Β. Οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σχετικά με τα αποτελέσματα που προτίθεται να πετύχει ο Θεός στο έργο Του

Παρόλο που το έργο του Θεού είναι παντοδύναμο και θαυμαστό και παρόλο που τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια και ζωή, δεν είναι δυνατό να ολοκληρώσουν ή να αλλάξουν τους ανθρώπους σ’ ένα βράδυ. Κάποιοι άνθρωποι, με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, συχνά λένε: «Πιστεύω στον Θεό τόσα χρόνια· πώς γίνεται, λοιπόν, να μην έχω αλλάξει ακόμα; Πώς γίνεται να μην έχω ακόμα καθαγιαστεί; Γιατί εξακολουθώ, μέσα μου, ν’ αγαπώ τον έξω κόσμο; Γιατί παραμένω τόσο ματαιόδοξος; Γιατί εξακολουθώ να έχω μοχθηρούς πόθους; Παλιότερα, μου άρεσε να βλέπω κάποια βίντεο ή κάποιες ψυχαγωγικές εκπομπές του άπιστου κόσμου. Γιατί θέλω και πάλι να τα βλέπω κατά καιρούς, παρά το γεγονός ότι πιστεύω στον Θεό μέχρι σήμερα, έχω φάει και πιει τα λόγια του Θεού για πολλά χρόνια, έχω κάνει το καθήκον μου, έχω απαρνηθεί πράγματα και έχω δαπανήσει τον εαυτό μου για πολλά χρόνια και νιώθω ότι έχω ήδη εγκαταλείψει αυτά τα πράγματα μέσα μου;» Αυτές είναι κάποιες αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι, έτσι δεν είναι; Ιδίως στην πίστη τους στον Θεό, κάποιοι άνθρωποι επιδιώκουν μονίμως πράγματα όπως να καθυποτάξουν το σώμα τους, να μη λαχταρούν τις απολαύσεις της σάρκας, να υπομένουν περισσότερες κακουχίες και να μοχθούν περισσότερο και να είναι σε θέση να ξεπεράσουν πολλές σωματικές ταλαιπωρίες. Όμως, παρά το γεγονός ότι συνεχίζουν την επιδίωξή τους μ’ αυτόν τον τρόπο, νιώθουν και πάλι ότι συχνά τους ελέγχουν οι υπερβολικές επιθυμίες της σάρκας, η λαχτάρα τους για ανέσεις και η τεμπελιά, κι έτσι συχνά είναι αρνητικοί, χάνουν την πίστη τους στον Θεό και σκέφτονται: «Το έργο του Θεού έχει φτάσει σ’ αυτό το σημείο· γιατί, λοιπόν, είμαι τέτοια απογοήτευση και συχνά εξακολουθώ να είμαι αρνητικός;» Μερικές φορές, όταν έχουν πετύχει κάποια αποτελέσματα σε μια εργασία και έχουν κερδίσει την έγκριση όλων, νιώθουν ήρεμοι και σκέφτονται: «Εξακολουθώ να έχω ελπίδα να σωθώ. Το έργο και τα λόγια του Θεού είναι πολύ καλά. Το έργο του Θεού μπορεί πραγματικά ν’ αλλάξει τους ανθρώπους». Όμως, μετά από λίγο, νιώθουν ότι και πάλι τους λείπουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Συγκεκριμένα, μερικές φορές αναπολούν κιόλας τους ανθρώπους που λάτρευαν κάποτε, θυμούνται με νοσταλγία την κοσμική ζωή που ζούσαν και πραγματικά τους λείπουν οι ένδοξες μέρες τους όταν ήταν στον έξω κόσμο, κι έτσι αναρωτιούνται: «Πώς γίνεται να εξακολουθούν να μου λείπουν αυτά τα πράγματα; Γιατί δεν έχω εγκαταλείψει τις απολαύσεις της σάρκας και δεν έχω ξεχωρίσει τον εαυτό μου από τον κόσμο ως άγιο; Πώς γίνεται να μην έχω αλλάξει ακόμα;» και νιώθουν και πάλι αναστάτωση. Συχνά, ταλαντεύονται ανάμεσα σ’ αυτές τις σκέψεις και απόψεις. Η κατάστασή τους είναι κάποιες φορές καλή και κάποιες φορές κακή· είναι αδύναμοι για λίγο κι έπειτα δυνατοί για λίγο, είναι αρνητικοί για ένα διάστημα κι έπειτα θετικοί για ένα διάστημα. Συχνά, βγάζουν ετυμηγορίες για τον εαυτό τους με βάση τις εκδηλώσεις τους στην καθημερινή ζωή. Αν είναι σε καλή κατάσταση, σκέφτονται ότι θα καταφέρουν να σωθούν· αν είναι σε κακή κατάσταση, νιώθουν ότι δεν έχουν ελπίδα να σωθούν και ότι δεν υπάρχει λύτρωση γι’ αυτούς. Βρίσκονται είτε στο ένα άκρο είτε στο άλλο. Όταν είναι σε καλή κατάσταση, νιώθουν ότι είναι σαν άγιοι και ότι βρίσκονται πολύ κοντά στον Θεό, ότι δεν υπάρχουν καθόλου φραγμοί ανάμεσα σ’ εκείνους και στον Θεό, και αισθάνονται ότι ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό τους. Όταν είναι σε κακή κατάσταση, νιώθουν σαν να έχουν πέσει στο 18ο επίπεδο της κόλασης και δεν μπορούν να δουν ούτε ν’ αγγίξουν τον Θεό, και νιώθουν ότι ο Θεός είναι πολύ μακριά τους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί έχουν αυτές τις καταστάσεις; Άραγε, είναι κανονικές ή μη κανονικές αυτές οι καταστάσεις; (Μη κανονικές.) Όταν είναι σε καλή κατάσταση, κάνουν ό,τι τους αναθέτει η εκκλησία και μπορούν να ξεπεράσουν οποιαδήποτε δυσκολία, να υπομείνουν οποιαδήποτε κακουχία και να πληρώσουν οποιοδήποτε τίμημα. Νιώθουν ότι εκείνοι είναι οι πιο ικανοί να υποταχθούν στον Θεό, ότι είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια στον οίκο του Θεού και ότι καμία δυσκολία δεν μπορεί να τους σταθεί εμπόδιο. Εργάζονται πολύ σκληρά για να κάνουν το καθήκον τους και είναι πρόθυμοι να καταβάλλουν προσπάθεια. Δεν νιώθουν κουρασμένοι, όσο κι αν μιλάνε όταν συναναστρέφονται με άλλους, και δεν τους πειράζει να χάσουν ένα γεύμα ή δυο τρεις ώρες ύπνο. Είναι πρόθυμοι να δαπανήσουν τον εαυτό τους για τον Θεό και να αφιερώσουν όλη τους τη ζωή στον Θεό. Συνεπώς, νιώθουν ότι έχουν αλλάξει. Δεν σκέφτονται πλέον την οικογένειά τους, δεν τους λείπουν πλέον οι άνθρωποι που αγαπούσαν κάποτε και δεν θυμούνται πλέον με νοσταλγία τη δόξα και την τιμή που είχαν στον έξω κόσμο. Τα αποβάλλουν όλα αυτά και δαπανούν ολόψυχα τον εαυτό τους για τον Θεό, τηρώντας τις αρχές, κλαδεύοντας όποιον προκαλεί αναστάτωση ή διατάραξη, προασπιζόμενοι τη δικαιοσύνη για τον οίκο του Θεού, παραμένοντας ακλόνητοι στο πλευρό της δικαιοσύνης, υπερασπίζοντας τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και παγιώνοντας την εικόνα τους ως αυστηροί και αμερόληπτοι «δικαστές». Έχουν πολύ καλές επιδόσεις για ένα διάστημα. Όμως, μπορεί κάλλιστα να έρθει μια στιγμή που θα αποκαλύψουν τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους ή θα κάνουν κάτι λάθος, και τότε θα γίνουν αρνητικοί και αδύναμοι και θα σκεφτούν: «Ο Θεός με αποκάλυψε, δεν με αγαπάει πια». Από εκεί και έπειτα, δεν θα μπορέσουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Θα νιώθουν ότι είναι ένα τίποτα και ότι είναι ανίκανοι να κάνουν το οτιδήποτε, ότι εξακολουθούν να έχουν εγωιστικές σκέψεις και μοχθηρούς πόθους, ότι συχνά τους λείπουν οι άνθρωποι που αγαπούσαν και συμπαθούσαν κάποτε, ότι συχνά είναι αρνητικοί και αδύναμοι, ότι εξακολουθούν ν’ αντιστέκονται στον Θεό, ότι είναι ανίκανοι να κάνουν πράξη την αλήθεια και ότι δεν έχουν αλλάξει, παρόλο που πιστεύουν τόσα χρόνια στον Θεό, και θα σκέφτονται: «Δεν σημαίνει αυτό ότι είμαι ξοφλημένος;» Θα σκέφτονται ότι δεν έχουν καμία πιθανότητα να σωθούν και ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα γι’ αυτούς. Όταν είναι ευτυχισμένοι, πετάνε από χαρά, και όταν πονάνε, είναι απίστευτα δυστυχισμένοι. Ταλαντεύονται συνεχώς ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο άκρα, πηγαίνοντας από το ένα στο άλλο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είτε αυτές οι καταστάσεις και εκδηλώσεις είναι θετικές είτε δείχνουν απογοήτευση, γενικά, όλα αυτά είναι στοιχεία του ίδιου προβλήματος: ότι κάποιος ξεχειλίζει από αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με το έργο του Θεού και βγάζει μονίμως ετυμηγορίες για τον εαυτό του και χαρακτηρίζει τον εαυτό του ανάλογα με την ψυχολογική του διάθεση και ανάλογα με τις αποκαλύψεις και τις εκδηλώσεις του σε μια συγκεκριμένη περίοδο, ενώ ταυτόχρονα βγάζει ετυμηγορίες για το έργο του Θεού, για τ’ αποτελέσματα που επιτυγχάνονται με το έργο Του στους ανθρώπους και για τον σκοπό και τον στόχο που επιτυγχάνει το έργο Του στους ανθρώπους. Αυτή δεν είναι η ρίζα του προβλήματος; (Ναι.) Όταν οι άνθρωποι είναι θετικοί, προσεύχονται ενώπιον του Θεού, εκφράζοντας την αποφασιστικότητά τους ενώ κλαίνε γοερά, δείχνοντας την προθυμία τους να αφιερώσουν όλη τους τη ζωή στον Θεό χωρίς να ζητάνε τίποτα και την προθυμία τους ν’ ακολουθήσουν τον Θεό και να δαπανήσουν τον εαυτό τους γι’ Αυτόν. Όταν προσεύχονται και αναλαμβάνουν τέτοιες δεσμεύσεις, νιώθουν ότι όλες οι δυσκολίες δεν είναι πλέον δυσκολίες. Συγκινούνται μέχρι δακρύων, και μάλιστα πιστεύουν ότι είναι το Άγιο Πνεύμα που τους συγκίνησε. Σκέφτονται: «Το Άγιο Πνεύμα με συγκίνησε. Ο Θεός πρέπει να με αγαπάει πάρα πολύ! Ο Θεός δεν με έχει εγκαταλείψει!» Προσεύχονται με δάκρυα στα μάτια και λένε ότι τους συγκίνησε το Άγιο Πνεύμα· δεν είναι ψευδαίσθηση αυτό; (Ναι.) Στην πραγματικότητα, σε συγκίνησε το πόσο καλά ένιωσες για τον εαυτό σου· σε συγκίνησαν η ίδια σου η αποφασιστικότητα, οι βλέψεις σου, οι επιθυμίες σου και οι πράξεις σου, κι όχι το Άγιο Πνεύμα. Γιατί λέω ότι σε συγκίνησε ο ίδιος σου ο εαυτός; Έχεις τόσες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με το έργο του Θεού και είναι πολύ στρεβλές· μήπως πιστεύεις ότι θα σε συγκινούσε ο Θεός; Εφόσον βρίσκεσαι σ’ αυτήν την ακραία κατάσταση, μήπως θα σε συγκινούσε ο Θεός για να καταλήξεις σε ακόμα πιο ακραίο σημείο; Αν σε συγκινούσε ο Θεός, το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν να γίνεις ακόμα πιο ακραίος, να θαυμάζεις τον εαυτό σου και να σε συγκινεί ο εαυτός σου ακόμα περισσότερο και να θέλεις ακόμα περισσότερο ν’ αναλάβεις την εξής δέσμευση: «Θα κοιμάμαι λιγότερο και θα υπομένω περισσότερες κακουχίες, θα τρώω το φαγητό είτε είναι καλό είτε κακό, δεν θα έχω πρόβλημα να φάω το οτιδήποτε και δεν θα με νοιάζει αν κάνει καλό στον οργανισμό μου ή όχι. Πρέπει να ξεπεράσω τις προτιμήσεις της παλιάς μου σάρκας, πρέπει συγκεκριμένα να θεραπεύσω τις αδυναμίες της παλιάς μου σάρκας και πρέπει να κάνω τη σάρκα μου να υποφέρει περισσότερο και να μην απολαμβάνει ανέσεις. Αν απολαμβάνει ανέσεις, τότε δεν θα αγαπώ τον Θεό· αν απολαμβάνει ανέσεις, τότε θα ενδίδω στις ανέσεις της σάρκας και δεν θα εργάζομαι σκληρά για να κάνω το καθήκον μου». Αν σε είχε συγκινήσει το Άγιο Πνεύμα, απλώς θα παρέμενες σ’ αυτό το άκρο και μάλιστα θα γινόταν ακόμα πιο έντονη η λανθασμένη πεποίθησή σου ότι είχες ήδη κυριαρχήσει στη σάρκα και είχες νικήσει τον Σατανά και ότι είχες ήδη σωθεί. Γι’ αυτό λέω ότι δεν σε συγκίνησε το Άγιο Πνεύμα, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός. Σας συγκινεί συχνά ο εαυτός σας; (Ναι.) Σε συγκινεί η ίδια σου η αποφασιστικότητα να δαπανήσεις τον εαυτό σου και να υποφέρεις κακουχίες για τον Θεό και νιώθεις τόσο πρόθυμος μέσα σου να υποφέρεις κακουχίες για τον Θεό, να υποφέρεις κάθε κακουχία ή ακόμα και να πεθάνεις, κι έπειτα κυλάνε δάκρυα στο πρόσωπό σου. Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν συγκινείται επειδή συγκινήθηκες εσύ ούτε συγκινείται από την αποφασιστικότητά σου. Αυτό το ξέσπασμά σου είναι απλώς μια στιγμιαία παρόρμηση, μια στιγμιαία έκρηξη φλογερού πάθους. Σ’ αυτήν την περίπτωση, ίσως ακόμα και να προσευχηθείς στον Θεό και να πεις: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να πεθάνω για Σένα! Θεέ μου, ήμουν τόσο απασχολημένος με το καθήκον μου σήμερα που παρέλειψα ένα γεύμα. Ακόμα κι αν χρειαστεί να παραλείψω δέκα γεύματα, θα είμαι πρόθυμος να το κάνω! Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνο με ψωμί· αντιθέτως, ζουν με τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα του Θεού. Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να Σε αγαπώ για όλη μου τη ζωή, στους αιώνες των αιώνων, και η αγάπη μου για Σένα δεν θ’ αλλάξει ποτέ!» Αυτά τα πομπώδη λόγια σου σε συγκινούν και καταλήγεις να κλαις γοερά, αλλά η στάση του Θεού απέναντί σου δεν αλλάζει. Γιατί; Επειδή συγκινείσαι από μια στιγμιαία παρόρμηση και τα δάκρυά σου δεν είναι δάκρυα μεταμέλειας, δάκρυα χρέους ή δάκρυα επειδή κατάφερες πραγματικά ν’ αποκτήσεις αυτογνωσία, πόσο μάλλον δάκρυα λύπης για την αδυναμία σου να κάνεις πράξη την αλήθεια και να τηρείς τις αλήθεια-αρχές. Επομένως, αυτό το συναίσθημά σου μπορεί να συγκινήσει μόνο εσένα και ίσως να συγκινήσει και κάποιους άλλους ή τους γύρω σου, αλλά δεν συγκινεί τον Θεό. Επομένως, δεν είναι το Άγιο Πνεύμα που σε συγκινεί, αλλά εσύ ο ίδιος συγκινείς τον εαυτό σου. Τα δάκρυά σου κυλάνε επειδή εσύ ο ίδιος συγκίνησες τον εαυτό σου. Τα δάκρυά σου, τα γεμάτα συναίσθημα λόγια σου και το φλογερό σου πάθος είναι απλώς ένα επιφανειακό φαινόμενο, είναι απλώς ένα είδος συμπεριφοράς. Δεν είναι μια αλλαγή στην ουσία σου και στη ζωή σου ούτε μια αποκάλυψη ότι η αλήθεια είναι η ζωή σου. Όταν έχεις το πάθος και την παρόρμηση να δαπανήσεις τον εαυτό σου και να υποφέρεις για τον Θεό και είσαι ιδιαίτερα ενεργός, νιώθεις ότι σε συγκίνησε το Άγιο Πνεύμα, ότι έχεις αλλάξει και ότι θα καταφέρεις να σωθείς· αυτό είναι ένα είδος αντίληψης και φαντασιοκοπίας που έχεις σχετικά με το έργο του Θεού. Όταν γίνεσαι αρνητικός λόγω μιας προσωρινής αποτυχίας και πτώσης ή επειδή η διαφθορά σου και οι ελλείψεις σου ξεσκεπάστηκαν ή επειδή κλαδεύτηκες και αποκαλύφθηκες, νιώθεις θλίψη και πόνο και πιστεύεις ότι δεν έχεις αλλάξει και ότι δεν έχεις καμία ελπίδα να σωθείς· αυτό είναι ένα άλλο είδος αντίληψης και φαντασιοκοπίας που έχεις σχετικά με το έργο του Θεού. Στην πραγματικότητα, ό,τι κι αν βλέπει ο Θεός —είτε είσαι σε αρνητική είτε σε θετική κατάσταση και σε όποιον βαθμό κι αν έχει επιδεινωθεί και πέσει η κατάστασή σου— πώς σε βλέπει ο Θεός όλο αυτό το διάστημα; Το ανάστημά σου είναι αυτό που είναι. Ο Θεός θα προσδιορίσει πόσο έχεις αλλάξει και σε πόσες αλήθεια-πραγματικότητες έχεις εισέλθει με βάση την πραγματική σου περίσταση, τις πραγματικές σου εκδηλώσεις και το πραγματικό σου ανάστημα. Η τρέχουσα αδυναμία σου να σταθείς ξανά στα πόδια σου και το γεγονός ότι αυτήν τη στιγμή έχεις βυθιστεί σε απόλυτη απελπισία δεν είναι το πρότυπο με βάση το οποίο σε βλέπει ο Θεός ή προσδιορίζει το πραγματικό σου ανάστημα. Έτσι, είτε είσαι σε αρνητική είτε σε θετική κατάσταση και το κατά πόσο ξεχειλίζεις από φλογερό πάθος ή νιώθεις απελπισία δεν πρόκειται να επηρεάσει το πώς σε αξιολογεί και σε χαρακτηρίζει ο Θεός. Μόνο εσύ χαρακτηρίζεις λανθασμένα τον εαυτό σου ανάλογα με τις προσωρινές αποκαλύψεις και εκδηλώσεις σου —είτε ως άνθρωπο που είναι ήδη σαν τον Πέτρο είτε ως άνθρωπο που δεν επιδέχεται πλέον λύτρωση— επειδή έχεις πάρα πολλές αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με το έργο του Θεού. Όμως, όπως κι αν βγάζεις ετυμηγορίες, όποια καλά ή κακά συναισθήματα κι αν βιώνεις, όλα αυτά προκαλούνται από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες που έχεις αναπτύξει σχετικά με το έργο του Θεού, και αυτές οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες δεν συμφωνούν με τον ακριβή και πρακτικό ορισμό ενός ανθρώπου από τον Θεό και με την ακριβή και πρακτική ετυμηγορία που βγάζει Εκείνος για έναν άνθρωπο. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Επομένως, είτε έχει να κάνει με τις εκδηλώσεις τους, είτε με την ουσία τους, είτε με τον τελικό χαρακτηρισμό του εαυτού τους, οι άνθρωποι δεν μπορούν να βγάζουν ετυμηγορίες γι’ αυτά τα πράγματα με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους. Αντ’ αυτού, θα πρέπει να αξιολογούν αυτά τα πράγματα με βάση τους κανονικούς νόμους του έργου του Θεού και τα πραγματικά αποτελέσματα που θέλει να πετύχει ο Θεός στο έργο Του ή με βάση τους τρόπους με τους οποίους εργάζεται ο Θεός και τους ακριβείς ορισμούς Του για τους ανθρώπους. Ποιες είναι εδώ οι κύριες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σχετικά με το έργο του Θεού; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το πραγματικό τους ανάστημα καθορίζεται με βάση τις προσωρινές τους εκδηλώσεις ή τις εκδηλώσεις τους κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου: Αν κατά τη συγκεκριμένη περίοδο είναι σε καλή κατάσταση, τότε το Άγιο Πνεύμα θα εργαστεί σ’ αυτούς και θα αλλάξουν, θα κατέχουν ζωή, θα μεγαλώσει το ανάστημά τους και θα μπορέσουν να φτάσουν στη σωτηρία· αν είναι σε κακή κατάσταση και δεν έχουν αληθινή πίστη στον Θεό κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν καθόλου ανάστημα. Δεν είναι αυτά αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων; (Ναι.) Μια αντίληψη και μια φαντασιοκοπία που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με το έργο του Θεού είναι ότι δεν εκτελείται στους ανθρώπους μακροπρόθεσμα και διαρκώς, αλλά ότι τους δίνει φευγαλέα λίγη διαφώτιση, με αποτέλεσμα να εκδηλώσουν μια έκρηξη ενέργειας και μια στιγμιαία παρόρμηση. Άλλη μια αντίληψη και φαντασιοκοπία που έχουν οι άνθρωποι είναι ότι το έργο του Θεού είναι υπερφυσικό, ότι Εκείνος συγκινεί τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να έχουν θετική στάση και να έχουν την αποφασιστικότητα να υποφέρουν κακουχίες και να δαπανήσουν τον εαυτό τους γι’ Αυτόν, και ότι κατόπιν αποκτούν ανάστημα και γίνονται άνθρωποι που έχουν ως ζωή τους την αλήθεια του Θεού. Πιστεύουν ότι αν γίνουν αδύναμοι λόγω ενός ζητήματος, ο Θεός θα αποφανθεί ότι έχουν αποτύχει και έχουν αποκαλυφθεί κι έπειτα θα τους καταδικάσει, θα τους αποκλείσει και θα τους εγκαταλείψει. Δεν είναι αυτά αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων; (Ναι.)

Ποιες είναι οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων πάνω στις οποίες συναναστραφήκαμε μόλις τώρα; (Οι άνθρωποι έχουν διαφόρων ειδών αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με το έργο του Θεού. Πιστεύουν ότι το πραγματικό ανάστημα ενός ανθρώπου κρίνεται από τις εκδηλώσεις του κατά τη διάρκεια μιας ορισμένης περιόδου ή από τις προσωρινές εκδηλώσεις του και νομίζουν ότι το έργο του Θεού στους ανθρώπους πραγματοποιείται σε μια στιγμή, κι όχι ότι είναι μακροπρόθεσμο και διαρκές. Επίσης, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το έργο του Θεού είναι πολύ υπερφυσικό και ότι ο Θεός συγκινεί συχνά τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι συγκινούνται στιγμιαία από το Άγιο Πνεύμα, νομίζουν ότι πρόκειται να οδηγηθούν στην τελείωση ή ότι έχουν προσεγγίσει περισσότερο το πρότυπο του Πέτρου, ενώ όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν και γίνονται αδύναμοι, αποφαίνονται ότι έχουν αποκλειστεί.) Ποιες είναι οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σχετικά με το έργο του Θεού από αυτήν την άποψη; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι προσωρινές τους εκδηλώσεις αντιπροσωπεύουν το πραγματικό τους ανάστημα και ότι ο Θεός βγάζει ετυμηγορίες για τους ανθρώπους με βάση τις προσωρινές τους εκδηλώσεις. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι αρέσει στον Θεό να τους βλέπει να υποφέρουν κακουχίες και να πληρώνουν ένα τίμημα, ότι Του αρέσει να τους βλέπει να προσεύχονται συχνά, ν’ αναλαμβάνουν δεσμεύσεις και να συγκινούνται σε σημείο που πλαντάζουν στο κλάμα, και ότι Του αρέσει οι άνθρωποι να είναι σε θέση ν’ απαρνούνται πράγματα, να δαπανούν τον εαυτό τους και να εργάζονται επιμελώς, καθώς και να μπορούν να ξεπεράσουν τις διάφορες δυσκολίες της σάρκας. Νομίζουν ότι είτε ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές ή με την αλήθεια είτε όχι, εφόσον είναι σε θέση να πληρώνουν τακτικά ένα τίμημα και εφόσον, όσο εκτελούν το καθήκον τους, χάνουν συχνά το φαγητό τους και τον ύπνο τους, σηκώνονται νωρίς το πρωί και πηγαίνουν για ύπνο αργά το βράδυ και δουλεύουν μέρα νύχτα, τότε θ’ αρέσει αυτό στον Θεό. Αυτό υποδηλώνει ότι όποιο έργο κι αν κάνει ο Θεός ή όσα λόγια κι αν λέει, απλώς ελπίζει όλοι οι άνθρωποι να είναι σε θέση να υποφέρουν κακουχίες και να πληρώνουν ένα τίμημα γι’ Αυτόν, να μην τρώνε καλό φαγητό ούτε να φοράνε ωραία ρούχα και να μην έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο, ότι πρέπει να αφιερώνουν την κάθε τους ημέρα είτε στο να κάνουν τα καθήκοντά τους είτε στο να προσεύχονται και ότι πρέπει ν’ αναλαμβάνουν συχνά δεσμεύσεις, να εκφράζουν την αποφασιστικότητά τους, να παίρνουν σταθερές αποφάσεις και να δίνουν όρκους. Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αρέσει στον Θεό να συγκρατεί το πνεύμα και τα χέρια και τα πόδια των ανθρώπων, ότι δεν δίνει στους ανθρώπους ελευθερία και απελευθέρωση και ότι, αντιθέτως, τους κάνει να νιώθουν καταπιεσμένοι ώστε να μην μπορούν ν’ απελευθερωθούν και τους στερεί την ελευθερία μιας ζωής με κανονική ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι το πιστεύουν αυτό, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Τι άλλο πιστεύουν οι άνθρωποι; Ότι ο Θεός δεν επιτρέπει στους ανθρώπους ν’ αποτυγχάνουν, ν’ αποκαλύπτουν αδυναμία ή διαφθορά ή να δείχνουν τις ελλείψεις τους. Επίσης, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν θέλουν να φτάσουν στη σωτηρία και να οδηγηθούν στην τελείωση, τότε, όσο κάνουν το καθήκον τους, δεν μπορούν να είναι καθόλου αδύναμοι ούτε να έχουν καμία από τις ανάγκες, τις ελλείψεις ή τα ελαττώματα της κανονικής ανθρώπινης φύσης, και δεν πρέπει ν’ αποκαλύπτουν διεφθαρμένες διαθέσεις. Δεν είναι αυτά αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων; (Ναι.) Στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπό το έργο και την καθοδήγηση του Θεού πρέπει να παραμένουν νέοι στην ψυχή, να παραμένουν ένθερμοι και γεμάτοι πάθος για το έργο τους και να το αντιμετωπίζουν με σοβαρή στάση, καθώς και να είναι διαρκώς στην τσίτα και να μη χαλαρώνουν ποτέ. Αυτό δεν πιστεύουν οι άνθρωποι; Άραγε, αυτή είναι μια αντίληψη και φαντασιοκοπία που έχουν οι άνθρωποι ή μήπως είναι μια αληθινή απαίτηση που έχει ο Θεός από τους ανθρώπους; (Είναι μια αντίληψη και φαντασιοκοπία που έχουν οι άνθρωποι.) Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν είναι λίγο αρνητικοί και αδύναμοι ή έχουν μια μικρή δυσκολία της σάρκας ή κάποια ελαττώματα ή κάποιες ελλείψεις στην ανθρώπινη φύση τους ή αποκαλύψουν διεφθαρμένες διαθέσεις και κατά καιρούς λαχταρούν τις ανέσεις της σάρκας, τότε ο Θεός δεν θα τους θέλει, δεν θα τους μιλάει ούτε θα εργάζεται σε αυτούς και θα αποκλειστούν και δεν θα έχουν καμία ελπίδα να σωθούν. Ισχύει αυτό; (Όχι.) Δεν είναι αυτά αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες που έχουν οι άνθρωποι; (Ναι.) Στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, οι άνθρωποι πιστεύουν, αφενός, ότι στον Θεό αρέσουν οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν διαρκώς από ενθουσιασμό και φλογερό πάθος για το έργο τους και, αφετέρου, ότι στον Θεό δεν αρέσει η αρνητικότητα των ανθρώπων και δεν τους επιτρέπει να δείχνουν τις αδυναμίες τους. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι στον Θεό αρέσουν οι ασκητές, έτσι δεν είναι; Πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να ζήσουν όλη τους τη ζωή στη φτώχεια, να μη δίνουν καμία σημασία σε εξωτερικά ζητήματα και να διαβάζουν κάθε μέρα τα λόγια του Θεού κάτω από το αμυδρό φως μιας ψυχρής λάμπας πετρελαίου· πιστεύουν ότι τόσο οι πρωινές όσο και οι βραδινές προσευχές είναι υποχρεωτικές, ότι πρέπει να ευχαριστούν τον Θεό πριν από κάθε γεύμα και ότι δεν μπορούν να έχουν καμία από τις διάφορες ανάγκες της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Πιστεύουν ότι μόνο τότε θα μπορούν να θεωρούνται απολύτως αφοσιωμένοι στον Θεό και απολύτως πιστοί στο έργο τους και ότι μόνο διατηρώντας αυτόν τον ζήλο θα μπορούν να είναι άνθρωποι που συμπαθεί ο Θεός και που θέλει να σώσει και να οδηγήσει στην τελείωση. Επειδή οι άνθρωποι έχουν αυτές τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες, κάποιοι από αυτούς νιώθουν έντονη επίπληξη μέσα τους όταν κατά καιρούς τους λείπει η οικογένειά τους και, επίσης, νιώθουν ανησυχία όποτε κουβεντιάζουν για λίγο, και σκέφτονται ότι ο Θεός θα τους επιπλήξει. Όταν κάποιες νεαρές γυναίκες μια στο τόσο φοράνε τα καλά τους και φοράνε λίγο χτυπητά και σχετικά μοντέρνα ρούχα, νιώθουν εντελώς άβολα και σκέφτονται: «Δεν είναι λίγο άσεμνο να ντύνομαι έτσι; Δεν είναι λίγο ακόλαστο;» Στην πραγματικότητα, δεν φοράνε αλλόκοτα ούτε αποκαλυπτικά ρούχα, αλλά απλώς νιώθουν ακόλαστες και σκέφτονται: «Νιώθω την επίπληξη του Θεού μέσα μου. Δεν αρέσει στον Θεό αυτό που κάνω». Αν νομίζεις ότι δεν αρέσει στον Θεό, τότε γιατί δεν φοράς τον μανδύα ενός βουδιστή μοναχού ή ενός ταοϊστή; Πόσο «κομψό» και «σεμνό» θα ήταν αυτό! Αυτό δεν θα ήταν ακόλαστο, έτσι δεν είναι; Κάποιοι άνθρωποι ενδίδουν κατά καιρούς σε λίγη ματαιοδοξία ή κάνουν επίδειξη, κι έπειτα αισθάνονται επίπληξη και ανησυχία μέσα τους και σκέφτονται: «Δεν αρέσω πλέον στον Θεό. Δεν με θέλει πια». Μάλιστα, κάποιοι άνθρωποι θέτουν ως κανόνα ότι δεν τους επιτρέπεται να βουρτσίζουν τα μαλλιά τους, να βάφονται ή να κοιτάζονται στον καθρέφτη, και ότι μπορούν να κάνουν μπάνιο μόνο μία φορά τον μήνα ή κάθε έξι μήνες, και πιστεύουν ότι αν κάνουν μπάνιο πιο τακτικά από μία φορά τον μήνα ή κάθε έξι μήνες, αυτό θα το απεχθάνεται ο Θεός και δεν θα υπάρχει περίπτωση να σωθούν. Θέτουν ως κανόνα ότι πρέπει να ξυπνάνε πριν τις πέντε το πρωί, και πιστεύουν ότι αν ξυπνήσουν μισή ώρα αργότερα, ενδίδουν στις ανέσεις και δεν είναι άνθρωποι που αγαπούν τον Θεό· θέτουν ως κανόνα ότι πρέπει να πηγαίνουν για ύπνο μετά τα μεσάνυχτα, και πιστεύουν ότι αν πάνε για ύπνο πριν τα μεσάνυχτα, δεν είναι άνθρωποι που κάνουν με αφοσίωση το καθήκον τους. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν πολλούς παγιωμένους κανόνες για τη συμπεριφορά τους, την καθημερινότητά τους και τις ανάγκες της ζωής τους. Δεν αναζητούν ποιες είναι οι απαιτήσεις του Θεού ούτε προσπαθούν να κατανοήσουν ποιες είναι οι απόψεις και οι στάσεις του Θεού απέναντι σ’ αυτά τα ζητήματα. Αντ’ αυτού, πιστεύουν με έναν απόλυτα υποκειμενικό τρόπο ότι στο έργο Του ο Θεός δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν αυτές τις εκδηλώσεις και ότι αν διαθέτουν ποτέ αυτές τις εκδηλώσεις, φέρονται εντελώς επαναστατικά και ο Θεός τούς απεχθάνεται, κι έτσι δεν μπορούν να σωθούν. Συχνά, μόνο και μόνο λόγω κάποιων ασήμαντων ζητημάτων που δεν αξίζουν καν ν’ αναφερθούν, όπως το να λένε το λάθος πράγμα, να χρησιμοποιούν τη λάθος λέξη, να τρώνε μερικά επιπλέον σνακ ή να βλέπουν κατά καιρούς κάποια ψυχαγωγικά βίντεο, οι άνθρωποι σκέφτονται: «Είμαι ξοφλημένος, αυτό είναι εντελώς επαναστατικό από την πλευρά μου! Δεν ήξερα ότι μπορούσα να έχω τέτοιες συμπεριφορές και τέτοιες κλίσεις· δεν ήξερα ότι εξακολουθούσα να έχω αυτά τα προβλήματα. Αυτό είναι τρομερό. Πρέπει να κάνω αυτοκριτική σε βάθος, ν’ αναλύσω τον εαυτό μου ως τα βάθη της ψυχής μου και να φέρω μια ριζική επανάσταση μέσα μου. Δεν μπορώ να το αφήσω να περάσει έτσι!» Οι άνθρωποι προσδίδουν τεράστια σημασία σ’ αυτά τα ζητήματα που δεν έχουν καμία σύνδεση με τις αλήθεια-αρχές. Όλα αυτά είναι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων και ο Θεός τα απεχθάνεται. Ο Θεός δεν θέλει να βλέπει τους ανθρώπους ν’ αποκαλύπτουν αυτές τις εκδηλώσεις. Ποιες είναι, λοιπόν, οι αλήθειες που θα πρέπει να κατανοήσουν οι άνθρωποι ως προς αυτό; Ποιες είναι οι αρχές που θα πρέπει να τηρούνται; Εφόσον αυτά τα πράγματα είναι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, σίγουρα δεν είναι οι αρχές που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους και σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με τις απαιτήσεις που έχει ο Θεός από τους ανθρώπους. Και εφόσον είναι αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, αυτό σημαίνει ότι η σύλληψη και η σύνθεσή τους γίνονται στο ανθρώπινο μυαλό· με λίγα λόγια, προέρχονται από το μυαλό των ανθρώπων και δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις αλήθεια-πραγματικότητες που απαιτεί ο Θεός να κατέχουν οι άνθρωποι. Όσο κι αν οι άνθρωποι παραμένουν προσκολλημένοι σ’ αυτές τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες, εφόσον δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια, η προσκόλληση σ’ αυτές είναι μάταιη. Ακόμη κι αν παραμένεις προσκολλημένος σ’ αυτές, δεν τηρείς τις αλήθεια-αρχές και ο Θεός δεν θα το θυμάται. Συγκεκριμένα, κάποιοι άνθρωποι νιώθουν μεγάλη ανησυχία μέσα τους και έντονη αυτομομφή όταν κατά καιρούς αποκαλύπτουν τις προτιμήσεις τους ή τις σαρκικές συνήθειές τους. Πώς προκύπτει αυτή η ανησυχία και η αυτομομφή; Μήπως είναι το αποτέλεσμα της συγκίνησής τους από το Άγιο Πνεύμα; (Όχι. Οι άνθρωποι έχουν αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με τον Θεό, γι’ αυτό νιώθουν ανησυχία.) Η βάση αυτών των συναισθημάτων είναι οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, όχι η αλήθεια. Κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται επίπληξη και ανησυχία μέσα τους για ψύλλου πήδημα και σπεύδουν να προσευχηθούν και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους και να μετανοήσουν γρήγορα. Για ποιο πράγμα πρέπει να μετανοήσεις; Τα πράγματα που έκανες είναι συνηθισμένες συμπεριφορές της καθημερινής ζωής. Δεν είναι αμαρτίες και σίγουρα δεν είναι μεγάλες παραβάσεις. Μην κάνεις τόση φασαρία για τέτοια ασήμαντα πράγματα! Αν πιστεύεις ότι αυτά τα πράγματα είναι λάθος, μπορείς να επιλέξεις να μην τα κάνεις. Όμως, αν δεν τα κάνεις, αυτό δεν σημαίνει ότι τηρείς τις αλήθεια-αρχές και το γεγονός ότι νιώθεις ανησυχία δεν σημαίνει ότι έχεις παραβιάσει τις αλήθεια-αρχές. Γιατί μετανοείς; Γιατί μεταστρέφεσαι; Το κάνεις επειδή οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες σου σε οδηγούν να πιστεύεις λανθασμένα ότι αυτές είναι συμπεριφορές στις οποίες δεν πρέπει να επιδίδεσαι ή μήπως το κάνεις επειδή πιστεύεις ότι οι συμπεριφορές σου είναι αντίθετες με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές; Αν είναι αντίθετες με τις αλήθεια-αρχές και πραγματικά νιώθεις ανησυχία, τότε πρέπει να σπεύσεις να αναστρέψεις την πορεία σου και να μετανοήσεις στον Θεό. Αν μη τι άλλο, το γεγονός ότι νιώθεις ανησυχία σημαίνει ότι σε επιπλήττει η συνείδηση της ανθρώπινης φύσης. Αν νιώθεις ανησυχία απλώς και μόνο επειδή πήγες κόντρα στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σου, δεν ενδίδεις σε περιττά συναισθήματα; (Ναι.) Αυτό σημαίνει ότι ενδίδει κανείς ολοκληρωτικά σε περιττά συναισθήματα και αυτό είναι αχρείαστο. Πώς γίνεται να μη νιώθεις ανησυχία όταν ακολουθείς αντίχριστους; Πώς γίνεται να μη νιώθεις αποδοκιμασία γι’ αυτό; Όταν βλέπεις κακούς ανθρώπους να διαταράσσουν και να αναστατώνουν το εκκλησιαστικό έργο και να βλάπτουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν υψώνεις το ανάστημά σου για να τους σταματήσεις, άραγε νιώθεις ανησυχία; Όταν μιλάς και ενεργείς παραβιάζοντας τις αλήθεια-αρχές και με βάση τη δική σου βούληση, άραγε νιώθεις ανησυχία; Αν έχεις παραβιάσει τις αλήθεια-αρχές σ’ αυτά τα ζητήματα κι ωστόσο δεν νιώθεις ποτέ ανησυχία γι’ αυτό, τότε δεν έχεις καν ανθρώπινη φύση ούτε συνείδηση. Κι αν δεν έχεις συνείδηση, ποια πράγματα θα σε κάνουν να νιώθεις ανησυχία; Η ανησυχία σου σημαίνει ότι ενδίδεις ολοκληρωτικά σε περιττά συναισθήματα. Οι δικές σου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες είναι που σε βασανίζουν και σε κάνουν να νιώθεις ανησυχία· αυτό είναι ανώφελο. Ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αν πιστεύεις στον Θεό με βάση τις δικές σου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες; Απλώς θα γίνεσαι ολοένα και πιο υποκριτής και θα μοιάζεις όλο και περισσότερο με τους Φαρισαίους. Απλώς θα ξεστρατίζεις όλο και περισσότερο από τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές και θα είναι αδύνατον να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα. Νιώθεις πάντα καλά με τον εαυτό σου, αλλά τι ακριβώς είναι τόσο καλό σ’ εσένα; Ξεχειλίζεις από αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες και όλα όσα νιώθεις δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια. Η συγκίνηση και η επίπληξη που αισθάνεσαι, το χρέος και οι τύψεις που νιώθεις, η μετάνοια που νομίζεις ότι πρέπει να δείξεις, οι όρκοι που παίρνεις και οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνεις σχετίζονται όλα με τις δικές σου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες. Αυτά τα πράγματα βασίζονται αποκλειστικά στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες σου και δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια. Επομένως, οτιδήποτε κάνεις —είτε υποφέρεις κακουχίες και πληρώνεις ένα τίμημα είτε προσφέρεις πράγματα και δαπανάς τον εαυτό σου, και ό,τι κι αν δαπανάς— είναι μάταιο, αν δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Καταλάβατε; (Ναι.)

Τώρα που συναναστραφήκαμε πάνω σ’ αυτές τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με το έργο του Θεού και τις αναλύσαμε, σας είναι λίγο πιο ξεκάθαρο πώς να βλέπετε συμπεριφορές όπως το κατά πόσο οι άνθρωποι υποφέρουν κακουχίες, πληρώνουν ένα τίμημα και δείχνουν αυτοσυγκράτηση όταν κάνουν τα καθήκοντά τους και κατά πόσο τους αρέσει να τρώνε καλό φαγητό και να ντύνονται ωραία, και ούτω καθεξής, καθώς και ποιες είναι οι αρχές που απαιτεί ο Θεός από τους ανθρώπους και ποιο ακριβώς είναι το αποτέλεσμα που θέλει να πετύχει ο Θεός στους ανθρώπους με το έργο Του; Το αποτέλεσμα που θέλει να πετύχει ο Θεός στους ανθρώπους δεν είναι να βλέπει ότι δείχνεις πάθος για το έργο σου όλη την ώρα. Δηλαδή, αυτό που θέλει να δει ο Θεός δεν είναι ο ενθουσιασμός σου ή η αποφασιστικότητά σου να υποφέρεις κακουχίες και να πληρώσεις ένα τίμημα. Στα μάτια του Θεού, αν δεν κατανοείς την αλήθεια, τότε αυτές οι εκδηλώσεις είναι απλώς μια στιγμιαία παρόρμηση. Με άλλα λόγια, είναι απλώς ο ενθουσιασμός σου. Ουσιαστικά, τι είναι ο ενθουσιασμός; Είναι η παρορμητικότητά σου ή, πιο συγκεκριμένα, είναι μια συναισθηματική προσέγγιση απέναντι στα πράγματα. Αυτό που θέλει ο Θεός δεν είναι ο ενθουσιασμός των ανθρώπων, η συναισθηματική τους προσέγγιση απέναντι στα πράγματα, οι προσωρινές τους παρορμήσεις ή μια τέτοιου είδους παθιασμένη κατάσταση. Τι θέλει ο Θεός; (Θέλει να είναι οι άνθρωποι σε θέση να κατανοήσουν την αλήθεια.) Αν μη τι άλλο, θέλει να είσαι σε θέση ν’ αγαπάς την αλήθεια και να κατανοείς την αλήθεια και, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με διάφορα ζητήματα, να μην παραμένεις προσκολλημένος σ’ έναν κανονισμό, μια τυπικότητα ή μια συμπεριφορά, αλλά, αντιθέτως, να τηρείς τις αλήθεια-αρχές· επίσης, θέλει, στο καθήκον που κάνεις και στα πάντα, να μπορείς ν’ αναζητάς τις αλήθεια-αρχές και ν’ ασκείσαι σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, καθώς και να κάνεις τα λόγια του Θεού και την αλήθεια δική σου πραγματικότητα· αυτό είναι το αποτέλεσμα που σκοπεύει να πετύχει το έργο του Θεού. Όσο για το αν, στην προσωπική σου ζωή, θέλεις να πηγαίνεις νωρίς για ύπνο και να σηκώνεσαι νωρίς το πρωί ή να πηγαίνεις αργά για ύπνο και να σηκώνεσαι αργά, ή για το ποια χαρίσματα έχεις ή πόση ευφράδεια έχεις, τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία για τον Θεό. Ο Θεός δεν εκτιμά πράγματα όπως το κατά πόσο έχεις την αποφασιστικότητα να υποφέρεις κακουχίες ή όχι και το πόσο μεγάλο τίμημα πληρώνεις. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Για χάρη της πίστης μου στον Θεό, δεν έχω αγοράσει ωραία ρούχα εδώ και πολλά χρόνια και δεν έχω πάει κομμωτήριο πάνω από δέκα χρόνια». Ακόμη κι αν δεν τρως καλά, δεν φοράς ωραία ρούχα και υποφέρεις πάρα πολλές κακουχίες σε όλη σου τη ζωή, τι μ’ αυτό; Αυτό θέλει ο Θεός; Μήπως ο απώτερος σκοπός των κηρυγμάτων και των συναναστροφών του Θεού είναι να παρέχει στους ανθρώπους πάρα πολλές αλήθειες απλώς και μόνο για να σε μετατρέψει σε ασκητή; Μήπως ο σκοπός είναι απλώς και μόνο να σε μετατρέψει σε αξιολύπητο φουκαρά, ζητιάνο ή οργισμένο νιάτο; Όχι. Αυτό που θέλει να κάνει ο Θεός είναι να θεμελιώσει τα λόγια Του και τις αλήθεια-αρχές στους ανθρώπους. Επομένως, όταν πολλοί πιστεύουν ότι αρέσει στον Θεό να βλέπει τους ανθρώπους να υποφέρουν περισσότερες κακουχίες και να πληρώνουν μεγαλύτερο τίμημα και ότι Του αρέσει να τους βλέπει να ζουν μια εξαιρετικά φτωχική, σκληρή και λιτή ζωή, να έχουν πολύ μεγάλη αποφασιστικότητα και βλέψεις και έντονο πάθος ή να δείχνουν ακραία αυτοσυγκράτηση, να παραμένουν πραγματικά στη θέση που τους αρμόζει και να συμπεριφέρονται σωστά, αυτά είναι απλά δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με το έργο του Θεού. Ας υποθέσουμε ότι, για πολλά χρόνια της ζωής σου, τρως μόνο ένα γεύμα την ημέρα, κοιμάσαι μόνο τρεις ώρες κάθε βράδυ και δεν μπορείς να τρως καλό φαγητό ή να φοράς ωραία ρούχα, ότι για πολλά χρόνια κάνεις αυτό που πιστεύεις ότι οφείλεις να κάνεις κι έχεις υποφέρει αμέτρητες κακουχίες κι έχεις αναλάβει αμέτρητες δεσμεύσεις. Όπως το θέτετε εσείς οι ίδιοι, «παραμένετε πιστοί στην αρχική σας βλέψη» και υποφέρετε κακουχίες, δαπανάτε τον εαυτό σας για τον Θεό και αφιερώνετε όλη σας τη ζωή στον Θεό. Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, αν δεν καταβάλλεις ποτέ προσπάθεια για τα λόγια του Θεού ή την αλήθεια και δεν αναζητείς τις αλήθεια-αρχές σε ό,τι κάνεις, τότε είναι σίγουρο ότι θα εγκαταλειφθείς. Θέλεις να φτάσεις στη σωτηρία υποφέροντας κακουχίες, πληρώνοντας ένα τίμημα και χωρίς ν’ αλλάξεις ποτέ την αρχική σου βλέψη, καθώς και δαπανώντας τον εαυτό σου για τον Θεό σε όλη σου τη ζωή και προσφέροντας όλα όσα έχεις σε Αυτόν. Αυτό είναι μόνο ένα όνειρο· είναι ευσεβής πόθος. Ακόμη κι αν τρως χυλό και μπομπότα όλη σου τη ζωή και δεν τρως ποτέ καλό φαγητό ούτε απολαμβάνεις ωραία πράγματα, θα είναι ανώφελο. Ο Θεός δεν εξετάζει ποτέ τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου ούτε εξετάζει ποιους κανόνες ακολουθεί προς τα έξω ένας άνθρωπος ή κατά πόσο ζει προς τα έξω μια απλή και λιτή ζωή. Αυτό που θέλει να δει ο Θεός είναι σε ποιο μονοπάτι βαδίζεις, ποιες αρχές ακολουθείς σε κάθε ζήτημα που αντιμετωπίζεις και κατά πόσο τηρείς τις αλήθεια-αρχές όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα. Αν δεν τηρείς τις αλήθεια-αρχές, τότε όσο καλά κι αν ακολουθείς αυτές τις παγιωμένες διατάξεις και τους κανόνες, θα είναι ανώφελο. Θα υποδηλώνει μόνο ότι είσαι ένας άνθρωπος που ζει με βάση αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, ένας άνθρωπος που ζει με βάση εντελώς υποκειμενικές, ωραίες ευχές, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το έργο του Θεού και καμία απολύτως σχέση με κανέναν από τους τρόπους με τους οποίους εκτελεί ο Θεός το έργο Του για τη σωτηρία των ανθρώπων, ένας άνθρωπος που έχει απομακρυνθεί από το έργο του Θεού. Επομένως, αν θέλεις να κερδίσεις κάτι από το έργο του Θεού, πρέπει πρώτα να εργαστείς σκληρά πάνω στην αλήθεια· δεν πρέπει να στρέψεις καθόλου το έργο σου ούτε να καταβάλεις καμία προσπάθεια προς τις δικές σου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες· αν το κάνεις, θα είναι ανώφελο. Κάποιοι άνθρωποι Με ρωτάνε: «Πιστεύεις ότι φαίνομαι πιο σεμνός και καθωσπρέπει με μακριά μαλλιά ή με κοντά μαλλιά;» Τους απαντάω ρωτώντας τους: «Σου αρέσει να έχεις μακριά ή κοντά μαλλιά;» Εκείνοι λένε: «Μου αρέσει να έχω μακριά μαλλιά. Νομίζω, όμως, ότι τα μακριά μαλλιά δεν είναι σεμνά και καθωσπρέπει και ότι δεν αρέσουν στον Θεό». Κι Εγώ απαντώ: «Πότε το είπε αυτό ο Θεός; Έχει αυτό κάποια σχέση με την αλήθεια;» Είναι και άλλοι που Με ρωτάνε: «Μπορώ να τρώω σνακ;» Κι Εγώ απαντώ: «Είναι μια ανάγκη της κανονικής ανθρώπινης φύσης το να τρώει κανείς σνακ; Μήπως ορίζει ο Θεός ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να τρώνε σνακ; Μήπως το καταδικάζει ο Θεός;» Κι εκείνοι λένε: «Νομίζω ότι ο Θεός το καταδικάζει, γιατί είναι ακολασία να τρώει κανείς σνακ». Τι σημαίνει «ακολασία»; Αν πιστεύεις ότι είναι ακολασία να τρως σνακ, τότε το να μην τρως σνακ σημαίνει ότι δεν είσαι ακόλαστος; Μήπως το να μην τρως σνακ σημαίνει ότι κατανοείς την αλήθεια και κάνεις πράξη την αλήθεια; Το καταλαβαίνετε όταν το θέτω μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες δεν είναι η αλήθεια και δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια. Αν είσαι έξυπνος, πρέπει να σπεύσεις να εξετάσεις ποιες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες εξακολουθείς να έχεις και ποιες πρακτικές, σκέψεις και απόψεις των Φαρισαίων εξακολουθείς να έχεις, και να τις εγκαταλείψεις χωρίς καθυστέρηση. Ο σκοπός του να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα δεν είναι να γίνεις ακόλαστος και φιλήδονος, αλλά να προσέλθεις ενώπιον του Θεού για ν’ αναζητήσεις τις αλήθεια-αρχές και να καταφέρεις ν’ αποκτήσεις ως ζωή σου την αλήθεια. Ο Θεός δεν θέλει να σε δει να γίνεσαι ζητιάνος και να ζεις τη ζωή ενός ασκητή. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Αφού δεν αρέσει στον Θεό οι άνθρωποι να είναι ζητιάνοι, αυτό σημαίνει ότι Του αρέσει να είναι πλούσιοι;» Δεν αρέσει στον Θεό ούτε να είναι πλούσιοι οι άνθρωποι. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Είναι ανθρώπινη αντίληψη και φαντασιοκοπία ότι αρέσει στον Θεό να υποφέρουν οι άνθρωποι σωματικές κακουχίες. Αν, λοιπόν, δεν αρέσει στον Θεό να υποφέρουν οι άνθρωποι κακουχίες, αυτό σημαίνει ότι Του αρέσει να ζουν μέσα στις ανέσεις;» Λάθος· είναι κι αυτό δική σου αντίληψη και φαντασιοκοπία. Τότε, ποιος είναι ο σωστός τρόπος να ενεργεί κανείς; (Στον Θεό αρέσει να μπορούν οι άνθρωποι να προσέρχονται ενώπιόν Του και ν’ αναζητούν τις αλήθεια-αρχές, ό,τι κι αν τους συμβαίνει.) Οποιαδήποτε στιγμή, δεν μπορεί να ξεχνά κανείς τις αλήθεια-αρχές. Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Στον Θεό αρέσει οι άνθρωποι ν’ αναλαμβάνουν δεσμεύσεις ενώπιόν Του και να διαθέτουν την αποφασιστικότητα να υποφέρουν κακουχίες». Άλλοι λένε: «Ο Θεός δεν συμπαθεί τους ανθρώπους που δεν είναι πρόθυμοι να υποφέρουν κακουχίες». Είναι σωστό ή λάθος να λέει κανείς αυτά τα πράγματα; Ποια δήλωση είναι σωστή και ποια είναι λάθος; (Είναι και οι δύο λάθος.) Κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν μονίμως κακουχίες για χάρη της θέσης τους, της φήμης και του κέρδους· έχουν μεγάλη αποφασιστικότητα να υποφέρουν κακουχίες. Χαροποιούν τον Θεό αυτές οι εκδηλώσεις; (Όχι.) Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να υποφέρουν κακουχίες σε ό,τι έχει να κάνει με προσωπικά ζητήματα, αλλά είναι πρόθυμοι να υποφέρουν κακουχίες για να κάνουν το καθήκον τους και για χάρη της αλήθειας και είναι πρόθυμοι να υποστούν λίγη ταλαιπωρία προκειμένου να ενεργούν σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Ποια από αυτές τις εκδηλώσεις είναι καλύτερη; (Το να υποφέρει κανείς κακουχίες για χάρη των αλήθεια-αρχών.) Τι μαθαίνουμε από όλα αυτά; Ότι είναι σωστό να ενεργεί κανείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και να κάνει πράξη την αλήθεια. Είτε έχει να κάνει με ζητήματα που σχετίζονται με το καθήκον κάποιου είτε με ζητήματα στην προσωπική ζωή κάποιου, το κατά πόσο υποφέρει κακουχίες δεν είναι πρότυπο ή αρχή. Ποιες είναι οι αρχές; Οι αρχές είναι οι απαιτήσεις του Θεού, τα λόγια του Θεού και η αλήθεια. Αν ασκείσαι σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, τότε ακόμη κι αν δεν υποφέρεις κακουχίες, αυτό που κάνεις είναι σωστό κι ο Θεός το εγκρίνει· αν δεν ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές, τότε ακόμη κι αν υποφέρεις πολλές κακουχίες ή βιώνεις μεγάλη ταπείνωση στην πορεία, είναι μάταιο και ο Θεός δεν εγκρίνει τις πράξεις σου. Είναι όπως ακριβώς κάποιοι άνθρωποι που ακούνε μια εντολή από έναν αντίχριστο κι έπειτα κάνουν αυτό που τους λέει, υλοποιούν το έργο σύμφωνα με τις προτιμήσεις του αντίχριστου, μιλάνε και υποφέρουν πολύ και παραμένουν πολύ απασχολημένοι, σε σημείο που το σώμα τους λυγίζει και καταρρέει από την εξάντληση. Το εγκρίνει αυτό ο Θεός; Θα το θυμάται ο Θεός; (Δεν το εγκρίνει και δεν θα το θυμάται.) Ποια είναι, λοιπόν, η στάση του Θεού; (Ο Θεός απεχθάνεται τέτοιους ανθρώπους.) Τι είπε ο Θεός; «Φεύγετε απ’ Εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν». Αυτή είναι η στάση του Θεού, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όσες κακουχίες κι αν έχεις υποφέρει ή όσο μεγάλο τίμημα κι αν έχεις πληρώσει, παρόλο που μπορεί να τα χρησιμοποιείς όλα αυτά για να κομπάζεις για τις συνεισφορές σου, ο Θεός δεν εξετάζει αυτά τα πράγματα. Ο Θεός εξετάζει μόνο το κατά πόσο έκανες αυτά τα πράγματα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και κατά πόσο ακολουθούσες τα λόγια του Θεού· αυτήν την αρχή χρησιμοποιεί για να σε αξιολογήσει. Αν δεν ακολουθείς τα λόγια του Θεού, αλλά, αντ’ αυτού, ενεργείς σύμφωνα με τις δικές σου ιδέες, τότε όσες κακουχίες κι αν υποφέρεις ή όσο μεγάλο τίμημα κι αν πληρώσεις, θα είναι όλα μάταια. Ο Θεός όχι μόνο δεν θα το θυμάται, αλλά θα το καταδικάσει κιόλας. Έτσι θα προκαλούσες την ίδια σου την καταστροφή, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Τέτοιοι άνθρωποι θ’ αποκλειστούν στο τέλος· τους αξίζει, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Ο Θεός έχει πει αμέτρητες χιλιάδες λόγια και σου έχει αναφέρει τις αλήθεια-αρχές, αλλά εσύ απλώς δεν ακούς. Έχεις μονίμως τις δικές σου ιδέες και ελπίζεις μάταια ν’ αντικαταστήσεις την αλήθεια με τις δικές σου αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, κι έτσι ν’ αποκτήσεις την έγκριση του Θεού, να εισέλθεις στη βασιλεία, να λάβεις ευλογίες και ν’ ανταμειφθείς. Δεν φλερτάρεις έτσι με τον θάνατο; Δεν ανήκουν αυτού του είδους οι άνθρωποι στο ίδιο σινάφι με τον Παύλο; (Ναι.) Επομένως, αν οι άνθρωποι θέλουν να εγκαταλείψουν τους φραγμούς ανάμεσα στον εαυτό τους και στον Θεό και την εχθρικότητά τους απέναντι στον Θεό, θα πρέπει να έχουν ακριβή κατανόηση για το έργο του Θεού. Θα πρέπει να μην κάνουν εικασίες σχετικά με τον Θεό, να μην αξιολογούν το έργο Του και να μην αξιολογούν τη συμπεριφορά τους και τις πρακτικές τους με βάση τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους κι έπειτα να χειρίζονται τα πάντα με βάση αυτές τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης θα είναι να πάνε όλα στράφι και, σε σοβαρές περιπτώσεις, να διαταράξουν και ν’ αναστατώσουν το εκκλησιαστικό έργο, να προσβάλουν τη διάθεση του Θεού και να τιμωρηθούν. Επομένως, στην προσέγγιση που υιοθετούν οι άνθρωποι απέναντι στο έργο του Θεού, θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις διάφορες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες τους σχετικά με τον Θεό. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να εξετάσουν και ν’ αναλύσουν τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους κι έπειτα να τις εγκαταλείψουν, ν’ αναζητήσουν τις προθέσεις του Θεού και την αλήθεια και να χρησιμοποιήσουν τις αλήθεια-αρχές για ν’ αντικαταστήσουν τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες τους, καθώς και τις λανθασμένες αρχές και πρακτικές τους. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορείς ν’ αρχίσεις να βαδίζεις στο μονοπάτι της σωτηρίας. Διαφορετικά, είναι αδύνατον να σωθείς· δεν υπάρχει καμία περίπτωση! Αυτό είναι ένα είδος αντίληψης και φαντασιοκοπίας που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με το έργο του Θεού. Ας ολοκληρώσουμε σ’ αυτό το σημείο τη συναναστροφή μας.