθαρμένων διαθέσεων. Οι ατέλειες στην ανθρώπινη φύση και η ελεεινή ουσία της ανθρώπινης φύσης είναι οι έννοιες που συγχέουν ευκολότερα μεταξύ τους οι άνθρωποι. Οι ατέλειες της ανθρώπινης φύσης εμπίπτουν ως επί το πλείστον στις έμφυτες συνθήκες. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι τραυλίζουν όταν μιλάνε, κάποιοι άνθρωποι είναι βιαστικοί στην ιδιοσυγκρασία τους, ενώ άλλοι πιο αργοί. Αυτές οι ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, εφόσον δεν εμπίπτουν στην κατηγορία του ελεεινού χαρακτήρα, ουσιαστικά εμπίπτουν στο πεδίο των έμφυτων συνθηκών. Ωστόσο, ο ελεεινός χαρακτήρας δεν σχετίζεται με τις έμφυτες συνθήκες· είναι αποκάλυψη μιας διεφθαρμένης διάθεσης και πρέπει να εμπίπτει στις διεφθαρμένες διαθέσεις, κι όχι στις έμφυτες συνθήκες. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός έχει δώσει στον άνθρωπο δύο βασικά στοιχεία του χαρακτήρα: τη συνείδηση και τη λογική. Αν ο χαρακτήρας κάποιου είναι ελεεινός, αυτό σχετίζεται με προβλήματα στη συνείδηση και τη λογική του. Σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με τις έμφυτες συνθήκες του. Εμπίπτει οπωσδήποτε στις διεφθαρμένες διαθέσεις· είναι μια συγκεκριμένη εκδήλωση κάποιας διεφθαρμένης διάθεσης. Τα γεγονότα αποδεικνύουν επαρκώς ότι αφού κάποιος διαφθαρεί από τον Σατανά, χάνει τη συνείδηση και τη λογική του. Η καρδιά του παραπλανάται εντελώς από τον Σατανά, και ο άνθρωπος αυτός αποδέχεται πολλές σκέψεις και απόψεις που προέρχονται από τον Σατανά, καθώς και μερικά ρητά και απόψεις από πονηρές τάσεις. Όταν τα πράγματα φτάνουν σ’ αυτό το σημείο, η συνείδηση και η λογική του έχουν διαφθαρεί και διαβρωθεί εντελώς· θα μπορούσε να πει κανείς ότι τη δεδομένη στιγμή έχει χάσει απολύτως τη συνείδηση και τη λογική του. Αυτό που εκδηλώνεται είναι ότι ο χαρακτήρας του είναι πολύ άσχημος και κακός. Με άλλα λόγια, προτού αποδεχθεί θετικά πράγματα, έχει ήδη αποδεχθεί μέσα του πολλά παράλογα πράγματα από τον Σατανά. Αυτά τα πράγματα έχουν διαφθείρει σοβαρά την ανθρώπινη φύση του, με αποτέλεσμα αυτή να γίνει πολύ άσχημη. Για παράδειγμα, αφού αποδεχθεί τη σατανική σκέψη και άποψη «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», η οποία προέρχεται από τον κόσμο, η συνείδησή του θα βελτιωθεί, θα παραμείνει η ίδια ή θα χειροτερεύσει; (Θα χειροτερεύσει.) Και ποιες είναι οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις αυτής της χειροτέρευσης; (Λαμβάνει υπόψη μόνο τα δικά του συμφέροντα σε ό,τι κάνει.) Για χάρη των δικών του σκοπών και συμφερόντων, δεν σταματά μπροστά σε τίποτα. Μπορεί να ξεγελά και να βλάπτει τους άλλους και να κάνει οτιδήποτε πηγαίνει κόντρα στην ηθική και στη συνείδηση. Όσο περισσότερα κάνει τόσο πιο αδίστακτες γίνονται οι πράξεις του, τόσο πιο σκοτεινή γίνεται η καρδιά του, τόσο περισσότερο χάνει το αίσθημα συνείδησης και την ανθρώπινη φύση του. Για τα δικά του συμφέροντα, θα ξεγελάσει και θα εξαπατήσει τον οποιονδήποτε, είτε είναι κάποιος που γνωρίζει είτε κάποιος που δεν γνωρίζει· θα εξαπατήσει συναδέλφους, μέλη της οικογένειάς του ή ακόμα και τους πιο κοντινούς του ανθρώπους, βλάπτοντας εκείνους που τον εμπιστεύονται περισσότερο. Στην αρχή, όταν κάνει αυτά τα πράγματα, βιώνει κάποια εσωτερική σύγκρουση και νιώθει κάτι το ανεπαίσθητο στη συνείδησή του. Αργότερα, αρχίζει να σκέφτεται πώς ν’ αναλάβει δράση, ξεκινώντας από τους ανθρώπους που του είναι άγνωστοι, και τελικά δεν δείχνει κανένα έλεος ακόμη και στους ίδιους τους συγγενείς του. Όπως βλέπεις, η ανθρώπινη φύση του διαφθείρεται ολοένα και περισσότερο, διαβρώνεται σταδιακά από τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά, όπως το ότι «τα συμφέροντα είναι πάνω απ’ όλα» και «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Αυτή η διαδικασία σταδιακής διάβρωσης είναι η διαδικασία κατά την οποία η συνείδησή του χάνει βαθμιαία την επίγνωσή της και παύει να λειτουργεί, ώσπου φτάνει τελικά στο σημείο να χαθεί εντελώς. Στο τέλος, δεν έχει κανένα ηθικό όριο ούτε αίσθημα συνείδησης στις πράξεις του, και μπορεί να εξαπατά τον οποιονδήποτε. Για ποιο λόγο μπορεί να εξαπατά τον οποιονδήποτε; Ποια είναι η κύρια αιτία; Επειδή έχει αποδεχθεί τις σκέψεις και τις απόψεις του Σατανά κι ενεργεί υπό την κυριαρχία τους. Στο τέλος, η συνείδηση και η λογική της ανθρώπινης φύσης του δεν λειτουργούν πλέον· με άλλα λόγια, τα βασικά πράγματα που θα πρέπει να διαθέτει η ανθρώπινη φύση παύουν εντελώς να λειτουργούν, έχουν διαβρωθεί τελείως και ελέγχονται ολοκληρωτικά από τις πονηρές σκέψεις του Σατανά. Η διαδικασία διάβρωσης και ελέγχου είναι η διαδικασία αποδοχής αυτών των σκέψεων και απόψεων και, ασφαλώς, είναι παράλληλα και η διαδικασία κατά την οποία διαφθείρεται. Όσο διαφθείρονται η συνείδηση και η λογική της ανθρώπινης φύσης του, αυτό που γίνεται τελικά εμφανές είναι ότι η ανθρώπινη φύση του γίνεται πολύ άσχημη, ενώ, σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, χάνει την ανθρώπινη φύση του. Αυτές είναι κάποιες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης των κανονικών διεφθαρμένων ανθρώπων.

Υπάρχουν και κάποιες ειδικές περιπτώσεις, όπου κάποιοι δεν γεννιούνται καν ως άνθρωποι, οπότε δεν μπορεί να πει κανείς ότι διαθέτουν συνείδηση και λογική. Για να το θέσω σε αφηρημένο επίπεδο, δεν έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους. Παρόλο που το ζήτημα της αναγέννησης, της μετενσάρκωσης και της μετεμψύχωσης είναι αφηρημένο και αόρατο στους ανθρώπους, θα πρέπει να μπορούν να το κατανοήσουν εύκολα· είναι κάτι που μπορούν να καταλάβουν και ν’ αντιληφθούν οι άνθρωποι. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους· από τι, λοιπόν, έχουν μετενσαρκωθεί; Κάποιοι αναγεννιούνται και μετεμψυχώνονται από ζώα και κάποιοι μετενσαρκώνονται από διαβόλους· γεννιούνται χωρίς ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση γεννιούνται χωρίς συνείδηση και λογική· αυτό δεν προκαλείται εξ ολοκλήρου από τη διαφθορά. Είναι από τη φύση τους ζωντανοί σατανάδες και ζωντανοί διάβολοι. Έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους. Για παράδειγμα, οι αντίχριστοι είναι κακοί άνθρωποι· έχουν μετενσαρκωθεί από κακούς ανθρώπους. Μετέπειτα στη ζωή, αποδέχονται ακόμα περισσότερες σκέψεις και απόψεις του Σατανά. Αυτό που έχουν αρχικά, σε συνδυασμό με αυτό που αποκτούν αργότερα, τους κάνει όλο και πιο κακούς. Τέτοιοι άνθρωποι γεννιούνται χωρίς αγάπη για τα θετικά πράγματα· από τη φύση τους αποστρέφονται τα θετικά πράγματα, αντιστέκονται σοβαρά στα θετικά πράγματα και τα απεχθάνονται σε μεγάλο βαθμό. Επομένως, στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων, η εκδήλωση της ανθρώπινης φύσης τους είναι ότι δεν έχουν την παραμικρή συνείδηση ή λογική. Είναι εντελώς αδύνατον να δει κανείς σ’ αυτούς αρετές ή προτερήματα της ανθρώπινης φύσης. Ασφαλώς, αυτή η αρετή δεν αναφέρεται σε καμία περίπτωση στο να είναι κάποιος καλός στο τραγούδι, στο να εκφράζει επιδέξια τις απόψεις του ή να είναι ειδικός σε κάποια τεχνική δεξιότητα ή σε κάποιο επάγγελμα. Δεν αναφερόμαστε σε τέτοιες αρετές. Αντ’ αυτού, αναφερόμαστε στις αρετές της ανθρώπινης φύσης, όπως η καλοψυχία και η μειλιχιότητα, η κατανόηση απέναντι στους άλλους ή η ενσυναίσθηση. Αυτές οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις που εμπίπτουν στο πεδίο της συνείδησης και της λογικής της ανθρώπινης φύσης απουσιάζουν εντελώς σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Ποια είναι, λοιπόν, τα κύρια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης τέτοιων ανθρώπων; Η διαστροφή και το κακό. Αυτά είναι τα δύο κύρια χαρακτηριστικά. Δεν αγαπούν τα θετικά πράγματα· όταν ακούνε για θετικά πράγματα, μπορούν ν’ αναγνωρίσουν ότι είναι σωστά, αλλά δεν τα αποδέχονται ποτέ. Τα πάντα μέσα τους και όλα όσα αποκαλύπτουν σχετίζονται με τη διαστροφή και το κακό. Αυτό είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν εγγενώς κακή ανθρώπινη φύση-ουσία. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν μετενσαρκωθεί και μετεμψυχωθεί από διαβόλους και σατανάδες. Ακόμη και χωρίς τεχνητή ενστάλαξη, διδασκαλία, επιρροή ή διαμόρφωση στα επόμενα στάδια της ζωής τους, είναι ήδη πολύ κακοί. Είναι από τη φύση τους τέτοιου είδους πλάσματα. Οι σκέψεις και οι απόψεις τους διαθέτουν εγγενώς πολλά ουσιαστικά πράγματα που είναι του Σατανά. Επιπλέον, αφού γεννηθούν, αποδέχονται ακόμα περισσότερες παράλογες σκέψεις και απόψεις από τις πονηρές τάσεις του Σατανά. Επομένως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σαν να βάζει κανείς λάδι στη φωτιά της φύση-ουσίας τέτοιων ανθρώπων· γίνεται ακόμα πιο κακή και χειρότερη. Με άλλα λόγια, εμπεριέχει κάθε τοξική ιδιότητα που μπορεί να φανταστεί κανείς και γίνεται ακόμα πιο σοβαρή. Αυτές είναι οι δύο ειδικές περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα και των ανθρώπων που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους. Κανονικά, με όποιες ατέλειες στην ανθρώπινη φύση του κι αν γεννιέται κάποιος, εφόσον εμφανίζει κάποιες εκδηλώσεις ελεεινού χαρακτήρα, αυτό εμπίπτει στο πεδίο των διεφθαρμένων διαθέσεων. Αν μπορεί ν’ αποδεχθεί την αλήθεια, να κάνει πράξη την αλήθεια και να βαδίσει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, στο τέλος μπορεί να αποβάλει όλες τις διεφθαρμένες διαθέσεις του. Όταν αποβληθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις του, αντιστοίχως θα αλλάξουν και οι ελεεινές πτυχές του χαρακτήρα του. Τέτοιοι άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να σωθούν· είναι κανονικοί διεφθαρμένοι άνθρωποι. Ακόμη κι αν εμφανίζεις κάποιες εκδηλώσεις άσχημου χαρακτήρα, ή έχεις τιποτένιο χαρακτήρα, ή κάποιες εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης σου δεν συνάδουν με την αλήθεια και οι άλλοι τις απεχθάνονται, εφόσον η συνείδηση και η λογική σου εξακολουθούν να υπάρχουν και μπορούν ακόμα να αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα και φέρεσαι και ενεργείς —δηλαδή, εφόσον η συνείδηση και η λογική σου μπορούν ακόμα να επηρεάζουν το πώς βλέπεις τους ανθρώπους και τα πράγματα και το πώς φέρεσαι και ενεργείς, και η συνείδηση και η λογική σου εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα σου— τότε οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου μπορούν τελικά ν’ αλλάξουν. Αν η συνείδηση και η λογική ενός ανθρώπου δεν μπορούν να ελέγχουν ή να κατευθύνουν ό,τι κάνει, τότε θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ανίκανος ν’ αποδεχθεί την αλήθεια και ακόμη περισσότερο ανίκανος να την κάνει πράξη. Επομένως, δεν θα είναι εύκολο ν’ αποβληθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις τέτοιων ανθρώπων. Γιατί; Επειδή η συνείδηση και η λογική τέτοιων ανθρώπων δεν λειτουργούν καθόλου. Δεν έχουν πλέον την ευκαιρία ν’ αποδεχθούν την αλήθεια και δεν διαθέτουν πλέον τις βασικές προϋποθέσεις για ν’ αποδεχθούν την αλήθεια. Είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς τους ανθρώπους ν’ αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Επομένως, όποια προβλήματα κι αν υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση σου, να εξετάσεις τον εαυτό σου για να δεις το εξής: Όταν πας να ενεργήσεις με τρόπο που πηγαίνει κόντρα στην ανθρώπινη φύση ή στην αλήθεια, αισθάνεσαι οτιδήποτε στη συνείδησή σου; Νιώθεις πόνο ή επίπληξη μέσα σου; Έχεις ένα όριο ή ένα πρότυπο μέσα σου για να αξιολογήσεις αν αυτή η ενέργεια πρέπει να γίνει ή όχι, αν πηγαίνει κόντρα στην ηθική ή στη συνείδηση και, σε βαθύτερο επίπεδο, αν παραβιάζει τις αλήθεια-αρχές; Αν έχεις αίσθημα συνείδησης, αν μπορείς να αξιολογήσεις ότι αυτή η ενέργεια πηγαίνει κόντρα στην ανθρώπινη φύση και στην αλήθεια, και μπορείς, στο πλαίσιο της λειτουργίας της συνείδησης και της λογικής σου, να έχεις αυτοσυγκράτηση και να διατηρείς υπό έλεγχο τις πράξεις σου, τότε έχεις την ευκαιρία ή την πιθανότητα να μπορέσεις ν’ αποδεχθείς την αλήθεια και να ασκηθείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αν, όμως, όταν κάνεις το οτιδήποτε, δεν νιώθεις τίποτα στη συνείδησή σου, δεν μπορείς να αξιολογήσεις ποιο είναι το πρότυπο γι’ αυτό που κάνεις ή αν θα πρέπει να το κάνεις, και δεν ξέρεις αν αυτή η ενέργεια συμμορφώνεται με την ανθρώπινη φύση, την ηθική δικαιοσύνη ή τις αλήθεια-αρχές —και, επιπλέον, αυτή η ενέργεια πηγαίνει κόντρα στη συνείδηση, την ανθρώπινη φύση ή τις αλήθεια-αρχές, αλλά η συνείδησή σου δεν μπορεί να λειτουργήσει για να σε εμποδίσει να κάνεις αυτό το λανθασμένο και αρνητικό πράγμα— τότε άνθρωποι σαν εσένα ουσιαστικά δεν έχουν καμία ευκαιρία ν’ αποδεχθούν την αλήθεια. Ως εκ τούτου, δεν έχεις καμία ευκαιρία ν’ αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου.

Το αν οι άνθρωποι μπορούν ν’ αποβάλουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους εξαρτάται από το αν μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια· αυτό είναι ολοφάνερο. Και το αν οι άνθρωποι μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια εξαρτάται από το αν έχουν αίσθημα συνείδησης. Πώς, λοιπόν, μπορεί να διακρίνει κανείς αν έχει κάποιος αίσθημα συνείδησης; Πρέπει οπωσδήποτε να εξετάσει αν αυτός ο άνθρωπος έχει τη στοιχειώδη συνείδηση που θα πρέπει να διαθέτει η ανθρώπινη φύση όταν ενεργεί, και αν λειτουργεί η συνείδησή του όταν κάνει ή λέει κάτι. Για παράδειγμα, όταν θέλεις να πεις κάτι που πηγαίνει κόντρα στη συνείδησή σου και στα γεγονότα για να συκοφαντήσεις κάποιον ή όταν θέλεις να πεις ψέματα, η συνείδησή σου σε επιπλήττει: «Δεν πρέπει να το πω αυτό. Αν το πω, θα είναι ψέμα και εξαπάτηση, κι αυτό σημαίνει ότι δεν είμαι ειλικρινής. Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά και η συνείδησή μου δεν θα μου επιτρέψει να το κάνω αυτό. Δεν είναι πρέπον να το πω αυτό». Το γεγονός ότι κάνεις αυτές τις σκέψεις σημαίνει ότι λειτουργεί η συνείδησή σου. Όταν λειτουργεί η συνείδησή σου, τα λόγια που λες μπορεί και πάλι να εμπεριέχουν κάποιες νοθεύσεις ή κάποια στοιχεία ανθρώπινης πρόθεσης και μπορεί να μην είναι 100% ακριβή. Ωστόσο, υπό την επίδραση της συνείδησής σου, τα λόγια που λες είναι ήδη σχετικά σωστά. Αν, επιπλέον, μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια και να μιλάς με βάση τις αρχές, τότε τα λόγια που λες θα είναι απολύτως σωστά και θα γίνεις ένας ειλικρινής άνθρωπος. Αν, όμως, κάποιος δεν υπόκειται στη λειτουργία της συνείδησης, δεν είναι απαραιτήτως σε θέση να γίνει ειλικρινής άνθρωπος ή να μιλάει με ειλικρίνεια. Για παράδειγμα, όταν ο Άνωθεν τον ρωτάει για κάποιον, εκείνος μπορεί να σκεφτεί: «Αυτός ο άνθρωπος όντως δεν είναι κακός. Το επίπεδό του είναι καλό, και η ανθρώπινη φύση του είναι επίσης αρκετά καλή. Μήπως ο Άνωθεν ρωτάει γι’ αυτόν προκειμένου να τον προαγάγει; Αν προαγάγει αυτόν, αυτό σημαίνει ότι δεν θα προαγάγει εμένα. Δεν μπορώ να πω την αλήθεια· θα πω απλώς ότι είναι μέτριος» —αρχίζει να σκέφτεται πώς να μιλήσει για να ωφεληθεί ο ίδιος. Όταν σκέφτεται έτσι, λειτουργεί η συνείδησή του; Δεν έχει καθόλου συνείδηση και δεν υπόκειται στη λειτουργία της συνείδησης. Οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση δεν έχουν ούτε ανθρώπινη φύση. Λένε ό,τι θέλουν να πουν και λένε ψέματα όποτε θέλουν να πουν ψέματα. Γιατί δεν νιώθουν άσχημα όταν λένε ψέματα; Επειδή δεν υπόκεινται στη λειτουργία της συνείδησης. Επομένως, δεν τους συγκρατεί καθόλου η συνείδηση και η λογική στην καρδιά τους ούτε έχουν καμία δύναμη αυτοσυγκράτησης. Τελικά, μπορούν να λένε ψέματα και να εκπληρώνουν την προσωπική τους επιθυμία να ψεύδονται κατά βούληση. Ποια είναι η ουσία που εκδηλώνουν τέτοιοι άνθρωποι στο τέλος; Είναι να ενεργούν χωρίς τη δύναμη αυτοσυγκράτησης της συνείδησης, γεγονός που σημαίνει ότι δεν υπόκεινται στη λειτουργία της συνείδησης. Οι άνθρωποι που δεν υπόκεινται στη λειτουργία της συνείδησης κάνουν λάθη και διαπράττουν κακό χωρίς να νιώθουν αυτομομφή ή να αισθάνονται άσχημα μέσα τους. Επομένως, για ό,τι κάνουν χρησιμοποιούν ως κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν καμία απολύτως δύναμη αυτοσυγκράτησης και δεν υπόκεινται στη λειτουργία της συνείδησης· μπορούν, λοιπόν, να κάνουν πράξη την αλήθεια; (Όχι.) Δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια. Για να αξιολογήσεις τι είδους ανθρώπινη φύση έχεις, κυρίως πρέπει να εξετάσεις αν τα λόγια και οι πράξεις σου διέπονται από τη συνείδηση και τη λογική, και αν μπορείς να κάνεις πράξη την αλήθεια, ν’ αποβάλεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου και να φτάσεις στη σωτηρία. Αν η συνείδηση και η λογική σου εξακολουθούν να λειτουργούν κανονικά, τότε είσαι άνθρωπος με συνείδηση και λογική. Αν τα λόγια και οι πράξεις σου δεν συγκρατούνται από τη συνείδηση και τη λογική, και μάλιστα μπορείς ακόμα και να ενεργείς εντελώς ξεροκέφαλα και αδίστακτα χωρίς αυτοσυγκράτηση, τότε όχι μόνο στερείσαι συνείδησης και λογικής, αλλά παράλληλα σου λείπει και η ανθρώπινη φύση. Αν όλα όσα εμφανίζονται στην ανθρώπινη φύση ενός ανθρώπου εμπίπτουν κατά βάση στο πεδίο του ελεεινού χαρακτήρα, τότε αυτός ο άνθρωπος ουσιαστικά δεν έχει καθόλου ανθρώπινη φύση. Το κύριο χαρακτηριστικό του να μην έχει κάποιος ανθρώπινη φύση είναι η απουσία συνείδησης και λογικής, καθώς και το να ενεργεί χωρίς τη λειτουργία της συνείδησης. Για παράδειγμα, αν του πεις ότι θα πρέπει κάποιος να φέρεται με συνείδηση και ανθρώπινη φύση, εκείνος σκέφτεται: «Τι αξία έχει η συνείδηση; Μπορεί ν’ αποφέρει χρήματα η συνείδηση; Μπορεί να γεμίσει το στομάχι μου η συνείδηση;» Για τους ανθρώπους, όμως, που έχουν συνείδηση, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αν κάνουν περιστασιακά κάτι κακό από απληστία, βλάπτοντας τους άλλους, αργότερα θα επιπλήξουν τον εαυτό τους, θα το μετανιώσουν και θα σκεφτούν: «Πραγματικά αδίκησα κάποιους ανθρώπους όταν τους το έκανα αυτό. Δεν διέπραξα κακό; Πώς ξεγελάστηκα έτσι εκείνη τη στιγμή; Γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ; Πρέπει να βρω έναν τρόπο να επανορθώσω». Όπως βλέπεις, εξαπάτησαν κάποιον εκείνη τη στιγμή και, παρόλο που αποκόμισαν κάποιο όφελος, όταν σκέφτονται αυτό το όφελος, νιώθουν άσχημα μέσα τους, μισούν τον εαυτό τους και σκέφτονται: «Πώς μπόρεσα να κάνω κάτι τέτοιο; Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να το ξανακάνω στο μέλλον. Προτιμώ να ζήσω στη φτώχεια ή να πεινάσω παρά να το ξανακάνω. Κανείς άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο· αν το κάνω, θα το μετανιώνω για όλη μου τη ζωή!» Όταν κάνουν κάτι τέτοιο μία φορά, νιώθουν τέτοια αηδία λες και κατάπιαν ψόφια μύγα. Έτσι, δεν το κάνουν ποτέ ξανά. Νιώθουν μεταμέλεια και ανησυχία μέσα τους. Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση θα στύβουν το μυαλό τους για να σκεφτούν πώς να εξαπατήσουν τους άλλους, και θα εστιάζουν αποκλειστικά σ’ αυτό, εξαπατώντας τους εντελώς χωρίς δισταγμό· η συνείδησή τους δεν τους κατηγορεί και δεν δείχνουν κανένα έλεος. Βλάπτουν τρομερά τους άλλους, και μάλιστα χαίρονται και σκέφτονται: «Καλά να πάθουν! Ποιος τους είπε να πέσουν στα χέρια μου; Αν δεν εξαπατήσω αυτούς, ποιον άλλο θα εξαπατήσω; Απλώς είχαν την κακή τύχη να πέσουν πάνω μου!» Έχουν αίσθημα συνείδησης αυτοί οι άνθρωποι; (Όχι.) Όσο κι αν εξαπατούν τους άλλους και σε όποιον βαθμό κι αν τους βλάπτουν, ποτέ δεν λένε ούτε μία συγνώμη και δεν νιώθουν καμία απολύτως ενοχή ή μεταμέλεια. Αντ’ αυτού, νιώθουν περήφανοι και ευτυχείς μέσα τους. Κάθε φορά που απολαμβάνουν ό,τι έχουν αποκτήσει με εξαπάτηση, δεν προβληματίζονται, αλλά θεωρούν ότι είναι απολύτως δικαιολογημένο. Νομίζουν ότι είναι ικανοί, επιδέξιοι και έξυπνοι, ότι αυτό που σκέφτηκαν κι έκαναν τη δεδομένη στιγμή ήταν σωστό, κι ότι θα έπρεπε να έχουν αποκομίσει ακόμη περισσότερα μέσω της εξαπάτησης. Πείτε Μου, τέτοιοι άνθρωποι έχουν ανθρώπινη φύση; (Όχι.) Αφού διαπράξουν κακό, εξακολουθούν να σκέφτονται έτσι και να εμφανίζουν τέτοια συμπεριφορά. Πιστεύεις ότι ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να σωθεί; Αν έρθει αντιμέτωπος με παρόμοιες περιστάσεις, θα εξαπατήσει ξανά; (Ναι.) Απλώς θα γίνει πιο επιδέξιος στην εξαπάτηση, θα είναι πιο ικανοποιημένος με τον εαυτό του, και όσο εξαπατά θα νομίζει ότι είναι όλο και πιο έξυπνος. Με κάθε εξαπάτηση, η καρδιά του γίνεται πιο σκοτεινή, οι πράξεις του πιο αδίστακτες και οι μέθοδοί του πιο βάναυσες. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τους έχει αιχμαλωτίσει εντελώς ο Σατανάς. Είναι πέρα για πέρα κακοί άνθρωποι, διάβολοι και καθάρματα. Αν μιλήσεις σε τέτοιους ανθρώπους για τη συνείδηση και την ανθρώπινη φύση, θα σε χλευάσουν και θα πουν: «Είσαι πανίβλακας που ενεργείς με συνείδηση και ανθρώπινη φύση· ποιος θα σου δώσει χρήματα γι’ αυτό; Δεν θα καταντήσεις απλώς φτωχός; Κοίτα εμένα πόσο καλά τα πηγαίνω και κοίτα τον εαυτό σου· είσαι τόσο αξιολύπητος!» Θα σε χλευάσουν και θα σε περιφρονήσουν. Μια τέτοια ανθρώπινη φύση δεν έχει καθόλου συνείδηση —η συνείδηση τέτοιων ανθρώπων έχει χαθεί εντελώς· τους έχουν καταλάβει εξ ολοκλήρου οι διάβολοι και έχουν γίνει πέρα για πέρα ζωντανοί διάβολοι. Επομένως, μη μιλάς σε τέτοιους ανθρώπους για την αλήθεια· δεν μπορούν να την αποδεχθούν. Δεν έχουν καν κανονική ανθρώπινη φύση· πώς μπορούν, λοιπόν, ν’ αποδεχθούν την αλήθεια; Οι άνθρωποι που μπορούν ν’ αποδεχθούν την αλήθεια έχουν ένα όριο στο πώς βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα και φέρονται και ενεργούν, ιδίως όταν εμπλέκονται τα δικά τους συμφέροντα. Ποιο είναι αυτό το όριο; Τους συγκρατεί και τους ελέγχει η συνείδησή τους. Αν μπορεί να τους συγκρατεί και να τους ελέγχει η συνείδησή τους, μπορεί να πει κανείς ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν ακόμα κάποια ανθρώπινη φύση και ένα όριο στη διαγωγή τους. Αυτό σημαίνει ότι ενεργούν με κάποιο μέτρο. Όταν έχουν κοινωνικές επαφές με άλλους ή όταν κάνουν οτιδήποτε, αν δεν κατανοούν τις αλήθεια-αρχές ή δεν ξέρουν πώς να ενεργήσουν σύμφωνα με την αλήθεια, μπορούν, αν μη τι άλλο, να τηρούν τα όρια της συνείδησης. Με άλλα λόγια, η συνείδησή τους εξακολουθεί να έχει επίγνωση και λειτουργεί. Αν η συνείδησή τους λειτουργεί, τότε έχουν την ευκαιρία ν’ αποδεχθούν την αλήθεια. Η συνείδησή τους θα αναπτυχθεί προς μια θετική κατεύθυνση, και τελικά τα στοιχεία του χαρακτήρα τους που δεν είναι καλά θ’ αλλάξουν κάπως. Καθώς ο χαρακτήρας τους μεταμορφώνεται σταδιακά, θ’ αποβάλλονται βήμα προς βήμα και οι διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις τους. Είναι πλέον ξεκάθαρο αυτό; (Ναι.)

Οι άνθρωποι θα πρέπει να βλέπουν ξεκάθαρα ποιον σώζει ο Θεός και ποια μέρη των ανθρώπων σώζει και μεταμορφώνει. Αφενός, θα πρέπει να κατανοούν ξεκάθαρα τον εαυτό τους, και αφετέρου, θα πρέπει επίσης να έχουν διάκριση απέναντι στους ανθρώπους γύρω τους. Κάποιες από τις εκδηλώσεις ελεεινού χαρακτήρα έχουν να κάνουν με τις αποκαλύψεις διεφθαρμένων διαθέσεων. Αυτές αναφέρονται κυρίως στις εκδηλώσεις που παραβιάζουν την αλήθεια και που επαναστατούν ενάντια στον Θεό και αντιστέκονται σ’ Αυτόν. Στα μάτια των ανθρώπων, τέτοιες πράξεις δεν παραβιάζουν τον νόμο και δεν θα καταδικάζονταν από τον νόμο, αλλά καταδικάζονται από τον Θεό. Αυτές εμπίπτουν στις διεφθαρμένες διαθέσεις. Άλλες εκδηλώσεις ελεεινού χαρακτήρα δεν έχουν να κάνουν μόνο με διεφθαρμένες διαθέσεις, αλλά σχετίζονται και με το πρόβλημα μιας φαύλης ανθρώπινη φύση-ουσίας. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν κάθε είδους κακή πράξη και είναι εντελώς κακοί άνθρωποι. Αν ένας άνθρωπος έχει προβλήματα μόνο σε μία πτυχή του χαρακτήρα του, αλλά εξακολουθεί να μιλάει και να ενεργεί με συνείδηση και λογική, και διαπράττει μόνο κάποιο κακό υπό ειδικές συνθήκες, τότε δεν είναι κακός άνθρωπος. Οι κακοί άνθρωποι δεν έχουν καθόλου συνείδηση ούτε λογική. Μπορούν να κάνουν καλά πράγματα οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση και λογική; Σε καμία περίπτωση. Μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια; Ακόμα λιγότερο. Αν η συνείδηση ενός ανθρώπου λειτουργεί και έχει δύναμη αυτοσυγκράτησης, τότε ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του μπορούν να βελτιωθούν σε κάποιον βαθμό. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει καθόλου συνείδηση και σε ό,τι κάνει του λείπει η λειτουργία της συνείδησης, τότε ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του δεν πρόκειται να βελτιωθούν. Επομένως, η διάκριση ενός ανθρώπου δεν μπορεί να βασίζεται εξ ολοκλήρου στον χαρακτήρα ή στην ακεραιότητά του· το κυριότερο πράγμα που πρέπει να δει κανείς είναι αν έχει συνείδηση και λογική κι αν η συνείδηση και η λογική του λειτουργούν. Αν έχει συνείδηση και λογική, και η συνείδηση και η λογική του λειτουργούν όταν ενεργεί, τότε εξακολουθεί να διαθέτει στοιχειώδη ανθρώπινη φύση. Αν από τις πράξεις του λείπει η λειτουργία της συνείδησης και της λογικής, τότε δεν διαθέτει στοιχειώδη ανθρώπινη φύση· του λείπει εντελώς η ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι που διαθέτουν τη βασική λειτουργία της συνείδησης και στοιχειώδη ανθρώπινη φύση έχουν την ευκαιρία να σωθούν, ενώ εκείνοι που δεν έχουν στοιχειώδη ανθρώπινη φύση δεν έχουν καμία ευκαιρία να σωθούν. Από ποιον παράγοντα εξαρτάται κυρίως το αν κάποιος μπορεί να λάβει σωτηρία; (Ο κύριος παράγοντας είναι το αν έχει μέσα του συνείδηση και λογική.) Σωστά. Μπορείτε, λοιπόν, να διακρίνετε αν κάποιος έχει συνείδηση και λογική; (Μπορούμε να το διακρίνουμε λίγο. Το πιο σημαντικό είναι να βλέπουμε αν έναν άνθρωπο τον συγκρατούν εσωτερικά η συνείδηση και η λογική όταν ενεργεί, κι αν έχει ηθικά όρια.) Αυτή η εξήγηση βασίζεται στο δόγμα και τη θεωρία· έχετε συγκεκριμένα παραδείγματα; (Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι, όσο κάνουν το καθήκον τους, παραβιάζουν τις αρχές και διαπράττουν απερίσκεπτα παραπτώματα, και οι αδελφοί και οι αδελφές επισημαίνουν τα προβλήματα που έχουν αυτοί οι άνθρωποι ή τους κλαδεύουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνείδηση και λογική, θα κάνουν ενεργά αυτοκριτική και θα προσπαθήσουν ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία. Ωστόσο, αν δεν έχουν συνείδηση και λογική, ίσως αναπτύξουν πικρία ή φτάσουν στο σημείο ακόμα και να επιτεθούν και ν’ ανταποδώσουν.) Αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα. Όταν οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση και λογική δέχονται κριτική από τους άλλους επειδή έκαναν κάτι λάθος, νιώθουν ντροπή και ενοχή. Εμφανίζουν μεταμέλεια μέσα τους και, μαζί με τη μεταμέλεια, έχουν εκδηλώσεις μετάνοιας και είναι πρόθυμοι να τα πάνε καλύτερα. Όσο για τους ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση και λογική, όσο μεγάλα κι αν είναι τα παραπτώματα ή τα λάθη που διαπράττουν, όσες απώλειες κι αν προκαλούν στο εκκλησιαστικό έργο ή όσους μπελάδες και όση αναστάτωση κι αν φέρνουν στους αδελφούς και τις αδελφές, όταν δέχονται κριτική, βρίσκουν εκατοντάδες λόγους για να δικαιολογηθούν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αρνούμενοι ν’ αναγνωρίσουν στο ελάχιστο τις παραβάσεις τους. Είναι εμφανές ότι προκαλούν απώλειες στο έργο, αλλά δεν νιώθουν καθόλου τύψεις μέσα τους. Πείτε Μου, θα νιώσουν μεταμέλεια; (Όχι.) Δεν θα νιώσουν μεταμέλεια. Μπορούν να μετανοήσουν οι άνθρωποι χωρίς μεταμέλεια; (Όχι.) Αποδέχονται την αλήθεια οι άνθρωποι που δεν μπορούν να μετανοήσουν; (Όχι.) Θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια πράγματα; (Ναι.) Έως πότε; (Εφόσον δεν έχουν αίσθημα συνείδησης, θα συνεχίσουν να τα κάνουν.) Σωστά. Θα συνεχίσουν να τα κάνουν. Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι, δεν πρόκειται ν’ ακούσουν: «Πολύ απλά, εγώ έτσι ενεργώ, είτε σας αρέσει είτε όχι! Τι με νοιάζει εμένα που το εκκλησιαστικό έργο υφίσταται απώλειες; Το μόνο που έχει σημασία είναι να μην υποστώ εγώ απώλειες». Αυτή είναι η άποψή τους. Μ’ αυτό, λοιπόν, ολοκληρώνεται η συναναστροφή μας πάνω σ’ αυτό το θέμα. Συλλογιστείτε όλα αυτά πάνω στα οποία συναναστραφήκαμε, αντιστοιχίστε τα με τον εαυτό σας και με τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω σας, κατανοήστε τα σταδιακά, και χρησιμοποιήστε αυτά τα λόγια για να βλέπετε τους άλλους, τα πράγματα και τον εαυτό σας. Λίγο λίγο, θ’ αρχίσετε να τα κατανοείτε.