Ποιες άλλες εκδηλώσεις έχουν όσοι είναι δειλοί; Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να αρνηθούν και να αποκηρύξουν το όνομα του Θεού ανά πάσα στιγμή, να προδώσουν τον Θεό ανά πάσα στιγμή και να γίνουν Ιούδες ανά πάσα στιγμή. Οι δειλοί δεν είναι άξιοι να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών, σωστά; (Ναι.) Ποια είναι η θανάσιμη αδυναμία εκείνων που είναι δειλοί; (Φοβούνται τον θάνατο και μπορούν να προβούν σε προδοσία.) Αυτοί οι άνθρωποι περιφέρονται στη ζωή χωρίς ήθος, λαχταρούν τη ζωή και φοβούνται τον θάνατο. Ο φόβος για τον θάνατο είναι η θανάσιμη αδυναμία τους. Είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα προκειμένου να γλιτώσουν από τον θάνατο: είτε να γίνουν Ιούδες, είτε να γίνουν υιοί της καταστροφής, είτε να δεχτούν κατάρες· είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα, αρκεί να μπορέσουν να ζήσουν. Ο ύψιστος στόχος τους είναι να ζήσουν. Όσο κι αν τους συναναστραφείς σχετικά με το ότι η ζωή και ο θάνατος των ανθρώπων βρίσκονται στα χέρια του Θεού, ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο, την κυριαρχία και την ενορχήστρωση της μοίρας των ανθρώπων, αλλά και ότι οι άνθρωποι πρέπει να υποτάσσονται στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, αυτά τα λόγια ούτε τα πιστεύουν ούτε τα αποδέχονται. Απλώς πιστεύουν ότι είναι σπάνια ευκαιρία να ξαναγεννηθεί κανείς ως άνθρωπος, οπότε δεν θέλουν με τίποτα να πεθάνουν· πιστεύουν επίσης ότι, μόλις πεθάνουν και χαθεί η σάρκα τους, η ψυχή τους είτε θα ξαναγεννηθεί ως ζώο είτε θα γίνει ένα περιπλανόμενο φάντασμα, και δεν θα έχουν ποτέ ξανά την ευκαιρία να ξαναγεννηθούν ως άνθρωποι. Γι’ αυτό, φοβούνται ιδιαίτερα τον θάνατο. Θεωρούν τον θάνατο καταστροφική συμφορά, κι όχι μια καλή ευκαιρία για την επόμενη μετενσάρκωση ούτε μια νέα αρχή όταν ξαναγεννηθούν. Για τον λόγο αυτόν, δεν υπολογίζουν κανένα κόστος προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους. Ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεπουλήσουν άλλους ή να προκαλέσουν οποιαδήποτε ζημιά στο έργο της εκκλησίας, δεν πρόκειται να διστάσουν να το κάνουν. Και ακόμα κι αν χρειαστεί να απαρνηθούν το όνομα του Θεού, δεν τους νοιάζουν οι συνέπειες· το μόνο που τους νοιάζει είναι να ζήσουν ασφαλείς. Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί; (Άνθρωποι που σέρνουν ένα άθλιο κουφάρι.) Είναι αποβράσματα που σέρνουν ένα άθλιο κουφάρι! Ζουν χωρίς αξιοπρέπεια ή ακεραιότητα, είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα μόνο και μόνο για να παραμείνουν ζωντανοί, είναι ικανοί να πέσουν πολύ χαμηλά. Κάποιοι άνθρωποι έχουν ήδη υπολογίσει μέσα τους τι πρέπει να κάνουν προτού βρεθούν αντιμέτωποι με ένα επικίνδυνο περιβάλλον: «Αν με συλλάβουν, απλώς θα μιλήσω. Όταν ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας σας βασανίζει, σας απειλεί και σας τρομοκρατεί, κι έτσι σας εξαναγκάζει να πουλήσετε την εκκλησία, κανείς σας δεν λέει κουβέντα. Εγώ, όμως, δεν είμαι τόσο ανόητος σαν εσάς, που προτιμάτε να υπομένετε σωματικό πόνο παρά να μιλήσετε. Εγώ θα μίλαγα ακόμα και προτού με χτυπήσουν ή με τρομοκρατήσουν. Κοιτάξτε πόσο έξυπνος είμαι! Όπως λέει το ρητό: “Ένας σοφός άνθρωπος υποτάσσεται στις περιστάσεις”. Πού είναι το πρόβλημα αν πουλήσω τους αδελφούς και τις αδελφές της εκκλησίας; Ο καθένας πρέπει να κοιτάει τον εαυτό του, σωστά; Δεν είναι ανοησία να μην προσέχεις τον εαυτό σου;» Προτού γίνει το οτιδήποτε, ήδη έχουν σκεφτεί πώς να προστατέψουν τον εαυτό τους. Τα έχουν σκεφτεί όλα από καιρό. Με βάση ποιο πιστεύω συμπεριφέρονται; «Γιατί να δυσκολεύει κανείς τη ζωή του; Γιατί να είναι τόσο ξεροκέφαλος; Μόνο αν φέρεσαι καλά στον εαυτό σου, δεν θα έχει πάει στράφι αυτή η ζωή!» Με βάση αυτό το πιστεύω συμπεριφέρονται. Δεν έχουν ηθικούς φραγμούς. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει σχετικά με τέτοιους ανθρώπους; (Αν εντοπίζονται τέτοιοι άνθρωποι, πρέπει να αποπέμπονται σοφά. Πρόκειται για ωρολογιακές βόμβες.) Ακριβώς, είναι ωρολογιακές βόμβες. Είναι τελείως δειλοί και, όταν προκύψει κίνδυνος, θα πουλήσουν την εκκλησία. Αν κάποιος έχει κανονική ανθρώπινη φύση, θα εφαρμόσει σοφές μεθόδους για να ανταποκριθεί στα επικίνδυνα περιβάλλοντα, και θα έχει αληθινή πίστη στον Θεό. Δεν θα λογαριάσει εμπόδια προκειμένου να συμμετάσχει στις συναθροίσεις ή να κάνει το καθήκον του, ενώ θα βάλει τα δυνατά του προκειμένου να δαπανήσει τον εαυτό του για τον Θεό με βάση το ανάστημά του και τις συνθήκες στις οποίες βρίσκεται. Αυτή είναι η αποκάλυψη της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Οι δειλοί, όμως, θεωρούν πολύτιμη τη ζωή τους· λαχταρούν τη ζωή και φοβούνται τον θάνατο, γιατί εκτιμούν τη ζωή τους πάνω από κάθε τι άλλο. Δεν έχουν αληθινή πίστη στον Θεό και δεν βλέπουν ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος επί των πάντων. Όταν, λοιπόν, διώκονται, είναι φυσικό να αποκαλύπτονται ως δειλοί. Οι δειλοί, προκειμένου να προστατέψουν τον εαυτό τους, μπορούν να γίνουν Ιούδες. Τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν επικίνδυνα στοιχεία, είναι τρομακτικά άτομα. Η εκκλησία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τους αναθέσει κανένα έργο ούτε να τους επιτρέψει να κάνουν κανένα καθήκον. Σε διαφορετική περίπτωση, αν προβούν σε προδοσία, αυτό θα προκαλούσε τεράστια ζημιά στο έργο της εκκλησίας· περισσότερο κακό παρά καλό θα έκανε.

Πώς εκδηλώνεται η καχυποψία όσων είναι δειλοί και καχύποπτοι; Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να διακρίνουν καθαρά τις διάφορες πτυχές του έργου του οίκου του Θεού. Δεν ξέρουν τι ακριβώς έργο κάνει ο Θεός ή αν τα λόγια που λέει ο Θεός είναι η αλήθεια. Δεν έχουν ορθή αντίληψη ή άποψη πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, γι’ αυτό και δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν τι ακριβώς γίνεται στο έργο του οίκου του Θεού, τι αποτελέσματα στοχεύει να φέρει αυτό το έργο ή κατά πόσο γίνεται με σκοπό τη σωτηρία των ανθρώπων. Δεν μπορούν να δουν ξεκάθαρα τίποτα απ’ όλα αυτά. Επίσης, δεν καταλαβαίνουν ξεκάθαρα τι είναι η εκκλησία. Όσα κηρύγματα κι αν ακούσουν, δεν καταλαβαίνουν ούτε την παραμικρή αλήθεια. Έχουν πάντα αμφιβολίες για το αν οι αδελφοί και οι αδελφές κάνουν τα καθήκοντά τους, και σκέφτονται: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι όλη την ώρα απασχολημένοι, πηγαινοέρχονται κάθε μέρα. Τι ακριβώς κάνουν;» Ιδιαίτερα μέσα στο πλαίσιο της πίστης στον Θεό και της εκτέλεσης καθηκόντων στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, οι επικεφαλής και οι εργάτες συναναστρέφονται και συζητάνε σχετικά με κάποιες πτυχές του έργου της εκκλησίας —όπως για παράδειγμα το διοικητικό έργο, το έργο που αφορά το προσωπικό, το έργο γενικών υποθέσεων και κυρίως το έργο που είναι επικίνδυνο— χωρίς να ενημερώνουν τους συνηθισμένους αδελφούς και αδελφές για όλα αυτά. Έτσι προστατεύουν τους αδελφούς και τις αδελφές, δεν τους βλάπτουν. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και θέλουν συνεχώς να ρωτάνε γι’ αυτά τα πράγματα. Για παράδειγμα, ρωτάνε πού τυπώνονται τα βιβλία ή πού φιλοξενούνται κάποιοι επικεφαλής και εργάτες. Θα σε ωφελούσε να ξέρεις αυτά τα πράγματα; (Όχι.) Χάνεις τίποτα αν δεν τα ξέρεις; (Όχι.) Το ότι δεν τα ξέρεις όλα αυτά δεν επηρεάζει το πώς τρως και πίνεις τα λόγια του Θεού, δεν επηρεάζει το αν θα αποκτήσεις την αλήθεια, και σίγουρα δεν εμποδίζει τη ζωή-είσοδό σου ούτε την αλλαγή της διάθεσής σου. Δεν είναι λοιπόν περιττό να ρωτάς και να ερευνάς αυτά τα ζητήματα; Κάποιοι άνθρωποι που κάνουν καθήκον φιλοξενίας είναι συνέχεια καχύποπτοι. Όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες δεν τους ενημερώνουν σχετικά με τη συναναστροφή τους και με τις συζητήσεις πάνω στο εκκλησιαστικό έργο, σκέφτονται: «Για ποιον λόγο οι επικεφαλής και οι εργάτες συναθροίζονται και συναναστρέφονται συνέχεια πίσω από την πλάτη μου; Τι δραστηριότητες ετοιμάζουν;» Δεν ενημερώνονται για τα προσωπικά στοιχεία κάποιων επικεφαλής και εργατών, και αρχίζουν να αναρωτιούνται: «Γιατί δεν με ενημερώνουν γι’ αυτά; Δεν ξέρω πώς τους λένε, πού μένουν ή ποια είναι η πραγματική τους κατάσταση. Θα μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να με εξαπατήσουν ή να μου κάνουν κακό, ενώ με καθοδηγούν στην πίστη μου στον θεό;» Είναι, επίσης, κάποια ευαίσθητα είδη έργου, όπως το έργο που αφορά τις προσφορές ή κάποιο επικίνδυνο έργο· γι’ αυτά τα πράγματα δεν θα πρέπει να ρωτά κανείς εξαρχής, όμως αυτοί οι άνθρωποι ρωτούν συνέχεια γι’ αυτά. Όταν οι άλλοι δεν τους δίνουν απαντήσεις, η καχυποψία τους μεγαλώνει ακόμα περισσότερο. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που από την αρχή δεν είχαν ποτέ μεγάλη πίστη στον Θεό —μόλις πιστέψουν τελικά στον Θεό, βλέπουν την οικογενειακή επιχείρησή τους να πάει καλύτερα και την οικογένειά τους να έχει υγεία, κι αυτό το θεωρούν χάρη και ευλογία του Θεού. Λόγω αυτής της πρόσκαιρης ευτυχίας, προσφέρουν λίγα χρήματα, αλλά μετά αρχίζουν να αναρωτιούνται: «Πού ξοδεύτηκαν τα χρήματα που πρόσφερα; Διατέθηκαν για το έργο της εκκλησίας; Μήπως επενδύθηκαν σε επιχειρήσεις ή χρησιμοποιήθηκαν σε παράνομες δραστηριότητες;» Θέλουν συνεχώς να ρωτάνε και να μαθαίνουν γι’ αυτά τα πράγματα, και θέλουν πάντοτε να τα διαλευκάνουν όλα αυτά. Κάποιοι έχουν ακόμα πιο έντονες αμφιβολίες. Για παράδειγμα, όταν η εκκλησία αγοράζει κάποιον εξοπλισμό ή συσκευές για τις ανάγκες του έργου, ή όταν προσφέρει κάποια φροντίδα και βοήθεια για την καθημερινή ζωή όσων κάνουν το καθήκον τους, αυτοί οι καχύποπτοι υποψιάζονται πάντα: «Ξοδεύονται χρήματα σε τόσα διαφορετικά πράγματα. Από πού προέρχονται; Μήπως η εκκλησία ασχολείται και με τίποτα επιχειρήσεις; Μήπως έχει κανέναν πλούσιο χορηγό ή κάποιου είδους ισχυρό χρηματοδότη στο παρασκήνιο; Μήπως υπάρχει καμιά ομάδα που στηρίζει την εκκλησία;» Ειδικά όταν ακούνε τίποτα αβάσιμες φήμες και λόγια του διαβόλου από τις αρχές, τα οποία δυσφημίζουν την εκκλησία —όπως για παράδειγμα ισχυρισμοί ότι ο τάδε από την εκκλησία διέπραξε φόνο και παρανόμησε, ότι ο τάδε είναι καταζητούμενος εγκληματίας, ότι ο τάδε το έσκασε στο εξωτερικό με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, και πάει λέγοντας— οι αμφιβολίες τους για την εκκλησία και για το έργο του Θεού γίνονται ακόμα πιο έντονες. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν κανονικό τρόπο σκέψης; Μπορούν να δουν ξεκάθαρα τις αρχές που πρέπει να ακολουθούν οι πιστοί; Οι περισσότεροι άνθρωποι, μόλις βεβαιωθούν ότι αυτό είναι το έργο του Θεού, παύουν να έχουν αμφιβολίες για τον Θεό. Όποια προβλήματα και ό,τι είδους άνθρωποι κι αν εμφανιστούν στην εκκλησία, αυτοί μπορούν να τα προσεγγίσουν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Ακόμα κι αν οι κακοί άνθρωποι ή οι αντίχριστοι προκαλέσουν αναστάτωση, εκείνοι μπορούν να το κατανοήσουν σωστά. Δεν έχουν ποτέ υποψίες για τον Θεό ή για το έργο του Θεού ούτε για την εκκλησία ή τον οίκο του Θεού. Το πολύ πολύ να έχουν κάποια γνώμη για συγκεκριμένα άτομα ή κάποιες αντιλήψεις για το έργο του Θεού, αλλά μπορούν σιγά σιγά να απαλλαγούν απ’ αυτές εφόσον ζουν εκκλησιαστική ζωή. Όσοι είναι καχύποπτοι, όμως, είναι διαφορετικοί. Από τη στιγμή που άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό, έχουν υποψίες και κάθε είδους αντιλήψεις. Δεν είναι βέβαιοι αν τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια, δεν είναι βέβαιοι αν αυτά τα λόγια που εκφράζει ο Θεός αποτελούν το έργο του Θεού, κι ακόμα περισσότερο δεν είναι βέβαιοι αν οι αδελφοί και οι αδελφές που συναθροίζονται αποτελούν την εκκλησία του Θεού. Τρέφουν διαρκώς υποψίες και ψάχνουν πάντοτε να βρουν απτές αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν ότι οι υποψίες τους είναι σωστές. Τι στάση είναι αυτή; Πιστεύεις ότι όσοι έχουν μια τέτοια στάση μπορούν να καταλάβουν την αλήθεια κατά την πίστη τους στον Θεό; (Όχι.) Ποτέ δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν την αλήθεια. Σε τι επικεντρώνονται περισσότερο μέσα στην καρδιά τους; Πάντα συλλογίζονται: «Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Μήπως είναι κάποιου είδους κοινωνική οργάνωση; Ακόμα κι αν τα καθημερινά τους έξοδα τα καλύπτει ο οίκος του θεού όσο τους φιλοξενώ, δεν παύει να είναι ρίσκο για μένα η φιλοξενία τους. Λοιπόν, θα θυμάται ο θεός τις καλές μου πράξεις; Αν δεν τις θυμάται ο θεός, δεν θα πήγαινε στράφι η φιλοξενία μου;» Έχουν συνέχεια τέτοιες αμφιβολίες μέσα τους. Νομίζεις ότι θέλουν και φιλοξενούν τους αδελφούς και τις αδελφές; (Όχι.) Το κάνουν αποκλειστικά και μόνο επειδή επιθυμούν να κερδίσουν ευλογίες, αλλά ταυτόχρονα είναι γεμάτοι αμφιβολίες. Ειδικά όταν ακούνε κάποια πράγματα που δεν μπορούν να δουν καθαρά και τα θεωρούν αρνητικά σύμφωνα με τις αντιλήψεις τους, αυξάνονται οι αμφιβολίες μέσα τους. Για παράδειγμα, στις συναθροίσεις, μπορεί κάποιος να θίξει θέματα που αφορούν τις πράξεις του καθεστώτος του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και το άσχημο πρόσωπο των βασιλιάδων δαιμόνων, ή καμιά φορά η συναναστροφή πάνω στην αλήθεια θίγει την καταπίεση και τις συλλήψεις που διενεργεί ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, καθώς και τη φύση-ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, και ούτω καθεξής. Αυτά τα θέματα δεν σχετίζονται στην πραγματικότητα με την πολιτική —απλώς βοηθάνε τους ανθρώπους να μάθουν να διακρίνουν τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα και να βλέπουν καθαρά το πρόσωπό του, ώστε να φτάσουν στο σημείο να μισήσουν και να απορρίψουν τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, και να πάψουν πλέον να περιορίζονται και να δεσμεύονται από την επιρροή του Σατανά. Οι καχύποπτοι, όμως, όταν ακούσουν τέτοια ζητήματα, δειλιάζουν και φοβούνται: «Αυτοί οι άνθρωποι συζητάνε μέχρι και για πολιτική! Δεν είναι πολιτικοί εγκληματίες; Δεν είναι αντεπαναστάτες; Αυτά τα θέματα είναι πολύ ευαίσθητα! Γρήγορα, κλείστε τα παράθυρα, κλειδώστε την είσοδο, αποσυνδέστε το ίντερνετ και τα τηλέφωνα! Αν τα ακούσει όλα αυτά η κυβέρνηση, μπορεί να μπλέξουμε άσχημα! Σίγουρα θα φάμε ισόβια!» Δεν θέλουν να ακούσουν τέτοια θέματα και θα επιχειρήσουν με κάθε τρόπο να διακόψουν τη συναναστροφή για να τους σταματήσουν να μιλάνε γι’ αυτά. Σκέφτονται: «Τι έργο κάνουν ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι; Λένε πως ο θεός δεν ανακατεύεται με την ανθρώπινη πολιτική, οπότε για ποιον λόγο μιλάνε αυτοί οι άνθρωποι για πολιτική; Δεν πρέπει, υποτίθεται, οι πιστοί να μιλάνε μόνο για ζητήματα που αφορούν την πίστη στον θεό; Αυτά γιατί τα συζητάνε; Δεν πάνε γυρεύοντας για μπελάδες; Αν θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτά τα πράγματα, ας το κάνουν όπου θέλουν, αλλά όχι στο σπίτι μου. Δεν θέλω να το κάνουν αυτό στις πλάτες τις δικές μου!» Δεν μπορούν να δουν τίποτα καθαρά. Όταν ακούνε κάποιες φήμες που επινοεί η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν μπορούν να τις διακρίνουν, αλλά οι επιφυλάξεις τους γίνονται ακόμα πιο έντονες. Αν η συχνή τους καχυποψία και επιφυλακτικότητα απευθυνόταν στην ομάδα των δαιμόνων που βρίσκονται στην εξουσία ή στις δυνάμεις των αντίχριστων και στις αιρέσεις των κακών πνευμάτων που βρίσκονται στους κόλπους της θρησκείας, κάτι τέτοιο όντως θα τους βοηθούσε να προστατευτούν. Όμως, στην εκκλησία όπου εργάζεται ο Θεός, Εκείνος έχει εκφράσει τόση αλήθεια, κι εκείνοι, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούν να την καταλάβουν και δεν μπορούν να αποφανθούν ότι πρόκειται για την αληθινή οδό. Μετά τα τόσα κηρύγματα που έχουν ακούσει και τόσο που έχουν δει τον Θεό να μιλάει, δεν έχουν απαλλαγεί ακόμα από την καχυποψία τους και δεν έχουν εξαλειφθεί οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες τους. Είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδό τους είναι πολύ χαμηλό, ότι δεν έχουν την παραμικρή ικανότητα κατανόησης και ότι δεν είναι άνθρωποι που επιδιώκουν την αλήθεια. Από τότε που άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό, δεν πίστεψαν ποτέ πως ο Θεός είναι κυρίαρχος επί των πάντων και ούτε πίστεψαν ποτέ πως όλα τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια· ακόμα λιγότερο πίστεψαν πως το έργο του οίκου του Θεού κατευθύνεται εξολοκλήρου από το Άγιο Πνεύμα. Κατά συνέπεια, τα πάντα τους προκαλούν αμφιβολίες. Για παράδειγμα, όταν συναναστρεφόμαστε σχετικά με το πώς να διακρίνουμε τα διάφορα είδη ανθρώπων στις συναθροίσεις, μπορεί να πούμε πώς οι αντίχριστοι παραπλανούν τους ανθρώπους· ή ότι κάποιοι άνθρωποι δεν κάνουν καθόλου αληθινό έργο, παρόλο που όλα όσα καταναλώνουν και απολαμβάνουν παρέχονται από τις προσφορές του Θεού, πράγμα που σημαίνει ότι ζουν από την εκκλησία· ή ότι κάποιοι άνθρωποι κλέβουν ή κατασπαταλούν τις προσφορές· ή ότι κάποιοι άνθρωποι μέσα στην εκκλησία επιδίδονται σε άσεμνες δραστηριότητες· ή ότι κάποιοι κάνουν πράγματα που ντροπιάζουν τον Θεό καθώς κηρύττουν το ευαγγέλιο. Συζητάμε αυτά τα ζητήματα, προκειμένου να μάθουν οι άνθρωποι πώς να διακρίνουν τους άλλους και να μπορέσουν να εξετάζουν τους ανθρώπους και τα ζητήματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού και τις αλήθεια-αρχές, να παίρνουν διδάγματα και να μαθαίνουν από τα παραπάνω, χωρίς να τους παραπλανούν ή να τους περιορίζουν οι άλλοι. Οι καχύποπτοι, όμως, μόλις τα ακούσουν αυτά τα πράγματα, λένε: «Ωχ, όχι! Εδώ είναι ο οίκος του θεού, το μέρος όπου γίνεται το έργο του θεού. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν εδώ τέτοια πράγματα; Μάλλον είχα δίκιο που ήμουν καχύποπτος στο παρελθόν. Πρέπει να είμαι ακόμα πιο προσεκτικός από δω και πέρα. Όλοι οι άνθρωποι είναι πολύ αναξιόπιστοι, αλλά ούτε κι ο οίκος του θεού είναι αξιόπιστος. Ο θεός είναι, άραγε, αξιόπιστος; Ποιος ξέρει, ίσως ούτε ο θεός να είναι αξιόπιστος». Όπως βλέπετε, δεν καταλαβαίνουν την αλήθεια ούτε μπορούν να τη συλλάβουν. Για όποια πτυχή της αλήθειας κι αν γίνεται συναναστροφή στον οίκο του Θεού, σε ποιο συμπέρασμα καταλήγουν πάντα τελικά; Ότι είχαν δίκιο που ήταν καχύποπτοι όλα αυτά τα χρόνια και ότι αυτό δεν ήταν περιττό. Αν αυτοί που επιδιώκουν την αλήθεια και έχουν τον τρόπο σκέψης της κανονικής ανθρώπινης φύσης ακούσουν αυτά τα πράγματα, θα μπορέσουν να τα μεταχειριστούν σωστά. Αφενός, ανοίγουν τους ορίζοντές τους και αποκτούν ικανότητα διάκρισης από αυτά τα πράγματα. Αφετέρου, μπορούν να πάρουν διδάγματα και να μάθουν από αυτά τα πράγματα, και να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να ακολουθούν άλλους ανθρώπους, ότι πρέπει να διακρίνουν τους άλλους και να καταλάβουν μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας, αλλά και ότι είναι δυνατόν να παραπλανηθεί κανείς ανά πάσα στιγμή όπου κι αν βρεθεί, αν δεν καταλαβαίνει την αλήθεια κι ότι, όταν καταλάβει την αλήθεια και αποκτήσει ανάστημα, τότε οι άλλοι δεν θα μπορούν να τον περιορίσουν, να τον παραπλανήσουν ή να τον ελέγξουν. Οι καχύποπτοι, όμως, δεν πρόκειται ποτέ να σκεφτούν έτσι. Όσο περισσότερο συναναστρέφεται ο οίκος του Θεού σχετικά με το πώς να διακρίνονται τα διάφορα είδη ανθρώπων και ζητημάτων, τόσο περισσότερο θεωρούν ότι οι υποψίες τους είναι σωστές και επιβεβαιώνονται: «Για δείτε, εγώ είμαι ο έξυπνος! Ευτυχώς που κράτησα τις επιφυλάξεις μου. Λένε πολλές φορές πως είμαι καχύποπτος και δεν εμπιστεύομαι εύκολα, αλλά από τα γεγονότα φαίνεται πως είχα δίκιο που ήμουν καχύποπτος. Κοιτάξτε τι ανόητοι που είστε όλοι σας· κατά την πίστη σας στον θεό, το μόνο που ξέρετε είναι να κάνετε τα καθήκοντά σας και να μιλάτε για τις βιωματικές σας γνώσεις. Σε τι χρησιμεύει αυτό; Μπορεί να σε προστατέψει κάτι τέτοιο; Όχι! Όποιες καταστάσεις κι αν αντιμετωπίσεις, μόνο αν είσαι πιο προσεκτικός κι αν αμφισβητείς περισσότερο τα πράγματα, μπορείς να προστατευτείς. Πρέπει να φυλάγεσαι από τους πάντες. Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε κανέναν όσο στον εαυτό σου, ούτε καν στους ίδιους τους γονείς σου!» Πείτε Μου, τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί; Πιστεύουν στον Θεό; (Όχι.) Για όποιου είδους έργο κι αν συναναστρέφεται ο οίκος του Θεού και όποια είδη ανθρώπων κι αν διακρίνει, και όποια κι αν είναι τα περιβάλλοντα που στήνει ο Θεός για τους ανθρώπους, ο σκοπός είναι οι εκλεκτοί του Θεού να πάρουν μαθήματα από αυτά τα πράγματα, να εκπαιδευτούν πιο πρακτικά στη βασιλεία και —μέσω αυτών των πρακτικών μαθημάτων— να καταφέρουν να κατανοήσουν την αλήθεια και να αποκτήσουν διάκριση για τους ανθρώπους, να δουν καθαρά τους ανθρώπους και τα διάφορα ζητήματα, κι έτσι να καταλάβουν καλύτερα σε ποιους ακριβώς ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα αναφέρονται τα λόγια και οι αλήθειες που εκφράζει ο Θεός. Αλλά οι καχύποπτοι όχι μόνο δεν μπορούν να πάρουν κανένα μάθημα από αυτά τα πράγματα, αλλά μάλιστα γίνονται ακόμα πιο καχύποπτοι και πονηροί.

Κάποιοι καχύποπτοι άνθρωποι, κάθε φορά που λένε ή κάνουν κάτι στον οίκο του Θεού, είναι πάντα ιδιαίτερα προσεκτικοί, γιατί φοβούνται συνεχώς μήπως οι αδελφοί και οι αδελφές ή οι επικεφαλής και οι εργάτες τούς κλαδέψουν, ή μήπως τους βασανίσουν. Λένε: «Αν πάψω να πιστεύω στον θεό και φύγω από την εκκλησία, θα προβεί η εκκλησία σε αντίποινα εναντίον μου;» Ας μείνουν ήσυχοι ως προς αυτό. Αν ένας δύσπιστος φύγει από την εκκλησία, αυτό αποτελεί μια χαρούμενη περίσταση για όλες τις πλευρές —όλοι ωφελούνται. Αν, λοιπόν, θέλεις να φύγεις από την εκκλησία ή να παρατήσεις το καθήκον σου για να γυρίσεις στο σπίτι σου και να ζήσεις τη ζωή σου, να το πεις με θάρρος χωρίς να ανησυχείς καθόλου. Θα μπορούσες, επίσης, να γράψεις μια δήλωση που να λέει: «Από την τάδε ημερομηνία, φεύγω επίσημα από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού και αποσύρομαι από τις τάξεις των ατόμων που εκτελούν το καθήκον τους». Αυτό είναι απόλυτα θεμιτό. Οι πόρτες του οίκου του Θεού είναι ανοιχτές, και μπορείς να φύγεις ευθαρσώς, χωρίς να ανησυχείς μήπως κάποιος προβεί σε αντίποινα εναντίον σου. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι ούτε να είσαι καχύποπτος. Μήπως ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους στην εκκλησία βλέπεις τίποτα κακούς ανθρώπους; Όχι βέβαια. Ακόμα κι αν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, πρέπει να απομακρύνονται. Οι περισσότεροι έχουν πολύ καλή συμπεριφορά και τους αρέσει να βαδίζουν στο ορθό μονοπάτι της ζωής. Το να προβαίνουν σε αντίποινα ή να βλάπτουν τους άλλους αποτελεί παραβίαση των αλήθεια-αρχών, κι εκείνοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν κάτι τέτοιο. Τι πρόβλημα λέτε να υπάρχει στον τρόπο που συμπεριφέρονται όσοι είναι καχύποπτοι; Έχουν καχύποπτο μυαλό αλλά καθόλου ευφυΐα. Θεωρούν ότι το πονηρό, δόλιο και καχύποπτο μυαλό τους είναι η ύψιστη μορφή σοφίας όσον αφορά τον τρόπο που συμπεριφέρονται. Δεν ενδιαφέρονται για τις αλήθεια-αρχές ούτε για το έργο και τα λόγια του Θεού —ούτε καταλαβαίνουν ούτε επιζητούν να καταλάβουν. Αντίθετα, ζουν μόνο σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά και σκέφτονται: «Ό,τι κι αν μου τύχει, εγώ θα πρέπει να αμφισβητώ τα πράγματα περισσότερο. Επιπλέον, νομίζω ότι είναι λογικό να υποπτεύομαι οποιονδήποτε, και οι υποψίες μου είναι δικαιολογημένες, ασχέτως αν συνάδουν με τα γεγονότα. Με λίγα λόγια, με ωφελεί να είμαι πιο καχύποπτος όταν μου τυχαίνουν καταστάσεις». Αποτέλεσμα αυτού, όσα χρόνια και αν πιστεύουν στον Θεό, δεν αναζητούν ποτέ την αλήθεια στα λόγια του Θεού ούτε αναζητούν απαντήσεις στα λόγια του Θεού για να απαλλαγούν από τα διάφορα προβλήματα και τις επιφυλάξεις που έχουν. Αντιθέτως, για να αναλύσουν και να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα, βασίζονται στο δικό τους μυαλό, στη δική τους νοοτροπία έλλειψης εμπιστοσύνης, στις δικές τους φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις ή στις δικές τους εμπειρίες ζωής. Τελικά, όσο περισσότερο βιώνουν διάφορες καταστάσεις και όσο περισσότερες πληροφορίες κάθε είδους ακούνε, όχι μόνο δεν αλλάζει η καχύποπτη φύση τους, αλλά οι επιφυλάξεις τους όλο και μεγαλώνουν. Για παράδειγμα, αυτού του είδους τα καχύποπτα άτομα, όταν πιστεύουν ένα-δυο χρόνια στον Θεό και ακούσουν για το περιστατικό Ζαο Γουάν που επινόησε το ΚΚΚ για να δυσφημίσει τον οίκο του Θεού, σκέφτονται: «Ίσως να το έκανε ο οίκος του θεού. Ακόμα κι αν δεν το διέταξε ο οίκος του θεού, πρέπει να το έκαναν κάποιοι αδελφοί και αδελφές από τα κάτω κλιμάκια, και απλώς δεν το παραδέχεστε». Μετά από τρία έως πέντε χρόνια πίστης στον Θεό, συνεχίζουν να πιστεύουν την εκδοχή του μεγάλου κόκκινου δράκοντα για το τι έγινε. Ακόμα και μετά από οκτώ με δέκα χρόνια, διατηρούν ακόμα τις επιφυλάξεις τους για τον οίκο του Θεού. Δεν πιστεύουν ότι όλα αυτά τα έκανε ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας για να παγιδέψει και να δυσφημίσει την εκκλησία· απλώς υποθέτουν ότι το έκαναν άνθρωποι του οίκου του Θεού. Βλέπεις, όταν εξετάζουν κάποιο ζήτημα, δεν το κάνουν ποτέ με βάση τα λόγια του Θεού ούτε με βάση τις αλήθεια-αρχές· πιστεύουν την εκδοχή του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και εξετάζουν το ζήτημα από την οπτική των διαβόλων και του Σατανά. Όσο κι αν καταπιέζει και κακοποιεί ο Σατανάς τον εκλεκτό λαό του Θεού, το θεωρούν κατανοητό, αλλά δεν θεωρούν ποτέ ότι ο οίκος του Θεού είναι αθώος ή ότι οι αδελφοί και οι αδελφές που διώκονται λόγω της πίστης τους στον Θεό δεν φταίνε σε τίποτα. Παρόλο που βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές στον οίκο του Θεού είναι άνθρωποι που συμπεριφέρονται καλά και μένουν στη θέση τους, κατά βάθος πιστεύουν πάντοτε, δίχως να αμφιβάλλουν, αυτά που έχει κάνει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας για να δυσφημίσει την εκκλησία. Αυτοί οι άνθρωποι, παρόλο που, κατά την πίστη τους στον Θεό, μπορούν να υπομείνουν κακουχίες, να πληρώσουν τίμημα κι ακόμα και να κάνουν προσφορές, τελικά δεν παύουν να είναι δύσπιστοι. Στην πραγματικότητα, οι καχύποπτοι προκαλούν μεγαλύτερα προβλήματα απ’ αυτούς που δεν αγαπούν ούτε αποδέχονται την αλήθεια. Γιατί προκαλούν περισσότερα προβλήματα; Εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια αδιαφορούν πλήρως και δεν ενδιαφέρονται για το έργο της εκκλησίας και την εκτέλεση των καθηκόντων· όπως κι αν ακολουθούν οι πιστοί τον Θεό ή κάνουν τα καθήκοντά τους, αυτούς δεν τους νοιάζει. Κατά συνέπεια, δεν έχουν επιφυλάξεις σχετικά με τα ζητήματα της πίστης στον Θεό ή της εκτέλεσης ενός καθήκοντος και ουσιαστικά δεν ρωτάνε ποτέ για τις υποθέσεις της εκκλησίας. Οι καχύποπτοι, όμως, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Σε αυτούς αρέσει να ρωτάνε για φήμες. Γιατί θέλουν να ρωτάνε γι’ αυτά τα πράγματα; Ένας από τους στόχους τους είναι σίγουρα ο εξής: «Αν κάνω περισσότερες ερωτήσεις και μάθω περισσότερα, αυτό θα με βοηθήσει να καταρτίσω από πριν το εφεδρικό μου σχέδιο και να αποφασίσω ανά πάσα στιγμή αν θα μείνω ή θα φύγω». Επίσης, εστιάζουν στις ερωτήσεις για συγκεκριμένα ζητήματα, όπως το πραγματικό όνομα ενός συγκεκριμένου επικεφαλής ή εργάτη, πού ζει, τι δουλειά κάνει στα εγκόσμια ή γιατί έφυγε από το σπίτι του για να κάνει το καθήκον του. Μπορεί, επίσης, να ρωτήσουν για όσους κηρύττουν το ευαγγέλιο, όπως για παράδειγμα σε ποιον έχουν κάνει κήρυγμα, ποιοι από την οικογένειά τους πιστεύουν στον Θεό, πόσα χρόνια κηρύττουν το ευαγγέλιο, πόσους ανθρώπους έχουν κερδίσει, και ούτω καθεξής. Ρωτάνε για όλα αυτά τα πράγματα με πολλές λεπτομέρειες. Αρέσει πολύ στους καχύποπτους ανθρώπους να μαζεύουν τέτοιες πληροφορίες, και μόλις τις μαζέψουν, νιώθουν άνετα, γιατί θεωρούν απαραίτητο να τα ξέρουν όλα αυτά και πιστεύουν ότι στις κρίσιμες στιγμές μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες. Οι καχύποπτοι άνθρωποι ξέρουν πάρα πολλά. Είναι «βάσεις δεδομένων» και ξέρουν μέχρι και κάποια πράγματα που δεν τα ξέρουν οι επικεφαλής και οι εργάτες, όπως ποιος έχει πάει στο εξωτερικό για να κάνει το καθήκον του και σε ποια χώρα πήγε —ξέρουν τέτοια πράγματα μέχρι και για όσους πηγαίνουν σε άλλες χώρες. Αν, όμως, τους ρωτήσεις ποιο είναι το τελευταίο επεισόδιο των κηρυγμάτων, δεν θα ξέρουν να σου πουν. Ποτέ δεν δίνουν σημασία σε ζητήματα ζωής-εισόδου, όταν όμως έχει να κάνει με τα προσωπικά στοιχεία των αδελφών και με κάποιες από τις συνθήκες της εκκλησίας, αυτά τα ξέρουν πάρα πολύ καλά. Ένας από τους σκοπούς για τους οποίους ρωτάνε συχνά για διάφορα πράγματα είναι να μάθουν περισσότερα για όλων των ειδών τις περιστάσεις, ώστε να μπορέσουν να προετοιμάσουν μια διέξοδο για τους ίδιους ανά πάσα στιγμή. Πιστεύουν πως θα ήταν μεγάλη ανοησία να μη σκεφτούν καθόλου τη διέξοδό τους —για να το θέσω με τα λόγια των άπιστων, θα ήταν σαν «να βοηθούσαν κάποιον να μετρήσει τα λεφτά που πήρε για να τους πουλήσει». Στην πραγματικότητα, μοιάζουν σαν σάπιο φαγητό, το οποίο δεν αξίζει ούτε δεκάρα, κι όμως θεωρούν πως είναι πολύ πολύτιμοι. Τι λέτε εσείς, είναι καχύποπτοι αυτοί οι άνθρωποι; (Ναι.) Είναι όντως καχύποπτοι. Όσοι είναι καχύποπτοι έχουν άκρως πονηρή και δόλια ανθρώπινη φύση. Κάποιοι άνθρωποι βλέπουν την πονηριά και τη δολιότητα ως ενδείξεις μεγάλης ευφυΐας, αλλά αυτό είναι λάθος. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι πονηροί και δόλιοι άνθρωποι είναι πάρα πολύ ανόητοι και δεν έχουν καθόλου επίπεδο. Έχουν πολύ χαμηλό επίπεδο, κι αυτό από μόνο του είναι ήδη δύσκολο να αλλάξει· το γεγονός ότι είναι και πονηροί από πάνω σημαίνει ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο να διορθωθούν. Αν κάποιος έχει απλώς χαμηλό επίπεδο, αλλά είναι σχετικά ειλικρινής και δεν είναι πονηρός, και μπορεί να κάνει ειλικρινά το καθήκον του, τότε ίσως έχει ακόμα μια αμυδρή ελπίδα να σωθεί. Αν έχει χαμηλό επίπεδο και είναι λίγο δόλιος, αλλά μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και να φτάσει στην αυτογνωσία, τότε ίσως έχει μια αμυδρή ελπίδα να αποτινάξει τη δόλια διάθεσή του. Αν μπορεί να καταλάβει την αλήθεια και σιγά σιγά να τη γνωρίσει και να εισέλθει σ’ αυτήν, τότε μπορεί σταδιακά να εκλείψει η καχυποψία του. Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, έχουν δυστυχώς και έλλειψη επιπέδου, και δόλο και πονηριά, και είναι επίσης και πάρα πολύ ανόητοι. Είναι σαν έναν τυφλό που έχει πρόβλημα στα μάτια· δεν υπάρχει θεραπεία, σωστά; (Σωστά.) Τέτοιοι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι. Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να μεταχειρίζεστε αυτούς τους ανθρώπους, από τη στιγμή που η καχυποψία τους είναι αδιόρθωτη; (Όταν ανακαλύπτουμε τέτοιους ανθρώπους, πρέπει να φυλαγόμαστε απ’ αυτούς. Είναι ικανοί να πουλήσουν την εκκλησία για να προστατέψουν τον εαυτό τους· είναι επικίνδυνοι. Μπορούμε να αναζητήσουμε ευκαιρίες για να τους εκθέσουμε και να τους αποπέμψουμε ή, αν δεν μπορούμε να βρούμε τέτοια ευκαιρία, μπορούμε να τους πείσουμε με σύνεση να φύγουν.) Μόλις βεβαιωθείς ότι κάποιος είναι καχύποπτος, μην έχεις επαφές μαζί του. Μόνο προβλήματα θα φέρει η επαφή μαζί του. Αν έχεις επαφές μαζί του, πάντα θα προσπαθεί να σε καταλάβει. Αν είσαι έτοιμος να βγεις, θα σε παρακολουθεί στενά και θα σε ρωτάει διαρκώς: «Πού πας; Πόσες μέρες θα λείψεις; Τι θα κάνεις;» Όταν γυρίσεις, θα σε ρωτήσει: «Ποιον συνάντησες; Ολοκλήρωσες την εργασία σου; Για ποιο πράγμα μιλήσατε όλοι σας;» Αν δεν του απαντήσεις, θα παραπονεθεί: «Δεν με ενημερώνει για τίποτα. Δεν με εμπιστεύεται, έτσι δεν είναι; Δεν μου φέρεται σαν να είμαι μέλος του οίκου του θεού! Είπε ότι θα έκανε εκκλησιαστικό έργο, αλλά γιατί μου το κρύβει; Καμιά παρανομία πρέπει να βγήκε να κάνει». Πάντα θα σε κατασκοπεύει πίσω από την πλάτη σου. Τέτοιοι άνθρωποι φέρνουν στ’ αλήθεια προβλήματα. Ρωτάνε για πολλά πράγματα, θέλουν να μάθουν τα πάντα. Μόλις, όμως, μάθουν αυτά τα πράγματα, δεν μπορούν να τα καταλάβουν καθαρά ούτε να τα χειριστούν σωστά, ενώ προσπαθούν επιπλέον να ψάξουν να βρουν ύποπτα σημεία σ’ αυτά, κι έτσι οι αμφιβολίες τους αυξάνονται όλο και περισσότερο. Ας πούμε ότι τους συμβουλεύεις και λες: «Αφού έχεις τόσο μεγάλες αμφιβολίες για τον Θεό, και αφού δεν πιστεύεις πως τα λόγια του Θεού είναι αλήθειες και πως μπορούν να εξαγνίσουν και να σώσουν τον άνθρωπο, καλύτερα να πάψεις να πιστεύεις στον Θεό!» Αυτό δεν θα ήθελαν να το κάνουν· θα ήθελαν να συνεχίσουν να πιστεύουν και θα ήθελαν και πάλι να κερδίσουν ευλογίες. Δεν φέρνουν προβλήματα αυτοί οι άνθρωποι; (Ναι.) Αυτούς τους ανθρώπους εύκολα μπορούμε να τους χειριστούμε. Αν μπορούν να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στην εκκλησία, τότε να τους πείθετε να φύγουν γρήγορα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι έμπιστοι, δεν έχουν την ικανότητα να καταλάβουν την αλήθεια, και έστω κι αν μπορούν να κάνουν λίγο καθήκον, θα προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στον οίκο του Θεού —περισσότερο κακό παρά καλό κάνουν. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να τους πείσετε να φύγουν.

Οι δειλοί προκαλούν πολλά προβλήματα, και το ίδιο και όσοι είναι καχύποπτοι. Όμως, τα πιο πολλά προβλήματα τα προκαλούν όσοι είναι και δειλοί και καχύποπτοι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι υπερβολικά άτολμοι και φοβούνται τον θάνατο, ενώ είναι καχύποπτοι για τα πάντα κι έχουν συνέχεια υποψίες για το αν, μέσω της πίστης τους στον Θεό, θα μπορούσαν να πέσουν θύματα εξαπάτησης. Φοβούνται μήπως κάτι τέτοιο παρεμποδίσει τις προοπτικές τους και πιστεύουν ότι δεν θα άξιζε καθόλου τον κόπο να συλληφθούν και να υποστούν διώξεις, οι οποίες θα οδηγούσαν στον θάνατο. Αν είναι τόσο καχύποπτοι, τότε ποιο το νόημα να πιστεύουν στον Θεό; Δεν δυσκολεύουν απλώς τον εαυτό τους; Φυλάγονται από τους αδελφούς και τις αδελφές, και από κάθε εργασιακή ρύθμιση του οίκου του Θεού, λες και φυλάγονται από απατεώνες, όπως ακριβώς κάνουν και με τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα ή με τους διαβόλους και τους σατανάδες. Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν και πάλι να τους συμβουλέψουν και λένε: «Φρόντισε απλώς να πιστεύεις στον Θεό με ζήλο, να επιδιώκεις την αλήθεια και να κάνεις καλά το καθήκον σου, και ο Θεός θα σε εγκρίνει». Εκείνοι, όμως, τι σκέφτονται μέσα τους; «Θέλεις να κάνω σωστά το καθήκον μου, αλλά μόλις γίνω γνωστός και με συλλάβει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, αυτό δεν θα σημάνει το τέλος μου;» Αν όντως έχουν τέτοια νοοτροπία, τότε δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί κανείς να τους συμβουλέψει. Είναι υπερβολικά άτολμοι και τρέμουν συνεχώς τον θάνατο. Όταν ακούνε ότι έχουν συλληφθεί πιστοί στον Θεό, κατουριούνται από τον φόβο τους. Όταν, όμως, είναι να ξεγελάσουν και να κοροϊδέψουν τους ανθρώπους στις επιχειρήσεις τους, τότε, σε ό,τι φασαρίες κι αν μπλέξουν, δεν φοβούνται καθόλου. Ως προς αυτό είναι πολύ τολμηροί. Ωστόσο, στα ζητήματα της πίστης στον Θεό, είναι τελείως άτολμοι. Είναι γεμάτοι με κάθε λογής επιφυλάξεις για τους αδελφούς και τις αδελφές, για τον οίκο του Θεού και κυρίως για τον Θεό, τα λόγια και το έργο Του, από τις οποίες δεν μπορούν να απαλλαγούν, όσο κι αν συναναστραφούν. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν, ακόμα δεν ξέρουν τι σημαίνει να πιστεύει κανείς στον Θεό ούτε γιατί πρέπει να συναθροίζονται και να κάνουν το καθήκον τους. Είναι φανερό πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν χαμηλή νοημοσύνη και είναι πολύ πονηροί και δόλιοι. Άνθρωποι σαν αυτούς πρέπει να πείθονται να φύγουν γρήγορα. Αν πάψουν να έρχονται στις συναθροίσεις και δεν θέλουν πια να κάνουν το καθήκον τους λόγω δειλίας ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αυτό είναι ιδανικό· γλιτώνουμε την ταλαιπωρία της αποπομπής τους και αποφεύγουμε τη φασαρία. Αν μια μέρα αρχίσουν πάλι να ενδιαφέρονται να πιστέψουν στον Θεό και θελήσουν να επιστρέψουν στην πίστη στον Θεό, μπορείς να τους πεις: «Αν είσαι πιστός στον Θεό, μπορεί να σε συλλάβουν και να σε βάλουν φυλακή ανά πάσα στιγμή, και υπάρχει μέχρι και ο κίνδυνος να χάσεις τη ζωή σου. Αν, όμως, δεν πιστεύεις στον Θεό και αντιθέτως ασχολείσαι με επιχειρήσεις στον κόσμο και βγάζεις πολλά λεφτά, τότε ίσως μπορέσεις να ευχαριστηθείς κάποιες ανέσεις για κάποιον καιρό». Μόλις το ακούσουν αυτό, η καρδιά τους θα ηρεμήσει τελείως και δεν θα σκέφτονται πια να πιστέψουν στον Θεό. Θα σκεφτούν: «Επιτέλους, η ανησυχία και ο φόβος μου τόσα χρόνια φτάνουν στο τέλος τους. Δεν χρειάζεται πια να υποπτεύομαι την εκκλησία, τους αδελφούς και τις αδελφές ή τον οίκο του θεού. Επιτέλους, είμαι ελεύθερος». Και κάπως έτσι, αυτοί οι δειλοί και καχύποπτοι άνθρωποι πείθονται να φύγουν. Έτσι λύνεται το μεγάλο πρόβλημα, σωστά; (Ναι.) Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να λυθεί το ζήτημα.